Piața György Klapka (în , în ) este piața centrală a orașului Komárno și centrul istoric al orașului. Clădirea cea mai importantă din această piață este primăria, în fața căreia se află statuia generalului maghiar György Klapka, apărătorul orașului, care a fost înălțată aici în 1896, a fost mutată în 1945 și apoi a fost readusă aici în 1991. Acest monument este unul dintre simbolurile orașului Komárno.

Istoric
Acest spațiu a devenit o piață în a doua jumătate a secolului al XVII-lea. Mai demult la poarta de est a orașului se afla un lac mlăștinos. Astăzi piața este mărginită la nord de clădirea primăriei, la vest de palatul Zichy, la est de o clădire de birouri și la sud de câteva case de locuit cu un etaj construite în secolul al XIX-lea.

Clădiri importante
Clădirea primăriei a fost construită inițial în anii 1718-1719 în stil baroc pentru a înlocui un castel mai vechi. Avea un singur etaj, iar în 1725 a fost modificată și acoperită cu țiglă. Avariată grav de cutremurul din 1763, clădirea a fost reconstruită în 1766, iar în 1767 i-a fost adăugat un turn acoperit cu tablă din cupru, peste care a fost așezată stema Imperiului Habsburgic - un vultur cu două capete. Incendiul devastator din 1848 a afectat edificiul, care a trebuit să fie reparat. În 1875 a fost reconstruită după planurile arhitecților Gorstenberg și Arvé.

În piața din fața primăriei s-a aflat între anii 1777-1878 o fântână cu ornamentații din fier forjat, pe care municipalitatea a donat-o arhiducelui austriac Johann Salvator. Arhiducele a instalat-o în curtea interioară a castelului său din Gmunden, Schloss Ort. Pe 14 iunie 2000 o copie fidelă a fântânii ornamentale a fost reamplasată pentru un timp pe locul său original (acum se află în curtea Pavilionului Ofițerilor). În perioada 1991-1992 pavajul din beton al pieței a fost înlocuit cu plăci decorative.

Pe latura de est a pieței se află clădirea cu două etaje a fostei clinici (policlinici), care a fost construită în 1884 după planurile arhitectului Béla Neÿ și care a funcționat până la sfârșitul celui de-al Doilea Război Mondial drept complex de locuințe, iar apoi, după naționalizare, a devenit sediul unei policlincii. Anterior, în acest loc s-a aflat clădirea cu arcade și cu un singur etaj denumită Casa Crucii de Aur (Aranykeresztes ház).

Pe latura de sud se află mai multe clădiri burgheze cu două nivele care au avut destinația de magazine sau de locuințe. Clădirea de la nr. 3-4 a fost deținută de familia de meșteșugari și negustori Koczor, în timp ce în locul unde se află astăzi clădirea de la nr. 7 a existat Biserica Sf. Ioan, care a fost construită în perioada 1653-1658 ca biserică evanghelică, a fost preluată de iezuiți în 1673 și a fost distrusă de incendiul din 1848, fără a mai fi reconstruită.

În colțul de vest al pieței, la intersecția străzilor Župná și Palatínova, a fost construită în anii 1936-1938 clădirea farmaciei Kovách (în acest loc se afla potrivit tradiției orale din Komárom casa Brazovich menționată în romanul Omul de aur al lui Mór Jókai), în fața coloanei Sfintei Treimi, cel mai vechi monument de for public al orașului.

Cea mai mare clădire din piață este palatul Zichy de pe latura de vest. Familia Zichy din Szabolcs a devenit proprietara cetății din Komárno în 1659, după ce a cumpărat castelul și domeniul regal. Terenul pe care a fost construit palatul a fost cumpărat de la contele Puchaim (în 1659) și de la Lázár Buday (în 1667). A fost construit un palat în stil baroc, cu un turn medieval rectangular. Palatul a fost distrus de cutremurul din 1763 și apoi reconstruit în stil neoclasic.

În secolul al XIX-lea unele părți ale clădirii extinse au îndeplinit funcții diferite: aici au funcționat un teatru (unde a jucat Róza Déryné Széppataki și trupe de artiști amatori până în 1827), prima sinagogă a orașului, un oficiu poștal, o berărie și un depozit de cărbune. În secolul al XX-lea a fost folosită în principal pe post de clădire de locuințe, dar au funcționat simultan și mai multe magazine. În 1944 locuitorii evrei au fost scoși din locuințele din clădire de către membrii Partidului Crucilor cu Săgeți și transportați pe malul Dunării, unde au fost împușcați. În 1976 Muzeul Dunării a inaugurat la etajul superior al curții din spate o expoziție a mișcării muncitorești. Există magazine pe porțiunea dinspre piață a clădirii, iar în colțul clădirii se află Restaurantul Klapka (Klapka-étterem), care are amplasată pe perete o placă memorială dedicată contelui István Széchenyi. Pe latura dinspre Primărie a fost inaugurată în 1983 o sală de recepție, cu vitralii proiectate de Péter Mester.

În curtea spațioasă a palatului Zichy se află Piața Europa (Curtea Europa), care a fost proiectată și construită de arhitecții Nándor Litomericzky, Péter Takács și Péter Varga.

Curtea interioară anterior neglijată a început să fie reamenajată în 13 februarie 1999 prin pavarea ei cu piatră. Scopul designerilor a fost de a reface aspectul unor clădiri ale curții în stilul arhitectural tipic al diferitelor țări europene. În 1999 a fost fondată asociația Palatinus care avea ca scop amplasarea la Komárno a unor statui ale monarhilor Regatului Ungariei care au jucat un rol important în istoria orașului Komárno (Ștefan I, regina Ghizela, Sfântul Ladislau, Bela al IV-lea, Sigismund de Luxemburg, Maria Terezia), precum și a sfinților patroni ai Europei. Clădirile din curtea interioară au funcționalități rezidențiale și comerciale. În anul 2000 s-a reconstruit pavilionul de muzică aflat odinioară în parcul Anglia. Inaugurarea solemnă a pieței a avut loc pe 16 decembrie 2000.

Galerie de imagini

Note

Bibliografie
 Mácza Mihály: Komárom - történelmi séták a városban, Madách, 1992.

Komárno

Piața György Klapka din Komárno


Gudhjem-Sandvig er en film med ukendt instruktør.

Handling
Bornholm. Gudhjem, fiskere ordner garn. Kvinde røger sild. Landlige idyller, Mand ror på å. Sø med kajak. Robåd. Idyl. Jernbaneoverskæring, tog kører forbi. Stor sø med både. Klippekyst. Sild gøres klar til rygning. Kyst og hav. Natur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1917

Bornholm
Stumfilm fra Danmark

Gudhjem-Sandvig


Bir farmakolojik maddenin gebelik kategorisi, o maddenin gebe anne tarafından kullanılması halinde fetüste ortaya çıkacak hasar oluşturma riskinin bir belirtecidir. Gebelik kategorileri, anne sütüne geçen farmakolojik maddeler ya da metabolitlerinin oluşturduğu riskleri içermez.

Amerika Birleşik Devletleri
Aşağıda sunulan kategoriler, farmakolojik maddelere bağlı fetal risklerin ABD Gıda ve İlaç Dairesi (Food and Drug Administration, FDA)'nce 1979'da ortaya konmuş sınıflamasıdır. Bu kategorilendirme, İsveç'te 1978'de sunulmuş olan benzer bir sisteme dayanmaktadır.

Avustralya
Avustralya'nın gebelik kategorilendirme sistemi ABD'dekinden biraz daha farklıdır ve özellikle B kategorisinin alt kategorilere ayrılmasıyla dikkat çeker. Aşağıda sunulmuş olan bu sistem, Avustralya İlaç Değerlendirme Komitesi (Australian Drug Evaluation Committee, ADEC) bünyesindeki Gebelikte İlaçlar Çalışma Grubu (Medicines in Pregnancy Working Party)'nca ortaya konulmuştur.

Ayrıca bakınız
 Teratoloji

Kaynakça

Farmakoloji
Gebelik
Farmakolojik sınıflandırma sistemleri

Gebelik kategorisi


Devlet, toprak bütünlüğüne bağlı olarak siyasal bakımdan örgütlenmiş millet veya milletler topluluğunun oluşturduğu tüzel varlıktır. Devlet siyasal bir birliktir. Bunun için her şeyden önce devleti kuran bireyler arasında kültürel bir birlik lazımdır. Ancak kültürel birlik devletin yaşaması için yeterli değildir. Tarihte görülen birçok iç savaş, kültürel birliğin devlet kurulmasında yeterli olmadığını göstermektedir. Amerikan iç savaşının anayasal düzenin kurulmasının ne kadar gerekli olduğunu ortaya koyması ve savaş kültürü yerine hukuk devlet ilişkisinin kavranması açısından önemi büyüktür.

Bütün toplumlar, bir devletin varlığı ile nitelenmezler. Avcı ve toplayıcı kültürler ve küçük tarım toplumlarında devlet kurumları yoktur. Devletin doğuşu, insanlık tarihindeki ayırıcı bir geçişi göstermektedir, çünkü devlet oluşumunda söz konusu olan politik gücün merkezîleşmesi, toplumsal değişim süreçlerinde yeni dinamikleri ortaya çıkarır.

Thomas Hobbes, devleti Leviathan adlı eserinde Tevrat'ta bahsedilen Leviathan canavarına benzetmiştir. Max Weber ise devletin meşru şiddet kullanma aracı olduğunu söylemiştir.

Tanımı
Tarih boyunca birçok devlet tanımı yapılmıştır. Devletin ortaya çıkışı, işlevi ve geleceği hakkında felsefi çözümlemeler yapılmıştır. Devlet kurumunun oluşmasına yol açan etkenlerin başında tarım devrimi gelir. Özellikle Asya'daki tarım topluluklarının topluluk üzerinde bir devlet olgusunu ilk olarak oluşturduğu söylenebilir. Devlet felsefesi alanında fikir beyan eden filozoflardan Platon'da devlet "birlikte yaşama zorunluluğundan doğan", Aristoteles'te "doğal bir oluşum", Ancillon'da dil, gibi iletişim ve toplumsallıktan doğan, Hobbes'da herkesin herkese karşı savaşını sona erdirmek için ortaya çıkan, Rousseau, Hobbes ve Locke'da toplum sözleşmesinin sonucu, Fichte'de saf insan amacının yüce aracı, Schelling'de mutlak olan, Hegel'de tözel irade olarak ahlaksal tin, Cicero'da hukukun sonucu olarak betimlenir. Günümüzde de birçok siyaset bilimci ve filozofun farklı tanımları vardır. Hukuki açıdan devlet, genellikle unsurlarından hareketle tanımlanır. Buna göre devlet; "Ülke adı verilen belirli bir toprak üzerinde yaşayan insan topluluklarının bir egemenlik anlayışı ve hukuku içinde bir siyasi iktidar altında örgütlenmesidir." Bu tanımdaki unsurlar şunlardır:

 İnsan unsuru: Halk ya da millet unsuru olarak da adlandırılabilir. Belirli bir alanda birlikte yaşayan ve çeşitli bağlarla ortak yaşama iradesi gösteren insan topluluğudur. Bir devleti oluşturacak insanların sayısı hakkında bir alt sınır olmamakla birlikte devletin niteliğine göre makul bir alt sınır kabul edilebilir. Modern yaklaşıma göre millet unsurunun kurulabilmesi için manevi nitelikte bağlar yeterli olup bu manada birlikte yaşama iradesinin doğması yeterlidir.
 Egemenlik unsuru: Siyasal iktidar unsuru olarak da adlandırılan bu unsur, devletin esas kurucu unsurudur. Belirli bir yeryüzü parçası üzerinde yaşayan insan topluluğunun üstün irade çerçevesinde örgütlenmesidir. Egemenlik kavramı otoriteden farklı olarak ülke içinde biricik meşru güç kaynağı olmayı ifade ederken ülke dışında (uluslararası alanda) bağımsız olmak anlamına gelmektedir.
 Ülke unsuru: Ülke, coğrafi anlamda bir bütünlük teşkil eden ve sınırları belirlenebilir bir kara parçasını ifade eder. Ancak devletin sınırları konusunda bir tartışma bulunması mümkündür. Ancak devlet sınırları öngörülebilir bir toprağa sahip olmalıdır. Devletin ülkesi kara ülkesi, deniz ülkesi ve hava ülkesi olarak üçe ayrılır.

 Kavramsal tarihi
İnsanlar Mezopotamya ve Nil kıyıları gibi sulak alanlar çevresinde toplanmaya başlamıştır. Bu bölgelerde tarımın ortaya çıkması ve suyun paylaştırılması için verilen mücadele, devlet kavramının ortaya çıkmasının en önemli sebeplerindendir. İlkel toplumlarda devletin oluşumunun başlangıç noktası toplumdaki farklılaşmalardır. Bu farklılaşmalar; göçebeler ve yerleşik yaşama biçimine sahip olanlar, çiftçiler ve çobanlar, halk ve büyük adamlar arasında gerçekleşmiştir ve zamanla eşitliğin bozulmasına sebep olarak devlet kavramını yaratan sebeplere dönüşmüştür. Tarımla birlikte mülkiyet kavramı var olmuş ve tarımsal ürünün eşit paylaşılmamasından dolayı toplumsal katmanlar meydana gelmiştir. Bu durum devletin oluşumuna yardımcı olmuştur. Tarımdan elde edilen hasılanın kaydedilme ihtiyacı yazının icadı ile paylaşım ve mülkiyeti koruma ihtiyacı da hukuk ve dinin oluşumuna zemin hazırlamıştır. Antik çağda mülk sahiplerinin yaşadıkları kentin ve mülkiyetlerinin korunması ihtiyacı sonucu şehir devletleri ortaya çıkmıştır. Bu şehir devletlerine Antik Yunan'da Pôlis denmiştir. Bilinen ilk devlet olan Sümerlerin devletleşmesi güç ve mücadeleyle gerçekleşmiştir. Göçebe bir hayat tarzı olan Sümerlerin, Mezopotamya'da yerleşik hayat tarzı olan topluluklar üstünde egemenlik kurması ile birlikte ilk devlet ortaya çıkmıştır. Devletin kökeni aileye dayandırılmaktadır ve ailenin zaman içerisinde büyüyüp genişlemesiyle ve kan bağına sahip ailelerin de birleşmeleri ile birlikte devlet ortaya çıkmıştır.

