Mortal Kombat, 1992 yılında Midway Games tarafından oluşuturulan ve bir dizi dövüş video oyununa dayanan bir medya franchise'ıdır.

orijinal oyun Mortal Kombat (1992) ile birlikte birçok aksiyon-macera oyunu, bir çizgi roman serisi, bir kart oyunu, filmler, bir animasyon TV dizisi ve canlı bir tur içeren bir franchise yaratmıştır. Mortal Kombat, dünya çapında en çok satan dövüş oyunu franchise'ı ve tüm zamanların en yüksek hasılat elde eden medya franchise'larından biri haline gelmiştir.

Serinin, rakipleri öldüren bitirici hamleler olan "fatality"ler de dahil olmak üzere yüksek düzeyde grafiksel şiddetle tanınan bir üne sahiptir. Mortal Kombat'ı çevreleyen tartışmalar kısmen Eğlence Yazılımı Derecelendirme Kurulu (ESRB) adlı video oyunu derecelendirme sisteminin oluşturulmasına yol açmıştır. Serinin erken oyunları, gerçekçi dijitalleştirilmiş sprite'ları ve yeni karakterler yaratmak için geniş çaplı bir şekilde renk paleti değişimi kullanımlarıyla dikkat çekmiştir. Midway'in iflas etmesinin ardından, Mortal Kombat geliştirme ekibi Warner Bros. tarafından satın alınmış ve NetherRealm Studios olarak yeniden kurulmuştur.

Oynanış

Orijinal üç oyun ve güncellemeleri, Mortal Kombat (1992), Mortal Kombat II (1993), Mortal Kombat 3 (1995), Ultimate Mortal Kombat 3 (1995) ve Mortal Kombat Trilogy (1996), 2 boyutlu dövüş oyunlarıydı. MK ve MKIIin arcade versiyonları bir joystick ve beş tuş kullandı. Bunlar; high punch, low punch, high kick, low kick ve block idi. Mortal Kombat 3 ve güncellemelerinde "run" adında altıncı bir tuş eklendi. ilk Mortal Kombat oyunlarında karakterler, aralarındaki tek büyük farkları kendilerine has özel hareketlerinin olması dışında hemen hemen aynı şekilde oynanışa sahipti. 1990'lar boyunca, geliştirici ve yayıncı Midway Games; yumruklar, tekmeler ve bloklar için dört saldırı tuşuyla tek tarz dövüş hareketleri sundu. Mortal Kombat: Deadly Alliance, karakterlerin üç boyutlu olarak haritada hareket edebildiği ilk Mortal Kombat oyunuydu. Mortal Kombat 4 ise 3 boyutlu bilgisayar grafiklerini kullanan ilk oyundu. Deadly Alliance'dan Mortal Kombat: Deception'a kadar, dövüşçülerin iki silahsız ve bir silahlı stil olmak üzere karakter başına seçilebilir üç dövüş stili vardı. Seride kullanılan stillerin çoğu gerçek dövüş sanatlarına dayansa da bazıları tamamen hayal ürünüdür. Örneğin Goro'nun dövüş stilleri, dört kollu olması avantajından yararlanarak tasarlanmıştı. Mortal Kombat: Armageddon için, oynanabilir karakter sayısının çokluğu nedeniyle dövüş stilleri genellikle bir 'yumruk yumruğa' ve bir 'silahlı' stil olacak şekilde karakter başına maksimum iki stile düşürüldü. Mortal Kombat vs. DC Universe'de çoğu karaktere birden fazla dövüş stili verilmedi ve bunun yerine daha geniş bir 'özel hareket' çeşitliliği kazandırıldı. 2011'deki Mortal Kombat oyununda karakterler 3 boyutlu olarak işlendi ama 90'lardaki 2 boyutlu dövüş stili geri döndü. Önceki MK oyunlarından farklı olarak controller'ın dört saldırı tuşunun her biri karakterin uzuvlarından birine karşılık geldi. Böylece tuşlar; "front punch", "back punch", "front kick" ve "back kick" oldu. Bu konsept büyük ölçüde Tekken'den esinlenildi.

Mortal Kombat: Deception ve Mortal Kombat: Armageddon, tek oyunculu oynanış deneyimini önemli ölçüde genişleten "Konquest" adında açık dünya aksiyon-macera tarzı bir oyun moduna sahipti. Her iki oyun da, aksiyon-strateji oyunu Archon'a benzer "Chess Kombat" gibi farklı mini oyun modları içerdi. Diğer iki bonus mini oyun, Puzzle Fighter'dan esinlenilen "Puzzle Kombat" ve Mario Kart'tan ilham alan "Motor Kombat" idi.

 Bitirme hareketleri

Mortal Kombat serisinin en dikkat çekici özelliklerinden biri, "Fatality" adındaki acımasız ve dehşetli bitirme hareketleridir. Temel Fatality'ler, galip gelen karakterlere, yenik düşmüş ve savunmasız hâle gelmiş rakiplerini öldürerek maçı sonlandırma imkanı sağlayan bitirici hareketlerdir. Genelde her karaktere özel olanak tasarlanır; istisna olarak Mortal Kombat: Armageddon'da oyuncular, "Kreate-A-Fatality" adındaki bir özellik ile içinde şiddetli hareketlerin bulunduğu tüm karakterlere ortak olan bir havuzdan istediklerini seçebilerek kendilerine özel Fatality'ler oluşturabilirler.

Çeşitli Mortal Kombat oyunlarındaki diğer bitirme hareketleri arasında kazananın rakibini bitirmek için bir hayvana dönüştüğü Animality'ler (Mortal Kombat 3'de tanıtıldı); Uzun kombo vuruşlarının ardından rakibi parçalara ayıran Brutality'ler (Ultimate Mortal Kombat 3'te tanıtıldı); Bitirme hamlesi gerçekleştirebilmek için harita parçalarının kullanılabildiği Stage Fatality'leri/Death Trap'ler bulunur. Mortal Kombat: Deception, kaybedenlerin intihar tarzı bir bitirme hareketi yapabildiği Hara-Kiri'yi ekledi. Her iki oyuncu arasında; kazananların, kaybedenlerin kendilerini Hara-Kiri ile öldürmeden önce rakibini bitirip bitiremeyeceğini görmek için potansiyel bir yarışa yol açtı.

Ayrıca seride, Mortal Kombat II'de ilk oyunun şiddet içeren içeriği nedeniyle yarattığı öfkeye bir hiciv olarak tanıtılan iki adet şiddet içermeyen bitirme hamlesi vardır. Bunlar, katliam yapmak yerine düşmana karşı dostluk gösterisiyle sonuçlanan Friendship'ler ve rakibi bir bebeğe dönüştüren Babality'lerdir.

 Konu
Seri; oyun içi hikâyelere göre, Elder Gods (Türkçe: Yaşlı Tanrılar) olarak bilinen sonsuz, eterik ve doğaüstü ilahi varlıkların eski bir panteonu tarafından yaratılan, hayatta kalan on sekiz alemden oluşan kurgusal bir evrende geçmektedir. Mortal Kombat: Deception kılavuzu, alemlerin altısını şu şekilde tanımlamıştır: Liu Kang, Kung Lao, Sonya Blade, Johnny Cage ve Jax Briggs gibi efsanevi kahramanlara ev sahipliği yapan ve ayrıca Thunder God Raiden'ın koruması altında olan "Earthrealm" (Dünya); Quan Chi ve Noob Saibot gibi şeytani varlıkların ve karanlık savaşçıların yer aldığı nefes kesici derinliklere sahip "Netherrealm"; sürekli çatışma içinde olan ve İmparator Shao Kahn'ın kendisine ait olduğunu iddia ettiği "Outworld"; Sakinlerinin yapıyı ve düzeni her şeyin üstünde tuttuğu "Seido, The Realm of Order"; sakinlerinin hiçbir kurala uymadığı, sürekli kargaşa ve değişime tapılan "Chaosrealm"; ve güzelliği, sanatsal ifadeleri, sakinlerinin uzun ömürlülüğü ile tanınan "Edenia". Elder God'lar, bir diyarın sakinlerinin, savunan diyarın en büyük savaşçılarını on ardışık dövüş turnuvasında yenerek başka bir dünyayı fethedebileceğine hükmetti. Bu turnuvalara Mortal Kombat adı verildi.

İlk Mortal Kombat oyunu, yedi farklı savaşçının turnuvaya katılmak için kendi sebepleriyle yer aldığı Earthrealm'de geçer. Outworld tarafından ele geçirilme tehdidi altında olan diyarın, özgürlüklerini sürdürmeleri turnuvanın ödülüydü. Earthrealm'in yerleşik savaşçıları arasında Liu Kang, Johnny Cage ve Sonya Blade vardı. Thunder God Raiden'ın yardımıyla Earthrealm savaşçıları galip geldi ve Liu Kang, Mortal Kombat'ın yeni şampiyonu oldu. Mortal Kombat II'de, Shang Tsung'un başarısızlığıyla başa çıkamayan Outworld İmparatoru Shao Kahn, Earthrealm savaşçılarını Outworld'a bir tekrar maçı, kazananın her şeyi alacağı bir turnuvaya çekmektedir. Sonunda Liu Kang, Shao Kahn'ı yener. Mortal Kombat 3 zamanında, Shao Kahn, Edenia'yı imparatorluğuna dahil eder ve oranın eski kraliçesi Sindel'i Earthrealm'de yeniden canlandırır, aynı zamanda Edenia'yı Outworld ile birleştirir. Shao Kahn, Earthrealm'ı istila etmeye çalışır, ancak sonunda yine Liu Kang tarafından yenilir. Kahn'ın yenilgisinden sonra, Edenia onun kontrolünden kurtulur ve Prenses Kitana tarafından yönetilen barışçıl bir dünya haline gelir. Bir sonraki oyun olan Mortal Kombat 4'te, düşmüş yaşlı tanrı Shinnok'un krallıkları fethetmeye ve Raiden'ı öldürmeye çalışması yer alır. Ancak, o da Liu Kang tarafından mağlubiyete uğratılır.

Mortal Kombat: Deadly Alliance'da, kötü büyücüler Quan Chi ve Shang Tsung, diyardaki egemenliklerini sağlamak için güçlerini birleştirirler ve seri kahramanı Liu Kang'ı öldürürler. Mortal Kombat: Deception'da, birkaç mücadeleden sonra büyücüler zaferle çıkarlar; Earthrealm'ün savaşçılarının çoğunu öldürmüşlerdir, ta ki Raiden onlara karşı çıkmak için ortaya çıkana kadar. Outworld'ün eski yöneticisi Ejderha Kral Onaga, tüm diyardaki bölgeleri birleştirmek için geri döner, ancak oyunun kahramanı Shujinko tarafından sonda yenilir.

Mortal Kombat: Armageddon'da başlı başına felaket başlar. İlk Mortal Kombat'tan yüzyıllar önce, Kraliçe Delia, "diyarların tüm savaşçılarının gücü, diyarları altüst edecek ve istikrarsızlaştıracak kadar büyük bir boyuta ulaşacağı için", diyarları yok edileceğini öngörmüştür. Bu durum yıkıcı olaylar zincirini tetikleyecekti. Kral Argus, oğulları Taven ve Daegon'u inkübasyona koyarak bekletir ve böylece bir gün, Blaze adında bir ateş yaratığını yenerek diyarları Armageddon'dan kurtarmak için uyandırılabilirlerdi. Oyunda sonunda; Shao Kahn, Blaze'i yenip savaşı kazanan kişidir.

Crossover oyun Mortal Kombat vs. DC Universe, hikâye açısından konularının devamı olmayıp önceki oyunlar ile bağlantısı yoktur. Hem Shao Kahn'ın hem de uzaylı savaş lordu Darkseid'in eşzamanlı yenilgileri, her iki kötünün de "Dark Kahn" adında bir varlığına kaynaşmasına neden olduktan sonra, hem Mortal Kombat hem de DC Evrenleri birleşmeye başlar. Bu durum, savaşçıları ve kahramanları kontrol edilemez öfke nöbetlerine girerek çatışmalara sürükler. Her iki evrenin kahramanları ve kötü adamları, felaketten sorumlu olduklarını düşünerek birbirleriyle sürekli olarak savaşırlar, ta ki Superman ve Raiden kalana kadar. İkisi, Dark Kahn ile yüzleşir ve ortak düşmanlarını yenmek için bir araya gelir. Dark Kahn'ın yenilgisinden sonra, iki krallık etkisiz hale gelir ve Shao Kahn ile Darkseid sonsuz hapis cezasına çarptırılmak üzere birbirlerinin evrenlerinde sıkışıp kalırlar.

2011 Mortal Kombat reboot'unda Armageddon savaşı sadece Shao Kahn ve Raiden'ın hayatta kalmasıyla sonuçlandı: Raiden, Shao Kahn tarafından öldürülmek üzeredir ve son darbeyi indirmeden hemen önce Raiden, kazanması gerektiğini söyleyerek önceki benliğine zihinsel bir mesaj gönderir. Görüntüleri alan geçmiş Raiden, onuncu Mortal Kombat turnuvasının ortasında Armageddon'u önlemek için zaman çizelgesini değiştirmeye çalışır. Yaşlı Tanrıların yardımıyla Shao Kahn'ın zaferini engellemeyi başarırken, kendini savunmak için Liu Kang'ı öldürmek zorunda kalır ve müttefiklerinin çoğunu Kraliçe Sindel'e kaybeder; Earthrealm'i Shinnok ve Quan Chi'nin entrikalarına karşı savunmasız bırakır.

Mortal Kombat X'de Shinnok ve Quan Chi, Shao Kahn'ın Earthrealm'e yaptığı istilada ölenlerin yeniden dirilen revenant'ları ordusuyla birlikte planlarını hayata geçirir. Raiden, Johnny Cage, Kenshi Takahashi ve Sonya Blade tarafından yönetilen bir savaşçı ekibi onlara karşı çıkar ve yaşanan savaşta Shinnok kendi amuletine hapsedilir ve çeşitli savaşçılar kontrolünden kurtulup yeniden dirilir, ancak Quan Chi kaçar. Yirmi beş yıl sonra, büyücü tekrar ortaya çıkar ve böceksi D'Vorah ile birlikte Shinnok'un geri dönüşünü kolaylaştırır. Kin dolu Scorpion, Quan Chi'yi öldürür, ancak onu Shinnok'u serbest bırakmaktan engelleyemez. Onunla mücadele etmek için Johnny Cage ve Sonya Blade'in kızı Cassie Cage, Earthrealm'in yeni nesil kahramanlarından oluşan bir takımın liderliğinde onu yenmeye çalışır. Quan Chi ve oyunun sonunda Shinnok yenilir. Liu Kang ve Kitana'nın revenant'ları Netherrealm'i kontrol altına alırken, Raiden Shinnok'un amuletine erişir.

