Kerbera (lat. Cerbera), maleni biljni rod iz porodice Zimzelenovki (Apocynaceae kojemu pripada 6 vrsta vazdazelenog grmlja i drveća raširenih po jugoistočnoj Aziji, Australiji, Oceaniji, Sejšelima i Madagaskaru.

Vrste ovoga roda su otrovne, a pripada joj i vrsta samoubilačko drvo (Cerbera odollam), jedna je od pet najotrovnijih biljaka na svijetu, a društvo joj u tome prave i ricinus (Ricinus communis), oleander ili oleandar (Nerium oleander), rakovo oko (Abrus precatorius) i kukuta (Conium).

Neke od ovih biljaka sadrže snažan srčani otrov Cerberin, za kojega je ustanovljeno da je uzročnik polovice trovanja u indijskoj državi Kerala.

Vrste
 Cerbera dumicola P.I.Forst.
 Cerbera floribunda  K.Schum.
 Cerbera inflata  S.T.Blake
 Cerbera laeta  Leeuwenb.
 Cerbera manghas L.
 Cerbera odollam Gaertn.

Vanjske poveznice

Izvori

Plumerieae

Kerbera


Die Berechnung von Rohrleitungssystemen erfordert die Analyse und Auslegung von Rohrleitungssystemen anhand ihrer geometrischer Konfiguration und Komplexität.

Randbedingungen und ermittelte Größen
Einfluss haben:

 Auflagerkräfte und Momente
 Kompensatoren
 Rohrkräfte und Momente
 Stutzenbelastung
 Verschiebungen
 Windlasten
 Spannungen
 Reibung
 Federhängerdaten
 Lager mit Spiel

Ausgelegt wird für den reinen Gewichtslastfall (Montage), den reinen Temperaturlastfall (An/Abfahren) und für den Kombinationslastfall (Betrieb).

Geschichte
In der Rohrleitungstechnik wurden schon früh  Computerprogramme eingesetzt. Dies trifft für den Bereich der Isometrie-Erstellung über CAD-Programme ebenso zu wie für den Bereich der Materialverwaltung mit Materialauszügen und der Rohrklassenverwaltung. Besonders ausgeprägt war dieses frühe Erscheinen der EDV auf dem Gebiet der Hydraulik und der Spannungsanalyse.

Die Notwendigkeit, die Expansion räumlicher Rohrleitungssysteme rechnerisch zu erfassen und damit eine gewisse Betriebssicherheit zu erreichen, wurde schon früh erkannt. 1910 erschien ein ASCE-Artikel zu dieser Problematik. War aber ein räumliches Stabwerk z. B. für Brückenkonstruktionen schon lange berechenbar, so scheiterte eine Umsetzung dieser Berechnungsmethoden auf ein entsprechendes Rohrleitungsstabwerk an den Besonderheiten der Rohrbögen. Die Bewegungen, die ein belastetes Rohrleitungssystem im Raum vornimmt, wurden lange nicht verstanden. Erst die Pionierarbeit von Karman 1911 und von Wahl und Hovgaard 1928 ebneten den Weg für eine Berechnung dreidimensionaler Rohrleitungssysteme mit Rohrbögen.

Mit den gewonnenen Erkenntnissen war es nun möglich, einfache Rahmenstrukturen wie Dehnungsschleifen, L-Schenkel und räumliche Z-Verläufe zu berechnen. Das Expansionsproblem komplexer Leitungsstrukturen wurde auf die Betrachtung dieser bekannten elementaren Rahmenstrukturen reduziert. Diese Vorgehensweise wird bis heute für eine Grobabschätzung der Flexibilität oder zur ersten Erstellung des Unterstützungskonzepts angewendet. Dennoch forderte das wachsende Gefahrenpotential in der chemischen und petrochemischen Industrie, vor allem aber die Probleme in der Kraftwerkstechnik, eine Berechnung des gesamten Leitungssystems, inklusive der Betrachtung singulärer Auflager, Federhänger und Festpunktverschiebungen. Aus dieser Notwendigkeit heraus entwickelte in den 1930er Jahren die Kellogg Company in Zusammenarbeit mit verschiedenen amerikanischen Hochschulen eine generelle analytische Methode zur Berechnung räumlicher Rohrleitungssysteme. Diese Verfahren wurden über die Jahre verfeinert und 1941 offiziell publiziert.

Es war ebenfalls die Kellogg Company, die den Einsatz digitaler Computer zur Berechnung räumlicher Rohrleitungssysteme erwog und bereits 1954 erste Programme auf Lochkarten zur Verfügung hatte. Die Wirtschaftlichkeit dieser Programme zeichnete sich schnell ab. War der zeitliche Aufwand mit diesen Lochkartenprogrammen gegenüber einer Handberechnung bereits auf ein Zehntel geschrumpft, so reduzierte der Einsatz von magnetischen Datenträgern ab 1956 die Berechnungszeit nochmals. Der Ausbau dieser Programme wurde weiter forciert. Geradezu modern muten die Forderungen an, die Anfang der 1960er Jahre an die Programmierer der Kellogg Company gestellt wurden.

Warum wurden bereits in den Anfängen der Informatik solche Forderungen an ein Rohrprogramm gestellt? Der Berechner war zwar mit Hilfe des Programms von der reinen mathematischen Tätigkeit befreit, musste nun aber dem Programm das Rohrleitungssystem verständlich beschreiben. Des Weiteren kann der Berechner nicht entscheiden, ob er die mögliche Komplexität eines gerade noch berechenbaren Systems überschreitet. Das Rohrleitungsprogramm muss also jede mögliche Konfiguration verarbeiten können und es muss in geeigneter Weise mit dem Anwender in Kommunikation treten.

Es ist offensichtlich, dass ein Rohrleitungssystem mit all seiner Vielfalt und Variationsmöglichkeit nicht im Ganzen beschrieben werden kann. Der praktikable Lösungsweg kann nur darin bestehen, das ganze Problem auf kleine, einfache Teilprobleme zu reduzieren. Die Feinheit der Reduktion wird durch die fest vorgegebenen Rohrleitungselemente bestimmt. Es muss folglich lediglich die Art, Anzahl, Lage und Reihenfolge dieser finiten Elemente dem Programm beschrieben werden. Die Berechnungsmethode der finiten Elemente (FEM) war mathematisch erforscht, das Problem über die EDV lösbar!

Die in den Folgejahren auch in Deutschland entstehenden diversen Rohrleitungsprogramme folgen stets diesem Prinzip. Der Anwender definiert zunächst ein kartesisches Koordinatensystem, um Punkte im Raum mit einem entsprechenden Ortsvektor beschreiben zu können. Danach wird das gegebene Leitungssystem in einzelne Elemente unterteilt. Diese individuellen Elemente werden durch die Definition von Verbindungsknoten voneinander unterschieden. Ein Leitungselement liegt folglich immer zwischen zwei Knoten. Dies bedeutet umgekehrt, dass zwischen zwei Knoten alle Eigenschaften wie Durchmesser, Wandstärke, Material, aber auch der Leitungsverlauf konstant sind. Nur an einem Knoten kann sich eine Leitungscharakteristik ändern, und nur an definierten Knoten können Kräfte ein oder ausgeleitet werden und können sich Auflager befinden. Die Lage aller Knoten im Raum ist durch einen Vektor definiert, womit auch die Lage aller Elemente definiert ist. Auch die auftretende Belastung einer Rohrleitung in Betrieb wird nicht als Ganzes berechnet, sondern sie wird zumindest in die beiden Grundlastfälle Eigengewicht und Temperatur aufgeteilt.

Die Programme selbst arbeiten nun nach den bekannten mathematischen Methoden diese finiten Elemente ab. Als Berechnungsergebnis werden für jedes Element und für jeden Belastungsfall die Verschiebungen, die auftretenden Kräfte und Momente und die vorhandenen Spannungen ermittelt und entsprechend dokumentiert.

Wie erfolgt nun die semantische Beschreibung eines Leitungssystems? Der Programmierer definiert einen Satz von Schlüsselwörtern, mit denen der Anwender die einzelnen Elemente der Art nach bestimmen kann, oder mit denen die besonderen Eigenschaften der Elemente und Knoten definiert werden können. Weiterhin legt der Programmierer eine Grammatik fest, die die Stellung und Reihenfolge der Schlüsselwörter in einem Datensatz festlegt.

Diese Schlüsselwörter sowie die dazugehörige Grammatik sind vom Anwender zu erlernen. Diese erlernte gemeinsame Sprache versetzt den Anwender in die Lage, mit dem Programm zu kommunizieren, also sein Problem dem Programm zu beschreiben. Das Programm selbst versteht nun die Problematik, kann diese bearbeiten und entsprechende Ergebnisse generieren.

Literatur
 H.-J. Behrens (Hrsg.): Rohrleitungstechnik. Zusammenstellung und Bearbeitung B. Thier. 7. Ausgabe. Vulkan, Essen 1998, ISBN 3-8027-2713-4, Seite 24ff.

Einzelnachweise

Rohrleitungstechnik

Berechnung von Rohrleitungssystemen


Up the Downstair drugi je studijski album britanskog progresivnog rock sastava Porcupine Tree, koji je 7. lipnja 1993. godine objavila diskografska kuća Delerium Records.

O albumu
Izvorno je trebao biti dvostruki album na kojem bi se pojavila i pjesma "Voyage 34", koja je na koncu bila objavljena kao singl 1992. godine, dok je preostali materijal snimljen za album bio objavljen na EP-u Staircase Infinities 1994. godine. Najkraći je studijski album grupe i njezin jedini koji traje manje od 50 minuta. Godine 2005. bio je djelomično ponovno snimljen, bio je remiksan, remasteriran i ponovno objavljen uz EP Staircase Infinities kao dvostruki album. Na toj novoj inačici albuma više nije bilo električnih bubnjeva, već je Gavin Harrison svirao prave.

Album je još jednom bio objavljen. Ovog puta ga je na dvije gramofonske ploče 14. kolovoza 2008. objavila diskografska kuća Kscope Records. Ta je inačica gotovo identična onoj iz 2005. godine, ali razlikuje se po tome što su ploče u boji i što disk Staircase Infinities sadrži pjesmu "Phantoms".

Prema Wilsonovim je riječima Up the Downstair kanalizirao "the Orb i the Future Sound of London, ali i Floyde i Ozric Tentaclese. Ako mi se to sviđalo, bolio me kurac."

Popis pjesama

Remasterirana i remiksana inačica iz 2005. godine
Neke skladbe traju drugačije nego na izvorniku.

Recenzije
Ned Raggett, recenzent stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica te je izjavio: "Up the Downstair po stilu je zamjetno drugačiji od On the Sunday of Lifea -- humora gotovo da nema, a i puno je suvremenijega zvuka, što odgovara dugogodišnjem načelu Stevena Wilsona da progresivnu glazbu čini uključivanje nečega novoga, a ne ponavljanje onoga što je nekoć bilo progresivno. Zbog toga je njegovo pjevanje dotjeranije -- zvuči kao da ga je tomu podučio njegov kolega iz No-Mana, Tim Bowness, ali [Wilson] ima vlastiti sanjalački pristup. Njegov već uspješan studijski rad postao je uspješniji s vremenom, a rezultat toga je nježan, složen i izvanredan uradak."

Melody Maker u svojoj je recenziji izjavio: "Otišao je na nemoguću misiju: stvoriti pravo zvukovlje progresivnog rocka za 1990-te koristeći se modernom tehnologijom, ali izbjegavajući umišljenost proga. I to mu je u potpunosti pošlo za rukom. To je čudna i divna smjesa koja se sastoji od ambijentalnosti [The] Orba, remiksova [Future Sound of Londona], Metallicine žestine i tako dalje. Ambijentalni svemirski prizvuci, tehnološki rezovi i gregorijanski korali čine teksturu zvuka, ali vatru u srcu buke čini dobra stara gitara. Upozorenje: ovdje ima solaža, ali su svirane na tako snažan i čist način da se neće svidjeti svima."

Časopis Organ komentirao je: ""Up the Downstair" album je koji će pažljivim slušateljima otkriti mnoga iznenađenja. Nakon što ga nekoliko puta poslušate, shvatit ćete da čak i zvukovi umiješani u pozadinu i vokalne intervencije sa starih albuma vezanih uz drogu sudjeluju u stvaranju ove tople, opuštajuće, lizerginske tapiserije koja sadrži raštrkane, ali odgovarajuće tekstove. Kad sam prošle godine napisao članak o Porcupine Treeju, predvidio sam da će taj sastav postati "treći val" nove britanske psihodelije (naravno, prvi i drugi val činili su psihodelični rock Bevis Fronda i svemirski festivalski zvukovi Ozric Tentaclesa). Ovaj uradak samo potvrđuje moju tezu. "Up The Downstair" album je uz koji se treba jako napušiti (a to ćete i učiniti...)!"

CMJ je izjavio: "Na "Up the Downstairu" sastav zadržava svoje tanke korijene u albionskoj psihodeliji, ali proširuje shemu, izbacuje svoju otrcanu samosvijest i dodaje neke suvremene aure dancea (od psihodeličnog mesmerizma do gotovo funkaste sinkopiranosti) uz izvedbu koja zvuči više poput skupine."

Zasluge
Porcupine Tree
Steven Wilson – vokali, svi instrumenti, programiranje, produkcija
Gostujući glazbenici
Colin Edwin – bas-gitara (na skladbi "Always Never")
Richard Barbieri – elektronika (na skladbi "Up the Downstair")
Suzanne Barbieri – vokali (na skladbi "Up the Downstair")
Gavin Harrison – bubnjevi (na inačici iz 2005. godine)
Ostalo osoblje
Wrap Me Up Designs – omot albuma

Izvori

Albumi iz 1993.
Albumi sastava Porcupine Tree

Up the Downstair


شمس ونهار هو مسلسل بدوي كويتي عرض في رمضان 2007م على تلفزيون الكويت من تأليف الكاتب حمد بدر ومن إخراج علي حسين البوشي. المسلسل يتكون من خمس عشرة حلقة، كتب الأشعار الخاصة بالمسلسل الشاعر عواد بن طوالة.

قصة المسلسل
تدور أحداث قصة المسلسل حول شخصية (نهار) الفارس الشهم والذي يحاول التصدي فيه لهجمات عنيفة من قبل مجموعة من الأغراب تحاول أن تسيطر علي جميع المواقع التي يعيش فيها المجتمع البدوي.

يقدم المسلسل في أحداث لاتمت للحياة الواقعية بصلة وفي نقطة اللازمان واللامكان ويتحدث عن إسقاط اجتماعي وسياسي على الوضع الحاصل في المنطقة العربية وتدهور واضح لكل ما هو قيم وجميل في ظل الغزو الفكري والفضائي والمشاكل التي تعصف به بين وقت وآخر.

