Ariane Pfister-Benda (* 1946) ist eine deutsche Geigerin.

Leben
Sie ist die Tochter der Geigerin Lola Benda aus der Musikerfamilie Benda. Sie war Schülerin von Louis Persinger, Lili Kraus, Ricardo Odnopossof und Max Rostal und Gewinnerin der Rio de Janeiro International Violin Competition. Sie hat unter Dirigenten wie Charles Dutoit, Howard Mitchell, Stanislaw Wislocki und Karl Richter gespielt und trat in Nord- und Südamerika sowie in allen wichtigen europäischen Musikzentren auf. Außer einer Aufnahme von Bachs Musikalischem Opfer veröffentlichte sie verschiedene Aufnahmen von Violinkonzerten ihrer böhmischen Namensvettern aus der Vorklassik Franz Benda (1709–1786), Johann Anton Benda und Jan Jiři Benda (1713–1752).

Diskografie
 Franz Benda/Jan Jiři Benda: Violin-Konzerte in G-Dur, D-Dur und d-moll. Naxos 8.553902
 Franz Benda: Violinkonzert / J. A. Benda: Viola-Konzert. Naxos 8.553994
 Jiři Antonín Benda: Konzert für Klavier und Streicher in h-moll. Allegro – 3. Satz. Label: Pantheon D 07167 (als Violinistin)
 Music of the Benda Family

Weblinks
 Ariane Pfister-Bendas Musikerportrait der Plattenfirma Naxos

Einzelnachweise

Geiger
Deutscher
Geboren 1946
Frau

Ariane Pfister-Benda


Bechor-Shalom Shitrit (în , 1895 – 28 ianuarie 1967) a fost un jurist și politician israelian, ministru și singurul semnatar al declarației de independență a Israelului care s-a născut în țară. El a ocupat postul de ministru al poliției de la independență și până la moartea sa în 1967, fiind până în prezent membrul de cabinet cu cea mai lungă perioadă petrecută în același post.

Biografie
Născut în Tiberias, Palestina, în Sangeacul Acra, Vilayetul Beirut, din vremea Imperiului Otoman, într-o familie de evrei marocani care a imigrat în Palestina în secolul al XIX-lea, Shitrit a fost educat într-un heder, într-o școală a Alianței și într-o Ieșiva. După terminarea școlii s-a înscris la Universitatea Ebraică din Ierusalim, pe care a absolvit-o ca avocat.

În tinerețe a devenit implicat în activități sioniste și a fost fondatorul asociației sioniste Tehiya din orașul natal. Ulterior s-a alăturat partidului sionist social -democrat Hapoel Hatzair, fiind influențat de ideologia kibuțului Degania.

În timpul Primului Război Mondial a deținut funcția de mukhtar (primar) al localității Kinneret și a organizat poliția locală până la sosirea în regiune a armatei britanice.

După război, Shitrit a ocupat diferite funcții în poliție, inclusiv cea de comandant al regiunii Galileea Inferioară (unde a ajutat la organizarea poliției călare), comandant adjunct al Academiei de poliție din Ierusalim, și a fost procurorul din procesul asasinării lui Haim Arlosoroff. A fost numit judecător districtual în 1935 și a servit ulterior ca judecătorul districtual principal în Lod, între 1945 și 1948.

Membru proeminent al partidului Comunităților Sefarde și Orientale, Sheetrit s-a alăturat legislativului comunității evreiești pre-israeliene, "Consiliul Poporului" - "Moetzet HaAm". A făcut parte și din  "Minhelet HaAm", proto-cabinetul evreiesc, fiind singurul său membru sefard. După semnarea declarației de independență a Israelului, la 14 mai 1948, Shitrit a fost numit ministru al poliției și ministru pentru problemele minorităților (un post nou înființat) în guvernul provizoriu condus de David Ben-Gurion.

Deși Shitrit avea îndoieli privind loialitatea față de noul stat a arabilor israelieni, ca vorbitor nativ de arabă palestiniană el era popular printre membrii comunității arabe. Totuși, în urma neînțelegerilor cu Ministerul Cultelor și cu autoritatea militară care controla majoritatea zonelor arabe după încheierea războiului, Ministerul pentru Problemele Minorităților a fost desființat în 1949.

După alegerile din 1949 pentru primul Knesset, în care a câștigat sub conducerea sa cinci locuri de deputați, partidul s-a alăturat din nou guvernului lui Ben Gurion, iar Shitrit a rămas ministrul poliției. Anterior alegerilor din 1951, Shitrit s-a înscris în Mapai, partidul lui Ben Gurion, și a fost reconfirmat în postul de ministru după ce a fost reales în Knesset pe lista noului său partid.

Reales în 1955, 1959, 1961 și 1965 (la acea dată Mapai fuzionase cu partidul Ahdut Haavodá în cadrul Alinierii Laburiste - Maarakh), Shitrit și-a păstrat postul în cabinet și sub noii prim-miniștri Moshe Sharett și Levi Eșkol. A decedat în funcție, la Tel Aviv în ianuarie 1967  după peste 18 ani ca ministru și după ce a făcut parte din 14 guverne diferite.

References

External links

Bechor-Shalom Sheetrit în Mișcarea Laburistă

Nașteri în 1895
Decese în 1967
Oameni din Tiberias
Evrei din Imperiul Otoman
Sioniști
Miniștri israelieni
Absolvenți ai Universității Ebraice din Ierusalim
Judecători israelieni
Judecători evrei
Semnatari ai Declarației de Independență a Israelului

Bechor-Shalom Sheetrit


===1921 දී නිර්මාණය කරනු ලැබීය.එහි ආදර්ශ පාඨය වූයේ 'යත්‍ර විශ්වම් භවති ඒක නීඩම්' යන්නයි.එහි අරුත වූයේ 'විශ්වය යම් තැනකද එය එකම කැදැල්ලකි' යන්නයි.ශාන්ති නිකේතනය අපේ රටේ ආනන්ද සමරකෝන්,එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර ආදී කලාකරුවන්ට සෙවන සෑදූ කලා නිකේතනයක් විය.ශාන්ති නිකේතනය "විශ්ව භාරතී විද්‍යාලය" ලෙස නම් තබන ලදී.

ශාන්ති නිකේතන විද්‍යාපීඨය


Slangens favntag  (, ) er en colombiansk film fra 2015, instrueret af Ciro Guerra.

Filmen vandt Art Cinema Award ved Quinzaine des Réalisateurs og repræsenterede Colombia i konkurrencen om Oscar for bedste fremmedsprogede film i 2015.

Medvirkende
 Nilbio Torres som Karamakate som ung
 Antonio Bolivar som Karamakate som gammel
 Jan Bijvoet som Theo
 Brionne Davis som Evan
 Yauenkü Migue som Manduca
 Nicolás Cancino som Anizetto
 Luigi Sciamanna som Præst Gaspar

Kilder

Eksterne henvisninger

Film fra Colombia
Film fra 2015
Spansksprogede film
Film baseret på bøger

Slangens favntag


التَّدْجِينُ ي لصفات وراثية نتيجة تفاعله مع الإنسان. هي عملية يصبح من خلالها أفراد نوع من الحيوانات أو النباتات معتادة على سيطرة الإنسان عبر تغيير على المستوي الجيني من خلال عملية الاختيار من أجل الحيوانات
إبراز الصفات المفيدة والتي يحتاجها البشر. في اتفاقية التنوع البيولوجي يتم تعريف الأنواع المدجنة بأنها الأنواع التي خضعت لعملية تطورية من قبل البشر لتلبية احتياجاتهم، ولذلك فإن السمة المميزة للتدجين هو الاختيار الاصطناعي من قبل البشر. استغل البشر هذه الحيوانات ورعاها لمجموعة واسعة من الأسباب: لإنتاج الغذاء أو من أجل قيمة السلع (مثل الصوف، القطن، الحرير) أو للمساعدة في أنواع مختلفة من العمل (مثل النقل، والحماية، والحرب) أو للبحث العلمي أو لمجرد الاستمتاع أو الصحبة.

نظرة عامة
الاستئناس أو التدجين هو مصطلح لاتيني في الأصل، ويمكن تعريفه على أنَّه علاقة تبادلية مستدامة تستمر لأجيال عديدة، حيث يكون لكائن حي درجة كبيرة من التأثير المباشر على تكاثر ورعاية كائن حي آخر، يكسب الكائن الحي الشريك من خلال هذه العلاقة ميِّزات هامَّة مقارنةً بأفراد نوعه غير الداخلين في هذه العلاقة، الأمر الذي يزيد من تكيُّفه معها، يشمل هذا التعريف كلاً من المكونات البيولوجيَّة والثقافيَّة لعملية الاستئناس مع تأثيراتها على كلٍّ من البشر والحيوانات والنباتات المستأنسة، تضمَّنت كل التعاريف السابقة لعمليَّة الاستئناس وجود علاقة بين البشر مع النباتات والحيوانات لكن الاختلاف الرئيسي يتمثَّل بتحديد من هو الشريك الرئيسي في هذه العلاقة.

