Beskrajno ljeto: smaknuće Brandona Brycea hrvatski je roman Mislava Gleicha objavljen 2021. godine.

Roman je smješten u fiktivni američki gradić Potstone u ljeto 1997. godine. 18-godišnji Adrian Paine, njegova djevojka Christie i njezin brat Danny na zadnji dan školske godine odlaze u šumu iznad grada, gdje svjedoče smaknuću nedužnog starčića, gospodina Brandona Brycea. Ostatak romana na introspektivan način prikazuje Adrianovu bitku s posljedicama traume i depresije, te njegovo nastojanje da shvati zašto je Bryce ubijen.

Sadržaj
U gradiću Potstoneu, negdje na sjeveru Amerike, 18-godišnji Adrian Paine sa svojom djevojkom Christie Dreaming i njezinim malim bratom Dannyjem odlazi na izlet u obližnju šumu. Dan se preobražava u pakao jednom kad njih troje slučajno prisustvuju smaknuću u zabačenom dijelu šume: dvojica muškaraca vješanjem smaknu naizgled bespomoćnog i dobroćudnog starčića, Brandona Brycea. Danny se slučajno posklizne, zbog čega privuče pozornost dvojice krvnika. Oni prijete dječaku, Christie i Adrianu da će ih ubiti ako ikomu odaju bilo što od onoga što su vidjeli.

Adrian se u narednim danima teško hrva s traumama koje mu je stvorilo smaknuće. Po prvi put u životu ne zna kako postupiti, te se boji da mu je život upropašten. Osim što se suočava s introspektivnim problemima, istovremeno ga more i druge poteškoće. Njegov ljigavi kolega iz škole, Michael Steefort, počinje se upucavati njegovoj djevojci, što Adrianu, koji je na rubu zbog smaknuća, predstavlja sve veći i veći problem. Nadalje, Adrianov otac očekuje od svog sina da ovaj odabere fakultet i odluči kako će provesti ostatak života, što mladić smatra prevelikom i preteškom odlukom (da se njega pita, najradije bi se bavio pisanjem). Napokon, tijekom ljeta počinje raditi u slastičarnici gospodina Baxtera, svog susjeda, ali zbog svega što ga proganja, nikako se ne uspijeva usredotočiti na posao, što rezultira u jednom trenutku i njegovim otkazom.

U međuvremenu Adrian saznaje da se smaknuti starac zove Brandon Bryce i da je živio u obližnjem Grim Watersu. On odlazi u to mjestašce i od Bryceove susjede saznaje nešto više o njegovu životu. Tih dana, njegova jedina utjeha jest djevojka Christie, s kojom u jednom trenutku pleše na A Whiter Shade of Pale u mraku svoje sobe.

Adrian prepoznaje jednog od krvnika u Potstoneu i slijedi ga do obližnjeg motela. Problemi za njega postaju još veći kad se posvađa sa svojim roditeljima zbog odluke o fakultetu, te nakon toga, shrvan svime, baca nedovršenu priču koju je pisao u rijeku. Na dnu, on jednog dana odlazi s Christie i Dannyjem u kino na projekciju Batmana, gdje prije projekcije napada Michaela Steeforta, školskog kolegu. Bijesan, te i sam ošamućen od sukoba, odlazi do obližnjeg motela kako bi od dvojice krvnika napokon saznao zašto je Brandon Bryce smaknut u šumi.

Krvnici isprva prijete njemu, Christie i Dannyju, te ih odvedu u motelsku sobu. No ondje se ispostavi da obojica zapravo ne namjeravaju nauditi djeci, te im objašnjavaju da je starac obješen zato što je dvanaest godina ranije ubio Lenore Draconian, suprugu jednog krvnika te kćer drugog. Adrian se pomiruje sa situacijom, obećava da neće prijaviti krvnike policiji i odlazi s Christie i Dannyjem.
Na kraju knjige, Adrian obećava ocu da će s njim porazgovarati o fakultetu. Napokon se pomirivši sa svime što se dogodilo, on dobiva novu snagu i motivaciju i kreće pisati vlastitu priču.

O knjizi
Beskrajno ljeto apostrofira teme kao što su borba s depresijom i traumom, adolescentska izgubljenost, tinejdžerska ljubav, nada, te bitka sa samim sobom. Roman obiluje introspektivnim elementima, napisan je u 1. licu, priča je jednostavna i linearna, a naglasak je stavljen na protagonistovim razmišljanjima. Gleich tvrdi da je ovo njegov "najosobniji roman dosad" i kako je "scena u kojoj Adrian i Christie plešu na A Whiter Shade of Pale, skriveni od ostatka svijeta, vrlo [...] osobna". Književni kritičar i teoretičar Tin Lemac smatra da roman, osim što je psihološki triler, pokazuje karakteristike proze u trapericama i omladinskog romana. Spisateljica Matea Čvagić Prašnjak rekla je kako je riječ "o suvremenom romanu, možda i noveli, koji se s pravom svrstava u kategoriju proze u trapericama. Atribut ovoga romana, međutim, kombinacija je nekoliko žanrova koji obuhvaćaju osobine romana za mlade, ljubavnog romana, trilera i kriminalističkog romana". Rekla je i kako zahvaljujući ich kompoziciji iz perspektive sjećanja roman gotovo nalikuje na dnevničke zapise, te da "potencijalno oslikava autobiografske elemente", što se očituje u Adrianovoj ljubavi prema pisanju. Prema Čvagić Prašnjak, "karakterizacijom Christie Dreaming, djevojke protagonista [...] ostvaruju se kvalitetni elementi jednostavne, a istovremeno vrlo nježne i dirljive ljubavne priče koja oslikava značaj prvih ljubavi, dok se likovima poput Michaela Steeforta i Chada Deenera (Adrianovih vršnjaka) ostvaruje refleksija onoga što Adrian nikako ne želi postati i onoga čemu, s druge strane, Adrian teži."

Recenzentica s bloga Ključ za knjigu istaknula je i moralnu dvojbu u romanu: "Mislav je Adrianu dodatno zakomplicirao stvari stavivši ga na neki način pred moralnu dvojbu [...]. Zato na svakome od nas ostaje da odlučimo bismo li na Adrianovom mjestu napravili isto što i on ili bismo donijeli drugačiju odluku."

Reakcije
Knjigu je na HRT-u preporučila i novinarka Karolina Lisak Vidović, vjerujući da će ona zainteresirati i mlađu publiku, a HRT ju je kasnije proglasio i jednom od najtraženijih hrvatskih knjiga ljeta 2021. godine. Na promociji knjige, književni kritičar i teoretičar Tin Lemac istaknuo je kako se u Beskrajnom ljetu očitava "nevjerojatna žanrovska polivalentnost", smatrajući tu karakteristiku jednom od najvrjednijih u romanu. Lemac je također naglasio kako se Beskrajno ljeto "čita u dahu". Blogerica Maja Cerjan s bloga Bookworm Maja ocijenila je knjigu ocjenom 4/5, opisujući je kao "dramatično djelo koje vjerojatno na svakog čitatelja ostavlja drugačiji utisak". Naglasila je kako autor "vrlo jednostavnim i laganim stilom opisuje kako je samo jedan trenutak potreban da bi se život pojedinca promijenio iz korijena, bespovratno". Recenzentica s bloga Ključ za knjigu rekla je da "čak i za one koji inače ne čitaju ovaj žanr, ovo je knjiga koja vrijedi biti izuzetak", te kako "Mislav zaslužuje biti ime koje će se naći na policama svakoga od nas".

Prema knjizi je nešto kritičnija bila recenzentica Tea Špoljar, dajući ocjenu 3/5 i govoreći da je "podijeljenog mišljenja". Iznijela je kako se kriminalistička nota u priči ne miješa dobro s YA dimenzijom i da je taj aspekt "površno napravljen", ali je pohvalila autorov stil i prikaz otuđenosti pojedinca. Roman je s ocjenom 3.2/5 ocijenila i spisateljica Matea Čvagić Prašnjak, govoreći: "Ne mogu sa sigurnošću tvrditi hoće li se ova knjiga svidjeti svakome, ali sigurna sam da je prigodna za publiku svih uzrasta i zavodljivo shvatljiva čak i onima koji u slobodno vrijeme ne posežu za čitanjem knjiga."

Izvori

Hrvatski romani
Hrvatska epika
Književnost


French Open 2019 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på grusbaner i perioden 26. maj - 9. juni 2019 i Stade Roland Garros i Paris, Frankrig. Det var den 118. udgave af mesterskabet og den anden grand slam-turnering i 2019. Kvalifikationen i singlerækkerne spilledes samme sted den 20. - 24. maj 2019. I forbindelse med dette mesterskab blev en ny opvisningsbane, Court Simonne-Mathieu med 5.000 tilskuerpladser, taget i brug, ligesom man kunne genindvie et totalrenoveret hovedarena, Court Philippe-Chatrier.

Herresinglemesterskabet blev vundet af Rafael Nadal, som dermed vandt titlen for tredje år i træk og 12. gang i alt, og han blev dermed den første spiller i tennishistorien, der vandt 12 grand slam-titler i single ved samme grand slam-turnering, idet han dermed passerede Margaret Courts 11 Australian Open-titler i damesingle. Triumfen var Nadals 18. grand slam-titel i karrieren. I finalen vandt den andenseedede spanier med 6-3, 5-7, 6-1, 6-1 over fjerdeseedede Dominic Thiem, der dermed tabte til Nadal i French Open-finalen for andet år i træk, men som i det mindste for første gang i deres indtil da fire opgør på gruset i Paris formåede at vinde et sæt mod "Rafa".

Damesingletitlen blev vundet af Ashleigh Barty, som i finalen besejrede Markéta Vondroušová med 6-1, 6-3, og som dermed vandt sin første grand slam-titel. 19-årige Markéta Vondroušová var, ligesom Barty, i sin første grand slam-finale, og hun var den første teenager i French Open-finalen i damesingle siden Ana Ivanovic i 2007. Damesingleturneringen var (i modsætning til herresingleturneringen) præget af mange overraskelser, hvilket bl.a. kom til udtryk ved, at ingen af de fire semifinalister tidligere havde været i en grand slam-finale i damesingle, og af de fire spillere var Konta den eneste, der inden da havde været i en grand slam-semifinale. Forhåndsfavoritter som Kiki Bertens, Naomi Osaka, Karolína Plíšková og Angelique Kerber blev alle slået ud i de første tre runder, mens Simona Halep var den af favoritterne, der klarede sig bedst ved at spille sig frem til kvarfinalen.

I herredoublemesterskabet gik sejren overraskende til Kevin Krawietz og Andreas Mies, der i finalen besejrede værtslandets Jérémy Chardy og Fabrice Martin med 6-2, 7-6(3), og som dermed blev det første rent tyske makkerpar, der vandt en grand slam-titel i herredouble. Det useedede par vandt deres første grand slam-titel i deres blot anden grand slam-turnering, og de blev dermed det andet makkerpar i den åbne æra (efter 1989-mestrene Jim Grabb og John McEnroe), der vandt titlen i deres debut på gruset i Paris.

Damedoubleturneringen blev vundet af Tímea Babos og Kristina Mladenovic, der vandt French Open-mesterskabet i damedouble for første gang, og titlen var deres anden grand slam-titel som makkere. For Mladenovic var triumfen karrierens femte grand slam-titel, mens Babos' eneste grand slam-titel indtil da havde været Australian Open-titlen vundet sammen med Mladenovic. Den andenseedede ungarsk-franske duo vandt i finalen med 6-2, 6-3 over de useedede kinesere Duan Yingying og Zheng Saisai, som begge var i en grand slam-finale for første gang, og som spillede deres første turnering som makkere.

Endelig blev mesterskabet i mixed double for andet år i træk vundet af Latisha Chan og Ivan Dodig efter finalesejr over Gabriela Dabrowski og Mate Pavić. Den useedede duo sikrede sig titlen ved at vinde med 6-1, 7-6(5) over det andenseedede par. Finalen var en gentagelse af finalen fra 2018, og Chan og Dodig blev dermed det første par i den åbne æra, som formåede at forsvare French Open-titlen i mixed double. Det taiwanesisk-kroatiske vinderpar tabte ikke et eneste sæt på vej til titlen og sikrede sig sejren ved at vinde over de to topseedede par i semifinalen og finalen. Sejren var både Latisha Chan og Ivan Dodigs tredje grand slam-titel i deres respektive karrierer. Gabriela Dabrowski var i finalen for tredje år i træk, og det var første gang, at en spiller var i finalen tre år i træk, siden Katarina Srebotnik var i finalen i 2006, 2007 og 2008.

Præmier

Den samlede præmiesum for French Open 2019 androg € 42.661.000, hvilket var en stigning på ca. 8 % i forhold til året før. Den samlede præmiesum i mesterskabsrækkerne androg € 40.289.000, og præmierne var fordelt som vist nedenfor.

Præmierne i rækkerne for kørestolstennis var fordelt som følger.

Præmierne i rækkerne for quad-kørestolstennis var fordelt som følger.

Pengepræmierne i opvisningsturneringerne med deltagelse af tidligere stjerner androg € ?. Derudover var der afsat € ? til per diem-udbetalinger.

Resultater

Resultaterne fra ottendedelsfinalerne og frem i singlerækkerne og fra kvartfinalerne og frem i doublerækkerne vises nedenfor. For komplette resultater henvises til de uddybende artikler.

Herresingle

Damesingle

Herredouble

Damedouble

Mixed double

Juniorer

Finalerne i juniorrækkerne fik følgende resultater.

Kørestolstennis

Finalerne i rækkerne for kørestolstennis fik følgende resultater.

Invitationsturneringer

Finalerne i invitationsturneringerne for tidligere topspillere, "legender", fik følgende resultater.

Eksterne henvisninger
 French Open

Noter

WTA Tour 2019
ATP Tour 2019

French Open 2019


École pour l'informatique et les techniques avancées (EPITA) er et fransk ingeniør-institut tilknyttet IONIS Education Group.