المسلسل بدوي اللهجة وتخالطه أيضًا اللهجة العربية الفصحى التي يتحدث بها المحتلون للأراضي الصحراوية في الجزيرة العربية ويتبع المسلسل فكرة المثل المعروف (لقد أكلت عندما أكل الثور الأبيض)، ويبرز المسلسل أيضا مميزات الدين الإسلامي الحنيف وأنه دين تسامح وخير يسعى لنبذ العنف واستتباب الأمن في مختلف أنحاء العالم ويحسن من الصورة السوداوية التي يراها بعض مجتمعات العالم الغربي تجاه الإسلام والمسلمين.

الممثلين
 روحي الصفدي
 جمال الردهان
 عبد الرحمن العقل
 مشعل الجاسر
 عبير الجندي
 حمد ناصر
 مطرب فواز
 إبراهيم بوسعد
 ميثم الرزق
 علي البريكي
 عمر اليعقوب
 مشاعل الزنكوي
 نايف البشايرة
 ناديه عودة
 طاهر النجادة
 نواف الشمري

إخراج
 علي حسين البلوشي

وصلات خارجية

 جريدة الرياض

مسلسلات عبير الجندي
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2007

شمس ونهار (مسلسل)


Mariano Zabía Lasala (Madrid, 27 de mayo de 1949) es un político y alto funcionario español.

Biografía
Tras licenciarse en Derecho por la Universidad Complutense de Madrid, ingresó como funcionario de carrera en el Cuerpo Superior de Administradores Civiles del Estado en 1973.

Desarrolló una extensa carrera profesional en la Administración General del Estado, en la que desempeñó los cargos de Subdirector General de Coordinación Administrativa en el Ministerio de la Presidencia del Gobierno, Vicesecretario General Técnico del Ministerio de Asuntos Exteriores y Director de la Oficina Española de Turismo en Fráncfort del Meno.

En 1991 fue nombrado Director General del Instituto de Turismo de España y, desde 1994, ocupó los puestos de Asesor del Ministro de Comercio y Turismo, y de Secretario para los Miembros Afiliados de la Organización Mundial del Turismo. En junio de 1997 fue nombrado Asesor de la Ministra de Educación y Cultura, en aquel momento, Esperanza Aguirre y dos años después fue nombrado Director General de la Función Pública.

El 5 de mayo de 2000, a propuesta de la ministra Pilar del Castillo se le nombra Subsecretario del Ministerio de Educación. Permanece en el cargo durante tres años, hasta que, en octubre de 2003, Esperanza Aguirre, a la sazón ya Presidenta de la Comunidad de Madrid, lo recupera para su equipo, nombrándolo Consejero de Medio Ambiente y Ordenación del Territorio. Formó parte del Gobierno de la Comunidad de Madrid durante toda la Legislatura, hasta junio de 2007.

Presidió el Consejo Consultivo de la Comunidad de Madrid de 10 de abril de 2011 a 10 de abril de 2014. Le sucedió en el cargo Ignacio Astarloa

En 2010 se hizo público que fue espiado en la trama de espionaje político en la Comunidad Autónoma de Madrid.

En su faceta como escritor, en 2018 realizó un breve y emotivo ensayo sobre Pío Baroja, dentro de la colección Baroja & Yo (Ipso ediciones), titulado La sensación de lo ético.

Enlaces externos
 Entrevista
  Nombramiento de Mariano Zabía Lasala como Presidente del Consejo Consultivo de la Comunidad de Madrid
  Nombramiento de Ignacio Astarloa Huarte-Mendicoa como Presidente del Consejo Consultivo de la Comunidad de Madrid.

Referencias

Consejeros de la Comunidad de Madrid
Subsecretarios de España
Administradores Civiles del Estado
Alumnos de Derecho de la Universidad Complutense de Madrid
Consejeros de Medio Ambiente y Ordenación del Territorio de la Comunidad de Madrid
Nacidos en Madrid

Mariano Zabía Lasala


كفر كرمين قرية تقع في منطقة جبل سمعان في محافظة حلب، سورية. وتقع تحديدا إلى الشمال الغربي من ناحية الأتارب على مسافة 4 كم، وتعتبر المدخل إلى جنوب جبل سمعان من جهة جبل حلقة، وتشتهر بالكروم وهذا سبب تسميتها والذي يعود للغة السريانية القديمة.

تاريخ القرية ومميزاتها
التسمية: يعتقد ان تسمية القرية بهذا الاسم كفركرمين (مزرعة الكروم) يعود لاشتهار القرية واهتمام اهلها قديما بزراعة اشجار الكرمة، حيث كانت تعرف بكثرة كروم العنب وانواعه الفاخرة.

التاريخ، الجغرافيا، الموقع والمناخ: تعتبر قرية كفركرمين من اقدم وأهم القرى التابعة لمنطقة جبل سمعان التي تتبع لمحافظة حلب، حيث تقع القرية بالقرب من مدينة الاتارب على بعد حوالي 35 كم غربي حلب على الطريق الدولي الواصل بين حلب ومدينة انطاكية. وتتربع القرية على هضبة عند سفح جبل سمي باسمها مليئ باشجار الزيتون والاشجار الحراجية التي تشكل غابة جميلة يرتادها الزوار والسياح للترفيه والاستمتاع بمناظر الطبيعة الخلابة ¸ حيث يطل الجبل أيضا على مساحة واسعة من الأراضي الزراعية التي يزرع فيها جميع أنواع المحاصيل والتي تشكل بساطا اخضر جميل في فصل الربيع. اما مناخ القرية فمعتدل في فصلي الربيع والخريف، حار قليلا بالصيف وبارد نسبيا في الشتاء. ويكثر في القرية الاثار الرومانية القديمة، والذي يمكن الاستدلال من خلاله ان تاريخ نشأة القرية ربما يعود إلى ما قبل الحقبة الرومانية.

السكان: يعيش في القرية حولي 7000 نسمة تقريبا هم: من احفاد من سكنو القرية قبل حملة محمد علي باشا (والي مصر زمن الدولة العثمانية) على بلاد الشام، ومن احفاد بعض من قدمو من مصر مع جيش محمد علي باشا اثناء حملته على بلاد الشام واستضافتهم القرية واسقروا وعاشو فيها فيما بعد، ومن احفاد بعض العرب الرحل الذين استقرو في القرية منذ زمن ليس ببعيد، منذ حوالي العام 1900 م تقريبا.

الاقتصاد والدخل: كانت القرية قديما تعتمد في دخلها على الزراعة بشكل اساسي، ولكن مع تزايد عدد السكان وعدم كفاية الموارد الزراعية اتجه أهل القرية، وخاصة في ظل التطور العالمي العلملي والصناعي، إلى العمل في قطاعات أخرى، حيث اسسو العديد من الشرات والمعامل كشركات الشحن والنقل ومعاصر الزيتون.

الثقافة والتعليم
مع التطور العالمي والثقافي الذي شهدته البشرية مؤخرا في مختلف المجالات وسهولة الاتصلات والتنقلات، واكب أهل القرية ذلك التطور وزاد وعيهم وادركو الحاجة للعلم والتعليم فاتجه العديد منهم باتجاه التعليم، فازداد عدد المدارس في القرية وعدد المعلمين والاطباء والمهندسين وحملة الشهادات الجامعية الأخرى في اختصاصات مختلفة وحملة شهادات الدكتوراه أيضا.

آثار القرية
آثار القرية القديمة ضاعت بين دور القرية الحديثة ولم يبق منها سوى بعض أجزاء جدران دور من

وبالقرب منها طريق رومانية عرضها نحو ستة أمتار مرصوفة بقطع من الحجارة الضخمة، لا يزال سالمًا منها إلى اليوم قسم يبلغ حوالي 1.200 متر (2).
ويقع في القسم الشمالي من جبلها موقع أثري يسمى بآثار السرير وهو يعود لعهود قديمة حيث كان يستخدم كمنارة يهتدون من خلالهاو يستخدمونها لتناقل الرسائل التي كان يعبر عنها من خلال الشعل النارية.
كما لا بد ان نذكر انتشار معاصر العنب المحفورة فالصخور النتشرة في جبالها والتي تعود إلى عصر الامبراطورية الرومانية والتي كانو يستخدمونها لصنع الخمور.

مراجع وهوامش

أماكن مأهولة في منطقة الأتارب
قرى محافظة حلب

كفر كرمين


Lorans Tanatar Baruh (d. 1967, İstanbul), Türk yazar, tarihçi ve akademisyendir.

Hayatı
Yahudi asıllı olan Baruh, 1967'de İstanbul'da doğdu. 1990'da Boğaziçi Üniversitesi İktisat Bölümü'nü; 1993'te aynı üniversitede Tarih yüksek lisansını, 2009'da da doktorasını tamamladı.

1997'den itibaren, Prof. Dr. Edhem Eldem'in asistanı olarak, Tarih Vakfı'nın Osmanlı Bankası Tarihi Projeleri'nde çalışmaya başladı. Temel olarak arşivlerin düzenlenmesinde ve iki serginin çalışmalarında görev almıştır : 1997'de "Tarihten İzler, Osmanlı Bankası Arşivleri" sergisinin düzenlenmesinde ve dokümantasyonun sağlanmasında görev almıştır. 1998'de Osmanlı'dan günümüze kâğıt paranın hikâyesini konu alan "Nakden Tarih" sergisinin yapım kurulunda yer aldı. 1998 Eylül'ünden bu yana Osmanlı Bankası Tarihi Araştırma Merkezi'nde bilimsel yönetici olarak görev yapmaktadır.

Akademik çalışmaları
19. yüzyıl İstanbul'unu ekonomik perspektiften inceleyen çalışmalarda bulunmuştur. Bu bağlamda, 2006'da tamamladığı doktora tezi (The Transformation of the 'Modern' Axis of Nineteenth-Century Istanbul : Property,Investments and Elites From Taksim Square to Sirkeci Station), Rivka Geron Schild tarafından "Beyoğlu'nun yanı sıra Tarihi Yarımada'yı da kapsayan ve dönüşümün yatırımcıelitlerden bağımsız düşünülemeyeceğine dikkat çeken önemli bir kaynak" olarak değerlendirilmiştir. Dönem kaynaklarından yaptığı incelemelerde, 1895-1905 yılları arasında Galata ve Pera'da bir inşaat furyası yaşandığını tespit etmiştir.

İstanbul tekstil ticareti tarihi üzerine de çalışmalarda bulunmuştur. Bu çalışmalarda, Annuaire Orientalden faydalanmış, bu sayede birkaç büyük firma dışında pazardaki rekabetin çoğunun küçük çaplı işletmeler arasında gerçekleştiğini tespit etmiştir. Tekstil ticaretinde gayrimüslimlerin hakimiyetinin bulunduğunu doğrulamakla beraber, Müslümanların pamuk ticareti gibi belli başlı alanlarda hakimiyeti elde tuttuğuna işaret etmiştir.

Arşivcilik üzerine de çalışmalarda bulunmuş, bu çalışmalarda kamu arşivleri ve "özel arşiv" kavramını incelemiştir. Bunun yanı sıra, "Türkiye'de özel arşivlerin oluşumu üzerine bazı düşünceler" çalışmasında "Arşivcinin Değişen Rolü" başlığı altında sunduğu argümanlar Fatih Rukancı tarafından değerlendirilmiş ve "dikkat çekici" bulunmuştur.

Yayınlanan makaleleri

 Baruh, Lorans Tanatar, "At the Turn of the Century, Textile Dealers in an International Port City, Istanbul", Boğaziçi Journal, vol.11, no: 1-2, İstanbul, 1997, pp. 33–52 ve
 Baruh, Lorans Tanatar ve Ammour, Laurence  "Çalışan Kadından Bir Kesit: Osmanlı Bankası Kadın Personeli (1911-1934)", Tarih ve Toplum, no: 183, İstanbul, Mart 1999, s. 15-22.

Kaynakça

1967 doğumlular
Boğaziçi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesinde öğrenim görenler
Türk köşe yazarları
Türk tarih akademisyenleri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk tarihçileri
21. yüzyıl Türk tarihçileri
Türkiye Yahudileri
Yaşayan insanlar

Lorans Tanatar Baruh


Ahmet Ümit (d. 30 Eylül 1960, Gaziantep), Türk şair ve yazardır.

Daha çok polisiye roman türünde eser veren bir yazardır.

Yaşamı
Gaziantep'te yedi çocuklu bir ailenin en küçük çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası kilim tüccarı, annesi terzi idi. İlk öğreniminin ardından Gaziantep Atatürk Lisesi'ne devam etti. 14 yaşından itibaren sol görüşlü bir etkinci oldu. Ülkücülerle aralarında çıkan bir kavgadan dolayı 24 arkadaşıyla birlikte Gaziantep dışına sürgün edildiği için liseyi Diyarbakır'ın Ergani ilçesinde bitirdi.

1979'da Marmara Üniversitesi'nin Kamu Yönetimi bölümünde yükseköğrenimine başladı. Öğrencilik yıllarında tanışıp evlendiği Vildan Hanım ile evliliğinden Gül adında bir kızı oldu (1981). 1980 darbesinin ardından derneklerde sol görüşlü olarak çalıştı. 1982'de düzenlenen "Anayasaya Hayır" kampanyasına katıldı. Duvarlara afiş yapıştırırken yakalanan arkadaşları için öykü şeklinde yazdığı rapor, takma adı olan "K. Yalçın" imzası ile önce Atılım Dergisi'nde sonra Prag'da 40 dilde yayın yapan Barış ve Sosyalizm Sorunları Dergisi'nde yer aldı. Yazarlığa adımını bu rapor/öykü ile attı. 1983 yılında üniversite öğrenimini tamamladı.

Üyesi olduğu Türkiye Komünist Partisi (TKP) tarafından 1985'te Moskova'ya gönderildi. 1985-1986 yılları arasında Moskova Sosyal Bilimler Akademisi'nde eğitim gördü. TKP tarafından komünistlik eğitimi almak için Rusya'ya gönderilen altı gencin başından geçenleri anlattığı Kar Kokusu (1998) adlı romanı, bu dönemde yaşadıklarından izler taşır. Moskova'da iken şiir yazmaya başladı. 1989'da etkin siyasetten ayrıldı ve Sokağın Zulası adlı şiir kitabını yayımladı. Arkadaşı Ali Taygun ile bir reklam ajansı çalıştırmaya başladı.

1990 yılında bir grup edebiyat tutkunuyla birlikte Yine Hişt adlı kültür-sanat dergisini çıkardı. Şiir, öykü ve yazılarını Adam Sanat, Yine Hişt, Öküz ve Cumhuriyet Kitap dergileri ile Yeni Yüzyıl gazetesinde yayımladı.