Mortal Kombat 11 ve genişlemesi Aftermath'de, zamanın mimarı ve Shinnok'un Annesi Kronika'nın, oğlunun yenilgisinden ve Raiden'in çalışmalarını kurcalamasından sonra zaman çizelgesini yeniden başlatmak için çalıştığı görülür. Liu Kang'ı neredeyse ikinci kez öldürdükten sonra, Raiden onunla birleşik güçlerinden korkan Kronika'nın birden çok zaman çizgisinde savaşmaları için onları manipüle ettiğini keşfeder. Kronika'nın müdahalesine ve minyonlarının saldırılarına rağmen, Raiden Liu Kang'a gücünü verir ve onu bir ateş ve gök gürültüsü tanrısına dönüştürürek Kronika'yı yenmesine yardımcı olur. Genişlemeden sonra, Liu Kang'ın zaman çizelgesini yeniden başlatmak için gereken öğe olan Kronika'nın Tacı'nı istemeden yok ettiği ortaya çıkar. Yenilgisi, Kronika'nın hapsedilmesi nedeniyle temel oyunda bulunmayan Shang Tsung'u da canlandırır. Tacı geri almak için Liu Kang, Shang Tsung'u, öğeyi Kronika'dan önce elde etmek için diğer Earthrealm kahramanlarını zamanda geri gönderir, ancak Shang Tsung olayları manipüle eder, böylece tacı ele geçirir. Son kısımda oyuncu, Shang Tsung veya Liu Kang ile yeni bir zaman çizelgesi başlatmayı tercih edebilir.

 Karakterler

Seri, iterasyonları boyunca; Baraka, Cassie Cage, Cyrax, Ermac, Fujin, Goro, Jade, Jax, Johnny Cage, Kabal, Kano, Kenshi, Kintaro, Kitana, Kung Lao, Liu Kang, Mileena, Motaro, Nightwolf, Noob Saibot, Quan Chi, Raiden, Rain, Reptile, Scorpion, Sektor, Shang Tsung, Shao Kahn, Sheeva, Shinnok, Sindel, Skarlet, Smoke, Sonya Blade, Stryker, Sub-Zero ve Tanya gibi çok sayıda oynanabilir karaktere sahip oldu. Bunlardan bazıları Dünya'daki insanlar ve siborglarıdır, bazıları iyi ve kötü tanrılardır, bazıları da 'Outworld' ve diğer alemlerin sakinleridir.

Ana karakterler dışında birçok konuk karaktere de yer verilmiştir. Bu içerik, birkaç DC Comics evreninin kahramanlarını ve kötülerini bünyesinde barındırdığı 2008'de piyasaya sürülen Mortal Kombat vs. DC Universe'den başlayarak sonraki oyunlarda God of War'dan "Kratos", Elm Sokağında Kâbus serisinden "Freddy Krueger", 13. Cuma serisinden "Jason Voorhees", Alien serisinden "Alien", Teksas Testere Katliamı serisi'nden "Leatherface", Predatör serisinden "Predatör", Terminatör serisinden "Terminatör T-800", RoboCop serisinden "RoboCop", Image Comics'den "Spawn", Rambo serisinden "John Rambo" ve daha önce MKvs.DC'de yer almış "The Joker" gibi karakterler yer aldı.

Geliştirme

 Kökenler
Mortal Kombat geliştirilmeye 1991 yılında sadece dört kişiyle başladı: Ed Boon (programlama), John Tobias (sanat ve hikâye), John Vogel (grafikler) ve Dan Forden (ses tasarımı). Mortal Kombat aktörleri Richard Divizio ve Daniel Pesina'ya göre, ilk oyun aslında John Tobias'ın (o zamanlar Midway Games'in genç ve yeni bir çalışanı) ve Carlos Pesina'nın ninja temalı bir projesi olarak başladı. Ancak Tobias'ın patronu Ed Boon'a yaptıkları teklif tüm Midway yönetimi tarafından reddedildi. Midway'e daha sonra, Jean-Claude Van Damme'ın başrolde olduğu 1992 yapımı Evrenin Askerleri filminin bir video oyunu uyarlamasını yaratması için başarısız bir şekilde yaklaşıldı ve Tobias, Van Damme'ın dijitalleştirilmiş bir versiyonunu içeren bir dövüş oyunu hayal etti. Bir oyunu çağdaş karikatürize dövüş oyunlarından daha "çok daha sert, biraz daha ciddi, biraz daha Enter the Dragon veya Bloodsport gibi" yapmak niyetinde olan Tobias ve Boon, Bloodsport lisansını kullanma anlaşması bozulduktan sonra bile projelerine devam etmeye karar verdiler.

 Oyunlar
{| class="wikitable sortable"
|+Mortal Kombat serisindeki oyunlara ve versiyonlara genel bakış
! scope="col" |Başlık
! scope="col" |Çıkış
! scope="col" |Orijinal platform! scope="col" |Bağlantı noktaları (Port)
! scope="col" class="unsortable" |Notlar
|-
|Mortal Kombat
|1992
|Arcade
|Çeşitli
|Orijinal Mortal Kombat oyunu.
|-
|Mortal Kombat II
|1993
|Arcade
|Çeşitli
|İkinci ana oyun. Mortal Kombat'ın devamı.
|-
|Mortal Kombat 3
|1995
|Arcade
|Çeşitli
|Üçüncü ana oyun. Mortal Kombat II'nin devamı.
|-
|Ultimate Mortal Kombat 3
|1995
|Arcade
|Çeşilti
|Mortal Kombat 3'e yapılan bir güncelleme.
|-
|Mortal Kombat Trilogy
|1996
|PS1, N64
|Saturn, Windows, Game.com, R-Zone
|1996'ya kadar serideki tüm karakterleri içeren, MK3 motorunu temel alan bir oyun.
|-
|Mortal Kombat Mythologies: Sub-Zero
|1997
|PS1, N64||
|Üç spin-off oyunun ilki. Sub-Zero'nun başrolde olduğu bir aksiyon-macera oyunu. İlk Mortal Kombat'ın ön bölümü (prequel'i).
|-
|Mortal Kombat 4
|1997
|Arcade
|PS1, N64, Windows
|Dördüncü ana oyun. Mortal Kombat 3'ün devamı. Arcade'de görünen son oyun.
|-
|Mortal Kombat Gold
|1999
|Dreamcast||
|Mortal Kombat 4'e yapılmış güncelleme. Sadece konsol platformu için çıktı.
|-
|Mortal Kombat: Special Forces
|2000
|PS1||
|Üç spin-off oyunun ikincisi. Jax'in başrolde olduğu bir aksiyon-macera oyunu. İlk Mortal Kombat'ın ön bölümü.
|-
|Mortal Kombat Advance
|2001
|GBA||
|Ultimate Mortal Kombat 3'ün bir port'u
|-
|Mortal Kombat: Deadly Alliance
|2002
|PS2, Xbox, GCN
|GBA
|Beşinci ana oyun. Mortal Kombat 4'ün devamı.
|-
|Mortal Kombat: Tournament Edition
|2003
|GBA||
|Mortal Kombat: Deadly Alliance'ın GBA sürümüne bir güncelleme.
|-
|Mortal Kombat: Deception
|2004
|PS2, Xbox, GCN||
|Altıncı ana oyun. Deadly Alliance'ın devamı.
|-
|Mortal Kombat: Shaolin Monks
|2005
|PS2, Xbox||
|Üç spin-off oyununun üçüncüsü. Mortal Kombat ve Mortal Kombat II arasındaki alternatif bir zaman çizelgesinde, Liu Kang ve Kung Lao'nun başrol oynadığı bir aksiyon-macera uyarlaması.
|-
|Mortal Kombat: Armageddon
|2006
|PS2, Xbox
|Wii (2007)
|Yedinci ana oyun. Deception'ın devamı ve orijinal ana serinin son oyunu.
|-
|Mortal Kombat: Unchained
|2006
|PSP||
|Deception'ın bir port'u.
|-
|Ultimate Mortal Kombat
|2007
|NDS||
|Ultimate Mortal Kombat 3'''ün başka bir port'u.
|-
|Mortal Kombat vs. DC Universe|2008
|PS3, Xbox 360||
|Sekizinci ana oyun. Mortal Kombat II ve Mortal Kombat 3 arasında alternatif bir zaman çizelgesinde geçen, kanonik olmayan bir geçiş oyunu.
|-
|Mortal Kombat|2011
|PS3, Xbox 360
|PS Vita (2012), Windows (2013)
|Dokuzuncu ana oyun. Orijinal Mortal Kombat, Mortal Kombat II ve Mortal Kombat 3'teki olayları birleştiren hikâye reboot'u. Windows sürümü, tüm indirilebilir içerikleri içeren Mortal Kombat: Komplete Edition olarak yayınlandı.
|-
|Mortal Kombat Arcade Kollection|2011
|PS3, Xbox 360
|Windows (2012)
|Mortal Kombat, Mortal Kombat II ve Ultimate Mortal Kombat 3 port'ları derlemesi.
|-
|Mortal Kombat X|2015
|PS4, Xbox One, Windows
|Android, iOS
|Onuncu ana oyun. 2011'deki Mortal Kombat'ının devamı. Tüm indirilebilir içerikleri içeren yükseltilmiş bir sürüm, Mortal Kombat XL adıyla yayımlandı.
|-
|Mortal Kombat Mobile|2015
|Android, iOS, iPadOS||
|İlk başta Mortal Kombat X adıyla çıktı. Bu oynaması ücretsiz mobil oyun, 2020'lerde güncellemeler aldı.
|-
|Mortal Kombat 11|2019
|PS4, Xbox One, Nintendo Switch, Google Stadia, Windows
|PS5 (2020), Xbox Series X/S (2020)
|On birinci ana oyun. Mortal Kombat X'in devamı. Mortal Kombat 11: Aftermath başlıklı bir genişletme 2020'de yayınlandı. Mortal Kombat 11: Ultimate Edition adında tüm indirilebilir içerikleri içeren geliştirilmiş bir sürüm yayınlandı.
|-
|Mortal Kombat: Onslaught
|2023
|Android, iOS
|
|Mortal Kombat serisinin ikinci mobil oyunu. 2023'te piyasaya sürülecek bir koleksiyon RPG'sidir.
|-
|Mortal Kombat 1|2023
|PS5, Xbox Series X/S, Nintendo Switch, Microsoft Windows
|TBA
| On ikinci ana oyun. Mortal Kombat 11in devamı.
|}

 Ana seri
Orijinal Mortal Kombat oyunu, Ekim 1992'de Midway tarafından arcade makinelerinde piyasaya sürüldü ve o zamandan beri Acclaim Entertainment tarafından piyasaya sürülen ilk bağlantı noktalarıyla birlikte birkaç konsol ve ev bilgisayarı sistemine taşındı. Devam oyunu, Mortal Kombat II, 1993'te arcade makineleri için piyasaya sürüldü, daha fazla karakter kadrosu ve iyileştirilmiş grafikler ve oynanış içeriyordu, ardından 1993-1995'te çok sayıda ev sistemine taşındı ve yine Acclaim tarafından piyasaya sürüldü. Mortal Kombat 3, 1995'te hem arcade hem de ev sürümlerinde çıktı. MK3, oyundaki karakter sayısını ve diğer özellikleri artıran iki güncelleme aldı: Aynı yıl oyun salonlarında yayınlanan Ultimate Mortal Kombat 3 ve ertesi yıl ev konsolları için piyasaya sürülen Mortal Kombat Trilogy. Bir sonraki oyun, Mortal Kombat 4, 1997'de piyasaya sürüldü ve serinin önceki oyunlarda kullanılan dijitize 2D grafikler yerine 3D işlenmiş grafiklere sıçramasını işaret etti. Mortal Kombat 4; PlayStation, Nintendo 64 ve Microsoft Windows'a port'landı. Oyunun Mortal Kombat Gold başlıklı güncellenmiş versiyonu 1999'da Dreamcast için özel olarak piyasaya sürüldü.

Bu noktada seri, sadece konsolları hedef almaya başladı ve Mortal Kombat 4, serinin oyun salonları için piyasaya sürülen son oyunu oldu. Ayrıca serinin adlandırma şeması, 2002'de Mortal Kombat: Deadly Alliance ile başlayarak, sayılar yerine alt başlıkların kullanımı şeklinde değiştirildi.Deadly Alliance başlangıçta Xbox, PlayStation 2 ve GameCube için piyasaya sürüldü. Deadly Alliance aynı zamanda tamamen 3D oynanışa sahip ilk Mortal Kombat oyunuydu ve Mortal Kombat 4'e kadar oyun 2D düzlemde kalmıştı; bu 3D trendinin kullanımı sonraki iki oyun için de devam edecekti.

Bir sonraki devam oyunu, 2004 çıkışlı Mortal Kombat: Deception'dı; PlayStation 2, Xbox ve GameCube için yayınlandı. PlayStation Portable için bağlantı noktası olan Mortal Kombat: Unchained, 2006'da piyasaya sürüldü. Mortal Kombat: Armageddon 2006'da PlayStation 2, Xbox ve 2007'de Wii için yayınlandı.Mortal Kombat serisi ile DC Comics arasında bir crossover dövüş oyunu olan Mortal Kombat vs. DC Universe, 2008'de PlayStation 3 ve Xbox 360 için piyasaya sürüldü.

Serideki dokuzuncu oyun, kısaca Mortal Kombat adlı bir reboot, şimdi NetherRealm Studios olarak bilinen eski Midway Games tarafından geliştirildi. İlk olarak 2011'de PlayStation 3 ve Xbox 360 için piyasaya sürüldü ve 2012'de PlayStation Vita'ya ve 2013'te Microsoft Windows'a taşındı. İndirilebilir içerik, şu anda serideki oyunların bir özelliği haline geldi. Bunun ilk devam oyunu olan Mortal Kombat X, 2015'te PlayStation 4, Xbox One ve Microsoft Windows'ta piyasaya sürüldü. -Sayılarla oyun adlandırılma şemasına geri dönüldü-* MKX, tablet ve smarofon bilgisayarlar için ilk Mortal Kombat oyunu Mortal Kombat Mobile ile eşleştirildi. Onun ardından gelen, Mortal Kombat 11, 2019'da PlayStation 4, Xbox One, Nintendo Switch ve Microsoft Windows için piyasaya sürüldü. İkici bir mobil oyun Mortal Kombat: Onslaught ve on birinci oyunun devamı Mortal Kombat 1'', 2023'te piyasaya sürülecek.

Spin-off oyunlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
Resmî web sitesi
  (Warner Bros.)
 Mortal Kombat Wiki at Fandom
 Mortal Kombat X and MK 11
 Mortal Kombat  at MobyGames
 Mortal Kombat Mod Apk at Techonflow
 "The History of Mortal Kombat video series

Video oyunu serileri
Popüler kültürde cehennem
1992'de başlatılan video oyunu serileri
Demon video oyunları

Mortal Kombat


Porte de Charenton () is a station on Line 8 of the Paris Métro.

The station opened on 5 May 1931 with the extension of the line from Richelieu–Drouot for the Paris Colonial Exposition, held in the nearby Bois de Vincennes. It was the southeastern terminus of the line until its extension to Charenton–Écoles on 5 October 1942. It is named after the Porte de Charenton, a gate in the 19th-century Thiers wall of Paris on the road to Charenton-le-Pont.

An interchange with Île-de-France tramway Line 3a opened on 15 December 2012.

The nearby Pelouse de Reuilly (part of the Bois de Vincennes) is the location of the Foire du Trône funfair in April and May.