 Devlet otoritesine itaat
Devlet nizamında bir araya gelen bireyler, devleti üstün bir otorite olarak kabul ederler. Devletin varlığı, bireylere göre üstün bir konuma sahiptir. Devletin işleyiş yapısını oluşturan, kendisini ve bazı ayrıcalıklarını bireylere karşı üstün tutan varlığa "itaat skalası" denilir. Devlet; itaat skalası için en üst seviyede kendisini, yapısının ve işleyişinin korunması içinse en alt seviyede bireyleri tutmaktadır. Bireyler, devletin meşruluğunu sorgulama çabasına girmezler, devlete açıkca itaat gösterirler. Devletin normlarına, yürütme biçimine ve devlete karşı olan sorumluluklarına saygı gösterirler. Devlet ise bu saygınlığın ve itaatin karşısında, kendi kimliğini taşıyan bireylerine dış dünyada egemenliğini ve bağımsızlığını ilan etme fırsatını sunar.

 Devlet ile hükûmet arasındaki farklar

 Devlet, hükûmetten daha geniştir. Hükûmet ise devletin bir parçasıdır.
 Devlet, devamlı ve süreklidir. Hükûmet ise geçicidir, kısa ömürlüdür.
 Hükûmet, devlet otoritesinin işletilmesini sağlayan bir araçtır. Hükûmet sadece devletin beyni olma görevindedir.
 Devlet, kişisel olmayan bir otoritedir. Memurlar bürokratik usullere göre işe alınır ve görevliler, hükûmetin ideolojik isteklerine duyarsız olacak şekilde seçilir.
 Devlet, ortak iyiyi ve genel iradeyi temsil etmeye çalışır. Fakat hükûmet ise belli ideolojileri temsil eder.

 Modern devlet
Modern devlet anlayışı 15 ve 16. yüzyıllarda ortaya çıkmıştır. Modern devleti geleneksel devletten ayıran özellik; sahip olduğu egemenlik ve meşrutiyet anlayışıdır. Modern devlet anlayışı, belirli bir süreçteki ekonomik, sosyal, kültürel, toplumsal gelişmeler ışığında ortaya çıkmıştır. Oluşum süreci ilk olarak Machiavelli tarafından laik bir siyasal iktidar kurgusu temellerinin atılmasıyla başlayıp Bodin'in egemenlik kavramını ortaya atmasıyla devam etmiş ve Thomas Hobbes'in toplum sözleşmesi kuramını geliştirmesiyle kendini geliştirmiştir. John Locke; serbest piyasa ekonomisi, kuvvetler ayrılığı, doğal haklar teorisi ve toplum sözleşmesiyle mutlakiyetçi görüşe karşı çıkmıştır. Locke'nin ardından Rousseau, toplumsal sözleşme kuramında egemenliğin kaynağını halka bağlamış ve devletin meşru kaynağını sağlamlaştırmıştır. Sieyés, "millet" kavramı ile modern devlet anlayışına katkıda bulunmuştur.

Modern devletin nitelikleri; gelecek planları yapabilen, varlığını uzun dönemlerde tehdit edecek olan gelişmeleri fark edebilen, kendini eleştirebilen, değişim ve dönüşüm yeteneğine sahip olan bir yapılanmaya sahip olmasıdır. Modern devlet, temsili devlet olup sadece bir kesimi değil herkesi temsil eder.

 Devlet şekilleri
 Üniter (Tekli) Devletler
Siyasi otoritenin tek merkezde toplandığı, merkezî otoritenin tek bir anayasa ile sağlandığı devletlerdir. Yasama organının yaptığı kanunlar bütün ülkede uygulanır. (Örn.: Danimarka, Fransa, İngiltere, İsrail, İtalya, İrlanda, Norveç, Yunanistan, Türkiye)

 Karma (Bileşik) Devletler
Birden fazla devletin kendi aralarında gerçekleştirdikleri bir anlaşma ile birleşmeleri sonucu oluşan devletlerdir. İki şekilde olabilir:
 Konfederasyon: Merkezi bir devlet olmamakla birlikte birden fazla bağımsız devletin bazı konularda iş birliği yapmak için oluşturduğu bir yapıdır. Her devlet kendi içinde bağımsızlığını korur. Ve istediği zaman konfederasyondan istediği zaman ayrılabilir.
 Federasyon: Federe denilen birden çok devletin kendi istekleriyle bir araya gelerek ortak bir anayasa etrafında federal devlet (merkezi devlet) oluşturmasıdır. Her federe devlet federal anayasa dışına çıkmayarak kendi içinde yasama, yürütme, yargı olarak diğer federelerden ayrı bir hukuksal kimliğe sahiptir. Ancak dış ilişkilerde egemenliği temsil eden federal devlet bu örgütlenme dışında kalan diğer devletlere karşı siyasi ya da askeri diğer dış ilişkilerde tek bir güç olarak temsil yetkisine sahiptir. Bu devlet yapısına örnek olarak ABD; Rusya yazılabilir.

 Egemenliğin kaynağına göre devletler
 Monarşik Devlet
Yasama, yürütme, yargı yetkilerinin köklü bir hanedandan olan ve yönetimin miras usulü ile devredildiği bir kişi elinde toplandığı yönetim şekildir. Bu siyasal iktidarı elinde bulunduran güç farklı din ve kültürlerin getirdiği etki ile kral, han, sultan, padişah, imparator gibi unvanlar kullanabilir. Köklü bir yapıya sahip olan ve çok eski yıllara dayanan bu yönetim şekli farklı zaman dilimlerinde çağın değişmesi ile ayakta kalmak için gerektiğinde farklı biçimlere bürünmüştür. Monarşi çeşitleri ise;

1. Mutlak monarşi: Hükümdarın hakları sınırsız olarak mevcut olan ve tarihte bilinen en yaygın monarşi türüdür. Siyasi gücü elinde barındıran kişinin sözü kesindir. Yani yasama, yürütme ve yargı tek bir kişide toplanmaktadır.

2. Meşrutiyet: Mutlak monarşiye karşılık olarak meşrutiyette hükümdarın yetkileri bir anayasa ile sınırlandırılmıştır. Halk bir meclis seçer hükümdar en üst olarak bu birliği temsil eder ve bir onay makamıdır. Yani bu yönetim biçiminde hükümdarın yanında bir de halk tarafından seçilmiş bir meclis bulunmaktadır. Buna örnek olarak İngiltere, Danimarka, Hollanda, İspanya, Malezya, Nepal, Yeni Zelanda ve Tayland sıralanabilir.

 Aristokratik Devlet
İlk olarak antik yunanda ortaya çıkan kelime anlamı olarak en iyi ve kudret anlamına gelen eski Yunancada aristos ve krotos'un birleşimi ile olan Aristokrasi bir çeşit sınıflandırma ve devlet yönetim biçimidir. Bu sınıflandırma zengin olan halk tabakasını soylu kesim adı altında diğer halk tabakasından ayırarak siyasal iktidarı elinde tutar. Kısaca tanımlarsak tabakalara bölünmüş bir yapıda üst tabakanın alt tabakayı yönetmesidir.

 Teokratik Devlet
Hukuksal yapının dinsel nitelik taşımasıyla devletin dine tabi olduğu devlet biçimidir. Siyasi hakimiyet dini teşkilatın başında bulunan kişilere aittir. Bu yönetime örnek olabilecek devletler ise İlkel Yerli Kavimler, Hititler, Vatikan, Suudi Arabistan, İran olarak sıralanabilir.

 Laik Devlet
Teokratik devlet anlayışının tam zıttı olarak karşımıza çıkar. Laik devlet anlayışında kurulmuş olan ya da var olan devletin iktidar kısmı yani hakim olan siyasi gücün kendisi ve bu siyasi gücü yöneten kişinin tamamen dinden ayrılmasıdır. Laik devlet anlayışı üzerine birçok açıklama yapılmış farklı tanımlar ortaya atılmıştır. Örneğin Ali Fuat Başgil " tarafsız ilkesi", Hilmi Ziya Ülken "saygı" ve " vicdan hürriyeti"  üzerinde durarak farklı bakış açısı altında açıklamıştır. Ancak hepsinin varış noktası aynıdır. Kısacası tanımlamak gerekirse Laik Devlet din ve devlet işlerinin birbirinden tamamen ayrılmasıdır. Fransa, Türkiye, Portekiz, Meksika vb. birçok ülkede bu devlet anlayışı görülmektedir.

 Demokratik Devlet
Temel bir tanımla; egemenliğin, halkın elinde bulunduğu devlet biçimidir. Demokratik Devlette esas anlayış din, dil, ırk ayrı gözetmeden herhangi bir ayrıcalığa tabi tutulmadan herkes devlet ve kanunlar önünde eşittir. Yasama, yürütme ve yargı güçler ayrılığı ilkesine dayanılarak farklı kollar tarafından yönetilerek devlete bağlı olma biçimidir. Başta olması gereken iktidar seçimle belirlenir. Ve halk tarafından oy çokluğuna sahip olan başa gelir. Herkesin seçme ve seçilme hakkı kanunlarla koruma altına alınmıştır.

Bir birimin devlet olarak nitelendirilebilmesi için diğer devletler tarafından tanınmasına gerek yoktur. Zira tanıma sadece uluslararası alanda ilişki kurmak için gerekli bir işlemdir.

 Rakip Devlet Teorileri

 Plüralist (Çoğulcu) Devlet
Liberal felsefeden doğmuştur ve bu nedenle "liberal teori" olarak anılır. Buna göre birey ön planda, devlet ikinci plandadır. Devletin ana görevi de toplumda bir "hakemlik" vazifesi gütmektir. Devlet, tarafsız bir şekilde hakemlik görevinde bulunursa o zaman ortak iyiyi sağlama yolunda çalışmış olur. Mülkiyet temelli devleti esas alır. Sermaye ve üretime devlet karışmaz.

Devletin olmadığı yerde bireyler birbirlerini istismar edebilir. John Locke, bu durumu "Nerede kanun yoksa orada özgürlük de yoktur." diyerek açıklamıştır. Buna rağmen devlet de bireyleri istismar edebilir. Buna önlem olarak anayasal düzen ortaya çıkar. Thomas Hobbs ise devlet olmazsa kaosun ortaya çıkacağını söylemiş ve vatandaşların mutlakiyetçilik ile kaos arasında bir tercih yapmaları gerektiğini belirtmiştir.

Toplum açısından plüralist devlet, liberal demokrasilerde iktidarın yaygın ve eşit bir biçimde dağılmasıdır. Devlet açısından ise muhtelif tüm sosyal grupların siyaseti etkilemesine açık bir düzendir. Devlet hiç kimsenin tarafını tutmaz; kendi çıkarı da yoktur.

Bu sistemin eleştirilen tarafı, devletin koruma için çok güçlü hale gelmesinin, ileride ekonomiye müdahale etmesine sebep olabilecek olmasıdır.

 Kapitalist Devlet
Temel olarak bir sınıfın diğer sınıflar üzerinde hakimiyet sağladığı devlet teorisidir. Buna göre toplumun, ekonomik yapısıyla birlikte analiz edilmesi gerekir. Devlet ise sınıf sisteminden doğar ve sınıf sistemine dayanır; sosyal hayatın gerçek dayanağı olan altyapının koşullandırdığı üstyapının vücut bulmuş hâlidir. Kapitalist sistem bir siyasal araç olarak devleti meydana getirmiştir. Devlet bağımsız bir yapı değildir. Ekonomik iktidara, yani kapitalist sisteme hizmet eder.

Neo-marksistlerden Antonio Gramşi Marx'ın düşüncelerine "hegemonya" kavramını getirmiştir. Burjuvanın hegemonyasında devlet önemli bir araçtır. Bu hegemonya ise sadece ekonomiyle değil, düşünce ve inançları kabul ettirebilmekle ilgilidir.

 Leviathan Devlet
Kendi kendine hizmet eden ve kendisini geliştiren bir canavar gibidir Leviathan devlet. Bu yaklaşım yeni sağcılara ve neo-liberallere aittir. Onlar için devlet, bireyi kısıtlayan ve ekonomik özgürlüğü tehdit eden; plüralistlerin hakem devlet öngörüsünün aksine her şeye müdahale eden bir 'dadı'dır. Bu yaklaşımın merkezinde, devletin toplumunkinden ayrı çıkarları olduğu düşüncesi yatar. Yeni sağcı düşünürler, devletlerin 20. yüzyıldaki müdahaleci eğilimlerinin sebebinin, kapitalizme denge getirerek sınıf çatışmasını çözmeyi ve istikrarı sağlamak değil, kendi amaçları ve iç dinamikleri olduğunu söyler.

 Ataerkil (Patriarkal) Devlet
Feministlerin bakış açısıyla ortaya çıkmıştır. Fakat feminizmin sistematik bir devlet teorisi yoktur.

Liberal feministler plüralist devlet görüşünü benimser. Böylece toplumsal cinsiyete ilişkin eşitliğin reformlarla çözebileceğini söylerler. Kadınların oy hakkının olmadığı zamanlarda devletin ataerkil olduğunu ama yine de bu eşitsizliği çözebileceğini kabul ederler. Devlet müdahaleciliği ise bu eşitsizliği çözmede bir araç olarak kullanılabilir.