1992 yılında yayınlanan ilk öykü kitabı Çıplak Ayaklıydı Gece, aynı yıl Ferit Oğuz Bayır Düşün ve Sanat Ödülü'nü aldı. Bu kitap Ahmet Ümit'i yazın dünyamıza tanıtan ilk kitap olma özelliğini de taşır.

Arkadaşı tiyatro yönetmeni Ali Taygun'un teşvikiyle polisiye yazmaya ağırlık veren Ahmet Ümit, 1993 yılında Atv için çekilen Çakalların İzinde adlı polisiye dizinin öykülerinin ve senaryosunun yazılmasına katkıda bulundu. Ardından da 1995'te Ahmet Ümit, çeşitli gazete ve dergilerde Franz Kafka, Dostoyevski, Patricia Highsmith, Edgar Allan Poe ve polisiye roman yazarları üzerine inceleme ve tanıtım yazıları kaleme aldı.

Bir Ses Böler Geceyi (1994) adlı uzun hikâyesinin ardından Masal Masal İçinde'yi (1995) yayımlandı. Annesinden dinlediği masalları düzenleyip yazdığı bu kitap çeşitli özel ilköğretim okulunda ve özel kolejlerde ders kitabı olarak okutuldu, Koreceye çevrildi. Kitaplarının tümünde var olan gerilim duygusu Sis ve Gece (1996) adlı polisiye romanında kendisini bütünüyle dışa vurdu. Sis ve Gece Türkiye'de yankı uyandırdı, tartışmalara yol açtı. Yunanistan'da yayımlanarak yabancı dile çevrilen ilk Türk polisiye yapıtı sanını kazandı.

Sis ve Gece'yi, Kar Kokusu (1998) adlı romanı, Agatha'nın Anahtarı (1999) adlı polisiye öykü kitabı takip etti. 2000'den itibaren Patasana (2000), Kukla (2002), Şeytan Ayrıntıda Gizlidir (2002), Beyoğlu Rapsodisi (2003), Aşk Köpekliktir (2004), Ninatta'nın Bileziği (2006), Kavim (2006) adlı kitaplarını ardı ardına yayımladı. 2007'de İnsan Ruhunun Haritası adlı denemesi yayımlandı. 2008'da yayınlanan Bab-ı Esrar'da Şems-i Tebrizi cinayetini konu edindi. İstanbul hakkında çok ayrıntılı bilgiler de içeren İstanbul Hatırası adlı polisiye romanı Haziran 2010'da okuyucularla buluştu. Yazarın Başkomser Nevzat: Çiçekçinin Ölümü, Başkomser Nevzat: Tapınak Fahişeleri, Başkomser Nevzat: Davulcu Davut'u Kim Öldürdü?, Elveda Güzel Vatanım-İttihatçıların Yükselişi adlı çizgi romanlarıda bulunmaktadır.

Öykülerinden yola çıkılarak Uğur Yücel tarafından Karanlıkta Koşanlar ve Cevdet Mercan tarafından Şeytan Ayrıntıda Gizlidir dizileri yapılmış, Sis ve Gece adlı romanı 2007 yılında Turgut Yasalar tarafından sinemaya uyarlanmıştır. Şeytan Ayrıntıda Gizlidir, Agatha'nın Anahtarı ve İstanbul Hatırası kitapları radyo tiyatrosu formatına uyarlanarak NTV Radyo'da yayımlanmıştır.

Ayrıca, Okan Üniversitesi Danışma Kurulu üyesidir.

Ahmet Ümit bir ateisttir.

TV programı
Ahmet Ümit, 25 Eylül 2010 tarihinden beri Habertürk Televizyonu için "Yaşadığın Şehir" adlı bir program serisi yapmaktadır. Pazar günleri gündüz kuşağında yayına verilen programın sunuculuğunu da yapan Ümit, başta İstanbul olmak üzere Türkiye'deki kentlerin gizli tarihlerine ve gizemlerine ışık tutmaktadır. Programın kapsamı içinde "Efes Antik Kenti", "Kapadokya" gibi tarihi önemi olan bölgeler de bulunmaktadır.

Eserleri

 1989: Sokağın Zulası
 1992: Çıplak Ayaklıydı Gece
 1994: Bir Ses Böler Geceyi
 1995: Masal Masal İçinde
 1996: Sis ve Gece
 1999: Agatha'nın Anahtarı
 1998: Kar Kokusu
 2000: Patasana
 2002: Şeytan Ayrıntıda Gizlidir
 2002: Kukla
 2003: Beyoğlu Rapsodisi
 2004: Aşk Köpekliktir
 2005: Başkomser Nevzat: Çiçekçinin Ölümü
 2005: Başkomser Nevzat 2: Tapınak Fahişeleri
 2006: Kavim
 2006: Ninatta'nın Bileziği
 2007: İnsan Ruhunun Haritası
 2008: Olmayan Ülke
 2008: Bab-ı Esrar
 2010: İstanbul Hatırası
 2011: Başkomser Nevzat 3: Davulcu Davut'u Kim Öldürdü?
 2012: Sultanı Öldürmek
 2013: Beyoğlu'nun En Güzel Abisi
 2015: Elveda Güzel Vatanım
 2018: Kırlangıç Çığlığı
 2019: Aşkımız Eski Bir Roman
 2021: Kayıp Tanrılar Ülkesi
 2022: Bir Aşk Masalı

Filmografi

Senarist/yazar olarak
 Merhaba Güzel Vatanım (2019)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ahmet Ümit Websitesi
 Ahmet Ümit'le "Yaşadığın Şehir" programı ile ilgili bir röportaj

Yaşayan insanlar
1960 doğumlular
Gaziantep doğumlu yazarlar
Türk polisiye yazarları
Marmara Üniversitesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
Türk komünistler
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
Okan Üniversitesi danışma kurulu üyeleri
Türk ateistler
Türk ateist yazarlar

Ahmet Ümit


Leuconitocris gigantea é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae.  Foi descrito por Nonfried em 1892.

Referências

Leuconitocris
Coleópteros descritos em 1892

Leuconitocris gigantea


Magnus Hirschfeld (Kolberg, 14. svibnja 1868., – Nica, 14. svibnja 1935.) bio je njemački liječnik, seksolog i suosnivač prve organizacije za prava homoseksualnih osoba - Znanstveno-humanitarnog odbora. Djelovao je u okrugu Berlin-Charlottenburg tijekom weimarskog perioda. Zalagao se za prava seksualnih manjina, zbog čega ga je povjesničar Dustin Goltz prozvao prvim aktivistom za takva prava. Nacisti su ga napadali jer je bio židov i homoseksualac, nacionalistički aktivisti prebili su ga 1920., a 1933. njegov su Institut za seksologiju raspustili nacisti, koji su i spalili njegove knjige. Bio je prisiljen na egzil u Francsku, gdje je preminuo 1935.

Rani život
Hirschfeld je rođen u Kolbergu, u židovskoj obitelji, kao sin poznatog liječnika Hermanna Hirschfelda. Od 1887. do 1888. studirao je filozofiju i filologiju u Breslau, tj. Wrocławu, a od 1888. do 1892. medicinu u Strasbourgu, Münchenu, Heidelbergu i Berlinu. Nakon nekoliko mjeseci putovanja, vraća se u Njemačku u Magdeburg gdje se bavi medicinom. Dvije godine kasnije seli u Berlin gdje počinje proučavati ljudsku seksualnost - posebno homoseksualnost.

Politički i društveni aktivizam

Znanstveno-humanitarni odbor
Nakon što je nekoliko godina djelovao u Magdeburgu kao liječnik opće prakse, pod pseudonimom Th. Ramien izdao je pamflet o homoseksualnoj ljubavi - Sapfa i Sokrat. Godine 1897. osniva Znanstveno-humanitarni odbor zajedno s izdavačom Maxom Spohrom, odvjetnikom Eduardom Obergom i piscem Franzom Josephom von Bülowom. Nastojali su provoditi istraživanja kojima bi zastupali prava homoseksualnih osoba i podržavali ukidanje Članka 175. Kaznenog zakona Njemačke koji je kriminalizirao homoseksualnost. Moto odbora, "Pravda kroz znanost", odražavao je Hirschfeldovo vjerovanje da će bolje znanstveno razumijevanje homoseksualnosti ukloniti društveno neprijateljstvo prema homoseksualnim osobama.

Unutar samog odbora, neki su članovi negirali Hirschfeldovo (i Ulrichsovo) stajalište da su homoseksualni muškarci po prirodi ženstveniji. Benedict Friedlaender i nekoliko drugih članova napustili su Znanstveno-humanitarni odbor i osnovali novu grupu, "Bund für männliche Kultur" (hrv. Zajednicu za mušku kulturu), koja se nedugo nakon osnivanja raspala. Tvrdili su da je muška istospolna ljubav aspekt muškosti, a ne zasebno stanje.

Znanstveno-humanitarni odbor je, pod Hirschfeldovim vodstvom, prikupio više od 5000 potpisa poznatih Nijemaca na peticiji za ukidanje Članka 175. Neki od njih su Albert Einstein, Hermann Hesse, Käthe Kollwitz, Thomas Mann, Heinrich Mann, Rainer Maria Rilke, August Bebel, Max Brod, Karl Kautsky, Stefan Zweig, Gerhart Hauptmann, Martin Buber, Richard von Krafft-Ebing i Eduard Bernstein. Prijedlog je 1898. godine predstavljen u Reichstagu, ali podržala ga je samo mala skupina zastupnika Socijaldemokratske stranke.

Afera Eulenburg

Prvi svjetski rat

Međuratno razdoblje

Institut für Sexualwissenschaft

Kasniji život, progonstvo i smrt

Povezani članci
 Institut für Sexualwissenschaft
 Znanstveno-humanitarni odbor
 Prava LGBT osoba u Njemačkoj

Vanjske poveznice
 Bundesstiftung Magnus Hirschfeld (Savezna zaklada Magnus Hirschfeld)
 Magnus-Hirschfeld-Gesellschaft (Društvo Magnus Hirschfeld)
 Djela Magnusa Hirschfelda/Djela o Magnusu Hirschfeldu na servisu Internet Archive

Izvori

Njemački liječnici
Povijest LGBT-a
Borci za prava LGBT osoba
Njemački borci za ljudska prava
LGBT u Njemačkoj

Magnus Hirschfeld


Umber is a natural earth pigment consisting of iron oxide and manganese oxide; it has a brownish color that can vary between shades of yellow, red, and green. Umber is considered one of the oldest pigments known to humans, first seen in Ajanta Caves in 200 BC-600 AD. Umber's advantages are its highly versatile color, warm tone, and quick drying abilities. While some sources indicate that umber's name comes from its geographic origin in Umbria, other scholars suggest that it derives from the Latin word umbra, which means "shadow." The belief that its name derives from the word for shadow is fitting, as the color helps create shadows. The color is primarily imported from Cyprus. Umber is typically mined from open pits or underground mines and ground into a fine powder that is washed to remove impurities. In the 20th century, the rise of synthetic dyes decreased the demand for natural pigments such as umber.

History
The earliest documented uses of umber date from between 200 BC and 600 AD during the neolithic period in the Ajanta Caves found in India. Ocher, a family of earth pigments which includes umber, has been identified in the caves of Altamira in Spain and the Lascaux Cave in France. Some sources indicate that umber was not frequently used in medieval art because of its emphasis on bright and vivid colors. Other sources indicate, however, that umber was used in the Middle Ages to create different shades of brown, most often seen for skin tones. Umber's use in Europe increased in the late 15th century. Umber became more popular during the Renaissance when its versatility, earthy appearance, availability, and inexpensiveness were recognized.

Umber gained widespread popularity in Dutch landscape painting in the eighteenth century. Artists recognized the value of umber's high stability, inertness, and drying abilities. It became a standard color within eighteenth-century palettes throughout Europe. Umber's popularity grew during the Baroque period with the rise of the chiaroscuro style. Umber allowed painters to create an intense light and dark contrast. Underpainting was another popular technique for painting that used umber as a base color. Umber was valuable in deploying this technique, creating a range of earth like tones with various layering of color.

Toward the end of the 19th century, the Impressionist movement started to use cheaper and more readily available synthetic dyes and reject natural pigments like umber to create mixed hues of brown. The Impressionists chose to make their own browns from mixtures of red, yellow, green, blue and other pigments, particularly the new synthetic pigments such as cobalt blue and emerald green that had just been introduced. In the 20th century, natural umber pigments began to be replaced by pigments made with synthetic iron oxide and manganese oxide.

Criticism
Beginning in the 17th century, umber was increasingly criticized within the art community. British painter Edward Norgate, prominent with British royalty and aristocracy, called umber "a foul and greasy color." In the 18th century, Spanish painter Antonio Palomino called umber "very false." Jan Blockx, a Belgian painter, opined, "umber should not appear on the palette of the conscientious painter."

Visual properties
Umber is a natural brown pigment extracted from clay containing iron, manganese, and hydroxides. Umber has diverse hues, ranging from yellow-brown to reddish-brown and even green-brown. The color shade varies depending on the proportions of the components. When heated, umber becomes a more intense color and can look almost black. Burnt umber is produced by calcining the raw version. The raw form of umber is typically used for ceramics because it is less expensive.

These warm and earthy tones make it a valuable and versatile pigment for oil painting and other artwork. Umber's high opacity and reactivity of light allow the pigment to have strong hiding power. It is insoluble in water, resistant to alkalis and weak acids, and non-reactive with cement, solvents, oils, and most resins. Umber is known for its stability.

Notable occurrences

Umber became widely used throughout the Renaissance period for oil paintings. In the Mona Lisa, Leonardo da Vinci used umber for the brown tones throughout his subject's hair and clothing. Da Vinci also extensively used umber in his painting the Last Supper to create shadows and outlines of the figures. Throughout the Baroque period, many renowned painters used umber.

Varieties

Raw umber

This is the color raw umber.

Burnt umber

Burnt umber is made by heating raw umber, which dehydrates the iron oxides and changes them partially to the more reddish hematite. It is used for both oil and water color paint.

The first recorded use of burnt umber as a color name in English was in 1650.

See also
 List of colors
 List of inorganic pigments

References

External links
 — Discussion of umber and its use by Vermeer and other painters.

Shades of brown
Iron oxide pigments
Iron minerals
Manganese minerals
Oxide minerals

Umber


An Oncidium obstipum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Willibald Königer ngan Posada. An Oncidium obstipum in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium obstipum


Henri-André Laperrière (* 12. Juni 1925 in Montréal, Québec; † 8. März 2015 ebenda) war ein kanadischer Eishockeyspieler. Bei den Olympischen Winterspielen 1948 gewann er als Mitglied der kanadischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Henri-André Laperrière begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Verdun Terriers, für die er in der Saison 1944/45 in der Quebec Junior Hockey League aktiv war. Anschließend spielte er sechs Jahre lang für die University of Montreal Carabins, bei denen er 1950 seine Karriere beendete. 1948 repräsentierte er zudem Kanada als Gastspieler mit den RCAF Flyers bei den Olympischen Winterspielen. Um für die Militärmannschaft spielen zu können, wurde er als Private in die Royal Canadian Air Force aufgenommen.

