A Olimpíada Alagoana de Matemática (OAM) é uma competição estadual de matemática promovida pelo Instituto de Matemática (IM) da Universidade Federal de Alagoas (Ufal) desde 2003.

A OAM tem como objetivos:

Estimular e promover o estudo da matemática entre alunos do ensino básico e superior das redes pública e privada do estado;
Identificar jovens talentos e fornecer oportunidades para seu ingresso nas áreas científicas e tecnológicas;
Contribuir para a melhoria do ensino da matemática no estado.

Níveis e provas

A OAM é realizada em três níveis, de acordo com a escolaridade dos alunos:

 Nível I: para alunos matriculados na 5ª ou 6ª série do ensino fundamental;
 Nível II: para alunos matriculados na 7ª ou 8ª série do ensino fundamental;
 Nível III: para alunos matriculados em qualquer série do ensino médio;
 Nível universitário: para alunos matriculados em qualquer curso de graduação.

A OAM consiste em duas fases:

 Primeira fase: prova de múltipla escolha da Olimpíada Brasileira de Matemática (OBM) para todos os alunos inscritos;
 Segunda fase: prova dissertativa para os classificados da primeira fase.

Edições e premiações

A OAM é realizada anualmente, geralmente no segundo semestre. As inscrições são gratuitas e podem ser feitas pelos professores ou pelos próprios alunos através do site do IM. A prova da segunda fase ocorre em diferentes polos do estado, como Maceió, Arapiraca, Delmiro Gouveia, Coruripe, Santana do Ipanema, Maragogi, Palmeira dos Índios e Penedo.

Os melhores alunos de cada nível da OAM recebem medalhas de ouro, prata e bronze, além de certificados. Os medalhistas também são convidados a participar do Núcleo de Treinamento Intensivo (NuTI) do IM, onde recebem preparação para competições nacionais e internacionais de matemática. Além disso, os melhores alunos da OAM são indicados para fazer a prova da OBM, que seleciona os representantes do Brasil para olimpíadas internacionais como a IMO (Olimpíada Internacional de Matemática).

A edição de 2021 da OAM teve inscrições abertas até 20 de novembro e a prova ocorreu em 27 de novembro em uma única etapa presencial para os níveis I, II e III e virtual para o nível universitário¹. A solenidade de premiação da edição de 2022 da OAM ocorreu no dia 9 de março de 2023, no auditório Oscar Sátyro, no Campus Maceió do Instituto Federal de Alagoas.

Competição Edmilson Pontes

A partir de 2021, a OAM passou a se chamar Competição Edmilson Pontes, em homenagem ao professor Edmilson Motta Moreira Pontes, que faleceu em 2020. Edmilson Pontes foi um dos fundadores do IM e um dos idealizadores da OAM, além de ter sido um grande incentivador das olimpíadas de matemática no estado. A mudança de nome foi uma forma de reconhecer sua contribuição e seu legado para a matemática alagoana.

Olimpíada Brasileira de Matemática das Escolas Públicas

Olimpíada Alagoana de Matemática


Jâtcovița (în ) este un sat în plasa Golubăț, Districtul Braničevo, Timoc, Serbia. Aici are loc anual Festivalul Internațional "Joc Românesc" de la Jâtcovița.
Localitatea a fost locuită compact de românii timoceni.

Demografie
În satul Jâtcovița există 116 locuitori adulți, iar vârsta medie a populației este de 45,3 ani (41,7 la bărbați și 48,8 la femei). Satul are 48 de gospodării, iar numărul mediu de membri pe gospodărie este de 2,96.

Evoluția istorică a populației

</center>

Distribuția populației după naționalitate (2002)

Referințe

Localități din Serbia Centrală

Jâtcovița


Japanska kinematografija predstavlja ukupnost filmskog nasljeđa, tradicije, filmske industrije i proizvodnje u Japanu. Prema broju godišnje izdanih filmova ubraja se među pet najvećih na svijetu, kao i među najstarije pošto se prva komercijalno filmsko prikazivanje (projekcija) u Japanu odvilo godinu i pol nakon prvoga filma braće Lumiere.

Najboljim japanskim filmom smatra se Tokijska priča, koji se prema britanskom filmskom časopisu Sight and Sound ubraja u deset najvećih filmova svih vremena. Među japanskim klasicima koji su postigli međunarodni uspjeh ističu se Rašomon kultnog redatelja Akira Kurosawe, koji je označio je početak "zlatnog doba" japanskog filma 1950-ih i upoznavanje zapada s japanskom kinematoigrafijom, Godzilla, film o čudovištu koje je izraslo u međunarodnu ikonu Japana i ikonu popularne kulture kao pandan King Kongu te Kurosawini klasik Sedam samuraja koji je bio nadahnuće za hvaljeni vestern Sedmorica veličanstvenih.

Japan je s četiri osvojena Oscara za najbolji strani film najuspješnija azijska država.

U japanskoj filmskoj proizvodnji prevladavaju domaći žanrovi koji se umnogome razlikuju od europskih ili američkih pandana. Posebna podvrsta japanske animacije (anime) s prepoznatljivim načinom crtanja i proizvodnje postigla je veliki međunarodni uspjeh i postala istoznačnicom za japansku filmsku proizvodnju.

Nakon kriznog razdoblja zbog japanske gospodarske krize 1990-ih, zahvaljujući novom valu japanskih horora i velikoj međunarodnoj proizvodnji anima zapad je ponovno "otkrio" Japan, koji je na domaćem tržištu i dalje okrenut niskobudžetnim filmovima uz pokoju međunarodnu uspješnicu velikih filmskih studija, poput višestruko nagrađivanih Odlazaka (Oscar za najbolji strani film 2009.) i Obiteljskog posla (Zlatna palma 2018.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Kronologija japanskog filma prema Joaquin da Silva

Japanska filmska umjetnost
Filmska umjetnost po državama

Japanska kinematografija


Edgar Cheung Ka Long (; 10 de junho de 1997) é um esgrimista hongconquês, campeão olímpico.

Carreira

Ka Long conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após derrotar o italiano Daniele Garozzo por 15–11 na disputa de florete individual.

Esgrimistas olímpicos de Hong Kong
Campeões olímpicos de Hong Kong
Esgrimistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Cheung Ka Long


Türkiye Defteri, 1970'li yılların Türkiyesinde önemli bir düşünce boşluğunu dolduran, yerel bir marksizmin gerekliliğini duyan ve düşünen birkaç aydınin kurduğu aylık dergi.

Nisan 1971-Haziran 1975 arasında yayımlanan derginin sahibi ve yönetmeni Naci Çelik Berksoy'du. Kurucuları Naci Çelik, Hulki Aktunç, Taylan Altuğ idi. Dergi Kemal Tahir'in görüşlerini de işledi. Marksizm ve Osmanlı, Batılaşma ana gündem maddeleriydi. Özel sayılarında Mustafa Suphi, Kemal Tahir, Nâzım Hikmet, Orhan Kemal ele alındı.

Yazarları arasında kurucularından başka Kemal Tahir, Selahattin Hilav, Sezer Tansuğ, Selim İleri, Tomris Uyar, Leyla Erbil, Hilmi Yavuz, Necati Güngör ve sinema yazilariyla Ercüment Akman da bulunuyordu.

Yayımı sona eren Türkiye dergileri
Bilgi kutusu bulunmayan dergiler

Türkiye Defteri


Türkiye´de biyogüvenlikle ilgili bir protokol Çevre Bakanlığı tarafından yürürlüğe konmuştur. Bu protokolün tanımlamaları ve düzenlemeleri şunlardır:

Çağdaş biyoteknoloji, rekombinant DNA, nükleik asitlerin hücre veya organellere doğrudan enjeksiyonu, farklı taksonomik gruplar arasında uygulanan hücre füzyonu gibi doğal fizyolojik üreme- çoğalma ve rekombinasyon engellerini ortadan kaldıran ve klasik ıslah ve seleksiyon yöntemlerince kullanılmayan in vitro nükleik asit tekniklerinin tamamı olarak tanımlanmaktadır.

Çağdaş biyoteknoloji kullanılarak elde edilen organizmalara Genetik Yapısı Değiştilmiş Organizmalar (GDO) veya uluslararası kullanımı ile Living Modified Organism (Değiştirilmiş Canlı Organizmalar) adı verilmektedir. Çağdaş Biyoteknolojik yöntemlerle kendi türü haricinde bir türden gen aktarılarak belirli özellikleri değiştirilmiş bitki, hayvan ya da mikro-organizmalara Transgenik de denilmektedir.

Çağdaş biyoteknoloji ile:

 Doğal olmayan rekombinasyonlar yaratılır
 Yeni veya yabancı genler veya DNA dizinleri önceden planlanamayan lokasyonlara yerleştirilir.
 Gen aktarımı için etken genetik parazitler taşıyıcı (vektör) olarak kullanılır: vektörler en etken genetik parazitlerden çıkartılmış genetik element ve sıraların mozaiğidir, hareketli genetik elementler taşırlar; özel olarak türlerin bariyerlerini kırmak üzere yapılmışlardır, konukçu aralığı geniştir; yeni veya mevcutu artıran halk sağlığı ve çevresel problemler yaratabilecek direnç genleri, bugünkü kullanımı ile antibiyotik ve herbisitdirenç genleri, taşırlar.

Çağdaş biyoteknolojinin temel işlevi türlerin tür olma özelliğini korumak için binlerce yılda oluşturduğu üreme-çoğalma engellerini kırmak, böylece farklı türler, hatta canlı familyaları arasında gen aktarımı yapmaktır. Bu işlem sonucu doğada doğaya ve kendi türüne yabancı yeni çeşitler üremeye-çoğalmaya başlayacaktır. Genetik yapısı değiştirilmiş canlıların ve metabolik ürünlerinin kısa ve uzun vadede ekosistem süreçleri ve işlevleri üzerinde nasıl bir etki yapacağı henüz bilinmemektedir. Bu belirsizlik nedeniyle konu 1992 yılında yapılan Rio Konferansında dikkate alınmış ve Rio Konferansının çıktılarından birisi olan Biyolojik Çeşitlilik Sözleşmesinde, hem ulusal önlemler almak, hem de uluslararası bağlayıcılığı olan bir protokol hazırlama ihtiyacını değerlendirmek anlamında yer almıştır.

Çağdaş biyoteknoloji yeni ve doğal olmayan canlı çeşitlerinin ortaya çıkması ile sonuçlanmaktadır. Bu sonuç dünyada biyoteknolojide güvenlik tedbirlerinin geliştirilmesini gerektirmiş ve çağdaş biyoteknoloji kullanılarak elde edilmiş olan genetik yapısı değiştirilmiş organizmaların insan sağlığı ve biyolojik çeşitlilik üzerinde oluşturabileceği olumsuz etkilerin belirlenmesi sürecini (risk değerlendirme) ve belirlenen risklerin meydana gelme olasılığının ortadan kaldırılması veya meydana gelme durumunda oluşacak zararların kontrol altında tutulması için (risk yönetimi) alınan tedbirleri ifade eden biyogüvenlik terimi güncel hale gelmiştir. Biyoteknoloji uygulamalarında teknolojinin kullanımı, sonuç ürün ve ürünün kullanım amacı ile yeri farklı riskler oluşturduğundan ayrı tedbirler gerektirmektedir. Bu nedenle biyogüvenlik, laboratuvar ve sera çalışmaları; gıda güvenliği ve çevreye salım durumları için ayrı düzenlemeleri içermektedir.

Konunun küresel ölçüdeki önemi nedeniyle BM Biyolojik Çeşitlilik Sözleşmesine ek Biyogüvenlik Protokolü 24 Mayıs 2000 tarihinde taraf ülkelerin imzasına açılmıştır. Protokol transgenik canlıların biyolojik çeşitlilik üzerinde oluşturabileceği olumsuz etkilerin önlenmesini amaçlamaktadır. Protokolün yürürlüğe girmesi ile, herhangi bir transgenik canlı çevreye salımı gerçekleştirilmeden önce tam bir risk değerlendirmeye alınacak ve bir başka ülkeye üretim ve doğrudan çevreye salım amacıyla ihrac edilmeden önce ithalatçı ülkenin önceden onayı alınacaktır. Tüketim veya işleme amacıyla ihracı yapılacak olan transgenik canlılar ve ürünleri hakkında ise takas mekanizması vasıtasıyla önceden bilgilendirme sağlanacaktır. Protokole taraf olan her ülke kendi iç mevzuatında, transgenik canlıların kontrolü için gerekli yasal, kurumsal ve idari tedbirleri almak ve idame ettirmekle yükümlüdür. Transgenik canlılardan kaynaklanacak zararların telafisi konusunda uluslararası bir sistem kurulması ve bu canlıların ve ürünlerinin etiketlenmesine ilişkin standartların oluşturulması Protokolün yürürlüğe girmesinden sonra yapılacak olan Taraflar Toplantısına bırakılmıştır.

Protokolün yürürlüğe girmesi, biyogüvenlik alanında küresel seviyede yaşanan hukuki boşluğu doldurmakla birlikte, transgenik canlılardan ve ürünlerinden kaynaklanacak çevresel ve ticari sorunların önlenmesi ulusal seviyede alınacak kurumsal tedbirlere ve ulusal seviyede risk değerlendirme ve risk yönetimi için teknik kapasitesinin oluşturulmasına bağlıdır.

Türkiye´de durum

Türkiye´de Transgenik Bitkilerle ilgili mevzuat hazırlığı çalışmalarını Tarım ve Köyişleri Bakanlığı 31 Mart-1 Nisan 1998 tarihlerinde Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğünde "Transgenik Bitkiler ve Güvenlik Önlemleri" konusunda, ilgili araştırma kuruluşları ve Genel Müdürlükler ile Üniversitelerden temsilcilerin katılımıyla yapılan bir toplantı ile başlatmıştır.