عزَّز الاستئناس إلى حدٍّ كبير من الإنتاج التناسلي لنباتات المحاصيل والماشية والحيوانات الأليفة بشكلٍ يفوق إنتاج آسلافها من الحيوانات والنباتات البريَّة، وزوَّد البشر بالموارد التي يمكنهم التحكم فيها ونقلها وإعادة توزيعها بشكلٍ أكثر أماناً وسهولة، هذه الميِّزات أدت للانفجار السكاني الذي حدث عند تحوُّل البشر من حياة الصيد إلى حياة الرعي والزراعة وانتشارهم في جميع أرجاء الكوكب.

تمَّ استئناس النباتات المنزليَّة ونباتات الزينة بالدرجة الأولى للاستمتاع بجمالها في المنزل وحوله، في حيان تُسمى النباتات المُستأنسة لإنتاج الغذاء على نطاقٍ واسع بالمحاصيل، وتسمى الحيوانات المستأنسة في المنزل الحيوانات الأليفة، في حين أنَّ تلك المستأنسة من أجل الغذاء أو العمل تعرف باسم الماشية، هذه العلاقة البيولوجية التبادليَّة لا تقتصر على البشر بل توجد حالات موثَّقة ومعروفة منها في الأنواع غير البشريَّة وخصوصاً الحشرات، على سبيل المثال العلاقة الموجودة بين الفطريات والنمل، هناك العديد من الصفات الشكلية الناتجة عن الاستئناس والتي تميِّز النباتات والحيوانات المُستأنسة عن أسلافها البريَّة ، من أهمِّ هذه التغيُّرات المُلاحظة عند الحيوانات الفقارية المُستأنسة تغيُّرات في لون الجلد وشكله، نقص حجم الأسنان، تغيُّرات في شكل عظم الجمجمة، تغيُّرات في شكل الأذن والذيل، تغيُّرات في مستويات هرمون قشر الكظر وتراكيز عدد من النواقل العصبيَّة، نقص في الحجم الكلي للدماغ وحجم بعض المناطق الخاصة فيه، تغيُّرات في السلوك.

بدأ استئناس الحيوانات والنباتات قبل 15 ألف سنة على الأقل وكان ذئب Canis lupus أول الحيوانات المُستأنسة المعروفة، وقد ظهر الكلب المحلي Canis lupus familiaris في السجل الأحفوري بشكلٍ مفاجئ في هذه الفترة تقريباً، وبعدها بدأ استئناس الماشية والمحاصيل وانتقل البشر من الصيد والالتقاط إلى الزراعة والرعي في أوقات وأماكن مختلفة من كوكب الأرض، وقبل حوالي 10 آلاف سنة تقريباً ظهرت طريقة حياة جديدة للبشر من خلال إدارة واستغلال الأنواع النباتيَّة والحيوانيَّة ممَّا أدى إلى ارتفاع الكثافة السكانيَّة في مراكز الاستئناس ، وتوسَّعت الاقتصادات الزراعيَّة وظهرت المجتمعات الحضاريَّة في نهاية المطاف.

الحيوانات

نظرية استئناس الحيوانات
يعتبر تدجين الحيوانات علاقة متبادلة بين الحيوانات والبشر الذين لديهم تأثير مباشر على رعايتهم وتكاثرهم، كان تشارلز داروين أول من أدرك قلِّة عدد السمات والخصائص التي جعلت من الأنواع المُستأنسة مختلفة عن أسلافها البريَّة، وكان أيضاً أول من أدرك الفرق بين عمليَّات الاستئناس الانتقائيَّة التي يختار فيها البشر بشكلٍ مباشر الصفات المرغوبة، وبين الاستئناس غير الانتقائي الذي تتطوَّر فيه الصفات بشكلٍ ثانويٍّ للانتقاء الطبيعي، عموماً هناك فروق وراثيَّة بين الكائنات المُستأنسة والكائنات البريَّة، وهناك فرق أيضاً بين سمات الاستئناس التي يعتقد الباحثون أنها كانت ضروريَّة في المراحل الأولى من الاستئناس، وبين سمات التحسين التي ظهرت بعد انقسام الحيوانات إلى بريَّة وأليفة، مع ذلك فعادةً ما تكون سمات الاستئناس ثابتة داخل جميع الحيوانات الأليفة وتمَّ اختيارها خلال المراحل الأولى من الاستئناس، في حين أنَّ سمات التحسين موجودة فقط في نسبة مُعيَّنة من الحيوانات الأليفة.

لا ينبغي الخلط بين استئناس الحيوانات وبين ترويضها، فالترويض هو تعديل سلوكي مشروط لحيوان بمفرده للحدِّ من خوفه الطبيعي وتجنُّبه للبشر وتقبُّل وجودهم بقربه، في حين أنَّ الاستئناس هو تعديل وراثي دائم للأنواع المُستأنسة والذي يؤدي إلى استعداد قابل للتوريث للوجود البشري، وبشكلٍ عام هناك أنواع حيوانيَّة معيَّنة وأفراد خاصة ضمن هذه الأنواع قابلة للاستئناس بشكلٍ أفضل من غيرهم بسبب بعض الخصائص الشكليَّة والسلوكيَّة التي يمتلكونها، وهذه الخصائص هي:
 درجة تنظيم الهيكل الاجتماعي عندها
 درجة الانتقائيَّة التي لديها في اختيار الشركاء
 سهولة وسرعة ارتباط الوالدين مع صغارهما
 درجة المرونة في النظام الغذائي
 ردود الفعل على البيئات الجديدة وعلى وجود البشر.

الثدييات
كان استئناس الحيوانات عمليَّة طويلة الأمد وذات مراحل متعددة وشملت مسارات مختلفة، يقترح الباحثون أنَّ هناك ثلاثة أنواع رئيسيَّة للحيوانات المُستأنسة:
 الحيوانات المُتكيِّفة مع مكانة البشر كالكلاب والقطط والطيور وربمَّا الخنازير
 الحيوانات المطلوبة للحصول على الغذاء مثل الأغنام والأبقار والماعز والجاموس والرنَّة واللاما والخنازير وغيرها
 حيوانات تمتلك صفات جذّابة ومفيدة رغم أنَّها غير غذائيَّة كالحصان والحمار والجمل.

من بين هذه الحيوانات جميعاً كان الكلب هو أوَّل الحيوانات المُستأنسة، فقد تمَّ استئناسه في جميع أنحاء أوراسيا قبل الزراعة بفترة طويلة وقبل استئناس الحيوانات الأخرى كلِّها، لم يُخطِّط البشر لاستئناس الحيوانات ولكنَّ العلاقة البيئيَّة المتشابكة بينهما جعلت للإنسان دوراً في بقائهم وتكاثرهم ممَّا أدى في نهاية المطاف لاستئناس الحيوانات وتربيتها بشكل رسمي، وعلى عكس الأنواع الأخرى التي تمَّ اختيارها في المقام الأول بسبب الصفات المتعلِّقة بالإنتاج، كان اختيار الكلاب يعود بشكل أساسي لسلوكيِّاتها، وعلى كلِّ حال تشير الأدلة المأخوذة من السجلِّ الأحفوري إلى أنَّ تدفق الجينات ثنائي الاتجاه على المدى الطويل بين الكائنات البريَّة والأليفة بما في ذلك الخيول والإبل والحمير والأغنام والخنازير كان شائعاً.

الطيور
تُشكل الدواجن أغلب الطيور المُستأنسة، والتي يتمُّ تربيتها من أجل لحومها وبيضها، مع ذلك فهناك العديد من أنواع الطيور كالببغاوات والطيور المٌغرِّدة يحتفظ بها من أجل تحقيق المُتعة فقط أو استخدامها في التجارب والأبحاث، تشير الدراسات أيضاً إلى أنَّ الحمام الأليف تمَّ استئناسه منذ نحو 10 آلاف سنة، والدجاج منذ ما لا يقلُّ عن 7 آلاف سنة، وأوضحت الحفريَّات التي أجريت في إحدى الغابات جنوب شرق آسيا أنَّ الجد البري للدجاج تمَّ الاحتفاظ به في البداية بسبب مصارعة الديوك وليس من أجل الغذاء.