Radikal feministler devlete karşı olumsuz yaklaşır. Devlet iktidarının ataerkil bir baskıyı yansıttığını düşünürler. Ayrıca marksistlerle radikal feministler arasında belli noktalarda görüş birliği vardır. Her iki grup da devletin kendine özel çıkarları olduğu fikrini reddeder. Fakat marksistler devleti iktisadi bağlamda açıklarken feministler ataerkil aile yapısının neden olduğu toplumsal cinsiyet eşitsizliğiyle açıklar. Feministler için devlet 'erkekler tarafından, erkekler için' yönetilmektedir.

Kadının 'ev hanımı, anne' konumuna indirgendikçe devletin ataerkil yapısı sürmeye devam eder. Devlet, kadınları kamusal alana soksa bile bu eylem 'bakım meslekleri' grubundaki mesleklerle sınırlandığı sürece kadınlar, devlete daha bağımlı hâle gelecektir. Böylece kadınlar yedek emek ordusu olacaktır.

 Ayrıca bakınız
 Devletin kökeni
 Pretoryanizm
 Siyaset felsefesi

 Kaynakça

 Konuyla ilgili yayınlar
 Gianfranco Poggi. Modern Devletin Gelişimi: Sosyolojik Bir Yaklaşım, çev: Şule Kut ve Binnaz Toprak. İstanbul Bilgi Üniversitesi, 2019.
 Cemal Bali Akal (der.). Devlet Kuramı. Dost Kitabevi, 2018.
 Bob Jessop. Devlet Teorisi: Kapitalist Devleti Yerine Oturtmak, çev: Ahmet Özcan. Epos Yayınları, 2016.
 Martin Carnoy. Devlet ve Siyaset Teorisi, çev: Simten Coşar, Mehmet Yetiş, Aykut Örküp. Dipnot Yayınları, 2015.
 Charles Tilly. "Örgütlü Bir Suç Olarak Savaşmak ve Devlet Kurmak", çev: S. Erdem Türközü, Eren Buğlalılar, Bringing the State Back in'', (ed.) Peter B. Evans, Theda Skocpol, Dietrich Rueschemeyer içinde. Cambridge University Press, 1985.

Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Devlet


Clay City est une ville américaine située dans le comté de Powell, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Powell (Kentucky)

Clay City (Kentucky)


Silja Vöneky (* 1969) ist eine deutsche Rechtswissenschaftlerin und Völkerrechtlerin.

Leben und Leistungen
Vöneky studierte von 1989 bis 1991 Rechtswissenschaften und Rechtsphilosophie an der Universität Freiburg, der Universität Bonn (1991 bis 1992), der University of Edinburgh (1992 bis 1993) und der Universität Heidelberg (1993 bis 1995). Zum juristischen Vorbereitungsdienst wechselte sie an das Kammergericht (Berlin).

Vöneky promovierte am Max-Planck-Institut für ausländisches öffentliches Recht und Völkerrecht in Heidelberg bei Rüdiger Wolfrum mit einer Arbeit zum Schutz der Umwelt in bewaffneten Konflikten und arbeitete dort zunächst als Referentin, dann als Leiterin einer unabhängigen Max-Planck-Forschungsgruppe zur "Demokratischen Legitimation ethischer Entscheidungen". Im Rahmen dieser Forschungen prägte Vöneky den Begriff der "Ethisierung des Rechts". 2009 habilitierte sie sich an der Universität Heidelberg mit einer Schrift über Recht, Moral und Ethik und Fragen demokratische Legitimation und erhielt die Lehrbefugnis für die Fächer Öffentliches Recht, Völkerrecht, ausländisches öffentliches Recht, Europarecht und Rechtsphilosophie.

Seit 2010 ist Vöneky (Voeneky) Professorin und Inhaberin eines Lehrstuhls für Öffentliches Recht, Völkerrecht und Rechtsethik an der Universität Freiburg. Sie lehrt in diesen Bereichen und forscht im Umwelt- und Seevölkerrecht, Kriegsvölkerrecht, Biosicherheits- und Biomedizinrecht. Ihre interdisziplinären Arbeiten umfassen das Zusammenspiel von Ethik und Recht und Fragen der Eingrenzung existentieller Risiken durch Forschung und Technik. Sie berät seit 2001 Ministerien in Deutschland, wie das Auswärtige Amt, das Bundesforschungsministerium, das Bundesumweltministerium, und das Umweltbundesamt unter anderem zum Umweltvölkerrecht und zum Recht der Antarktis. Als Rechtsberaterin der deutschen Delegation war sie seit 2001 an den Verhandlungen und der Vereinbarung des Haftungsannex zum Umweltschutzprotokoll des Antarktisvertrages beteiligt.

2017 ist sie auf Vorschlag der Rechtsabteilung des Auswärtigen Amts in den völkerrechtlichen Beirat des Auswärtigen Amts berufen worden und wurde in die Schiedsrichterliste des Ständigen Schiedsgerichtshofs (Permanent Court of Arbitration (PCA), Den Haag) aufgenommen.

Zuvor war sie 2012 für vier Jahre auf Vorschlag der Bundesregierung zum Mitglied des Deutschen Ethikrates ernannt worden; sie leitete die Arbeitsgruppe des Ethikrates zur Biosicherheit (Biosecurity), die – im Auftrag des Wissenschafts- und Gesundheitsministeriums – 2014 eine Stellungnahme zur Regulierung von biosicherheitsrelevanter Forschung verfasste, die international u. a. für die Regulierung von Gain-of-Function Studies of Concern (GOFsoc) Beachtung fand.

Heute ist sie im Rahmen ihrer ehrenamtlichen Tätigkeiten Mitglied des Ethikrates der Max-Planck-Gesellschaft, Mitglied der wissenschaftlichen Kommission über Wissenschaftsethik der Leopoldina (Nationale Akademie der Wissenschaften Deutschlands) und Mitglied des Kuratoriums der Bundesanstalt für Geowissenschaften (BGR).

Vöneky war zudem unter anderem Gründungsmitglied der Cambridge Working Group (USA). 2015/16 war Silja Vöneky Visiting Fellow des Human Rights Programs der Harvard Law School und forscht seitdem zu dem Thema "Human Rights and Governance of Existential Risks" im Zusammenhang mit "Human Rights, Legitimacy, and Democracy in the 21st Century".

Die dort begonnene Arbeit zu Fragen der Risiko-Governance auf der Grundlage des Völkerrechts wird Silja Vöneky im Wintersemester 2018 für ein Jahr als Fellow der 2018–2019 FRIAS Forschungsgruppe zu Responsible Artificial Intelligenz (Emerging ethical, legal, philosophical and social aspects of the interaction between humans and autonomous intelligent systems) fortsetzen.

Vöneky ist verheiratet und Mutter eines Sohnes.

Schriften
 Implementation and Enforcement of International Humanitarian Law, Chapter 14, in D. Fleck (Hrsg.), The Handbook of International Humanitarian Law, 3. Auflage, 2013, S. 647–700
 Art. 216 AEUV – Internationale Übereinkünfte und Vertragsschlusskompetenz, in E. Grabitz, M. Hilf, M. Nettesheim (Hrsg.), Das Recht der Europäischen Union, Kommentar, 2011, S. 18 (mit B. Beylage-Haarmann)
 S Art. 217 AEUV – Assoziierungsabkommen, in E. Grabitz, M. Hilf, M. Nettesheim (Hrsg.), Das Recht der Europäischen Union, Kommentar, 2011, S. 47 (mit B. Beylage-Haarmann)
 Recht, Moral und Ethik – Grundlagen und Grenzen demokratischer Legitimation für Ethikgremien, 2010, S. 699 (Habilitation Universität Heidelberg)
 Die Fortgeltung des Umweltvölkerrechts in internationalen bewaffneten Konflikten, 2001, S. 593 (Diss. Universität Heidelberg)
 mit B. Beylage-Haarmann, A. Höfelmeier, A.-K. Hübler (Hrsg.), Ethics and Law – The Ethicalization of Law / Ethik und Recht – Ethisierung des Rechts, Springer, Berlin 2013, ISBN 978-3-642-37089-2
 mit H. Hestermeyer, D. König, Nele Matz-Lück, V. Röben, A. Seibert-Fohr, T. Stoll (Hrsg.), Coexistence, Cooperation and Solidarity, 2 Bände, 2012
 mit H. Hestermeyer, N. Matz-Lück, A. Seibert-Fohr (Hrsg.), Law of the Sea in Dialogue, 2011,
 mit J. von Achenbach, M. Clados, C. Hagedorn (Hrsg.), Legitimation ethischer Entscheidungen im Recht – Interdisziplinäre Untersuchungen, 2009
 mit R. Wolfrum (Hrsg.), Human Dignity and Human Cloning, 2004,
 mit Ch. Walter, V. Röben, F. Schorkopf (Hrsg.), Terrorism as a Challenge for National and International Law: Security versus Liberty? 2004,
 Biosecurity – Freedom, Responsibility, and Legitimacy of Research, Ordnung der Wissenschaft 2/2015
 Security Interests, Espionage, and the Right to Privacy in the Machine Age: The Framework of International Law, in R. Miller (Hrsg.), forthcoming
 Das Recht der Biomedizin auf dem Prüfstand des EGMR – Grundrechtseingriffe und die Lehre vom weiten Beurteilungsspielraum des nationalen Gesetzgebers, In: MedR 32 (2014), S. 704–711
 Foundations and Limits of an Ethicalization of Law, in F. Battaglia, N. Mukerji, J. Nida-Rümelin (Hrsg.), Rethinking Responsibility in Science and Technology, 2014, S. 183–202
 mit A. Höfelmeier: Rechtsfragen bei Forschungsaktivitäten über dem Festlandsockel der Arktis und Antarktis, Ordnung der Wissenschaft, 2014, S. 43–54
 Der Einfluss völkerrechtlicher Rahmenbedingungen auf die Entwicklung sozialer staatlicher Strukturen, in R. Stürner, A. Bruns (Hrsg.), Globalisierung und Sozialstaatsprinzip, 2014, S. 63–81
 Verfassungsrecht und völkerrechtliche Verträge, in P. Kirchhof, J. Isensee (Hrsg.), Handbuch des Staatsrechts, Bd. 11, 2013, § 236
 Recht, Moral und Ethik, in T. Puhl et al. (Hrsg.), Leitgedanken des Rechts: Paul Kirchhof zum 70. Geburtstag, 2013, S. 333–350
 Grundlagen und Grenzen der Ethisierung des Völkerrechts, in S. Vöneky et al. (Hrsg.), Ethics and Law – The Ethicalization of Law / Ethik und Recht – Ethisierung des Rechts, 2013, S. 129–148
 Armageddon oder Rechtsbewährung in der Krise? Das deutsche Finanzmarktstabilisierungsfondsgesetz mit seinen internationalen Bezügen, in A. Bruns et al. (Hrsg.), Festschrift für Rolf Stürner zum 70. Geburtstag, 2013, S. 1959–1974
 Rechtlich begrenzte Zukunftsforschung? Die Totalsequenzierung des menschlichen Genoms aus der Perspektive des internationalen und nationalen Rechts, in R. Schenke et al. (Hrsg.), Verfassungsstaatlichkeit im Wandel, Festschrift für Thomas Würtenberger, 2013, S. 591–608
 The Fight against Terrorism and the Rules of International Law – Comment on papers and Speeches of John B. Bellinger, Chief legal Advisor to the United States department, in R. A. Miller (Hrsg.), Comparative Law as Transnational Law, A Decade of the German Law Journal, 2012, S. 353–362
 Francis Lieber (1798–1872), in B. Fassbender, A. Peters, S. Peter (Hrsg.), The Oxford Handbook of the History of International Law, 2012, S. 1137–1141
 mit M. Chang und H. C. Wilms: Organisierte Sterbehilfe und Suizidbeihilfe – Internationales Recht in der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts, Analyse und Vergleich, in W.U. Eckart, M. Anderheiden (Hrsg.), Handbuch Sterben und Menschenwürde, Band 3, 2012, S. 1479–1514
 S. Vöneky, Völkerrecht und Ethik – Ethisierung des Völkerrechts, Ancilla Iuris, Special Issue: International Law and Ethics, 2012, S. 1–15
 Das Ende der Unschuld? Völkerrechtliche Aspekte des Einsatzes militärischer Gewalt durch Truppen der Bundeswehr am Beispiel Afghanistans, in H. Hestermeyer, D. König, N. Matz-Lück, V. Röben, A. Seibert-Fohr, T. Stoll, S. Vöneky (Hrsg.), Coexistence, Cooperation and Solidarity, Band II, 2012, S. 1309–1325
 Ethische Standards im Wissenschaftsrecht, in W. Löwer et al. (Hrsg.), Wissenschaftsrecht, Beiheft, 21/2012, S. 68–96
 Analogy in International Law, in R. Wolfrum (Hrsg.), Max Planck Encyclopedia of Public International Law, Band I, 2012, S. 374–380
 mit R. Wolfrum: Environment, Protection in Armed Conflict, in R. Wolfrum (Hrsg.), Max Planck Encyclopedia of Public International Law, Band III, 2012, S. 509–518
 Armed Conflict, Effect on Treaties, in R. Wolfrum (Hrsg.), Max Planck Encyclopedia of Public International Law, Band I, 2012, S. 606–612
 Antarctica, in R. Wolfrum (Hrsg.), Max Planck Encyclopedia of Public International Law, Band I, 2012, S. 418–435 (mit S. Addison-Agyei)
 Ethisches Expertentum und moralischer Autoritarismus, in S. Vöneky, C. Hagedorn, M. Clados, J. von Achenbach (Hrsg.), Legitimation ethischer Entscheidungen im Recht – Interdisziplinäre Untersuchungen, 2009, S. 85–98 (Eine gekürzte Fassung dieses Aufsatzes wurde abgedruckt in der Neuen Zürcher Zeitung (Internationale Ausgabe), Die Grenzen der Argumentationskraft, 28. März 2008, S. 29)
 Die Zustandshaftung von Unternehmen – eine Fortführung der Dogmatik des Bundesverfassungsgerichts, DÖV 10 (2003), S. 400–407
 mit R. Wolfrum: Die Reform der Friedensmissionen der Vereinten Nationen und ihre Umsetzung nach deutschem Verfassungsrecht, ZaöRV 62 (2002), S. 596–607
 mit T. Stoll: The Swordfish Case – Law of the Sea vs. Trade, ZaöRV 62 (2002), S. 21–37
 mit M. Rau: Die völkerrechtliche Praxis der Bundesrepublik Deutschland im Jahre 1999, ZaöRV 61 (2001), S. 877–1105
 Peacetime Environmental Law as Basis of State Responsibility for Environmental Damage caused by War, in J. Austin, C. Bruch (Hrsg.), The Environmental Consequences of War, 2000, S. 269–330
 Globalisierung und soziale Menschenrechte, Grenzen von Unternehmensaktivitäten, insbesondere am Beispiel der Arzneimittelforschung in Schwellen- und Entwicklungsländern, in S. Vöneky (Hrsg.), FIP 10/2013, S. 22
 Rechtliche und rechtsethische Aspekte des Umgangs mit Intersexualität, Stellungnahme für den Deutschen Ethikrat, in S. Vöneky (Hrsg.), FIP 6/2011, S. 50 (mit H. C. Wilms)
 German Ethics Council, Biosecurity – Freedom and Responsibility of Research, 2014, (S. Vöneky, Ko-Autor), ethikrat.org