Belirlenen ana esaslar çerçevesinde teknik uygulamalara temel teşkil edecek görüş ve raporlar oluşturulmuştur. Bu kapsamda, konu "1. Transgenik Kültür Bitkilerinin Alan Denemeleri; 2. Transgenik Kültür Bitkilerinin Tescili; 3. Genetik Yapısı Değiştirilmiş Organizmaların (GDO) Üretilmesi, Pazara Sürülmesi ve Gıda Olarak Kullanımı" olarak üç kısma ayrılmıştır. Bunlardan "Transgenik Kültür Bitkilerinin Alan Denemeleri Hakkında Talimat" Makamın 14.5.1998 gün ve TGD/TOH-032 sayılı Makam Olur'u ile yürürlüğe konulmuştur. "Transgenik Kültür Bitkilerinin Alan Denemeleri" ile ilgili talimatın aksayan yönlerinin düzeltilmesi amacıyla adı geçen talimatta yapılan değişiklikler 25.03.1999 tarihli Makam Olur'u ile yürürlüğe girmiştir.

Belirtilen geçici düzenleme çerçevesinde Türkiye´de resmi yollardan genetik yapısı değiştirilmiş canlıların üretim amacıyla girişi önlenmiş durumdadır. Talimat gereği genetik yapısı değiştirilmiş bir tarım çeşidinin Türkiye´ye ithal edilmesinden önce alan denemesine alınması gerekmektedir. Ancak her genetik yapısı değiştirilmiş tohumun da alan denmesine alınması söz konusu değildir. Alan denemesine alınabilmesi için transgenik tohumun geliştirildiği ülkede ve biyogüvenlik düzenlemeleri olan ülkelerde kayıtlı olması ve 5 yıldır üretiliyor ve tüketiliyor olması şartı aranmaktadır. Böylece hiç denenmemiş, risk değerlendirmesi daha önce yapılmamış bir transgenik canlının Türkiye´de denenmesi, yani Türkiye´nin deneme tahtası olarak kullanılması önlenmektedir. Bu tedbirler acil olarak alınmış tedbirlerdir. Orta ve uzun vadede ülkemizin daha kapsamlı tedbirler alması ve risk değerlendirme-risk yönetimi sistemleri kurması gerekmektedir.

Biyogüvenlik Protokolü Hükûmetimiz adına Çevre Bakanı Fevzi AYTEKİN tarafından 24 Mayıs 2000 tarihinde imzalanmıştır. Protokole taraf olma çalışmaları devam etmektedir. Protokolün uygulanması ve ülkemizin genetik kaynaklarının zarar görmemesi için biyogüvenlik sisteminin kurulması doğrultusunda insan kaynağı ve teknik altyapı oluşturulması gerekmektedir. Bu kapsamda kaçak girişlerin önlenmesi için gümrük kontrollerinde yeni bir yapılanmaya da ihtiyaç duyulmaktadır.

Protokolün amacı

Çevre ve Kalkınma Hakkındaki Rio Deklarasyonunun 15 numaralı prensibinde yer alan ön tedbirci yaklaşıma uygun olarak, bu Protokolün amacı insan sağlığı üzerindeki riskler göz önünde bulundurularak ve özellikle sınır ötesi hareketler üzerinde odaklanarak, biyolojik çeşitliliğin korunması ve sürdürülebilir kullanımı üzerinde olumsuz etkilere sahip olabilecek ve çağdaş biyoteknoloji kullanılarak elde edilmiş olan değiştirilmiş canlı organizmaların güvenli nakli, muamelesi ve kullanımı alanında yeterli bir koruma düzeyinin sağlanmasına katkıda bulunmaktır.

Protokol ön tedbirlilik prensibine dayanmakta, riskleri önceden belirlemeye ve önlem almaya yönelik bir sistem içermektedir. Hükümler, GDO nun doğaya veya insan sağlığına olabilecek olumsuz etkileri konusunda bilimsel verilerin yetersiz olması veya belirsizlik içermesi durumunda, veriler tamamlanıncaya ve belirsizlik giderilinceye kadar söz konusu GDO nun doğayla etkileşime girmesine izin verilmemesinden yanadır. Doğayla etkileşim protokolün kapsamını ve uygulama şeklini belirlemekte temel kriterdir. Tüm GDO lar, yaşamsal aktivitelerinden dolayı doğanın biyotik ve abiyotik bileşenleri ile etkileşime girebilir, bunedenle Protokol doğal üreme-çoğalma engellerini aşarak elde edilmiş tüm canlıları, yani tüm GDO ları kapsamaktadır. Yani protokolün öngördüğü risk değerlendirme, risk yönetimi, bilgi alışverişi, kaza ve acil durum tedbirleri, kaçak sınıraşan hareketlere karşı önlemler, sosyo-ekonomik yapının karar sürecinde dikkate alınması ve halkın bilgilendirilmesi maddelerinden oluşan genel tedbirler tüm GDO lar için geçerlidir. Genel tedbirler ulusal seviyede yapılacak düzenlemelere dayanmaktadır.

Protokolün öngördüğü ve uluslararası seviyede düzenleme gerektiren temel mekanizmalar ise takas mekanizması, ön bildirim anlaşması ve dokümantasyon sistemleridir. Bu mekanizmalar uygulamada doğayla etkileşim kriterine dayanarak GDO ları kasıtlı olarak çevreye salımı gerçekleşek olan ve kasıtsız olarak çevreye salınabilecek olan GDO lar şeklinde ayırmaktadır. Kasıtsız çevreye salım kapsamında gıda, yem ve işleme amaçlı GDO lar, transit geçişler ve kapalı kullanıma tabi GDO lar ayrı ayrı ele alınmaktadır.

Kasıtlı çevreye salımı, yani açık ve geniş alanlarda üretimi söz konusu olan GDO lar Ön Bildirim Anlaşması na tabidir. Ön Bildirim Anlaşması işlemi gereğince, ihracatçı taraf ithalatçı tarafa Protokolün Ek-I de belirtilen bilgileri içeren bir bildirimde bulunacaktır. İthalatçı ülkenin yetkili mercii bildirimi aldığında uygulayacağı karar sürecini, yani bildirimdeki bilgilerin yeterliliğine ve sınıraşan hareketin hangi şartlar altında başlayabileceğine dair bilgileri belirterek bir ön cevap verecektir. İthalatçı ülke GDO nun ithalatı konusunda karar vermeden önce GDO yu Protokol Ek-III de belirlenen metodoloji doğrultusunda vaka vaka (case by case) risk değerlendirmeye alacaktır. Aksi ithalatçı ülke tarafından belirtilmediği sürece GDO nun sınıraşan hareketi ithalatçı ülkenin yazılı izni alınmadan başlamayacaktır. GDO nun taşınması sırasında eşlik eden belgelerde GDO olduğu açıkça belirtilecek, GDO nun kimliği, özellikleri, güvenli muamele, depolama, taşıma ve kullanım şartları, ihracatçının irtibat bilgileri, hareketin protokole uygun olarak gerçekleştiğine dair deklerasyon bulunacaktır.

Gıda, yem ve işleme amaçlı GDO lar için uygulanacak işlemler 11. madde ile belirlenmiştir. Buna göre, her bir taraf ülke dahilde doğrudan gıda veya yem veya işleme amacıyla kullanımını ve pazara sürülmesini onayladığı bir GDO ile ilgili olarak 15 gün içinde protokol Ek-II de belirtilen bilgileri içeren bildirimini takas mekanizması vasıtasıyla tüm taraf ülkelere yapacaktır. Yine takas mekanizması vasıtasıyla her bir taraf ülke gıda, yem ve işleme amaçlı GDO lar için öngördüğü ulusal yasa ve işlemlerini diğer ülkelere bildirecektir. Böylece her ülke uluslararası pazara sürülmeden önce gıda, yem veya işleme amacıyla kullanımı onaylanmış yeni bir GDO dan haberdar olacak ve iç mevzuatını harekete geçirecektir. Bu tür GDO lara eşlik eden belgelerde GDO içerebilir ibaresi açıkça konacak ve kullanım amacının çevreye salımı içermediği belirtilecektir.

Transit geçişteki GDO lar için protokol yine uygulanacak işlemi ulusal sistemlere bırakmıştır. Aksi o ülke tarafından belirtilmediği sürece transit geçişteki GDO lar ön bildirim anlaşmasına tabi değildir. Ülkeler bu konudaki düzenlemelerini takas mekanizması vasıtasıyla diğer ülkelere bildirecektir.

Kapalı kullanıma tabi GDO lar da ön bildirim anlaşmasına tabi değildir. Her ülke kapalı kullanım şartlarını ve standartlarını kendisi belirleyecek ve takas mekanizmasına bildirecektir. Bu kapsamdaki GDO lara eşlik eden belgelerde GDO olduğu açıkça belirtilecek, güvenli taşıma, depolama, kullanma bilgileri bulunacaktır.

İşleme tabi tutularak yaşamsal aktivitesini yitirmiş olan ancak yeniden çoğalabilir nitelikte genetik materyal içeren GDO ürünlerinin doğaya kontrolsüz olarak salımını önlemek üzere protokol gereği yapılan bildirimlerin bu tür GDO ürünlerine ilişkin bilgileri ve ürünün kullanım amacını içermesi öngörülmektedir. GDO nun risk değerlendirmesi yapılırken de GDO nun ürünleri dikkate alınacaktır. GDO ürünlerine ilişkin bilgiler takas mekanizması vasıtasıyla diğer ülkelere bildirilecektir.

Protokolün temel hükümlerinden birisini oluşturan risk değerlendirme, GDO nun olası potansiyel alıcı çevrede, vaka vaka, yeni genotipik ve fenotipik özelliklerinin belirlenmesi, olumsuz etkilerinin ortaya çıkma olasılığının ve gerçekleşmesi halinde ortaya çıkacak sonuçların değerlendirilmesi, sebep olduğu genel riskin tahmin edilmesi, sebep olduğu riskin kabul edilebilirliğinin ve yönetilmesine ilişkin stratejilerin belirlenmesi, alıcı çevre içerisinde gözlenmesi yoluyla bilgi eksikliklerinin ve belirsizliklerin giderilmesi amaçlarını taşımaktadır.

Tüm işlemler tamamlanıp, GDO piyasaya sürüldükten sonra da olabilecek olumsuzlukların önceden belirlenmesi amacıyla risk yönetimi öngörülmektedir. Risk yönetimi GDO nun bulunduğu çevrede izlenmesi esasına dayanmaktadır.

Protokol 50. ülkenin onay belgesi BM Sekreteryasına ulaştıktan sonra 90. günde dünyada yürürlüğe girecektir. Protokol yürürlüğe girinceye kadar, protokolün temel mekanizmalarının alt yapısı oluşturulacaktır. Bu kapsamda takas mekanizmasının kurulması, gelişmekte olan ülkelerde protokolün uygulanması için gereken teknik kapasitenin oluşturulması ve ulusal yasal düzenlemelerin yapılması öncelik taşımaktadır.

Protokol yürürlüğe girdikten sonra ise belgeleme ve etiketleme standartları, protokole uygunluk şartları, sorumluluk ve telafi mekanizması Protokol taraflarınca belirlenecektir.

Dış bağlantılar
 Biyolojik Çeşitlilik Ulusal Web Sitesi
 Cartagena Biyogüvenlik Protokolü Metni
 Biyolojik Çeşitlilik Sözleşmesi 1996
 The Biosafety Information Network and Advisory Service (BINAS) of the United Nations Industrial Development Organization (UNIDO).
 GDO'ya Hayır Platformu
 GDO ceviri sitesi
 haber "Kolzaları canavara çevirdiler"

Biyogüvenlik
Biyogüvenlik

Türkiye Biyogüvenlik Protokolü


Đuro Maričić (Hašani,  13. studenog 1934. – Sisak, 31. ožujka 2018.),ugledni književnik, diplomirani inženjer, društveni i sportski radnik, humanist, naučni istraživač i teoretičar književnosti.

Biografija
Rođen je 13. studenog 1934 godine u Hašanima, kod Bosanske Krupe, BiH, od oca Petra i majke Danice, rođene Banjanin. Četiri razreda osnovne škole završio je u Hašanima, Nižu trogodišnju realnu gimnaziju u Bosanskoj Krupi, Višu realnu gimnaziju u Zagrebu. Oslobođen je polaganja obje mature. U Zagrebu je 1962.g. diplomirao na Elektrotehničkom fakultetu slabu struju, a zatim studirao na Fakultetu ekonomskih nauka, prvi stupanj, VŠ. Završio je školu stranih jezika- Njemački jezik. Govori engleski, ruski i njemački .

U osamnaestoj godini, za vrijeme školskih praznika, tri mjeseca je studirao Einsteinovu Teoriju relativiteta, a godinu dana kasnije Freudov Uvod u psihoanalizu .

Radio je kao vrlo uspješan dizajner mjernih i upravljačkih uređaja u Zagrebu u firmi ATM. Njegov najvažniji projekt bio je na S & M peći u Željezari u Smederevu, dovršen 1966. godine. Iste je godine prelazi u INA Rafineriju nafte u Sisku gdje je završio vrlo uspješnu radnu karijeru kao glavni tehnolog mjerno- regulacionih uređaja. Odlazi u mirovinu 1. listopada 1992.

Živio je u blizini Siska u selu Žažina i bavio se književnim radom. Objavio je 45 knjiga. Pored poezije za djecu i odrasle, piše kritiku književnosti za djecu i odrasle, priče, romane, aforizme i putopise, znanstvenoistraživačke radove iz šaha i književnosti, kao i teoretske radove s područja književnosti. Surađuje ili je radio u više od 60 novina, časopisa, radio i TV postaja u bivšoj Jugoslaviji. Časopisi za djecu objavili su više od 260 pjesama i značajan broj priča. Objavljuje ih u elektronskim časopisima Nosorog (Banja Luka), Diogen pro kultura magazin (Sarajevo), Balkan-Sehara, Književna Sehara (Pariz), Suština poetike (Srbija), Zavetina (Beograd).

Pokrenuo je poznatu književnu manifestaciju Ćopićeve staze djetinjstva. Pridonio je Leksikonu jugoslavenskih pisaca koji je objavila Matica Srpska u Novom Sadu. Dobrovoljni darivatelj krvi je 50 puta, sudjeluje u nekoliko dobrovoljnih radnih akcija.