International
Für Kanada nahm Laperrière an den Olympischen Winterspielen 1948 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann. In acht Spielen erzielte er je ein Tor und eine Vorlage.

Erfolge und Auszeichnungen
 1948 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Belege

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1948
Olympiasieger (Eishockey)
Geboren 1925
Gestorben 2015
Mann
Kanadier

Henri-André Laperrière


وادي سوف الجين هو أكبر وادي في ليبيا يمتد من الجزائر غربا ويمر بمعظم المناطق الوسطى بليبيا ولمدينة بني وليد نصيب الاسد من وادي سوف الجين وتحتل مايقارب ثلثي الوادي ويعتبر الوادي المصدر المهم لعيش السكان وبالاخص قبائل ورفلة التي تقطن الوادي وينتهي الوادي في منطقة تاورغاء على ساحل البحر الأبيض المتوسط.

اصل التسمية
إن اصل تسمية هذا الوادي هو اللغة الليبية سوف (بالامازيغية: ⵙⵓⴼ) تعني وادي اجّن (بالامازيغية: ⵉⵊⵊⵏ) تعني بطوم وتم نحث الكلمة واصبحت تنطق سوفجّْين، وهذا خطأ فادح في اصل التسمية لان الأمازيغ كانوا يقطنون المنطقة الغربية من ليبيا ولم يذكر ابدا ان الأمازيغ ذهبو إلى المنطقة الوسطى أو اقامو فيها وعلى الارجح ان اصل التسمية هو اغريقي ويعني "الأرض الخصبة"!! وهذا الراي المغرض مردود عليه أيضا لانه لاتوجد كلمه اغريقيه كلاسيكيه بصيغة سوف لجين ابدا بالإضافة لان الاصل الليبي لسكان وسط ليبيا مثبت تاريخيا بكلام جميع المؤرخين القدماء والمحدثين العرب منهم والاجانب فذكر هيرودوت ان المكاي سكان كيفلاي والمناطق الداخلية وأيضا ذكرهم بيلني الأكبر وجميع المؤرخين القدماء والمحدثين امثال ابن خلدون وغيره... ان الكتابات الليبيه القديمة التي وجدت في وادي شطاف وقصر خنافس تثبت ان السكان القدماء من الليبيين أو مايسمى الامازيغ وأيضا معني سوف الجين سوف معناه الوادي ولجين شجر البطوم اجّن ومؤنثها تاجنت.

مراجع

أودية ليبيا
سدود في ليبيا

سوف الجين


Der Stor-Uttersjön ist ein See in der schwedischen Gemeinde Örnsköldsvik. Er ist die Quelle des Utterån.

Geographie
Der Stor-Uttersjön liegt in einem Sumpfgebiet, zwei Kilometer nordöstlich von Innertällmo.

Name
Der Name des Sees bedeutet auf Deutsch Großer Ottersee, die hier vorkommenden Otter haben dem See und dem aus ihm kommenden Fluss den Namen gegeben.

Einzelnachweise

SStor-Uttersjon
Geographie (Gemeinde Örnsköldsvik)

Stor-Uttersjön


ලෝචන , නදීකා , රන්සනී , දෙවින් සහ සකුනිකා  තම ඔය වැඩ කරන්නේ.

දෙවන කොටස නිරපේක්ෂ අසාර්ථකත්වයේ අනුපාතය, අහඹු ලෙස අසාර්ථක වීමක් ලෙස හැඳින්වේ.

තෙවන කොටස වැඩිවන අසාර්ථකත්වයේ අනුපාතයක් වන අතර, අපහසුවීම් ලෙස හැඳින්වේ.

මෙම නමෙන් වැසිකිළියක හරස්කඩ අංශයෙන් ව්යුත්පන්න වී ඇත.

ප්රථම වරට හඳුන්වාදුන් විට "ළදරු මාරාන්තික අසමතුලිතතාව" සිතියම මගින් රූපවාහිනිය මගින් නිපදවා ඇති අතර, එහි "ප්රයෝජනවත් ආයු කාලය" නිරතුරුවම අසමත් වීමේ සංඛ්යා අනුපාතයේ අහඹු සිදුවීම් අනුපාතය, අවසානයේ නිෂ්පාදිතය ඉක්මවා ඇති පරිදි "අක්රිය" එහි සැලසුම් කාලය.

අඩු තාක්ෂණික පදනමක් යටතේ, භාණ්ඩයේ වෑටියෙහි රැඳී ඇති භාණ්ඩයේ මුල් අවධියේදී අසාර්ථකත්වය ඉහළය. නමුත්, අඩුපාඩු සහිත නිෂ්පාදන හඳුනාගෙන ඒවා බැහැර කිරීමත් සමඟම සීඝ්රයෙන් අඩු වන අතර, මෙහෙයුම් සහ ස්ථාපන දෝශයන් වැනි විභව්ය අසමත්කම පිළිබඳ මුල් මූලාශ්රයන් ඉක්මවා ඇත. සාමාන්යයෙන් පාරිභෝගික භාණ්ඩ සඳහා මධ්ය කාලීන ජීවිතයේ මැද-අසාර්ථකත්වය අඩු සහ නිරන්තරය. නිෂ්පාදනයේ අග භාගයේ දී, වයසට හා ඇඳුම්යට භාණ්ඩයේ බර වැඩි වීම නිසා අසමත් වීමේ ප්රවණතාව වැඩි වේ. බොහෝ පාරිභෝගික නිෂ්පාදන ජීවන චක්රයන් බැටළු රවුම දැඩි ලෙස ප්රදර්ශනය කරයි. [1]

වැසිකිළි කැටය ප්රයෝජනවත් වුවද සෑම භාණ්ඩයක් හෝ පද්ධතියක්ම නාන ටැංකි උපක්රමය ක්රියාකාරීත්වයට අනුකූලව නොපවතින අතර, උදාහරණයක් ලෙස ඒකක විශ්රාමික හෝ විශ්රාමික කාලසීමාව ආරම්භයේ දී හෝ ඊට පෙර භාවිතා කිරීම අඩු වුවහොත් ඒකක දිනක කාලය සඳහා අඩු අසාර්ථකත්වයන් පෙන්වයි. (ඒකක කාලය භාවිතා නොවන කාලය) ටැංකි වක්රයට වඩා.

"හමුදා පිරිවිතර" යන යෙදුම බොහෝ විට භාවිතා කරන්නේ බඳුනේ වට්ටුවේ ළදරු මරණ අනුපාතය පුළුස්සා හෝ ඉවත් කර ඇති පද්ධති විස්තර කිරීමටය. මෙය ප්රධාන වශයෙන් ජීවිතයේ විවේචනාත්මක හෝ පද්ධති-විවේචනාත්මක යෙදවුම් සඳහා ප්රධාන වශයෙන් සිදු කරනු ලබයි. එය පද්ධතියේ කාලපරිච්ඡේදය තුළදී පද්ධතිය බිඳවැටීමේ හැකියාව අඩු කරයි. පරිසර හිතකාමි ආතති දර්ශනයන්ට සමාන නිෂ්පාදකයන් සාමාන්යයෙන් යම් මුදලකට මෙය සිදු කරනු ඇත.

විශ්වසනීය ඉංජිනේරු විද්යාවෙහි, වෑටු වක්රයට අනුරූප සමුච්චිත බෙදා හැරීමේ කාර්යය වේබ්බුල් සටහනෙන් විශ්ලේෂණය කළ හැකිය. [1]

Bathtub curve


Naruto Sezonul 5 (2006-2007)

Episoadele din sezonul cinci al seriei anime Naruto se bazează pe partea întâi a seriei manga Naruto de Masashi Kishimoto. Sezonul cinci din Naruto, serie de anime, este regizat de Hayato Date și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a început să fie difuzat pe data de 24 mai 2006 la TV Tokyo și s-a încheiat la data de 8 februarie 2008.

Episoadele din sezonul cinci al seriei anime Naruto fac referire la îndeplinirea misiunilor din Satul Frunzei, până când Naruto Uzumaki pleacă împreună cu Jiraiya pentru a se antrena în întreaga lume.

Lista episoadelor

Referințe

Naruto
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2006
Sezoane de televiziune din 2007

Naruto (sezonul 5)


الضلع هو أحد عظام القفص الصدري في الإنسان، ويوجد لدى الإنسان 24 ضلعاً  بحيث يكون هناك 12 ضلع على كل جانب من جانبي الجسم، توجد بين الأضلاع عضلات (تعرف بالعضلات الوربية)، وأوعية دموية وأعصاب.

تشارك الأضلاع مع باقي عظام القفص الصدري في حماية الرئتين، والقلب، وبقية الأحشاء الداخلية في الصدر، كما تمنح الأضلاع مواقع لاتصال عضلات الصدر كعضلات ما بين الأضلاع (العضلات الوربية) وعضلات البطن كالعضلة المائلة الداخلية والعضلة المائلة الخارجية.

تلعب حركة الأضلاع دوراً هاماً في عملية التنفس بخاصة عند النساء، بينما يلعب انقباض الحجاب الحاجز دوراً أكبر عند الرجال. في كلتا الحالتين ينتج انخفاض في الضغط داخل التجويف الصدري وبالتالي تتم عملية دخول الهواء إلى الرئة (الشهيق).

تقسيم الأضلاع في الإنسان
 أول سبعة أزواج من الأضلاع تسمى «الأضلاع الحقيقية» وهي متصلة بشكل مباشر بعظم القص بواسطة الغضاريف الضلعية.
 أزواج الأضلاع الثلاثة التالية تسمى «الأضلاع الكاذبة» وهي لا تتصل بعظمة القص مباشرة بل تتصل غضاريفها بغضروف الضلع الأعلى وتنتهي بالغضروف الضلعي السابع الذي يتصل بعظم القص.
 آخر زوجين من الأضلاع تسمى «الأضلاع السابحة» أو الطافية، وفيها يتصل الضلع الطافي بالعمود الفقري فقط ولا يتصل بعظم القص ولا بضلع آخر، بعض الناس يفتقدون زوجاً من الأضلاع الطافية وآخرون يمتلكون زوجاً ثالثاً منها (في بعض الأعراق - كاليابانيين مثلاً - يكون الضلع العاشر في بعض الأحيان ضلعاً سابحاً حيث يفتقد للارتباط الغضروفي بالضلع السابع).
 يزداد طول الاضلاع من الأولى حتى الضلع السابعة ثم يتناقص الطول من السابعة حتى الثانية عشرة.

أجزاء الضلع
 رأس الضلع: وهو نهاية الضلع القريبة إلى العمود الفقري.
 المفصل الضلعي الفقري: وهو مكان تمفصل رأس الضلع مع الفقرة الصدرية.
 عنق الضلع: وهو جزء الضلع المسطح الذي يمتد على جانب جسم الإنسان.
 الحديبة الضلعية: وهو نتوء في السطح الخلفي للضلع.
 زاوية الضلع: وهو المكان المنحني في الضلع.
 الثلم الضلعي: وهو شق بين السطح الداخلي للضلع وبين الحافة السفلى للضلع.

أضلاع غير نموذجية

 الضلع الأول: يكون قصير وعريض وتقريباً أفقي الاتجاه مع شكل يشبه حذوة الحصان أو حرف C بالإنجليزية، وله انحناءة حادة أكثر من غيره من الأضلاع السبعة الحقيقية، ورأسه يتمفصل مع الفقرة الصدرية الأولى، وله شقين لأوعية ما تحت الترقوة (الشق الأمامي لوريد ما تحت الترقوة والخلفي لشريان ما تحت الترقوة بالإضافة الضفيرة العضدية) مع مواقع لاتصال عضلات العنق.
 الضلع الثاني: يكون أرق واقل انحناءً وأطول من الضلع الأول. ويتمفصل مع الفقرة الصدرية الأولى والثانية. وله نتوء ترتبط به العضلات.
 الضلع الحادي عشر والثاني عشر: هما قصيران ووليس لهما عنق ولا نتوءات.

حالات طبية
 كسور الأضلاع هي أكثر اصابة شائعة للقفص الصدري. أكثر ضلع معرض لهذه الإصابة هو الضلع الأوسط.
 عيوب خلقية في الأضلاع مما يؤثر على شكل القفص الصدري.
 إزالة الضلع جراحياً أسباب تجميلية أو علاجية.

الضلع العنقي
وجود ضلع عنقي (أو ضلع عنقي)  في البشر فوق الضلع الأول من الأضلاع الصدرية يعد عيباً خلقياً لا يحدث سوى مرة في كل 500 حالة (يوجد عند 0.46 بالمائة من الأشخاص) ، ينشأ هذا الضلع من الفقرة العنقية السابعة ، ووجود الضلع العنقي قد يقود إلى متلازمة مخرج الصدر.

مصادر

جهاز هيكلي
صدر الإنسان
عظام

ضلع (تشريح)


Der Flughafen Tak (Thai: ; ICAO-Code: VTPT) ist ein Regionalflughafen der Provinz Tak, in der Nordregion von Thailand.

Lage und Daten
Er liegt 15 Kilometer östlich vom Stadtzentrum von Tak entfernt. Der Flughafen verfügt über eine asphaltierte Start-/Landebahn mit einer Länge von 1500 Metern und eine Breite von 30 Metern.

Siehe auch
 Liste der Flughäfen in Thailand

Weblinks

 Daten des Flughafens thaiflyingclub.com (in englischer Sprache)
 Daten des Flughafens World Aero data (in englischer Sprache)
 aisthai.go.th: Aerodrom Charts (PDF; 30 kB)

Tak
Tak
Provinz Tak

Flughafen Tak


A Primera D do Campeonato Argentino de Futebol de 2021, também conhecida oficialmente como  Campeonato da Primera División "D" de 2021 ou simplesmente como Primera D de 2021, foi a 73.ª edição da Primera D, campeonato de clubes equivalente à quinta divisão profissional do futebol argentino para clubes diretamente afiliados à Associação do Futebol Argentino (AFA). O certame foi organizado pela própria Associação do Futebol Argentino (AFA), entidade máxima do futebol na Argentina, e teve início em 9 de maio e término em 19 de dezembro. A competição foi disputada pelas 12 equipes que permaneceram da temporada de 2020.

O campeão da competição foi o Liniers, que obteve o seu terceiro título da Primera D, ao derrotar na final o Puerto Nuevo. No jogo de ida, em Campana, com mando de campo do Puerto Nuevo, o o Liniers por 2–0, e no jogo de volta, em San Justo, tivemos empate por 1–1. Com o título, o clube garantiu uma vaga na Primera C de 2022, a quarta divisão do futebol argentino.