Weblinks

 Webseite von Silja Vöneky an der Universität Freiburg

 Website Ethisierung des Rechts
 Website Freiburger Informationspapiere zum Öffentlichen Recht und Völkerrecht
 auf Twitter

Einzelnachweise

Rechtswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Albert-Ludwigs-Universität Freiburg)
Mitglied des Deutschen Ethikrates
Geboren 1969
Deutscher
Frau

Silja Vöneky


An Fosterella in uska genus han Liliopsida. An Fosterella in nahilalakip ha familia nga Bromeliaceae.

Ilarom nga taxa

 Fosterella albicans
 Fosterella aletroides
 Fosterella batistana
 Fosterella caulescens
 Fosterella chaparensis
 Fosterella christophii
 Fosterella cotacajensis
 Fosterella elviragrossiae
 Fosterella floridensis
 Fosterella gracilis
 Fosterella graminea
 Fosterella hatschbachii
 Fosterella heterophylla
 Fosterella kroemeri
 Fosterella micrantha
 Fosterella nicoliana
 Fosterella pearcei
 Fosterella penduliflora
 Fosterella petiolata
 Fosterella rexiae
 Fosterella robertreadii
 Fosterella rojasii
 Fosterella rusbyi
 Fosterella schidosperma
 Fosterella spectabilis
 Fosterella vasquezii
 Fosterella weberbaueri
 Fosterella weddelliana
 Fosterella villosula
 Fosterella windischii
 Fosterella yuvinkae

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Fosterella

Fosterella


Kaftan (Farsça: خفتان, haftan), üste giyilen, kumaştan yapılan, uzun, süslü ve astarsız elbise, hilat. Üzerine cübbe giyilirdi. Kaftanlar cins ve nevilerine göre murabba, keçe, çuha gibi isimler alır. Kaftanların kıymetleri, renk, şerit ve düğmelerinden anlaşılırdı.

Ağır kıymetli kumaştan yapılanların önü ve kolları altın telli şeritler ve kordonlarla süslenirdi. Kadifeden yapılan vezir kaftanları ise kıymetli düğmeli, sırma şeritli olur ve kışın üzerine samur kürk geçirilirdi. Yeniçeriler, entariler üzerine kaftan giyer, yürürken zorluk vermemesi için eteklerini toplayıp bellerine sokarlardı. Bunlara dolama denilirdi.

Osmanlılarda, önemli hizmetler görenleri mükafatlandırmak için, padişah tarafından kaftan hediye edilirdi. Kumandanlara bir imtiyaz verildiği zaman, buna işaret olarak kılıç ve kaftan verilirdi.

Padişah tarafından Mekke Şerifi ile başkalarına ihsan olunan kaftanları giydirene kaftan ağası denirdi.

Mükafat maksadıyla kaftanı, bazen padişahlar giydirdikleri gibi sadrazamlar ve vezirler de giydirirlerdi.

Dış bağlantılar
 Asian Oriental Kaftanza

Kaynakça

Osmanlı'da giyim
Fas'ta giyim
Üst giyim
Dış giyim
Geleneksel giyim kültürleri

Kaftan


Ushant (; , ; , ) is a French island at the southwestern end of the English Channel which marks the westernmost point of metropolitan France. It belongs to Brittany and, in medieval terms, Léon. In lower tiers of government, it is a commune in the Finistère department. It is the only place in Brittany, save for Brittany itself, with a separate name in English.

Geography
Neighbouring islets include Keller Island () and Kadoran () to the north. The  channel between Ushant and Keller is called the .

Ushant marks a southern limit of the Celtic Sea and the southern end to the western English Channel, the northern end being the Isles of Scilly, southwest of Land's End in Cornwall, England. According to definitions of the International Hydrographic Organization the island lies outside the English Channel and is in the Celtic Sea.

The island is a rocky landmass at most , covering .

History
Ushant is famous for its maritime past, both as a fishing community and as a key landmark in the Channel approaches. It is named in the refrain of the sea shanty "Spanish Ladies":

Several naval battles have been fought near Ushant between the British and French navies.

On 23 July 1815 the captive Emperor Napoleon – aboard  towards his final exile – spent several hours on deck watching Ushant, the last part of France he would see.

During World War II, a force of British Commandos and US Army Rangers of the 29th Provisional Rangers successfully attacked a German radar installation on the island.

In March 1978, the oil tanker Amoco Cadiz ran aground at Portsall about  from the island, leading to major pollution of the Brittany coast.

According to a repetitive old Breton proverb,  ("Who sees Molène sees his pains (or penalty) / who sees Ushant sees his blood / who sees Sein sees his end / who sees Groix sees his cross"). This proverb underlines local points being often deadly to navigate with many rocks, and tidal streams of more than ten knots.

A standard start and finish line for traditional all-oceans circumnavigations is between Ushant and Lizard Point.

There is a single school situated on the island; L'École D'Ouessant situated south-east of the main town. It was founded in 1865 by Scottish refugees fleeing English persecution and the majority of the island's youth attend the school. It is also a major employer on the island as it is only large workplace. Notable alumni include Jean-Philippe Moteur, Gerard Alineuz, Claude Simbiote and the now mayor of the island, Denis Palleul.

Population
The sole village on the island is Lambaol (Lampaul), which has the mayoral office, school and post office. People also live in the outlying hamlets of Feuteun Vélen, Frugullou, Pen ar Lan, and Porsguen.

Climate
Under the Köppen climate classification, Ushant features an oceanic climate : temperate, fully humid, temperate summer (Cfb), with generally cool, rainy winters and temperate, drier summers.

Sights
The Creac'h lighthouse () is reputedly the most powerful in Europe.  is the French system name for Plymouth in the British system of the Shipping Forecast.

Cultural ties to Scotland
In 2007, Ushant hosted a Scottish book festival and subsequently created their own tartan registered with the Scottish Register of Tartans; and in August 2010, the islanders were reported to be seeking to establish cultural links with a Scottish island. Rob Gibson, Member of the Scottish Parliament for the Highlands and Islands welcomed the suggestion.

Transport

Ushant is connected to the French mainland by air and sea.  Passenger ferries of the Penn Ar Bed company operate from Brest and Le Conquet year-round, and also from Camaret in summer, stopping at the island of Molène en route. The airline Finistair operates flights on Cessna 208 planes from Brest Bretagne Airport.

Fauna

Ouessant sheep form a rare breed, originating here.  These are northern European short-tailed sheep, ubiquitous in northern Europe up to Roman times, but which now survives only in a few places. Apart from Ushant, these are in remote islands and mountains of Britain and Scandinavia and some places around the Baltic Sea. It is one of the smallest breeds of domestic sheep. It is usually black or dark brown (a few are white), and it is now kept elsewhere in the world as a heritage breed.

The isolation of the island has helped the conservation of the European dark bee (Apis mellifera mellifera), unaffected by pollution, pesticides and Varroa parasites. In the rest of France, it has been substituted by Apis mellifera ligustica. As a side effect, populations of the bee louse, Braula coeca, that has elsewhere perished through pesticides can still be found among the island's bee population. The association  is attempting to conserve and increase the numbers of the European dark bee, intending to reintroduce it in Western France.

Ushant and the Molène archipelago support Europe's southernmost colony of grey seals. They are mostly at Point Cadoran, on Ushant's north coast, where the strong currents keep the water temperature below 15 degrees Celsius (59 °F), the warmest that the seals can tolerate.

Literary and musical references

Ushant is a minor character of Herman Melville's White-Jacket (1850). Ushant is highly admired for his beard.

The island figures in  (The Blood of the Siren, 1901) by Anatole Le Braz.
It is mentioned in the chorus of the sea shanty Spanish Ladies ("From Ushant to Scilly is thirty-five leagues").
Rudyard Kipling mentions it in his poem Anchor Song.
Charles Tournemire's Symphony No. 2, completed in 1909, was inspired by and named for the island.
The 1910 novel  by German author Bernhard Kellermann takes place on the island. Features such as Phare du Creach and Port du Stiff are highly defined. The main character stays at the la Villa des tempêtes, in ruins today.
The secret of the seas (), is a 1923 novel by André Savignon set on Ushant.
"Lord Ushant" is the title given the heir to the Duchy of Tintagel (Cornwall) in Edith Wharton's The Buccaneers (1938).
Ushant is mentioned in George Orwell's diaries, in passing.
A ship from Ushant is mentioned in the WWII Brest destruction commemorative ode Barbara by French poet Jacques Prévert.
Ushant is the autobiography of the American poet and novelist Conrad Aiken, published in 1952.
Ushant is one of the many French islands referenced in Laurent Voulzy's Belle-Île-en-Mer, Marie-Galante , a major hit in France since its release in 1986.
Ushant appears over and over in works of Patrick O'Brian as to the whereabouts and course of ships in his book series.
Ushant occasionally appears as a landfall in C. S. Forester's novels about Horatio Hornblower.
Mystery book Act of Mercy by Peter Tremayne is set in 666 AD Ushant and elsewhere.
Ushant is the setting of the 2004 French film  (English title: The Light) directed by Philippe Lioret.
Father Truitard, a character in Bruce Chatwin's The Viceroy of Ouidah, spent "years communing with the waves and petrels on the island of Ushant".
It is mentioned in Dmitry Lukhmanov's narrative 20000 miles under sail.
Yann Tiersen made the album Eusa in 2016. Each track is named after a location on the island.
A trip to the island forms an important plot point in Éric Rohmer's 1996 film A Summer's Tale.

Book awards
The island awards annual literary prizes to worldwide writers.

See also
 Battle of Ushant (disambiguation)
 Communes of the Finistère department
 Parc naturel régional d'Armorique
 List of the works of Charles Cottet depicting scenes of Brittany

References

External links

  Ushant communal council website
  Cultural Heritage
 Article at AllRefer Encyclopedia, based on The Columbia Electronic Encyclopedia
 Traditional, "Spanish Ladies", credited to Iron Men & Wooden Ships, by Frank Shay
 Ile d'Ouessant - Photo gallery
 Storm Island – article about the island by William Langewiesche in the December 2001 issue of The Atlantic

Communes of Finistère
Islands of Brittany
Islands of the North Atlantic Ocean

Ushant


Le championnat d'Allemagne de rugby à XV 2021-2022 ou  2021-2022 est une compétition de rugby à XV qui oppose les 16 meilleurs clubs allemands.

La  de la compétition se déroule du  au  sous la forme d'un championnat avec 2 poules composées de 8 équipes, suivie de demi-finales et d'une finale. Les derniers barrages de promotion/relégation se tiennent le .

Contexte
Cette saison marque le retour du championnat national allemand, après 560 jours de pause liée à la pandémie de Covid-19. Quelques changements réglementaires accompagnent ce retour, avec notamment l'adoption d'une feuille de match de 23 joueurs, contre 22 auparavant. Les équipes pourront réaliser douze changements, les joueurs sortis pouvant ainsi revenir sur le terrain.

Les seize équipes sont réparties de la manière suivante :

1. Bundesliga Nord/Est

 Berlin RC
 SC Germania List
 RK 03 Berlin

 Hamburger RC
 RC Leipzig
 DSV 78 Hanovre

1. Bundesliga Sud/Ouest
 SC Neuenheim
 RG Heidelberg
 TSV Handschuhsheim
 Heidelberger RK
 RK Heusenstamm
 SC 1880 Frankfurt
 SG Pforzheim
 RC Luxembourg

Après deux forfaits en début de saison dû à un effectif réduit, l'équipe des Grizzlies de Berlin doit déclarer forfait pour la fin du championnat. Après l'annonce du forfait, des révélations sont faites sur des soucis de paiement et de logements des joueurs.

1. Bundesliga Nord/Est

Berlin :RK 03 BerlinBerlin RC

Hanovre :DSV 78 Hanovre

Classement

|}

Attribution des points : victoire sur tapis vert : 5, victoire : 4, match nul : 2, défaite : 0, forfait : -2 ; plus les bonus (offensif : 4 essais marqués ; défensif : défaite par 7 points d'écart ou moins).