Fodnoter

Eksterne henvisninger
 EPITA

Uddannelsesinstitutioner i Frankrig
Tekniske universiteter
Rennes
Lyon
Strasbourg
Toulouse


An Cypripedium kentuckiense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Clyde Franklin Reed. An Cypripedium kentuckiense in nahilalakip ha genus nga Cypripedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Cypripedium

Cypripedium kentuckiense


Manden der ville redde Saddam er en film instrueret af Esteban Uyarra.

Handling
Team Productions har, som de eneste i verden, dagligt fulgt retssagen mod den irakiske eksdiktator, både i retssalen og i kulisserne. Esteban Uyarra var i Bagdad fra september 2005, hvor han fulgte retssagen mod Saddam Hussein bag kulisserne og frem til henrettelsen af Saddam. Det er historieskrivning for åben skærm og filmen giver et enestående indblik i dommernes, anklagernes og forsvarernes omfattende arbejde, deres overvejelser og strategier, sejrene og nederlagene undervejs.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Dokumentarfilm fra Danmark

Manden der ville redde Saddam


Daniel Nygaard (født 22. august 1997) er en dansk floorballspiller, som i dag spiller i floorballligaen for Benløse Floorball. Han er opvokset i Frederikshavn og spillede i sin ungdomstid for Frederikshavn Bulldogs FK, med hvem han har flere medaljer ved DM i U17 og U19.
Daniel Nygaard var med ved U19 VM i både 2013 og 2015 og har spillet 19 kampe for U19-landsholdet.
I 2016 debuterede han for det danske A-landshold, og til sæsonen 2016/17 skiftede Daniel Nygaard til Benløse Floorball, hvor han var med til at vinde det danske mesterskab i floorballligaen.

Referencer

Floorballspillere fra Danmark

Daniel Mørup Nygaard


L'abbaye Sainte-Lucie est une abbaye des servites de Marie à Cologne.

Histoire
Les circonstances de l'établissement de l'abbaye des servites à Cologne ne sont pas connues. En 1629, ils laissent leur maison sur Marzellenstrasse en face de l'église Saint-Acace aux Jésuites en échange d'un terrain au Unter Goldschmied 32/34, où les travaux de construction datent en 1632. En 1639, cependant, ils achètent leur monastère de Filzengraben aux Clarisses, qui s'installent à Neumarkt. Le commissaire de l'archevêque de Cologne, auquel les Servites sont subordonnés, introduit le cloître dans le monastère le , après quoi le couvent prospère.

La chapelle Sainte-Lucie, reprise par les clarisses, était un bâtiment de hall construit en 1612-1613, exposé à la rue par cinq fenêtres à entrelacs ogivales et des fenêtres ovales au-dessus. La salle de la chapelle mesure  de long et  de large.

En 1802, pendant la sécularisation, le couvent est dissous et en 1805 la chapelle fermée. Une usine de laine est installée dans les bâtiments conventuels, mais la chapelle reste une chapelle privée pour les propriétaires, la famille Hirn. La famille Hirn cache secrètement des trappistes de Darfeld jusqu'en 1814. En 1857, la chapelle Sainte-Lucie et les bâtiments du monastère sont démolis, l'église évangélique de la Trinité est construite à leur place.

Notes et références

Références

Cologne
Lucie
Cologne
Cologne

Abbaye Sainte-Lucie de Cologne


Gino Buzzanca (eigentlich Gerolamo Buzzanca, * 8. März 1912 in Messina; † 5. Mai 1985 in Rom) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Buzzanca begann seine Karriere in sizilianischen Dialekttheatern, wo er lange Jahre in Stücken von z. B. Luigi Pirandello und Giovanni Verga spielte und Typen und Figuren aus Sizilien verkörperte. 1953 entdeckte ihn Regisseur Luigi Zampa für seinen Film Anni facili, in dem er Buzzanca als lebenslustigen und volksnahen Faschisten besetzte. Auch in den meisten anderen seiner Filme spielte er, von stattlicher Statur und mit gewinnendem Lächeln bei dunklen Augen, Charakterrollen, in denen er oftmals militärische oder kriminelle Würdenträger, unterdrückte Ehemänner und verarmte Edelleute darstellte. Auch in vier Italowestern war Buzzanca zu sehen, im letzten unter dem Pseudonym Bill Jackson.

Er ist der Onkel des Schauspielers Lando Buzzanca.

Filmografie (Auswahl)
 1955: Kanaille von Catania (L'arte di arrangirsi)
 1955: Die Schwindler (Il bidone)
 1960: Ursus im Reich der Amazonen (La regina delle Ammazzoni)
 1961: Der schwarze Brigant (Il segreto dello sparviero nero)
 1962: Einer gegen Sieben (Duello nella sila)
 1966: Ringo e Gringo contro tutti
 1966: Wir – die Trottel vom 12. Revier (Due mafiosi contro Al Capone)
 1967: Django – Dein Henker wartet (Non aspettare Django, spara)
 1967: Django – Kreuze im blutigen Sand (Cjamango)
 1967: Il bello, il brutto, il cretino

Weblinks

 Buzzanca bei mymovies (italienisch)
 Szenenfotos und Liste von Buzzancas Filmauftritten beim thrillingforum

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Darstellender Künstler (Sizilien)
Italiener
Geboren 1912
Gestorben 1985
Mann

Gino Buzzanca


An Habenaria parvipetala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Habenaria parvipetala in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Jawa. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria parvipetala


Benign (de la rădăcina latină bene- = "de bine" și -genus = "născut"), este un termen polivalent (vezi benign), și este folosit ca termen medical cu o semnificație specifică pentru a descrie o boală care se prezintă cu gravitate medie, nu progresivă. Termenul este foarte familiar ca descriptor de tumori ne-cancerigene (ne-maligne) sau , dar se poate referi și la alte condiții medii de sănătate.

Utilizări ale termenului "benign" în oncologie:
  Tumoare benignă, în general, sinonim cu , sau .
Tulburări non-oncologice menționate ca"benigne":
 Hipertensiune intracraniană benignă

 Hipertrofia benignă de prostată
 Malaria benignă (malaria cauzată în special de Plasmodium vivax sau Plasmodium ovale).

Legături externe

Vezi și

Articole despre adjective
Oncologie
Terminologie medicală

Benign


William Denby "Bill" Hanna (d. 14 Haziran 1910 – ö. 22 Mart 2001), Amerikalı animatör, yönetmen, yapımcı, ses aktörü ve karikatür sanatçısı. Kendi tasarladığı film ve televizyon çizgi film karakterleri 20. yüzyılda milyonlarca insan tarafından izlendi. Çocukken ailesi sık sık taşındı ama sonunda 1919'da Compton'a yerleştiler. 1928'de Compton Lisesi'nden mezun oldu. Ardından Compton Şehir Koleji'ne başladı ama 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı'ndan sonra okulu bıraktı.

Bunalımın ilk aylarında garip işlerde çalıştıktan sonra 1930'da Harman and Ising animasyon stüdyosuna katıldı. 1930'larda Captain and the Kids gibi çizgi filmler üzerinde çalışırken ün ve beceri kazandı. 1937'de Metro-Goldwyn-Mayer'da çalışırken Joseph Barbera ile tanıştı. İki adam Tom ve Jerry ve animasyonlu canlı aksiyon filmleri üretmek için ortak oldular. Daha sonra 1957'de beraber Hanna-Barbera'yı kurdular. Taş Devri, Huckleberry Hound Show, Jetgiller, Scooby-Doo, Şirinler ve Ayı Yogi gibi programları üreterek işinde başarılı animasyon stüdyolarından biri oldular. 1967'de Hanna-Barbera, Taft Broadcasting'e 12 milyon dolara satıldı ama Hanna ve Barbera 1991'e kadar şirketin başında kaldı. Bu yıllarda stüdyo, Time Warner ile birleşen Turner Broadcasting System şirketine satıldı ve 1996 yılında Hanna-Barbera'nın Warner Bros. ile birleşmesinden dolayı Hanna ilk işvereni olan Turner ile birlikte burada danışman olarak kalmıştır.

Hanna ve Barbera, yedi Akademi Ödülü ve sekiz Emmy Ödülü kazandı. Yaptıkları çizgi film karakterleri kültürel simgeler haline geldi ve birçok film, kitap ve oyuncakta kullanıldı. 1960'ların sonlarında Hanna-Barbera'nın programları dünya çapında 300 milyondan fazla insan tarafından izlenerek en parlak dönemini yakaladı ve 28'den fazla dile tercüme edildi.

Özel yaşamı

William John ve Avice Joyce (Derby) Hanna'dan olan William Hanna Melrose, New Mexico'da doğdu. Yedi kardeşinin üçüncüsü ve içlerindeki tek erkek çocuktu. Hanna ne "cinsiyetler arasındaki savaş'ın var olduğunu ne de kardeş rekabetinin evlerinde olduğunu iddia eder. Hanna ailesini "güçlü ve soylu bir İrlanda-Amerikan aile" olarak tanımlar. Babası Amerika'nın batı bölgelerindeki raylı sistemler, su ve kanalizasyon sistemlerinde şantiye şefiydi. Bu yüzden ailesi sürekli taşınma ihtiyacı duymuştur.

Hanna 3 yaşına geldiğinde aile, babasının Balm Creek Dam'da çalıştığı Oregon'daki Baker City'e geldi. Hanna'nın açık havayı sevmeye başladığı burasıydı San Pedro, California'a taşınmadan önce ailesi 1917'de Logan, Utah'a taşındı. Sonraki iki yıl boyunca, 1919'da Watts, California'ya yerleşmeden önce birkaç kez daha taşındılar.

1922'de Watts'ta yaşarken, izciliğe katıldı. 1925 ile 1928 arasında bir dans grubunda saksofon çaldığı Compton Lisesi'nde eğitimine devam etti. Müzik tutkusunu ileride kariyerine taşıdı, Çakmaktaşlar'''da dahil olmak üzere çizgi filmleri için şarkı yapılırken yardımcı oldu. Hanna gençliğinde bir izci rütbesi olan "Eagle Scout" oldu ve hayatı boyunca İzcilik'te aktif kaldı. Daha sonra oymak beyi olarak görev yaptı ve 1985'te Seçkin Eagle Scout Ödülü'nü alarak Boy Scouts of America tarafından tanındı. Kariyerindeki sayısız ödüllere rağmen, Hanna en çok bu Seçkin Eagle Scout Ödülü ile gurur duydu. Yelken sporu ve Barbershop müzik ile de ilgileniyordu. Hanna Compton City College'da hem gazetecilik hem de yapısal mühendislik okudu. Ama 1929'da Dünya Ekonomik Bunalımı'ndan sonra koleji bırakmak zorunda kaldı.

Hanna, 7 Ağustos 1936'da Violet Blanch Wogatzke (d. 23 Temmuz 1913) ile evlendi ve 64 yıl süren evliliklerinde iki çocukları -David William ve Bonnie Jean- ve yedi torunları oldu. Hanna, 1996'da asistanı yazar Tom Ito ile birlikte otobiyografisini yayınladı—Joe Barbera ise iki yıl daha önce yayınladı.

 Kariyer başlangıcı
Hanna, koleji bıraktıktan sonra inşaat mühendisi olarak kısa bir süre çalıştı ve Holywood'daki Pantages Tiyatrosu'nun yapılmasına yardım etti. Bunalım sürecinde işini kaybetti ama sonrasında araba yıkama işi buldu. Kız kardeşinin erkek kardeşi, Hanna'yı sinema filmleri için başlık kartı üreten Pacific Title and Art'a bir iş başvursu yapması için teşvik etti. Burada çalışırken Hanna'nın çizimde yetenekli olduğu belli oldu ve 1930'da Looney Tunes ve Merrie Melodies'in yapıldığı Harman ve Ising animasyon stüdyosuna katıldı. Hanna, eğitim eksikliğine rağmen sonradan şirketin mürekkep and boya bölümü başkanı oldu. Mürekkep ve boyamanın yanı sıra şarkı ve şarkı sözleri de yazdı. Hanna'nın çalıştığı ilk yıllarda stüdyo Harman-Ising'in yapıtlarını Warner Bros. aracılığıyla yayınlayan Pacific Title and Art'tan Leon Schlesinger ile anlaşma yaptı. Hugh Harman ve Rudolph Ising, Schlesinger'dan ayrılmaya karar verdiği ve 1933'te Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) için bağımsız olarak çizgi film üretmeye başladığında, Hanna onları izleyen çalışanlardan biriydi.