النباتات
أثَّر استئناس الحيوانات بشكلٍ كبير على الجينات التي تتحكَّم في سلوكها، ولكنَّ استئناس النباتات أثَّر على الجينات التي تتحكَّم في مورفولوجيَّتها (شكل النبات وبنيته، حجم البذور) وفي علم وظائف الأعضاء الخاص بها (توقيت الإزهار، نضوج الثمار)، ويعتبر القمح من أشهر الأمثلة على ذلك فالقمح البري يكسر السنبلة ويسقط على الأرض لينضج من جديد، ولكنَّ القمح المُستأنس يبقى على السنبلة لتسهيل حصاده، كان هذا التغيير ممكناً بسبب حدوث طفرة عشوائيَّة في المجموعات البريَّة عند بداية زراعة القمح، وقام المزارعون بحصاد القمح الذي يملك هذه الطفرة وتركوا الذي يسقط على الأرض وهكذا حصل ما يشبه انتقاء طبيعي مُسيطر عليه، وكانت النتيجة هي القمح المُستأنس الذي يعتمد على البشر في تكاثره ونشره.

تاريخ
حدثت أول محاولات الإنسان لاستئناس النباتات في الشرق الأوسط، وهناك أدلَّة مُبكِّرة على وجود الزراعة واختيار سمات النباتات من قبل المجموعات البشريَّة التي كانت تعيش في سوريا ما قبل العصر الحجري الحديث ، وبحلول عام 8000 قبل الميلاد وصل القرع المُستأنس إلى الأمريكيَّتين بسبب هجرة البشر من آسيا إلى أمريكا، وتمَّ تدجين محاصيل الحبوب لأول مرَّة حوالي 9000 قبل الميلاد في الهلال الخصيب في الشرق الأوسط، وكانت أول المحاصيل المُستأنسة نباتات حوليَّة مع بذور أو ثمار كبيرة نسبيَّاً مثل البقوليَّات كالبازلاء والحبوب كالقمح، وتعتبر منطقة الشرق الأوسط مناسبة تحديداً لهذه الأنواع بسبب مناخها المُميَّز، وعندما حصل هذا الاستئناس بدأ البشر ينتقلون من مجتمع الصيد والالتقاط إلى مجتمع زراعي مُستقر، وأدَّى هذا في نهاية المطاف بعد حوالي 5000 سنة إلى ظهور مراكز المدن الأولى وفي النهاية إلى نشوء الحضارة نفسها.

كان استمرار الاستئناس وتطوُّره عمليَّة تدريجيَّة شهدت أطواراً من الخطأ والتجربة، ومع مرور الوقت تمَّ استئناس النباتات المُعمِّرة والأشجار الصغيرة بما في ذلك التفاح والزيتون، وفي أجزاء أخرى من العالم تمَّ استئناس أنواع مختلفة كالذرة والفاصولياء في أمريكا، والرز وفول الصويا في شرق آسيا، في حين لم يتم استئناس أي نباتات في جنوب إفريقيا وأستراليا وكاليفورنيا وأمريكا الجنوبيَّة بسبب عدم حاجة البشر لذلك هناك في العصور السابقة بسبب أرضها الخصبة ومناخها الملائم.

تحسين نباتات المحاصيل وراثيا
تُشكِّل نباتات المحاصيل كالأرز والقمح والشعير والذرة نسبةً كبيرة من من النظام الغذائي العالمي في جميع المستويات الديموغرافيَّة والاجتماعيَّة، وتتميَّز جميع هذه النباتات بأنَّها تتكاثر بطريقة التخصيب الذاتي مما يحدُّ من التنوع الجيني لها ويُقلِّل من تكيُّفها مع البيئات الجديدة، فمثلاً الفول السوداني وهو نبات محصول دائم، لم يحظَ باهتمامٍ كبير من الناحية الزراعية مثله مثل الكثير من المحاصيل غير المُستغلَّة مع أنَّه مقاوم للجفاف وقادر على النمو في أيِّ ظروف تقريباً بغض النظر عن مدى فقر تربة المنطقة التي ينمو فيها، إن تخفيض التكلفة وتوافر تكنولوجيا أحدث على نطاقٍ واسع جعل من التحسين الوراثي للمحاصيل قليلة الاستخدام مثل الفول السوداني أمراً ممكناً، وهكذا نجد أنَّ عدم إغفال بعض المحاصيل التي لا يبدو أنَّها تحمل أي قيمة خارج العالم الثالث سيكون مفتاحاً هامَّاً ليس فقط للتحسين الوراثي للمحاصيل فحسب بل أيضاً لتقليل الاعتماد العالمي على عددٍ قليل فقط من نباتات المحاصيل، وهو الأمر الذي يحمل الكثير من المخاطر الجوهريَّة على إمدادات الغذاء لجميع سكان العالم.

مراجع

تاريخ الزراعة

استئناس


Luka Slavonski Brod je smještena na lijevoj obali rijeke Save, 4 km jugoistočno od grada Slavonskog Broda, na granici Republike Hrvatske i Bosne i Hercegovine, u neposrednoj blizini čvorišta željezničkog koridora X i cestovnog koridora Vc te je međunarodna ulazna luka Europske unije.

Četiri se glavna grada (Zagreb, Budimpešta, Beograd i Sarajevo) nalaze u radijusu od 350 km od Slavonskog Broda. Rijeka Sava, koja ujedno predstavlja i prirodnu granicu s Bosnom i Hercegovinom, omogućuje riječni promet sa središnjom i južnom Europom kao najisplativiji način prijevoza robe.

Luka ima direktan pristup na cestovnu i željezničku mrežu, čime se omogućava pretovar i skladištenje te preusmjeravanje tereta na unutarnje plovne putove prema Dunavu i Crnom moru te dalje željeznicom prema najvećim hrvatskim morskim lukama Ploče, Split, Zadar i Rijeka.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web stranica

Slavonski Brod
Građevine u Slavonskom Brodu

Luka Slavonski Brod


U 659 war ein deutsches Unterseeboot des Typs VII C, der aufgrund seiner Leistungsfähigkeit auch "Atlantikboot" genannt wurde. Die Kriegsmarine setzte U 659 während des U-Boot-Krieges im Nord- und Mittelatlantik ein. Das U-Boot versenkte einen britischen Tanker mit 7518 BRT, wobei 50 Menschen starben, und beschädigte drei Schiffe. Während des Angriffs auf einen Geleitzug wurde U 659 am 4. Mai 1943 im Mittelatlantik von U 439 gerammt und sank sehr schnell. So starben 44 Besatzungsmitglieder durch Verschulden der eigenen Leute, und nur drei entkamen aus dem sinkenden Boot. Diese wurden von einem britischen Schnellboot als Kriegsgefangene an Bord genommen.

Technische Daten
Die Produktion der Hamburger Howaldtswerke wurde nach dem Kriegsbeginn im Wesentlichen auf den U-Bootbau umgestellt. Dennoch konnte diese Werft den vorgesehenen jährlichen Ausstoß von 16 U-Booten – ab Mitte 1943 auf 22 Boote erhöht – nicht erbringen. Bis zum Kriegsende lieferten die Hamburger Howaldtswerke 33 U-Boote vom Typ VII C an die Kriegsmarine aus. Ein solches Boot hatte eine Länge von 67 m und eine Verdrängung von 865 m³ unter Wasser. Es wurde über Wasser von zwei Dieselmotoren angetrieben, die eine Geschwindigkeit von 17 kn ermöglichten. Unter Wasser erbrachten zwei Elektromotoren eine Geschwindigkeit von 7 kn. Die Bewaffnung bestand aus einer 8,8-cm-Kanone und einer 2,0-cm-Flak an Deck sowie vier Bugtorpedorohren und einem Hecktorpedorohr.

Geleitzugschlachten
Kommandant Hans Stock (1915–1943) versenkte auf seinen Fahrten mit U 659 ein Schiff und beschädigte drei weitere. Am 9. September 1942 meldete U 584 einen Geleitzug. Am Nachmittag des folgenden Tages griffen mehrere U-Boote den aus 32 Schiffen bestehenden Konvoi, ON 127 an. Bei diesem Angriff beschädigte Kommandant Stock einen Tanker, der später durch Kommandant Deecke von U 584 versenkt wurde.
 am 10. September 1942 britischer Tanker Empire Oil (8.029 BRT) beschädigt
Beim Angriff auf den Konvoi SL 125 im Herbst desselben Jahres versenkte Kommandant Stock per Fangschuss einen Tanker, der bereits von Kommandant Massmann von U 409 getroffen worden war und dahintrieb. 50 Besatzungsmitglieder des Tankers kamen ums Leben, und nur sechs wurden gerettet.
 am 30. Oktober 1942 britisches Tankschiff Bullmouth (7519 BRT) versenkt ()
Etwa 20 Stunden später am selben Tage beschädigte Kommandant Stock zwei weitere Schiffe.
 am 30. Oktober 1942 britischer Dampfer Corinaldo (7131 BRT) beschädigt
 am 30. Oktober 1942 britischer Frachter Tasmania (6405 BRT) beschädigt

Verlust des Bootes
U 659 verfolgte am 3. Mai 1943 einen alliierten Geleitzug, der aus Motortorpedobooten bestand, die zur Unterstützung des Tunesienfeldzugs ins Mittelmeer beordert worden waren, verlor diesen aber außer Sicht. Westlich von Kap Finisterre entdeckte Kommandant Stock einen anderen Geleitzug und entschloss sich, mit 15 Knoten auf diesen zuzuhalten. Dabei schnitt U 659 den Kurs von U 439, dessen Turmwache den Geleitzug beobachtete und das sich nähernde Boot nicht bemerkte. U 439 rammte U 659 nahe dem Turm, was zu einem Wassereinbruch führte, infolgedessen U 659 rasch sank (). 44 Besatzungsmitglieder wurden in den Tod gerissen – unter ihnen Kommandant Hans Stock –, und nur drei schafften es, aus dem sinkenden Boot herauszukommen. Ein britisches Schnellboot nahm die drei als Kriegsgefangene an Bord.