1. Bundesliga Sud/Ouest

Heidelberg :Heidelberger RKRG HeidelbergSC Neuenheim

Classement

|}

Attribution des points : victoire sur tapis vert : 5, victoire : 4, match nul : 2, défaite : 0, forfait : -2 ; plus les bonus (offensif : 4 essais marqués ; défensif : défaite par 7 points d'écart ou moins).

Phase finale

Barrage de promotion / relégation

Notes et références

Liens externes
    www.scoreboard.com - Site de résultats sportifs nationaux et internationaux
  www.rugbyweb.de - Site officiel de la Fédération allemande

2021-2022
Rugby à XV M1
Allemagne M1

Championnat d'Allemagne de rugby à XV 2021-2022


Min allerbedste ting er en børnefilm fra 2003 instrueret af Jon Micke efter manuskript af Jon Micke.

Handling
Elleve børn fortæller om deres favoritting, og om hvorfor netop denne ting har så stor betydning i deres liv; en håndbold, et skateboard, en bamse, en mobiltelefon, en medalje, en lykkesten fra farmor lige før hun døde ... Formen er enkel; der er børnenes ansigter på en baggrund af Danmark set fra luften - og så tingene, der svæver ind og ud af billedfeltet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Min allerbedste ting


A stille omgang ("Silent Walk" or circumambulation) is an informal ritual that served as substitute for the Roman Catholic processions that were prohibited after the Reformation in the Netherlands in the 16th century. Best known is the Stille Omgang of Amsterdam, which is still performed every year in March.

This walk commemorates the Miracle of the Host of 16 March 1345, a Eucharistic miracle which involved a dying man vomiting upon being given the Holy Sacrament and last rites. The Host was then, due to liturgical regulations, put in the fire, but miraculously remained intact and could be retrieved from the ashes the following day. This miracle was quickly recognized by the municipality of Amsterdam and the bishop of Utrecht, and a large pilgrimage chapel, the Heilige Stede ("Holy Site") was built where the house had stood, and the Heiligeweg ("Holy Way") as the major pilgrimage route to it.

The Stille Omgang fell out of an individual practice since the 17th century, but was revived in a collective form in 1881, imitating in that way the medieval procession for the Miracle. During the 1950s up to 90.000 Catholics, from all over the Netherlands, walked the Silent Walk, nowadays usually about 5,000 people (2016) take part in it, following Mass in one of Amsterdam's churches. The Walk always occurs on the night of Saturday to Sunday following the start of the Mirakelfeest, which is on the first Wednesday after 12 March.

References

External links
 Stille omgang website
 History Amsterdam Miracle/Stille Omgang

History of Catholicism in the Netherlands
Catholic holy days
Religion in Amsterdam

Stille Omgang


Eko Fresh veya doğum adıyla Ekrem Bora (d. 3 Eylül 1983, Mönchengladbach, Köln, Almanya), Türk-Alman rapçi, söz yazarı ve oyuncu. ZDF'de yayınlanan 'Blockbustaz' dizisinde rol almıştır.

Yaşamı
Aslen Sivaslıdır. Müziğe adım atmadan önce Mönchengladbach'da ayakkabı mağazasında çalışan Eko Fresh, rap müziğine 1998 yılında başladı. Bu tarihte Berlin'de katıldığı bir konserde Kool Savaş'ın dikkatini çekti. Kool Savaş'ın kendisini Berlin'e davet etmesinin ardından Kool Savaş ile birlikte "König von Deutschland" adlı bir EP yayımladı. Eko Fresh bu EP ile ismini duyurmayı başardı. Ancak ardından Kool Savaş ile Eko Fresh'in araları açıldı.

Eko Fresh'in "ich bin jung und brauche das geld" (Ben gencim ve paraya ihtiyacım var) parçası ise Kool Savaş ile aralarındaki bağın tamamen kopmasına sebep oldu, sonradan Eko Fresh SONY BMG şirketiyle sözleşme imzaladı ve solo albümünün çalışmalarına orada devam etti, bu şirketten "Dünya Dönüyor" ve "l.O.V.E." olmak üzere iki albüm çıkardı. 2004 senesinde Eko Fresh kendi plak şirketi "German Dream Entertainment"'i kurdu. Bu şirkette de Eko Fresh'in yanı sıra Kay One, Summer Cem, Capkekz ve Kingsize ile sözleşmeler yapıldı. Eko fresh 2004 senesinde comment için önerildi ancak ödül rakibi Sido'ya gitti.

Eko Fresh aynı zamanda şarkı sözü yazarlığıyla da tanındı. Popçu Yvonne Catterfeld için "Du Hast Mein Herz Gebrochen" adlı parçayı yazdı. Anti Garanti grubunun "Make Y´All Bounce" albümünde ve Eko Fresh, Summer Cem solo albümünde de bu parça yer aldı. 1 Mayıs 2005 yılında bir konserinde kafasına şişe atan bir kişi Kool Savaş hayranı çıkmış, Eko Fresh bu olaydan dolayı dövme de yaptırmıştır. Valezka ve Eko Fresh 2005 senesinin sonunda uzun süren ilişkilerini sonlandırdılar. 2006 senesinde Eko Fresh, Bushido'nun Nemesis ve Vendetta parçalarında da yer aldı. 2 Haziran'da Bushido ile olan single çalışması Gheddo'yu yayımlamış, 23 Haziran'da ise Hartz IV albümünü çıkartmıştır. 18 Ocak 2006 senesinde Ersguterjunge ile sözleşme imzaladı. Aynı zamanda German Dream Entertainment şirketi de Eko Fresh tarafından çalışmalarına devam etti. 2010'da Was Kostet Die Welt? albümünü piyasaya sürdü.
Bushido ile yaptığı Gheddo adlı parçayla Almanya'da belli kitlelere ulaştı. "Gheddo" adlı parçayı Killa Hakan, Ceza, Yener, Ayaz Kaplı ile Türkçe okuyarak Türkiye'de de geniş kitleler kazandı.

Eko Fresh Türk rap müziğinin önemli isimlerinden Killa Hakan ve Ceza ile birlikte çalışmalar yaparak kendini Türk halkına tanıttı. Killa ile beraber söylediği "Her şey Yolunda" adlı parçayla Sivaslı olduğunu belirten sözleri Türkçe söyledi. Ceza'nın "Rapstar" ve Killa Hakan'ın "Volume Maximum" albümlerinde yer alan birçok şarkıya katkıda bulundu.

Almanya'da doğup büyüse de Ekrem Bora (Eko Fresh) olduğunu her fırsatta söyledi ve ülkesini asla unutmadığını belirtti.

Son olarak "Köln Kalk Ehrenmord" adlı parçasıyla töre cinayetlerine değinmiş, ülke basınında yer bulmuştur.

19 Eylül 2014 tarihinde Youtube hesabından "Orient Express" adlı parçasına memleketi Sivas'ta çektiği klibini yayımladı.

"Deutscher Traum" (Alman Rüyası) adlı albümü ile Almanya listesinde 6. sırada yer alan Eko Fresh, Bild'e yaptığı açıklamada: "Sert bilinen rap dünyasında olumlu mesaj vererek de tutunmanın mümkün olduğu bu muhteşem satışlarla bir kez daha kanıtlanmış oldu." demiştir.

Filmografi
 3 Türk 1 Bebek (2015) (Mesut)
 Blockbustaz (2014—2018) (Sol Berger)

Albümler

 2001: Jetzt Kommen Wir Auf Die Sachen
 2002: König Von Deutschland (Kool Savas ile)
 2003: Ich bin jung und brauche das Geld
 2004: L.O.V.E. (Valezka ile)
 2004: Dünya Dönüyor - Die Welt dreht sich (Azra ile)
 2005: German Dream Allstars
 2005: Fick deine Story (Mixtape) (Bootleg) (Electro Eko olarak)
 2005: Fick immer noch deine Story (Mixtape) (Electro Eko olarak)
 2006: Hart(z) IV
 2007: Ekaveli
 2009: Jetzt kommen wir wieder auf die Sachen (EP)
 2010: Was kostet die Welt?
 2010: Freezy Bumaye 1.0 – Es kann nur einen geben (Mixtape)
 2010: Freezy Bumaye 2.0 - Es War Alles Meine Idee
 2011: Ekrem
 2012: Ek to the Roots
 2013: Eksodus
 2014: Deutscher Traum
 2016: Freezy
2017: König von Deutschland
2021: Abi

Kaynakça

Dış bağlantılar

1983 doğumlular
Mönchengladbach doğumlular
Alman erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk asıllı Almanlar
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Alman rap şarkıcıları
Yaşayan insanlar

Eko Fresh


වතු දෙමළ කම්කරුව න්ට පුරවැසිභාවය දීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම

බ්රිතාන්ය යටත් විජිත පාලකයින් විසින් 19 වෙනි සහ 20 වන ශත වර්ෂ වලදී ඉන්දියාවෙන් ගෙන  එන ලද වතු කම්කරුව න් ගෙන් යුත් සෑහෙන දෙමළ ජනගහනයක් මධ්යම පලාතේ සිටිති. ඉන්දියන් දෙමළ හෝ වතු දෙමළ යනුවෙන් හදුන්වනු ලබන මොවුහු ප්රධාන වශයෙන් ලංකාවේ තේ වතු වල දැනුදු සේවය කරති. පරම්පරා ගණනක් තිස්සේ ඔවුන් දරිද්රතාවයෙන් පීඩා විදින අතර නොකඩවා පහත් ජිවන තත්වයක් අත් විදිති. එකම භාෂාවක් කතා කරන නමුදු උතුරේ සහ නැගෙනහිර සිටින අනෙක්  දෙමළ ජනතාව , උඩරට දෙමල ජනතාව වෙනම ජන කොට්ඨාශයක් ලෙස සලකා කටයුතු කරති.

1949 දී ඩී.එස්. සේනානායක රජය වතු කම්කරුවන්ට පුරවැසිභාවය නොදීමට  නීතියක් සම්මත කර ගත්තේ ඔවුන් රටක් නැත්තවුන් තත්වය හෙළමිනි.

මෙහි ප්රතිඵලය වුයේ දේශපාන සමතුලිතභාවය දෙමල ජනතාවගෙන් ඈත්වීමයි.  1948 දී නිදහස ලබන විට පාර්ලිමේන්තුවේ 33% ඡන්ද බලය දෙමළ ජනතාවට තිබුණි. වතු දෙමළ ජනතාවට  ඡන්ද බලය අහිමි වීම මත එය එම ප්රමාණය 20% දක්වා අඩුවිය.  සිංහලයනට පාර්ලිමේන්තුවේ 2/3 ක බලය ලබා ගැනීමට හැකිවීමෙන් සිංහල ප්රතිපත්ති සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුවේදී විරෝධය පෑමට දෙමල ජනතාවට තිබුණු ඉඩ ප්රස්ථා අහිමි විය. මෙම අසාමානත්වයට ප්රධාන හේතුව වුයේ සිංහල බහුතරයක් සිටින බහු ආසන මන්ත්රී කොට්ඨාශයකින් දෙමල මන්ත්රීවරයෙකු තෝරා ගැනීමය. බහු ජාතික ආසන ඇති කිරීමට හේතුව වුයේ ඉදිරි ජාතික වාදී ආණ්ඩුවකදී සුදු ජාතීන්ට වැඩි බලයක් ඒම වලක්වනු පිණිසයි.

පුරවැසිභාවය අහිමි කිරීමෙන් පමණක් සෑහීමට පත් නොවී ඉන්පසු බලයට පක්ෂ රාජ්යයන් කීපයක්ම උත්සාහ කළේ වතු දෙමල ජනයා සම්පුර්ණයෙන්ම  රටෙන්  ඉවත් කිරීමටයි. 1962 දී එවකට අගමැති එල්. බී. ශාස්ත්රී සමග ගිවිසුමක් අතසන් කරන ලදී.  දෙවැනි ගිවිසුම ඉන් අවුරුදු 3කට පසුව ඉන්දිරා ගාන්ධි සමග අත්සන්  කෙරිනි. මෙයින් වතු දෙමල ජනතාව 600000 ක් අවුරුදු 15 ක් තුළ ඉන්දියාවට යැවීමටත් 375000කට ශ්රී ලංකා පුරවැසිභාවය දීමටත් එකගතාවයක් ඇති විය. මෙයින් පළමු පිරිස ඇත්ත වශයෙන්ම ඉන්දියාවට නොගිය අතර ශ්රි ලංකාවේ නැවතුනාහ. එහෙත් ඒ ඡන්ද බලයද පිටරටකට යාමේ අවස්ථාවද , සැබෑ ශ්රී ලංකික පුරවැසියෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමේ අවස්ථාවන් අහිමි කර ගනිමින් 2003 දී ඉතිරිව සිටි උඩරට දෙමල ජනතාවට පුර්ණ පුරවැසිභාවය ප්රදානය කරන ලදී.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Origins_of_the_Sri_Lankan_civil_war#Denial_of_citizenship_to_estate_Tamils


Sofosbuvir (denumire comercială Sovaldi) este un inhibitor pan-genotopic al ARN-polimerazei NS5B, polimerază dependentă de ARN-ul VHC, care prezintă un rol esențial în replicarea virală și care este indicat în asociere cu alte medicamente pentru tratamentul hepatitei C cronice. Tratamentul se inițiază și monitorizează de către un medic cu experiență în tratarea pacienților cu hepatită cronică cu virus C.

Forma de prezentare: Comprimate filmate, fiecare comprimat conține 400mg Sofosbuvir.

Sofosbuvir a fost aprobat în S.U.A. în decembrie 2013, iar în Europa în ianuarie 2014.