Regulamento
A temporada regular foi dividida em dois torneios independentes, denominados Apertura 2021 e Clausura 2021. Ambos, foram disputados no sistema de pontos corridos, em turno único, sendo 11 (onze) jogos no Apertura e 11 (onze) no Clausura. Ao final de cada torneio, o clube que acumulou o maior número de pontos ganhos garantiu uma vaga na final da divisão.

Se um mesmo clube vencesse tanto o Apertura 2021 como o Clausura 2021, seria declarado automaticamente campeão da Primera D e asseguraria a única vaga na Primera C na temporada de 2023. No entanto, como os ganhadores dos dois torneios, foram clubes distintos, tivemos a disputa de uma final em jogos de ida e volta pelo título e pela promoção. Em caso de igualdade na pontuação e, posteriormente, no saldo de gols do duelo, o desempate se daria na prorrogação e, caso persistisse, teríamos a disputa por pênaltis.

A segunda vaga e última vaga para a terceirona saiu de um "mata-mata" denominado Torneo Reducido. Os play-offs contaram com três fases: quartas de final, semifinal e final, ambas em jogos de ida e volta. Em caso de igualdade na pontuação e, posteriormente, no saldo de gols do duelo, o desempate foi decidido na disputa de pênaltis.

Não tivemos nenhum clube com desfiliação temporária.

Critérios de desempate
Caso haja empate de pontos entre dois ou mais clubes na etapa de pontos corridos, os critérios de desempate foram aplicados na seguinte ordem:
 Saldo de gols;
 Gols marcados;
 Pontos no confronto direto;
 Saldo de gols no confronto direto;
 Gols marcados no confronto direto.

Participantes

Classificação

Torneo Apertura

Torneo Clausura

Classificação Geral

Final

Torneo Reducido

Quartas de final do Reducido

Semifinal do Reducido

Final do Reducido

Premiação

Ver também
 Liga Profissional de 2021
 Primera Nacional de 2021
 Primera B Metropolitana de 2021
 Primera C Metropolitana de 2021

Ligações externas

D
Futebol de 2021 na Argentina

Campeonato Argentino de Futebol de 2021 – Quinta Divisão (Primera D)


Selo Klinci jedno je od naseljenih mjesta na Luštici, najvećem crnogorskom poluotoku koje se nalazi na ulazu u Bokokotorski zaljev. Dvije trećine poluotoka, pa tako i selo Klinci, administrativno pripada Općini Herceg Novome.

Klinci se nalaze na nadmorskoj visini od 180 metara. Riječ je o selu razbijenog tipa i sastoji se od dva zaseoka. Selo dominira nad čitavim područjem pružajući impresivan vidik na otvoreno more, uz panoramu Radovanića, uvale Žanjic, otoka Mamule, ulaza u Bokokotorski zaljev i zaleđe Herceg Novog.

Selo Klinci i okolina predstavljaju snažan kontrast pitomog mediteranskog i grubog krškog krajobraza.

Pretpostavlja se da je selo nastalo još u 15. stoljeću, a da je ime dobilo po prezimenu prve naseljene obitelji – Klinčić, koja se spominje i u spisima Kotorskog arhiva.
"Postanak sela se gubi u nedoglednoj prošlosti. Neka od današnjih plemena se spominju u "Općoj čitulji luštičkoj", koja se čuva u manastiru Savini, a napisana je na početku 18. stoljeća" - piše Sava Nakićenović.

U selu Klinci živi danas pedesetak mještana ili 8 stalno naseljenih obitelji - Kaluđerovići, Radovići, Popovići - u oko 15 stambenih kuća.

Obitelji se pretežno bave turizmom, poljoprivredom, a preci su bili mahom pomorci.

U ovom kroz prethodna stoljeća dobro razvijenom selu otvorena je prva luštička osnovna škola na narodnom jeziku, 1878. godine.

Prirodni svijet
Klinci su mjesto mediteranskih kultura, masline, nara, lovora.

Turizam i gospodarstvo

Stanovnici Klinaca kroz povijest su se bavili pomorstvom, kao i poljoprivredom.

Danas se bave etno-turizmom i proizvodnjom domaće hrane. Za selo, kao i za Lušticu, karakteristični su sir, pršut i maslinovo ulje.

Klinci Village Resort je hotelski kompleks na imanju obitelji Kaluđerović, sagrađenom u 18. stoljeću, koje se sastoji od nekoliko objekata: hotela, muzeja, konobe, sušare za meso, magazina za čuvanje vina i maslinovog ulja, dva bazena, dva seoska trga i tri ulice.

Arhitektura

Arhitektura Klinaca karakteristična je za Lušticu. Pokućstvo koje se u domovima u tom selu nalazi donošeno je stoljećima iz svih krajeva svijeta kamo su vični luštički pomorci išli, pa su ove kuće pravi mali etno-muzeji s vrijednim kolekcijama, od portreta predaka pomoraca do egzotičnih predmeta s drugog kraja svijeta.

Spomenici

Pet je hramova u ovom pitomom mjestu koji su posvećeni svetom arkanđelu Mihovilu, svetom Savi, svetom Pantelejmonu, svetom Tripunu i svetom Haritonu ispovjedniku.

Crkva svetog arkanđela Mihaela sazidana je 1670. godine, a natpis s ikonostasa otkriva da je on rad Rafaila Zografa iz 18. stoljeća.

U crkvi se nalazi Triod, u kome se spominje 'Stefan od grada Skadra', odnosno Stefan Skadarnik - tiskar iz 16. stoljeća, kao i Zbornik kojeg je napisao erdeljski mitropolit Genadije 1580. godine. Ovdje se stoljećima čuva i nekoliko ručnih križeva, srebrnih s drvenim minijaturama, donijetih iz Jeruzalema.

Crkva sv. Tripuna u Klincima, jedna od najzanimljivijih luštičkih crkava. Nalazi se na prirodnom uzvišenju s koga se otvara pogled na more i unutarnji dio Bokokotorskog zaljeva. Skromna je po izgledu i proporcijama, jednobrodna. Početkom 20. stoljeća obnovio je Rade Kaluđerović iz Klinaca. 1953. djelomično je očišćen ostatak crkvene freske.

Od identificiranih arheoloških nalazišta (prema navodima iz knjige '22 sage o Herceg Novom' Lazara Seferovića) vrijedi spomenuti antičke nalaze obala, te gomile i gradine iz prapovijesti i ranog srednjeg vijeka.

Galerija

Naselja u Crnoj Gori

Klinci (Luštica)


Tuzcul binbirdelik otu (Hypericum salsugineum), sarı kantarongiller (Hypericaceae) familyasına ait, çok yıllık otsu bir bitki türüdür.

Deniz seviyesinden 900 m yükseklikteki tuzcul bataklıklarda yaşar. Zehirlidir. Ağustos ayında çiçek açar. 10–20 cm kadar boylanabilir. Türkiye'ye özgüdür. Tuz gölü çevresinde yetişir.

Sarı kantarongiller
Tuzcul bitkiler
Türkiye'deki endemik bitkiler
Türkiye florasındaki hypericaceae

Tuzcul binbirdelik otu


Aydınlık, Vatan Partisi'nin günlük gazetesidir.

Adını verdiği Aydınlık hareketinin bilimsel sosyalist çizgisinde dönem dönem dergi veya gazete biçiminde yayım yapmış bir yayındır. Sıkıyönetim dönemlerinde kapanmış, kesintili yayın hayatına zaman zaman haftalık ve günlük olarak devam etmiştir. Yayımını 1 Mart 2011'den beri günlük gazete olarak sürdürmektedir.

Tarihçe

Gazete (1921-1925)

Aydınlık, 1921'de Osmanlı İmparatorluğu'nun ilk sosyalist gazetesi (haftalık gazete) olarak çıkarılmaya başlandı; Türkiye Komünist Partisi ile bağlantılıydı. 1925'te kapatıldı.

Dergi (1968-1971)

1968 yılı Kasım'ında Aydınlık aylık dergi olarak, Doğu Perinçek ve Vahap Erdoğdu önderliğinde yeniden yayımlanmaya başladı. Türkiye İşçi Partisi muhaliflerinin çıkardığı bu Maocu derginin, Hikmet Kıvılcımlı ve Mihri Belli'nin de aralarında bulunduğu geniş bir yazar kadrosu vardı. Türkiye sosyalist hareketinin kuramının oluşturulmasında ve Millî Demokratik Devrim stratejisinin belirlenmesinde önemli rol oynadı. 1970'in Ocak ayındaki 15. sayıdan itibaren, "Proleter Devrimci Aydınlık (PDA)" ve "Aydınlık Sosyalist Dergi" adlarıyla ikiye bölündü. Proleter Devrimci Aydınlık, 12 Mart öncesinde haftalığa dönüştü. Her iki Aydınlık da 12 Mart 1971 Muhtırası'ndan sonra, Nisan 1971 sonunda Erim Hükûmeti'nin Balyoz Harekâtı'yla kapatıldı.

Dergi (1974-1978)
Aydınlık, haftalık dergi olarak Kasım 1974'te yeniden yayımlandı, ancak Şubat 1975'e kadar 14 sayı çıkarılabildi. Sıkıyönetim tarafından kapatıldı. Sıkıyönetimin kalkması üzerine Ekim 1975'te bu kez aylık siyaset kuramı dergisi olarak yayınına devam etti. Bu dönemde 30 sayı yayımlandı.

Gazete (1978-1980)
Yayın, 20 Mart 1978'de günlük gazeteye dönüştü. 2,5 yıl süreyle her gün yayımlanan Aydınlık; 1925, 1971, 1975'te olduğu gibi, 12 Eylül 1980 günü askeri yönetim tarafından kapatıldı. Türkiye tarihinde sıkıyönetimlerce dört kez kapatılmış ikinci bir yayın organı yoktur. Bu dönemde kontrgerillaya karşı yürüttüğü mücadele ile adını duyuran 1978-80 dönemi Aydınlık'ında, başyazar Doğu Perinçek'in yanında Cemal Süreya, Muzaffer Buyrukçu, Rıfat Ilgaz, Tahir Özçelik, Sina Çıladır, Nimet Arzık, İsmet Zeki Eyüboğlu, Abdullah Rıza Ergüven ve Nezih Coş'un yazıları yayımlandı.

Gazete (1993-1994)
13 yıllık zorunlu bir aradan sonra, 1 Mayıs 1993 tarihinde yeniden günlük gazete olarak yayınlanmaya başladı. Bu kez Aydınlık'ın Genel Yayın Yönetmenliğini Ferit İlsever, Başyazarlığını Aziz Nesin yaptı. Köşe yazarları arasında Doğu Perinçek, Feroz Ahmad, Metin Altıok, Burçay Anger, Prof. Dr. Korkut Boratav, Yücel Çağlar, Y. Savaş Emek, Cezmi Ersöz, Şükrü Günbulut, Prof. Dr. Ahmet İnam, Fethi Naci, Baskın Oran, Fikret Otyam, Prof. Dr. İzzettin Önder, Şule Perinçek, Hasan Yalçın ve Hilmi Yavuz yer aldı. Jandarma Genel Komutanı Eşref Bitlis'e suikastı, Hizbullah eylemlerini ve diğer şeriatçı faaliyetleri, Tansu Çiller'in ABD vatandaşlığını ortaya çıkaran, özelleştirmeye karşı net bir tavır alan ve 28 Şubat'a giden yolu açan Aydınlık, Nisan 1994'e kadar yayınlandığı bu dönemde de, Türkiye basınında önemli bir yayın oldu.

Dergi (1994-2010)
1994 yılında alınan bir kararla gazete, haftalık dergi formatını aldı. 2001 yılında, tasarımını yeniledi ve kuşe kağıda basılan kapakla çıkmaya başladı. Ergenekon Soruşturması'nda 21 Mart 2008 günü tutuklanan Serhan Bolluk'un yerine Deniz Yıldırım derginin Genel Yayın Yönetmenliğini devraldı. Serhan Bolluk ise tahliye olduktan sonra Ulusal Kanal Haber Dairesi Başkanlığı'na getirildi.

Aydınlık dergisi, Recep Tayyip Erdoğan ile KKTC Eski Cumhurbaşkanı Mehmet Ali Talat'ın Kıbrıs'la ilgili özel konuşmalarını yayınlayınca, Genel Yayın Yönetmeni Deniz Yıldırım ve Ulusal Kanal İstihbarat Şefi Ufuk Akkaya tutuklandı. Yıldırım'ın tutuklanmasının ardından, derginin Sorumlu Müdürü olarak Mehmet Bozkurt görev aldı. Bozkurt yönetimindeki dergi haftalık 20 bin tiraja ulaşınca Aydınlık günlük gazete olarak yayımlanmaya başladı.

Gazete (2011-...)
Yayın çizgisinin yürüttüğü mücadelenin haftalık bir dergiyle yürütülemeyeceğini ve mevcut basının muhalifliğini kaybettiğini düşünen Aydınlık dergisi, 2010 yılının sonunda aldığı kararla, 1 Mart 2011 günü günlük gazete olarak okurlarıyla buluşmayı müjdelemiştir. 13 Şubat 2011 tarihli son sayısının kapağına, 1 Mart'ta resmi olarak çıkacağı bildirilen Aydınlık gazetesinin kapağını basan dergi, bunun bir "veda" değil, "merhaba" olduğunu belirtmiştir. Aydınlık adıyla 1 Mart 2011'den itibaren günlük gazete olarak yayına devam etmektedir, ancak Avrupa'daki okuyucuları için de Avrupa merkezli bir haftalık dergi de yayınlanmaktadır.

Aydınlık, çıktığı ilk ay ortalama 50 bin satışa ulaşarak çok çarpıcı haberlere imza attı. Özellikle Başbakan Erdoğan ve dönemin Genelkurmay Başkanı Yaşar Büyükanıt arasında Dolmabahçe Sarayı'nda yapılan gizli görüşmeyi açıkladı. Gazetenin Genel Yayın Yönetmenliğini Mehmet Sabuncu, Genel Yayın Yönetmeni Yardımcılığı'nı Deniz Yıldırım yürütmektedir. Gazetenin Yazı İşleri Müdürlüğü görevini Ergün Gedek, Haber Koordinatörlüğü görevini Önder Öztürk yapmaktadır. Haber Müdürlüğü'nde ise Mustafa Kaya yer almaktadır. Ceyhun Bozkurt ise İstihbarat Şefi olarak görev yapmaktadır.