Station layout

Gallery

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 12th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1931
Paris Colonial Exposition

Porte de Charenton station


Mâine începe azi este un film românesc din 1965 regizat de Mihai Dimitriu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1965 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1965

Mâine începe azi


Cabrales, İspanya'nın 17 otonom bölgesinden kuzeyde, Cantabrian Denizi'ne kıyısı bulunan Asturias Prensliği'ne bağlı belediye. 2002 yılındaki nüfusu 2.362'dir.

Asturias'ın belediyeleri

Cabrales


Michael Barratt est un nom pouvant désigner:

 (né en 1928), présentateur de télévision britannique
Michael Barratt (né en 1948), chanteur gallois
Michael Barratt (né en 1959), astronaute américain

Voir aussi

Barratt, Michael

Michael Barratt


La Puerta de Santo Domingo era uno de los accesos del lienzo norte de la primitiva cerca del arrabal de Santo Domingo, en Madrid, y estuvo localizada en su origen en la cuesta de Santo Domingo, trasladándose luego a la Plaza de Santo Domingo con la nueva cerca de Felipe II. Tomaba el nombre del convento de Santo Domingo el Real fundado en 1212, y tenía vecino el Postigo de San Martín (en la zona de Callao). De ella partía el camino que luego sería conocido como calle Ancha de San Bernardo y carrera de San Bernardo.

Ramón de Mesonero Romanos, en su Manual histórico topográfico, administrativo y artístico de Madrid escribe que se desconoce la fecha de edificación de esta puerta de porte menor como otras puertas de acceso al Madrid de los Reyes Católicos.

Referencias

Patrimonio desaparecido de Madrid
Distrito Centro (Madrid)

Puerta de Santo Domingo


Pfizer Inc. ili Pfizer je američka multinacionalna farmaceutska korporacija. Jedna od najvećih svjetskih farmaceutskih kompanija, nalazi se na 57. mjestu liste najvećih američkih korporacija iz Fortune 500 prema ukupnom prihodu za 2018. godinu.

Sa sjedištem na Manhattanu, Pfizer razvija i proizvodi lijekove i cjepiva za širok spektar medicinskih disciplina, uključujući imunologiju, onkologiju, kardiologiju, endokrinologiju i neurologiju. Njihovi proizvodi uključuju uspješni lijek Lipitor (atorvastatin), koji se koristi za snižavanje LDL kolesterola u krvi; Lyrica (pregabalin) za neuropatsku bol i fibromialgiju; Diflucan (flukonazol), oralni antifungalni lijek; Zithromax (azitromicin), antibiotik; Viagra (sildenafil) za erektilnu disfunkciju; Celebrex (također Celebra, celekoksib), protuupalni lijek; i Prevnar 13, konjugirano cjepivo protiv pneumokoka.

Očekivalo se da će se 2016. godine Pfizer Inc. spojiti s Allerganom kako bi stvorio "Pfizer PLC" sa sjedištem u Irskoj u ugovoru koji bi vrijedio 160 milijardi američkih dolara. Spajanje je prekinuto u travnju 2016. zbog novih pravila Ministarstva financija SAD-a protiv poreznih inverzija, metode izbjegavanja poreza spajanjem s inozemnom tvrtkom. Tvrtka je sklopila drugu najveću farmaceutsku nagodbu s Ministarstvom pravosuđa Sjedinjenih Država.

19. prosinca 2018. Pfizer je najavio zajedničko spajanje njihovog odjela za zdravstvenu zaštitu potrošača s britanskim farmaceutskim divom GlaxoSmithKline; britanska će tvrtka zadržati kontrolnih 68% dionica.

Pfizer je bio sastavni dio industrijskog prosjeka Dow Jonesa od 2004. do 2020. godine, kada je najavljeno da će tvrtku u Dow Jonesu zamijeniti Amgen. Izmjena je stupila na snagu s početkom trgovanja 31. kolovoza 2020.

Povijest

1849. – 2000.

Karl Pfizer i njegov rođak Karl F. Erhart, obojica njemačkog podrijetla, osnovali su Pfizer u New Yorku 1849. Pokrenuli su kemijsku industriju, Karl Pfizer tvrtka, u ulici Bartlett u Williamsburgu u Brooklynu, gdje su proizveli antiparazit koji se naziva santonin. To je bio trenutni uspjeh, iako je proizvodnja limunske kiseline dovela do rasta tvrtke Pfizer u 1880-ima. Pfizer je nastavio kupovati nekretnine kako bi proširio svoj laboratorij i tvornicu. Izvorno administrativno sjedište Pfizera bilo je na 81 Maiden Lane na Manhattanu. Do 1906. godine prodaja je iznosila 3,4 milijuna dolara.

Prvi svjetski rat uzrokovao je nedostatak kalcijevog citrata, koji je Pfizer uvezao iz Italije za proizvodnju limunske kiseline, a tvrtka je započela potragu za alternativnom opskrbom. Kemičari tvrtke Pfizer saznali su za gljivicu koja fermentira šećer u limunsku kiselinu i 1919. godine uspjeli su komercijalizirati proizvodnju limunske kiseline iz tog izvora. Tvrtka je kao rezultat toga razvila stručnost u tehnologiji fermentacije. Te su se vještine primijenile na masovnu proizvodnju antibiotika penicilina tijekom Drugog svjetskog rata kao odgovor na potrebu liječenja ozlijeđenih savezničkih vojnika. "Pfizer je uspio proizvesti velike količine penicilina koristeći fermentaciju dubokim tankom. Njegov uspjeh pomogao je da penicilin postane dostupan savezničkim vojnicima do kraja rata.".

Penicilin je postao vrlo jeftin 1940-ih, a Pfizer je tražio nove antibiotike s većim potencijalnim profitom. Otkrili su Terramycin (oksitetraciklin) 1950. godine, a to je tvrtku promijenilo iz proizvođača finih kemikalija u farmaceutsku tvrtku utemeljenu na istraživanju. Pfizer je razvio program otkrivanja lijekova usmjeren na in vitro sintezu kako bi povećao svoja istraživanja u tehnologiji fermentacije. Tvrtka je također osnovala odjel za zdravlje životinja 1959. godine s farmom i istraživačkim pogonom od 2,8 km2 u Terre Haute, Indiana.

Do 1950-ih Pfizer je osnovao urede u Belgiji, Brazilu, Kanadi, Kubi, Meksiku, Panami, Portoriku i Ujedinjenom Kraljevstvu. 1960. tvrtka je preselila svoje laboratorijske radnje za medicinsko istraživanje iz New Yorka u novo postrojenje u Grotonu, Connecticut. 1980. lansirali su Feldene (piroksikam), protuupalni lijek na recept koji je postao prvi Pfizerov proizvod koji je dosegao milijardu dolara ukupne prodaje. Tijekom 1980-ih i 1990-ih, rast tvrtke Pfizer podržao je otkriće i marketing Zolofta, Lipitora, Norvasca, Zithromaxa, Aricepta, Diflucana i Viagre.

2000. – 2010.
U ovom desetljeću Pfizer je rastao spajanjem, uključujući ona s Warner – Lambertom (2000.), Pharmacia (2003.), i Wyethom (2009.).

Razvoj torcetrapiba, lijeka koji povećava proizvodnju HDL-a ili "dobrog kolesterola", koji smanjuje LDL, a smatra se da je u korelaciji sa srčanim bolestima, otkazan je u prosincu 2006. Tijekom kliničke studije faze III u kojoj je sudjelovalo 15 000 pacijenata, više je smrtnih slučajeva skupina koja je uzimala lijek od očekivanog, a zabilježen je šezdeset posto porast smrtnosti među pacijentima koji su uzimali samo kombinaciju torcetrapiba i Lipitora u odnosu na Lipitor. Samo Lipitor nije bio uključen u rezultate, ali Pfizer je izgubio gotovo milijardu dolara razvijajući propali lijek, a tržišna vrijednost tvrtke nakon toga je naglo pala. Iste godine, tvrtka je također najavila da će kupiti PowerMed i Rivax.

U rujnu 2009. Pfizer se izjasnio krivim za ilegalno stavljanje u promet lijeka za artritis Bextra za namjene koje nije odobrila američka Uprava za hranu i lijekove (FDA) i pristao na nagodbu u iznosu od 2,3 milijarde dolara, najveću nagodbu u vezi s prijevarom u zdravstvu u to vrijeme.

U članku iz srpnja 2010. u časopisu BusinessWeek objavljeno je da Pfizer bilježi veći uspjeh u svojoj borbi protiv proizvođača krivotvorenih lijekova na recept provodeći građanske tužbe, a ne kazneni progon. Pfizer je angažirao stručnjake za carine i narkotike iz cijelog svijeta kako bi pronašli lažnjake i prikupili dokaze koji se mogu koristiti za pokretanje građanskih tužbi zbog kršenja zaštitnih znakova. Od 2007. godine, Pfizer je potrošio 3,3 milijuna američkih dolara na istrage i pravne troškove i povratio oko 5,1 milijun američkih dolara, a dodatnih 5 milijuna povezanih je u tekućim slučajevima.

2011. - danas
U veljači 2011. objavljeno je da će Pfizer zatvoriti svoj pogon za istraživanje i razvoj u Velikoj Britaniji (nekada također tvornica) u Sandwichu u Kentu, koji je u to vrijeme zapošljavao 2.400 ljudi. Međutim, od 2014. godine Pfizer ima smanjenu prisutnost na tom mjestu; također ima britansku istraživačku jedinicu u Cambridgeu.

FDA je 4. rujna 2012. odobrila Pfizer tabletu za rijetku vrstu leukemije. Lijek, nazvan Bosulif, liječi kroničnu mijelogenu leukemiju (CML), bolest krvi i koštane srži koja obično pogađa starije odrasle osobe.

U srpnju 2014. tvrtka je najavila da će nabaviti Innopharmu za 225 milijuna dolara, plus do 135 milijuna dolara u prekretnicama, u ugovoru koji je proširio Pfizerov asortiman generičkih i injekcijskih lijekova.

Dana 5. siječnja 2015., tvrtka je objavila da će steći kontrolni udio u Redvaxu za neotkrivenu svotu. Ovim je sporazumom proširen portfelj cjepiva tvrtke usmjeren na humani citomegalovirus. U ožujku 2015. tvrtka je najavila da će ponovno započeti suradnju s Eli Lilly oko faze III ispitivanja Tanezumaba. Očekuje se da će Pfizer dobiti početnu sumu od 200 milijuna dolara. U lipnju 2015. tvrtka je od GlaxoSmithKline-a nabavila dva lijeka za meningitis - Nimenrix i Mencevax - za oko 130 milijuna američkih dolara, proširujući paletu lijekova protiv meningokokne bolesti.

U svibnju 2016. tvrtka je najavila da će kupiti Anacor Pharmaceuticals za 5,2 milijarde dolara, proširujući portfelj tvrtke na području lijekova protiv upale i imunologije. Posljednjeg dana trgovanja, dionice Anacora trgovale su se za po 99,20 dolara, što je Anacoru dalo tržišnu kapitalizaciju od 4,5 milijardi dolara. U kolovozu je tvrtka putem američkog stečajnog suda dala ponudu od 40 milijuna dolara za imovinu BIND Therapeutics u stečaju. Istog mjeseca, tvrtka je najavila da će nabaviti Bamboo Therapeutics za 645 milijuna dolara, proširujući ponudu tvrtke za gensku terapiju. Kasnije, u kolovozu, tvrtka je najavila akviziciju proizvođača lijekova protiv raka - Medivation - za 14 milijardi dolara. Posljednjeg dana trgovanja Medivacije njegove su dionice procijenjene na 81,44 dolara, što daje efektivnu tržišnu kapitalizaciju od 13,52 milijarde dolara. Dva dana kasnije, Pfizer je najavio da će kupiti AstraZenecino poslovanje s malim molekulima antibiotika za 1,575 milijardi dolara spajajući ga s poslovanjem s osnovnim lijekovima.  Istog mjeseca tvrtka je licencirala monoklonsko antitijelo protiv CTLA4, ONC-392, od OnkoImuno.

U svibnju 2019. tvrtka je najavila da će nabaviti Therachon za 810 milijuna USD, proširujući svoj portfelj rijetkih bolesti putem Therachonovog rekombinantnog spoja receptora 3 humanog fibroblastnog čimbenika rasta, usmjerenog na liječenje stanja poput ahondroplazije. U lipnju je Pfizer najavio da će kupiti Array Biopharma za 10,6 milijardi dolara, pojačavajući svoj onkološki cjevovod.

U rujnu 2020. tvrtka je objavila da je kupila 9,9% udjela u CStone Pharmaceuticals za 200 milijuna američkih dolara (1,55 milijardi HKD), pomažući komercijalizirati svoje monoklonsko antitijelo protiv PD-L1, CS1001. U listopadu je Pfizer objavio da je kupio Arixa Pharmaceuticals.

Razvoj
Pfizerove istraživačke i razvojne aktivnosti organizirane su u dvije glavne skupine: PharmaTherapeutics Research & Development Group, koja se fokusira na otkrivanje malih molekula i srodne modalitete; i Grupa za istraživanje i razvoj BioTherapeutics koja se fokusira na istraživanje velikih molekula, uključujući cjepiva. U 2007. godini Pfizer je uložio 8,1 milijardu dolara u istraživanje i razvoj, najveće ulaganje u istraživanje i razvoj u farmaceutskoj industriji.

Pfizer je 2018. najavio da će završiti svoj rad na istraživanju liječenja Alzheimerove bolesti i parkinsonizma (simptom Parkinsonove bolesti i drugih stanja). Tvrtka je izjavila da će zbog toga oko 300 istraživača izgubiti posao.

2018. godine Pfizer je potpisao ugovor s njemačkom biotehnološkom tvrtkom BioNTech o provođenju zajedničkih istraživačkih i razvojnih aktivnosti radi unapređenja napretka cjepiva protiv gripe temeljenih na mRNA. Prema sporazumu, nakon završetka BioNTech-a prve kliničke studije na ljudima, Pfizer će preuzeti isključivu odgovornost za daljnji klinički razvoj i komercijalizaciju cjepiva protiv gripe temeljenih na mRNA.

Cjepivo protiv COVID-19
Pfizer se 2020. godine ponovno udružio s tvrtkom BioNTech kako bi proučio i razvio kandidate za cjepivo protiv COVID-19.

U svibnju 2020. Pfizer je započeo testiranje četiri različita cjepiva protiv COVID-19. Planirao je proširiti ispitivanja na ljudima na tisuće testiranih pacijenata do rujna 2020. Farmaceutska tvrtka ubrizgala je doze potencijalnog cjepiva tozinameran, koje je razvila njemačka biotehnološka tvrtka BioNTech, i prvim ljudskim sudionicima u SAD-u početkom svibnja. Na temelju rezultata, Pfizer je rekao da će "moći isporučiti milijune doza u listopadskom vremenskom okviru" i očekuje da će proizvesti stotine milijuna doza 2021.

U srpnju 2020. Pfizer i BioNTech objavili su da su dva od četiri kandidata za mRNA cjepiva partnera pobijedila od FDA-e. Tvrtka je započela fazu 3 testiranja u posljednjem tjednu srpnja 2020. na 30 000 ljudi, a američka vlada trebala bi joj platiti 1,95 milijardi dolara za 100 milijuna doza cjepiva. Američki ugovor koštao je dvije doze 39 dolara, a tvrtka je izjavila da neće snižavati stope za druge zemlje sve dok izbijanje više ne bude pandemija. Izvršni direktor Pfizera izjavio je da bi tvrtke u privatnom sektoru koje proizvode cjepivo trebale ostvariti dobit.