Sofosbuvir în combinație cu ribavirina reprezintă primul tratament fără interferon în tratarea infecțiilor cu hepatită C și care oferă rate ridicate de vindecare în urma tratamentului de 12-24 săptămâni. Faptul că Sofosbuvir se administrează pe cale orală simplifică tratamentul.

Întrucât tratamentele fără interferon sunt aproape de a deveni noul standard în îngrijirea pacienților cu hepatită C, administrat în asociere cu alte medicamente noi cu acțiune antivirală directă, Sofosbuvir are un profil ideal, mai ales în cazul pacienților dificil de tratat, pentru a fi considerat piatra de temelie a agenților antivirali.

Referințe

Antivirale
Promedicamente
Medicamente esențiale listate de OMS

Sofosbuvir


O tiroteio em escola de Ijevsk ocorreu em 26 de setembro de 2022, quando um atirador abriu fogo em uma escola em Ijevsk, Udmúrtia, no centro-oeste da Rússia, matando 17 pessoas e ferindo outras 24.

Eventos
O tiroteio em massa ocorreu na Escola No. 88 (em russo: Школа № 88) em Ijevsk, Udmúrtia, Rússia. Armado com duas pistolas e um grande estoque de munição, o atirador entrou na escola. Vídeos do pós tiroteio foram postados pelo comitê de investigação, que inclui fotos do interior da escola e do corpo do atirador caído no chão, depois que ele se matou no rescaldo.

Vítimas
O atirador matou 17 pessoas, 11 das quais eram crianças. As outras 4 vítimas foram 2 seguranças e 2 professores. 24 outras pessoas ficaram feridas, incluindo 22 crianças.

Investigação
 Investigadores vasculharam a residência de Kazantsev e investigaram relatos de sua potencial ideologia neofascista e nazista após relatos de que ele estava envolvido em uma organização ou grupo neofascista. Descobriu-se que as armas usadas eram duas "pistolas traumáticas", uma forma de arma de fogo não letal usada pela polícia que havia sido convertida para munição real e obtida ilegalmente.

Responsável
De acordo com o Comitê de Investigação, o atirador foi Artyom Kazantsev, nascido em 1988, natural de Ijevsk e ex-aluno da escola. Foi relatado que ele estava vestindo uma camiseta com símbolos nazistas e uma balaclava. Segundo o governador da Udmúrtia Aleksandr Brechalov, o agressor foi registrado em um dispensário psiconeurológico com diagnóstico de esquizofrenia.

Reações
O secretário de imprensa do Kremlin, Dmitry Peskov, disse que Vladimir Putin "lamentou profundamente" as mortes. O ataque foi descrito como "um ato terrorista de uma pessoa que aparentemente pertence a uma organização ou grupo neofascista".

O governador regional, Aleksander Brechalov, declarou três dias de luto após o ataque.

2022 na Rússia
Tiroteios em escolas
Tiroteios em massa na Rússia
Neonazismo na Rússia
Suicidas da Rússia
Ijevsk

Tiroteio em escola de Ijevsk


Richard Harrison Truly (born November 12, 1937) is a retired vice admiral in the United States Navy, a former fighter pilot, engineer, astronaut, and was the eighth administrator of the National Aeronautics and Space Administration (NASA) from 1989 to 1992. He was the first former astronaut to head the space agency.

After his departure from NASA, he led the Georgia Tech Research Institute from 1992 to 1997, and the National Renewable Energy Laboratory from 1997 to 2005.

Early life and education
Born November 12, 1937, in Fayette, Mississippi, Truly attended segregated schools in Fayette and Meridian, Mississippi. He received a Bachelor of Science degree in aeronautical engineering from Georgia Institute of Technology in 1959. He was a member of the Kappa Alpha Order. He was active in the Boy Scouts of America, achieving its highest rank of Eagle Scout.

Being a member of the Navy ROTC at Georgia Tech, Truly entered the U.S. Navy, where he was ordered to flight school and was designated a naval aviator on October 7, 1960. His initial tour of duty was in Fighter Squadron 33 (VF-33) where he flew F-8 Crusaders aboard USS Intrepid and USS Enterprise. He made more than 300 carrier landings.

From 1963 to 1965, Truly was first a student and later an instructor at the U.S. Air Force Aerospace Research Pilot School at Edwards Air Force Base, California.

NASA career
In 1965, Truly was among the first military astronauts selected to the United States Air Force's Manned Orbiting Laboratory (MOL) program in Los Angeles, California. He joined NASA Astronaut Group 7 in August 1969 after the cancellation of the MOL program. At NASA, he was a member of the astronaut support crew and capsule communicator (CAPCOM) for all three of the crewed Skylab missions in 1973, and the Apollo–Soyuz mission in 1975. He flew three times on one of the two-man crews for the 1977 Approach and Landing Tests of the Space Shuttle Enterprise, and on the STS-2 mission in 1981, becoming the first man to be launched into space on his birthday. Truly then served as commander of STS-8 in 1983.

After STS-8, Truly left NASA to become the first commander of the Naval Space Command.

Return to flight
Three weeks after the Space Shuttle Challenger disaster, Truly returned to NASA to become NASA's Associate Administrator for Space Flight on February 20, 1986. His primary task was to watch over the Space Shuttle's return to flight status. Along with that, he was also responsible for such long term issues as whether or not Challenger would be replaced, the role the Shuttle would play in the future and the mixture of expendable spacecraft and the shuttle for upcoming missions. While it only took a few days to determine the technical reason for the accident, sorting out the root cause was more difficult. In the end, it took Truly and NASA's "Return to Flight" program 31 months before the Space Shuttle Discovery successfully flew on September 29, 1988 with STS-26. In March 1986, Truly noted in a memo that there were several actions NASA needed to accomplish before launching another Shuttle flight. They included "Solid Rocket Motor joint redesign, Critical Items review, and Operations and Maintenance Instructions review".

NASA Administrator
Truly retired from the Navy as a vice admiral shortly before becoming NASA administrator. He was named to head NASA as its eighth administrator in May 1989, the first astronaut to do so. He held this position until May 1992. He was credited by Carl Sagan with interceding in an internal dispute regarding whether Voyager 1 should be commanded to take one last photograph of Earth before completing its primary mission. The resulting photograph has since become known as the Pale Blue Dot photograph.

On 12 February 1992, Truly was fired as Administrator. Two weeks before, Vice President Dan Quayle had met with Truly, requesting the Administrator step down and accept an ambassadorship. Truly considered the offer but ultimately declined.

When he was fired, Truly said, "I'm floored. I can't explain it". Senator Al Gore, who would succeed Quayle as vice president a year later, said he was concerned about the move, stating that Truly was "a good man who did a good job under difficult circumstances" and that "I view this as a very troubling sign that ... Quayle's space council may have forced Admiral Truly to leave this job because of the council's insistence on running NASA from the vice president's office."

Observers suggested the firing was due to Truly's focus on large-scale projects like extending the life of the Space Shuttle rather than smaller, faster missions favored by the administration. It was suggested "that he was captive of his bureaucracy and incapable of making the changes, the reforms, the administration wanted." Others pointed to the battle over the International Space Station, which unexpectedly ran into serious problems in Congress, requiring the administration to intervene to save it.

Post-NASA activities
After leaving NASA, Truly became Vice President and Director of the Georgia Tech Research Institute, part of the Georgia Institute of Technology, in Atlanta, Georgia. He served in this role from 1992 to 1997.

Then he served as director of the Department of Energy's National Renewable Energy Laboratory and as executive vice president of the MRIGlobal (formerly Midwest Research Institute) from 1997–2005.

In May 2007, Retired Vice Admiral Richard Truly testified before the U.S. Senate Committee on Foreign Relations as a member of a military advisory board on the subject of the threats to U.S. national security posed by global climate change.

In 2010, Truly was appointed to the board of trustees of the Colorado School of Mines by Governor Bill Ritter. He is currently the vice chairman of the board.

Truly is married and has three children.

Popular culture
In 2022, he is portrayed by John Hartmann in the third season of the alternate history web television series For All Mankind.

Decorations

Truly was awarded the following military decorations and government awards:

In 1988, he was awarded the Society of Experimental Test Pilots James H. Doolittle Award. He also received that year the Collier Trophy for his role in assisting NASA's return to launching crewed missions after the Challenger disaster. He was awarded the Johnson Space Center Superior Achievement Award in 1972. He also received the American Astronautical Society's Flight Achievement Award in 1977. In 1995 he was inducted into the Georgia Aviation Hall of Fame. He was awarded the General Thomas D. White USAF Space Trophy for 1981.

See also
 List of Eagle Scouts

References

External links

1937 births
Living people
American test pilots
Administrators of NASA
United States Navy astronauts
United States Astronaut Hall of Fame inductees
People from Fayette, Mississippi
Georgia Tech alumni
U.S. Air Force Test Pilot School alumni
United States Navy vice admirals
United States Naval Aviators
Georgia Tech Research Institute people
Recipients of the Legion of Merit
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Defense Superior Service Medal
Recipients of the NASA Distinguished Service Medal
Recipients of the NASA Exceptional Service Medal
Collier Trophy recipients
American astronaut-politicians
Presidential Citizens Medal recipients
Members of the United States National Academy of Engineering
Recipients of the Defense Distinguished Service Medal
Space Shuttle program astronauts
George H. W. Bush administration personnel

Richard H. Truly


Kralın Konseri-Anılarım İbrahim Tatlıses'in eski parçalarından oluşan, konser havası verilmiş toplama albümüdür. Türküola firması lisansı altında Şahin Özer Müzik tarafından 1989 yılında yayınlanmıştır.

Albümdeki Şarkılar
 Dert Sayanım söz-müzik:Mustafa Sayan
 Ceylan söz-müzik:İbrahim Tatlıses
 Gülmemiz Gerek söz:Hamza Dekeli müzik:Burhan Bayar
 Seni Yakacaklar söz:Ali Tekintüre müzik:Mustafa Sayan
 Bir mumdur söz-müzik:İbrahim Tatlıses
 İsyan Etmek Boşuna söz-müzik:anonim
 Acı Gerçekler söz:Ali Tekintüre müzik:Mustafa Sayan
 Yaşamak Bu Değil söz:Yılmaz Tatlıses müzik:Burhan Bayar
 Hepsi Geçer söz:Ali Tekintüre müzik:Burhan Bayar

İbrahim Tatlıses albümleri
1989 albümleri

Kralın Konseri-Anılarım


Allan Kardec, pravim imenom Hippolyte Léon Denizard Rivail (Lyon, 3. listopada 1804. – Pariz, 31. ožujka 1869.), francuski pedagog i liječnik; osnivač suvremenog spiritizma i stvaralac njegovih osnovnih pravila i doktrine. Autor je pet temeljnih knjiga o spiritizmu koje je napisao između 1857. i 1868. godine, od kojih je prva i najpoznatija "Knjiga duhova" (Le Livre des Esprits).

Životopis

Rodio se u Lyonu kao rimokatolik u tradicionalnoj francuskoj obitelji sudaca i učitelja od oca Jeana Baptistea Antoinea Rivaila i majke Jeanne Louise Duhamel. Kao desetogodišnjak otišao je na školovanje u Švicarsku na Pestallozzi institut kojim je upravljao ugledni švicarski pedagog i reformator obrazovanja Johann Heinrich Pestalozzi (1774. – 1827.). Kardec je postao jedan od najglasovitijih Pestalozzijevih sljedbenika i najveći promicatelj njegova obrazovnog sustava u Francuskoj i Njemačkoj.

Po završetku školovanja otputovao je u Pariz gdje je postao iskusni hipnotizer. Godine 1831. upoznao je učiteljicu Amélie Gabrielle Boudet s kojom se uskoro oženio. Godine 1854. upoznao se s fenomenom prizivanja duhova, nakon čega je počeo istraživati taj fenomen. Napisao je niz knjiga o spiritizmu kojima je kodificirao tu ezoteričnu nauku.

Specifičnost Kardecove inačice spiritizma je vjerovanje u reinkarnaciju. Prema njegovom spiritističkom nauku, Bog je univerzalna kozmička energija, a ljudska duša je besmrtna. Čovjek nalazi spasenje vlastitim moralnim naporom, a nakon smrti duša se čisti uzastopnim reinkarnacijama. Duša postaje lutajući duh između dviju reinkarnacija i tijekom tog lutanja, može stupiti u vezu s ljudima posredstvom medija na spiritističkim seansama.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Tko je bio Allan Kardec - spiritisthouston.org
 Allan Kardec - encyclopedia.com

Životopisi, Francuska
Okultisti

Allan Kardec


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Karlskron

|}

Adelshausen

|}

Aschelsried

|}

Grillheim

|}

Mändlfeld

|}

Pobenhausen

|}

Wintersoln

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Karlskron

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Karlskron
Baudenkmaler Karlskron

Liste der Baudenkmäler in Karlskron


ماتيو مورال Mateu Morral (1880 – 1906) هو فوضوي إسباني، اشتهر بقيامه بمحاولة اغتيال ألفونسو الثالث عشر ملك إسبانيا وزوجته فيكتوريا يوجينا، في 31 مايو 1906 يوم زواجهما.

ولد في برشلونة وكان أبوه تاجر أقمشة، وتعلم عدة لغات وسافر إلى ألمانيا حيث تعرف على المبادئ الفوضوية واعتنقها. ثم عاد إلى إسبانيا وترك العمل عند عائلته ليعمل في إحدى المكتبات. في عام 1906 ذهب إلى مدريد وبدأ بالتخطيط لاغتيال الملك، واستعمل قنبلة وأخفاها في باقة من الورد، وحين مر موكب الملك ألقاها من إحدى الشرفات. نجا الملك من المحاولة ولم يلحق الملكة أذى إلا قليلا من بقع الدم على ردائها، لكن عدة متفرجون وبعض الخيول لقوا حتفهم.