Šport i šah su Maričićevi hobiji. Bio je predsjednik Predsjedništva šahovske federacije Hrvatske u razdoblju od 1982. do 1984. godine. godine. Sudio je niz šahovskih natjecanja na domaćoj i međunarodnoj razini. Međunarodni je šahovski sudac, sudio je Omladinsku šahovsku Balkanijadu, u Predeal, Rumunjska, 1987. godine, i na pet šahovskih olimpijada, Malta 1980; Solun, Grčka, 1984; Dubai, Ujedinjeni Arapski Emirati, 1986; Solunu, Grčkoj, 1988. i Novom Sadu, Srbiji 1990. godine.

Maričić već dugi niz godina provodi dječju kreativnost. Napisao je kritike, aforizme, putopisne knjige, priče za djecu i odrasle, te poezije za odrasle. Maksimalno je dao poeziju za djecu, u kojima ima stotinu antologijskih pjesama, daleko više od bilo kojeg hrvatskog pjesnika. Sa Zmaj Jovom Jovanovićem i Grigorom Vitezom čini vrh poezije za djecu na prostoru bivše Jugoslavije. Priroda je neiscrpni izvor inspiracije. U poeziji je napravio zanat, pa su njegove pjesme neočekivano i vrlo učinkovite. Njegovi fascinantni kratki opisi prirode u stihovima i prozi fascinirani su, s izvanrednim metaforicima. Njegove kratke priče o životinjama nisu jednake, jedinstveno ne samo u Hrvatskoj nego i u svjetskoj književnosti. Njegova privrženost i razumijevanje, blizina prirodi, vrstan je fenomen.

I među pjesmama za odrasle postoji desetak antologijskih, i među ljubiteljima, kao i među angažiranim i pjesmama s temom iz prirode.

U svojoj 77. godini prihvatio je rad na romanu. I pokazalo se da je to neka vrsta fenomena. Njegov prvi roman, Genijalan pas SITI, došao je do izvrsnog primanja kritike. Trilogija Krajisla slijedila je oko 1.500 stranica. U prva tri romana, koja se može smatrati knjigom u tri dijela, o dječaku Draganu Saviću predstavljaju trilogiju namijenjenu djeci. Tako je postigao trilogiju.

Maričićevi turistički časopisi u Jugoslaviji i svijetu su posebni. Tako su oduševili svog zemljaka u Kanadi, piscu Simju Jelcu, kako bi ih odmah prevesti na engleski. Valja napomenuti da je Maričićev književni opus, 45 knjiga, vrlo jednolike kvalitete, umjetničke na visokoj razini.

Zanimljivo je da je Maričić, s 82 godine, još uvijek proizvodi visokokvalitetna djela. Njegov stil je jednostavan, prozračan, tečan, jednostavan za čitanje. Jezikom je sočan, bogat.

U Sisku je osnovao aktivne književnike i bio je dugogodišnji tajnik, inicijator svih njegovih aktivnosti, suradnja s pisacima iz Rijeke i Banje Luke. Počeo je i uredio Trenutak poezije na popisu prerade.

Kao osmogodišnji dječak, bio je početkom 1943. godine u

u fašističkom logoru u Cazinskoj krajini.

Zbog velike ljubavi prema šahu bilo mu je važno da njegovi unuci nauče igrati šah, te ih je počeo učiti ovoj igri od najranije dobi.

Životopis rada
Kao srednjoškolac, radio je dva mjeseca na Sljemenu, u Žičari Sljeme, kako bi popunio kućni proračun. Kasnije i dva mjeseca u društvu Jelen. Tijekom studija radio je 9 mjeseci i 16 dana kao stražar u riječkoj podružnici Metalpromet u Zagrebu. Kraće vrijeme, prije odlaska u JNA, radi na izučavanju prijelaznih pojava kod otpornih termometara, a po povratku postaje, nakon tri godine, najbolji projektant Mjerno-regulacijskih uređaja u ATM-u u Zagrebu. Njegova inženjerska karijera nastavlja se u INA Rafineriji nafte u Sisku, s velikim rezultatima, u Odjelu za instrumentaciju. Nakon pet godina, kada temeljito uvodi rad apstrakcije, umjesto improvizacije, uvodi Planove remonta, ulaganja i tekuće održavanje, obrazovanje, stalnu imovinu.

Redovito sudjeluje na seminarima i stručnim znanstvenim skupovima JUREMA i elektroničkom obradom podataka svake godine.

Godine 1968., u američkoj tvrtki Perkim & Elmer, u Uberlingenu, Njemačka, pohađao je tečaj za održavanje laboratorija analizatora. Godine 1972. u Bopp & Reuteru, u Meinheimu, Njemačka, volumeni su preuzeti kako bi se izmjerilo utovar cisterni za auto i željeznice. Pripremio je preliminarni dizajn zgrade Odjela za instrumentaciju.

U svibnju 1977. u svibnju je vodio grupu poslovnih ljudi iz Rafinerije u Englesku kako bi saznali o elektroničkom uređaju TDC 2000, američkoj tvrtki Honeywell, kako bi pokrenuli proces u kombinaciji pogona KP 6 iz komandne trgovine. Iste je godine u srpnju vodio grupu odgajatelja o obrazovanju o ovom uređaju i prevedivala ih pet tjedana, jer nisu znali engleski jezik. U prosincu iste godine, preuzima uređaj u Engleskoj, s kojim, modificirani, Amerikanci pokreću rakete u orbiti.

Maričić je inovator. Dizajnirano je prilagođeno grlo za žarulje na vodonepropusnom staklu kako bi se mogli koristiti domaće, a ne uvezene žarulje. Rekonstruirao je ronilačku jedinicu engleske tvrtke Masoneilan, konstruirao zračni motor za rotirajuće krilo na hladnjaku zraka.

Povukao se u ratno doba, 1. listopada 1992. godine, nakon što je zamijenjen novim političkim skupom s pozicije načelnika Tehnološke pripreme Odjela za instrumentaciju, u kojem je radio 17 inženjera i tehničara.

Društvena aktivnost
U Dubravi, Zagreb, 1957. godine, 23. godine, Đuro Maričić inicirao je neiskorišteni dom kulture da se otvori za mlade. Nakon toga, osnovana su mnoga odjela i sportski klubovi. Aktivirao se u rukometnom klubu koji u to vrijeme nije imao sedam igrača, pa je morao igrati. U godini, klub je postao jedan od prvih dviju klubova u Zagrebu i pridružilo se 42 igrača.

Slično se dogodilo i u Sisku. Inicirao je da se mrtvi Rafinerijski dom otvori za aktivnost mladih radnika. Uslijedilo je osnivanje šahovskog kluba i drugih sportskih i kulturnih sekcija. U Zagrebu je računan kao značajan budući društveni radnik. Takav se pokazao i u Rafineriji Sisak. Uskoro je postao predsjednik sindikalne podjele Odjela za instrumentaciju, Elektrotehničkog odjela i Stare mehaničke radionice. Inicira osnivanje šahovskog kluba "Nafta", kasnije Ine i književnog odsjeka, kasnije književnog kluba "Ivan Goran Kovačić" i inicira izdavačku djelatnost u kojoj djeluje kao vođa i urednik.

Maričić se bavi i drugim područjima društvene djelatnosti. Postaje član Radničkog savjeta Rafinerije i Predsjednik Konferencije Saveza komunista OOUR Održavanje. Naročito je zapaženo njegovo držanje kada su u Hrvatskoj 1971. godine izbili nemiri. Tada je njegov autoritet zbog korektnosti vidno porastao. Otvorila mu se mogućnost političkog napredovanja. Postao je potpredsjednik SIZ-a za kulturu grada Siska. Kao utjecajan čovjek, radio je u Rafinerijskom vijeću radnika kako bi stavio knjižnicu Sisak u hotel Samački, u rimskoj ulici. Spriječio je prodaju prostorija stare knjižnice u Kranjčevićevoj ulici u kojoj je sada Dječji odjel.

Godine 1973. Maričić je pohađao političku školu u Poreču. Te godine je ocijenio da mu politička perspektiva ima neprihvatljiva ograničenja. Pored toga što je, izvanredno studirajući, apsolvirao drugu godinu Fakulteta ekonomskih znanosti, i želje da do svoje 45. godine završi i faklulteta političkih znanosti, on donosi odluku da se postupno povuče iz politike i posveti samo svojim hobijima, šahu i književnosti.

Godine 1987., zbog napetosti u Odjelu za instrumentaciju, Đuro je napustio Savez komunista. To više nije njegova organizacija idealista. Nijedan pritisak nije mogao probiti ga da to učini.

Šahovska aktivnost
Đuro šah naučio u 13. godini, u Đačkom domu u Bosanskoj Krupi gledajući preko kako igraju stariji učenici. Odmah je postao najbolji igrač u Domu. U Zagrebu 1950. godine postao je član Šah. klub "Grafičar". Igrao je za školsku reprezentaciju i Fakultet elektrotehnike.

Kad je došao u Sisak, u tom gradu nije postojao šahovski klub. Pokrenuo je osnivanje šahovskog kluba "Nafta", kasnije INA. Postao je njegov prvi predsjednik. Bio je jedan od osnivača regionalne šahovske udruge za Banija, Kordun i Lik, njegov prvi tajnik. Počeo je i uređivao šahovski BILTEN tog saveza, prvi u Hrvatskoj. Kada je broj šahovskih klubova u Sisku porastao na deset, pokrenuo je osnivanje Gradskoga odbora za šah.

U početku, Maričić je igrao za šahovski klub, a kasnije se bavio samo organizacijom i suđenjem. Prošao je sudski ispit za republikanskog suca 1974. godine, za Federalni 1980. međunarodni, postao je sudac FIDE 1984. godine.

Sudio je niz domaćih i međunarodnih natjecanja, od kojih je najvažniji: glavni sudac 1984. godine na Međunarodnom šahovskom festivalu šahovske federacije Jugoslavije, Kup maršala Tita, s više od 4.000 sudionika; pet šahovskih olimpijada: Malta 1980; Solun, 1984; Dubai, Ujedinjeni Arapski Emirati 1986; Solunu 1988. i Novom Sadu 1990. godine; bio je šefom suca na Balkanu mladih šaha 1987. godine u Predealu u Rumunjskoj.

Godine 1988. organizirao je i sudio prva dva međunarodna šahovska natjecanja u Sisku: SISAK. i SISAK 1989. godine.

Osam je godina bio član Izvršnog odbora i Predsjedništva Hrvatske šahovske federacije. 1982 - 1984 predsjednik Predsjedništva šahovske federacije Hrvatske i zamjenik predsjedatelja hrvatskog Predsjedništva u šahovskoj federaciji Jugoslavije. Tijekom tog razdoblja bio je član ili predsjednik raznih odbora tog saveza. Napisao je prva pravila šahovskog turnira u Hrvatskoj.

Šahovska karijera Đure Maričića zaključena je monumentalnom knjigom Zlatnog doba šaha u Sisku, objavljenom 2015. godine, čime se čuva više od 600 imena sisačkih građana. Oblik enciklopedije, u boji, do 500 stranica.

Kao novinar, o šahu na području Banije, Korduna i Lika napisali su na listi Rafinerije, beogradskoj politici i raznim biltenima šaha koji je vodio i uređivao.

Donio je bogatu arhivu šaha Državnom arhivu u Sisku. Nažalost, iz svog materijala, nestao je najdragocjeniji, u svijetu jedinstven dokument, autogrami svih velemajstora, sudaca i organizatora s olimpijskih igara 1980. na Malti. Samo je Đuro, koji je bio jedan od sudaca za, prikupio ove autograme. Stoga, ovaj dokument nije mogao biti objavljen u Đurinoj knjizi Zlatno doba šaha u Sisku.

Djela

Poezija Knjige za djecu
 Teta bez autoriteta, 1977;
 Zbogom Esma, 1980;
 Balada o 7 prijatelja, 1985.
 Lov u Sahari, 1998
 10 ludih dječaka, 1999;
 Raslo u jajetu pile, izbor, 2002
 Blue Drum, Poetry Choice, 2004;
 Odabrane pjesme i priče, 2008.
 Kako rastu djeca, izbor, 2010.
 Pidžama za žirafu, izbor, 2017

Proza za djecu i odrasle
 Priče o životinjama, 2007 .;
 Genijalan pas SITI, roman, 2011;
  Genijalan pas SITI, roman, proširena verzija;
 Dječak s sunčanih brežuljaka, roman, 2012;
 Dječak pod sretnom zvijezdom, roman, 2012;
 Dječakova sjajna zvjezda, roman, 2012;
 Stvaranje nove Europe, roman, 2014 .;
 Rađanje grada, roman, 2015;
 Ljudi u bjelim kutama, Priče, 2015;
 Monteri, roman, 2016;
 Priče iz kreveta, 2017;
 Redatelj, Priče, 2017.

Poezija za odrasle
 Žena uz rijeku, 1989;
 Šah i stih, s D. Laptosevic, 2011;
 Disanje na škrge, 2013;
 Vučja vremena, 2013;
 Rukavima, 2013;
 Može, ali sa sramom, 2013 .;
 Vjenčanje bez svjedoka, 2013;
 Prosijane pjesme, 2016.

Afroizmi i anegdote
 Kape hladnog srca, 2009;
 Anekdota o piscu Đuri Maričić, pseudonim Dragan Savić, 2014.