U rujnu 2020. Pfizer i BioNTech objavili su da su završili razgovore s Europskom komisijom o pružanju početnih 200 milijuna doza cjepiva EU-u, s mogućnošću da se kasnije isporuče još 100 milijuna doza.

U listopadu 2020. objavljeno je da će Pfizer započeti testiranje cjepiva COVID-19 koje je razvio BioNTech na širem spektru ispitanika, uključujući djecu mlađu od 12 godina. Ovo bi bilo prvo ispitivanje cjepiva protiv koronavirusa koje je obuhvatilo djecu u Sjedinjenim Državama.

9. studenog 2020. Pfizer je objavio da je cjepivo imalo gotovo 95% stupnja učinkovitosti bez ozbiljnih nuspojava. 20. studenog 2020. Pfizer je zatražio odobrenje za hitnu uporabu Uprave za hranu i lijekove za cjepivo. Ujedinjeno Kraljevstvo je 2. prosinca 2020. odobrilo odobrenje za hitnu uporabu cjepivu Pfizer-BioNTech, postavši prva zemlja koja je odobrila cjepivo COVID-19 koje je testirano u "velikom kliničkom ispitivanju" s "43 000 ljudi".

4. prosinca 2020. Bahrein je postao druga zemlja koja je odobrila hitnu upotrebu cjepiva Covid-19 za visoko rizične skupine, a kasnije je najavio da će cjepivo biti besplatno dostupno javnosti.

Britanija je 8. prosinca 2020. započela početnu distribuciju cjepiva Covid-19. Britanski regulatori su 9. prosinca 2020. javili bolnicama da ne daju cjepivo Pfizer-BioNTech osobama sklonima "ozbiljnim" alergijskim reakcijama, nakon što su dva djelatnika Nacionalne zdravstvene službe imala simptome "anafilaktoidne reakcije".

Također 9. prosinca 2020. Kanada je postala treća zemlja koja je odobrila cjepivo Covid-19 tvrtke Pfizer-BioNTech, u početku kupivši 20 milijuna doza i zadržavši mogućnost kupnje do 56 milijuna dodatnih doza. Početna isporuka od 249 000 doza planirana je za prosinac, a do 4 milijuna više doza planirano je za isporuku do ožujka 2021.

10. prosinca 2020. Američka uprava za hranu i lijekove (FDA) održala je sastanak savjetodavnog odbora kako bi raspravljala o odobrenju cjepiva. Neovisni odbor glasovao je 17-4 za potporu FDA-i koja odobrava cjepivo. Istog je dana Saudijska Arabija odobrila cjepivo, postavši četvrta zemlja koja je to učinila. Sljedećeg dana, 11. prosinca 2020., Sjedinjene Države službeno su postale peta država koja je odobrila upotrebu BioNTech-ovog cjepiva Covid-19. FDA je dodijelila odobrenje za hitnu uporabu (EUA), a prema sporazumu Sjedinjenih Država s Pfizerom, Pfizer je pristao na početnu raspodjelu 2,9 milijuna doza odmah i 100 milijuna doza do ožujka 2021. godine, pri čemu su Sjedinjene Države cjepivo besplatno dostavljale javnosti.

21. prosinca 2020. Europska agencija za lijekove Europske unije (EMA) preporučila je davanje uvjetnog odobrenja za stavljanje cjepiva u promet "Comirnaty" koje su razvili BioNTech i Pfizer. 27. prosinca 2020. Europska unija pokrenula je koordinacijsku mjeru za uvođenje cjepiva Pfizer-BioNTech, koje je distribuirano u svih 27 država članica. Najviši dužnosnici Unije nazvali su to "dirljivim trenutkom jedinstva".

Političko lobiranje
Pfizer je vodeći član američke koalicije za globalno vođstvo, koalicije od preko 400 glavnih tvrtki i nevladinih organizacija sa sjedištem u Washingtonu, koja se zalaže za veći proračun za međunarodne poslove, koji financira američke diplomatske, humanitarne i razvojne napore u inozemstvu.

Pfizer je jedan od najvećih lobističkih interesa u politici Sjedinjenih Država. Primjerice, u prvih 9 mjeseci 2009. Pfizer je potrošio više od 16,3 milijuna dolara na lobiranje kod američkih zakonodavaca u Kongresu, što ih čini šestim najvećim interesom za lobiranje u SAD-u (nakon Farmaceutskih istraživanja i američkih proizvođača (PhRMA), koje je zauzelo četvrto mjesto, ali također predstavlja mnoge njihovih interesa). Glasnogovornica Pfizera rekla je da je tvrtka "htjela osigurati da se naš glas čuje u ovom razgovoru" u vezi s troškovima tvrtke od 25 milijuna dolara u 2010. za lobiranje u reformi zdravstvene zaštite.

Prema kablovima američkog State Departmenta koje je objavio WikiLeaks, Pfizer je "lobirao da Novi Zeland dobije sporazum o slobodnoj trgovini sa Sjedinjenim Državama jer se usprotivio restriktivnim pravilima kupnje lijekova na Novom Zelandu i pokušao se riješiti bivše novozelandske ministrice zdravstva Helen Clark, 1990.

Scott Gottlieb, koji je podnio ostavku na mjesto američkog povjerenika za hranu i hranu (FDA) u travnju 2019., pridružio se odboru Pfizera tri mjeseca kasnije, u srpnju.

Izvori

Farmaceutske tvrtke
Američke proizvodne tvrtke

Pfizer


Der Japanische Liguster (Ligustrum japonicum) ist ein kleiner Strauch aus der Familie der Ölbaumgewächse. Sein Verbreitungsgebiet liegt in Japan, Korea und Taiwan.

Beschreibung

Der Japanische Liguster ist ein immergrüner, buschiger, 1 bis 3 selten bis 6 Meter hoher Strauch mit dichtem Wuchs und fein dunkel behaarten jungen Trieben, die später verkahlen. Die Zweige sind mit Korkporen bedeckt. Die Blätter sind einfach. Die Blattspreite ist ledrig, 4 bis 8 Zentimeter lang, breit eiförmig bis länglich eiförmig, kurz zugespitzt, spitz oder stumpf mit meist abgerundeter Basis. Die Blattoberseite ist dunkelgrün, die Unterseite blassgrün. Rand und Mittelnerv sind oft gerötet. Je Blatt werden vier bis fünf Nervenpaare gebildet.

Die Blüten stehen zu 200 bis 600 in 6 bis 15 Zentimeter langen, kegelförmigen Rispen. Die Staubblätter reichen nicht über die Blütenkrone. Die Früchte sind schwarze, berrenartige Steinfrüchte. Die Art blüht von Juli bis September.

Verbreitung und Ökologie
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der gemäßigten Zone Asiens auf den japanischen Inseln Honshū, Kyushu, Shikoku und den Ryūkyū-Inseln, in Südkorea und Taiwan. Dort wächst er in artenarmen Wäldern auf trockenen bis frischen, sauren bis schwach alkalischen, sandig-humosen Böden an halbschattigen Standorten. Die Art ist meist frosthart.

Systematik und Forschungsgeschichte
Der Japanische Liguster (Ligustrum japonicum) ist eine Art aus der Gattung der Liguster (Ligustrum) in der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae), Tribus Oleeae. Er wurde von Carl Peter Thunberg im Jahr 1780 erstbeschrieben. Ein Synonym der Art ist Ligustrum coriaceum Carrière.

Verwendung

Der Japanische Liguster wird aufgrund seiner dekorativen Blüten als Ziergehölz genutzt. Es existieren mehrere Sorten, darunter der Kultivar 'Rotundifolium' mit dicken, rundlichen Blättern.

Nachweise

Literatur
 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 371.

Einzelnachweise

Weblinks

Ölbaumgewächse

Japanischer Liguster


Basananthe littoralis je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Basananthe. Sinonim za ovu biljku je Tryphostemma littorale (Peyr.) Engl.

Raste u tropskim predjelima Afrike, i dio je flore Južne Afrike, Lesota, Svazilanda i Jugozapadne Afrike.

Izvori

Vanjske poveznice
Basananthe na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Basananthe

Basananthe littoralis


Danijel Marušić (Zadvarje, 21. rujna 1931. – Zagreb, 26. svibnja 2009.) hrvatski televizijski i filmski redatelj i scenarist.

Životopis

Od 1950. radi u Dramskom studiju Radio Zagreba, a 1957. na Televiziji Zagreb režirao je prvu hrvatsku televizijsku operu (Ivo Lhotka-Kalinski: "Putovanje"). Režirao je više od 200 televizijskih drama, opernih, koncertnih, dječjih i drugih emisija te desetak igranih serija. Marušić je 1976. godine osnovao Osorske glazbene večeri, festival klasične glazbe u Osoru na Cresu.

Djela

Seljačka buna (1963.)
Čuvaj se senjske ruke  (1964.)
Naše malo misto  (1970. – 1971.)
Servantes iz Malog mista (1982.)
Ptice nebeske (1989.)

Izvori

Hrvatski filmski redatelji

Danijel Marušić


Davutpaşa Kışlası veya Davutpaşa Sahrası Rumeliye sefere çıkan Kapıkulu birliklerinin ilk menzili ve ordugahıdır. İstanbul'un II. Mehmed tarafından fethinden sonra Yeniçeri Ocağının ilgasına kadar olan süreçte Avrupa'ya sefere çıkan Osmanlı ordusunun toplanma merkezi olarak kullanılmıştır. Ordunun uğurlandığı sahra olan ve bütün dönemlerde askeri amaçlarla kullanılmış bulunan bu mevkinin yerleşim planları II. Beyazıt'ın veziriazamı Koca Davut Paşa tarafından yaptırılmış olduğu için burası Davutpaşa Sahrası (daha sonra Davutpaşa Kışlası) olarak anılagelmiştir.

Osmanlı Devleti zamanında, Davutpaşa Sahrası olarak bilinen ve ordunun sefere çıkmak için toplanma merkezi olan bu mevkii, Cumhuriyet döneminden sonra, Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK) bünyesine girmiş ve Davutpaşa'ya askeri tesis yapılmıştır.

Daha sonra TSK'nin girmiş olduğu küçülme politikası ile bu yerleşim birim boşaltılmış, Yıldız Sarayı'nın iyice yıpranmasından dolayı yeni bir yerleşim alanı arayan Yıldız Teknik Üniversitesi Rektörlüğü, Davutpaşa'ya taşınmaya karar vermiştir. Günümüzde ise Esenler ilçesinin 5 km batısında konumlanmış Yıldız Teknik Üniversitesi Davutpaşa Yerleşkesi olarak geçen yerleşim birimidir. Şu an için Yıldız Merkez Yerleşkesinde bulunan bölümlerden bazıları Davutpaşa Yerleşkesi'ne taşınmıştır.

Tarihçe

Kışlanın bulunduğu alandaki askeri yerleşimin Bizans dönemine kadar uzandığı; bölgenin, askeri ve saray törenlerine hizmet eden konumda olduğu; İstanbul'un alınması sırasında da askerin konaklamasına hizmet verdiği ve Sultan Mehmed'in otağının burada kurulmuş olduğu söylenir.

Bu işlevler Osmanlı döneminde de sürdürülmüş, bölge 15. yüzyıl'dan itibaren saray ve askeri törenlere hizmet veren bir alan olmuştur. Davutpaşa Kışlası, II. Mahmut'un (1808-1839) Yeniçeri Ocağı'nı tamamen ortadan kaldırarak yerine oluşturduğu Asakir-i Mansure-i Muhammediye adlı orduya kışla olarak yapılmıştır. Mimarı Krikor Amira Balyan olduğu tahmin edilen yapının 1826-1827 yılında başlanan inşaatı 1831-1832'de bitirilmiştir.

Burada askeri birliklerin ciddi bir disiplin ve planlı bir yerleşim sistemi içinde bir araya gelmelerine çok özen gösterilmekteydi. Ordugahta, Kapıkulu Ocağını oluşturan her bir ocağa ait birliklerin konaklayacağı yerler ve sıraları tek tek belirlenmişti. Birlikler, kendileri için ayrılan bölümlere yerleştikten sonra sayılarının ve donanımlarının kontrol edilebilmesi için teftiş ve yoklamalara tabi tutulmaktaydılar.

Kışla, Balkan Savaşları sırasında onarılarak göçmenlerin barınması için kullanılmış, I. Dünya Savaşı sırasında ise bir askerî hastane açılmış ve hastane 1920'de kapatılmıştır. Özgün işleviyle günümüze ulaşan Davutpaşa Kışlası, Yıldız Teknik Üniversitesi mülkiyetine verilmesi (1999 yılında) ile askeri işlevini tamamlayarak, eğitime hizmet veren kışla yapıları arasına katılmıştır.

Tüneller

Davutpaşa'da birçok kişinin bilmediği büyük bir yeraltı tünel ağı bulunmaktadır. TSK'ya geçtikten sonra, askerlerin yapmış oldukları mıntıka temizliği sırasında bulunan büyük yeraltı tünel ağı, daha sonra TSK tarafından güvenlik amacıyla kapatılmış ve tünel girişleri gizlenmiştir. Üç askerin bu tünel içindeki zehirli gazlar tarafından zehirlenmesi, tünellerin kapatılma nedenleri arasındadır. Üniversite öğrencileri tarafından yapılan tünel incelemeleri sırasında, tünellerin birkaç girişi bulunabilmiştir.

Çalışmalar

Son yıllarda inşaata büyük hız verilmiştir. 2006 başlarında İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) ile yapılan anlaşma sonucu, YTÜ Davutpaşa Yerleşkesi'nin çevre düzenlemesi projesi İBB'ne verilmiştir.

Yükseköğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu tarafından yapılan açıklamada, Davutpaşa yerleşkesi içersine ilk etapta 1000 kişilik bir yurt yapılmıştır.

Kaynakça

 Davutpaşa Yerleşkesine Dair Sayfalar

Dış bağlantılar
 Yıldız Teknik Üniversitesi İnternet Sitesi

Osmanlı kışlaları
İstanbul'daki tarihî kışlalar
Krikor Balyan'ın eserleri

Davutpaşa Kışlası


البصرة من المدن التاريخية القديمة في جنوب العراق وتحتوي على الكثير من النواحي والأقضية التابعة لها. بلغ تعداد سكان مدينة البصرة والنواحي التابعة لها حوالي 1,921,057 بحسب إحصاء عام 2013م.