Literatur
 Rainer Busch, Hans-Joachim Röll: Der U-Boot-Krieg 1939–1945. Band 1: Die deutschen U-Boot-Kommandanten. Geleitwort von Prof. Dr. Jürgen Rohwer, Mitglied des Präsidiums der Internationalen Kommission für Militärgeschichte. E. S. Mittler und Sohn, Hamburg / Berlin / Bonn 1996, ISBN 3-8132-0490-1, S. 235.
 Rainer Busch, Hans-Joachim Röll: Der U-Boot-Krieg 1939–1945. Band 2: U-Boot-Bau auf deutschen Werften. E. S. Mittler und Sohn, Hamburg / Berlin / Bonn 1997, ISBN 3-8132-0512-6, S. 63, 235.
 Rainer Busch, Hans-Joachim Röll: Der U-Boot-Krieg 1939–1945. Band 3: Die deutschen U-Boot-Erfolge von September 1939 bis Mai 1945. E. S. Mittler und Sohn, Hamburg / Berlin / Bonn 2008, ISBN 978-3-8132-0513-8, S. 281 f.
 Rainer Busch, Hans-Joachim Röll: Der U-Boot-Krieg 1939–1945. Band 4: Die deutschen U-Boot-Verluste von September 1939 bis Mai 1945. E. S. Mittler und Sohn, Hamburg / Berlin / Bonn 2008, ISBN 978-3-8132-0514-5, S. 89 f.
 Erich Gröner, Dieter Jung, Martin Maas: Die deutschen Kriegsschiffe 1815–1945. Band 3: U-Boote, Hilfskreuzer, Minenschiffe, Netzleger. Bernhard & Graefe Verlag, München 1985, ISBN 3-7637-4802-4.
 Clay Blair: Der U-Boot-Krieg – Die Jäger 1939–1942. Heyne Verlag, 1998, ISBN 3-453-12345-X, S. 642 f.
 Paul Kemp: Die deutschen und österreichischen U-Boot-Verluste in beiden Weltkriegen. Urbes Verlag, Gräfelfing vor München 1998, ISBN 3-924896-43-7.

Weblinks
 Deutsche U-Boote 1935–1945, U 659. ubootarchiv.de
 Deutsche U-Boote 1935–1945, U 659: Bullmouth. ubootarchiv.de
 U-659. Uboat.net
 Bullmouth – British Motor tanker. Uboat.net

Typ VII C
U-Boot im Zweiten Weltkrieg
Schiffsverlust durch Kollision
Schiffsverlust 1943
Howaldtswerke Hamburg
U659

U 659


Cassiopeidae es una familia de medusas.

Lista de géneros
Según el ITIS:
 Cassiopea Péron et Lesueur, 1809
 Toreuma Haeckel, 1880

Referencias

Enlaces externos

Cassiopeidae


The Asmara-Massawa Cableway was a cableway (or "ropeway") built in Italian Eritrea before World War II.The Eritrean Ropeway, completed in 1937, ran 71.8 km from the south end of Asmara to the city-port of Massawa.

History

The cableway was built by the Italian engineering firm Ceretti and Tanfani S.A. in Eritrea. It connected the port of Massawa with the city of Italian Asmara and ran a distance of nearly 72 kilometres. It also moved food, supplies and war materials for the Imperial Italian Army, which had also conquered Ethiopia in 1936. In August 1936 was opened the first section of 26.6 km from Ghinda to Godaif, a suburb of Asmara.

With the capacity to transport 30 tons of material every hour in each direction from the seaport of Massawa to 2326 meters above sea level in Asmara, the cableway was the longest of its kind in the world when inaugurated in 1937. The bearing cables were in almost 30 sections, were powered by diesel engines, and carried freight in 1540 small transport gondolas. In southern Eritrea there was another small ropeway.

During their eleven-year military administration (1941-1952) of the former Italian colony, the British dismantled the installations. They removed the diesel engines, the steel cables, and other equipment as war reparations. Iron towers that remained were scrapped in the 1980s.

See also
Eritrean Railway
Italian Eritrea

Notes

External links

Extensive article by Mike Metras
Facsimile of La Teleferica Massaua-Asmara cableway brochure, translated by Mike Metras, Dave Engstrom, and Renato Guadino

Asmara
Massawa
Transport in Eritrea
Vertical transport devices
Italian colonisation in Africa
Italian East Africa
Aerial tramways

Asmara-Massawa Cableway


Sâdâbâd, 18. yüzyılda Kağıthane Deresi kıyısında Haliç'e doğru uzanan düzlük mesire ve eğlence alanına Lale Devri'nde verilen ad.

Tarihçe
Sâdâbâd eğlenceleri, III. Ahmed (1703-1730) ve Sadrazam Nevşehirli Damat İbrahim Paşa zamanında (1717-1730) Lâle Devri diye adlandırılan devrede İstanbul'da Kâğıthane semtinde, Alibeyköy yakınlarında inşa edilen Sâdâbâd Kasrı çevresinde düzenlenen eğlenceler.

Kağıthane semti İstanbul'un en tutulan mesîre yerlerindendi. I. Süleyman ve II. Selim zamanlarında burada eğlenceler düzenlenir, İstanbul halkının ileri gelenleri de eğlencelere katılırdı. III. Ahmed zamanında bu eğlencelere daha büyük önem verildi. Önce Kâğıthane Deresi'nin akış yolu değiştirildi. Derenin kenarlarına mermer rıhtımlar yaptırıldı. Ayrıca otuz sütun üzerine oturtulmuş göz alıcı bir kasır, Sâdâbâd Kasrı inşa edildi. Kasrın önünde büyük bir havuz, çevresinde çeşitli çağlayanlar, ağızlarından su fışkıran ejderha heykelleri vardı. Sâdâbâd Kasrı'ndan başka çevreye çeşitli köşkler, bahçeler, hamamlar yapıldı.

Eğlenceler, hıdırellezin birinci günü (6 Mayıs) başlar, özellikle mehtaplı gecelerde sabahlara kadar devam ederdi. Zamanın şairleri, yazdıkları çeşitli şiirlerle padişahı ve sadrazamı överek, onları bu eğlencelere çağırırlardı. Ziyafetler kasırda verilir, ziyafet bittikten sonra eğlencelere dışarıda devam edilirdi. Osmanlı İmparatorluğu'nda ilk defa 20. yüzyıl başlarında meşhur şair Yahya Kemal Beyatlı tarafından "Lâle Devri" adıyla anılan bu dönemdeki eğlencelere, başta padişah olmak üzere bütün saray erkānı ve İstanbul halkının ileri gelenleri katılırdı.

Gün geçtikçe bu eğlencelere çeşitli sebeplerle karşı olanlar çoğaldı; Patrona Halil İsyanı çıktı. Ayaklanma sonunda Damat İbrahim Paşa öldürüldü, III. Ahmed tahtından indirildi ve Sâdâbâd eğlencelerinin yapıldığı yerler, başta kasır olmak üzere tahrip edildi (1730).

Aşağıdaki şarkı, Nedim'in Sâdâbâd içeren en ünlü şarkılarından biridir.

Bir safa bahşedelim gel şu dil-i na-şada
Gidelim serv-i revanım yürü sa'd-abada
İşte üç çifte kayık iskelede amade
Gidelim serv-i revanım yürü sa'd-abada

Gülelim oynayalım kam alalım dünyadan
Ma-i Tesnim içelüm çeşme-i nev-peydadan
Görelim ab-ı hayat akdığın ejderhadan
Gidelim serv-i revanım yürü sa'd-abada

Bir sen ü bir ben ü bir mutrib-i pakize-eda
İznin olursa eger bir de Nedim-i şeyda
Gayrı yaranı bugünlük edip ey şuh feda
Gidelim serv-i revanım yürü sa'd-abada

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Sa'dabad, Sedad Hakkı Eldem, Kültür Bakanlığı Yayınları, 1977, İstanbul.