Kritika
 Djetinjstvo u knjigama, literatura za djecu, 2012;
 Pismo Knjige, Literatura za odrasle, 2013;
 Kritika moje knjige, 2016;
 Svjetlo knjiga, 2016

Znanstveni radovi
 Bibliografija, 1945-2005, 2014;
 Cvjetna livada djetinjstva, antologija, 2014;
 Zlatno doba šaha u Sisku, 2015;
 Na (t)pragu genijalnosti - monografija Grigora Viteza

Putopisi
 Dodir ljepote, putopisni put preko Jugoslavije;

 Moja strana svijeta putuje u inozemstvo;

 Dodir ljepote, napisan Sim Jelacom

Knjige prevedene na engleski
 Priče o životinjama, New York, 2012.
 Kako djeca rastu, London, 2013

Nagrade
 Prva nagrada grada Zagreba, kao srednjoškolac, za esej Idejna i estetska analiza pjesme "Početak bune protiv dahija", na natječaju povodom proslave 150 - godišnjice Prvog srpskog ustanka, 1954. godine;
 Druga nagrada "Džepnog magazina", Zagreb, na općejugoslavenskom natječaju za kratku priču Vukovi, u studentskim danima, 1957. godine;
 Republička, danas državna nagrada 1975. godine, za putopise po Jugoslaviji, objavljena u sisačkom listu "Kurir", ukrao je urednik;
 Zlatna ploča Šahovske federacije Hrvatske, povodom 30. godišnjice osnivanja Šahovske federacije Hrvatske, 1978. godine;
 Prepoznavanje Federacije za fizičku kulturu Hrvatske, 30 godina rada na unapređenju tjelesne kulture;
 Srebrnjak Hrvatski Crveni križ u znak zahvalnosti za 50 puta darovao krv;
 Srebrna ploča za suđenje u Olimpijadi šaha u Novom Sadu, 1990;
 Poster Udruge za fizičku kulturu Grada Siska, za plodnu antiku u šahu;
 Zlatna plaketa INA Rafinerija nafte Sisak za djelatnost u Sportske igre radnika, 1973;
 Srebrna plaketa Crvenog križa u Sisku za 25 dobrovoljnih donacija krvi;
 Srebrna ploča za suđenje u Olimpijadi šaha u Novom Sadu, 1990. Zahvale Gradskog vijeća Grada Siska za iznimna postignuća iz područja dječje književnosti i razvoj šaha na području grada Siska u 2010. godine

Pjesnici
Športski djelatnici
Književni teoretičari

Đuro Maričić


Le district d'Osnabrück est un district de la province prussienne de Hanovre et de l'État de Basse-Saxe. Il existe de 1885 à 1978. En 1978, il est fusionné avec le district d'Aurich et le  pour former le  qui est lui-même dissous le 31 décembre 2004, tout comme les trois autres districts de Basse-Saxe.

Histoire
Après le rattachement de la principauté épiscopale d'Osnabrück, tombé aux mains de la France napoléonienne en 1810, au royaume de Hanovre en 1813, une « commission gouvernementale » est mise en place à Osnabrück, remplacée en 1816 par un gouvernement provincial. Le district de cette autorité, qui a son siège dans le , comprend l'ancienne principauté épiscopale d'Osnabrück, le comté inférieur de Lingen et la partie du  du duché d'Arenberg-Meppen. En 1823, le gouvernement provincial est remplacé par le , auquel le comté de Bentheim est désormais également subordonné.

Après l'annexion du royaume de Hanovre par la Prusse en 1867, les structures administratives hanovriennes sont d'abord maintenues. En 1885, le district d'Osnabrück est finalement formé à partir du bailliage d'Osnabrück. Dans le même temps, l'ancienne division administrative hanovrienne en villes et bureaux est remplacée par une division en arrondissements. En 1895, le gouvernement d'Osnabrück emménage dans le bâtiment gouvernemental nouvellement construit sur le Kanzlerwall, l'actuel Heger-Tor-Wall.

En 1978, le district d'Osnabrück est intégré au nouveau . Le bâtiment gouvernemental d'Osnabrück devient le siège du département scolaire de l'autorité de la circonscription, le gouvernement de district, et le siège de service du chef adjoint de l'autorité, le vice-président du gouvernement. Depuis la dissolution du gouvernement de district de Weser-Ems (fin 2004), l'ancien bâtiment du gouvernement d'Osnabrück sert de siège de la direction de la police d'Osnabrück. Il abritait également, jusqu'à fin 2008, une partie du département d'Osnabrück de l'autorité scolaire du Land de Basse-Saxe.

Structure administrative
En 1885, la circonscription administrative d'Osnabrück est divisée en un arrondissement urbain et dix arrondissements ruraux :

En 1932, l'arrondissement d'Aschendorf est fusionné avec la majeure partie de l'arrondissement de Hümmling pour former l'. Les communes restantes de l'arrondissement de Hümmling sont rattachées à l'arrondissement de Meppen. Toujours en 1932, l'arrondissement d'Iburg est dissous et intégré à l'arrondissement d'Osnabrück.

D'autres réformes territoriales de grande ampleur ont eu lieu dans les années 1970. Tout d'abord, en 1972, les arrondissements de Bersenbrück, Melle et Wittlage sont intégrés à l'arrondissement d'Osnabrück En 1974, les frontières extérieures du district changent lorsque Gehlenberg et Neuvrees du district d'Aschendorf-Hümmling sont transférés à Friesoythe et Wachtum dans l'arrondissement de Meppen, et à Löningen dans l'arrondissement de Cloppenburg. Dans le même temps, les trois communes de Vörden, Hinnenkamp et Hörsten de l'arrondissement d'Osnabrück sont incorporées à Neuenkirchen dans l'arrondissement de Vechta.

En 1977, les arrondissements d'Aschendorf-Hümmling et de Meppen et la majeure partie de l'arrondissement de Lingen forment le nouvel arrondissement du Pays de l'Ems. De l'arrondissement de Lingen, seul Wietmarschen passe à l'arrondissement du comté de Bentheim. Le district d'Osnabrück comprend finalement la ville d'Osnabrück et les trois arrondissements du Pays de l'Ems, du comté de Bentheim et d'Osnabrück. Après sa dissolution, le district d'Osnabrück est intégré le 1er février 1978 dans le nouveau district de Weser-Ems.

Président du district
 1885-1887 :
 1887-1900 :
 1900-1901 :
 1902-1908 : Friedrich von Barnekow
 1908-1909 :
 1909-1917 :
 1917-1922 :
 1922-1933 :
 1933-1937 :
 1938-1944 :
 1944-1945 :
 1945-1951 :
 1951-1967 :
 1967-1975 : Josef Zürlik

Liens externes

Références

Ancien district en Prusse
Ancien district en Basse-Saxe
Province de Hanovre
Osnabrück
Division administrative fondée en 1885
Division administrative disparue en 1978

District d'Osnabrück


Said Halim Paşa, (, 19 Şubat 1864, Kahire - 5 Aralık 1921, Roma), 12 Haziran 1913 - 3 Şubat 1917 tarihleri arasında, fiili gücün İttihat ve Terakki ve özellikle de Talat Paşa - Enver Paşa - Cemal Paşa üçlüsü elinde olduğu bir dönemde sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı

İlk yılları
19 Şubat 1864 tarihinde Kahire'de doğdu. Mısır Valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın dört oğlundan biri olan Mehmet Abdülhalim Paşa'nın oğludur. Said Halim Paşa, ilk ve orta tahsilini Kahire'de özel olarak yaptı, Arapça, Farsça, İngilizce ve Fransızca öğrendi. Daha sonra İsviçre'de beş yıl siyasal bilgiler öğrenimi gördü.

Memurluğu ve siyasi kariyeri
1888'de Mîr-i Mîran rütbesi ile ve Mecîdî nişanı ile Şûra-yı Devlet (Danıştay) âzâsı oldu. Kendisine, 1889'da II. ve 1892'de I. rütbe Osmânî ve 1899'da murassa Mecîdî nişanı, 1900'de de Rumeli Beylerbeyi pâyesi verildi. 1908'de ise bulunduğu Şûrâ-yı Devlet âzâlığından kadro dışı bırakıldı, ancak aynı dönemde Belediye genel seçimlerinde Yeniköy Belediye Dairesi Reisliği'ne tayin olundu. Daha sonra Cemiyet-i Umumiye-i Belediye İkinci Reisliği, 1908'de de Âyân Meclisi âzâlığı yaptı. 23 Ocak 1912-23 Temmuz 1912 tarihlerinde Şura-yı Devlet Reisliği de kendisine verildi.

1912'de Reislikten çekildi. Bu sırada İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin Genel Sekreterliği'ne seçildi, Mahmut Şevket Paşa'nın sadrazamlığı sırasında 1913'te de ikinci defa Şûrâ-yı Devlet Reisliği'ne ve üç gün sonra Hariciye Nezareti'ne (Dışişleri Bakanlığı'na) atandı. Mahmut Şevket Paşa'nın 11 Haziran 1913'te öldürülmesinin ardından, önce vezirlik rütbesi verilerek Sadâret Kaymakamlığı'na, ertesi gün de (12 Haziran 1913) Sadrazamlık (Başbakanlık) makamına getirildi.

1913 Eylül'ünde, Bulgarlarla Edirne'nin Osmanlı Devleti'nde kalması ve Meriç nehri hudut olmak üzere sulh imzalanması hizmeti sebebi ile Padişah tarafından İmtiyaz Nişanı ile onurlandırıldı.

Osmanlı Devleti 1914 yılında tarafsızlığının ihlal edilmesi nedeni ile I. Dünya Savaşı'na katıldı. Bu süreçte Almanya sefiri Baron Wangenheim ile Yeniköy'de Said Halim Paşa Yalısı'nda ittifak anlaşması imza edildi. 1915'te Hariciye Nazırlığı'ndan, 3 Şubat 1917'de Sadrazamlıktan çekildi (yerine Talat Paşa geçti).

Mondros mütarekesinin imzalanmasından sonra Ermeni kırımında rol oynadığı suçlaması ile 10 Mart 1919'da tutuklandı ve 28 Mayıs 1919'da önce Limni'ye ardından Malta'ya sürüldü. Ankara Hükûmeti'nin İngilizlerle yaptığı 23 Ekim 1921 tarihli anlaşma gereğince serbest kaldığı 29 Nisan 1921'de İtalya'nın başkenti Roma'ya yerleşti.

Öldürülmesi
6 Aralık 1921 akşamı araba ile otelinin kapısına geldiği sırada Arşavir Şıracıyan adlı bir Ermeni bir militanın silahlı saldırısına uğrayarak hayatını kaybetti.

Cinayet günü katil tarafından anlatılanlara göre Said Halim Paşa kahvaltıdan sonra dostu Azmi Bey ile Capitol'deki müzeleri ziyaret ettikten sonra Guglielmo Fiori'nin idaresindeki arabayla eve döndü. Eve döndüğünde saat 17.35'ti. Azmi Bey ödemeyi yaparken kısa boylu, tıknaz, koyu renk giyinmiş biri arabaya yöneldi ve Said Halim Paşayı alnından tek el ateş ederek vurdu. Kovalamaca sonrası katil kaçarken hastaneye kaldırılan eski paşanın vefat ettiği öğrenildi.

Naaşı İstanbul'a getirildi, Yeniköy'deki yalısından alınarak 20 Ocak 1922 günü büyük bir törenle II. Mahmut Türbesi'nin bahçesine, babası Halim Paşa'nın yanına defnedildi.

Galatasaray Spor Kulübü ile ilişkisi
Tevfik Fikret'in ardından Galatasaray Spor Kulübü'nün hâmi Başkanlığını üstlenmiş, savaş şartlarında kulübün zarar görmemesini sağlamıştır.

Yayınlanmış Eserleri
 Buhranlarımız ve Son Eserleri İz Yayıncılık
 Buhran-ı ictimaimiz- Kubbealtı Sahaf
 Said Halim Paşa - Bütün Eserleri Anka Yayınları 2003

İlgili eserler
 Ahmet Şeyhun. Said Halim Pasha: Ottoman Statesman and Islamist Thinker (1865-1921) Istanbul: Isis Press, 2003
 Ahmet Şeyhun. Said Halim Paşa: Osmanlı Devlet Adamı ve İslamcı Düşünür (1865-1921) İstanbul: Everest Yayınları, 2010.
 M. Cengiz Yıldız, Said Halim Paşa'da Batılılaşma, İslamcılık ve Milliyetçilik (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi), Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyoloj;
 M. Cengiz Yıldız, "Osmanlı'nın Son Dönemindeki Üç Düşünce Akımının Sosyolojik Analizi: Batılılaşma, İslamcılık ve Milliyetçilik", Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 7, 1995.
 M. Cengiz Yıldız, "Said Halim Paşa'da Üç Tarz-ı Siyaset: Batılılaşma, İslamcılık ve Milliyetçlik", TYB Akademi Dergisi, Sayı: 3, Eylül 2011.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Said Halim Paşa (kitapçık)
 http://www.islamansiklopedisi.info/dia/ayrmetin.php?idno=350557&idno2=c350388#2

Said Halim Paşa
Kahire doğumlular
1921 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
II. Abdülhamid tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri
İttihat ve Terakki üyeleri
Hariciye nâzırları
Şûrâ-yı Devlet reisleri
Osmanlı Rumeli valileri
Balkan Savaşları'nda Osmanlılar
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlılar
Malta sürgünleri
Nemesis Operasyonu kurbanları
Suikast sonucu ölen Osmanlılar
Suikast sonucu ölen vezirler
Suikast sonucu ölen siyasetçiler
İtalya'da cinayet sonucu ölenler
1920'lerde suçlar
İstanbul'da defnedilenler
İtalya'da ateşli silahtan ölenler
II. Mahmud Türbesi haziresine defnedilenler
Nemesis Operasyonunda öldürülenler

Said Halim Paşa


الفيروس الرجوعي أو الفيروس الراجع أو الفيروس المرتد أو الفيروس القهقري فيروس من فصيلة الفيروسيات القهقرية Retroviridae الريبونية ذات جينوم وقطبية موجبة وأنزيم فيروسي يسمى المنتسخة العكسية ينسخ عكسيا الجينومات من صيغة الحمض الريبوني إلى الحمض الأكريبوني، ويشركها في جينومات الخلية، ولا يوبئ إلا خلايا الكائنات الفقاريّة.

عندما يصل إلى سيتوبلازما الخلية المضيفة، يستخدم الفيروس أنزيم المنتسخة العكسية خاصته بهدف إنتاج حمض نووي ريبوزي منقوص الأكسجين بدءًا من رنا جينومه، وهي الحالة المعاكسة للأسلوب الاعتيادي، من هنا تأتي تسميته. ومن ثم يُقحم الدنا الجديد المتشكل إلى جينوم الخلية المضيفة عن طريق أنزيم مدمج، ويشار إلى الدنا الفيروسي في هذه المرحلة بطليعة الفيروس.