الأحياء

دور النفط
دور النفط وهو أحد أحياء مدينة البصرة تأسس من قبل شركة نفط الجنوب سنة 1976م. من مناطق البصرة السكنية أسست من قبل شركة نفط الجنوب لكي تكون مساكن للموظفين العاملين في هذه الشركة كما أن شركة نفط الجنوب هي من قام ببناء هذه المساكن وكان بداية هذه المنطقة السكنية عام 1976 حيث قامة الشركة ببناء ما يقارب 60 دار سكني مع مدرسة ابتدائية (مدرسة الذهب الأسود) وأسواق ثم تبعها في الأعوام التالية بناء العديد من المجمعات السكنية والمركز الثقافي النفطي وتعتبر اليوم دور النفط من أجمل مناطق البصرة السكنية لما تتوفر فيها من خدمات توفرها شركة نفط الجنوب لا تستطيع بلدية البصرة توفيرها لمناطق أخرى

حي الجمهورية
حي الجمهورية أحد المناطق القديمة نسبيا تقع في وسط البصرة يعود تاريخ تأسيسها إلى العهد الملكي في بدايات القرن العشرين حيث كانت تسمى بالفيصلية نسبة للملك فيصل الأول وبعد سقوط النظام الملكي سميت بالجمهورية نسبة إلى النظام الجمهوري. وتركيبة المدينة متنوعة حيث أن غالبيتها من المسلمين الشيعة ويوجد فيها بعض المسيحيين والصابئة.

المدينة من أحد المدن التي تمت محاربتها أيام النظام الصدامي بسبب نشاطات أبنائها المعارضة للنظام خلال فترة الاعتقالات لأبناء حزب الدعوة في أواخر السبعينات وبداية الثمانينات من القرن العشرين وخلال الانتفاضة الشعبانية 1991 وخلال الإنتفاضة الصدرية 1999 بعد اغتيال السيد محمد محمد صادق الصدر. اليوم بدأت بوادر الإعمار تظهر في المدينة بعد سقوط النظام الصدامي في 2003.

التحسينية
التحسينية إحدى المناطق الداخلية في البصرة يجاورها منطقة الفرسي وشارع الجزائر والعباسية من الشرق ومنطقة كوت الحجاج من الغرب، المنطقة مؤلفة من جزأين جنوبي يسمى بالتحسينية القديمة وشمالي يسمى بالتحسينية الجديد أو التحسينية فقط.

المنطقة مؤلفة من دور سكنية في الأغلب مع قليل من المحلات التجارية، كذلك تحتوي المنطقة على نادي رياضي هو نادي الجنوب وكذلك على محطة إطفاء، مؤخرا معظم المنازل بدأت تتحول إلى محلات تجارية على غرار شارع الجزائر لذلك المنطقة بدات تتحول إلى منطقة تجارية. قبل عدة سنين كانت التحسينية وكافة المنطقة المجاورة عبارة عن أراضي زراعية

خمسة ميل
خمسة ميل، هي أحد مناطق مدينة البصرة جنوب العراق. وقد سميت بهذا الاسم لمساحتها البالغة خمسة أميال. وهي حي شعبي شيعي يحوي سوق ومحال تجارية ويشتهر بشارع لأدوات السيارات يطلق عليه (الصناعية).

تحاذيها شمالا سكة الحديد تبدأ من منطقة المعقل /السكك حيث محطة قطار البصرة وتمتد هذه السكة تحت جسر الكزيزة حيث شارع بغداد الرئيسي الخارج من البصرة باتجاه محافظة العمارة فالكوت فبغداد.

بريهة
بريهة وتسمى الكزارة سابقا هي مركز مدينة البصرة تقع في العشار بجوار منطقة مناوي باشا والعباسية وشارع السعدي ويسكنها أغلبية من أبناء الطائفة المسيحية كما يوجد فيها عدد من الكنائس والأديرة المسيحية وهي من أجمل مناطق البصرة وتحتوي على سوق البريهة الشعبي.

الحكيمية
الحكيمية، هي أحد مناطق مدينة البصرة جنوب العراق تشتهر بأن فيها بيوت أكبر التجار في البصرة، وتعود تسميتها إلى القرن ال17م حيث اشتهرت بحكماءها ويوجد فيها مقبرة الإنكليز الذين احتلو العراق في عام 1920.

الطويسة
الطويسة منطقة تقع في البصرة بالعراق وتقريبا في مركز المدينة تبدأ من الجسر الأحمر بمحاذاة نهر العشار وتنتهي بمنطقة الشمشوميه قرب جسر النادي الأثوري وهي أحد المناطق المجاورة إلى سوق العشار كانت منطقة الطويسة سابقا عبارة عن أراضي زراعية ((بساتين))وكانت تسمى بأم التفاح ويفصل الطويسة شارع رئيسي يعرف بشارع اللجنة الأولمبية ويقع في منطقة الطويسة جامع الإمام علي الهادي عليه السلام والمندي وهو مكان العبادة التابع إلى طائفة الصابئة المندائيين وتضم مول تجاري كبير يعرف ب«ماكسي مول» والعديد من المولات الأخرى وعدة مطاعم مثل «مارينا جكن» وأصبحت الآن تعتبر منطقة تجمع بين التجارة والسكن فشارع اللجنة الأولمبية أصبح عبارة عن مركز تجاري بكل أنواع الحاجات من ملابس ومكتبات وسواق وسوبر ماركتات وغيرها ويوجد في الشارع العام «شارع دينار» شركات مواد غذائية متاكملة من جميع النواحي والمنطقة متاكملة من جميع نواحي الخدمات ماء كهرباء مياة صرف صحي وشوارع وارصفة متكاملة؛ وتعتبر من المناطق الفاخرة في البصرة.

الأصمعي
الأصمعي الجديد هي إحدى الأحياء الداخلية لمدينة البصرة. ويُشكّل هذا الحي مع حي الأصمعي القديم وشقق الفاو منطقة كبيرة داخل البصرة تعرف بالأصمعي تيمنًا بالشاعر العباسي عبد الملك الأصمعي. أنشئ حي الأصمعي الجديد أواخر خمسينيات وبداية ستينيات القرن العشرين. ويعد من الأحياء والمناطق الشعبية في مدينة البصرة ويمتاز بسوقه الكبير نسبيًا مقارنة بالمناطق التي تجاوره.

أنجبت هذه المنطقة العديد من الشخصيات الشهيرة كلاعب المنتخب الكروي العراقي هادي أحمد، إلى جانب الشاعر علي نوير رئيس اتحاد الأدباء في البصرة.

الطليعة
حي الطليعة وهو أحد أحياء مدينة البصرة في جنوب العراق يتبع إداريا إلى ناحية كرمة علي في شمال مدينة البصرة عاصمة محافظة البصرة.

حي الخليج العربي
حي الخليج العربي ويسمى أيضا بـ (الجمعيات) وهي من أكبر وأجمل مناطق محافظة البصرة ومقسم إلى ثلاثة أقسام حي الخليج العربي الأول والثاني والثالث ويقع على أحد جانبي شارع بغداد ويحيط به كل من منطقة الأصمعي ومنطقة الحيانية (حي الحسين).
وتقع فيه مستشفى ابن البيطار الشهيرة ومبنى شركة نفط الجنوب ومبنى مديرية تربية البصرة. ويوجد فيه الجامعين الشهيرين جامع الامام موسى الكاظم الكبير وجامع المناصير الذي يكون قرب مستشفى ابن البيطار ومن أهم شوارعه شارع التربية القديم.

اقرأ أيضاً
 البصرة

المراجع

أحياء مدينة البصرة


Karl 10. (også Charles og Carl) kan henvise til flere regenter med dette navn:

 Karl 10. Gustav (1622–1660), konge af Sverige 1654–1660.
 Karl 10. (1757–1836), konge af Frankrig 1824–1830.

Se også
 Karl

Karl 10.


es una Idol, cantante, actriz japonesa, conocida por haber sido miembro y líder del grupo de J-pop, °C-ute.

Carrera
Yajima se unió a Hello! Project en 2002 como una de las quince niñas elegidas de Hello! Project Kids después de realizar las audiciones con "Momoiro Kataomoi" de Aya Matsuura. Hizo su debut en el mismo año en la película Dan no Monogatari Koinu, teniendo en uno de los papeles principales. Al año siguiente se unió al primero de sus grupos, ZYX, que publicó dos sencillos.

En el año 2004 Berryz Kobo se formó con la intención de la rotación de las chicas a lo largo de la unidad. Maimi no hizo la selección original. El resto de las chicas al final terminó formando °C-ute en 2005. A pesar de no ser la más antigua, aun así Maimi se convirtió en la líder del grupo. El grupo no hizo su debut oficial hasta finales de 2006, con su primer sencillo oficial lanzado en febrero de 2007.

Trabajos

Photobooks

Apariciones

Películas

 Black Angels

Televisión
  (3 de mayo de 2005)
 °C-ute Has Come #03 (2 de diciembre de 2006)
 °C-ute Has Come #04 (16 de diciembre de 2006)
 58th NHK Kōhaku Uta Gassen (31 de diciembre de 2007)
  (NHK Osaka - 21 de abril de 2009)
  - Talk show featuring Hello! Project members (26 de junio de 2009)

Radio
 Cutie Party (4 de noviembre de 2006 - actualmente)
  (4 de julio de 2008 - actualmente)

Internet
 Hello! ga Ippai #01 (10 de noviembre de 2006)
 Hello! ga Ippai #02 (24 de noviembre de 2006)
 Hello! Pro Hour #02 (17 de marzo de 2006)

Referencias
 "Hello Proyect". 2 de febrero de 2011 . http://helloprojectheaven.com . Obtenido el 19 de febrero de 2011.

Enlaces externos
 Cute official blog
 Maimi Yajima's official USTREAM channel
 °C-ute: Official Hello! Project profile

Cute
Actrices de Japón
Personalidades de radio de Japón
Ídolos de Japón
Personas de Saitama
Músicos de la prefectura de Saitama
Nacidos en Saitama

Maimi Yajima


Stromanthe porteana é uma espécie de planta do gênero Stromanthe e da família Marantaceae.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Descrição
Erva de 200-230 centímetros de altura, caulescente, com 4-6 folhas basais; catafilo elíptico, face adaxial pubescente, abaxial glabra, marrom; primeiro entrenó alongado de 70-120 centímetros de comprimento, esparsamente piloso, verde, sólido.

Folha bainha foliar tomentosa, verde-amarronzada, margens ciliadas, lígula presente; pecíolo reduzido ao pulvino; pulvino tomentoso, verde; lâmina elíptica, base e ápice obtusos, cartácea, face adaxial esparsamente pilosa, abaxial glabra, nervura central caniculada, pilosa, verde concolor. Sua inflorescência é laxa, 1-nodada, com 1-3 florescências por nó, subtendidas por uma bráctea principal cartácea, em forma de espora, vilosa, amarela; pedúnculo da sinflorescência cilíndrico, esparsamente viloso, marrom.

O pedúnculo da florescência é cilíndrico, esparsamente piloso, verde; profilo da florescência elíptico, coriáceo,  glabro, amarelado, carena pilosa; raque circinada, glabra, marrom, patente; espatas oblanceoladas, róseas, decíduas. Componentes da florescência: címulas 3-6, sub-braquiblásticas, profilo da címula membranáceo, naviculado, glabro, amarelo, carena glabra. A flor tem sépalas róseas, persistentes; estaminódios exteriores 2, desiguais, espatulados, vináceos, ápice arredondado, ovário albo-seríceo, liso, marromPossui cápsula oblonga, avermelhada quando madura.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Alagoas, Bahia, Espírito Santo, Goiás, Minas Gerais, Paraíba , Pernambuco, Rio de Janeiro, Rio Grande do Norte e Sergipe.
Em termos ecológicos, é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Cerrado e Mata Atlântica, em regiões com vegetação de mata ciliar, floresta estacional semidecidual, floresta ombrófila pluvial e vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Fraga, F.R.M. Stromanthe  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Stromanthe porteana no projeto Flora e Funga do Brasil
 Stromanthe porteana no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Stromanthe
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Stromanthe porteana


The Provinces of Saudi Arabia, also known as Regions, and officially the Emirates of the Provinces of the Kingdom of Saudi Arabia (), are the 13 first-level administrative divisions of the Kingdom of Saudi Arabia.

History
After the unification of Saudi Arabia, the kingdom was divided into seven provinces: the 'Asir Province, Al Hasa' Province, the Hejaz Province, the Najd Province, the Rub' al-Khali Province and the Shammar Province.

King Fahd bin Abdulaziz Al Saud issued Royal Order A/92 on March 2, 1992, known as Law of the Provinces, which provided for the division of the kingdom into 13 emirates. Subsequently, the five previous provinces were divided into thirteen geographic regions, called provinces (manātiq) and administrative regions, called the emirates of the provinces (imārāt al-manātiq). The emirates form the first-level administrative division of the Organization of the Kingdom of Saudi Arabia and are further divided into 136 governorates (muḥāfaẓāt), which are the second-level division, which are further subdivided into 1,347 municipal-level units (marakiz), and further subdivided into villages (qura) and neighborhoods (ahya).

Government
Each emirate is governed by an Emir (Provincial Governor), who is assisted by the deputy emir, called nā'ib. The persons holding these positions are appointed by the King of Saudi Arabia. The emir is given the rank of minister, while the deputy emir is given the rank of excellence.

List of the Emirates of the Provinces of Saudi Arabia

See also
 ISO 3166-2:SA

References

External links

Subdivisions of Saudi Arabia
Saudi Arabia 1
Saudi Arabia 1
Regions, Saudi Arabia
Saudi Arabia geography-related lists

Provinces of Saudi Arabia


Hilde Volk, nom de scène de Hilde Ester (née le  à Vienne, morte le  en Espagne) est une actrice autrichienne.

Biographie
Volk fait ses débuts sur scène en 1933 au Salzburger Landestheater, elle y reste jusqu'en 1934. De 1933 à 1936, elle est engagée au Raimundtheater à Vienne. Puis elle part pour Berlin, où elle joue ensuite sur différentes scènes, dont le Renaissance-Theater, le Deutsches Theater.

Après la Seconde Guerre mondiale, elle a principalement des engagements théâtraux à Hambourg et à Berlin. Elle joue notamment au Deutsches Schauspielhaus (jusqu'en 1949), au Komödie Berlin (jusqu'en 1950), de nouveau au Renaissance-Theater(à partir de 1947), plus tard à la fin des années 1950 au Schillertheater. Au cours de la saison 1954-1955, elle apparaît au Deutsches Theater Göttingen dans Der Schwierige de Hugo von Hofmannsthal mise en scène par Heinz Hilpert. En 1961, elle s'engage à la Schauspiel Köln. Elle est ensuite à nouveau dans des théâtres de Berlin et en tant qu'actrice invitée, notamment à la Kleine Komödie de Munich (1969-1971), à Hambourg (1971/72, notamment au Thalia Theater) et à Francfort-sur-le-Main. En 1981, elle apparaît au Théâtre Renaissance-Theater dans la comédie Hokuspokus de Curt Goetz.

Elle fait ses débuts au cinéma dans les années 1930. Elle décroche ses prochains rôles en 1956.

Hilde Volk intervient dans plusieurs séries télévisées des années 1970, par exemple plusieurs fois dans Der Kommissar, Inspecteur Derrick ou Le Renard. Elle obtient le rôle important de grand-mère Pleschka en 1988 dans la série Der Schatz im Niemandsland.

Hilde Volk prend part à d'innombrables pièces radiophoniques. Elle commence à partir de 1949, dans l'adaptation du roman Der kleine Grenzverkehr d'Erich Kästner sur RIAS.

Hilde Volk est l'épouse de l'acteur et réalisateur Erik Ode de 1942 jusqu'à sa mort en 1983.