 Tom ve Jerry

1940'ta Hanna ve Barbera, En İyi (Çizgi Film) Kısa Konu Akademi Ödülü kazanan Puss Gets the Bootu ortaklaşa yönettiler. Puss Gets the Bootun başarısına rağmen stüdyo, çok yönlü bir çizgi film portföyü istedi çünkü Hanna ve Barbara'nın süpervizörü Fred Quimby daha fazla kedi ve fare çizgi filmi üretilmesini istemiyordu. Puss Gets the Bootun şaşırtan başarısı, Quimby'nin isteğini Hanna ve Barbera'nın görmezden gelmesini sağladı ve kedi-fare temalı projeler geliştirilmeye devam edildi. Ancak bu sırada Hanna, Ising için çalışmaya geri dönmek istedi, çok sadık olduğunu hissetti. Hanna ve Barbera, Quimby ile bir araya geldi; Ising'i tek başına keşfetmiş olmasına rağmen Puss Gets the Bootun üretimi için üzerinde hiç çalışma yapmamıştı. Quimby daha sonra Hanna ve Barbera'nın takip ettikleri kedi-fare fikirlerine izin verdi. Sonuç olarak, en ünlü çalışması olan Tom ve Jerry ortaya çıktı.Puss Gets the Boot karakterleri hafif farklılıklarla model alındı. Jerry, sinir bozucu kemirgen düşmanı kedi Tom'u aklıyla alt etti. Hanna, çizgi filmde kedi ve fare temasının yerleşmesini şöyle anlattı: "İki karakter gerektiğini biliyorduk. Bir çatışmanın, kovalamacanın ve aksiyonun olması gerektiğini düşündük. Temel düşünce olarak bir kedi, sonra bir fare iyi gibi görünüyordu." Yenilenmiş karakterler ilk olarak 1941'deki Geceyarısı Atıştırmasında ortaya çıktı. Sonraki 17 yıl içinde Hanna ve Barbera, neredeyse sadece Tom ve Jerry üzerinde çalıştı, 114'ten fazla popüler kısa çizgi filmi yönettiler. II. Dünya Savaşı sırasında bunun dışında animasyonlu eğitim filmleri yaptılar. Tom ve Jerryde iletişim çoğunlukla hareketlere dayanıyordu. Popülerliğine rağmen Tom ve Jerry, aşırı şiddet içerdiği gerekçesiyle sık sık eleştirildi. Bununla birlikte seri, bir savaş macerası konulu on birinci çizgi filmi The Yankee Doodle Mouse (1943) ile ilk Akademi Ödülü'nü kazandı. Tom ve Jerry toplamda 14 Akademi Ödülü'ne aday gösterildi ve bunlardan 7 tanesini kazandı. Başka hiçbir karakter tabanlı tiyatral animasyon serisi daha çok ödül kazanamadı, aynı karakterler eşliğindeki başka bir seri de bu başarıya ulaşamadı. Ayrıca Tom ve Jerry, Anchors Aweigh (1945), Gene Kelly eşliğindeki Invitation to the Dance (1956) ve Esther Williams eşliğindeki Dangerous When Wet (1953) filmleri dahil olmak üzere MGM'in birçok canlı-aksiyon filminde konuk olarak yer aldı.

Quimby, Tom and Jerry için verilen her Akademi Ödülü'nü Hanna ve Barbera'yı sahneye davet etmeden kabul etti. Quimby'nin tek prodüktör olarak belirtildiği çizgi filmler de yayımlandı, halbuki kendisi daha önceden aynı uygulamayı takip ettiği için Ising'i kınamıştı. Quimby, 1955'in sonlarında emekli olduğunda Hanna ve Barbera MGM'in animasyon bölümünün sorumluluğuna yerleştirildi Stüdyo, televizyon nedeniyle daha fazla gelir kaybetmeye başladı, bunun üzerine MGM eski çizgi filmlerinin çok daha kârlı yenilerini üreterek tekrar yayımladı. 1957 yılında Hanna ve Barbera'nın işletmecisi olduğu animasyon bölümünün kapatılması MGM tarafından kararlaştırıldı ve bir telefon görüşmesiyle herkes işten çıkarıldı. Hanna ve Barbera kapatılmayı şaşırtıcı buldu, çünkü Tom ve Jerry oldukça başarılı olmuştu.

 Televizyon
MGM'deki son yıllarında Hanna televizyon dalları içine girdi, animatör dostu Jay Ward ile kısa ömürlü Shield Productions şirketini kurdu, Crusader Rabbit serisini ortaya çıkardı. Ortaklık kısa sürede sona erdi ve 1957'de Hanna, televizyon ve tiyatral gösterilere çizgi filmler üretmek için Joseph Barbera ile yeniden iş birliğine gitti. Şirkette iki farklı beceri ortaya koydu; Barbera yetenekli bir şaka yazarı ve kroki sanatçısı oldu, Hanna zamanlama, hikâye inşası ve üst düzey sanatçı alımları için bir hediye verdi. Her yıl başkanlık ikili arasında dönüşümlü olarak devam etse de büyük işlerin kararları birlikte alındı. Bir yazı tura sonucunda kurulacak yeni şirketin adını belirleme önceliği Hanna'nın oldu, ilk olarak H-B Enterprises adı belirlendi ancak kısa süre sonra Hanna–Barbera Productions olarak değiştirildi. Barbera ve Hanna'nın MGM'den meslektaşı ve Anchors Aweigh filminin yönetmeni George Sidney, şirketin üçüncü ortağı ve iş yöneticisi oldu. Columbia Pictures'ın bir televizyon bölümü olan Screen Gems ile dağıtım ve işletme sermayesi için bir anlaşma düzenledi.

Yeni şirketin sunduğu ilk gösteri Ruff ve Reddy oldu, seri bir köpek ve kedinin dostluğunu detaylı olarak ele aldı. Ilımlı bir geri dönüş alan ilk tiyatral girişim Loopy De Loopa rağmen, Hanna-Barbera kısa zaman sonra başarılı iki televizyon serisi oluşturdu: The Huckleberry Hound Show ve The Yogi Bear Show. 1960 yılında yapılan bir anket, Huckleberry Hound izleyicilerinin yarısının yetişkinlerden oluştuğu sonucunu verdi. Bunun üzerine şirket, Taş Devri adlı yeni bir seri oluşturdu. The Honeymoonersın parodisini, ev aletleri, konuşan hayvanlar ve ünlü konuklarla birlikte tipik bir Taş Devri ailesini anlatan bu seri izledi. Hem çocuk hem yetişkin izleyicilerle Taş Devri, hit olan ilk animasyon prime-time serisi oldu. Fred Çakmaktaş'a özgü "yabba dabba doo" ünlemi, kısa sürede günlük kullanıma girdi ve gösteri, TV çizgi film alanının stüdyolardaki üstünlüğünü artırdı. Şirket daha sonra Taş Devrinin Jetgiller adıyla bilinen bir uzay çağı versiyonunu üretti. Her iki seri de 1970'ler ve 1980'lerde tekrar gösterilmesine rağmen, popülerliği daha fazla olan Taş Devri oldu.

1960'ların sonlarında Hanna-Barbera Productions, işinde en başarılı televizyon animasyon stüdyosu oldu. Hanna–Barbera stüdyosu, 3000'den fazla yarım saatlik animasyonlu televizyon şovu üretti. Ürettikleri 100'den fazla çizgi dizi ve özel yayın arasında şunlar da yer aldı: Atom Karınca, Augie Doggie ve Doggie Daddy (önceki MGM çizgi filmlerinden Spike ve Tykeın bir takliti), Jonny Quest, Josie ve Pussycats, Magilla Gorilla, Pixie ve Dixie ve Mr. Jinks, Quick Draw McGraw, ve Sevimli Kedi. Sevimli Kedi, Phil Silvers'ın Sgt. Bilgo karakterini temel almaktadır, ancak yanlışlıkla Sgt. Bilgo karakterinin Ayı Yogi için temel alınacağı bildirilmiştir. Hanna-Barbera stüdyosu Scooby-Doo (1969-1986) ve Şirinler (1981-1989) çizgi filmlerini de üretmiştir. Alice Harikalar Diyarında, Jack ve Fasulye Sırığı, Cyrano de Bergerac temelli üretimlerin yanı sıra uzun metrajlı film Charlotte'un Sevgi Ağı (1973) şirketin diğer çalışmalarındandır.

 Ayrıca bakınız Peace on EarthTom and Jerry: The Movie

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar
 Warner Brothers resmî Hanna–Barbera web sitesi

1910 doğumlular
New Mexico Bölgesi doğumlular
2001 yılında ölenler
Amerikalı film yapımcıları
Amerikalı animatörler
Amerikalı televizyon yapımcıları
İrlanda asıllı Amerikalılar
Emmy Ödülü sahipleri
Animasyon film yönetmenleri
 Hanna
Hanna-Barbera kişileri
Gırtlak kanserinden ölenler
Kaliforniya'da kanserden ölenler
Los Angeles doğumlu film yönetmenleri

William Hanna


ميل مي-17 (لقب تعريف الناتو:Hip) هي مروحية روسية، تعد تطويرا لمروحية مي-8 Hip السوفيتية. قام الاتحاد السوفيتي بتطوير هذه المروحية خصيصاً للحرب في أفغانستان

التصميم والتطوير

تم تطوير إم أي-17 بنائا على الطراز إم أي-8 حيث زودت بالمحرك تي في 3-117 أم تي، ومحور دوار، وكذلك ناقل حركة كان قد طور أصلا للطراز إم أي-14, بالإضافة لتعديل الهيكل من أجل سعة حمولة أكبر.
في مايو من العام 2008 منحت الصين رخصة لتصنبع إم أي-17 وذلك بالتعاون بين شركة ميل موسكو للمروحيات وشركة سيشوان لنتان لصناعة المروحيات في إقليم سيشوان الصيني، وبالفعل تم تصنيع 20 مروحية في عام 2008, بالاعتماد على مكونات يتم استيرادها من روسيا.

حوادث
 في ديسمبر 2003، تحطمت طائرة تابعة للقوات الجوية البولندية من طراز Mi-8 وكان فيها رئيس الوزراء البولندي نجوا جميع من في الطائرة.
 في 12 يناير 2008 طائرة من طراز Mi-17 من القوات المسلحة المقدونية تحطمت وقتل جميع افراد الطاقم الثلاثة وثمانية ركاب.
 في 3 مارس 2008، طائرة القوة الجوية العراقية تحطمت من طراز Mi-17 ومات كل من علي متن الطائرة وعددهم 8 ركاب.
 في 31 مايو 2008، تحطمت طائرة من طراز Mi-171 تابعة لجيش التحرير الشعبي الصيني وكانت في مهمة انقاذ.
 في 14 فبراير 2010، طائرة من طراز Mi-17 تابعة للجيش اليمني تحطمت في شمال اليمن، وضربة سيارة تابعة للجيش. قتل أحد عشر شخصا فقط على متن الطائرة، بالإضافة إلى ثلاثة آخرين على الأرض.
 في 19 نوفمبر 2010، تحطمت طائرة من طراز Mi-17 في الهند تابعة للجيش الهندي مما أسفر عن مقتل 12 شخصا على متن الطائرة Bomdir.
 في 19 أبريل 2011، اشتعلت النيرات في طائرة من طراز Mi-172 في الهند، تابعة للجيش الهندي مما أسفر عن مقتل 17 شخصا كانوا على متنها..
 في 18 مايو 2012، طائرة من طراز Mi-17 تحطمت أثناء مهمة تدريب في فنزويلا، مما أسفر عن مقتل 4 أشخاص.
 في 11 يوليو 2012، تحطمت طائرة تابعة للجيش الباكستاني من طراز Mi-17 مما أسفر عن مقتل 5 أشخاص.
 في 30 أغسطس 2012، اصطدمت طائرتان من طراز Mi-17S تابعة لسلاح الجو الهندي في غرب الهند، مما أسفر عن مقتل 9 أشخاص.
 يوم 11 فبراير عام 2013، طائرة من طراز Mi-17 تابعة لسلاح الجو الأذربيجاني تحطمت في بحر قزوين مما أسفر عن مقتل 3 أشخاص على متن الطائرة.
 يوم 25 يونيو عام 2013، تحطمت طائرة من طراز A-17 تابعة لسلاح الجو الهندي أثناء قيامها بعمليات الإنقاذ في المناطق التي اجتاحتها الفيضانات في شمال الهند. ولم يتم العثور علي من كان علي متنها.
 يوم 21 سبتمبر عام 2014 تحطمت طائرة من طراز Mi-17 تابعة للقوات الجوية المصرية
 في 27 مارس 2016، تحطمت طائرة هلكوبتر تابعة للجيش الجزائري من طراز Mi-171 في صحراء الجزائر مما أسفر عن مقتل 12 جنديا.
في شباط 2016 تحطمت طائرة تابعة للجيش العراقي اثناء مهمه تدريبيه في محافظة واسط وادى إلى قتل 9 اشخاص
 في 12 نوفمبر 2017، تحطمت طائرة تابعة لطيران الجيش العراقي من طراز Mi-17 في محافظة واسط وقتل طاقمها المكون من 7 اشخاص.

المستخدمون

طلبات لم تسلم
وقعت الهند عقد اخر في 15 ديسمبر 2008 ستحصل بموجبه على 80 مروحية مي-17. وفي 2008 وقعت السعودية عقدا ستحصل بموجبه على 150 مروحية مي-17 ومي-35 بتكلفة تصل الي 2.2 مليار دولار لكن توقف لضروف غامضة

طرازات اخري

وصلات خارجية

مراجع

طائرات نقل عسكرية سوفيتية 1970–1979
مروحيات ثنائية التوربينات
مروحيات عسكرية
مروحيات ميل

ميل مي-17


An Tuctoria in uska genus han Liliopsida. An Tuctoria in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tuctoria

Tuctoria


That's What I'm Talking About is the debut studio album by Australian singer Shannon Noll, released on 9 February 2004 (see 2004 in music) and debuted at number 1 on the ARIA Charts. The album includes his number one, 4× platinum debut single, "What About Me".

Track listing
"Drive" (Phil Thornalley/Bryan Adams) – 3:58
"New Beginning" (Thomas Who/Negin) – 4:00
"What About Me" (Garry Frost/Frances Frost) – 3:21
"Burn" (Jeff Franzel/Ty Lacy/Jess Cates) – 3:37
"Sittin' Pretty" (Mark Jaimes/Danny Saxon/Andy Wright/Ronan Cavanagh) – 3:40
"Learn to Fly" (Peter Gordann/Rick Mitra/Christian Ingebrigtsen/Christopher Porter) – 4:12
"Promises" (Nikolaj Steen) – 3:44
"Tune In" (Ole Jorgen Olsen) – 3:43
"Prove" (Adam Riley) – 3:57
"Wise" (James Kempster/Simon Hosford/Gene Cook) – 3:39
"The Way She Loved Me" (Glenn Cunningham) – 3:21
"The Way That I Feel" (Shannon Noll/Damian Noll) – 3:30

Limited edition copies of the album were housed in a slipcase and also contained a bonus disc containing the following tracks:

"Angels Brought Me Here" (Jorgan Elofsson/John Reid)
"With or Without You" (Recorded live on Australian Idol: Up Close and Personal) (A. Clayton/L. Mullen/D. Evans/P. Hewson)

Charts
The album debuted at number-one on the Australian Albums Chart with sales of 131,680 copies. The album remained at the top spot for four weeks. The album spent a total of thirteen weeks in the top ten.