تعامل الخلية المضيفة بعد ذلك الدنا الفيروسي باعتباره جزءًا من جينومها، فتجري انتساخ وترجمة الجينات الفيروسية إلى جانب جينتها الفعلية، ما يؤدي إلى إنتاج البروتينات اللازمة لجمع نسخ جديدة من الفيروس. من الصعب الكشف عن الفيروس قبل إعدائه للخلية المضيفة. تستمر العدوى عند هذه النقطة إلى أجل غير مسمى.

من الفيروسات الرجعية المعروفة عند البشر، فيروس العوز المناعي البشري الأول (HIV-1) وفيروس العوز المناعي البشري الثاني (HIV-2)، المسؤولان عن الإصابة بمرض الإيدز. تعد الفيروسات الرجعية أيضًا أدوات بحثية قيمة في علم البيولوجيا الجزيئية، واستخدمت بنجاح في أنظمة توصيل الجينات.

المعالجة الجينية
طُوّرت فيروسات غاما الرجعية والفيروسات البطيئة من أجل المعالجة الجينية بحيث تتوسط التعديل الجيني المستقر للخلية المعالجة من خلال الإقحام الصبغي لجينوم الناقل المدخل. لا يقتصر استخدام هذه التقنية على الأغراض البحثية فحسب، وإنما تُستخدم في المعالجة الجينية السريرية التي تهدف إلى تصحيح العيوب الجينية على المدى البعيد كما في الخلايا الجذعية والسلفية.

صُممت جزيئات نواقل الفيروسات الرجعية لتوجّه إلى العديد من الخلايا المستهدفة بشكل خاص. استُخدمت نواقل فيروسات غاما الرجعية والفيروسات البطيئة حتى الآن فيما يزيد عن 300 تجربة سريرية، متناولة خيارات علاجية لمختلف الأمراض.

يمكن تطوير طفرات في الفيروسات العكسية لإنتاج نماذج فأرية معدّلة ورائيًا بهدف دراسة السرطانات المختلفة ونماذجها النقيلية.

سرطان
تتضمن الفيروسات الرجعية التي قد تسبب نمو ورم، فيروس ساركومة روس وفيروس الورم الثديي الفأري. يمكن استثارة تشكل السرطان من خلال طلائع جينات ورمية دُمجت عن طريق الخطأ في طليعة الدنا الفيروسي أو من خلال تعطيل طلائع الجينات الخلوية الورمية. تحوي فيروسات ساركومة روس جينة إس آر سي التي تحفّز تشكل الورم. وُجد لاحقًا أن هناك جينة مماثلة في الخلايا تتدخل في سبيل الإشارة الخلوية التي غالبًا ما استؤصلت سابقًا بطلائع الدنا الفيروسي. يمكن للفيروسات غير المتحولة أن تُدخل حمضها النووي عشوائيًا في طلائع الجينات الورمية، معطلة بذلك التعبير عن البروتينات التي تنظم الدورة الخلوية. يمكن أن يسبب معزاز طليعة الدنا الفيروسي أيضًا تعبيرًا عن جينات تنظيمية.

حواش

وصلات خارجية
 عائلة الفيروسيات القهقرية، حسب لجنة علم تصنيف الفيروسات الدولية

علاج بالفيروسات
علم الأحياء الجزيئي
فيروسات النسخ العكسي أحادية سلسلة آر إن أيه
فيروسات راجعة

فيروس راجع


Þróunarbanki Afríku (enska: African Developement Bank, skammstafað AfDB, franska: Banque Africaine de Développement, skammstafað BAD) er afrískur þróunarbanki. Höfuðstöðvar bankans eru í Abidjan á Fílabeinsströndinni.

Bankar
Afríka

Þróunarbanki Afríku


USS Bonita (SF-6/SS-165), a Barracuda-class submarine and one of the "V-boats," was the third ship of the United States Navy to be named for the bonito. Her keel was laid down by the Portsmouth Navy Yard. She was launched on 9 June 1925 as V-3 (SF-6), sponsored by Mrs. L.R. DeSteiguer, wife of Rear Admiral DeSteiguer, and commissioned on 22 May 1926, Lieutenant Commander Charles A. Lockwood, Jr. in command. Like her sisters, Bonita was designed to meet the fleet submarine requirement of  surface speed for operating with contemporary battleships.

Engineering

V-3 was completed with two Busch-Sulzer direct-drive 6-cylinder 2-cycle main diesel engines of  each, along with two Busch-Sulzer auxiliary diesel engines of  each, driving electrical generators. The latter were primarily for charging batteries, but to reach maximum surfaced speed, they could augment the mechanically coupled main-propulsion engines by driving the 1,200 hp (890 kW) electric motors in parallel via an electric transmission. Although it wasn't until about 1939 that its problems were solved, electric transmission in a pure diesel-electric arrangement became the propulsion system for the successful fleet submarines of World War II, the Tambor-class through the Tench-class. Prior to recommissioning in 1940, the auxiliary diesels were replaced with two BuEng Maschinenfabrik Augsburg Nürnberg AG (MAN-designed) 6-cylinder 4-cycle diesel engines of  each. In 1942-43 Bonita was converted to a cargo submarine, with the main engines removed to provide cargo space, significantly reducing her speed on the remaining auxiliary diesels.

Service history

Interwar period
Assigned to Submarine Division 20 (SubDiv 20), V-3 cruised along the East Coast and in the Caribbean Sea until November 1927. With her division, she then transferred to the Pacific Fleet, arriving at San Diego, California, on 17 December 1927. After service with SubDivs 12 and 20 along the Pacific coast and off Hawaii, she joined SubDiv 15 of the Rotating Reserve at Mare Island Navy Yard on 1 June 1932. During this period her 5 inch (127 mm)/51 caliber deck gun was replaced by a 3 inch (76 mm)/50 caliber weapon. She was renamed Bonita on 9 March 1931 and given hull classification symbol SS-165 on 1 July 1931.

Bonita rejoined SubDiv 12 in September 1933 and cruised in Caribbean Sea, West Coast, and Hawaiian waters through 1936. She departed San Diego, California on 20 January 1937 and arrived at Philadelphia Navy Yard on 18 February. She was placed out of commission in reserve at Philadelphia, Pennsylvania on 4 June 1937.

World War II
Recommissioned on 5 September 1940, she departed New London, Connecticut on 17 November for Coco Solo, Panama Canal Zone. Bonita patrolled in the Pacific, off Panama, until she returned to Philadelphia for overhaul in October 1942.  At this time she was converted to a cargo submarine with the removal of her main engines, severely restricting her speed on the auxiliary engines.

Patrolling off the Maine coast until mid-1943, she then joined Submarine Squadron 1 (SubRon 1), SubDiv 13, on training duty out of New London. She remained on that duty until February 1945. Arriving at Philadelphia Navy Yard on 17 February, she was decommissioned 3 March and sold 28 October 1945.

Awards
 American Defense Service Medal with "FLEET" clasp
 American Campaign Medal
 Asiatic-Pacific Campaign Medal
 World War II Victory Medal

References

 Schlesman, Bruce and Roberts, Stephen S., "Register of Ships of the U.S. Navy, 1775–1990: Major Combatants" (Greenwood Press, 1991),
 Lenton, H. T. American Submarines (Navies of the Second World War) (Doubleday, 1973),
 Silverstone, Paul H., U.S. Warships of World War II (Ian Allan, 1965),
 Campbell, John Naval Weapons of World War Two (Naval Institute Press, 1985),
 Whitman, Edward C.  "The Navy's Variegated V-Class: Out of One, Many?" Undersea Warfare, Fall 2003, Issue 20
 https://web.archive.org/web/20140322093118/http://www.fleetsubmarine.com/sublist.html
 Gardiner, Robert and Chesneau, Roger, Conway's All the World's Fighting Ships 1922–1946, Conway Maritime Press, 1980. .
 Friedman, Norman "US Submarines through 1945: An Illustrated Design History", Naval Institute Press, Annapolis:1995, .
 Navsource.org USS Bonita page
 Pigboats.com V-boats page
 DiGiulian, Tony Navweaps.com 5"/51 caliber gun
 DiGiulian, Tony Navweaps.com later 3"/50 caliber gun

United States Barracuda-class submarines (1919)
V-boats
Ships built in Kittery, Maine
1925 ships
World War II submarines of the United States

USS Bonita (SS-165)


An Pinellia fujianensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hen Li ngan Guang Hua Zhu. An Pinellia fujianensis in nahilalakip ha genus nga Pinellia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pinellia

Pinellia fujianensis


Isabelle Geneviève Marie Anne Gall (francuski izgovor: [izabɛl ʒənvjɛv maʁi an gal]; 9. listopada 1947. – 7. siječnja 2018.), profesionalno poznata kao France Gall, bila je francuska yé-yé pjevačica.

Nastupajući za Luksemburg, 1965. pobijedila je na Eurosongu u Napulju s pjesmom "Poupée de cire, poupée de son". Široj javnosti poznata je po singlu "Ella, elle l'a" koji je zabilježio zapaženi uspjeh u europskim zemljama 1987. i 1988. Između 1973. i 1992. surađivala je s kantautorom Michelom Bergerom.

Izvori

Francuski glazbenici
Pjevači

France Gall


Et fejlrapporteringssystem (engelsk: bug tracking system, sommetider (slang): bugtracker eller bug tracker) er en softwareapplikation, der lister softwarefejl i et softwareudviklingsprojekt. Sommetider, især i open source-projekter, tillader  fejlrapporteringssystemer slutbrugere at indsende fejlrapporter til databasen.

Komponenter
Nogle komponenter af et fejlrapporteringssystem er fakta om rapporterede fejl, såsom:

 Tiden, der en bug blev rapporteret
 En bugs sværhed
 Den fejlagtige applikations opførsel
 Detaljer om hvordan at reproducere bugen
 Identiteten af personen, der rapporterede bugen
 Nogle programmører, der må blive reparerende programmet

Eksempler
De mest populære fejlrapporteringssystemer er formentlig Bugzilla og Mantis Bug Tracker. SourceForge, der hovedsageligt er et kildekodeopbevaringssted, bliver  også brugt som et fejlrapporteringssystem. Mange virksomheder og organisationer, f.eks.  Debian, der opretter websider og applikationer, opretter også  et fejlrapporteringssystem specifikt til deres applikation eller webside.

Referencer

Software

Fejlrapporteringssystem


Nagrada Ivo Maček, hrvatska glazbena nagrada. Dodjeljuje ju Hrvatsko društvo glazbenih umjetnika. Dodjeljuje se za osobite zasluge u promicanju glazbene umjetnosti. HGDU ju je ustanovilo 2017. godine. Zove se po jednome od najvećih hrvatskih i svjetskih pijanista svoga naraštaja, akademika Ive Mačeka koji je svojim djelovanjem kao pijanist međunarodnog ugleda, pedagog, skladatelj i jedan od prvih predsjednika Društva zadužio hrvatsku glazbenu kulturu. Nagrada Ivo Maček sastoji se od diplome, medalje – rada akademskog kipara Ozrena Fellera, te novčanog iznosa. Prvi dobitnik nagrade je ugledni violončelist, glazbeni pedagog i aranžer Valter Dešpalj, koji je dobio nagradu za 2018. godinu.  Nagradu za 2019. godinu dobio je Darko Petrinjak.

Izvori

Hrvatske glazbene nagrade

Nagrada Ivo Maček


Volovska glava je uzvisina iznad Zenice. Najviša kota je na 585 metara nadmorske visine. Nalazi se s jugozapadne strane. Okružuju ju Gornje i Donje Vardište, Velika i Mala Broda, Krivače i Crnile.

Ime se dovodi u svezu sa staroslavenskom božicom Voloskom, božicom kućnog ognjišta i doma, bračnom družicom boga Volosa. Bila je štovana u Slavena u najstarijim vremenima kao zaštitnicu doma stočara i ratara, te su ju stoga predstavljali uz rogatu kravu. Zbog toga toponim Volovska glava bi mogao biti vezan i uz božicu Volosku.

Potječe iz miocena i nalazi se u povlatnoj vapnenačkoj zoni s povlatnim slojevima ugljena.

Izvori

Vanjske poveznice
(boš.) Afan Abazović Bakir, uspon iz Popove bašte na Volovsku glavu, 24. kolovoza 2017.

Brda u Bosni i Hercegovini
Zenica

Volovska glava


Fin de saison peut désigner :
 fin de saison, un terme qui désigne le dernier épisode de la saison d'une série télévisée ;
 Fin de saison (Brennendes Geheimnis), un film germano-autrichien réalisé par Robert Siodmak, sorti en 1933 ;
 Fin de saison (Season Finale), le sixième épisode de la vingt-troisième saison de la série télévisée d'animation américaine South Park.

Fin de saison


Rahmah El Yunusiyah ( - ) est une femme politique et militante pour le droit à l'éducation des femmes indonésienne.

Rahmah El Yunusiyah est née le 29 décembre 1900 dans le Sumatra occidental au sein d'une famille d'oulémas Minangkabau.

En 1923 elle fonde à Padang Panjang la première école religieuse musulmane du pays à destination des jeunes filles : . L'école gagne rapidement en popularité et compte à la fin des années 1930 plusieurs centaines d'élèves.

En 1955, elle est élue lors des élections législatives indonésiennes.

Notes et références

Liens externes

Féministe indonésienne
Naissance en octobre 1900
Décès en février 1969
Décès à 68 ans

Rahmah El Yunusiyah


Celta de Vigo İspanya'nın Galiçya bölgesinde bulunan Vigo kentinin takımıdır. 1923'te kurulan takım 2004-05 sezonunda tekrar La Liga'ya yükselmiştir. Takım maçlarını 51,800 kişilik Balaidos Stadı'nda oynamaktadır. Taraftarları kuzeydeki komşu kent La Coruna takımı RC Deportivo ile ezeli rekabet halindedir.Deportivolulara hakaret amaçlı taktıkları "El Turco" ismi karşı takım taraftarlarınca kabul görmüş ve "Evet, Türk gibi güçlüyüz!" şeklinde cevap bulmuştur. Aynı şekilde RC Deportivolular da Celta Vigo taraftarlarını "Portekiz hayranı" olmakla itham ederler. 2006-2007 sezonunda UEFA Kupasında Fenerbahçe'nin de oldugu gruptan çıkarak 3. tur maçlarını oynamaya hak kazanmıştır.