Filmographie
 1935 : Ein falsche Fuffziger
 1938 : Spuk im Museum
 1938 : Der Fünfzigmarkschein
 1956 : Geschwader Fledermaus (TV)
 1956 :
 1957 : Der blaue Aktendeckel (TV)
 1958 : Stefanie
 1958 : Ohne Mutter geht es nicht
 1958 :
 1959 : Was eine Frau im Frühling träumt
 1959 : Si mon grand frère savait ça !
 1960 :
 1960 : La Grande Vie
 1960 : Die Träume von Schale und Kern (TV)
 1962 : Dites-le avec des fleurs
 1964 : Bunbury (TV)
 1964 : Der Kaiser vom Alexanderplatz (TV)
 1964 : Der Talisman (TV)
 1965 : Undine (TV)
 1966 : Förster Horn (série télévisée, un épisode)
 1967 : Crumbles letzte Chance (TV)
 1969 : Adrienne Mésurat (TV)
 1969–1973 : Der Kommissar (série télévisée, trois épisodes)
 1975–1991 : Inspecteur Derrick (série télévisée, cinq épisodes)
 1977–1980 :  (série télévisée, 21 épisodes)
 1978 : Polizeiinspektion 1 (série télévisée, un épisode)
 1980 : Kaninchen im Hut und andere Geschichten mit Martin Held (TV)
 1980 : Pygmalion (TV)
 1984–1991 : Le Renard (série télévisée, trois épisodes)
 1987 :  (série télévisée, deux épisodes)
 1989 : Ich melde einen Selbstmord (TV)
 1990 : Roda Roda (série télévisée)
 1990 : Oh-Mathilde (série télévisée)
 1994 : Praxis Bülowbogen (série télévisée, un épisode)

Notes et références

Liens externes

Actrice autrichienne de cinéma
Actrice autrichienne de télévision
Actrice autrichienne de théâtre
Décès en mai 1995
Décès à 82 ans
Décès en Espagne
Naissance en septembre 1912
Naissance à Vienne (Autriche)
Nom de scène
Naissance dans l'archiduché de Basse-Autriche

Hilde Volk


LS Delphini (LS Del) es una estrella binaria en la constelación del Delfín que se localiza cerca del límite con Vulpecula.
Se encuentra a 256 años luz del sistema solar.

LS Delphini es una binaria de contacto de tipo espectral F5/8V o G0V.
En este tipo de binarias cercanas, debido a su proximidad, las dos estrellas comparten sus capas exteriores de gas, aunque en el caso de LS Delphini el contacto es solo marginal.
Las temperaturas respectivas de las componentes son 6250 y 6129 K.
La más caliente es un 7% menos luminosa que el Sol y tiene un radio equivalente al 79% del radio solar. Tiene la mitad de masa que el Sol mientras que su compañera es un 25% más masiva que nuestra estrella.
La relación entre las masas de ambas componentes, q, es igual a 0,375.
La estrella menos caliente es la más luminosa con casi el doble de la luminosidad solar.
Su radio es un 23% más grande que el del Sol.
El sistema es deficitario en metales en relación con el Sol ([Fe/H]= -0,46) y su edad estimada es de 7100 millones de años.

Clasificada como variable W Ursae Majoris, la condición de binaria eclipsante de LS Delphini fue descubierta por H.E. Bond en 1976.
Su brillo fluctúa entre magnitud aparente +8,61 y +8,76 a lo largo de su período orbital de 0,36384 días.
Se ha observado que dicho período varía a lo largo del tiempo.
El plano orbital está inclinado 45,5º respecto al plano del cielo y los eclipses son solo parciales.

Véase también
Lista de estrellas variables

Referencias

Estrellas binarias
Estrellas variables
Constelación de Delphinus

LS Delphini


Antônio Vaz (Sorocaba),  é um político brasileiro, filiado ao Republicanos. Nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual pelo MS.

Deputados estaduais de Mato Grosso do Sul
Membros do Republicanos (partido político)
Naturais de Sorocaba

Antônio Vaz


Tibor Lovrenčić (Zagreb, 17. listopada 1917.), pionir hrvatskog rukometa i rukometni stručnjak. Po struci je inženjer građevinarstva,. Jedan je od najstarijih živućih sportaša u Zagrebu i Hrvatskoj.

Životopis
Rođen u Zagrebu. Iz obitelji Vilima Lovrenčića, koji je koncem 19. stoljeća kupio vrelo Jamnicu, modernizirao punionicu i organizirao prodaju.  Vilim je Tiborov djed. Otac Miroslav i stric Vilim Lovrenčić bili su pioniri automobilističkog športa. Otac je bio prvak Hrvatske i Slavonije u sanjkanju. Sestre Melita i Ana pionirke su hazene u Hrvatskoj. Tiborov nećak Zorislav Makek (sin sestre Ane koja je bila također hazenašica i relativno rano je preminula) bio je višestruki prvak u veslanju te ugledni atletski sudac. Tibor je poohađao gimnaziju. Igrao je na prvome srednjoškolskom prvenstvu grada Zagreba u pobjedničkoj momčadi reprezentacije I. gimnazije, igrajući na mjestu braniča. 1940. godine igrao je u rukometnoj sekciji I. hrvatskog građanskog športskog kluba. U drugome svjetskom ratu bio je zatočenik jasenovačkog logora. Jedni izvori navode da se spasio bijegom, a drugi da su mu nakon isteka kazne predložili da ostane raditi u logoru za plaću, što su predlagali bivšim zatočenicima ako je nedostajalo kadrova zatočenikove struke. Tako Lovrenčić, student arhitekture, ostao raditi kao građevni stručnjak. Nakon rata poput većine drugih, šutio je o tome kako mu je bilo, da ne bi bili proglašeni ustaškim suradnikom ili onim tko je radom pomagao NDH.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski rukometaši

Tibor Lovrenčić


Ørmen est un village de la municipalité de Fredrikstad, en Norvège.

Description
Une gare ferroviaire de la ligne Østfold a été ouverte à Ørmen d'octobre 1914 à avril 1957 pour les passagers, avec une fermeture définitive en mai 1983.

Le village relevait de la commune d'Onsøy, jusqu'à la fusion de celle-ci avec les municipalités de Fredrikstad, Kråkerøy et Rolvsøy og Borge le , sous le nom de Fredrikstad.

Le village pourrait être le « Ormen  » cité dans la chanson  Blackstar de David Bowie. Il s'agirait alors d'une référence à son amour de jeunesse, Hermione Farthingale.

Références

Liens externes
 Ørmen à Norgeskart

Fredrikstad

Ørmen


Gara Simeria Triaj este o gară care deservește orașul Simeria, județul Hunedoara, România.

Simeria Triaj

Gara Simeria Triaj


Alikhan Askhanovitch Smaïlov, né le 18 décembre 1972, est un homme d'État kazakh, Premier ministre depuis le .

Vice-Premier ministre à partir de 2019, il succède à la tête du gouvernement à Askar Mamin, à la suite des manifestations de 2022.

Biographie

Jeunesse et formation
Alikhan Samïlov est né le 18 décembre 1972 à Almaty, en République socialiste soviétique kazakhe. Il est diplômé en mathématiques appliquées à l'Université nationale kazakhe Al-Farabi (1994) et en administration publique de l'Université KIMEP (1996).

Carrière politique

Notes et références

Références

Articles connexes
 Politique du Kazakhstan
 Liste des dirigeants actuels des États

Premier ministre du Kazakhstan

Alikhan Smaïlov


Rovašenje (prema madž. rovaš: komad drveta na kojem se zarezima bilježi račun) je urezivanje geometrijskih ukrasa (ornamenata) čvrstim predmetom u drvo, keramiku i kovinu. Primjenjuje se od prapovijesnih vremena (keramika, kovina) do danas (u narodnoj umjetnosti pri ukrašavanju drvenih predmeta).

Rovašenje metala

Rovašenje je postupak hladnog oblikovanja deformacijom najčešće rotacionih obradaka, kojim se utiskuje gravura u površinu obratka. Na primjer kod obradaka kao što su ručni alati, rovašena površina služi za nemogućnost klizanja prstiju po metalnoj površini ili zbog estetskih zahtjeva. Alat može biti s jednim kotačićem ili s dva. Vrsta gravure je jednosmjerna ravna (kosa) ili križna za primjenu na metalnim predmetima kojima se ručno rukuje. Osim upotrebe rovašenja protiv klizanja metala u ruci, kanali koji se dobiju graviranjem koriste se i kod vijaka za drvo ili za mekane materijale, kako ne bi mogli proklizavati. Utori i izbočine se utisnu u obradak i time sprječavaju rotaciju vijaka postavljenih na nepristupačnim mjestima. Rovašenje može imati i dekorativnu svrhu, te se kod toga koriste specijalni alati (specijalne gravure na alatu).

Izvori

Vanjske poveznice

Obrada metala

Rovašenje


O Movimento Patriótico Popular (em finlandês: Isänmaallinen kansanliike, IKL) foi um movimento nacionalista e anticomunista fundado em 5 de junho de 1932. Foi considerado como uma continuação do Movimento de Lapua, proscrito após uma tentativa malsucedida de golpe; contudo, diferente de seu antecessor, aderiu aos procedimentos legais e parlamentares.

Formação
O IKL foi fundado em uma conferência realizada no dia 5 de junho de 1932, tendo sido considerado como o sucessor do Movimento de Lapua. Os três principais membros fundadores foram Herman Gummerus, Vilho Annala e Erkki Räikkönen. Na ocasião, o líder do Lapua, Vihtori Kosola, encontrava-se detido por sua participação na Rebelião de Mäntsälä. Por conseguinte, a liderança do movimento foi oficialmente mantida em reserva para que Kosola e outros líderes rebeldes participassem simbolicamente da formação.

Estrutura e posicionamentos
O IKL se autodenominava a "consciência moral-cristã" do parlamento e ficou conhecido por endossar uma agressiva política contra a União Soviética e a língua sueca. O partido, que era nacionalista e anticomunista, tinha como um dos principais objetivos a criação de uma Grande Finlândia. Entretanto, uma ideologia mais extremista também estava presente e era encabeçada por Salmiala.

O uniforme do IKL, inspirado nos fascistas italianos, era composto por uma camisa preta e uma gravata azul. Os membros também tinha como tradição se cumprimentarem com uma saudação romana. O partido era financiado principalmente por fazendeiros, funcionários públicos, integrantes do clero luterano e estudantes universitários.

Conflitos políticos
Nas eleições parlamentares de 1933, o IKL compôs uma frente com a Coligação Nacional e obteve 14 assentos de 200. No entanto, após o colapso, Juho Kusti Paasikivi foi eleito presidente da Coligação. Ele então promoveu uma série de mudanças  que romperam com o interesse mútuo dos partidos e enfraqueceram os principais adeptos do IKL.

O partido também se tornou um dos principais alvos de escrutínio do governo e ficou sujeito a duas leis destinadas a impedir seu progresso. Em 1934, foi aprovada uma lei permitindo a supressão da propaganda que desrespeitava o governo ou a constituição da época. No ano seguinte, foi proibido o uso de uniformes para fins políticos e também de organizações uniformizadas privadas, o que impactou significativamente a Sinimustat, uma organização militar de jovens mantida pelo partido.

Na eleição seguinte, o partido manteve o número de assentos, mas foi enfraquecido pela significativa vitória da coligação social-democrata-agrária, liderada por Aimo Kaarlo Cajander. Já o governo de Toivo Mikael Kivimäki concentrou esforços malsucedidos para acabar com o IKL. De todo modo, nunca se recuperou dos impactos causados pela próspera gestão de Cajander.

Últimos anos
A Guerra de Inverno e o Tratado de Paz de Moscou foram considerados pelo IKL como evidências definitivas do fracasso da política externa do parlamento. Por causa desses eventos, o partido conseguiu esboçar uma curta recuperação. Em 23 de setembro de 1944, foi encerrado por exigência da União Soviética.

Bibliografia

Partidos políticos da Finlândia

Movimento Patriótico Popular


Eğner, Adana ilinin Aladağ ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 70 km, Aladağ ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Resim galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Aladağ'ın mahalleleri

Eğner, Aladağ


Ayoub Kassim al-Hamadi (* 26. September 1970 in Beni-Hammad, Jemen) ist ein Hochschulprofessor für Neuro-Informationstechnik an der Fakultät für Elektro- und Informationstechnik der Otto-von-Guericke-Universität Magdeburg.

Leben
Al-Hamadi machte 1988 im Jemen sein Abitur. 1988 bis 1989 war er Lehrer in der Iben-Majed-Sekundarschule in Sanaa. Danach besuchte er bis 1990 einen Deutsch-Sprachkurs im Herder-Institut Köthen und studierte an der Otto-von-Guericke-Universität Magdeburg von 1990 bis 1997 Elektro- und Automatisierungstechnik sowie anschließend das Fach Technische Informatik, in dem er 2001 promovierte.

1997 bis 2003 war er wissenschaftlicher Mitarbeiter und 2003 bis 2008 wissenschaftlicher Assistent am Lehrstuhl Technische Informatik der Magdeburger Universität, wo er sich 2010 mit dem Thema Fortschritte bei der Analyse von bewegten Farbbildern unter dem Einfluss von nicht-kooperativen Messsituationen habilitierte. Al-Hamadi erhielt die venia legendi für das Wissenschaftsgebiet Mustererkennung und Bildverarbeitung.
Seit September 2008 ist er Inhaber der Professur Neuro-Informationstechnik an der Fakultät für Elektro- und Informationstechnik Universität Magdeburg.

Al-Hamadi ist Gründer der Islamische Gemeinde Magdeburg (IsGeMa) e. V. Magdeburg.

Forschungsprofile
Al-Hamadis Forschungsgebiete sind die Informationstechnik (Signalverarbeitung, Bildverarbeitung und -verstehen sowie Mustererkennung), die Mensch-Computer-Interaktion (Gestenerkennung und Mimikerkennung, Aktions- und Eventerkennung, Handschrifterkennung), die Informationsfusion (Umgebungs- und Situationsmodellierung, Emotions- und Intentionserkennung, Fahrerassistenzsysteme), die Medizintechnik (3D-Vermessung, Gesichtsanalyse und Schmerzerkennung sowie Ganganalyse in der Rehabilitation) und Robotik.

Wissenschaftliche Publikationen
Al-Hamadi hat bisher über 380 Artikel aus seinen Forschungsgebieten in zahlreichen internationalen wissenschaftlichen Fachzeitschriften, Konferenzen und Büchern.