بعد فشل المحاولة حاول مورال الاختباء في مدريد وساعده الصحفي خوزيه ناكينس، لكن بعض الأشخاص تعرفوا عليه. وطارده رجال البوليس حينا لكنه استسلم في النهاية. وقتل حارسه الذي اصطحبه إلى سجن توريخون، ثم انتحر بعدها. وعرضت جثتاهما في ساحة المدينة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من ساباديل
أمناء مكتبات إسبان
تاريخ إسبانيا
ثوريون إسبان
جرائم 1906
قتلة جماعيون إسبان
قتلة منتحرون
لاسلطويون إسبان
منتحرون بإطلاق النار في إسبانيا
منفذو اغتيالات إسبان
مواليد 1880
مواليد في ساباديل
وفيات 1906

ماتيو مورال


{|
|}

The Curtiss P-36 Hawk, also known as the Curtiss Hawk Model 75, is an American-designed and built fighter aircraft of the 1930s and 40s. A contemporary of the Hawker Hurricane and Messerschmitt Bf 109, it was one of the first of a new generation of combat aircraft—a sleek monoplane design with a retractable undercarriage making extensive use of metal in its construction.

Perhaps best known as the predecessor of the Curtiss P-40 Warhawk, the P-36 saw little combat with the United States Army Air Forces during World War II. It was the fighter used most extensively and successfully by the French Air Force during the Battle of France. The P-36 was also ordered by the governments of the Netherlands and Norway but did not arrive in time to see action before both were occupied by Nazi Germany. The type was also manufactured under license in China, for the Republic of China Air Force, as well as in British India, for the Royal Air Force (RAF) and Royal Indian Air Force (RIAF).

Axis and co-belligerent air forces also made significant use of captured P-36s. Following the fall of France and Norway in 1940, several dozen P-36s were seized by Germany and transferred to Finland; these aircraft saw extensive action with the Finnish Air Force against the Soviet Air Forces. The P-36 was also used by Vichy French air forces in several minor conflicts; in one of these, the Franco-Thai War of 1940–41, P-36s were used by both sides.

From mid-1940, some P-36s en route for France and the Netherlands were diverted to Allied air forces in other parts of the world. The Hawks ordered by the Netherlands were diverted to the Dutch East Indies and later saw action against Japanese forces. French orders were taken up by British Commonwealth air forces, and saw combat with the South African Air Force (SAAF) against Italian forces in East Africa, and with the RAF over Burma. Within the Commonwealth, the type was usually referred to as the Curtiss Mohawk.

With around 1,000 aircraft built by Curtiss, the P-36 was a commercial success for the company. It also became the basis of the P-40 and two unsuccessful prototypes: the P-37 and the XP-42.

Design and development
The Curtiss Model 75 was a private venture by the company, designed by former Northrop Aircraft Company engineer Don R. Berlin. The first prototype, constructed in 1934, featured all-metal construction with fabric-covered control surfaces, a Wright XR-1670-5 radial engine developing , and typical United States Army Air Corps (USAAC) armament of one  and one  machine gun firing through the propeller arc. Also typical of the time was the total absence of cockpit armor or self-sealing fuel tanks. The distinctive landing gear, which rotated 90° to fold the main wheels flat into the thin trailing portion of the wing, resting atop the lower ends of the maingear struts when retracted, was a Boeing-patented design for which Curtiss had to pay royalties.

The prototype first flew on 6 May 1935, reaching  at  during early test flights. On 27 May 1935, the prototype was flown to Wright Field, Ohio, to compete in the USAAC fly-off for a new single-seat fighter, but the contest was delayed because the Seversky entry crashed on its way there. Curtiss took advantage of the delay to replace the unreliable engine with a Wright XR-1820-39 Cyclone producing  and to rework the fuselage, adding the distinctive scalloped rear windows to improve visibility. The new prototype was designated Model 75B with the R-1670 version retroactively designated Model 75D. The fly-off finally took place in April 1936. Unfortunately, the new engine failed to deliver its rated power and the aircraft only reached .

Although the competing Seversky P-35 also underperformed and was more expensive, it was still declared the winner and awarded a contract for 77 aircraft. However, on 16 June 1936, Curtiss received an order from USAAC for three prototypes designated Y1P-36. The USAAC was concerned about political turmoil in Europe, and about Seversky's ability to deliver P-35s in a timely manner, and therefore wanted a backup fighter. The Y1P-36 (Model 75E) was powered by a 900 hp Pratt & Whitney R-1830-13 Twin Wasp engine, and the scalloped rear canopy was further enlarged. The new aircraft performed so well that it won the 1937 USAAC competition with an order for 210 P-36A fighters.

The aircraft's extremely low wing loading of just 23.9 lb/ft2 gave it outstanding turning performance, and its high power-to-weight ratio of 0.186 hp/lb gave superb climbing performance for the time. The single speed supercharger was a serious handicap at high altitudes. Compared to the later Allison-engined P-40, the P-36 shared the P-40's traits of excellent high-speed handling, roll rate that improved at high speed, and relatively light controls at high speed. However, it was underpowered, affecting its acceleration and top speed, and it did not accelerate in a dive as well as the P-40.

Operational history

Argentina

Argentina bought a number of the simplified, fixed landing gear Hawk 75Os, (intended for rough-field operations and ease of maintenance) and purchased a manufacturing license for the type; 30 were built and delivered by Curtiss, and 20 produced locally. These aircraft used the same engine, Wright Cyclone R-1820-G5 as the Martin 139WAA's and Northrop 8A-2s used by the Argentine Army Aviation at the time. Usually armed with one  Madsen machine gun heavily modified for aircraft use and three  Madsen light machine guns, there was provision for up to 10  bombs on underwing pylons. The last Argentinian Hawks remained in service until November 1954.

Brazil
In March 1942, 10 USAAC P-36As were transferred to Brazil.

British Commonwealth

The Royal Air Force (RAF) also displayed interest in the aircraft. Comparison of a borrowed French Hawk 75A-2 with a Supermarine Spitfire Mk I revealed that the Hawk had several advantages over the early variant of the iconic British fighter. The Hawk was found to have lighter controls than the Spitfire at speeds over , especially in diving attacks, and was easier to maneuver in a dogfight (thanks to the less sensitive elevator). The Hawk also had better all-around visibility
and was easier to control on takeoff and landing. Not surprisingly, the Spitfire's superior acceleration and top speed ultimately gave it the advantage of being able to engage and leave combat at will.

Although the British decided not to purchase the aircraft, they soon came into possession of 229 Hawks by way of shipments diverted from occupied France and aircraft flown by escaping French pilots. The aircraft received the designations Mohawk I through IV, mirroring French Hawk 75A-1 through A-4, and were fitted with 0.303-cal. machine guns and conventional throttles (forward to increase power).

Although the Hawk was considered obsolete, a number saw service with the RAF and Royal Indian Air Force (RIAF) in India and Burma. In April 1941, the government of British India ordered 48 Cyclone-powered Mohawk IVz (Hawk 75A) for the RIAF, to be built by Hindustan Aircraft. The first such aircraft completed was test flown on 31 July 1942. Only four additional aircraft were completed before the project was abandoned. However, Chinese license production of the Hawk 75A-5 was moved to India, and these aircraft were also absorbed into the RAF/RIAF as Mohawk IVs. They were supplemented by 10 Hawk 75A-9s that were captured in Iran, during the Anglo-Soviet invasion of Iran of August 1941. A further 74 Mohawk IVs that had originally been ordered by France were shipped to India from the United Kingdom. The only RAF units to see combat in Mohawks were No. 5 Squadron RAF and No. 155 Squadron RAF, using the type mainly for bomber escort and ground attack. The type was retired by the RAF/RIAF in 1944.

The South African Air Force received 72 Mohawks. Its first Mohawks were delivered to East Africa in mid-1941, where they were used by 3 Squadron SAAF to support operations in the East African Campaign, taking part in the Battle of Gondar which ended the campaign, and helping to patrol the border with Vichy French held Djibouti. These Mohawks were then sent to South Africa, where, supplemented by fresh deliveries, they were used for training and for home defense.

China
The prototype of the Hawk 75H—a simplified version with fixed landing gear, like the 75O—was eventually sold to the Chinese Nationalist government who presented it to Claire L. Chennault for personal use. China also received two similar demonstrators, the Hawk 75Q. They also used a number of simplified Hawk 75Ms against the Japanese. On 11 January 1939, five Hawk 75Ms of the veteran CAF 25th Fighter Squadron led by commander Liu Yijun (劉依鈞) were flown to the new wartime capital of Chongqing in preparations for defense duties there; Liu Yijun and his four specially-trained Hawk 75 pilots all died in the crash of transport aircraft in the return flight. These Hawk 75Ms were intended for the newly established 16th and 18th Fighter Squadrons that were previously light attack-bomber squadrons, but did not supersede the increasingly obsolescent Polikarpov I-15 and I-16 that formed the backbone of most of China's fighter squadrons from 1938 to 1941. The Hawk 75A-5 was built under license in China, but production was later moved to India, and these aircraft were absorbed into the RAF as the Mohawk IV.

Finland

After the fall of France, Germany agreed to sell captured Curtiss Hawk fighters to Finland in October 1940. In total, 44 captured aircraft of five subtypes were sold to Finland with three deliveries from 23 June 1941 – 5 January 1944. Not all were from the French stocks, 13 were initially sold to Norway and captured when the Germans conquered that country. The aircraft were given serial codes CU-501 to CU-507 (A-4 submodel with Cyclone) and CU-551 to CU-587 (all other submodels with Twin Wasp).

In Finnish service, the Hawk was well liked, affectionately called Sussu ("Sweetheart"). The Finnish Air Force enjoyed success with the type, credited with 190⅓ kills by 58 pilots, between 16 July 1941 and 27 July 1944, for the loss of 15 of their own. Finnish Hawk pilots included the type's highest-scoring ace, Altto Kalevi "Kale" Tervo, with between 14¼ and 15¾ victories in the type; another ace, Kyösti "Kössi" Karhila, scored 12¼ or 13¼ of his 32¼ victories in the Hawk.

The Finnish Hawks were initially armed with either four or six 7.5mm machine guns. While sufficient during the early phase of the Continuation War, the increasing speeds and armor of Soviet aircraft soon showed this armament was not powerful enough. From 1942, the State Aircraft Factory replaced the fuselage machine guns with either one or two  Colt or Browning FN machine guns and installed two or four  Browning machine guns in each wing. The 12.7mm Berezin UB or LKk/42 heavy machine guns were also used. The installation of heavier armament did not change the very good flying characteristics of the fighter, and the armament was much more effective against Soviet aircraft. The Finnish Hawks were also equipped with Revi 3D or C/12D gunsight.

Surviving Finnish aircraft remained in service with the FAF aviation units HLeLv 13, HLeLv 11 and LeSK until 30 August 1948, when the last operational Finnish Hawks were put into storage. In 1953, the stored aircraft were scrapped.

France

Even before the P-36A entered production, the French Air Force entered negotiations with Curtiss for delivery of 300 aircraft. The negotiating process ended up being very drawn-out because the cost of the Curtiss fighters was double that of the French Morane-Saulnier M.S.406 and Bloch MB.150, and the delivery schedule was deemed too slow. Since the USAAC was unhappy with the rate of domestic deliveries and believed that export aircraft would slow things down even more, it actively opposed the sale. Eventually, it took direct intervention from U.S. President Franklin Roosevelt to give the French test pilot Michel Detroyat a chance to fly the Y1P-36.

Detroyat's enthusiasm, problems with the MB.150, and the pressure of continuing German rearmament finally forced France to purchase 100 aircraft and 173 engines. The first Hawk 75A-1 (or H75A-1 n°1) arrived in France in December 1938 and began entering service in March 1939. A few months later, this aircraft was part of "Groupe de Chasse II/5 La Fayette" (heir of the Escadrille Lafayette that fought in France during World War I), wearing the famous Sioux Head on its fuselage side. After the first few examples, aircraft were delivered in pieces and assembled in France by the Société Nationale de Constructions Aéronautiques du Centre.

Officially designated as the Curtiss H75-C1 (the "Hawk" name was not used in France), the aircraft were powered by Pratt & Whitney R-1830-SC-G engines of 900 hp and had instruments calibrated for the metric system, a seat for French dorsal parachutes, a French-style throttle which operated in reverse from U.S. and British aircraft (full throttle was to the rear rather than to the front) and armament of four (later models had six with two firing through the prop and four in the wings) 7.5 mm FN-Browning machine guns, aimed with a French-supplied Baille-Lemaire gun sight. The aircraft evolved through several modifications, the most significant being the installation of the Wright R-1820 Cyclone engine. The H75-C1 variant saw little operational use due to its late delivery and reliability problems with the Wright radial engine. A total of 316 H75s were delivered to France before the German occupation.

On September 20, Sergeant André-Armand Legrand, pilot of the H75A-1 n°1 in the Groupe de Chasse II/5 La Fayette was credited of the first Allied air victory of World War II on the Western front with shooting down a Messerschmitt Bf 109E of the Luftwaffe 3/JG 53, over Überherrn. During 1939–1940, French H75 pilots claimed 230 air-to-air kills (of a total of 1,009 air-to-air kills by the French Air Force during 1939–1940) and 81 probable victories in H75s against only 29 aircraft lost in aerial combat. While making up only 12.6 per cent of the French Air Force single-seater fighter force, the H75 accounted for almost a third of the air-to-air kills during the 1940 Battle of France.