Weekly charts

Year-end charts

Decade-end charts

Certifications

Release history

See also
 List of number-one albums of 2004 (Australia)
 List of best-selling albums of the 2000s in Australia

References

Shannon Noll albums
2004 debut albums
Sony BMG albums

That's What I'm Talking About


Monika Waidacher (* 9. Juli 1990 in Chur) ist eine ehemalige Schweizer Eishockeyspielerin aus Arosa, die hauptsächlich bei den ZSC Lions Frauen in der Schweizer Liga und für das College of St. Scholastica (CSS) in den Vereinigten Staaten spielte.

Leben und Karriere
Monika Waidacher ist das älteste von acht Kindern einer mit dem Eishockey eng verbundenen Familie. Schon ihr Grossvater Ludwig Waidacher senior spielte in den 1940er- und 1950er-Jahren als Verteidiger für den EHC Arosa, mit dem er fünfmal in Folge Schweizermeister wurde. Auch ihr Vater Ludwig Waidacher junior errang mit dem EHC Arosa 1980 einen Meistertitel, bevor er auf die Saison 1981/82 studienhalber zum Zürcher SC wechselte.

Wie ihre sieben jüngeren Geschwister spielte Monika Waidacher nicht nur Eishockey, sie ist auch eine talentierte Skifahrerin. So fuhr sie zuerst Skirennen, bevor sie den Wunsch äusserte, auf die Karte Eishockey zu setzen. Es war ein Novum in Arosa, dass ein Mädchen das Hockeyspiel ernsthaft betreiben wollte. Da der EHC Arosa über keine Frauenmannschaft verfügte, spielte sie kurzerhand bei ihren männlichen Schulkollegen mit. Weil sie in diesem Umfeld rasch Fortschritte erzielte, wurde sie schon bald in ein Schweizer Nachwuchs-Nationalkader berufen. Dieser Erfolg wirkte sich auch auf ihre Geschwister – und insbesondere die beiden Schwestern – aus, die nun ebenfalls erfolgreich Eishockey zu spielen begannen. 2008 spielte sie mit ihrer Schwester Nina an der U18-Frauen-Weltmeisterschaft in Calgary. Im gleichen Jahr bekam sie den Bündner Eishockeypreis verliehen.

Nach der obligatorischen Schulzeit absolvierte Waidacher eine kaufmännische Lehre in Arosa und machte in Chur die Berufsmatura. Um sportlich weiter Fortschritte zu erzielen, spielte sie in der Folge für die ZSC Lions Frauen. Ab 2009 war sie Mitglied der Schweizer Nationalmannschaft der Frauen und wurde für die Olympischen Winterspiele 2010 in Vancouver selektioniert, wo sie als Ersatzspielerin jedoch nicht zum Einsatz kam und frühzeitig die Heimreise antrat. Von 2010 bis 2014 spielte Monika Waidacher für das Team College of St. Scholastica (CSS) in Duluth, wo sie 2012 zusammen mit ihrer Schwester Nina ins All-Star-Team der Northern Collegiate Hockey Association (NCHA) berufen wurde. In den Jahren 2009, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016 und 2017 vertrat sie die Schweiz bei der Eishockey-Weltmeisterschaft der Frauen, wo sie 2012 den dritten Platz erreichte. 2016,  2017 und 2018 gewann sie mit den ZSC Lions Frauen den Schweizer Meistertitel, wie auch den Swiss Women's Hockey Cup im Schweizer Fraueneishockey in den Jahren 2016, 2018 und 2019.

Mitte Juni 2021 trat Monika Waidacher gemeinsam mit ihren Schwestern Nina und Isabel vom aktiven Eishockeysport zurück. Monika Waidacher spielte während acht Saisons für die ZSC Lions und erreichte dabei drei nationale Meistertitel. Zusammen standen die drei Waidacher-Schwestern in 547 Meisterschaftsspielen für die Zürcherinnen auf dem Eis und erzielten dabei 327 Tore und 425 Assists.

Varia
Die vier Jahre jüngere Schwester Isabel spielte in der Saison 2013/14 ebenfalls für das College of St. Scholastica. Der älteste Bruder Thomas Waidacher (* 1996) stand zeitweilig im Kader der U-17-Nationalmannschaft.

Monika Waidacher gehört mit ihrem Grossvater und Vater sowie den Schwestern Nina und Isabel zu den wenigen Familienmitgliedern des Eishockeysports, die in drei aufeinanderfolgenden Generationen mindestens einen nationalen Meistertitel erreichen konnten.

Erfolge und Auszeichnungen

National
 2008 Bündner Eishockeypreis
 2012 Nomination zur Wahl des Bündner Sportlers des Jahres
 2012 Mitglied des Allstar-Teams der Northern Collegiate Hockey Association (NCHA)
 2016 Schweizer Meister mit den ZSC Lions Frauen
 2017 Schweizer Meister mit den ZSC Lions
 2018 Schweizer Meister mit den ZSC Lions

International
 2012 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Weblinks
 Monika Waidacher auf der Homepage von St. Scholastica
 US-Karrierestatistik von Monika Waidacher auf uscho.com
 Kader Nationalmannschaft bei www.frauennati.ch

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Eishockeyspieler (EHC Arosa)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Schweizer Meister (Eishockey)
Geboren 1990
Frau
Schweizer

Monika Waidacher


القمع السياسي أو الكبت السياسي هو اضطهاد فرد أو مجموعة لأسباب سياسية، بهدف تقييدهم أو منعهم من المشاركة في الحياة السياسية في المجتمع. يمكن أن يتجلى الكبت السياسي بسياسات تمييزية، أو انتهاكات لحقوق الإنسان، التنصت ، السجن ، التجريد من حقوق المواطنة ، و أعمال عنف مثل الجريمة ، التعذيب ، أو معاقبة النشطاء السياسيين، والمعارضين، بشكل غير قانوني.

في حال كان الكبت السياسي منظم من قبل الدولة، فقد يعد ذلك إرهاب دولة ، أو إبادة جماعية ، أو جريمة سياسية أو جرائم بحق الإنسانية. الكبت السياسي العنيف المنظم يعتبر سمة معتادة للأنظمة الدكتاتورية، والأنظمة الشمولية. إلا أن تلك الأنظمة لا تستأثر بممارسة الكبت السياسي، فثمة أنظمة ديموقراطية تمارسه كذلك، ولو بشكل أقل. يقع على عاتق قوات الشرطة ، أو الجيش مهمة تنفيذ الكبت السياسي.

الإجراءات القمعية هي الإجراءات العنيفة التي تتخذها الحكومة ضد الخارجين عن النظام والقانون وهي إجراءات لا يمكن تبريرها زمناً طويلاً وتتم في أضيق الحدود.

انظر أيضا

 منظمة العفو الدولية
 المعارضة
 اغتيال
 دولة بوليسية

مراجع

اضطهاد
انتهاك حقوق الإنسان
سياسة مقارنة
مصطلحات سياسية

قمع سياسي


José Paciano Laurel y García  (March 9, 1891 – November 6, 1959) was a Filipino politician, lawyer, and judge, who served as the president of the Japanese-occupied Second Philippine Republic, a puppet state during World War II, from 1943 to 1945. Since the administration of President Diosdado Macapagal (1961–1965), Laurel has been officially recognized by later administrations as a former president of the Philippines.

Early life and education

José Paciano Laurel y García was born on March 9, 1891, in the town of Tanauan, Batangas. His parents were Sotero Laurel y Remoquillo and Jacoba García y Pimentel, both from Tanauan. His father had been an official in the revolutionary government of Emilio Aguinaldo and a signatory to the 1899 Malolos Constitution. Just like many other presidents, he is a Chinese mestizo descendant. His second given name Paciano was in honor of Paciano Rizal.

Laurel studied at the San Jose College in Tanauan before transferring in 1903 to Colegio de San Juan de Letran in Manila. He later attended "La Regeneracion," where he completed the Spanish secondary course of instruction. In 1907, he finished the intermediate grades at Manila public schools.

While a teen, Laurel was indicted for attempted murder when he almost killed a rival suitor of the girl he stole a kiss from with a fan knife. While studying and finishing law school, he argued for and received an acquittal in 1912.

Laurel completed his high school education at Manila High School in 1911. He received his law degree from the University of the Philippines College of Law in 1915, where he studied under Dean George A. Malcolm, whom he would later succeed at the Supreme Court of the Philippines. On the same year, he took the Philippine bar examination and placed second. He then obtained a Master of Laws degree from University of Santo Tomas in 1919. Laurel was later awarded a scholarship at Yale Law School, where he obtained his J.S.D. degree in 1920. On the same year, he was admitted to the Bar by the Supreme Court of the United States and the Supreme Court and Court of Appeals of the District of Columbia. He later traveled extensively throughout the United States and Europe, where he also took special courses in international law at Oxford University in England and at the University of Paris in France before returning to the Philippines in 1921. He also earned his Doctorate in Jurisprudence at the Escuela de Derecho in Manila and Humanities at the University of Santo Tomas.

Early career
Laurel began his life in public service while a student, as a messenger in the Bureau of Forestry, then as a clerk in the Code Committee tasked with the codification of Philippine laws, and law clerk in the Executive Bureau. During his work for the Code Committee, he was introduced to its head, Thomas A. Street, a future Supreme Court Justice who would be a mentor to the young Laurel.

In 1921, Laurel was also appointed as lecturer at University of the Philippines, particularly at the College of Liberal Arts and at the College of Law.

Laurel was appointed first as ad interim Undersecretary of the Interior Department in 1922 (with two stints as acting secretary), then promoted as Secretary of the Interior in 1923. In that post, he would frequently clash with the American Governor-General Leonard Wood, and eventually, in 1923, resign from his position together with other Cabinet members in protest of Wood's administration. His clashes with Wood solidified Laurel's nationalist credentials.

Laurel was a member of the Philippine fraternity Upsilon Sigma Phi.

Senator and Congressman of the Philippines
In 1925, Laurel was elected to the Philippine Senate, beating incumbent Senator Antero Soriano. Serving from the 5th district, he would serve for one term before losing his re-election bid in 1931 to fellow Batangueño Claro M. Recto.

He retired to private practice, but by 1934, he was again elected to public office, this time as a delegate to the 1935 Constitutional Convention. Hailed as one of the "Seven Wise Men of the Convention", he would sponsor the provisions on the Bill of Rights. Following the ratification of the 1935 Constitution and the establishment of the Commonwealth of the Philippines, Laurel was appointed Associate Justice of the Supreme Court on February 29, 1936.

Associate Justice of the Supreme Court
Laurel's Supreme Court tenure may have been overshadowed by his presidency, yet he remains one of the most important Supreme Court justices in Philippine history. He authored several leading cases still analyzed to this day that defined the parameters of the branches of government as well as their powers.

Angara v. Electoral Commission, 63 Phil. 139 (1936), which is considered as the Philippine equivalent of Marbury v. Madison, 5 U.S. (1 Cranch) 137 (1803), is Laurel's most important contribution to jurisprudence and even the rule of law in the Philippines. In affirming that the Court had jurisdiction to review the rulings of the Electoral Commission organized under the National Assembly, the Court, through Justice Laurel's opinion, firmly entrenched the power of Philippine courts to engage in judicial review of the acts of the other branches of government, and to interpret the Constitution. Held the Court, through Laurel:
The Constitution is a definition of the powers of government. Who is to determine the nature, scope and extent of such powers? The Constitution itself has provided for the instrumentality of the judiciary as the rational way. And when the judiciary mediates to allocate constitutional boundaries, it does not assert any superiority over the other departments; it does not in reality nullify or invalidate an act of the legislature, but only asserts the solemn and sacred obligation assigned to it by the Constitution to determine conflicting claims of authority under the Constitution and to establish for the parties in an actual controversy the rights which that instrument secures and guarantees to them.

Another highly influential decision penned by Laurel was Ang Tibay v. CIR, 69 Phil. 635 (1940). The Court acknowledged in that case that the substantive and procedural requirements before proceedings in administrative agencies, such as labor relations courts, were more flexible than those in judicial proceedings. At the same time, the Court still asserted that the right to due process of law must be observed, and enumerated the "cardinal primary rights" that must be respected in administrative proceedings. Since then, these "cardinal primary rights" have stood as the standard in testing due process claims in administrative cases.

Calalang v. Williams, 70 Phil. 726 (1940) was a seemingly innocuous case involving a challenge raised by a private citizen to a traffic regulation banning kalesas from Manila streets during certain afternoon hours. The Court, through Laurel, upheld the regulation as within the police power of the government. But in rejecting the claim that the regulation was violative of social justice, Laurel would respond with what would become his most famous aphorism, which is to this day widely quoted by judges and memorized by Filipino law students:
Social justice is neither communism, nor despotism, nor atomism, nor anarchy, but the humanization of laws and the equalization of social and economic forces by the State so that justice in its rational and objectively secular conception may at least be approximated. Social justice means the promotion of the welfare of all the people, the adoption by the Government of measures calculated to insure economic stability of all the competent elements of society, through the maintenance of a proper economic and social equilibrium in the interrelations of the members of the community, constitutionally, through the adoption of measures legally justifiable, or extra-constitutionally, through the exercise of powers underlying the existence of all governments on the time-honored principle of salus populi est suprema lex. Social justice, therefore, must be founded on the recognition of the necessity of interdependence among divers and diverse units of a society and of the protection that should be equally and evenly extended to all groups as a combined force in our social and economic life, consistent with the fundamental and paramount objective of the state of promoting the health, comfort, and quiet of all persons, and of bringing about "the greatest good to the greatest number.

While an associate justice, Laurel also held other appointive posts. Laurel was appointed by President Manuel L. Quezon as a member of the Moral Code Committee in 1939 and as member of the Code Committee in 1940. In 1941, he was also appointed as Professor of Civil Law at the Central College of Law. He was also named as acting Secretary of Justice and acting Chief Justice on December of the same year and Commissioner of Justice in January 1942. His time as associate justice ended on February 5, 1942

Cabinet member and accession
As he was well known to the Japanese as a critic of US rule, as well as having demonstrated a willingness to serve under the Japanese Military Administration, he held a series of high posts in 1942–1943.