Lale Devri
Kâğıthane coğrafyası

Sâdâbâd


Vinarija ili vinski podrum je pogon za proizvodnju, skladištenje i pretakanje vina, djelomično ukopan u zemlju ili pod zemljom. Često je smješteno u blizini vinograda. U vinarijama se odvijaju svi postupci proizvodnje vina iz grožđa te se proizvedeno vino čuva u drvenim bačvama i po potrebi pretače za maloprodaju. Osim pogona i skladišnih prostora, unutar vinarije često su uređene gostionice i kušaonice vina, često smještene i uzduž vinskih cesta. U primorskim krajevima Hrvatske vinski se podrum naziva konoba, a u sjeverozapadnoj Hrvatskoj vina se proizvode (a nerijetko i čuvaju) u nadzemnim, najčešće od hrastova drva izgrađenim kletima.

U suvremenim uvjetima industrijske podjele rada (specijalizacije) najjednostavnija podjela podruma po namjeni bila bi proizvođački, komercijalni, ili podrumi za specijaliziranu proizvodnju (npr. pjenušca, odležavanje vinjaka itd.). Prema načinu izgradnje najjednostavnije ih je dijeliti na nadzemne, podzemne i miješane (kombinirane). Podrumske prostorije, pak, mogu biti glavne (za izvođenje tehnološkog procesa) i pomoćne (za ostale potrebe npr. skladištenja ambalaže, radionice za popravak suđa i strojeva, pogonski laboratorij, strojarnica, kušaonica, garderobne i sanitarne prostorije i dr.).

Prve industrijske vinarije u Hrvatskoj izgrađene su pod stručnim vodstvom prof. Vanje Žanka 1949. u Imotskom i Benkovcu te 1951. u Umagu i Starigradu na Hvaru.

Vinarije su glavni proizvodni pogoni vinarstva, dok su vinogradi prostori za proizvodnju u vinogradarstvu.

Izvori

Enologija

Vinarija


Los rusos de Kazajistán son la minoría étnica más importante de Kazajistán luego de los kazajos. Según cifras oficiales, en 2013 representaban el 20% de la población total del país.

Historia
Cuando el Ejército Rojo ocupó Kazajistán entre 1919 y 1920, las autoridades soviéticas crearon la República Socialista de Kazajistán. A partir de la década de 1920, se fomentó la emigración de colonos rusos al territorio al tiempo que se forzaba la sedentarización de los campesinos kazajos. En 1927, bajo la presidencia de Stalin, se dispusieron los primeros asentamientos.
Como consecuencia de la política de rusificación, hacia 1960 los rusos llegaron a constituir el 43% la población, prevaleciendo incluso sobre los kazajos. La composición étnica de Kazajistán también se vio alterada por las deportaciones forzadas de otros pueblos, como alemanes y tártaros de Crimea.

Población
Según los resultados oficiales del censo realizado en 2009, viven casi 3,8 millones de rusos en Kazajistán (un 23,7% de la población total). Representa una considerable disminución respecto al censo de 1999, según el cual los rusos sumaban 4,4 millones representando entonces casi el 30% de la población.
La mayoría de los rusos se concentran en el norte del país, en las provincias de Kazajistán Septentrional, Kostanay, Akmola y Pavlodar. También hay una importante presencia en Astana, la capital.
Desde principios de la década de 1990, el peso demográfico de los rusos disminuye constantemente, en parte porque muchos de ellos han decidido trasladarse a Rusia tras la independencia de Kazajistán en 1991. Así, muchos de los distritos mayoritariamente habitados por rusos (como los de Denisov, Karabalyk, Mendykara y Zhetikara) han visto disminuir considerablemente su cantidad de habitantes.

Situación actual

La cuestión del idioma
El estatus de oficialidad del idioma ruso ha ido variando en función de las relaciones entre Kazajistán y la antigua Unión Soviética, primero y entre Kazajistán y Rusia, después.
A partir de 1989, emulando medidas similares adoptadas por otras repúblicas soviéticas, el gobierno dispuso la primacía del idioma kazajo por sobre el ruso. Así, se estableció la obligatoriedad de aprender kazajo para los funcionarios públicos de origen ruso.
Aunque el ruso se utiliza de forma masiva en los medios de comunicación, el gobierno kazajo planea aumentar el contenido audiovisual en idioma kazajo hasta un 50% hacia el año 2015.

Véase también
 Rusos en Estonia
 Rusos en Ucrania

Referencias

Relaciones Kazajistán-Rusia
Kazajistán
Inmigración en Kazajistán
Demografía de Kazajistán

Inmigración rusa en Kazajistán


4. veljače
Kongres SKJ je za SK Slovenije završen, zaključak je Prve konferencije SK Slovenije, a SK Slovenije od danas definitivno djeluje kao samostalna politička organizacija s vlastitim članstvom, Programom i Statutom.
Održan miting Srba u Karlovcu, na kojem je optuženo hrvatsko i slovensko rukovodstvo za pomoć Albancima na Kosovu, a najavljen je i novi miting Srba na Petrovoj gori, 4. ožujka.

5. veljače
U sekretarijatu za pravosuđe i upravu SR Hrvatske registrirane sve političke stranke koje su podnijele zahtjev - SKH, SSRNH, HSLS, SDSH, HKDS, Radikalna stranka za sjedinjene evropske države, HDS i HDZ - čime je učinjen prvi konkretni korak legalizaciji višestranačja u Hrvatskoj.

6. veljače
U demonstracijama na Kosovu ubijeno 26, ranjeno 94, a uhapšeno 1.000 Albanca, iznesen podatak na izvanrednog sjednici Skupštine SAP Kosovo.
Washington Post objavio dosad najopširniji napis o temi Jugoslavija, a Miloševićevu politiku naziva politikom represije i manipulacije.
Milošević, na sjednici Predsjedništva SR Srbije, optužio Hrvatsku i Sloveniju za podršku kontrarevolucionarima i teroristima na Kosovu, a Predsjedništvo SFRJ optužio za kašnjenje u donošenju odluka u skladu sa svojom odgovornošću za integritet zemlje.

8. veljače
Predsjedništvo SR Hrvatske odbacilo jednoglasno sve insinuacije o izdaji i veleizdaji, koje su bez argumenata izrečene čak i od službenih predstavnika SR Srbije.

11. veljače
Hrvatska se može zadovoljiti samo konfederalnim odnosima u Jugoslaviji, hrvatskom puškom o hrvatskom ramenu i hrvatskom lisnicom u hrvatskom džepu, rezime je osnivačke skupštine ogranka Hrvatske demokratske zajednice u Šibeniku.

13. veljače
Udio Srba u Savezu komunista dvostruko veći nego u ukupnom stanovništvu Republike, konstatira tjednik Danas.

14. veljače
Sabor SR Hrvatske donio amandmane na republički Ustav, kojima su stvoreni uvjeti i uklonjene zapreke za uvođenje višestranačke parlamentarne demokracije u Hrvatskoj.
Članovi SKJ u JNA ne prihvaćaju razbijanje SKJ na više partija, stajalište je Komiteta SKJ u JNA.

15. veljače
Drugog dana rada Sabora SR Hrvatske usvojen novi izborni zakon, čime su ozakonjeni višestranački izbori u Hrvatskoj. Promijenjen i Zakon o javnom informiranju, pa sada može svatko osnovati novine.

19. veljače
U reakcijama opozicijskih prvaka na novi izborni zakon u Hrvatskoj prevladava stajalište da su svi protiv većinskog izbornog sustava i protiv trodomnog Sabora.

20. veljače
Predsjedništvo SFRJ odlučilo da se na Kosovu angažiraju jedinice JNA.

21. veljače
Na Kosovu uveden policijski sat.

22. veljače
Predsjednik Sabora SR Hrvatske dr. Anđelko Runjić donio odluku o raspisivanju izbora za zastupnike u Sabor SR Hrvatske.

23. veljače
Prvak Hrvatskog socijalno liberalnog saveza Slavko Goldstein potvrdio istinitom informaciju o stvaranju demokratske koalicije, snažnog stranačkog predizbornog saveza koji želi izbornu pobjedu, a činit će ga: HSLS, HDS, SDSH, HKDS i izvanstranački prvaci Savka Dabčević-Kučar, Miko Tripalo, Srećko Bijelić i Dragutin Haramija.

24. veljače
U [[Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog|dvorani Vatroslav Lisinski]] u Zagrebu počeo dvodnevni Prvi opći sabor Hrvatske demokratske zajednice, na kojem sudjeluje oko dvije tisuće delegata iz zemlje i svijeta, predsjednik HDZ-a dr. Franjo Tuđman otvorio Sabor.
U uvodnom izlaganju na Prvom općem saboru HDZ-a predsjednik Zajednice dr. Franjo Tuđman istaknuo da će HDZ stvoriti sve pretpostavke da bi hrvatski narod samostalno odlučivao o svojoj sudbini, imao pravo na samoodređenje i državnu suverenost.