Başarıları
 Copa del Rey: 3.
 1948, 1994 ve 2001.
 1 UEFA Intertoto Kupası (2000'de kazandı) FK Zenit 4-3 ile eleyerek.
 13 Trofeo Ciudad de Vigo
 8 Trofeo Memorial Quinocho

 1 katılım UEFA Şampiyonlar Ligi
 6 katılım UEFA Kupası/UEFA Avrupa Ligi
 1 katılım UEFA Intertoto Kupası
 44 sezon La Liga
 27 sezon La Liga 2
 1 sezon Segunda División B
 1 sezon Tercera División

Kadro

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

La Liga kulüpleri
Galiçya'daki (İspanya) futbol kulüpleri
Vigo

RC Celta de Vigo


José Claramunt Torres (født 16. juli 1946 i Puçol, Spanien) er en spansk tidligere fodboldspiller (midtbane).

På klubplan spillede Claramunt hele sin karriere hos Valencia CF. Han spillede næsten 300 ligakampe for klubben, og var med til at vinde det spanske mesterskab i 1971 samt pokalturneringen Copa del Rey i 1967.

Claramunt spillede desuden 23 kampe for Spaniens landshold. Han debuterede for holdet 23. februar 1968 i en venskabskamp på hjemmebane mod Sverige. Hans sidste landskamp var en EM-kvalifikationskamp mod Skotland 5. februar 1975.

Titler
La Liga
 1971 med Valencia

Copa del Rey
 1967 med Valencia

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra Valencia CF

José Claramunt


لايوس باروتي ، من مواليد 19 أغسطس 1914 في زيغيد، وتوفي في 23 ديسمبر 2005، لاعب كرة قدم هنغاري سابق، ومدرب كرة قدم هنغاري سابق.

درب منتخب هنغاريا لكرة القدم بين عامي 1957 و1966، وثم دربهم مرة أخرى بين عامي 1975 و1978.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مجريون
مدافعو كرة قدم رجالية
رياضيون مجريون مغتربون في البرتغال
رياضيون مجريون مغتربون في النمسا
رياضيون مجريون مغتربون في بيرو
رياضيون من سيجد
لاعبو غيور تورنا أوزتالي
لاعبو كرة قدم مجريون
لاعبو منتخب المجر لكرة القدم
مدربو الدوري المجري لكرة اليد
مدربو كأس أمم أوروبا 1964
مدربو كأس العالم 1958
مدربو كأس العالم 1962
مدربو كأس العالم 1966
مدربو كأس العالم 1978
مدربو كرة قدم مجريون
مدربو كرة قدم مجريون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في البرتغال
مدربو كرة قدم مغتربون في النمسا
مدربو كرة قدم مغتربون في بيرو
مدربو منتخب المجر لكرة القدم
مدربو منتخب بيرو لكرة القدم
مدربو نادي أويبست
مدربو نادي بنفيكا
مدربو نادي فاساس
مدربو واكر انسبروك
مواليد 1914
وفيات 2005

لايوس باروتي


සමන් කැලේගම (6 අප්‍රේල් 1959 – 23 ජූනි 2017) යනු, ශ්‍රී ලාංකික ආර්ථික විද්‍යාඥයෙක්, ගත්කතුවරයෙක් සහ   ප්‍රතිපත්ති අධ්‍යයන ආයතනයෙහි (ශ්‍රී ලංකාව) (අයිපීඑස්) විධායක අධ්‍යක්ෂකද විය.

මූලාශ්‍ර

1959 උපත්
2017 මරණ
කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙහි ආදි ශිෂ්‍යයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ආර්ථික විද්‍යාඥයෝ
සංවර්ධන ආර්ථික විද්‍යාඥයෝ
ශ්‍රී ලාංකික  ශාස්ත්‍රඥයෝ
ඔක්ස්ෆර්ඩ්හී ශාන්ත කැත්රීන් ශාස්ත්‍රාලයෙහි ආදි ශිෂ්‍යයෝ
කොල්ලුපිටිය ශාන්ත තෝමස් ප්‍රාරම්භ පාසැලේ ආදි ශිෂ්‍යයෝ

සමන් කැලේගම


Palatul Administrativ din Focșani este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Focșani.

Note

Monumente istorice din județul Vrancea

Palatul Administrativ din Focșani


Simeon din Emesa () a fost un ascet creștin din Siria, venerat ca sfânt din categoria "nebunilor întru Cristos".

Venerație
Sfântul Simeon cel Nebun este sărbătorit în Biserica Catolică și în Biserica Ortodoxă pe 21 iulie.

Bibliografie
André-Jean Festugière, Vie de Syméon le Fou et Vie de Jean de Chypre, Librairie Orientaliste Paul Geuthner, Paris 1974.

Note

Vezi și
 Elogiul nebuniei, scriere a lui Erasmus din Rotterdam

Decese în 588
Eremiți
Călugări creștini
Sfinți creștini
Creștinism în Siria

Simeon din Emesa


Alan Leigh Sawyer (San Pedro, California,  - Sequim, Washington, ) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA. Con 1,96 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas, interrumpidas por el servicio militar, con los Bruins de la Universidad de California en Los Ángeles, en las que promedió 8,3 puntos por partido. En 1949 fue incluido en el mejor quinteto de la Pacific-10 Conference.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo novena posición del Draft de la NBA de 1950 por Washington Capitols, donde jugó una temporada, promediando 6,6 puntos y 3,8 rebotes por partido.

Al año siguiente la franquicia desapareció, produciéndose un draft de dispersión, siendo elegido por los Tri-Cities Blackhawks, equipo con el que no llegó a debutar.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Sawyer en NBA.com
 Ficha de Alan Sawyer en ultimatenba.com

Baloncestistas de California
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los UCLA Bruins
Baloncestistas de los Washington Capitols

Alan Sawyer


بلدية بيلمونتي ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد، و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.257 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام

 خوان باتشيكو
 لويس دي ليون
 خوان ديل كاستيو
 دييغو لوبيز

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

بيلمونتي (قونكة)


Esther de Carvalho, née le  à Montemor-o-Velho et morte le  à Rio de Janeiro, est une actrice et chanteuse d'opéra portugaise controversée qui a connu le succès au Brésil, pays où elle meurt à l'âge de 25 ans.

Jeunesse
Esther Amélia da Costa Coutinho da Silva Carvalho naît le 20 août 1858 à Montemor-o-Velho dans le district de Coimbra au Portugal. Son père est un avocat de formation et comédien de théâtre amateur. Elle fait ses études à proximité de Figueira da Foz où elle se fait connaître comme chanteuse et pianiste en se produisant dans des clubs locaux. À l'âge de 21 ans, elle quitte le domicile familial pour Lisbonne avec l'intention de devenir actrice.

Carrière
Elle est immédiatement embauchée à Lisbonne par le Teatro da Trindade et fait ses débuts le 31 mars 1880 dans une opérette appelée O Cão de Malaquias. Son interprétation est un énorme succès, et les opérettes qui suivent reçoivent le même accueil positif. Cependant, son comportement est de plus en plus l'objet de critiques : elle sèche les répétitions, ne se présente pas à certains spectacles, insulte ses collègues, et l'impresario, , directeur de la compagnie de théâtre Trindade, lui inflige de nombreuses amendes. Son incompatibilité d'humeur avec la société Trindade, et inversement, l'amène à quitter le pays.

Au Brésil

En juillet 1882, elle part pour le Brésil en compagnie de l'acteur connu sous le nom de Ribeiro. Profitant à son arrivée de la présence à Rio de Janeiro du dramaturge, metteur en scène et imprésario portugais , elle envoie une note à son théâtre disant : « Mon cher Sousa Bastos - Voulez-vous de moi dans votre théâtre ? - Esther" ». Sousa Bastos l'accueille chez lui et lui offre un rôle dans sa pièce suivante. Elle tente alors de promouvoir ses spectacles, en faisant ce que Sousa Bastos a décrit comme « indescriptible » : en se produisant de manière impromptue dans les rues. L'initiative lui attire un public considérable, rivalisant avec Pepa Ruiz, considérée alors comme l'actrice la plus populaire de Rio de Janeiro. Des désordres se produisent dans les théâtres de la ville où les spectacles avec Pepa Ruiz sont interrompus par les Estheristas, et ceux dans lesquels Esther se produit sont perturbés par les Pepistas. Ces troubles se propagent alors des théâtres aux spectacles de rue. Cette violence croissante conduit Sousa Bastos à déménager à São Paulo.

Esther et Ribeiro s'associent au chef d'orchestre Francisco Alvarenga, un ami de Sousa Bastos venu d'Europe à son invitation, pour gérer le Teatro Recreio Dramático à Rio de Janeiro. Cependant, les émeutes entre Estheristas et les Pepistas se poursuivent, aboutissant au meurtre d'Alvarenga, battu à mort. Quelques jours plus tard, le 21 mars 1883, Ribeiro meurt de la fièvre jaune. La mort tragique de ses partenaires laisse Esther seule à diriger le théâtre, chose qu'elle est manifestement incapable de faire. Peu de temps après, elle contracte la tuberculose et meurt dans la misère le 15 janvier 1884. Elle est enterrée au cimetière São João Baptista dans le quartier Botafogo de Rio de Janeiro, sa tombe est à côté de celle de Ribeiro.

Plusieurs associations de Rio de Janeiro portent son nom, tout comme le théâtre dans sa ville natale de Montemor-o-Velho, et une rue de São Paulo.

Notes et références

Décès en janvier 1884
Naissance en août 1858
Actrice portugaise de théâtre
Chanteuse d'opéra du XIXe siècle
Décès à 25 ans
Actrice portugaise du XIXe siècle
Chanteuse portugaise du XIXe siècle

Esther de Carvalho


Bøsdalafossur er et vandfald på øen Vágar i Færøerne, der løber fra søen Sørvágsvatn (Leitisvatn) ud i Atlanterhavet. Det er 30 meter højt.

Færøernes geografi
Vandfald

Bøsdalafossur


Auto-învinovățirea este un sentiment reprezentat de momentul în care o persoană se acuză pe sine că ar avea o vină într-un anumit domeniu (ar fi vinovată). Acest sentiment poate dispărea în orice clipă, în cele mai multe cazuri după ce persoana care se auto-învinovățește găsește o cale pentru a împăca situația respectivă.

Psihologie cognitivă

Auto-învinovățire


The 1997 World Series was the championship series of Major League Baseball's (MLB) 1997 season.  The 93rd edition of the World Series, it was a best-of-seven playoff between the American League (AL) champion Cleveland Indians and the National League (NL) champion Florida Marlins. The Marlins, who were underdogs,  defeated the Indians, four games to three, to win their first World Series championship. Game 7 was decided in extra innings on a walk-off single hit by Édgar Rentería. The series began on October 18 and ended on October 26 (though Game 7 ended just after midnight local time October 27). Marlins pitcher Liván Hernández was named the World Series Most Valuable Player.

The Indians advanced to the World Series by defeating the New York Yankees in the AL Division Series, three games to two, and then the Baltimore Orioles in the AL Championship Series, four games to two; it was Cleveland's second World Series appearance in three years. The Marlins advanced to the World Series by defeating the San Francisco Giants in the NL Division Series, three games to none, and then the Atlanta Braves in the NL Championship Series, four games to two; the Marlins set an MLB record by reaching a World Series in just their fifth season of existence. This was the fourth time in World Series history a Game 7 went into extra innings, and was the most recent occasion until the 2016 World Series, in which the Indians also lost in extra innings. The Marlins' championship made them the first wild card team to ever win the World Series.

This was the only World Series that Paul Beeston would preside over as CEO of MLB. The previous four World Series had been presided over jointly by the league presidents (first Dr. Bobby Brown and then Gene Budig for the AL, Leonard Coleman for the NL).

Summary

Matchups

Game 1

The first World Series game in the state of Florida, Game 1 featured a youngster and a veteran facing each other on the mound. Fresh off his NLCS MVP performance, Liván Hernández took the mound for the Marlins and quickly gave up a run in the first thanks to a double by leadoff man Bip Roberts and an RBI single by David Justice. Indian starter Orel Hershiser got by the first two innings unscathed. However, after the Marlins tied the game in the third on Edgar Renteria's RBI groundout with two on, they scored four runs in the fourth. Moisés Alou's three-run home run off the left field foul pole put the Marlins up 4–1 and Charles Johnson followed with a home run to make it 5–1. After Manny Ramírez's home run in the fifth cut the lead to 5–2, Hershiser allowed a one-out walk and single in the bottom of the inning before Jeff Conine's RBI single made it 6–2 Marlins. Jeff Juden relieved Hershiser and after a force-out at second, threw a ball four wild pitch that let Bobby Bonilla score from third. Jim Thome's home run cut the lead to 7–3 in the sixth, then the Indians got another run in the eighth off Jay Powell when Marquis Grissom walked with two outs and scored on Brian Giles's double, but Florida closer Robb Nen came in the ninth and got out of a jam by striking out Sandy Alomar Jr. and Thome with two men aboard.

Game 2

Game 2 matched up Florida ace Kevin Brown against Chad Ogea, who had lost two games in the ALCS. Both teams scored in the first, thanks to RBI singles by David Justice for the Indians after Omar Vizquel doubled with one out and Jeff Conine for the Marlins with two on. Ogea barely escaped further damage when Moisés Alou got under a hanging curveball, but merely flied out to the warning track, missing his second three-run homer in as many nights by inches. After that, Ogea settled in and did not allow any more runs in  innings. Brown pitched well until the fifth when the Indians took the lead by stringing together three singles by Matt Williams, Sandy Alomar Jr., and Marquis Grissom. Later in the inning, with runners on second and third, Bip Roberts drove in a pair of runs with a single up the middle giving the Tribe a 4–1 lead. The three-run lead ballooned to five when Alomar hit a laser into the left field stands for a two-run home run in the sixth. The Indians' 6–1 win tied the series heading to Cleveland.