On December 10, 1941, then-Associate Justice Laurel was appointed by President Manuel L. Quezon as acting Secretary of Justice. He was later appointed Commissioner of Justice by the commander-in-chief of the Imperial Japanese Forces on January 26, 1942, but was effective three days prior. However, on December 2, 1942, he was relieved from the post to become the Minister of the Interior, a position that he had previously held as Secretary two decades prior. He relinquished the post on October 14, 1943, when he was inaugurated President of the Second Philippine Republic.

Laurel was among the Commonwealth officials instructed by the Japanese Imperial Army to form a provisional government when they invaded and occupied the country. He cooperated with the Japanese, in contrast to Chief Justice José Abad Santos, who was shot for refusing to cooperate.

Assassination attempt
On June 5, 1943, Laurel was playing golf at the Wack Wack Golf and Country Club, then in the City of Greater Manila, when he was shot around four times with a .45 caliber pistol. The bullets barely missed his heart and liver. He was rushed by his golfing companions, among them Far Eastern University president Nicanor Reyes Sr., to the Philippine General Hospital where he was operated by the Chief Military Surgeon of the Japanese Military Administration and Filipino surgeons. Laurel enjoyed a speedy recovery.

Two suspects to the shooting were reportedly captured and swiftly executed by the Kempetai. Another suspect, a former boxer named Feliciano Lizardo, was presented for identification by the Japanese to Laurel at the latter's hospital bed, but Laurel then professed unclear memory.

However, in his 1953 memoirs, Laurel would admit that Lizardo, by then one of his bodyguards who had pledged to give his life for him, was indeed the would-be-assassin. Still, the historian Teodoro Agoncillo in his book on the Japanese occupation, identified a captain with a guerilla unit as the shooter.

Presidency (1943–1945)

The presidency of Laurel understandably remains one of the most controversial in Philippine history. After the war, he would be denounced by the pro-American sectors as a war collaborator or even a traitor, although his indictment for treason was superseded by President Roxas' Amnesty Proclamation.

Accession

When Japan invaded, President Manuel L. Quezon first fled to Bataan and then to the United States to establish a government-in-exile. Quezon ordered Laurel, Vargas and other cabinet members to stay. Laurel's prewar, close relationship with Japanese officials (a son had been sent to study at the Imperial Japanese Army Academy in Tokyo, and Laurel had received an honorary doctorate from Tokyo Imperial University) in 1938, placed him in a good position to interact with the Japanese occupation forces.

Under vigorous Japanese influence, the National Assembly selected Laurel to serve as president in 1943. He took the oath of office on October 14, 1943, at the Legislative Building (now the National Museum of Fine Arts) in Manila. The oath was administered by Chief Justice José Yulo.

Administration and cabinet

Domestic problems

Economy
During Laurel's tenure as president, hunger was the main worry. Prices of essential commodities rose to unprecedented heights. The government exerted every effort to increase production and bring consumers' goods under control. However, Japanese rapacity had the better of it all. On the other hand, guerrilla activities and Japanese retaliatory measures brought the peace and order situation to a difficult point. Resorting to district-zoning and domiciliary searches, coupled with arbitrary arrests, the Japanese made the mission of Laurel's administration incalculably exasperating and perilous.

Food shortage
During his presidency, the Philippines faced a crippling food shortage which demanded much of Laurel's attention. Rice and bread were still available but the sugar supply was gone.

Foreign policies

Philippine-Japanese Treaty of Alliance
On October 20, 1943, the Philippine-Japanese Treaty of Alliance was signed by Claro M. Recto, who was appointed by Laurel as his Foreign Minister, and Japanese Ambassador to Philippines Sozyo Murata. One redeeming feature was that no conscription was envisioned.

Greater East Asia Conference

Shortly after the inauguration of the Second Philippine Republic, President Laurel, together with cabinet Ministers Recto and Paredes flew to Tokyo to attend the Greater East Asia Conference which was an international summit held in Tokyo, Japan from November 5 to 6, 1943, in which Japan hosted the heads of state of various component members of the Greater East Asia Co-Prosperity Sphere. The conference was also referred to as the Tokyo Conference.

The Conference addressed few issues of any substance, Eradication of Western Opium Drug Trade and to illustrate the Empire of Japan's commitments to the Pan-Asianism ideal and to emphasize its role as the "liberator" of Asia from Western colonialism.

Martial law
Laurel declared the country under martial law in 1944 through Proclamation No. 29, dated September 21. Martial law came into effect on September 22, 1944, at 9  a.m. Proclamation No. 30 was issued the next day, declaring the existence of a state of war between the Philippines and the United States and the United Kingdom. This took effect on September 23, 1944, at 10:00 a.m.

Filipinization of the Catholic Church
On the day of his inauguration, Laurel sought to gain recognition for the new republic from the Holy See. Correspondence between the diplomats of the Vatican and Japan told that the Holy See did not wish to recognize any new states for the duration of the War. Despite this, Laurel still sought to appeal to the Pope about instating Filipinos into the Church hierarchy.

Resistance

Due to the nature of Laurel's government and its connection to Japan, much of the population actively resisted his presidency, instead supporting the exiled Commonwealth government.

Dissolution of the regime

On July 26, 1945, the Potsdam Declaration served upon Japan an ultimatum to surrender or face utter annihilation. The Japanese government refused the offer. On August 6, 1945, Hiroshima, with some 300,000 inhabitants, was almost totally destroyed by an atomic bomb dropped from an American plane. Two days later, the Soviet Union declared war against Japan and invaded Manchuria. The next day, August 9, 1945, a second atomic bomb was dropped on Nagasaki. The Allied Forces' message now had a telling effect: Japan unconditionally surrendered to the Allied Powers on August 15, 1945.

Beginning in March 1945, President Laurel, together with his family, Camilo Osías, Benigno Aquino Sr., Gen. Mateo M. Capinpin, and Jorge B. Vargas evacuated to Baguio. Shortly after the city fell, they traveled to Tuguegarao, where they embarked a bomber plane to Japan via Formosa (now Taiwan) and Shanghai, China. On August 17, 1945, from Nara Hotel in Nara, Japan, President Laurel issued an Executive Proclamation which declared the dissolution of his regime.

President Laurel is the only Philippine president who served the three branches of government. He became a senator-congressman, associate justice and a president of the Second Republic.

Post-presidency (1945–1959)

Collaboration trial and imprisonment
On September 2, 1945, the Japanese forces formally surrendered to the United States. Gen. Douglas MacArthur ordered Laurel arrested for collaborating with the Japanese. Alongside his son Jose Laurel III and Benigno Aquino Sr., he was taken to custody and was imprisoned in Yokohama on September 15, 1945. On November 16, 1945, they were transferred to Sugamo Prison. While in prison, he was not allowed to have any reading material except The World in 2030, a book by the Earl of Birkenhead that he received as a gift from his son Salvador. Lacked in writing instruments, he used this book to write his Memoirs.

On July 23, 1946, Laurel, together with Osias, Aquino, and his son Jose III, left Tokyo for Manila, having been turned over to the Republic of the Philippines. One month later, he was placed under technical custody at his Peñafrancia house in Paco, Manila but rather than accepting the given conditions, he preferred to be imprisoned at the New Bilibid Prison in Muntinlupa, Rizal. He was later provisionally released in September 1946 after posting a  bail. He was also charged with 132 counts of treason in 1946 and was tried by the People's Court. However, the trial ended prematurely due to the general amnesty granted by President Manuel Roxas in 1948.

1949 presidential election
Laurel ran for president as a nominee of the Nacionalista Party against Elpidio Quirino in 1949 but lost in what future Foreign Affairs Secretary Carlos P. Romulo and Marvin M. Gray considered as the dirtiest election in Philippine electoral history.

Return to the Senate

Laurel garnered more than 2 million votes and was elected to the Senate as the top vote getter in 1951, under the Nacionalista Party. He was urged to run for president in 1953, but declined, working instead for the successful election of Ramon Magsaysay. Magsaysay appointed Laurel head of a mission tasked with negotiating trade and other issues with United States officials, the result being known as the Laurel–Langley Agreement. Laurel was also named as chairman of the Senate Committee on Education, which he held when he sponsored in 1955 a bill that would make José Rizal's two novels, Noli Me Tángere and El filibusterismo, as compulsory readings in all universities and colleges.

Retirement and death
Laurel considered his election to the Senate as a vindication of his reputation. He declined to run for re-election in 1957. He retired from public life, concentrating on the development of the Lyceum of the Philippines established by his family, as well as the Philippine Banking Corporation which he had established.

During his retirement, Laurel resided in a 1957 3-story, 7-bedroom mansion in Mandaluyong, Rizal, dubbed "Villa Pacencia" after Laurel's wife. The home was one of three residences constructed by the Laurel family, the other two being in Tanauan, Batangas and in Paco, Manila (called "Villa Peñafrancia"). In 2008, the Laurel family sold "Villa Pacencia" to then-Senate President Manny Villar and his wife Cynthia.

In 1958, Laurel launched an organization known as Committee of Citizens, which he headed. On the same year, it was announced that his book entitled Thinking of Ourselves would be launched and The Manila Times announced the launching of Unity Movement for National Survival that he sponsored. On his 68th birthday on March 9, 1959, President Carlos P. Garcia conferred him the award of Philippine Legion of Honor with the degree of Chief Commander.

In the early afternoon of November 5, 1959, Laurel suffered a stroke. On November 6, 1959, at 1:00 in the morning, he died at Our Lady of Lourdes Hospital in Manila, from a massive heart attack and cerebral hemorrhage. He was interred three days later at what is now Tanauan City Public Cemetery in Tanauan, Batangas.

Honors
National Honor
 : Philippine Legion of Honor, Chief Commander - (1959)
 : Knights of Rizal, Knight Grand Cross

Personal life
He married Pacencia Hidalgo on April 9, 1911. The couple had nine children:
 Jose Bayani Laurel Jr. (August 27, 1912 – March 11, 1998), member of the Philippine National Assembly from Batangas from 1943 to 1944, Congressman from Batangas's third district from 1941 to 1957 and from 1961 to 1972, Speaker of the House of Representatives of the Philippines from 1954 to 1957 and from 1967 to 1971, Assemblyman of Regular Batasang Pambansa from 1984 to 1986, Member of the Philippine Constitutional Commission of 1986 in 1986, and a vice presidential candidate of the Nacionalista Party in Philippine presidential election of 1957
 Jose Sotero Laurel III (August 27, 1914 – January 6, 2003), ambassador to Japan
 Natividad Laurel-Guinto (born December 25, 1916)
 Sotero Cosme Laurel II (September 27, 1918 – September 16, 2009), Senator of the Philippines from 1987 to 1992 became Senate President pro tempore from 1990 to 1992
 Mariano Antonio Laurel (January 17, 1922 – August 2, 1979)
 Rosenda Pacencia Laurel-Avanceña (born January 9, 1925)
 Potenciana "Nita" Laurel-Yupangco (born May 19, 1926)
 Salvador Roman Laurel (November 18, 1928 – January 27, 2004), Senator of the Philippines from 1967 to 1972, Prime Minister of the Philippines in  1986, Secretary of Foreign Affairs of the Philippines from 1986 to 1987, Vice President of the Philippines from 1986 to 1992 and a presidential candidate of the Nacionalista Party in Philippine presidential election of 1992
 Arsenio Laurel (December 14, 1931 – November 19, 1967), first two-time winner of the Macau Grand Prix in 1962 and 1963

Descendants
 Roberto Laurel, grandson, President of Lyceum of the Philippines University-Manila and Lyceum of the Philippines University-Cavite, son of Sotero Laurel (3rd son of José P. Laurel)
 Peter Laurel, grandson, President of Lyceum of the Philippines University-Batangas and Lyceum of the Philippines University-Laguna
 Franco Laurel, grandson, singer and actor
 Rajo Laurel, grandson, fashion designer
 Carlos "Chuck" Perez Laurel, grandson
 Luis Marcos "Mark" Laurel, grandson, lawyer, son of Sotero Laurel (3rd son of José P. Laurel)
 Jose Bayani "JB" Laurel Jr., UNIDO Party list, grandson
 José Laurel IV, grandson, representative of the 3rd district of Batangas, son of Jose Laurel Jr.
 Francis Castillo-Laurel, grandson
 Antonio "Tony" Castillo-Laurel, grandson
 Jose "Joey" C. Laurel V, grandson, Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary, Philippine Ambassador to Japan, governor of Batangas
 Mercedes "Ditas" Laurel-Marquez, granddaughter
 Maria Elena "Marilen" Laurel-Loinaz, granddaughter
 Christine C. Laurel, granddaughter
 Benjamin "Benjie" C. Laurel+, grandson
 Eduardo C. Laurel+, grandson
 Susanna "Susie" D. Laurel-Delgado, granddaughter
 Celine "Lynnie" D. Laurel-Castillo
 Victor "Cocoy" D. Laurel, actor and singer
 Iwi Laurel-Asensio, granddaughter, singer and entrepreneur
 Patty Laurel, granddaughter, TV host and former MTV VJ
 Anton Philippe L. Yupangco, great-grandson, architect and designer
 Camille Isabella I. Laurel, UNIDO Party list, great-granddaughter
 Ann Maria Margarette I. Laurel great-granddaughter
 Jose Antonio Miguel I. Laurel, great-grandson
 Franco Laurel, great-grandson, singer and actor
 Rajo Laurel, great-grandson, fashion designer
 Denise Laurel, great-granddaughter, actress and singer
 Nicole Laurel Asensio, great-granddaughter, lead singer of General Luna band

See also
 Laurel incident

Notes

References

Sources

 President Jose P. Laurel
 President of the Philippines José Paciano Laurel's address, Greater East Asia Conference, November 5–6, 1943

External links

 The Jose P. Laurel Memorial Foundation
 The Philippine Presidency Project

|-

|-

|-

|-

1891 births
1959 deaths
Associate Justices of the Supreme Court of the Philippines
Colegio de San Juan de Letran alumni
Filipino academics
Filipino collaborators with Imperial Japan
Filipino expatriates in Japan
Filipino expatriates in the United States
20th-century Filipino judges
Filipino Roman Catholics
KALIBAPI politicians
Jose P.
Lyceum of the Philippines University
Majority leaders of the Senate of the Philippines
Nacionalista Party politicians
People from Tanauan, Batangas
Candidates in the 1949 Philippine presidential election
Presidents of the Philippines
Recipients of Philippine presidential pardons
Secretaries of Justice of the Philippines
Secretaries of the Interior and Local Government of the Philippines
Senators of the 2nd Congress of the Philippines
Senators of the 3rd Congress of the Philippines
Senators of the 8th Philippine Legislature
Senators of the 7th Philippine Legislature
Shooting survivors
Tagalog people
Filipino independence activists
University of the Philippines alumni
University of the Philippines College of Law alumni
Academic staff of the University of the Philippines
University of Santo Tomas alumni
World War II political leaders
Yale Law School alumni
Heads of government who were later imprisoned
Filipino politicians of Chinese descent
People charged with treason
Prisoners and detainees of the United States military
20th-century presidents in Asia
Members of the Senate of the Philippines from the 5th district

Jose P. Laurel


الحياة
مايكل هامرز  فنان ومصمّم ألماني، ولد في آخن بألمانيا عام 1965.