Of the 11 French aces of the early part of the war, seven flew H75s. The leading ace of the time was Lieutenant Edmond Marin la Meslée with 15 confirmed and five probable victories in the type. H75-equipped squadrons were evacuated to French North Africa before the Armistice to avoid capture by the Germans. While under the Vichy government, these units clashed with British aircraft during the Battle of Mers El-Kebir and the Battle of Dakar. During Operation Torch in North Africa, French H75s fought against U.S. Navy F4F Wildcats, losing 15 aircraft while shooting down seven American aircraft. From late 1942, the Allies started re-equipping the formerly Vichy-controlled French H75 units with P-40s and P-39s.

Iran

A total of 10 Hawk 75A-9s were delivered to Persia, but were captured by the British during the Anglo-Soviet invasion of Iran while still in crates. These were then used by the RAF in India as Mohawk IVs.

Dutch East Indies
In October 1939, the Netherlands ordered 24 Hawk 75A-7s for their colonies of the Dutch East Indies (Oost Indië). These planes were powered by 1,200 hp Cyclones. Factory armament was one .50 inch and one .303 inch machine gun in the cowl with two .303 machine guns in the wings. After delivery, the .50 weapons were replaced to standardize parts and ammo. The plane could carry six  bombs. The fighters were shipped in 1940 and almost rerouted to the Netherlands when Germany invaded. But as the mainland surrendered, the aircraft continued to the colonies where they were used extensively against the Japanese attack on the Far Eastern part of the kingdom. By that time, the aircraft had flown so many hours that the engines were showing serious wear and tear.

Most Dutch Hawks were assigned to the 1ste JachtVliegAfdeling - VliegtuigGroep IV (1ste JaVA - 1-VlG IV; "1st Fighter Squadron - Flying Group IV") of the Royal Netherlands East Indies Army Air Force (ML-KNIL), although some flew with 1-VlG V. These aircraft saw action over Malacca, Sumatra and Java, successfully bombing the railroad and intercepting bombers and participated in the extensive dogfights over Soerabaja, where USAAF, RAF and ML aircraft fought Japanese bombers and fighters together.

Norway

Norway ordered 24 Twin Wasp-powered Hawk 75A-6s, of which 19 were delivered and seven assembled at the time of the German invasion. None of the aircraft were combat-ready. The disassembled aircraft were disabled by a single customs employee who smashed the instruments and cut all the wires he could reach. Thirteen Norwegian Hawks captured by the Germans were part of the first batch of 29 P-36s sent to Finland. Norway also ordered 36 Cyclone-powered Hawk 75A-8s. Most of this batch (a total of 30) were delivered as advanced trainers to "Little Norway" near Toronto, Ontario, Canada, a Norwegian training base established by the London-based government-in-exile. Still later, they were resold to the U.S. and redesignated the P-36G model.

Peru
In 1943, the U.S. sent 28 Hawks to Peru under the Lend-Lease agreement. These were ex-Norwegian P-36Gs that had served in Canada.

Portugal

Portugal was officially neutral during World War II, although the Allies were allowed to use or establish ports and airfields on various Portuguese territories. One result of these friendly relations was the transfer by the British government of 12 Hawk 75A variants to the Portuguese Air Force, or Força Aérea Portuguesa (FAP), which assigned them to air defense duties in the Azores.

Thailand

A few Hawk 75Ns were used by Thailand during the French-Thai War. They also fought at the Battle of Prachuab Khirikhan against Japanese forces during the Japanese Invasion of Thailand. On 28 January 1941, the Royal Thai Air Force (RTAF) dispatched nine Ki-30 Nagoyas, escorted by three Hawk 75s, to bomb Pailin and Sisophon in French Indochina. Thailand was perhaps the only country operating both Japanese and American aircraft just before World War II.

United States
The first production P-36As were delivered to the 20th Pursuit Group at Barksdale Field in Louisiana in April 1938. The aircraft's service history was marred by numerous teething problems with the engine exhaust, skin buckling over landing gear, and weak points in the airframe, severely restricting the performance envelope. By the time these issues were resolved, the P-36 was considered obsolete and was relegated to training units and overseas detachments at Albrook Field in the Panama Canal Zone, Elmendorf Field in Alaska, and Wheeler Field in Hawaii.

The P-36s had been delivered to Hawaii in February 1941 by being loaded on the aircraft carrier USS Enterprise in California, then in a first for the USAAC, flown off the carrier's deck by the P-36's U.S. Army Air Corps pilots when the Enterprise neared the coast of Hawaii. This saved considerable time over the traditional shipping method of having the fighters first disassembled, crated and then loaded by crane in the hold of a freighter, then unloaded and reassembled in Hawaii.

The only combat by U.S.-operated P-36s took place during the Japanese attack on Pearl Harbor. Five of the 39 P-36A Hawks at Pearl Harbor, delivered previously by the USS Enterprise, were able to take off during the attack and were credited with shooting down two Japanese Mitsubishi A6M2 Zeros for the loss of one P-36, thereby scoring U.S. aerial victories that were among the first of the Second World War.

Variants
Model 75A
Company-owned demonstrator aircraft flown with several engine fits
Model 75B
Prototype with Wright R-1820 radial engine
Model 75D
First prototype, Wright Whirlwind R-1670 radial
Model 75H
Internal company designation for a simplified export version with fixed landing gear, two slightly differing aircraft built, first sold to China, second to Argentina
Model 75I
Company designation for the P-37.
Model 75J
Company-owned 75A temporarily fitted with an external supercharger
Model 75K
Unbuilt version, intended to use the Pratt & Whitney R-2180 Twin Hornet radial.
Model 75P
Production P-36A (serial 38-010) fitted with Allison V-1710 liquid-cooled engine, prototype for Curtiss P-40
Model 75R
Company-owned 75A temporarily fitted with R-1830-SC2-G with turbo-supercharger, attained  but proved complex and unreliable
Model 75S
Company designation for the P-42
Y1P-36 (Model 75E)
USAAC prototype, Pratt & Whitney R-1830
P-36A (Model 75L)
USAAC version
P-36B
Production P-36A fitted with an R-1830-25 producing , reached , returned to original P-36A configuration
P-36C
An additional 0.30 in machine gun installed in each wing with external ammunition boxes under the wings, R-1830-17 of ; last 30 production aircraft were completed as P-36Cs
XP-36D
Production P-36A modified with two  machine guns in the nose and four 0.30 in machine guns in the wings
XP-36E
Production P-36A armed with four 0.30 in machine guns in the wings, retained standard fuselage guns
XP-36F
Production P-36A fitted with two  Madsen autocannons under the wings, reverted to P-36A because guns imposed an unacceptable performance penalty with top speed of only .
P-36G
Hawk 75A-8 used by Norway for training in Canada; later delivered to Peru. R-1820-G205A of 1,200 hp.
Hawk 75A-1
First production batch for France, four  machine guns, R-1830-SC-G of ; 100 built
Hawk 75A-2
Second production batch for France, either R-1830-SC-G or  R-1830-SC3-G, six 7.5 mm machine guns; 100 built
Hawk 75A-3
Third production batch for France, similar with Hawk 75A-2; 135 built (133 delivered).
Hawk 75A-4
Last production batch for France, Hawk 75A-2 with Wright R-1820-G205A Cyclone radial with 1,200 hp: 285 built, 81 delivered to France; others to Great Britain as Mohawk IV
Hawk 75A-5
Similar to Hawk 75A-4. Built under license in China (production was later moved to India), absorbed into RAF as Mohawk IV
Hawk 75A-6
Version for Norway; aircraft captured during the German invasion were eventually sold to Finland.
Hawk 75A-7
Version for Netherlands East Indies: 1,200 hp Cyclone, one  and one in cowl and two in wings; later four  (two in nose, one in each wing) and six  bombs.
Hawk 75A-8
Export version for Norway. Later redesignated P-36G.
Hawk 75A-9
10 aircraft delivered to Persia, captured still in crates and used by RAF in India as Mohawk IVs
Hawk 75M
Simplified version with fixed landing gear and Wright R-1820 Cyclone for China, built by both Curtiss and Central Aircraft Manufacturing Company in China
Hawk 75N
Simplified version for Siam (Thailand) with non-retractable landing gear and wheel pants.
Hawk 75O
Simplified version for Argentina, 30 built and delivered by Curtiss with additional 200 to be built under license locally by Fabrica Militar de Aviones, however only 20 were completed.
Hawk 75Q
Two additional simplified demonstrators for China. At least one is reputed to have been given an armament similar to that of the XP-36F and to have engaged in combat over Shanghai during the Japanese attacks in September 1937, reportedly shooting down several bombers before being brought down with the loss of the American pilot.
XP-37
Allison V-1710 inline, cockpit moved to the rear of the fuselage
YP-37
Service test version of XP-37, 13 built
XP-40
Allison V-1710 inline, prototype of the Curtiss P-40 Warhawk, one converted from a P-36A
XP-42
Testbed for streamlining cowlings around air-cooled engines

Operators

 Republic of China Air Force

 Finnish Air Force

 French Air Force
 Indian Empire
 Royal Indian Air Force

 Royal Netherlands East Indies Army Air Force

 Portuguese Air Force

 Royal Air Force

 South African Air Force

 United States Army Air Corps
 United States Army Air Forces

Surviving aircraft

New Zealand
 CU-554 – Hawk 75A-6 under restoration to airworthy condition at Ardmore Airport, New Zealand for Jerry Yagen's Military Aviation Museum. Formerly located at Omaka Aerodrome in Blenheim, New Zealand.

Thailand
 Unknown ID – Hawk 75N on static display in the Royal Thai Air Force Museum in Bangkok.

United Kingdom
 N°82 – Hawk 75A-1 airworthy at The Fighter Collection in Duxford, Cambridgeshire. It was one of the first 100 delivered to the French in April 1939. It wears French camouflage and is painted in markings from two different periods during its service on either side of the fuselage.
 38-210 – P-36C airworthy at The Fighter Collection in Duxford, Cambridgeshire. It was the last P-36C built and was restored in 2015 in Chino, California, before being shipped to England. It is painted in US Army Air Corps silver and yellow.

United States
 38-001 – P-36A on static display at the National Museum of the United States Air Force in Dayton, Ohio. It is the first P-36A to be delivered to the Air Corps and is displayed in the markings of the P-36A flown by Lt Phil Rasmussen during the Japanese attack on Pearl Harbor.

Specifications (P-36A)

See also

References

Notes

Citations

Bibliography
 Bowers, Peter M. Curtiss Aircraft, 1907-1947. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1979. .
 Bowers, Peter M. The Curtiss Hawk 75: Aircraft in Profile No. 80. London: Profile Publications, 1966.
 Bridgwater, H.C. Combat Colours Number 3: The Curtiss P-36 and P-40 in USAAC/ USAAF Service 1939-1945. Bletchley, Buckinghamshire, UK: Guideline Publications Ltd., 2001. .
 Brindley, John F. French Fighters of World War Two. London: Hylton Lacy, 1971. SBN 85064 0156

 Dean, Francis H. and Dan Hagedorn. Curtiss Fighter Aircraft: A Photographic History 1917-1948. Atglen, PA: Schiffer Publishing, 2007. .
 Fleischer, Seweryn and Jiri Chodil. Curtiss P-36 Hawk, Cz.3 (Monograpfie Lotnicze 63) (in Polish). Gdańsk, Poland: AJ-Press, 2000. .
 Green, William. War Planes of the Second World War, Volume Four: Fighters. London: MacDonald & Co. (Publishers) Ltd., 1961 (Sixth impression 1969). .
 Green, William and Gordon Swanborough. WW2 Aircraft Fact Files: US Army Air Force Fighters, Part 1. London: Macdonald and Jane's Publishers Ltd., 1977. .

 March, Daniel J., ed. British Warplanes of World War II. London: Aerospace Publishing, 1998. .

 Padin, Jorge Núñez, ed. Curtiss Hawk (Serie Fuerza Aérea Argentina: No. 5) (in Spanish). Bahía Blanca, Argentina: Fuerzas Aeronavales, 1999.

 Persyn, Lionel. Les Curtiss H-75 de l'armée de l'Air (in French). Outreau, France: Éditions Lela Presse, 2007. .

 Rys, Marek. Curtiss P-36 Hawk, Cz.1 (Monograpfie Lotnicze 61) (in Polish). Gdańsk, Poland: AJ-Press, 2000. .
 Rys, Marek and Seweryn Fleischer. Curtiss P-36 Hawk, Cz.2 (Monograpfie Lotnicze 62) (in Polish). Gdańsk, Poland: AJ-Press, 2000. .
 Shores, Chris. "The RAF's Little Indians". Air Enthusiast, Twenty-three, December 1983-March 1984. Bromley, UK:Fine Scroll. ISSN 0143-5450. pp. 1–9.
 Swanborough, Gordon and Peter M. Bowers. United States Military Aircraft Since 1909. London:Putnam, 1963.
 Swanborough, Gordon and Peter M. Bowers. United States Military Aircraft Since 1909. Washington, DC: Smithsonian, 1989. .
 Thomas, Andrew. "Indians Over Africa: Curtiss Mohawks in SAAF Service". Air Enthusiast, No. 107, September/October 2003, pp. 66–69.
 United States Air Force Museum Guidebook. Wright-Patterson AFB, Ohio: Air Force Museum Foundation, 1975.
 Williford, Glen M. Racing the Sunrise: The Reinforcement of America's Pacific Outposts, 1941–1942 . Annapolis: Maryland : Naval Institute Press, 2010. .

External links

 (1938) Detail Specifications for Curtiss Hawk 75-A Airplane
 The Fighter Collection Curtiss 75-Hawk
 Aircraft Manual in French Air Force Service
 Curtiss YP-37
 Curtiss XP-42
 "Plane Speed Record Shattered In Power Dive" Popular Mechanics, April 1939.

P-36
Curtiss P-36
Single-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft
Aircraft first flown in 1935
World War II aircraft of Finland
World War II Chinese fighter aircraft

Curtiss P-36 Hawk