25. veljače
Prvi opći sabor HDZ-a završio dvodnevni rad tajnim glasovanjem dr. Franjo Tuđman, kao jedini kandidat, izabran s 1382 glasa - od 1760 delegata s pravom glasa glasovalo je njih 1426.

26. veljače
Dvodnevnim Općim saborom Hrvatske demokratske zajednica potvrdila da je najorganiziranija i najsnažnija nova samostalna politička stranka u Hrvatskoj, ali i da se voli poigrati masovnim i opasnim ljudskim iracionalnostima, piše Večernji list.
Predsjednik CK SKH Ivica Račan, na konferenciji za novinare u Predsjedništvu CK SKH u Zagrebu, optužio HDZ kao stranku opasnih namjera, ali nije zatražio njezinu zabranu.

28. veljače
Reagirajući na sabor HDZ-a, Predsjedništvo SR Hrvatske zauzelo stajalište da je taj skup bio atak na demokraciju, te zatražilo od Izvršnog vijeća Hrvatske da utvrdi je li na saboru prekršen Ustav i važeći zakoni.
Predsjedništvo boraca Zagreba osudilo Opći sabor HDZ-a i ustvrdilo da ono što Tuđman traži može dobiti jedino građanskim ratom.

Izvori

1990/2

Kronologija Domovinskog rata: veljača 1990.


Shinui (신의), née en 1337 et morte le 21 octobre 1391, est le nom posthume de la première femme du roi Taejo, premier monarque de la période Joseon en Corée. Elle était honorée sous le nom de Jeol (절) de 1393 à sa mort.

Elle est la mère du roi Jeongjong et du roi Taejong qui a déposé son frère.

Un monument a été érigé dans son village natal en 1824.

Notes et références

Naissance en 1337
Décès en 1391
Reine consort de Corée
Personnalité de la période Joseon

Shinui (reine)


F.B.I. contre l'oeillet chinois (titre original : Das Geheimnis der chinesischen Nelke) est un film d'espionnage germano-franco-italien de Rudolf Zehetgruber sorti en 1964.

Synopsis
Mary Lou, directrice du cabaret L'Œillet chinois, est en secret à la tête d'une redoutable bande de gangsters dont les spécialités sont l'usage d'explosifs et d'une broche en forme d'œillet enduite de poison. Son nouveau projet consiste à s'emparer d'un microfilm contenant la formule d'un produit révolutionnaire capable de faire de la concurrence au pétrole...

Fiche technique
 Titre original allemand :
 Titre italien :
 Titre français : F.B.I. contre l'œillet chinois
 Réalisation : Rudolf Zehetgruber
 scénario : Rudolf Zehetgruber d'après le roman de Louis Weinert-Wilton
 Directeur de la photographie : Jan Stallich
 Montage : Herbert Taschner
 Musique : Milos Vacek
 Production : Wolf C. Hartwig, Jacques Leitienne, René-Marie Bobichon, Mario Siciliano
 Sociétés de production : Rapid Film, Impexci, Metheus Film
 Pays de production : , ,
 Langue originale : allemand
 Format : Noir et blanc - 1,66:1 - Son mono - 35 mm
 Genre : Espionnage et action
 Durée : 90 minutes ()
 Date de sortie :
 Allemagne de l'Ouest :
 Italie :
 France :

Distribution
 Brad Harris (VF : Marc Cassot) : Donald Ramsey
 Olga Schoberová : Susan Bexter
 Paul Dahlke (VF : Jacques Berthier) : Reginald Sheridan
 Dietmar Schönherr :  Cecil Williams
 Dominique Boschero : Mary Lou
 Pierre Richard : l'inspecteur Travers
 Corrado Annicelli (VF : René Bériard) :  Bexter
 Klaus Kinski : Speranzo
 Horst Frank (VF : Jacques Thébault) : le lieutenant Leggett

Notes et références

Lien externe

Film allemand sorti en 1964
Film français sorti en 1964
Film italien sorti en 1964
Film réalisé par Rudolf Zehetgruber
Film d'espionnage allemand
Film d'espionnage italien
Film d'espionnage français
Film d'action allemand
Film d'action français
Film d'action italien
Film allemand en noir et blanc
Film français en noir et blanc
Film italien en noir et blanc
Adaptation d'un roman tchèque au cinéma
Film en allemand
Film italien tourné en allemand
Film français tourné en allemand
Film tourné à Prague
Film se déroulant à Londres
Film de Constantin Film

F.B.I. contre l'œillet chinois


بلدية بسْقَرَة أو بسْكَرَة أو بيجاسترو , هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 6.450 نسمة.

أعلام
 مانويل مارتينيز لارا
 فرنسيسكو غراو

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

بسقرة


Han Bennink (born 17 April 1942) is a Dutch drummer and percussionist. On occasion his recordings have featured him playing soprano saxophone, bass clarinet, trombone, violin, banjo and piano.

Though perhaps best known as one of the pivotal figures in early European free jazz and free improvisation, Bennink has worked in essentially every school of jazz, and is described by critic Chris Kelsey as "one of the unfortunately rare musicians whose abilities and interests span jazz's entire spectrum." Known for often injecting slapstick and absurdist humor into his performances, Bennink has had especially fruitful long-term partnerships with pianist Misha Mengelberg and saxophonist Peter Brötzmann. Han is a brother of saxophonist Peter Bennink.

Early life and education
Bennink was born in Zaandam, the son of a classical percussionist. He played the drums and the clarinet during his teens.

Performing career

Through the 1960s he was the drummer with a number of American musicians visiting the Netherlands, including Dexter Gordon, Wes Montgomery, Sonny Rollins and Eric Dolphy (he is present on Dolphy's recording, Last Date (1964)).

He subsequently became a central figure in the emerging European free improvisation scene. In 1963 he formed a quartet with pianist Misha Mengelberg and saxophonist Piet Noordijk which performed at the 1966 Newport Jazz Festival. In 1967 he was a co-founder of the Instant Composers Pool with Mengelberg and Willem Breuker, which sponsored Dutch avant garde performances. From the late 1960s, he played in a trio with saxophonist Peter Brötzmann and Belgian pianist Fred Van Hove, which became a duo after Van Hove's departure in 1976. Through much of the 1990s, he played in Clusone 3 (also known as the Clusone Trio), a trio with saxophonist/clarinetist Michael Moore and cellist Ernst Reijseger. He has often played duos with Mengelberg and collaborated with him alongside other musicians.

From the late 1980s through the early 2000s, Bennik collaborated closely with Dutch post-punk band The Ex, appearing on their 1995 album Instant and travelling and playing with them on their first tour to Ethiopia.

Recordings
As well as playing with these long-standing groups, Bennink has performed and recorded solo (Tempo Comodo (1982) being among his solo recordings) and played with many free improvisation and free jazz musicians including Derek Bailey, Conny Bauer, Don Cherry and Alexander von Schlippenbach, as well as more conventional jazz musicians such as Lee Konitz. In 1983 he collaborated with boogie-woogie pianist and vocalist Little Willie Littlefield for his album, I'm in the Mood.

Style
Bennink's style is wide-ranging, running from conventional jazz drumming to highly unconventional free improvisation, for which he often uses whatever found objects happen to be onstage (chairs, music stands, instrument cases), his own body (a favourite device involves putting a drumstick in his mouth and striking it with the other stick), and the entire performance space—the floor, doors, and walls. He makes frequent use of birdcalls and whatever else strikes his fancy (one particularly madcap performance in Toronto in the 1990s involved a deafening fire alarm bell placed on the floor).

Discography
The following is a partial list of recordings by Han Bennink.

Solo albums
 1970: Solo (Instant Composers Pool)
 1973: Nerve Beats (UMS, ALP, Atavistic, 2001)
 1979: Solo - West/East (FMP)
 1982: Tempo Comodo (Data Records)
 1997: Serpentine (Songlines Recordings)
 2007: Amplified Trio (Treader Records)
 2009: Parken (ILK Music)