بعد اجتيازه لامتحانات كايسر كرل جيمنازيم في آشن بألمانيا في عام 1984، بدأ مايكل هامرز مستقبله المهني كحداد. ولقد عمل في عدة ورش قبل أن يصبح مساعدا للنحات باول نيجل في كولون منذ عام 1989.

في عام 1992 اجتاز امتحاناته ونال شهادة الماجستير كمحترف ومصمم للحديد وتم تكريمه في غرفة الحرف في آخن عام 1994، ثم قام هو والمعماري جوناس نيجل بتأسيس ويركشتات نيجل – هامرز.

في عام 1997 بدأ هامر بتلقي التدريب الغنائي الكلاسيكي، وقدم الأناشيد والمقطوعات كمغني فرد في ألمانيا والدول الأوروبية المحيطة. قام بالغناء في عدد من المناسبات الدينية ومن أهمها يوريل «كرييشن» بواسطة جزيف هايدن قبل أن يكرس نفسه للأعمال الفنية في عام 2004.

وفي 2005 بدأ بالعمل الفني الحر أما في 2007 فإن ويركشتات نيجل – هامرز أصبحت «استيديوهات مايكل هامرز جي إي بي إتش» مع مقدمة تحمل علامة تجارية وهي «مايكل هامرز الفنية» مايكل هامرز آرت مان شيب

تقع أعظم اهتمامات مايكل هامرز في رؤيته للابداعات المعاصرة والمقبولة الذي كان جوهر كل فناني أوروبا في ميونيخ، برلين وانفصال فيينا في القرن التسع عشر.

بسبب أسلوبه العالي من وجود المشاريع المقدر في الولايات المتحدة، وأوروبا، قام هامرز بوعي بكسر الهيكل المتسلسل الهرمي الذي أوجدته طرق التدريب القديمة وتجاوز الحواجز الثقافية والحرفية. أخذ هذا الأسلوب لكي يبدأ في آسيا ليكتشف مشروع الحائط الكريستالي – مركز التجارة العالمي، بكين.

وكمحاضر، لبّى الدعوات وألقى محاضراته في المعاهد العالمية والأكاديمية والكونغرس وعلى سبيل المثال ففي عام 2008 لبى دعوة المعهد الأمريكي للهندسة المعمارية وحملة ستيريا للصناعات الإبداعية.

وبالنظر إلى إنجازاته الخاصة في فهم الثقافات المتداخلة فلقد تم استدعاء مايكل هامرز بواسطة الجمعية الألمانية العامة لتطوير الاقتصاد والتجارة الدولية في عام 2008 ليكون عضوا في الإدارة الفدرالية وليعين سيناتور.

كما قام مايكل هامرز بإلقاء عدة محاضرات في الاستديوهات كمحاضر شرف في جامعة العلوم التطبيقية في كولون في استخدام مواد البناء والحفاظ التاريخي.

كانت المواد التي يستخدمها هامرز هي الحجارة والخشب والزجاج والنور والالوان.

في بداية 2005، بدأ يجذب الأنظار إلى العمل البصري السمعي حيث أصدر فيلمه الفريد «فروم ذا إنفينيتي أوف ذا كوزموس» هوماج ماريا كالات وتم عرضع في أوبرا ميتروبوليتان، نيويورك في عام 2007.

الأعمال
 1996 الأعمال المتشابكة في المدخل الجنوبي لكاثدرائية كولون، والتي صممها باول نيجل، كولون، ألمانيا
 1996 صليب جلوغوثا، والتي صممها باول نيجل كنيسة المذبح المقدس في القدس، فلسطين
 2000 صليب ألفية الضوء، صممه ستيفاني ريسي، روما، إيطاليا
 2001 أوكتاهيدرون الكريستالي المعهد الجيمولوجي الأمريكي، سان دييغو، الولايات المتحدة الأمريكية
 2002 أضواء الشمال، عالم سواروفسكي الكريستالي، واترن، النمسا
 2004 نجمة سوارفسكي، شجرة ميلاد مركز روكفيلر، نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية
 2005 الرحلة، قصر سواروفسكي الكريستالي والذي صممه يفيس بيهار الولايات المتحدة الأمريكية
 2005 جوي، نافور الكريستال، وتوب أوف ذا روك، مركز روكفيلير، نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية
 2005 رأديانس، جيدو الكريستالي، توب أوف ذا روك، مركز روكفيلير، نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية
 2006 جولد واند، بيت موزارت، سالذبرغ، النمسا
 2006 أسوارفسكي جاليري، وتوب أوف ذا روك، مركز روكفيلير، نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية
 2007 الكون المطلق (انفينيتي أوف كوزموس) فيلم أفانت غراد حياة وممات ماريا كالاي، بيت الأوبرا ميتربويتان، نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية
 2008 النافورة الكهربائية، صممها نوبل وويبستر، وتوب أوف ذا روك، مركز روكفيلير، نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية
 2008 بدون عنوان، بالتعاون مع كاي الثوف، فانكوفر غاليري، كندا
 2009 الحائط الكريستالي، المركز المالي العالمي، بكين، بي آر سي

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
فنانون وفنانات ألمان
مواليد 1965
مواليد في آخن

مايكل هامرز


Wahlenbergieae, tribus zvončikovki, dio potporodice Campanuloideae. Sastoji se od 16 rodova, od kojih je tipičan valenbergija (Wahlenbergia) sa 270 vrsta od kojih su poznatije narodni zvončić (W. multicaulis), kraljevski zvončić (W. gloriosa) i  australski zvončić (W. stricta)

Rodovi
 Feeria Buser (1 sp.)
 Hesperocodon Eddie & Cupido (1 sp.)
 Wahlenbergia Roth (270 spp.)
 Nesocodon Thulin (1 sp.)
 Heterochaenia A. DC. (4 spp.)
 Berenice Tul. (1 sp.)
 Microcodon A. DC. (4 spp.)
 Craterocapsa Hilliard & B. L. Burtt (5 spp.)
 Namacodon Thulin (1 sp.)
 Theilera E. Phillips (2 spp.)
 Gunillaea Thulin (2 spp.)
 Prismatocarpus L´Hér. (29 spp.)
 Kericodon Cupido (1 sp.)
 Roella L. (22 spp.)
 Merciera A. DC. (6 spp.)
 Treichelia Vatke (2 spp.)

Izvori

Zvončike

Wahlenbergieae


Antonella Colcer (n. 6 noiembrie 1995, Legnago) este o scriitoare italiană de origine română.

Antonella Colcer s-a născut în Italia, la Legnago (Verona), în 6 noiembrie 1995. A avut o copilărie fericită in România, petrecând timpul între minunatul oraș Cluj-Napoca și la țară in Hurez (Sălaj), un mic sat din Transilvania, înconjurat de dealuri și păduri, unde traiau bunicii materni. În această regiune de o rară frumusețe, învăluită în mister, la poalele Munților Carpați, a descoperit magia basmelor și povestirilor populare românești și străine.

Din mamă româncă și tată italian-german, Antonella iubește să scrie povești interculturale, ambientate în diferite țări, cu personaje inventate sau care într-adevăr au trăit.

Inspirată de piesa "Guerriero (Războinicul)" de Marco Mengoni, scrie "Tsuki și Deshu. Adevărata poveste" în perioada de aproximativ două luni; mai precis: din 21 noiembrie 2014 și până în 28 ianuarie 2015. În romanul său de debut, Antonella Colcer iși imaginează adevărul din spatele unei legende japoneze "Taketori Monogatari" din secolul al X-lea și încearcă de asemenea, printr-o interpretare personală, să găsească răspunsuri la cinci încercări aparent imposibile, rămase nerezolvate de mai mult de zece secole.

Referințe

Legături externe
 Povestea româncei scriitoare Antonella Colcer
 Antonella Colcer pe Facebook

Nașteri în 1995
Nașteri pe 6 noiembrie
Scriitori italieni din secolul al XXI-lea
Scriitoare italiene
Scriitoare din secolul al XXI-lea

Antonella Colcer


Portul Hamburg (în ) este un port fluvial pe fluviul Elba din Hamburg, Germania, la 110 km de gura de vărsare în Marea Nordului.

El este cel mai mare port al Germaniei și este numit "Poarta către lume" (Tor zur Welt). Ținând cont de cantitatea de marfă în termeni de echivalent a douăzeci de picioare (TEU), Hamburg este al doilea cel mai aglomerat port din Europa (după Rotterdam) și al 15-lea cel mai mare din întreaga lume. În anul 2014 portul a fost tranzitat de o cantitate de mărfuri de 9,73 milioane TEU.

Portul are o suprafață de 73,99 km2 (64,80 km2 utilizabili), din care 43,31 km2 (34,12 km2) sunt zone de uscat. Locația este avantajată în mod natural de ramificarea în brațe a râului Elba, creând un loc ideal pentru un complex portuar cu spații de depozitare și transbordare. Portul liber extins permitea stocarea de mărfuri fără plata taxelor vamale, dar această facilitate a fost eliminată în 2013.

Istoric
Portul este aproape la fel de vechi ca istoria orașului Hamburg. Fondat pe 7 mai 1189 de către Frederic I datorită locației sale strategice, el a fost timp de mai multe secole portul principal al Europei Centrale și a permis Hamburgului să se dezvolte de timpuriu într-un oraș comercial important, cu o burghezie bogată și mândră.

În perioada de existență a Ligii Hanseatice din secolul al XIII-lea până în secolul al XVI-lea, Hamburg a fost considerat al doilea după orașul-port Lübeck în funcție de rolul său ca nod de tranzit pentru comerțul maritim. După descoperirea Americilor și dezvoltarea comerțului transatlantic, Hamburgul a depășit toate celelalte porturi germane. În cea de-a doua jumătate a secolului al XIX-lea, Hamburg a devenit principalul nod de transport maritim de pasageri și de mărfuri al Europei Centrale, iar din 1871 a fost principalul port comercial al Germaniei. În acea vreme Hamburg-America Line era cea mai mare companie de transport maritim din lume. Din 1888, compania HADAG operează un serviciu de feribot în diferite părți ale portului și râului Elba. Portul Liber, înființat pe 15 octombrie 1888, a permis comercianților să livreze și să depoziteze mărfuri, fără a trece prin vamă, și a îmbunătățit în continuare poziția proeminentă a Hamburgului în comerțul maritim cu țările vecine. Moldauhafen are un aranjament similar, deși se referă exclusiv la mărfurile destinate Republicii Cehe.

Speicherstadt, unul din simbolurile arhitecturale ale Hamburgului, este o zonă vastă de debarcader cu o suprafață de 350.000 m2 pe malul de nord al râului, fiind construită în anii 1880 ca parte a portului liber și pentru a face față cantității în creștere de bunuri stocate în port.

Șantierele navale din Hamburg și-au pierdut flota de două ori după Primul Război Mondial și după cel de-al Doilea Război Mondial, iar în timpul divizării Germaniei între 1945 și 1990 Portul Hamburg a pierdut o mare parte a hinterlandului său și, în consecință, multe dintre legăturile comerciale. Cu toate acestea, odată cu reunificarea Germaniei, căderea Cortinei de Fier și extinderea Uniunii Europene, Hamburg și-a consolidat poziția de unul din principalele centre logistice ale Europei și unul dintre cele mai mari și mai aglomerate porturi maritime.

Acces
Adâncirea râului Elba pentru navele mari este controversată din motive ecologice. În parte datorită cooperării cu landurile Saxonia Inferioară și Bremen pentru a construi un nou port de containere (JadeWeserPort) în apele adânci ale Jadebusen din Wilhelmshaven, Hamburg a renunțat la acest plan, după schimbarea de guvern din 2001.

Terminale

Croaziere
Hamburg este o importantă destinație de croazieră și unul dintre cele mai mari porturi de escală pentru pasagerii navelor de croazieră ce călătoresc peste Atlantic sau vin din Norvegia și Marea Baltică. Portul este, de asemenea, o locație majoră pentru constructori de nave și pentru șantierele navale, în care se proiectează, se construiesc și se recondiționează iahturi și nave de croazieră. Hamburg are trei terminale de pasageri pentru navele de croazieră: Hamburg Cruise Center HafenCity, Hamburg Cruise Center Altona și Hamburg Cruise Center , toate trei fiind capabile să primească cele mai mari nave de croazieră ale lumii.