Aydınlık gazetesi 19 Ağustos 2011 günü Ergenekon Soruşturması kapsamında üçüncü kez basıldı. Aydınlıkın yanı sıra Ulusal Kanal ve İşçi Partisi de baskına uğradı. İşçi Partisi Genel Başkan Vekili Mehmet Bedri Gültekin ve Ulusal Kanal Genel Yayın Yönetmeni Turan Özlü'nün yanı sıra Aydınlık gazetesi istihbarat şefi Mehmet Bozkurt, Ruhsar Şenoğlu, Özlem Usta ve iki gazete çalışanı gözaltına alındı ve savcılık sorgularının ardından 22 Ağustos 2011 günü serbest bırakıldı. Mehmet Bedri Gültekin, Turan Özlü, Erkan Önsel ve Mehmet Perinçek ise aynı gün tutuklandı.

16 Nisan 2012 tarihinden itibaren, gazetenin Avrupa baskısı, Avrupa'da 8 ülkede hafta içi beş gün yayımlanmaktadır.

Kadro

Yazarlar
Adnan Akfırat
Ahmet Özgür Türen
Aleksandr Dugin
Ali Rıza Taşdelen
Atakan Hatipoğlu
Atilla Özalp
Begümşen Ergenekon
Berna Bridge
Bessam Abu Abdullah
Binnur Zuhat Yokuş
Birgül Ayman Güler
Burçak Evren
Bülent İnce
Canboray Soykan
Caner Karavit
Cem Gürdeniz
Cem Zeren
Cenap Yener
Cengiz Çakır
Cengiz Köse
Ceyhan Mumcu
Coşkun Özdemir
Çetin Susan
Defne Tamar Gürol
Didem Okur
Dr. Doğu Perinçek
Ece Ataer
Ekrem Ataer
Ekrem Kahraman
Engin Ünsal
Erkan Rehber
Esin Ergenç
Esin Turhan
Ferhan Bayır
Feridun Andaç
Ferit İlsever
Fikret Akfırat
Gaffar Yakınca
Gönül Kenter
Hakan Topkurulu
Hakkı Keskin
Hasan Bögün
Hayati Asılyazıcı
Hikmet Çiçek
Hüseyin Haydar
İsmet Özçelik
Kemal Ateş
Kemal Cem Yılmaz
Koray Gürbüz
Latif Bolat
Leonid Savin
Lütfü Özgünaydın
Mecit Ünal
Mehmet Akkaya
Mehmet Ali İkbal
Mehmet Bedri Gültekin
Mehmet Bori
Mehmet Yuva
Meltem Ayvalı
Michael Roberts
Mustafa İlker Yücel
Mustafa Pamukoğlu
İ. Melih Baş
Oktay Yıldırım
Onur Caymaz
Onur Sinan Güzeltan
Orhan Koloğlu
Rafet Ballı
Savaş Eskigülek
Semih Koray
Serhan Bolluk
Serhat Latifoğlu
Seyit Nezir
Şehime G. Temel
Şenay Koçyiğit Özdoğan
Şule Perinçek
Teoman Alili
Tuğrul Kihtir
Tunca Arslan
Turgay Oğuz
Turhan Özlü
Ufuk Tutan
Uğur Civelek
Utku Reyhan
Yaşar Arslan
Yavuz Alogan
Yıldırım Koç
Yunus Soner

Çizer
Nuri Kurtcebe
Mustafa Bilgin

Eski Yazarlar
Abdullah Rıza Ergüven
Afşar Timuçin
Prof. Dr. Ahmet İnam
Ahmet Levendoğlu
Ahmet Say
Ahmet Yavuz
Ali Akdemir
Arslan Başer Kafaoğlu
Arslan Kılıç
Aziz Nesin
Barış Doster
Bartu Soral
Baskın Oran
Burçay Anger
Bülent Esinoğlu
Cemal Süreya
Cezmi Ersöz
Cüneyt Akalın
E. Org. Çetin Doğan
Deniz Bilici
Emrah Maraşo
Ethem Gönenç
Ferhan Şensoy
Ferit İlsever
Feroz Ahmed
Fethi Naci
Feyza Perinçek
Fikret Otyam
Filiz Cemsu
Halit Deringör
Hasan Âli
Hidayet Karakuş
Dr. Hikmet Kıvılcımlı
Hilmi Yavuz
Hüseyin Macit Yusuf
Hüsnü Uçar
İrfan Yalçın
E. General İsmail Hakkı Pekin
İsmet Zeki Eyüboğlu
İzzettin Önder
Kamil Erdoğdu
Kamer Genç
Kaya Özsezgin
Kerim Sadi
Kerem Yıldırım
Korkut Boratav
Kurtul Altuğ
Kürşat Yıldız
Levent Kırca
Mehmet Faraç
Mehmet Perinçek
Metin Altıok
Metin Tükenmez
Mihri Belli
Murat Kınıkoğlu
Mustafa Mutlu
Muzaffer Buyrukçu
Naci Beştepe
Nâzım Hikmet
Nezih Coş
Nihat Genç
Nilgün Serimoğlu
E. General Noyan Umruk
Nimet Arzık
Onur Akay
Onur Belge
Orhan Salkınaz
Osman Şahin
Önder Öztürk
Öner Yağcı
Özdemir İnce
Prof. Dr. Özdemir Nutku
Prof. Dr. Rennan Pekünlü
Rıfat Ilgaz
Rıza Zelyut
Sabahattin Önkibar
Y. Savaş Emek
Sina Çıladır
Soner Polat
Prof. Dr. Şahin Filiz
Şahin Mengü
Dr. Şefik Hüsnü Deymer
Şevket Süreyya Aydemir
Şükrü Günbulut
Tahir Özçelik
Tanju Cılızoğlu
Tansel Çölaşan
Tarık Dursun K.
Tarık Tekgözlü
Taylan Sorgun
Prof. Dr. Tolga Yarman
Tuna Kiremitçi
Tuncer Cücenoğlu
Turan Dursun
Ufuk Söylemez
Ünal İnanç
Üstün Sanver
Prof. Dr. Yalçın Küçük
Yaşar Nuri Öztürk
Yener Güneş
Yücel Çağlar
Prof. Dr. Ziyat Akkoyunlu

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Aydınlık gazetesinin resmî web sitesi

Türkçe gazeteler
Türkiye gazeteleri
Türkiye'de yayımlanan günlük gazeteler
Aydınlık çevresi

Aydınlık (gazete)


Antonín Jaroslav Liehm ()  un scriitor, editor, traducător și publicist de origine cehă care locuiește la Paris.

În 1984, Antonín J. Liehm a fondat revista de cultură europeană Lettre Internationale. Versiunea în limba franceză și-a încetat apariția în 1993, dar unele dintre numeroasele sale versiuni au continuat să fie publicate. În special, versiunea germană a revistei a continuat să apară în mod continuu încă de la înființarea sa în 1988.

Biografie
Antonín J. Liehm a studiat științele politice la Universitatea Carolină din Praga, absolvind în anul 1949.

Kulturní politika
În 1945, Liehm, împreună cu Emil František Burian, a fondat o revistă săptămânală intitulată Kulturní politika (Politica culturală). Revista a fost procomunistă și va fi preluată și publicată în continuare de Asociația Scriitorilor Cehi. Ministrul de externe Vladimír Clementis i-a oferit lui  Liehm o poziție în departamentul de presă al ministerului. Clementis a fost spânzurat în 1952, după procesul stalinist intentat grupării Slánský. Ulterior Liehm a fost concediat din postul său de la minister și de la revistă. În 1956 Liehm a fost reangajat, apoi a plecat din proprie inițiativă în 1960.

Literární noviny
În 1960 Liehm a început să lucreze la revista literară Literární noviny. Liehm a preluat funcția de redactor în perioada 1960/1961. Tirajul revistei a ajuns până la 130.000 de exemplare pe ediție. Printre cei care au lucrat alături de Liehm în acea perioadă au fost Ludvík Vaculík, Milan Kundera, Jan Procházka, Pavel Kohout și Ivan Klíma. Apariția revistei a încetat, ca și planurile de dezvoltare elaborate după Primăvara de la Praga, odată cu invadarea Cehoslovaciei de către armatele Pactului de la Varșovia în 1968.

Emigrarea și Lettre Internationale
În 1969 Liehm a emigrat la Paris, împreună cu soția lui, Drahomíra N. Liehm. După ce a deținut temporar un post de profesor la Colegiul Richmond - CUNY din Statele Unite ale Americii, Liehm și soția lui s-au întors la Paris în 1982, unde el a ocupat un post la Universitatea Diderot și mai târziu la École des hautes études en sciences sociales. Liehm a predat la Universitatea din Pennsylvania din 1979 până în 1983.

În 1984 Liehm a fondat revista Lettre Internationale, împreună cu scriitorul Paul Noirot. Liehm a descris concepția revistei în aceste cuvinte: "Dacă avem un text bun, indiferent că e german, american sau rus, atunci căutăm un context pentru el. Celelalte texte care-l înconjoară furnizează comentarii, chiar dacă nu au fost scrise în acest scop. [...] Obiectivele noastre au fost să creăm un joc de oglinzi în jurul unui text."

Scrieri
 Louis Aragon, Antonín J. Liehm: Cestující z imperiálu: román. Spisy (Louis Aragon). SNKLU, 1962
 Gespräch an der Moldau. Das Ringen um die Freiheit der Tschechoslowakei, DEA. Molden, München 1968.
 Gespräche an der Moldau. Über humanen Sozialismus. Mit dem Essay von Jean-Paul Sartre "Der Sozialismus, der aus der Kälte kam". Traducere din cehă de Erich Bertleff, Kindler, München 1970
 Trois générations: entretiens sur le phénomène culturel tchécoslovaque, din Collection Témoins, Gallimard, 1970
 Josef Škvorecký, Gallimard, 1970
 Antonín J. Liehm, 飯島周: 三つの世代, みすず書房, 1970
 The politics of culture, Grove Press, 1971
 Closely watched films: the Czechoslovak experience, International Arts and Sciences Press, 1974,
 Le Passé présent, J.C. Lattès, 1974
 Antonín J. Liehm, Miloš Forman: The Miloš Forman stories, International Arts and Sciences Press, 1975,
 Antonín J. Liehm, Karel Kosík: Letteratura e dissenso nell'Europa dell'Est. Il Dissenso culturale. La biennale di Venezia, 1977
 Mira Liehm, Antonín J. Liehm: Il Cinema nell'Europa dell'Est, 1960–1977: il cinema di Stato e i suoi artisti. Il Dissenso culturale, La biennale di Venezia, 1977
 Henry Gabay, Antonín J. Liehm: Serghiej Paradjanov: testimonianze e documenti su l'opera e la vita. Il Dissenso culturale. La Biennale di Venezia, 1977
 Nocne rozmowy z Josefem Smrkovskim. Nowa umowa społeczna, Niezależna Oficyna Wydawnicza, 1978
 Josef Smrkovský, Antonín J. Liehm, Jan Teren: Nocne rozmowy z Josefem Smrkovskim: Nowa umowa społeczna / A. J. Liehm, Niezależna Oficyna Wydawnicza, 1978
 Peter Kussi, Antonín J. Liehm: The Writing on the wall: an anthology of contemporary Czech literature, Karz-Cohl Pub., 1983
 Robert Buchar, Antonin J. Liehm: Czech New Wave Filmmakers in Interviews, Mcfarland & Co Inc 2003,
 Antonín J. Liehm, Aleksandar S. Ilić: Miloš Forman: događaji. From Prilozi za istoriju filma. Institut za film, 1987
 Generace, Index, 1988
 Antonín J. Liehm, Carsten Jensen, Hans Andersen, Jesper Hoffmeyer: Lettre internationale: et nyt Europa?: en ny moral?: et nyt demokrati?. [Anmeldelse], Aarhus Festuge, 1992,
 Ostře sledované filmy: Československá zkušenost, Band 16 von Knihovna Iluminace, Národní Filmový Archiv, 2001,

Note

Nașteri în 1924
Nașteri pe 2 martie
Decese în 2020
Decese pe 4 decembrie
Cehi expatriați în Franța
Jurnaliști cehi

Antonín J. Liehm


Zoran Bručić (Zagreb, 25. lipnja 1957.) je hrvatski pisac, skladatelj i likovni promotor.

Životopis
Rođen je 25. lipnja 1957. u Zagrebu. U rodnom gradu završio je osnovnu školu, Klasičnu gimnaziju, te je 1979. godine na Pedagoškoj akademiji diplomirao za nastavnika glazbe, a 1988. godine na Fakultetu političkih znanosti diplomirao je novinarstvo. Na Fakultetu organizacije i informatike u gradu Varaždinu magistrirao je 2008. godine, a 2012. godine doktorirao je na Filozofskom fakultetu u Zadru.
Od 1976. do 1991. profesionalno se bavio glazbom kao producent, tonski režiser, manager u kulturi, glazbenik i kompozitor. Od 1994. godine radi kao likovni promotor u vlastitoj tvrtki.
Kroz život, mnogo putuje, upoznajući zemlje, ljude i običaje. Napisao je dva romana "Divljač" i "Diploma za smrt", koji su izdani u više izdanja. Prema romanu "Diploma za smrt" snimljen je i cjelovečernji igrani film iz 1989., a u filmu se pojavljuje kao jedan od muzičara u "RIU". Osim ta dva romana, uredio je desetak aukcijskih kataloga i priredio mnoštvo likovnih izložbenih kataloga.
Na području glazbenog djelovanja treba istaknuti da je u razdoblju od 1976. do 1991. aktivno nastupao kao instrumentalist, te imao vlastitu profesionalnu ekipu koja se bavila umjetničkom tonskom režijom i ozvučavanjem, te rasvjetom, a u tom razdoblju realizirao je preko 2.000 koncerata i ostalih srodnih programa. Kao producent surađivao je s njemačkom rock grupom "Eclipse of the Sun" s kojom je realizirao i jedan album u okviru kompanije CBS. Kao skladatelj Z. Bručić skladao je glazbu za dvije kazališne predstave i to: "Zoološka priča" i "Ja sam na sceni, a ti?" i to 1982. godine u Zagrebu.
Kao suskladatelj zajedno sa Ž. Milošem realizirao je glazbu za film "Diploma za smrt" koja je izdana i na nosačima zvuka, te je za istu dobivena i nagrada
"Fender Award" 2015. godine New Europe Orchestra" – studijski je projekt gdje nastupa pod pseudonimom, a do sad su producirana i izdata tri glazbena CD-a s instrumentalnom, ambijentalnom, pop glazbom. Član je više umjetničkih organizacija i asocijacija. Živi i radi u Zagrebu.

Izvori
DHK
Zadarski list

Vanjske poveznice
Zoran Bručić Društvo hrvatskih književnika
Megamuzika.hr
Hrfilm.hr
IMDB
New Europe Orchestra

Hrvatski romanopisci
Hrvatski filmski scenaristi
Hrvatski skladatelji
Hrvatski glazbeni producenti
Životopisi, Zagreb

Zoran Bručić


Twice este o formație de fete din Coreea de Sud asamblată de JYP Entertainment prin emisiunea Sixteen din anul 2015. Grupul este compus din nouă membre: Nayeon, Jeongyeon, Momo, Sana, Jihyo, Mina, Dahyun, Chaeyoung și Tzuyu și a debutat pe , cu EP-ul The Story Begins.