Collaborations
As leader
 1968: Instant Composers Pool, (Instant Composers Pool), with Misha Mengelberg and John Tchicai
 1972: Derek Bailey & Han Bennink (Ictus) with Derek Bailey
 1979: A European Proposal (Live In Cremona) (Horo Records), with Misha Mengelberg, Paul Rutherford and Mario Schiano
 1997: 3 (VIA Jazz), with Michiel Borstlap and Ernst Glerum
 2000: Jazz Bunker (Golden Years Of New Jazz), with Eugene Chadbourne and Toshinori Kondo
 2004: Free Touching (Live In Beijing At Keep In Touch) (Noise Asia), with Wong Young, Andreas Schreiber, Dennis Rea, Steffen Schorn, and Claudio Puntin
 2004: Home Safely (Favorite), with  Curtis Clark and Ernst Glerum
 2004: 3 (55 Records), with Michiel Borstlap and Ernst Glerum
 2005: BBG (Favorite), with Michiel Borstlap and Ernst Glerum
 2008: Monk Volume One (Gramercy Park Music), with Michiel Borstlap and Ernst Glerum
 2010: Laiv (Bassesferec), with Fabrizio Puglisi and Ernst Glerum
With Ray Anderson and Christy Doran
 1994: Azurety (hat ART)
 1995: Cheer Up (hat ART)
 2011: Who Is In Charge? (Kemo), with Frank Möbus, Ernst Glerum, and Paul van Kemenade
With Gary Bartz, Lee Konitz, Jackie McLean and Charlie Mariano
Altissimo (Philips, 1973)
With Paul Bley and Annette Peacock
 1971: Improvisie (America)
 1972: Dual Unity (Freedom)
With Anthony Braxton
Anthony Braxton's Charlie Parker Project 1993 (HatART, 1993 [1995])
With Steve Beresford
 1987: Directly To Pyjamas (Nato)
 2002: B + B (Instant Composers Pool)
With Willem Breuker
 1967: New Acoustic Swing Duo (Instant Composers Pool)
With Eric Dolphy
 1964: Last Date (Limelight Records)
 1964: Playing: Epistrophy, June 1, 1964 In Eindhoven, Holland (ICP; includes Misha Mengelberg and Jacques Schols; rehearsal tape for the above concert issued 1975)
With Peter Brötzmann
 1968: Machine Gun (FMP)
 1969: Nipples (Calig)
 1970: Balls (FMP), with Fred Van Hove
 1977: Ein Halber Hund Kann Nicht Pinkeln (FMP)
 1977: Schwarzwaldfahrt (FMP)
 1979: 3 Points and a Mountain (FMP), with Misha Mengelberg
 1980: Atsugi Concert (Gua Bungue)
 2001: Fuck de Boere (Atavistic) recorded in 1968 and 1970
 2005: Still Quite Popular After All Those Years (BRÖ Records)
 2006: Total Music Meeting 1977 Berlin (BRÖ Records)
 2008: In Amherst 2006 (BRÖ Records)
With Eric Boeren
 2012: Coconut (De Platenbakkerij), with Michael Moore and Wilbert de Joode
With Marion Brown
 1967: Porto Novo (Freedom)
With Sean Bergin
 1988: Kid's Mysteries  (Nimbus West)
With Uri Caine
 2013: Sonic Boom (816 Music)
With Eugene Chadbourne
 2001: 21 Years Later (Train Kept A Rollin') (Leo Records)
 2005: Chad And Han (House Of Chadula)
With Don Cherry
 1971: Orient (BYG)
 1971: Actions (Philips)
With Daniele D'Agaro
 2003: Strandjutters (hatOLOGY), with Ernst Glerum
 2010: Fingerprints (Artesuono), with Alexander von Schlippenbach
With Ellery Eskelin
 1998: Dissonant Characters (hatOLOGY)
With Terrie Ex (and others)
 2000: The Laughing Owl (Terp Records)
 2002: Ethiopia Tour 2002 (Not On Label)
 2006: Transparancy-Wolk 3 (Terp Records), with Rik van Iersel, Bart Maris, and P Jacomyn
 2007: Zeng! (Terp Records)
 2010: Let's Go (Terp Records), with Brodie West
With Cor Fuhler and Wilbert De Joode
 1998: Bellagram (Geestgronden)
 1998: "Zilch" (ConundromCd)
 2003: Tinderbox (Data Records)
With Frode Gjerstad
 2009: Han & Frode (Cadence Jazz Records)
With Kees Hazevoet
 1978: Calling Down The Flevo Spirit (Snipe Records)
With Will Holshouser and Michael Moore
 2011: Live In NYC (Ramboy Recordings)
With Kazuo Imai
 2003: Across The Desert (Improvised Music From Japan)
With Mikko Innanen and Jaak Sooäär
 2006: Spring Odyssey (TUM Records)
With Instant Composers Pool
With Guus Janssen
 2005: Groet (Data Records)
With Steve Lacy
 1978: Lumps (Instant Composers Pool), with Michel Waisvisz and Maarten Van Regteren Altena
With Little Willie Littlefield
 1983: I'm in the Mood (Oldie Blues)
With Keshavan Maslak
 1980: Humanplexity (Leo Records), with Misha Mengelberg
 2008: Bim Huis Live 1st Set (Hum Ha Records)
With Myra Melford
 1997: Eleven Ghosts (hatOLOGY) recorded 1994
With Misha Mengelberg
 1971: Instant Composers Pool 010 (Instant Composers Pool)
 1972: Een Mirakelse Tocht Door Het Scharrebroekse no. 1-6 (Instant Composers Pool)
 1974: EinePartieTischtennis (FMP, Instant Composers Pool), live
 1975: Coincidents (Stichting ICP Geluidsdragers, Instant Composers Pool)
 1978: Midwoud 77 (Instant Composers Pool)
 1978: Groupcomposing (Instant Composers Pool), with Peter Brötzmann, Evan Parker, Peter Bennink, Paul Rutherford, and Derek Bailey
 1978: Fragments (Instant Composers Pool), with John Tchicai, and Derek Bailey
 1982: Bennink Mengelberg (Instant Composers Pool)
 1985: Change Of Season (Music Of Herbie Nichols) (Soul Note), with Steve Lacy, George E. Lewis, and Arjen Gorter
 1991: Dutch Masters (Soul Note), with Steve Lacy, George Lewis, Ernst Reyseger, and Han Bennink
 1994: Mix (Instant Composers Pool)
 1996: The Instant Composers Pool 30 Years (Instant Composers Pool)
 1998: MiHa (Instant Composers Pool)
 2001: Four in One (Songlines Recordings), with Misha Mengelberg Quartet (Dave Douglas, Brad Jones, Han Bennink)
 2004: Senne Sing Song (Tzadik)
With Kenny Millions
 2003: Bootleg (Hum Ha Records)
With Pino Minafra
 1987: Tropic Of The Mounted Sea Chicken (Splasc(H) Records), with Misha Mengelberg, Michele Lomuto, and Unknown Artist
 1991: Noci...Strani Frutti (Live At Europa Festival Jazz) (Leo Records), with Ernst Reijseger
With Michael Moore
 2001: White Widow (Ramboy Recordings), with Alex Maguire and Mark Helias
With Simon Nabatov
 2003: Chat Room (Leo Records)
With Armen Nalbandian
 2011: Coup de Grace (Blacksmith Brother)
With Mark O'Leary
 2008: Television (Ayler Records)
With Evan Parker
 1970: The Topography of the Lungs (Incus) with Derek Bailey
 2002: The Grass Is Greener (psi)
With Alessandra Patrucco
 2006: Circus (Instant Composers Pool), with Tristan Honsinger, Misha Mengelberg, and Ab Baars
With Dudu Pukwana
 1979: Yi Yole (Instant Composers Pool), with Misha Mengelberg
With Roswell Rudd
 1983: Regeneration (Soul Note), with Steve Lacy, Kent Carter, and Misha Mengelberg
With Paul Ruys
 1966: Lover, Come Swing With Me (Philips), with Pim Jacobs, Ruud Jacobs, and Wim Overgaauw
With Manfred Schoof
 1969: European Echoes (FMP)
With Irene Schweizer
 1996: Irène Schweizer & Han Bennink (Intakt Records)
 2015: Welcome Back (Intakt Records)
With Jaak Sooäär
 2013: Beach Party (Barefoot Records)
With Spring Heel Jack
 2003: Live (Thirsty Ear), with Matthew Shipp, Evan Parker, J Spaceman, and William Parker
With Aki Takase
 2011: Two for Two (Intakt Records)
With Cecil Taylor
 1988: Spots, Circles, and Fantasy (FMP)
With Rik van Iersel
 2005: Transparancy-Wolk No. 3 (Rikordings)

References

External links
Biography and discography from the European Free Improvisation Pages

FMP releases

: Solo by Bennink performed on a custom drum kit made from Dutch cheeses

Free jazz percussionists
Free jazz drummers
Dutch jazz drummers
Male drummers
Dutch jazz percussionists
1942 births
Living people
People from Zaanstad
Avant-garde jazz drummers
Avant-garde jazz percussionists
Male jazz musicians
ICP Orchestra members
The Ex (band) members
Clusone Trio members
Ilk Records artists
Atavistic Records artists
FMP/Free Music Production artists
Incus Records artists
Intakt Records artists
Psi Records artists

Han Bennink


Johann Gerhard König (født 29. november  1728 i in Ungerhof nær Kreutzburg i Livland, død 26. juni 1785 i Jagrenatporum) var en dansk læge og botaniker.
Som ung var König først i apotekerlære og studerede siden medicin. Hans interesse for botanik blev i høj grad fremmet, da han i Sverige blev elev af Linné; i Danmark støttedes han særlig af Rottbøll. 1764—1765 berejste han Island, hvoraf senere resulterede en Flora Islandica. Efter at have taget medicinsk embedseksamen 1767 kom han samme år til Trankebar, hvor han virkede som læge ved den danske mission. I Indien foretog König meget ivrig botaniske undersøgelser, der er blevne af stor betydning for kundskabet til Indiens planteverden og meget anerkendte af engelske forskere på samme område. Til Königs ære har Linné opkaldt slægten Koenigia efter ham.