Preise und Auszeichnungen
 2009 Verdienstvoller Einwohner der Landeshauptstadt Magdeburg
 Best Paper Awards
 International Multi-conference on Computer Science and Information Technology (2006)
 International Conference on Computer Vision and Graphics (2006)
 International Symposium on Image/Video Communications over fixed and mobile network (2008)
 International Conference on Computer Vision and Graphics (2008)
 International Conference on Soft Computing and Pattern Recognition (2010)
 IEEE ICHMS Best Presentation Award 2021
 IET Computer Vision Premium Awards (2014)
 The HUGO JUNKERS Award (2014)
 Challenge Winner-Award ICCV IEEE International Conference on Computer Vision 2017
 Second place in the EmotionNet 2020 challenge on facial action unit recognition in the wild
 IEEE Access Best Multimedia Award 2020

Mitgliedschaften
 Sonderforschungsbereich (SFB-TRR 62)
 Center for Behavioral Brain Sciences (CBBS)
 3Dsensation

Weblinks
 Homepage an der Otto-von-Guericke-Universität Magdeburg

Informatiker
Hochschullehrer (Otto-von-Guericke-Universität Magdeburg)
Jemenit
Geboren 1970
Mann

Ayoub al-Hamadi


Na música, um jamblock é um Instrumento de percussão do tipo idiofone percutido, uma versão moderna e mais durável de plástico rígido do bloco de madeira, criados por Martin Cohen (fundador da marcaLatin Percussion), após o percussionista Marc Quiñones solicitar uma versão mais robusta do bloco de madeira.

O jamblock pode ser usados como instrumentos orquestrais, mais é geralmente anexado ao timbale e kits de bateria.

Frequentemente usados em estilos latino-americanos, como por exemplo o ritmo da salsa, embora modernamente alguns bateristas usem-o no rock. Também usado para marcar o tempo durante os ensaios da banda marcial, onde é popularmente chamado como "gockblock".

Veja também

 tambor de tronco
 chocalho

Referências

Instrumentos de percussão
Idiofones percutidos
Kits de bateria

Jamblock


نادي ميونخ 1860 للجمباز والرياضة  هو نادي كرة قدم ألماني، تأسس في 1860، في ميونخ بإقليم بافاريا في ألمانيا.
وعلى ملعب بايرن ميونخ جرت المباراة الافتتاحية لبطولة كأس العالم لكرة القدم 2006

انظر أيضاً
 ديربي ميونخ

روابط إضافية
 Official team website
 The Abseits Guide to German Soccer
 1860wiki

مراجع

أندية رياضية أسست في 1860
أندية كرة قدم أسست في 1860
أندية كرة قدم أسست في 1899
أندية كرة قدم في ألمانيا
أندية كرة قدم في بافاريا
أندية كرة قدم في ميونخ
أندية متعددة الرياضات في ألمانيا
تأسيسات سنة 1860 في بافاريا
كرة القدم في بافاريا العليا
أندية بوندسليغا 2
أندية الدوري الألماني لكرة القدم

ميونخ 1860


Nestor Mahno, (Ukraynaca: Нестор Іванович Махно, 7 Kasım 1888 – 25 Temmuz 1934) Ekim Devrimi'nde Bolşevik çizgiyi kabul etmeyen Ukraynalı anarko-komünist devrimci.

Anarşist ilkeler ve değerleri gerçekleştirmek üzere giriştiği yoğun çaba Bolşeviklerin iktidarını pekiştirmesi ardından kesintiye uğramıştır. Liberter Komünistlerin Örgütsel Platformu isimli, anarşizm için önemli tartışmalar açan metnin yazarlarındandır. Ayrıca, Ukrayna'daki anarşist hareket Mahnovşçina'nın da fikir babasıdır.

7 Kasım 1888'de Ukrayna da Dinyeper Nehri ile Azak Denizi arasında bulunan Ekaterinoslav vilayetindeki Gulyai-Polye'de yoksul bir köylü ailesinden doğdu. Küçük yaşlarda çobanlık yaptı. 12 yaşında okulu ve ailesini terk etti. 1906 yılında Gulyai-Polye'de anarşist bir gruba katıldı. İki yıl sonra bölgedeki bir polis memuruna yönelik saldırıya katıldığı için yargılandı. Mahkeme onu idama mahkûm etti fakat yaşının küçüklüğü nedeniyle cezası süresiz hapse çevrildi. Hapis yıllarında hücresini anarşist Peter Arşinov ile paylaştı. Arşinov ona özgürlükçü öğretinin ilkelerini öğretmekle birlikte Bakunin ve Kropotkine olan inancını geliştirmiştir.

1917 Şubat Devrimi ile mahpusluk dönemi bitmiş ve serbest bırakılmıştır. Köyünde halkı örgütleyip komünler kurmuş ve kendisi de halkla birlikte çalışmıştır. Kısa süreliğine bile olsa Ukrayna kırsallarında anarşist yönetim sisteminin hüküm sürmesini sağlamıştır. Malatesta ile birçok defa mektuplaşmış, ona fikirler ve bilgiler vermiştir. İsyancı çeteleriyle İspanya İç Savaşına örnek olmuştur. Kırım'da çıkan olaylarda hapishanelerdeki anarşistlerin özgürlüğü karşılığında Kızıl Ordu'ya yardım etmiştir. O dönem Kızıl Ordu'nun başında olan Bolşevik liderlerden olan Lev Troçki Mahno ve çetesini tehdit olarak gördükleri için verdiği sözü tutmamıştır. Devamında da 26 Kasım 1920'de Troçki'nin emriyle Mahno'nun Gulyai-Polye'deki karargahına Kızıl Ordu saldırmıştır. Baskın sonucu Mahno'nun adamlarının bir kısmı yakalanıp kurşuna dizilerek infaz edilmiştir. Mahno ise baskından kurtulup Ukrayna'da bir süre dolaştıktan sonra Dinyeper'i aşarak Romanya'ya gitmiş ve sonunda da Paris'e ulaşmıştır. Paris'te onu İspanyol anarşist Buenaventura Durruti karşıladı. Hayatı Paris'te veremden dolayı son bulmuştur. Mezarı ünlü Père Lachaise Mezarlığına defnedilmiştir.

Mahno'nun savaş teknikleri, pusuya ve sürpriz çıkışlara dayalı gerilla taktikleri için; Küba, İspanya ve Vietnam'da kullanılacak savaş yöntemlerine bir ön işarettir.

Popüler Kültür
Nestor Mahno Paradox Interactive tarafından geliştirilen ve yayınlanan Hearts of Iron IV isimli oyunun "Kaiserreich" isimli modunda Fransa ülkesinin Anarko-sendikalist lideridir.

Dış bağlantılar

1889 doğumlular
1934 yılında ölenler
Ukraynalı anarşistler
Anarşist teorisyenler
Rus İç Savaşı'nda kişiler
Fransa'da veremden ölenler

Nestor Mahno


A auditoria operacional é uma revisão sistemática da eficácia, eficiência e economia da operação. A auditoria operacional é uma avaliação orientada para o futuro, sistemática e independente das atividades organizacionais.

Na auditoria operacional, dados financeiros podem ser usados, mas as principais fontes de evidência são as políticas operacionais e realizações relacionadas aos objetivos organizacionais. A auditoria operacional é uma forma mais abrangente de uma auditoria interna.

O Institute of Internal Auditors (IIA) define a Auditoria Operacional como um processo sistemático de avaliação da eficácia, eficiência e economia das operações de uma organização sob o controle da administração e relatar às pessoas apropriadas os resultados da avaliação, juntamente com recomendações para melhoria.

Referências

Auditoria

Auditoria operacional


Saladillo es un campamento minero, perteneciente a la División Andina de la empresa estatal Corporación Nacional del Cobre de Chile (Codelco), ubicado en la cordillera de los Andes, a 34 kilómetros al sudeste de la comuna de Los Andes, en la Región de Valparaíso (Chile). La villa se ubica junto al río Saladillo y está rodeada por montañas. Hay un ferrocarril metalero, destinado al transporte del mineral extraído en Andina, que llega hasta las proximidades del campamento.

Topominia
Su nombre provendría de El Saladillo, denominación tanto del pueblo como del fundo de 700 hectáreas anteriormente ubicados en el lugar.

Historia
Saladillo fue la última de las «ciudades-campamentos» asociadas a las faenas mineras en Chile. Se construyó en el curso inferior del río Blanco en la segunda mitad del  para hospedar al personal de la mina de la División Andina de Codelco en sus días de descanso y al personal administrativo y sus oficinas. Se le dotó de viviendas para extranjeros, empleados y obreros chilenos, de servicios de comercio, educación preescolar y básica, biblioteca, gimnasio, entretenimiento —centro comercial, club, piscina, sala de cine—, capilla católica, policía y hospital; canchas para la práctica de diversos deportes -como tenis, fútbol y fubolito- y de oficinas administrativas, además de una maestranza y otras instalaciones similares Se estima que el campamento llegó a alojar a una población total de 4000 personas, de las cuales estaban empleadas en la mina unas 830, quienes eran diariamente transportadas en buses.
El campamento fue construido antes de la nacionalización del cobre, cuando el yacimiento pertenecía a una compañía estadounidense.
Había tres tipos de viviendas para los trabajadores y sus familias: departamentos, casas pareadas y chalets.
La mayor parte de las edificaciones, aún existentes y erigidas en hormigón, tienen un estilo arquitectónico uniforme,  caracterizado por líneas simples y colores claros.
Los departamentos estaban destinados a obreros y empleados. Los edificios se denominaban respectivamente, Cactus, Naranjos, Costanera y Cipreses.
En las viviendas pareadas, de dos pisos y llamadas Garden, residían supervisores de rango medio.
Las casas individuales, de mayor tamaño y llamadas Staff, eran asignadas a jefes y ejecutivos de rango superior.
Había dos colegios a los que asistían los hijos de los trabajadores: uno público -Escuela FN 127- y uno privado (Los Halcones).
El personal del hospital estaba capacitado y equipado para atender emergencias mayores y procedimientos complejos, como intervenciones quirúrgicas.
Uno de los rasgos distintivos de la vida cotidiana en Saladillo estaba dado por la gratuidad de una parte importante de los servicios para los trabajadores y sus familias (energía eléctrica, gas, agua, cine, piscina, atención médica y transporte en buses para aquellos hijos de funcionarios que asistían a colegios en la vecina ciudad de Los Andes).
Debido a que en el campamento solo vivían personas vinculadas con la empresa, las familias solían mantener las puertas de sus hogares sin asegurar, pues el riesgo de un robo o agresión era improbable.
Para enfrentar incendios o emergencias similares, el campamento contaba con una brigada propia de incendios, cuyo cuartel se ubicaba junto al edificio Cipreses 2.
Progresivamente, hacia finales de la década del 80 del , las familias abandonaron progresivamente la villa y algunas se mudaron a Los Andes u otros sitios.
Actualmente no viven familias en Saladillo.
Debido a que se trata de un recinto privado, perteneciente a Codelco, no es posible ingresar libremente a la villa.

Véase también
 Chuquicamata
 El Salvador (Chile)
 Potrerillos (Chile)
 Sewell

Referencias

Bibliografía adicional

Localidades de la Provincia de Los Andes

Saladillo (Chile)


, né le  aux Fidji, est un joueur de rugby à XV international fidjien. Il joue principalement au poste de talonneur. Il évolue avec le Racing 92 en Top 14 depuis 2022.

Carrière

En club

Peniami Narisia commence à jouer au rugby dans son pays natal, commençant par évoluer avec le club des Nadi Kaji dès la catégorie des moins de . Il poursuit ensuite avec le Ratu Navula College de Nadi, et se spécialise au poste de troisième ligne aile. Jouant aux côtés du futur All Black Sevu Reece, il remporte le championnat scolaire des moins de  en 2012 avec l'équipe de son lycée. Il remporte ensuite le championnat national des moins de  en 2015.

En , il signe un contrat espoir avec le club français du CA Brive, évoluant en Top 14. Il joue dans un premier temps en Espoir avec le club corrézien. Il joue son premier match avec l'équipe professionnelle le  lors du Challenge européen, pendant un déplacement face aux russes de Enisey. Il s'agit de l'unique match professionnel qu'il dispute cette saison. La saison 2016-2017, tout en continuant à jouer principalement avec les espoirs, il joue son premier match de Top 14 le  contre Montpellier.

Bien que toujours disponible pour jouer avec l'équipe espoir, il est intégré à l'effectif senior pour la saison 2018-2019, alors que le club briviste est relégué en Pro D2. Il joue cinq matchs lors de la compétition, qui voit son club remonter immédiatement en Top 14, et prolonge son contrat jusqu'en . C'est au cours de cette saison qu'il entame une reconversion vers le poste de talonneur, jugé plus en adéquation avec ses qualités physiques. Après avoir travaillé les fondamentaux du poste (touche, mêlée), il fait ses premiers pas au talon en espoir, puis avec l'équipe professionnelle lors de la saison 2019-2020.

La période d'adaptation passée, il s'impose réellement dans l'effectif briviste à partir de la saison 2020-2021. Il se fait aussi bien remarquer par son activité ballon en main, que sa précision dans le lancer en touche.. Considéré comme l'une des révélations brivistes de la saison, il joue vingt match lors de la saison, dont onze titularisations.

En 2022, il décide de quitter Brive avec son compatriote Kitione Kamikamica pour rejoindre le Racing 92.

En équipe nationale

Peniami Narisia représente la sélection fidjienne de rugby à XV des moins de  en 2015, puis joue pour leurs homologues à sept plus tard la même année, dans le cadre des Jeux de la Jeunesse du Commonwealth.

Toujours en 2015, il est surclassé avec la sélection fidjienne des moins de 20 ans, et dispute le Trophée mondial des moins de 20 ans au Portugal.

En , il est sélectionné pour la première fois avec l'équipe des Fidji par Vern Cotter pour préparer la double confrontation contre la Nouvelle-Zélande. Il fait ses débuts en sélection lors du premier test-match, le  à Dunedin. À nouveau appelé en sélection pour la tournée d'automne qui suit, il est finalement contraint de déclarer forfait à cause d'une blessure.

Palmarès

En club
 Championnat de France de rugby à XV de  division :
 Vice-champion : 2019 avec le CA Brive.
 Vainqueur du barrage d'accession : 2019 avec le CA Brive.

Statistiques en équipe nationale
  avec les Fidji depuis 2021.
 .

Notes et références

Liens externes

Joueur international fidjien de rugby à XV
Joueur du CA Brive
Joueur du Racing 92
Talonneur (rugby à XV)
Troisième ligne aile (rugby à XV)
Naissance en juin 1997
Naissance aux Fidji

Peniami Narisia


En bogbytteskab eller bogbørs er et offentligt bogskab eller andet offentligt møbel hvor man frit kan tage eller aflevere bøger uden de formaliteter som bruges på almindelige biblioteker. Udendørs bogbytteskabe er normalt robuste, vejrbestandige skabe som er tilgængelige døgnet rundt. Bogbytteskabe kan også være placeret i offentligt tilgængelige bygninger, og de kan så for eksempel være en simpel bogreol og kun være tilgængelige i bestemte tidsrum.

Historisk
Brugernes accept af bogbytteskabe, motivation og profiler blev undersøgt af studerende på Bonns Universitet i 2008. De fandt at systemet for en del brugere havde udviklet sig til et notabelt alternativ til almindelige boghandlere.

Danske forhold
I Danmark findes der bogbytteskabe (bogbørser) i Gladsaxe, Islands Brygge og Gentofte. I Københavns Kommune indgår de desuden som en del af nærgenbrugsstationerne, hvor folk også kan tage og aflevere andre ting.