Cultură

Portul Hamburg este, de asemenea, unul dintre cele mai mari atracții ale orașului Hamburg, atât ca un centru logistic, industrial și rezidențial, cât și ca fundal pentru cultura modernă și istoria orașului. Printre acestea se află numeroase nave muzeu, teatre muzicale, baruri, restaurante și hoteluri - și chiar o biserică plutitoare.

Celebrarea anuală a zilei înființării portului (Hafengeburtstag) în primul week-end din luna mai este unul dintre cele mai mari evenimente publice ale orașului Hamburg. Vizitatori germani și străini sosesc aici pentru a lua parte la festivități. Remorcherele plutesc în ritm de "balet", galioane vechi și nave de croazieră noi permit efectuarea de tururi și focuri de artificii explodează pe timp de noapte.

Ghizii turistici ai excursiilor cu ambarcațiuni în port sunt numiți he lüchts (termenul din germana de jos pentru el minte), după un nume dat lor de către docheri atunci când au auzit poveștile pe care le spuneau turiștilor.

Referințe

Legături externe
 Port of Hamburg Website
 Hamburg Chamber of Commerce Port of Hamburg: Facts, figures, and outlook
 HafenCity Website
 The Elbe Philharmonic Hall Currently under construction in the HafenCity
 Arts in the HafenCity
 Ship Movements, Photos & Videos from Hamburg

Hamburg
Hamburg

Portul Hamburg


NGC 5598 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5598 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1788.

À ce jour, deux mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5598 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Groupe de NGC 5739
Selon Abraham Mahtessian, NGC 5598 fait partie du groupe de NGC 5739, la galaxie la plus brillante de ce groupe. Ce groupe de galaxies compte au moins sept membres. Les six autres galaxies du groupe sont NGC 5603, NGC 5696, NGC 5739, NGC 5784, NGC 5787 et NGC 5860.

À ces six galaxies, il faut ajouter la galaxie PGC 51372, car elle forme un couple de galaxies avec NGC 5603.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5598 sur le site du professeur C. Seligman

5598
Constellation du Bouvier
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1788
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5598


Buret may refer to:
Burette laboratory equipment

Surname
Isabelle Buret
Maurice Buret

Toponymy
Le Buret, France
Buret District, a former district of Kenya
Buret', archaeological site in Siberia

Buret


Roman Majnarić (Ravna Gora, 7. kolovoza 1889. – Varaždin, 1. siječnja 1973.) - hrvatski veterinarski stručnjak

Rođen je 7. kolovoza 1889. godine u Ravnoj Gori u Gorskom kotaru od oca Nikole i majke Marije, rođ. Prettner. Otac mu bijaše načelnik mjesta, a majka učiteljica, koja nakon smrti muža ostaje sama i svu djecu uspijeva školovati. Tako i srednji sin Roman završava donjogradsku zagrebačku gimnaziju, maturira 1908. te odlazi na studij veterine u Budimpeštu, gdje početkom 1913. dobiva i diplomu. Stariji brat Nikola postaje u međuvremenu profesor gimnazije u Zagrebu, a zatim i sveučilišni profesor klasičnih jezika, dok mu mlađi brat Marijan postaje vremenom ugledni šumarski savjetnik, prvo u rodnome Gorskom kotaru, a kasnije u Zagrebu. Nakon Budimpešte, mladi se veterinar Roman uspijeva zaposliti na bečkome sveučilištu, gdje godinu dana radi zajedno s kasnije znamenitim stručnjakom Manningerom na post-diplomskom studiju bakteriologije, kao asistent fakulteta.

Od 1914. do 1918. sudjelovao je u I. svjetskom ratu na bojištima na Soči i u Galiciji. Doživio je ranjavanje, odlikovanja, direktan susret s carem Karlom, kojem u lice iskreno opisuje žalosno stanje i pesimizam, što ga gotovo košta života pred vojnim sudom.

Nakon završetka rata dolazi u Varaždin, gdje mu je četiri godine čuvao mjesto veterinara tadašnji znameniti gradski načelnik dr. Pero Magdić (također iz Gorskog kotara) no, prije nastupa službe, pridružuje se kao vrsni konjanik i rodoljub, legendarnome pukovniku Dragutinu Perku, te s njegovim četama na konjima pomaže osloboditi Međimurje od ostataka mađarona i vojske na strani Mađarske. U novoj Kraljevini SHS radi kao veterinarski savjetnik kod gradskog poglavarstva u Varaždinu.

Dana 25. ožujka 1923. oženio se s Gretom Samidom iz Mozirja u Sloveniji. 1926. godine preselio se u Varaždin i kupio kuću na Trgu bana Jelačića od gospođe Flore Bliss.  Veći dio života proveo je u Varaždinu kao viši veterinarski savjetnik Poglavarstva. Imao je dva sina: Juricu i Nikolu. Bio je član Kraljevske uniformirane i naoružane građanske čete u Varaždinu godine 1933.

Između dva rata vrlo aktivno se bavi unapređivanjem i modernizacijom veterinarske službe u gradu i okolici, pa mu se kao posebna zasluga može pripisati izvanredno pedantno vođen nadzor nad klaonicom, koju je modernizirao (mehanizacija, elektrifikacija, aparatura za stvaranje pare, dispozicija otpadaka i dr.) kao i osobiti nadzor nad rukovanjem, transportom, uskladištavanjem, obradom te prodajom mesa i mesnih prerađevina, nad izradom i kvalitetom kobasičarskih proizvoda, adekvatnim rashladnim uređajima. Kao jedan od prvih u državi, nabavlja tada od firme "Reichert" trihinoskop, pomoću kojeg vrši svakodnevno ispitivanje uzoraka svinjskoga mesa, pa godinama nema ni jednog slučaja trihineloze u gradu! Tim su se aparatom služili mnogobrojni studenti veterine, koji su niz godina dolazili prije Drugoga svjetskog rata na ljetnu praksu u Varaždin. U međuvremenu, 1933. godine Roman Majnarić se vraća bakteriologiji, pa sustavnim i dužim studijem ostvaruje i doktorat veterine, što mu uspijeva obranom dizertacije: "Prilog upoznavanju uzročnika furunukuloze kod riba", 1933. u Zagrebu.

Kao gradski veterinarski savjetnik aktivno se bavi i problemima preventive zaraznih bolesti stoke, što mu dobro uspijeva, zahvaljujući unaprijed solidno planiranim i izvedenim masovnim cijepljenjima protiv oboljenja svinja, ali i sustavno provođenim maleinizacijama, kasnije i cijepljenjima peradi. Tome se pridružuje dosta veliko angažiranje oko organizacije i stručno provođenih tjednih, mjesečnih i godišnjih sajmova stoke u Varaždinu. Dr. Majnarić bio je jedan od pionira umjetne inseminacije, osobito nakon završetka rata, kada je premješten iz grada Varaždina na rad u veterinarsku stanicu Jalžabet, a nakon nekoliko godina u Čakovec. To je doba intenzivnog bavljenja sa svakodnevnom praksom i masovnim akcijama cijepljenja, preventive i naravno inseminacije na punktovima. Uz sve to rado se bavio objavljivanjem zanimljivosti iz prakse. Posebno su ga zanimale teratološke i atavističke deformacije kod mladunčadi različitih vrsta životinja. O tome je davao svoje kraće izvještaje, uz slike, u aktualnoj veterinarskoj periodici.

1953. godine na jesen odlazi u mirovinu, a dvadeset godina kasnije umire na Novu godinu 1973. u svojem Varaždinu.

Hrvatski veterinari
Životopisi, Varaždin

Roman Majnarić


Selu (Corn Mother, Corn Woman), U mitologiji Cherokeeja, Selu je bila prva žena i božica kukuruza. (Njeno ime doslovno znači corn "kukuruz" ili maize "kukuruz" na jeziku Cherokeeja.) Selu su ubili njezini sinovi blizanci, koji su se bojali njezine moći; ali svojim umirućim uputama naučila ih je saditi i uzgajati kukuruz, tako da je njezin duh uskrsnuo sa svakom žetvom.

Izvori

Indijanska mitologija (božanstva kukuruza)
Indijanska mitologija (prvi ljudi)
Indijanska mitologija (božice)
Cherokee mitologija

Selu


Botafogo de Futebol e Regatas er brasilískt knattspyrnufélag frá Botafogo hverfinu í Rio de Janeiro. Liðið var stofnað 1894.

Þó þeir keppi í fjölda mismunandi íþróttagreina er Botafogo aðallega þekktur fyrir samtökin fótbolta lið. Það spilar í Campeonato Brasileiro Série B, öðru stigi [[[brasilíska fótboltadeildarkerfisins]], og í  fylki  Ríó de Janeiro er fyrstur  ríkisdeild. Árið 2000 varð Botafogo í 12. sæti í atkvæðagreiðslu áskrifenda  FIFA Magazine  fyrir FIFA Club of the Century.

Að auki er félagið með athyglisverðustu met í brasilísku knattspyrnunni, sem ósigraðustu leikina: 52 leikir milli 1977 og 1978; mest ósigraða leikjametið í  Brazilian Championship leikjunum: 42, einnig á árunum 1977 til 1978; mesta þátttöku leikmanna í alls leikjum landsliðs Brasilíu í knattspyrnu (miðað við opinbera og óopinbera leiki): 1.094 þátttökur og flestir leikmenn úthlutað í landslið Brasilíu fyrir  World Cup. Félagið á metið yfir stærsta sigur sem skráð hefur verið í brasilískum fótbolta: 24–0 gegn Sport Club Mangueira árið 1909.

Sigrar
HM Félagsliða:3
1967, 1968, 1970
 Brasilískir meistarar: 2
1968,1995
 Brasilíska bikarkeppnin:
1990 (Úrslit)
 Sao Paulo meistarar: 4
1962, 1964, 1966, 1998

Tengill
 Heimasíða félagsins
Brasilísk knattspyrnufélög

Botafogo de Futebol e Regatas


The Madonna of Port Lligat is a pair of paintings by Salvador Dalí. The first was created in 1949, measuring 49 x 37.5 centimetres (19.3 x 14.8 in), and is housed in the Haggerty Museum of Art at Marquette University in Milwaukee, Wisconsin, USA. Dalí presented it to Pope Pius XII in an audience for approval, which was granted. Dalí created a second painting in 1950 with the same title and same themes, with various poses and details changed, measuring 275.3 x 209.8 centimetres (108.4 x 82.6 in). The 1950 Madonna is exhibited at the Fukuoka Art Museum in Japan.

The paintings depict a seated Madonna (posed by Dalí's wife, Gala) with the infant Christ on her lap. Both figures have rectangular holes cut into their torsos, suggestive of their transcendent status. In the 1950 version Christ has bread at the center of his figure.  They are posed in a landscape, with features of the coast of Port Lligat, Catalonia, in the background, with surrealist details including nails, fish, seashells, and an egg. The 1949 Madonna has a sea urchin; the 1950 Madonna has a rhinoceros and figures of angels, also posed by Gala.

Cultural influence

A poem and book based on the painting, The Virgin of Port Lligat by Fray Angelico Chavez, was selected as one of the best books of 1959 by the Catholic Library Association.

In Larry Niven's 1973 novel Protector, one of the main characters has this painting on his spacesuit.

See also
 List of works by Salvador Dalí

References

External links

 The Madonna of Port Lligat, 1950 by Salvador Dali
 Dali's The Madonna of Port Lligat

Paintings by Salvador Dalí
1949 paintings
Modern paintings
Paintings of the Madonna and Child
1950 paintings
Seashells in art

The Madonna of Port Lligat


Agnesia, rod bambusa smješten u podtribus Olyrinae. Postoji sedam priznatih vrsta, sve iz Južne Amerike

Vrste
 Agnesia amapana (Soderstr. & Zuloaga) J.R.Grande
 Agnesia bahiensis (R.P.Oliveira & Longhi-Wagner) J.R.Grande
 Agnesia ciliatifolia (Raddi) J.R.Grande
 Agnesia jubata (J.R.Grande) J.R.Grande
 Agnesia juruana (Mez) J.R.Grande
 Agnesia lancifolia (Mez) Zuloaga & Judz.
 Agnesia loretensis (Mez) J.R.Grande

Izvori

Travnati bambus

Agnesia (Plantae)


Alejandro Scopelli Casanova (f. 12. maí 1908 - d. 23. október 1987) var knattspyrnumaður og -þjálfari frá Argentínu. Hann var í landsliði þjóðar sinnar sem lék til úrslita á HM 1930 síðar fluttist hann til Evrópu og lék einn leik með ítalska landsliðinu og stýrði loks fjölda liða á fjögurra áratuga tímabili.

Ævi og ferill
 Alejandro Scopelli fæddist í La Plata og gekk árið 1926 í raðir borgarliðsins Estudiantes þar sem hann lék til ársins 1933. Hann var valinn í leikmannahóp Argentínu sem keppti í Úrúgvæ 1930. Hann kom aðeins við sögu í einum leik, í undanúrslitunum gegn Bandaríkjunum þar sem hann skoraði eitt mark í 6:1 sigri.

Árið 1933 bættist Scopelli, sem var af ítölskum ættum, í hóp þeirra argentínsku knattspyrnumanna sem héldu til Ítalíu og nýttu sér að geta fengið ítalskt ríkisfang með hraði. Hann var í herbúðum A.S. Roma frá 1933-35 og lék með ítalska landsliðinu í vináttuleik gegn Frökkum. Hann átti aftur eftir að skipta um landslið og vinna Copa America með liði Argentínu árið 1937, þar sem hann skoraði tvö mörk.

Þjálfaraferill
Eftir ársdvöl hjá Racing Club aftur heima í Argentínu 1936-37 hélt Scopelli á ný til Evrópu og lék með liðum í bæði Frakklandi og Portúgal uns hann ákvað að snúa aftur til Suður-Ameríku eftir að heimsstyrjöldin braust út. Síðustu ár sín sem leikmaður sinnti hann jafnframt þjálfun og sneri sér alfarið að henni árið 1943.