Game 3

Game 3 was a wild affair that ended with the Marlins grabbing a 2–1 series lead. Charles Nagy of the Indians faced Al Leiter of the Marlins. Both pitchers fared poorly, with Leiter giving up seven runs (four earned) in  innings and Nagy gave up five in six innings. In the top of the first, Gary Sheffield started the scoring with a home run to left. In the bottom half, the Indians retaliated with two runs thanks to two broken bat RBI singles by Matt Williams and Sandy Alomar Jr. Nagy's bases loaded walk to Sheffield tied the game in the third, before Florida took a 3–2 lead in the fourth on Darren Daulton's home run. However, the Indians got a gift in the bottom of the fourth, when they drew four free passes, then a throwing error by third baseman Bobby Bonilla on Manny Ramírez's single allowed two more runs to score. The Tribe went up 7–3 on Jim Thome's two-run home run to right in the fifth inning, which also knocked Leiter out of the game. His home run was nullified in the sixth by Jim Eisenreich's two-run home run that cut the lead to 7–5. In the seventh, Craig Counsell hit a leadoff single off Brian Anderson and moved to second on a groundout, then Édgar Rentería's single and Gary Sheffield's double off Mike Jackson (who was charged with a blown save) each drove in a run, making the score 7–7. In the ninth, Bonilla drew a leadoff walk off reliever Eric Plunk and scored on Daulton's single aided by an error that let Daulton go to third. After a strikeout to Alou (his third of the night) and intentional walk to pinch-hitter Cliff Floyd, an error by first baseman Thome on Plunk's pickoff attempt allowed Daulton to score. After Charles Johnson singled, Alvin Morman relieved Plunk and an error by second baseman Tony Fernández on Counsell's ground ball allowed Floyd to score. After Morman retired Devon White, a walk to Rentería loaded the bases before José Mesa relieved Morman and allowed two-run singles to Sheffield and Bonilla aided by a wild pitch that gave the Marlins at 14–7 lead. In the bottom of the inning, the Indians loaded the bases on a walk and two singles with one out off Robb Nen before Tony Fernández's sacrifice fly and Marquis Grissom's single scored a run each, then Bip Roberts' two-run double cut the lead to 14–11, but Omar Vizquel grounded out to end the game. Dennis Cook got the win in relief by tossing a scoreless eighth and Plunk got the loss. This was the highest scoring game for 20 years until the fifth game of the 2017 World Series between the Houston Astros and the Los Angeles Dodgers; it was also the fourth time a team had scored seven runs in the ninth inning of a postseason game and the first since the 1990 ALCS. Marlins batter Gary Sheffield had five RBIs in the game to lead all batters.

Game 4

This back-and-forth World Series continued that way in Game 4. Both teams were greeted by snow during batting practice and freezing temperatures throughout this contest. The official gametime temperature of 35 °F (3.3 °C) remains  the coldest recorded in World Series history. As the game progressed, media outlets reported wind chill readings as low as 18 °F (−7.8 °C). Two rookies opposed each other on the mound, Jaret Wright for the Indians and Tony Saunders for the Marlins. In the bottom of the first, Omar Vizquel singled with one out before Manny Ramírez's two-run home run put the Indians up 2–0. Matt Williams then singled with two outs and scored on Sandy Alomar's double. In the third, Ramírez drew a leadoff walk, moved to second on an error and scored on David Justice's single. After another walk, Alomar's single scored Justice. After a third walk loaded the bases, Antonio Alfonseca relived Saunders and allowed an RBI single to Tony Fernández. The Marlins got on the board in the fourth on Jim Eisenreich's RBI single with two on, then Moisés Alou's two-run home run after a walk in the sixth cut the Indians' lead to 6–3, but that was as close as the Marlins got. In the bottom of the inning, Alomar's bases-loaded groundout off Ed Vosberg made it 7–3 Indians. Next inning, Fernández hit a leadoff single, moved to second on a ground out and scored on Brian Giles's single. In the eighth, Williams' two-run home run after a walk capped the game's scoring at 10–3 as the Indians tied the series at two games apiece which guaranteed a return to Florida. Wright allowed three runs in six sharp innings and Brian Anderson wrapped up Wright's win with a three-inning save.

Game 5

Game 5 was a rematch of Game 1's starting pitchers Liván Hernández and Orel Hershiser. The Marlins struck first when Darren Daulton hit a ground-rule double and scored on Charles Johnson's single. After a walk to Craig Counsell, Devon White's RBI double made it 2–0 Marlins. The Indians cut it to 2–1 in the bottom of the inning when Jim Thome tripled and scored on Sandy Alomar's single. Next inning, Alomar launched a towering three-run home run after two walks to Thome and Matt Williams to put the Indians up 4–2. In the sixth, Moisés Alou hit his second three-run home run off Hershiser in as many games and his third home run of the Series to put the Marlins up 5–4. Eric Plunk then walked Craig Counsell with the bases loaded to force in Jeff Conine, with the run charged to Hershiser. The Marlins added to their lead in the seventh when Alou hit a leadoff single off Jeff Juden, stole second, moved to third on a groundout, and scored on Johnson's single. Next inning, Alou's single scored pinch-runner Alex Arias (running for Bonilla) with two on off José Mesa extended the lead to 8–4. Livan pitched terrifically in the middle innings, not allowing any runs until the ninth. An error and single put two on with no outs for the Indians. Robb Nen in relief allowed a two-run single to David Justice (both of the runs charged to Hernández), then a two-out RBI single to Thome before Alomar flew out to right to end the game and give the Marlins a 3–2 series lead heading back to Florida.

Game 6

Game 6's attendance of 67,498 was the highest single-game attendance for the World Series since Game 5 of the 1959 World Series, when 92,706 people filled the football-oriented Los Angeles Memorial Coliseum. The Series returned to the warmer climate of Miami for Game 6. Kevin Brown opposed Chad Ogea again and again Brown inexplicably struggled while Ogea flourished. Chad himself drove in the first two runs with a bases-loaded single in the second, and  Manny Ramírez hit a sacrifice fly in the third (after Omar Vizquel hit a leadoff double and stole third) and the fifth (after a leadoff double and subsequent single). Darren Daulton's sacrifice fly with two on in the fifth that scored Moisés Alou from third gave the Marlins their only run of the game. With the Tribe leading 4–1 in the sixth, Ogea ran into serious trouble. The Marlins put runners on second and third with two out as reliever Mike Jackson replaced Ogea. Marlins catcher Charles Johnson stepped to the plate and proceeded to hit a sharp grounder that was headed for left field and looked like a base hit. Indians shortstop Omar Vizquel, who won the Gold Glove that year, dove for the ball, grabbed it, sprung to his feet, and hurled a perfect strike to first base just before Johnson arrived. The play ended the threat and broke the Marlins' spirits. In the ninth, closer José Mesa wrapped up the win despite allowing a triple to Devon White to tie the Series at 3–3.

Game 7

For the decisive final matchup of the World Series, the first time since 1991 that a Game 7 would be played, the Marlins sent Al Leiter to the mound to start. Leiter had been the starter for the Marlins in the high-scoring Game 3 in Cleveland, where he gave up a total of seven runs and did not make it out of the fifth inning, but was spared a potential loss when the Marlins rallied to win. The potential existed for a Game 3 rematch of Leiter and Indians ace Charles Nagy. Nagy managed to pitch six innings and gave up five runs, all earned, in his outing. Like Leiter, he was left with a no-decision after the Cleveland bullpen allowed Florida to tie the game and later win. However, Indians manager Mike Hargrove, celebrating his 48th birthday this day, chose to give the start to rookie Jaret Wright on short rest. Wright had yet to lose a decision in the postseason to this point, and had won Game 4 earlier in the series.

The Marlins managed one hit in the 1st inning, a double off the bat of Édgar Rentería. That was the only hit Wright gave up through six innings, and the Indians staked him to a 2–0 lead in the third. With nobody out, Jim Thome walked and Marquis Grissom singled him to second. After Wright bunted the runners into scoring position, Leiter struck out Omar Vizquel for the second out. The next batter, Tony Fernández, singled to drive both runners in.

The Indians threatened again in the fifth inning, as Vizquel singled with one out. He stole second while Fernandez batted, putting himself in scoring position. Leiter struck Fernandez out, then gave an intentional walk to Manny Ramirez to put two runners on. Vizquel then managed to steal third base, but Leiter struck out David Justice to end the inning. He would leave the game after retiring the Indians in order in the sixth.

Meanwhile, not only had Wright allowed a single hit through six innings, but he had also managed to keep the Marlins off of the bases. Entering the seventh inning, he had only allowed a total of four baserunners; in addition to the Rentería double, he had walked Gary Sheffield in the first and Leiter in the fifth, and Darren Daulton had reached on a three-base error when Ramirez misplayed a line drive.

The Marlins finally broke through in the bottom of the seventh as Bobby Bonilla hit Wright's first pitch over the right-center field wall for a home run to cut the lead to 2–1. After striking out Charles Johnson and walking Craig Counsell, Wright was removed from the game in favor of Paul Assenmacher who was scheduled to pitch to Cliff Floyd. Marlins manager Jim Leyland elected to send Kurt Abbott to the plate after the pitching change; Assenmacher retired him on a fly ball, then got Devon White swinging to end the inning.

In the top of the ninth inning, Cleveland again threatened. After Antonio Alfonseca walked Matt Williams to lead off the inning and Sandy Alomar Jr. reached on a fielder's choice to take Williams off the bases, Félix Heredia gave up a single to Thome which advanced Alomar to third. He was then pulled in favor of closer Robb Nen. Nen induced a groundball from Grissom to Rentería at shortstop, who elected to throw Alomar out at home, thanks in part to a great pick and tag by Johnson. He then got Brian Giles to fly out to end the inning.

The Indians sent closer José Mesa to the mound to try to win the series in the bottom of the ninth inning. Moisés Alou led off with a single, and Bonilla struck out swinging on a 3–2 pitch. Johnson then followed with a single to advance Alou to third, bringing Counsell to the plate. On a 1-1 pitch, Counsell hit a deep fly ball to right that nearly went over the wall, which would have won the series for the Marlins. Although Ramirez was able to catch the ball on the warning track for the second out, Alou was able to score from third without a throw and the score was tied at 2. Mesa managed to get out of the inning by retiring Jim Eisenreich.

Nen struck out the side in the top of the 10th inning. In the bottom of the frame, Mesa gave up back-to-back one-out singles, and after striking out John Cangelosi looking on a 3-2 pitch, Hargrove elected to finally use his ace starter and brought Nagy into the game to face Alou, who flied out to end the inning. After walking Williams, leading off the top of the 11th inning, Jay Powell retired Cleveland in order thanks to an alert fielder's choice on a sacrifice bunt by Alomar, which Powell fielded and threw out the lead runner at 2nd, followed by a Jim Thome inning-ending double play.

Bonilla led off the bottom off the eleventh by singling to center. Gregg Zaun, who replaced Johnson after pinch running for him in the bottom the ninth, stepped in for his first at bat and was asked to bunt Bonilla over. The play did not work, as Zaun was unable to get the bunt down cleanly and popped up to the mound. Nagy caught the ball and threw to first to try to double off Bonilla, but he was just able to make it back safely.

Counsell followed with a slow ground ball to the second base side. Bonilla stopped running for a moment, so as not to touch the ball and be called out for interference. Bonilla's play caused Fernandez to momentarily lose sight of the ball at second, as he had been playing behind the runner, and he could not field it cleanly; Bonilla advanced to third on the error, putting him in scoring position with the potential series winning run.

Nagy walked Eisenreich, the next batter, intentionally, loading the bases. With White, a relatively fast runner, due up, Hargrove pulled his infield in as White had the potential to beat out the relay throw on a double play attempt and Bonilla was a much slower runner and would be easier to throw out on a force play to the plate. White did hit a ground ball to Fernandez, who immediately threw to the plate to get the force and prevent the winning run from scoring.

While the bases were still loaded, as White reached on the fielder's choice, there were now two outs and Nagy faced Rentería with a chance to get out of the jam and extend the game. Rentería, behind 0-1, hit a hard line drive back up the middle. Nagy tried to field the ball, but it hit off of his glove and went into center field. Counsell scored the series winning run, then leaped into the air in celebration.

After Game 7, the trophy presentation, usually taking place in the winning team's locker room regardless of venue, took place on the field for the first time ever before the crowd of 67,204. It was presided over by then-Chairman of the Executive Committee Bud Selig, who first did the honors in 1995 and would officially become Commissioner of Baseball in 1998. This is now a standard procedure whenever the champions are the home team of the deciding game (the only exception being 1999, when the New York Yankees chose to celebrate in their locker room, likely due to the controversy involving Yankees outfielder Chad Curtis and NBC Sports reporter Jim Gray during an interview following Game 3).

It was the first time since  that the two teams alternated wins throughout the World Series.

In only their fifth season of existence, the Marlins were the quickest expansion team to reach (and win) the World Series until , when the Arizona Diamondbacks did it in their fourth year. Coincidentally, both World Series ended with a game-winning RBI single with Craig Counsell being on the basepath for each.

Composite box
1997 World Series (4–3): Florida Marlins (N.L.) beat Cleveland Indians (A.L.)

Aftermath
Liván Hernández was named the Most Valuable Player of the 1997 World Series. Chad Ogea became the first pitcher since Mickey Lolich in 1968 to have at least two hits and two RBIs in a World Series. The Marlins won despite not having Alex Fernandez, their number-two starter, who did not pitch due to a rotator cuff injury.