Se også
 BookCrossing – fænomen hvor enkelte bøger efterlades på et offentligt sted siden 2001

Referencer

Bogbytte

Bogbytteskab


شانون بروس سنيث ; ولد في 10 يونيو 1978) هو ممثل و موسيقي و مؤلف أغاني اميركي. وقد اشتهر بأدواره في المسلسلات التلفزيونية مثل الدكتور راي بارنيت في إي آر و إيلي ساملر في مرة واحدة ومرة أخرى وأيضا لعب دور لاندون كارتر بجانب ماندي مور في فيلم نزهة للذكرى. و حاليا يلعب دور مايكل في مسلسل الاكشن الدرامي نيكيتا مع ماجي كيو.

نشأته
ولد ويست في باتون روج، لويزيانا، أبن ليا كاثرين (نيي لوني) و دون سنيث، وكان كل منهم موسيقي. لديه أخت صغرى اسمها سيمون، ونصف شقيقة أصغر بكثير اسمها مارلي آن. والديه المطلقين منذ كان عمره عشر سنوات، انتقل ويست مع أمه إلى كاليفورنيا. وهو من أصل الكاجون فرنسا من جهة والدته.

مسيرته المهنية
كان أول دور رئيسي لويست في عام 1999 هو سلسلة تلفزيونية، مرة ومرة أخرى، ولعب دور ايلي سمالر. كان الفيلم الأول لويست هو مرتفعات الحرية، للمخرج باري ليفنسون وكانت أحداث الفيلم تدور حول عائلة يهودية في بالتيمور. كما أنه شارك في دور البطولة في أفلام كوميدية في سن المراهقة مثل فيلم ومهما تطلب الامر (2000) واحصل على أكثر من ذلك  (2001). لاحقا قام ويست بدور امام المغنية والممثلة ماندي مور في 2002 نزهة للذكرى، وقد حقق الفيلم نجاحا في شباك التذاكر، محققا 41 مليون دولار في الولايات المتحدة. كما أنه كان في فيديو كليب الصرخة الذي يخص ماندي مور في عام 2003، ظهر ويست في فيلم  جامعة السادة فوق العادة وعام 2004، التحق بطاقم عمل ان بي سي السلسلة التيلفزيونية الطبية طويلة الآمد، وأيضا طاقم عمل إي آر  وقام بدور راي بارنيت. ثم غادر ويست في نهاية موسم 2007 للمشاركة في سلسلة اللجان القضائية العليا التليفزيونية، ولكن هذه السلسلة لم يتم انتقاؤها من قبل شبكة فوكس. في الفترة 2008-2009، عاد ويست لسلسلة إي آر التليفزيونية لمدة ثلاث حلقات خلال موسم الخامس عشر والنهائي. ومؤخرا تألق في الفيلم المستقل  ما نقوم به هو السرية ولعب دور داربي كراش العضو في فرقةالجراثيم. في السبعينيات.الفيلم حاليا في دور العرض وعلى دي في دي. أعضاء الفرقة انبهروا بأداء ويست، وقاموا بإعادة تشكيل الفرقة مع ويست وأخذ مكان داربي كراش المتوفى. كما توجه ويست لفرقته الأصلية، جوني ووز، الذين يترددون على مسرح لوس انجليس. في غياب ويست قام بقية أعضاء المجموعة بتشكيل رقصة الصخور الخماسية الخيال القمري. ولكن لم شمل فرقة جوني ووز ربما لا يزال في الأفق. أفلامه القادمة تشمل الرمال الحمراء ، مؤامرة القيادة والنزيل. كان من المقرر أن يبدأ تصوير فيلم الحبل الفضي مع فال كيلمر في  سبتمبر 2008. كما ترددت شائعات بأنه قد عرض على شين القيام بدور البطولة في النسخة المقبلة من الغراب  وكما أنه حضر جامعة كاليفورنيا في ايرفين.

قائمة أفلامه

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل برتغالي
أمريكيون من أصل بريطاني
أمريكيون من أصل جامايكي
أمريكيون من أصل فرنسي
مغنون أمريكيون في القرن 21
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسلسل نيكيتا
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من باتون روج (لويزيانا)
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
مواليد 1978
مواليد في باتون روج (لويزيانا)
مغنو بانك أمريكيون

شين ويست


Åsnes kirke Station (Åsnes kirke holdeplass) var en jernbanestation på Solørbanen, der lå i Åsnes kommune i Norge. Stationen lå omkring hundrede meter fra Åsnes kirke, en korskirke fra 1744.

Stationen åbnede som trinbræt i 1929. Betjeningen med persontog ophørte 1. juni 1986, og 27. maj 1990 blev stationen nedlagt. Der var ingen stationsbygning. Perronen er fjernet, og der er ikke længere synlige spor efter stationen.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Solørbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1929
Ophørt i 1990

Åsnes kirke Station


නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ,  මධ්‍යම පළාතේ දිස්ත්‍රික්කයකි. එහි සම්පූර්ණ වර්ග ප්‍රමාණය 1,741 කිමී² කි. නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කය සංචාරකයන්ගේ සිත් ඇදගත් ප්‍රදේශයකි.

නුවරඑළිය පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය


أحمد سوسة مهندس وآثاري ومؤرخ عراقي من بابل.

سيرته
ولد أحمد نسيم سوسة في مدينة الحلة بالعراق عام 1318 هـ/1900م، من أسرة يهودية، أتم دراسته الاعدادية (الثانوية العامة) في الجامعة الأمريكية ببيروت عام 1924م، ثم حصل على شهادة البكلوريوس في الهندسة المدنية عام 1928م من كلية كولورادو في الولايات المتحدة. وواصل بعد ذلك دراسته العليا فنال شهادة الدكتوراه بشرف من جامعة جون هوبكنز الأمريكية عام 1930، وقد انتخب عضوا في مؤسسة (فاي بيتا كابا) العلمية الأمريكية المعروفة، كما منحته جامعة واشنطن عام 1929م جائزة (ويديل) التي تمنح سنويا لكاتب أحسن مقال من شأنه أن يسهم في دعم السلم بين دول العالم. ويعد الدكتور أحمد سوسة واحدًا من أقدم المهندسين العراقيين الذين تخرجوا من الجامعات الغربية. وقد كان أحمد سوسة يهودي الديانة لكنه أعتنق الإسلام بعد ذلك.

بعد عودته للعراق، عين مهندساً في دائرة الري العراقية عام 1930م، ثم تقلب في عدة وظائف فنية في هذه الدائرة مدة 18 سنة، حتى عين عام 1946 معاوناً لرئيس الهيئة التي ألفت لدراسة مشاريع الري الكبرى العراقية. وفي عام 1947م عين مديراً عاماً للمساحة ثم مديراً عاماً في ديوان وزارة الزراعة عام 1954م، ثم أعيد مديراً عاماً للمساحة وبقي في هذا المنصب حتى عام 1957م.

عند تأسيس مجلس الأعمار عام 1951م عين مساعدا شخصيا في الأمور الفنية لنائب رئيس مجلس الأعمار إضافة لوظيفته الأصلية. وكان من أوائل أعضاء المجمع العلمي العراقي منذ تأسيسه عام 1946 وبقي عضوا عاملا فيه حتى وفاته.

خلال عامي 1939م و1940م ترأس البعثتين اللتين أوفدتهما الحكومة العراقية إلى المملكة العربية السعودية لدراسة مشاريع الري في الخرج والاشراف على تنفيذها. وكان الدكتور أحمد سوسة أحد مؤسسي جمعية المهندسين العراقية عام 1938م.

اهتم أحمد سوسة بمباحث حضارية قديمة في العراق حيث بحث في تاريخ العراق الحضاري وكتب عن نظم القنوات المائية والسدود في الحضارات القديمة كجزء من هذا الاهتمام، تربو مؤلفاته على الخمسين كتاباً وتقريراً فنياً وأطلساً، أضافة إلى أكثر من 116 مقالاً وبحثاً نشرت في الصحف والمجلات العلمية المختلفة. وتتوزع مؤلفاته على حقول الري والهندسة والزراعة والجغرافية والتاريخ والحضارة.

أولاده
من أولاده علي وعالية أحمد سوسة، ولقد توفيا، ولعلي ولد واحد أسمه حيدر وأبنته عالية كانت تعمل مترجمة في هيئة الأمم المتحدة ولها بنت واحدة أسمها سارة، ولقد قتلت أبنته عالية في بغداد بعد تفجير مقر هيئة الأمم المتحدة في 19 آب 2003م.

من مؤلفاته
 أطلس العراق الأداري، طبع في مطابع مديرية المساحة العامة ببغداد سنة 1952م.
 أطلس العراق الحديث، مطبعة مديرية المساحة العامة ببغداد 1953م.
 أطلس بغداد، مطبعة مديرية المساحة العامة ببغداد 1952م.
 مأساة هندسية أو النهر المجهول، يبحث هذا الكتاب في منشأ النهر الذي حفره المتوكل في سامراء لأيصال المياه إلى المتوكليه وفي تطوره وتطور الأمور الغامضة التي لابست هذا المشروع ولا سيما أسباب فشله ونتائج الفشل الخطيرة بالنسبة إلى خطط إنشاء العاصمة العباسية في سامراء، طبع في مطبعة المعارف ببغداد سنة 1947م.
 الري في العراق _ طبع في مطبعة التفيض الأهلية ببغداد عام 1942م.
 «مشروعات الري الكبرى _ خزان بحيرة الشارع» طبع في مطبعة المعارف ببغداد سنة 1947م.
 «مشروعات الري الكبرى _ خزان هور السويجة» _ طبع في مطبعة المعارف ببغداد 1947م.
 (في طريقي إلى الإسلام) بجزئين 1936م.
 (نظام الامتيازات في الدولة العثمانية) الذي صدر باللغة الأنكليزية عام 1933م.
 (المصادر عن ري العراق) _ كتاب جمع فيه المؤلف المصادر التي تبحث في شؤون الري في العراق، ولخص محتوياتها، وعلق عليها، طبع في مطبعة الحكومة ببغداد عام 1942م.
 «في ري العراق» _ الجزء الأول، ومعه أطلس يضم 16 خارطة، طبع في مطبعة الحكومة ببغداد 1945م.
 (وادي الفرات) كتاب يبحث عن تأريخ الفرات وتطورات مجراه الرئيسي وتحليل مشروعاته الفنية ومعالجة مشاكلة منذ اقدم العصور حتى الوقت الحاضر طبع بجزئين، الأول ومعه 18 خارطة و15 تصويراً، طبع في مطبعة الحكومة ببغداد عام 1944م، والثاني ومعه 22 خارطة و26 تصويراً، طبع في مطبعة المعارف ببغداد عام 1945م.
 (تطور الري في العراق) ومعه 28 لوحة بين تصوير وخارطة، طبع في مطبعة المعارف ببغداد سنة 1946م.
 (دليل ري العراق) بالإنكليزية عام 1944م.
 (الري في العراق) بالإنكليزية عام 1945م.
 (سدة الهندية) بالإنكليزية عام 1945م.
 (ري سامراء في عهد الخلافة العباسية) كتاب يبحث في تأريخ سامراء وفي كل ما يتعلق بمشاريع الري القديمة في منطقة سامراء في عهد الخلافة العباسية، طبع بجزئين، الأول ومعه 24 لوحة بين تصوير وخارطة، والثاني ومعه 34 لوحة بين تصوير وخارطة، طبع في مطبعة المعارف ببغداد في سنتي 1948م و 1949م.
 وصدر له في الستينيات (فيضانات بغداد في التاريخ) بثلاثة أجزاء عام 1963م وعام 1965م وعام 1966م.
 تأريخ يهود العراق
 العرب واليهود في التاريخ
 الشريف الإدريسي في الجغرافية العربية.
 Handnook of Instructions for Discharge Onserves in Iraq _ Compiled by the author and Mr. F.S. Bloomfiled . Printed at the Government Press , Baghdad , 1932
 Alts of Iraq _ Surveys Pass, Baghdad , 1953

أوسمة ومكافئات
حاز أحمد سوسة خلال مسيرة حياته الطويلة الحافلة بالعطاء على عدد كبير من الأوسمة والمكافئات ومنها وسام الملك عبد العزيز آل سعود لتنفيذه مشروع ري مدينة الخرج في نجد عام 1939م، وكذلك وسام الرافدين من الدرجة الثانية عن خدماته في دوائر الري والمساحة في العراق عام 1953م، ووسام الكفاءة الفكرية من ملك المغرب عن كتابه الشريف الإدريسي في الجغرافية العربية في عام 1976م. كما فاز كتابه فيضانات بغداد في التاريخ بجائزة الكويت لأحسن كتاب صدر عام 1963م. إضافة إلى حصوله على جائزة المنظمة العربية للتدريب والثقافة والعلوم عام 1975م.

كتب كتبت عنه
انجزت عنه رسالة ماجستير في جامعة القادسية في العراق قدمها الدكتور اياد كاظم راجح سنة 2003 تحت عنوان المؤرخ احمد سوسة منهجه وموارده في تدوين تاريخ الحضارة العربية الإسلامية، تحت اشراف الاستاذ الدكتور عماد احمد الجواهري والاستاذ المساعد الدكتور فاضل كاظم صادق.

وفاته
توفي في بغداد عام 1402 هـ/1982م.

متحف ومكتبة
في 6 حزيران 2018، افتتحت مكتبة ومتحف أحمد سوسة بالمركز الثقافي العراقي، احتوت المكتبة على كتب وميراث أحمد سوسة الثقافي.

المصادر

أشخاص من الحلة
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
خريجو جامعة جونز هوبكينز
كتاب وكاتبات عراقيون
مسلمون عراقيون
مهندسون مدنيون عراقيون
مواليد 1318 هـ
مواليد 1900
مؤرخون عراقيون
وفيات 1402 هـ
وفيات 1982
يهود اعتنقوا الإسلام
يهود عراقيون
أعضاء مجمع اللغة العربية بعمان

أحمد سوسة


Richard Lewis "Rich" Johnson (nacido el  en Alexandria, Luisiana y fallecido el  en Vicksburg, Misisipi) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA, una en la ABA y una más en la CBA. Con 2,01 metros de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Tigers de la Universidad Estatal de Grambling, en las que promedió 13,3 puntos y 12,0 rebotes por partido.

Profesional
Fue elegido en la cuadragésimo sexta posición del Draft de la NBA de 1968 por Boston Celtics, y también por los New Orleans Buccaneers en el Draft de la ABA, fichando por los primeros. En su primera temporada en el quipo, actuando como tercer pívot, consiguió ganar el anillo de campeones de la NBA, tras derrotar en las Finales a Los Angeles Lakers. Johnson promedió en la temporada regular 2,2 puntos y 1,7 rebotes por partido.

Jugó un año más con los Celtics, y tras disputar un único partido de la temporada 1970-71 fue despedido, fichando por The Floridians de la ABA, quienes pocas semanas después lo traspasan a los Carolina Cougars a cambio de Ira Harge. Pero no acabaría la temporada en ese equipo, sino que lo haría en los Pittsburgh Condors. Jugó una temporada más en los Wilkes-Barre Barons de la CBA antes de retirarse definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Alexandria (Luisiana)
Baloncestistas de Luisiana
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Grambling State Tigers
Baloncestistas de los Boston Celtics
Baloncestistas de los The Floridians
Baloncestistas de los Carolina Cougars
Baloncestistas de los Pittsburgh Condors
Baloncestistas de los Wilkes-Barre Barons

Rich Johnson