Næstu áratugina flakkaði Scopelli milli Portúgal, Spánar, Mexíkó og Síle þar sem hann þjálfaði fjölda félagsliða auk þess að stýra landsliði Síle um skeið. Hans stærsta afrek á þjálfunarsviðinu var að leiða spænska liðið Valencia til sigurs í borgakeppni Evrópu árin 1962 og 1963 eftir sigra í úrslitaeinvígjum gegn Barcelona og Dinamo Zagreb.

Heimildir

Argentínskir knattspyrnumenn

Alejandro Scopelli


Pansuman, genel olarak yara tedavisi demektir. Yaraların mikroplardan temizlenmesi ve korunması için yapılan yıkama ve örtme işlemidir. Yara iyileşmesinin iyi, çabuk ve iz bırakmadan olması için bölgenin ölü dokulardan ve mikroorganizmalardan temizlenmesi ve dış ortamın zararlı etkilerinden korunması gerekir. Böylece hem mikropların hem de tahriş edici maddelerin yaraya ulaşması engellenmiş olur. Pansuman, ifraz maddelerini yaradan uzaklaştıran, emen, kanayan kısmı tampone eden, yaralı bölgenin anatomik ve fizyolojik durumunu muhafaza eden ve aseptik esaslar içinde uygulanan tedavidir.

Yara kapalı ise tentürdiyot veya mersol kullanılarak temizlenir. Makat ve üreme organları çevresindeki yaralar ile açık yaralarda, kendilerinin de tahriş edici etkileri sebebiyle kullanılmazlar.

Açık yaralarda, ölü dokular temizlendikten sonra ilk pansuman yapılır: Tuzlu su serumu (serum fizyolojik) ve soluheks denilen antiseptik madde köpürtülerek yara iyice yıkanır. Sonra tekrar serum fizyolojikle yıkama yapılır. Bunlar dokuyu tahriş etmez ve yeni ölü dokular ortaya çıkarmazlar. Bunlar yoksa yara yine bir başka antiseptik olan savlon ile yıkanır. Daha sonra yaranın özelliğine göre antibiyotikli veya başka merhem ve pomatlar tatbik edilir. Sonra yara PAD (pansuman kapayıcı pamuk ve onu saran gazlı bez) ile örtülüp üzeri filasterle yapıştırılır veya sargı beziyle sarılır.

Pansuman setinde steril olarak gazlı bezler, gazlı bezleri tutarak yarayı yıkamak için kullanılacak pens ve penset, ölü dokuları kesmek için makas veya neşter, yarayı kapatmak için PAD bulunur.

Pansuman yaparken antisepsi ve asepsiye (mikropsuzlaştırma ve temizliğe) dikkat edilir. Steril pansuman aletleri, yara dışında hiçbir yere dokundurulmaz.

Pansuman ile mikroplar hiçbir zaman tam olarak yok edilemediğinden, yeniden çoğalmalarını önlemek ve katılan ilaçları tazelemek için pansuman belirli aralıklarla değiştirilir.

Bir de bazı deri hastalıklarında ve iyileşmeyen açık yaralarda kullanılan sulu pansuman vardır. Bunlar etkili maddelerin suda eritilmesiyle hazırlanan sıvılarla yapılır. Esas olarak, sulantılı deri hastalıklarında sızıntıyı kesmek için kullanılırlar. Su, buharlaşma özelliğinde olduğu için uygulanan bölge soğur ve damarlar büzülerek sızıntı kısa sürede durur. Ayrıca antiseptik madde katılarak mikropların öldürülmesi de sağlanabilir.

Sulu pansuman için sık sık kullanılan sıvılardan birkaçı: serum fizyolojik, borik asitli su, barrow solüsyonu ve rivanol solüsyonudur. Tatbiki kolay olan sulu pansumanı sık sık hasta kendisi uygular. Temiz bir kaba konulan solüsyona gazlı bez batırılır, iyice sıkılır. Sulu değil nemli olacak şekilde iki kat olarak hasta bölgeye serilir. Beş dakikada bir aynı uygulama tekrar edilir.

İlk yardım
Tıbbi sargılar

Pansuman


Cathrine Marie Møller (1744-1811) var en dansk broderikunstner, krediteret for at indføre en metode til at skabe lys og skygge inden for broderikunsten til Danmark. I 1790 blev hun den anden kvinde indsat i Det Kongelige Danske Kunstakademi.

Tidligt liv
Møller er barn af Hans Christian Møller og Maren Bølling. I en alder af syv blev hun sat under værgemål af sin morbror, der lod  hende uddanne i tekstilarbejde. Efter hendes konfirmation, understøttede hun sig som kammerpige og lavede broderier for penge. Hun lærte også at tegne for at gøre tekstilarbejdet lettere.

Broderi
I 1780 blev Møller en del af F.A. Müllers husstand, der havde en stor samling gravure, der angiveligt inspirerede hendes innovation inden for broderi. Ved at bruge sort og grå skabte hun lys og skygge inden for broderibillederne. Mens denne teknik var kendt i Europa fra slutningen af det 18. århundrede, var det ikke kendt i Danmark, før hun introducerede det.

I 1789 viste direktøren for Det Danske Akademi, Johannes Wiedewelt, Møllers arbejde til akademiet uden hendes viden. I 1790 blev hun indsat som det andet kvindelige medlem af akademiet efter Magdalene Bärens.

Referencer

Danskere i 1700-tallet
Kunstnere fra Danmark
Tekstilkunstnere fra Danmark
Kvindelige kunstnere fra Danmark
Alumni fra Det Kongelige Danske Kunstakademi

Cathrine Marie Møller


Bulgarca, Hint-Avrupa dilleri ailesinden, Güney Slav dillerine bağlı dil. Bulgaristan'ın resmi dilidir.

Yazı dili IX. yüzyılda oluşmaya başlayan Bulgarca, Selanikli Aziz Kiril ve kardeşi Metodius tarafından 862 yılında Bulgaristan'ın Preslav kasabasında oluşturulan Kiril alfabesi kullanılarak yazılır. Harflerin çoğu Yunan alfabesinden ilham alınarak hazırlanmıştır.

Bulgarca, yazıya dökülen ilk Slav dilidir. (Yapılan son araştırmalara göre aynı alfabe zaten bölgede bulunmaktaydı, fakat bir düzen içerisinde değildi, alfabe birliği yoktu).

Eski Bulgarca (9. yüzyıl-11. yüzyıl), Orta Bulgarca (11. yüzyıl-15. yüzyıl) ve Modern Bulgarca (16. yüzyıldan günümüze) olmak üzere üç temel aşamadan geçmiştir.

Kuzey Hazar bölgesinden göç ederek bugünkü Bulgaristan topraklarına yerleşen Ön Bulgarlardan bugün sadece 20-30 tane kelime kalmıştır.

Bulgar alfabesi

Dil bilgisi
Bulgarca kelimeler eril, dişi ve nötr/çocuk olmak üzere üçe ayrılır. İstisnalar olmakla birlikte kelimenin son harfi kelimenin türünü belirler. Her kelime türüne göre çekim ekleri alır buna önüne gelen sıfatlar da dahildir.
Kelimenin sonuna ek olarak formunda kullanılan tanımlık-artikel özelliğini barındıran Bulgarcada toplamda altı farklı artikel eki bulunmaktadır. (-ът, -а, -та, -то, -ия, -ият)
Bulgarcada Slav dillerine özgü olarak fiillerin iki hâli bulunur: Bitmiş hal (свършен вид - svırşen vid) ve bitmemiş hal (несвършен вид - nesvırşen vid). Bir seferden fazla veya süreci henüz bitmemiş durumlarda bitmemiş hal, bir sefer için yapılan fiillerde bitmiş hal kullanılır. Bu iki fiil grubunun farklı çekim kuralları bulunmaktadır. Örneğin geçmiş zaman için bitmiş haldeki bir fiilin çekimi ait olduğu alt grubun (toplamda üç alt grup) kuralına göre çekimlenirken, bitmemiş halde bulunan fiilin geçmiş zaman çekimi vurgunun kelimedeki yerine göre çekimlenir. Aynı fiillerin iki ayrı halleri olduğu için dilde toplamda dokuz ayrı zaman bulunur.
Örneğin gitmek fiilinin halleri olan "otivam" (bitmemiş hâl) ve "da otida" (bitmiş hâl) отивам-да отида
Okula otobüs ile giderim.Otivam na uçilişteto s avtobus.
Hemen okula gitmeliyim. Vednaga triyadva da otida na uçilişteto.
Okula otobüs ile giderdim.Otivah na uçilişteto s avtobus.
Dün okula gittim. Vçera otidoh na uçilişteto.
Dün sabah okula gidiyordum.Otideh na uçilişteto vçera sutrinta.
Bazı fiillerin (kök fiil) önüne eklenen eklerle yakın veya uzak anlamlı yeni fiiller türetilir. Örneğin,
Pitam питам (Soruyorum) bitmemiş hal
Raz pitam (Sorguluyorum)
Pod pitam (Gizli olan bir şeyi soruyorum)
İz pitam (Sınav yapıyorum)
Do pitam (Tavsiye ya da görüş almak için soruyorum)
Po pitam (Bir şey soruyorum) sormak fiilinin bitmiş hali

Bulgarca cümle örnekleri
 Здравей [zdravey] — Merhaba, selam.
 Здрасти [zdrasti] — Merhaba, selam.
 Добро утро [dobro utro] — Günaydın, iyi sabahlar.
 Добър ден [dobır den] — İyi günler.
 Добър вечер [dobır veçer] — İyi akşamlar.
 Лека нощ [leka noşt] — İyi geceler.
 Довиждане [dovijdane] — Görüşmek üzere.
 До скоро! [do skoro ] — Yakında. (Görüşürüz)
Как си? [kak si] — Nasılsın?
 Какво правиш? [kakvo praviş] — Ne yapıyorsun?
 Как е? [kak e?] — Nasıl gidiyor?
 Добре [dobre] — İyi.
 Бива [biva]  — Fena değil.
Добре ли cи? [dobre li si ?] - İyi misin?
 Добре съм [dobre sım] — İyiyim.
 Добре съм, а ти? [Dobre sım,a ti?] — Ben iyiyim, peki ya sen?
Всичко най-хубаво [vsiçko nay-hubavo] — Hoşça kal. / Her şey çok hoş. (Her şey gönlünce olsun) (iyi dilek olarak söylenir)
Всичко Добро! [vsiçko dobro] — Her şey iyi. / Anlaştık. (diyalog bittiğinde tercihen söylenir, karşı taraf genellikle çao dedikten sonra ayrılırlar)
 Поздрави [pozdravi] — Selamlar.
 Благодаря [blagodarya] — Teşekkürler.
 Пак заповядай [pak zapovyaday] - Yine buyur.
 Моля [molya] — Lütfen. / Rica ederim. ( Cümledeki konumuna göre iki anlama da gelebilir: Cümle molya ile başlayıp devam ediyorsa Lütfen ... , Tek kelimelik cümle olarak molya ise rica ederim olarak kullanılır.)
 Може ли да ми кажете ... (Moje li da mi kajete  ...) - bana söyleyebilir misiniz?
 Извинявай! [izvinyavay] — Pardon ! Affedersin !
 Извинете! [izvinete] — Affedersiniz!
 Колко е часът? (kolko e çasıt) — Saat kaç?
 Извинете, бихте ли ми казали колко е часът? [izvinete, bihte li mi kazali kolko e çasıt?] — Pardon, rica edersem bana saatin kaç olduğunu söyleyebilir misiniz?
Обичам те! [obiçam te] - Seni seviyorum.
 и аз те обичам! [i az te obiçam] - Ben de seni seviyorum.
липсваш ми [lipsvaş mi] - Seni özlüyorum. / Seni özledim.
Говорите ли ...? [govorite li...] — ...ca konuşuyor musunuz ?

...турски (turski) — Türkçe
...български (bılgarski) — Bulgarca
...английски (angliyski) — İngilizce

...немски (nemski) — Almanca
...италиански (italianski) — İtalyanca
...испански (ispanski) — İspanyolca

Zaman birimleri:

 януари (yanuari) - Ocak
 февруари (fevruari) - Şubat
 март (mart) - Mart
 април (april) - Nisan
 май (may) - Mayıs
 юни (yuni) - Haziran
 юли (yuli) - Temmuz
 август (avgust) - Ağustos
 септември (septemvri)- Eylül
 октомври (oktomvri) - Ekim
 ноември (noemvri) - Kasım
 декември (dekemvri) - Aralık

 днес (dnes)- Bugün
 вчера (vçera) - Dün
 утре (utre) - Yarın
 ден (den) - Gün
 седмица (sedmitsa) - Hafta
 месец (mesets) - Ay
 година (godina) - Yıl

 Pazartesi - ponedelnik  (понеделник)
 Salı - vtornik    (вторник)
 Çarşamba - sriada   (сряда)
 Perşembe - çetvırtık  (четвъртък)
 Cuma - petık    (петък)
 Cumartesi - sıbota  (събота)
 Pazar - nedelya   (неделя)
 İlkbahar - prolet   (пролет)
 Yaz - lyato   (лято)
 Sonbahar - esen   (есен)
 Kış - zima  (зима)

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Doğal diller
Güney Slav dilleri
Bulgaristan'da kültür
Makedonya

Bulgarca


Éldis Fernando Damasio (født 13. januar 1981) er en brasiliansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Gainare Tottori.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Éldis Fernando Damasio


was a town located in Shimajiri District, Okinawa Prefecture, Japan.

Shō Shishō, founder of the First Shō Dynasty of the Ryukyu Kingdom, ruled Sashiki Magiri from Sashiki Castle from the late 14th century until 1407. As of 2003, the town had an estimated population of 11,481 and with a density of 1,083 persons per km². The total area was 10.60 km². On January 1, 2006, Sashiki, along with the villages of Chinen, Ōzato and Tamagusuku (all from Shimajiri District), was merged to create the city of Nanjō.

Dissolved municipalities of Okinawa Prefecture

Sashiki, Okinawa