On October 31, 1997, most of the key contributors of the 1997 Marlins were traded, including Moisés Alou, who was sent to the Houston Astros, and Al Leiter to the New York Mets, in a fire sale so infamous that it has come to synonymize the term in the baseball world. The Marlins also lost Jeff Conine to the Kansas City Royals in free agency and Darren Daulton who retired.  World Series MVP hurler Liván Hernández, however, stayed with the team for two more years.  The Marlins finished 54–108 in 1998, the worst performance ever by a defending World Series champion. As a result, these Marlins are mockingly referred to as the first "Rent-A-Team" to win the World Series. Midway through the 1998 season, the Marlins would trade Jim Eisenreich, Bobby Bonilla, Gary Sheffield, and Charles Johnson to the Los Angeles Dodgers for Todd Zeile and Mike Piazza. Piazza would be traded shortly after to the Mets in return for prospects, one of which was Preston Wilson.

Jim Leyland, responding to reports that he would retire if the Marlins won the World Series, told NBC during the celebration, "My wife doesn't like me that much. I can't retire."  However, he resigned in the wake of their awful performance in 1998.  He managed the Colorado Rockies in 1999, then scouted for several years before joining the Detroit Tigers as manager in 2006.  Leyland led the Tigers to World Series appearances in 2006 and 2012. Leyland was hired as Tigers manager by Dave Dombrowski, the architect of the 1997 Marlins. Dombrowski would later build another World Series-winning team, the 2018 Boston Red Sox, and also oversaw a World Series appearance from the 2022 Philadelphia Phillies.

Marlins owner H. Wayne Huizenga, who dodged questions about selling the team during the on-field celebration, ultimately sold the team to John W. Henry after the 1998 season.  Henry in turn sold it to former Montreal Expos owner Jeffrey Loria in 2001 as part of a deal to purchase the Boston Red Sox.  Loria would return the team to a World Series victory in 2003. That season started with only one of the 1997 World Series players left on the roster: pitcher Rick Helling. Helling was traded mid-season to the Texas Rangers. However, the team traded with the Baltimore Orioles for Jeff Conine. Conine would be the only 1997 Marlin to participate in the 2003 World Series victory.  The 1997 and 2003 seasons marked the Marlins' only trips to the postseason until 2020, when the Marlins lost the NLDS to the Atlanta Braves.

The failure of José Mesa to save Game 7 ultimately ignited a heated feud with teammate Omar Vizquel. In Vizquel's autobiography, the veteran shortstop called Mesa a "choker." The two men ended their longtime friendship. Mesa later vowed to "...hit him every time" he faced him, and also stated that he wanted to kill Vizquel. Though Mesa did not actually bean Vizquel every time he subsequently faced him, he did hit him with pitches at least twice.

The Indians would go on to win the AL Central three of the following four years, returning to the ALCS the following season. However, they were defeated in six games by the record-setting New York Yankees. They would not advance to another World Series until 2016, where they
gave up a 3-1 series lead and allowed the Chicago Cubs to win their first World Series in 108 years.

The core of the 1990s Indians teams would break up in the early 2000s, most notably with Manny Ramirez joining the Boston Red Sox in 2001 and Jim Thome joining the Philadelphia Phillies in 2003. The 1997 Indians failed to end the Cleveland sports curse, which stood at 33 years since the 1964 Cleveland Browns won the city's most recent championship. The Curse would eventually end in 2016, when the Cleveland Cavaliers won the NBA Title, giving the city its first major sports title in 52 years.

The total attendance of 403,627 fans is the second-largest in World Series history.  The high attendance is due to the fact that the series went the full seven games and the large seating capacity at Pro Player Stadium.  All four games played in Miami had over 67,000 in attendance.  This Series only trails the 1959 World Series, which drew 420,784 spectators.  That Series had three of its six games played at the Los Angeles Memorial Coliseum and drew over 92,000 for each game played at the Coliseum.

Radio and television coverage
NBC Sports, as per the terms of the then-current broadcasting contract, televised the World Series nationally. It was the first World Series telecast to air exclusively on the network since 1988; they were originally scheduled to air the 1995 World Series alone as part of its joint venture with ABC Sports and Major League Baseball dubbed The Baseball Network, but the 1994 strike cancelled that year's World Series and NBC and ABC ultimately alternated coverage of the 1995 World Series. Bob Costas led the broadcast, with Bob Uecker and Joe Morgan as analysts. Hannah Storm and Keith Olbermann hosted the pregame show, with Olbermann and Jim Gray serving as field reporters for the respective teams. Storm and Gray presided over the on-field celebration after Game 7.

CBS Radio, which had covered the World Series consecutively since , did so for the final time in 1997. The national radio broadcasting rights would move over to ESPN the following season. Vin Scully, in what would prove to be his last World Series call before he retired in 2016, was the lead broadcaster for the eleventh time for CBS. Jeff Torborg joined Scully as analyst, making his third and final appearance. John Rooney hosted the studio segments for the series for the eleventh consecutive World Series.

This was the last World Series for Indians Radio Network announcer Herb Score, as he retired at season's end. Score's broadcast partner, Tom Hamilton, would take over as lead announcer and he remains in that position as of the 2021 season. It also marked the final game carried by Indians flagship station WKNR (1220); the broadcast rights would be moved to WTAM for the 1998 season.

See also
Cleveland sports curse
Curse of Rocky Colavito
1997 Japan Series

References

External links

 1997 Florida Marlins
 1997 Cleveland Indians
 Did the 1989 film Back to the Future II predict that the Florida Marlins would win the 1997 World Series?

World Series
World Series
Florida Marlins postseason
Cleveland Indians postseason
World Series
World Series
1990s in Cleveland
October 1997 sports events in the United States
Baseball competitions in Cleveland
1990s in Miami
Baseball competitions in Miami

1997 World Series


Înfrățirea Românească a fost o revistă bilunară de extremă dreaptă, organ al Ligii Apărării Naționale Creștine, care a apărut la Cluj în perioada 1 mai 1925-1931, cu subtitlul "Revistă națională de știință și chestiuni sociale".

Pe coperta mai multor numere, revista avea următorul motto "Vom lovi deopotrivă în străinul parazitar și în românul necinstit și înstrăinat.!" care ilustrează orientarea spre un naționalism și antisemitism extrem.

La 1 noiembrie 1925, în revistă apărea un text care îi explicita obiectivele: "Înfrățirea Românească" în pragul anului al doilea se avântă în lupta pentru realizarea fără zăbavă pe pământul românesc a naționalismului creștin intransigent.

În noiembrie 1937, la Bocșa Montană a mai apărut un singur număr cu același titlu, având ca subtitlu "Documentare națională - idei-oameni - fapte". Director-proprietar era Mihail Velceleanu.

Note

Reviste desființate din România

Înfrățirea Românească (revistă)


فهد بن عبد المحسن الرشيد مستشار في الديوان الملكي السعودي عُين مستشاراً بالأمانة العامة لمجلس الوزراء بالمرتبة الممتازة من 2 أبريل 2023. وشغل منصب الرئيس التنفيذي للهيئة الملكية لمدينة الرياض، وهي السلطة العليا المشرفة على العاصمة الرياض من نوفمبر 2019 إلى 2 أبريل 2023. وأشرف خلال رئاسته للهيئة على تنفيذ إستراتيجية العاصمة الطموحة لتحويل مدينة الرياض إلى واحدة من أكبر عشر اقتصاديات مدن في العالم وإلى مركزٍ إقليميٍ للاستثمار والسياحة وجودة الحياة بحلول عام 2030.

التعليم
حصل الرشيد على بكالوريوس في إدارة الأعمال من جامعة واشنطن في سانت لويس، بالإضافة إلى ماجستير في إدارة الأعمال من جامعة ستانفورد، وهو خريج برنامج الإدارة التنفيذية في التطوير العقاري من كلية التصميم في جامعة هارفارد.

مناصب وعضويات
يرأس الرشيد مجالس إدارة عدة هيئات ومؤسسات منها: مركز الملك عبد الله المالي، والهيئة العامة للمعارض والمؤتمرات، ومستشفى الملك فيصل التخصصي ومركز الأبحاث، وشركة تطوير وسط الرياض، والمنطقة الخاصة اللوجستية المتكاملة في مدينة الرياض، وهو أيضًا نائب رئيس مجلس أمناء كلية الأمير محمد بن سلمان للإدارة وريادة الأعمال حيث تعد الكلية الأولى من نوعها في المملكة العربية السعودية لدعم واحتضان رواد الأعمال وتأهيل القيادات في كافة المجالات. وقد تم تأسيس الكلية بالتعاون مع مؤسسة الأمير محمد بن سلمان الخيرية (مسك) وكلية بابسون العالمية وشركة لوكهيد مارتن.

كما يشغل عضوية مجالس إدارة عدد من المؤسسات منها شركة السودة للتطوير، ومؤسسة حديقة الملك سلمان، ومؤسسة المسار الرياضي، والمتحف الوطني السعودي، وشركة القدية للاستثمار، وهيئة تطوير بوابة الدرعية، وجامعة الملك عبدالله للعلوم والتقنية، وبرنامج المدن الخالية من الكربون في المنتدى الاقتصادي العالمي.

الحياة العملية
قبل انضمامه إلى الهيئة الملكية لمدينة الرياض، تقلّد الرشيد منصب العضو المنتدب والرئيس التنفيذي لمدينة الملك عبدالله الاقتصادية، منذ عام 2008 وحتى عام 2018. وتقع المدينة على ساحل البحر الأحمر في المملكة العربية السعودية بمساحة تبلغ (181) مليون متر مربع وتمثل الجيل الجديد من المدن المستدامة وأحد أبرز مشاريع المدن الجديدة في العالم. وقد خُططت المدينة لاستيعاب ما يقارب مليوني نسمة وبتكلفة بناء تصل إلى 100 مليار دولار أمريكي عند اكتمالها.

وتحت قيادة الرشيد، استطاعت مدينة الملك عبد الله الاقتصادية تطوير أول ميناء خاص في المنطقة (بسعة حالية تصل إلى ثلاثة ملايين حاوية)، واستقطاب أكثر مــن (120) شركة عالمية ومحلية لإنشاء مجمعاتها الصناعية، مما يجعل المدينة الاقتصادية أحد أبــرز مـراكز الخدمات اللوجستية والصناعية في المنطقة. كما يقود الرشيد تطوير العديد من المشاريع السكنية والخدمية، وعدد من المرافق الترفيهية السياحية بهدف أن تصبح مدينة الملك عبد الله الاقتصادية أحد أهـم الوجهات السكنية والسياحية في المنطقة.

كما شغل سابقًا منصب المدير المالي ووكيل محافظ الهيئة العامة للاستثمار (حولت إلى وزارة الاستثمار)، وعمل قبل ذلك محللًا ماليًا في شركة أرامكو السعودية.

في عام 2011، كُرِّم الرشيد «قائداً عالمياً شاباً» من قبل المنتدى الاقتصادي العالمي.

عين مستشاراً بالأمانة العامة لمجلس الوزراء بالمرتبة الممتازة في 2 أبريل 2023.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة ستانفورد
رؤساء تنفيذيون سعوديون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
مديرون تنفيذيون
مديرون سعوديون
مواليد القرن 20
خريجو جامعة واشنطن في سانت لويس
اقتصاديون سعوديون

فهد الرشيد


بروتون سافي هي سيارة من إنتاج شركة بروتون الماليزية. أول تقديم لها كان يونيو 2005 كبديل لطراز بروتون تيارا.

مراجع

سيارات اخترعت في 2005
سافي
سيارات دفع أمامي
سيارات صغيرة
سيارات عقد 2000
سيارات عقد 2010
هاتشباك

بروتون سافي


An Crossoglossa boylei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Crossoglossa boylei in nahilalakip ha genus nga Crossoglossa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crossoglossa

Crossoglossa boylei


Østrigs Grand Prix 2017 (officielt navn: Formula 1 Grosser Preis von Österreich 2017) var et Formel 1-løb som blev arrangeret 9. juli 2017 på Red Bull Ring ved byen Spielberg i Steiermark, Østrig. Det var det niende løb i -sæsonen, og det 30. Østrigs Grand Prix.

Løbet blev vundet af Mercedes-køreren Valtteri Bottas, som startede fra pole position. På andenpladsen kom Ferraris Sebastian Vettel, og tredjepladsen gik til Daniel Ricciardo fra Red Bull Racing.

Resultater

Kvalifikation

Løbet

Noter til tabellerne:
 - Lewis Hamilton fik en gridstraf på fem placeringer for ikke-planlagt udskiftning af gearkasse.
 - Pascal Wehrlein startede fra pit-lane grundet motorskifte efter kvalifikationen.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

Østrigs Grand Prix
Formel 1 2017

Østrigs Grand Prix 2017


Metamastophora, monotipski rod crvenih algi iz porodice Mastophoraceae, dio reda Corallinales. Taksonomski je priznat kao zaseban rod. Jedina vrsta je morska alga M. flabellata pronađena kod Australije, nekim pacifičkim otocima (Federalne Države Mikronezije, Guam, Marijanski otoci) i Izraela (kao Metamastophora lamourouxii)

Sinonimi
 Melobesia flabellata Sonder 1845
 Mastophora flabellata (Sonder) Harvey 1849
 Melobesia plana Sonder 1845
 Melobesia stelligera Endlicher & Diesing 1845
 Peyssonnelia caulescens Kützing 1847
 Mastophora plana (Sonder) Harvey 1849
 Mastophora stelligera (Endlicher & Diesling) Kützing 1849
 Mastophora hypoleuca Harvey 1849
 Mastophora lamourouxii Decaisne ex Harvey 1849
 Lichenella brentii J.E.Gray 1858
 Mastophora lamourouxii var. latior Sonder 1880
 Pterigospermum caulescens (Kützing) Kuntze 1891
 Metamastophora plana (Sonder) Setchell 1943
 Metamastophora stelligera (Sonder) Setchell 1943
 Metamastophora lamourouxii (Decaisne ex Harvey) Setchell 1943

Izvori

Mastophoraceae

Metamastophora


Abertridwr ist der Name folgender Orte in Wales:

 Abertridwr (Powys), Wales
 Abertridwr (Caerphilly), Wales

Abertridwr


Kensho Ogasawara (født 26. marts 1995) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kensho Ogasawara