Grupul a devenit celebru de două ori în 2016, cu single-ul lor "Cheer Up": piesa a fost ajuns pe locul 1 pe Gaon Digital Chart și a devenit cel mai performant single al anului. A câștigat și "Muzica anului" la două premii importante de muzică Melon Music Awards și Mnet Asia Music Awards. Singurul lor single, "TT", de pe cel de-al treilea EP Twicecoaster: Lane 1, a stat pe primul loc patru săptămâni consecutive. EP-ul a fost cel mai vândut album de fete K-pop din 2016, cu 350.852 de exemplare vândute până la sfârșitul anului. În termen de 19 luni de la debut, Twice a vândut peste 1.2 milioane de unități din cele 4 EP-uri și albumul special.

Grupul a debutat oficial în Japonia pe , sub labelul Warner Music Japan, cu lansarea primului său album compilație intitulat #Twice. Albumul a debutat pe locul 2 pe Oricon Albums Chart, și s-a vândut în 136.157 de exemplare în șapte zile, cele mai mari vânzări de albume din prima săptămână a trupei K-pop din Japonia în doi ani. A fost urmată de lansarea în Japonia a primului single japonez maxi dublu intitulat "One More Time". Cu vânzări de peste 250.000 de unități, Twice a devenit primul grup coreean care a dobândit certificarea platină de către Asociația Industriei de înregistrare din Japonia (RIAJ) atât pentru albumul cât și pentru CD-ul single în același an. De două ori pe locul al treilea pe categoria Top Artist a clasamentului Billboard din Japonia în anul 2017.

Istorie

2013-2015: Formarea prin 16 și debutul cu The Story Begins
Pe , JYP Entertainment (JYPE) a anunțat că va debuta un nou grup de fete în prima jumătate a anului 2014, primul grup feminin care urma să fie produs de companie de la debutul lui Miss A în 2010. În anul următor, pe , cursantele JYPE, Lena și Cecilia, au fost confirmate ca membre ale grupului, numit în mod experimental 6 Mix, în timp ce se zvonea că urmau să mai facă parte și alte fete ce participau la cursurile JYPE: Nayeon, Jeongyeon, Jisoo (mai târziu Jihyo) și Minyoung.

La , Park Jin-young a anunțat că viitorul grup de fete al lui JYPE, care urma să aibă șapte membre, va fi decis în 16, un reality show-concurs, care urma să fie difuzat pe Mnet mai târziu în acel an. Emisiunea a început pe 5 Mai și s-a încheiat cu Nayeon, Jeongyeon, Sana, Jihyo, Mina, Dahyun și Chaeyoung ca cele șapte membre ale lui Twice. Park a anunțat apoi că va crește dimensiunea grupului de la șapte la nouă prin adăugarea lui Tzuyu, care a fost "alegerea publicului" de când a fost cea mai populară concurentă la șfarșitul emisiunii, și a lui Momo, adăugată de Park deoarece a simțit că grupul are nevoie de cineva cu aptitudinile ei interpretative. Decizia a fost controversată la acea dată, multe persoane deplângând eliminarea unor concurente capabile să se alăture grupului.

La , JYPE a lansat site-ul oficial al trupei și a anunțat prin SNS că grupul va debuta cu piesa "The Story Begins" și piesa "Like Ooh Ahh". Piesa a fost descrisă ca o pistă de dans "color pop" cu elemente de hip-hop, rock și R&B. Din echipa de compoziție au făcut parte și Black Eyed Pilseung, cunoscuți pentru compoziția unor cântece de succes, cum ar fi "Only You" de Miss A. Albumul și videoclipul muzical al cântecului au fost lansate pe . Grupul a ținut un recital live în aceeași zi, unde au interpretat toate piesele de pe EP. Videoclipul a atins 50 de milioane de vizionări pe YouTube în decurs de cinci luni de la debutul lor și a devenit unul dintre cele mai vizionate videoclipuri muzicale de debut pentru orice grup K-pop. Pe , formația a realizat o versiune remixată a single-ului "Like Ooh Ahh" la SBS Gayo Daejeon, prima participare a lui Twice la o emisiune muzicală de sfârșit de an.

Membrii

 Nayeon (Hangul:나연), născută Im Na Yeon, pe 22 Septembrie 1995, este Lead Vocalist (Lider vocalistă), Lead Dancer (Lider de dans) și Center (Centru);
 Jeongyeon (Hangul: 장연), născută (dar și-a legalizat numele în Yoo Jeong Yeon), pe 1 noiembrie 1996, este Lead Vocalist (Lider vocalistă);
 Momo (Hangul: 모모), născută Hirai Momo, pe 9 noiembrie 1996, este Main Dancer (Dansatoarea principală), Vocalistă și Rapperiță;
 Sana (Hangul: 사나), născută Minatozaki Sana, pe 29 decembrie 1996, ea este Vocalistă;
 Jihyo (Hangul: 지효), născută (dar și-a legalizat numele în Park Ji Hyo), pe 1 februarie 1997, este Leader (Lider) și Main Vocalist (Vocalistă principală);
 Mina (Hangul: 미나), născută Myoui Mina, pe 24 martie 1997, este Main Dancer (Dansatoare principală) și Vocalistă;
 Dahyun (Hangul: 다현), născută Kim Da Hyun, pe 28 mai 1998, este Lead Rapper (Lider rapperiță) și Vocalist (Vocalistă);
 Chaeyoung (Hangul: 채영), născută Son Chae Young, pe 23 aprilie 1999, este Main Rapper (Rapperiță principală) și Vocalistă;
 Tzuyu (Hangul: 쯔위), născută Chou Tzuyu, pe 14 iunie 1999, este Lead Dancer (Lider de dans), Vocalistă, Visual și Maknae (cel mai mic membru în vârstă).

Discografie

Albume de Studio
 Twicetagram (2017)
 BDZ (2018)

Albume Reeditate
 Merry & Happy (2017)

Discuri EP
 The Story Begins (2015)
 Page Two (2016)
 TWICEcoaster: Lane1 (2016)
 TWICEcoaster: Lane 2 (2017)
 What Is Love? (2018)
 Fancy You (2019)
Feel Special (2019)
More&More (2020)
Eyes Wide Open (2020)
Taste of Love (2021)
Formula of Love: O+T=<3 (2021)
Between 1&2 (2022)
Ready To Be (2023)

Filmografie
 Twiceland (2018)

Note

Legături externe

Formații muzicale fondate în 2015
Formații K-pop
Pages with unreviewed translations
Formații sud-coreene

Twice


Gustavo Adrián Cerati Clarke (11 August 1959 – 4 September 2014) was an Argentine musician, singer-songwriter and record producer, who gained international recognition for being the leader, vocalist, composer and guitarist of the rock band Soda Stereo. He is widely considered by critics, specialized press and musicians as one of the most important and influential artists of Latin rock. Rolling Stone magazine ranked Cerati as the 33rd best rock singer of all time.

Influenced by The Beatles and The Police, Cerati joined various groups during his adolescence, and in 1982 he founded the Latin rock band Soda Stereo. Leader and main composer of the group, from Signos (1986) his way of making songs began to mature, and his consolidation reached it at the beginning of the 90s with Canción Animal (1990), in which he returned to the roots of Argentine rock from the 70's. Parallel to his career with the group, in 1992 he published the album Colores Santos as a duet with Daniel Melero, considered one of the first in South America to include electronic music, and the following year he would publish his first as a soloist, Amor Amarillo. His taste for electronic music led him to incorporate it into his latest works with Soda Stereo. After the separation of the band, he released Bocanada (1999) and Siempre es hoy (2002), where he showed his interest in the genre more than he freely manifested in his alternate projects Plan V and Ocio. He returned to the rock style with his fourth album, Ahí vamos (2006), which received acclaim from the public and critics, and which contains some of his greatest solo hits, such as "Crimen" and "Adiós". In 2007, he reunited with Soda Stereo after ten years apart on a tour that brought together more than a million viewers. In 2010, he was left in a coma after suffering a stroke, after finishing a concert in which he promoted his latest album, Fuerza Natural (2009). Four years later, on 4 September 2014, Cerati died of cardiac arrest in Buenos Aires aged 55.

Cerati was a prolific session player, he was a guest guitarist on songs by Caifanes, Babasónicos and Los Brujos, and he collaborated on songs with Charly García, Andrés Calamaro, Fito Páez, Shakira, Andy Summers, Roger Waters and Mercedes Sosa, among others.

Throughout his solo career, he has sold more than 10 million records and won numerous awards, including the Latin Grammy, MTV, Konex, and Gardel. In 2012, Rolling Stone ranked Cerati in seventh place among the 100 best Argentine rock guitarists.

Early Life and Soda Stereo
Cerati was born on 11 August 1959 in Barracas, Buenos Aires, Argentina. He grew up in a middle class household; his paternal family was of Lombard descent and his maternal family was of Irish origin. His father was an accountant and regularly traveled abroad. From his early memories he had an idyllic love of the sun and nature. Cerati's first passion was art and in elementary school he drew comics and created his own comic book characters.

Cerati's parents, Juan José Cerati and Lilian Clarke acquired a guitar for him when he was nine years old, at that point Cerati started to take music seriously, becoming a fanatic of rock and roll:

By the age of 13, he formed a trio and started playing at house parties and in the local Catholic school, where he eventually joined the choir. Cerati was a good student until his third year of junior high school when he met a fellow student who, like himself, was into rock and roll.

After serving compulsory military service in 1979, Cerati entered the university to pursue a marketing degree, something he was not passionate about. His family supported him with his music, "Mi familia me vio tan enloquecido con la música, que pensaron que algo de éxito iba a tener" (My family saw that I was so crazy about music, that they thought I would have some success [with it]). At the Universidad del Salvador, a Jesuit university in Buenos Aires, he met Héctor "Zeta" Bosio, also a marketing student. The two hit it off and decided to form a band. They were fans of The Police, The Beatles, XTC, Elvis Costello, Television, and Talking Heads. In 1982, after various lineup changes that included Richard Coleman, Daniel Melero, and Andrés Calamaro as well as others, Bosio and Cerati recruited Charly Alberti as their drummer, thus forming Soda Stereo.

Soda Stereo signed to Discos CBS (the regional branch of Sony Music in Latin America) in 1984 and released their debut LP Soda Stereo that same year. Nada Personal ("Nothing Personal") followed in 1985 giving Soda Stereo their first hit with "Cuando pase el temblor" ("When The Earthquake Is Past"). Soda released Signos ("Signs") in 1986, Doble Vida ("Double Life") (produced by longtime David Bowie collaborator Carlos Alomar) in 1988, and Canción Animal ("Animal Song") in 1990. During the 1990s Soda Stereo released  Dynamo in 1992, Sueño Stereo ("Stereo Dream") in 1995, and their final album Comfort y Música Para Volar ("Comfort and music to fly with") in 1997.

Solo career

1990s

In 1992 Cerati recorded Colores Santos ("Holy Colors") with electronic musician Daniel Melero, a longtime Soda Stereo collaborator. 1993 saw the release of Cerati's first solo album Amor Amarillo ("Yellow Love"), which included the participation of Zeta Bosio and Cerati's wife at the time, the Chilean singer, actress, and model Cecilia Amenábar who sang and appeared in the video for the lead single "Te llevo para que me lleves" ("I'll take you so you can take me").

In 1995 Gustavo Cerati teamed up with three Chilean musicians, Andrés Bucci, Guillermo Ugarte, and Christian Powditch, to form Plan V. Plan V released two albums Plan V (1996), and Plan Black V Dog (1998), a collaboration with the British electronic music group The Black Dog. In 1999 Cerati formed the electronic duo Ocio with longtime Soda Stereo collaborator and trumpeter, Flavio Etcheto, releasing Medida Universal.

Around this time Cerati participated in the album Outlandos d'Americas: A Rock en Español Tribute to the Police collaborating with Andy Summers of The Police and Vinnie Colaiuta (Frank Zappa, Sting), on a cover of The Police's "Bring on the Night," (Spanish: Traeme la Noche).

Bocanada ("Puff") was released in 1999 and was regarded as Gustavo Cerati's proper debut as a solo artist. It was recorded in Estudio CasaSubmarina (Cerati's home studio) in Buenos Aires. Cerati used an MPC to record many of the tracks. The 48-piece orchestra in "Verbo Carne" was recorded in Abbey Road Studios in London. The album was also mixed and mastered in London at Townhouse Studios. Bocanada immediately reached gold status in Argentina and received many accolades in the Argentinian and Latin American press. The album was universally praised for its grandeur and its beauty and is still considered by critics and fans alike as Cerati's magnum opus. The veteran Mexican rock critic David Cortés Arce had this to say about it, "Bocanada is a fundamental album in the history of Iberoamerican Rock, in general, in all of the Spanish speaking countries."

2000–05
In 2001 Cerati made his foray into film with the score for the movie +Bien (literally, "+Good." A better translation of the phrase as used in Argentina would be "Of course", "duh!"), in which he acted as well. The film was an independent movie directed by Eduardo Capilla, and starred Ruth Infarinato, VJ for Latin MTV. Cerati's wife at the time, Cecilia Amenábar, also played a small role in the film. The soundtrack was nominated for an award in the category of the best instrumental pop album at the 3rd Annual Latin Grammy Awards.

In August 2001 Cerati held a private concert in the historic Avenida Theatre in Buenos Aires. He was accompanied by a 42-piece orchestra conducted by Alejandro Terán. The recording of the concert was released as 11 Episodios Sinfónicos ("Eleven Symphonic Episodes") and consisted of seven arrangements of Soda Stereo classics and four of his solo songs played entirely by the orchestra. Cerati took 11 Episodios Sinfónicos on the road, playing Mexico City, Caracas, Santiago, and finishing it off with three shows at the Gran Rex theater in Buenos Aires. The CD was well received by critics and fans alike and a live DVD was eventually released.

In November 2002 Cerati released his third studio album Siempre es Hoy ("It's Always Today"). Cerati enlisted the help of producer/ engineer Sacha Triujeque and Antonio "Toy" Hernández of the Mexican Hip hop group Control Machete. The album was a departure from the slow tempo, Trip hop of Bocanada and +Bien, and the dramatic orchestration of 11 Episodios Sinfónicos. The songs on the album varied from pop/rock to radio-friendly electronic rock. The tour for Siempre es Hoy extended as far as New York and Chicago.

In 2003 Cerati released Siempre es Hoy: Reversiones ("It's Always Today: Re-versions") an album of remixes of Siempre es Hoy tracks from different Latin American Musicians and the German producer Wechsel Garland.

Simultaneously, Cerati teamed up with longtime collaborator Flavio Etcheto, and Leandro Fresco to form the self-described "power laptop trio" Roken, which he played concurrently during the Siempre es Hoy tour. Roken's non-conventional approach focused on improvisation and writing songs in real time. They played in various festivals throughout Latin America as well as in underground clubs in the United States.

In 2004 "Canciones Elegidas 93-04" ("Selected Songs 93-04") a double album compilation of Cerati's solo work was released simultaneously in Spain and Argentina. The release was followed by a small tour of Mexico, Argentina, Chile and Spain.

2005–10
After working for much of 2005 on new material, Cerati released Ahí Vamos ("There We Go") in April 2006. Co-produced by longtime Soda Stereo collaborator Tweety González, Ahí Vamos marked Cerati's triumphant return to guitar rock. For the recording of Ahí Vamos, Cerati was accompanied by longtime collaborators, Richard Coleman, Fernando Nalé, and many others. The album was mixed by Héctor Castillo, a prolific engineer whose credits include David Bowie, Lou Reed, and Aterciopelados, to name a few. The album was mastered by Howie Weinberg at Masterdisk in New York City. Ahí Vamos was lauded by fans and critics alike as a return to form for Cerati. The Ahí Vamos tour traveled through Latin America, the Caribbean, the United States (where he played in New York's Central Park), Spain, and on 12 October 2006, Cerati played London, England, for the first time in his career.

The album was showered with accolades and awards, receiving eight Gardel (the equivalent of a U.S. Grammy) nominations in Argentina and winning all but one of the nominations, a first for any Argentinian artist. In the Viña del Mar International Song Festival Cerati was awarded the top prizes, "Antorcha de Oro," (Gold Torch) and the "Gaviota De Plata" (Silver Seagull). It was the most nominated album during the 2006 Latin Grammy awards and the MTV Latino awards. Cerati won three Grammys, for Best Rock Vocal, best Rock song, and one for the best producer with his production work on Shakira's Fijación Oral, Vol. 1 (Oral Fixation, Vol. 1). Ahí Vamos also topped the "best of" lists in the Argentinian press and he was even awarded a prize by the City of Buenos Aires for his contribution to Argentinian culture. Cerati closed the Ahí Vamos tour with a massive open-air show in Buenos Aires, held on the corner of Avenida Alcorta and Pampas. The free show was attended by 200,000 people.

2007 also saw the reunion of Soda Stereo. The subsequent comeback tour Me Verás Volver ("You will See Me Return") consisted of 22 concerts in nine countries: Argentina, Chile, Ecuador, Mexico the United States, Colombia, Panamá, Venezuela and Perú. The tour was attended by more than one million fans and broke attendance records in various cities.

In July 2007, Cerati participated in the Live Earth Festival in Hamburg Germany, alongside Shakira. Besides working with Shakira, Cerati contributed to, Argentinian producer, musician, and two-time Oscar winner, Gustavo Santaolla's album Mar Dulce ("Sweet Sea"). Cerati sang on "El Mareo" the second single on Santaolalla's Mar Dulce which was recorded at Electric Lady Studios in New York City. In 2008, Cerati released a DVD version of Ahí Vamos and performed in various festivals throughout Latin America alongside, Shakira, Fito Páez, and Gustavo Santaolalla.

In late 2008 Cerati recruited many of the same musicians who worked on Ahí Vamos to begin work on his new album. In March 2009, Cerati and his band traveled to Stratosphere Sound in New York City and Looking Glass studios to record tracks for Fuerza Natural ("Natural Force"). Notable contributors included Héctor Castillo, Session drummer Sterling Campbell whose resume includes David Bowie, Cyndi Lauper, and Duran Duran, Didi Gutman of Brazilian Girls, bassist and lap steel guitarists Byron Isaacs, and keyboardist Glenn Patscha.

Fuerza Natural was a marked change from the riffing of Ahí Vamos and the electronics of Bocanada and Siempre es Hoy. The collections of songs focused on a cleaner, more acoustic pop sound, as well as folk and Neo-psychedelia. Rolling Stone Argentina took notice of this, "pero es más folkie, más espacial y más acústico, con una legión de guitarras, mandolinas y dobros que levantan polvo sobre las programaciones" (English: but it is more folkie, more spatial and acoustic, with a legion of guitars, mandolins, and dobros that sprinkle dust on the sequencers). Similar observations were made by Mariano Prunes writing in AllMusic, "Fuerza Natural has a curious sequencing structure, as it seems to be organized in stylistic batches. It begins with a trio of bona fide Cerati hits in that suave, effortless manner that always suited him so well; it then switches to a surprising but rather unsuccessful bluesy/folksy diptych."

Regardless of the mixed reviews, Fuerza Natural entered the charts in Argentina, Mexico, and Chile at No. 1. It is the first Cerati album to be sold in digital format in Argentina through MusicPass as well as was iTunes. The album sold 40,000 copies in Argentina on its first week of release and 500,000 albums worldwide. In 2010 Cerati was awarded a Latin Grammy for "Best Rock Song."

The Fuerza Natural tour kicked off on 19 November in Monterrey Mexico. Cerati played Stadiums and large venues in Mexico, Argentina, Peru, Chile, The United States, Uruguay, Colombia and Venezuela, 21 shows in total. Cerati's final show was held in Caracas, Venezuela on 15 May 2010. Cerati suffered a stroke immediately after the show.

Personal life
Gustavo Cerati maintained a very low public profile and not much is known about his private life. Cerati's first wife was Belén Edwards, an Argentine designer whom he married in 1987 and divorced in 1989. In 1992 he married the Chilean model, actress, and singer Cecilia Amenábar. Their marriage lasted for ten years and they had two children Benito Cerati Amenábar, also a singer and musician, and Lisa Cerati Amenábar.

After his divorce from Cecilia Amenábar, Cerati dated the Argentine model Deborah del Corral, ex-girlfriend of Soda Stereo drummer Charly Alberti in the 1990s. She also sang in Alberti's side project Plum.

In 2008 Cerati started dating the Argentine actress Leonora Balcarce. While they broke up in late 2009, she remained friendly with him and his family, visiting his bedside throughout his coma.

Cerati maintained from 2004 until his last days a close acquaintance with the Uruguayan artist Jill Mulleady.

Cerati met Argentine model Chloe Bello during the summer of 2009, when she was 22 years old. Despite the age difference, the two of them became involved. Cerati invited Bello to attend the launch of Fuerza Natural in Mendoza and subsequently joined him on an international tour. Due to work obligations, Bello left his side before Cerati traveled to Caracas, where he suffered a stroke that led to a coma, complications from which eventually cost him his life four years later.

Failing health and death
After performing two shows in Medellín and Bogotá, Colombia, Cerati headed to Venezuela and performed one last show in Caracas on 15 May 2010. Cerati suffered a stroke just after putting an end to this performance. He developed the first symptoms of an unknown condition backstage. He was hospitalized in Centro Médico La Trinidad in Caracas under medical surveillance. Three days later, Cerati underwent surgery to relieve pressure on his brain due to the stroke he suffered.

On 7 June 2010, Cerati was transferred to the FLENI Neurological Institute in Buenos Aires. Doctors immediately treated Cerati for a respiratory tract infection.

On 14 May 2014, the family released a statement to commemorate the fourth anniversary of the stroke. It included a medical report by Gustavo Barbalace M.D. stating: "Mr. Gustavo Cerati remains hospitalized (...) without any serious complications, in good nutritional shape, and without lesions due to immobility. Neurologically there are no significant changes and remains under mechanical respiratory aid."

After four years in a coma, Gustavo Cerati died from cardiac arrest on the morning of 4 September 2014 while on life support. Immediately after his death, Cerati's doctor stated to the media "Gustavo died with dignity without any pain, without any wounds." His body was buried at La Chacarita Cemetery in Buenos Aires.

Tributes and remembrances

While performing at Rock in Rio Madrid on 5 June 2010, Colombian singer Shakira dedicated her song "Sale el Sol" to Cerati.  It was her first live performance of the song which became the title track of her ninth studio album.

During their U2 360° Tour, Irish rock band U2 paid tribute to Cerati during a concert in La Plata, Argentina, in March 2011. The tribute came during the intro to "Moment of Surrender". Bono said "We would like you to think about Gustavo Cerati. We send him our love and respect, and he will hear our voices tonight." The 60,000 fans attending the show at the Único Stadium gave him a standing ovation.

Swedish rockers Roxette performed the intro of "De Música Ligera" before their song "Joyride" in one of their Travelling the World Tour shows in May 2012. The crowd sang the first verse of the song.

On 11 August 2015, Google celebrated his 56th birthday with a Google Doodle.

British rock band Coldplay paid tribute to Cerati by performing "De Música Ligera" on the final concerts of their A Head Full of Dreams Tour in La Plata, Argentina, on 14 November 2017. One year before, singer Chris Martin had revealed that his favorite latin songs were "De Música Ligera" and "Agua de beber" by Vinicius de Moraes and Tom Jobim.

In 2015, Cerati was featured in various Argentine stamps.  Also, a street in Entre Rios was renamed in his honor.

In 2018, National Geographic Latin America created a two-part documentary series on Gustavo Cerati   Also, several murals of Cerati were painted in Buenos Aires.

Discography

With Soda Stereo
 Soda Stereo (1984)
 Nada Personal (1985)
 Signos (1986)
 Doble Vida (1988)
 Canción Animal (1990)
 Dynamo (1992)
 Sueño Stereo (1995)

Solo
 Amor Amarillo (1993)
 Bocanada (1999)
 Siempre es hoy (2002)
 Ahí Vamos (2006)
 Fuerza Natural (2009)
 Fuerza Natural Tour, Monterrey, MX, 2009 (2019)

Concept
 +Bien (Movie Soundtrack) (2001)
 11 Episodios Sinfónicos (Live with Symphonic Orchestra) (2001)
 14 Episodios Sinfónicos/En Vivo/Auditorio Nacional de México/Febrero 2022 (Live with Symphonic Orchestra) (2022)

Collaboration albums
 Colores Santos with Daniel Melero (1992)
 Colores Santos, the Remixes with Daniel Melero (1995)
 Plan V (1996) with Plan V
 Plan Black V Dog (1998) with Plan V
 Medida Universal (1999) with Ocio
 Insular [EP] (2000) with Ocio
 Roken (with Flavius E., Leandro Fresco) (only live presentations, no recordings exist) (2004)

Producer
  (1986) – Fricción
 Sueños en tránsito (1997) – Nicole
 Outlandos D'Americas: A Rock en Español Tribute to the Police (1998) (Ark 21)
 Mar (2001) – Leo García (singer)
 Héroes Antologia: 1986/1988 (2004) – Fricción
 Fijación Oral, Vol. 1 (2005) – Shakira
 Oral Fixation, Vol. 2 (2006) – Shakira
 Sale el Sol (2010) – Shakira

Guest musician
 Caifanes (1988) – Caifanes
 La Gota Cava La Piedra (Vidala La Rioja) (1991) – Virginia Vilte
 Tango 4 (1991) - Charly García / Pedro Aznar
 De Vicio Me Has de Aborrecer (Baguala, Tucuman) (1991) – Virginia Vilte
 Travesia (1992) – Los Siete Delfines
 Pasto (1992) – Babasónicos
 Fin de Semana Salvaje (1995) – Los Brujos
 Pinamar (2000) – Francisco Bochaton
 Andrea Álvarez (2001) – Andrea Álvarez
 Plastico (2001) – Los Calzones
 Curvas (2002) – Antonio Birabent
 Pr3ssion (2003) – Pr3ssion
 Vida Real (2004) – Acida
 Fan (2004) – Fernando Samalea
 19 (2004) – Emmanuel Horvilleur
 Mama Killer Night (2004) – CAPRI
 El Mago (2004) – Cerati - Samalea
 Cassette (2005) – Telefunka
 Cuarto Creciente (2005) – Leo Garcia
 No (2005) – Shakira
 The Day and the Time (2005) – Shakira
 Inconsciente Colectivo (2005)	– Fabiana Cantilo
 Cuarto Creciente (2005)- Leo García
 Easy (2006) – Wechsel Garland
 Mar dulce (2007) – Bajofondo
 Avion (2008) – No lo Soporto
 Sueño en Gotas (2008) – D-Mente
 Primicia (2009) – Fernando Samalea
 Discotape (2010) – CAPRI
 Espuma de Sol (2010) – Sebastian Escofet
 The Child Will Fly (2008) – With Roger Waters, Shakira, Eric Clapton, Pedro Aznar
 Estrategias Fatales (2012) – Daniel Melero
 Desde el papel (2012) – 202
 Viento (2012) – Christian Basso
 Sol de Medianoche (2015) – Leandro Fresco
 Normal (2015) – Richard Coleman

Movies
 +Bien (2001) – Gustavo played the character named Jorge IMDB profile'

Information in IMDB

Clothing line
 GC Basement

References

External links

 Soda Stereo official website
 2006 Interview with Cerati by Patrick Ambrose at The Morning News

1959 births
2014 deaths
Musicians from Buenos Aires
Singers from Buenos Aires
Lead guitarists
Male guitarists
Argentine guitarists
20th-century Argentine male singers
Latin Grammy Award winners
Latin music record producers
Argentine people of Irish descent
Argentine people of Lombard descent
Argentine people of Italian descent
Rock en Español musicians
Argentine multi-instrumentalists
Argentine male singer-songwriters
Argentine singer-songwriters
Soda Stereo members
Alternative rock singers
Alternative rock guitarists
Burials at La Chacarita Cemetery
Sony Music Latin artists
Argentine expatriates in Chile
Argentine rock singers
People with disorders of consciousness
20th-century guitarists
21st-century guitarists
21st-century Argentine male singers
Latin music songwriters

Gustavo Cerati


Eivar Widlund (født 15. juni 1905, død 31. marts 1968) var en svensk fodboldspiller (målmand).

Widlund startede sin karriere i sin fødeby hos Örebro SK, og skiftede i 1929 til AIK Stockholm. Her spillede han frem til 1935, og var med til at vinde det svenske mesterskab med klubben i 1932.

Widlund spillede desuden fem kampe for Sveriges landshold, og repræsenterede sit land ved VM 1934 i Italien.

Titler
Svensk mesterskab
 1932 med AIK Stockholm

Referencer

Fodboldspillere fra Sverige
Fodboldspillere fra AIK Fotboll
Fodboldspillere fra Örebro SK
Personer fra Örebro

Eivar Widlund


Bukovci su naseljeno mjesto u općini Busovača, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 416

 Muslimani - 312
 Hrvati - 103
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 355

 Bošnjaci - 303
 Hrvati - 47
 Srbi - 1
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 4

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Busovača

Bukovci