Kilder

Læger fra Danmark
Botanikere fra Danmark
Danskere i 1700-tallet
Tyskbaltere

Johann Gerhard König


Baron Somerleyton, of Somerleyton in the County of Suffolk, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 26 June 1916 for the Liberal Unionist politician and former Paymaster General Sir Savile Crossley, 2nd Baronet. The  titles are currently held by his great-grandson, the fourth Baron, who succeeded his father in 2012.

The third Baron notably served as Master of the Horse from 1991 to 1998  and was made a Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order in 1998.

The Crossley Baronetcy, of Belle Vue in the County of York and of Somerleyton in the County of Suffolk runs with the title as it was created in the Baronetage of the United Kingdom on 23 January 1863 for the first Baron's father, the carpet manufacturer, philanthropist and Liberal Member of Parliament, Francis Crossley.

The family seat is Somerleyton Hall in Somerleyton, Suffolk which borders the River Waveney and Norfolk in The Broads National Park. The family's trustees own Fritton Lake also known as Fritton Decoy, a lake with boat and canoe hire, rope walks, bike hire and golf course close to Great Yarmouth.

Crossley Baronets, of Belle Vue and Somerleyton (1863)
Sir Francis Crossley, 1st Baronet (1817–1872)
Sir Savile Brinton Crossley, 2nd Baronet (1857–1935) (created Baron Somerleyton in 1916)

Barons Somerleyton (1916)
Savile Brinton Crossley, 1st Baron Somerleyton (1857–1935) (same person as above)
Francis Savile Crossley, 2nd Baron Somerleyton (1889–1959)
Savile William Francis Crossley, 3rd Baron Somerleyton (1928−2012)
Hugh Francis Savile Crossley, 4th Baron Somerleyton (b. 1971).

The heir apparent is the current holder's son, Hon. John Crossley (b. 2010).

Arms

Notes

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links
Somerleyton Hall

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
People from Waveney District
Noble titles created in 1916
Noble titles created for UK MPs

Baron Somerleyton


An Becquerelia muricata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Becquerelia muricata in nahilalakip ha genus nga Becquerelia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Becquerelia

Becquerelia muricata


Solovey (nórdico antiguo: Sölvi) fue un mercader, guerrero y explorador vikingo, un aventurero varego que según las fuentes históricas llegó a Kiev con  treinta magníficos drakkars, cuyas proas estaban decoradas con cabezas de alces y aurochs, las velas preciosamente tejidas de lienzo, con anillos de plata y anclas de acero. Llegó desde Veter, cruzando el mar de Dunai hasta llegar a Nieprovskiy Gorod. Desembarcó en un muelle hecho de hueso de ballena (Valtsen) y fue recibido como invitado de Vladimiro I de Kiev, recitando bylinas desde el mar con un svirsk (harpa sueca).

Bibliografía
 Martelius, Martin (1944), "Ryssland i bild". Tomo 1. Stockholm. p. 176.

Guerreros vikingos
Historia de Rusia
Historia de Ucrania
Rus de Kiev

Solovey


Der Angriff bis zum Äußersten (wohl aus frz.  entlehnt; wörtlich eigentlich ) – auch bekannt als ohne Rücksicht auf Verluste – ist eine Militärdoktrin, die unter anderem in der Zeit vor dem Ersten Weltkrieg in vielen europäischen Armeen verbreitet war. Sie behauptete, das geballte Voranstürmen bewaffneter Kräfte könne in einer Schlacht den Sieg erzwingen. Rückblickend wird auch von einem "Kult der Offensive" gesprochen, der zum sinnlosen Massensterben auf den Schlachtfeldern des Ersten Weltkriegs beigetragen habe. Der Begriff wird häufig vor allem auf Frankreich bezogen, allerdings wurde diese Doktrin auch von allen anderen Kriegsparteien praktiziert.

Geschichte

Frankreich
Im imperialistisch-nationalistischen oder militaristischen Zusammenhang wurde militärischer Mut verherrlicht ("standhaft bis zum Tod"). So wurde in Frankreich vom  (zu dt. soviel wie "Mumm") oder  gesprochen, der den französischen Soldaten besonders auszeichne. Dies erinnert an den keltischen Wagemut (frz. ), der von Julius Caesar in seinem Buch  beschrieben wurde und den früher fast jeder Latein-Lernende kannte.

Im Italienischen gibt es den Begriff ; er beschreibt ebenso das "Sich-in-eine-Gefahr-stürzen" und dabei "die Lebensgefahr ignorieren". Dahinter stand in Frankreich letztlich der Gedanke, dass das im Deutsch-Französischen Krieg verlorene Elsass-Lothringen nur durch bedingungslosen Angriff zurückzugewinnen sei. Führende Vertreter dieser Denkrichtung waren in Frankreich vor allem Ferdinand Foch, Lehrer an und später Leiter der  (1907–1911), und sein Schüler Louis Loyzeau de Grandmaison. Sie betrachteten die Doktrin als Mittel zum Zweck, den objektiven deutschen Vorteil der höheren Bevölkerungszahl auszugleichen. Eine defensive Grundhaltung wurde von ihnen als Hauptursache der Niederlage im Krieg von 1870/71 bewertet. Die Armee sollte in einem offensiven Geist erzogen werden, um ohne Rücksicht auf gegnerische Absichten und Manöver ihr Ziel verfolgen zu können.

1911 – seit der Ernennung von Joseph Joffre zum Generalstabschef – ging Frankreich von einer eher defensiven zu einer offensiven Militärdoktrin über: "Unter seiner Leitung gab man die für mehrere Dekaden verbindliche Maxime der Defensive auf und nahm einen Primat des uneingeschränkten Angriffs an." Mittel war nun eine Offensive mit allen verfügbaren Kräften, um einen "lähmenden Präventivschlag" auszuführen; zuvor hatte man begrenzte Gegenangriffe geplant. Unter Joffre entstand der "Plan XVII", der ein mögliches französisches Vorgehen gegen einen deutschen Angriff (der 1914 gemäß dem Schlieffen-Plan stattfand) enthielt. Die Doktrin floss in den Plan und das Reglement von 1913 ein; das Resultat waren die äußerst verlustreichen, frontal geführten Grenzschlachten im August 1914.

Eine berühmt gewordene Meldung von General Foch, gerichtet an Joffre, vom 8. oder 9. September 1914 (Schlacht an der Marne) illustriert diese Einstellung, die im Offizierskorps weit verbreitet war:

Bei Offensiven  starben 1914 bis 1918 etwa 400.000 französische Soldaten; das war ein Drittel der im Sommer 1914 Mobilisierten.

In der Zwischenkriegszeit änderte sich die Einstellung in der französischen Armee wieder. Ausdruck dieser nun defensiveren Einstellung war die Maginot-Linie (gebaut 1930–1940).

Österreich-Ungarn
1906 wurde Franz Conrad von Hötzendorf auf Vorschlag seines Freundes, des Thronfolgers Franz Ferdinand, zum Chef des Generalstabs der "Bewaffneten Macht" ernannt. Er war damit der operativ Verantwortliche für den allfälligen Kriegseinsatz der k.u.k. Armee, der k.u.k. Kriegsmarine, der k.k. Landwehr und des k.u. Honvéd und ausschließlich dem Kaiser und König als Oberbefehlshaber (und dem von ihm aus Altersgründen bestellten Vertreter, bis 1914 Franz Ferdinand, danach der Armeeoberkommandant) unterstellt.

Conrad verfasste mehrere Schriften (Liste hier), darunter 1898/99 das Handbuch Zum Studium der Taktik. Darin nennt er als Grundgedanke der österreichisch-ungarischen Militärführung: Offensive und Angriff – um jeden Preis.
Conrads Lebensauffassung wurde der "Aktivismus", worunter er angriffsfreudige Entschlusskraft, zielbewussten Tatendrang und unbeugsamen Willen verstand. Schon im April 1907 schlug Conrad vor, Italien in einem Präventivkrieg "niederzuwerfen", ein Vorschlag, den er immer wieder vorbringen sollte. Conrad spielte eine wichtige Rolle in der Julikrise, die zum Ausbruch des Ersten Weltkrieges führte.

Das Resultat dieser Einstellung waren die extrem hohe Verluste, die der Friedensstamm des Heeres in Galizien erlitt und die nicht wieder ersetzt werden konnten. Man hatte übersehen oder ignoriert, dass man zwei Armeen gegenüberstand (Russland und Serbien), die im 20. Jahrhundert bereits große Kämpfe geführt hatten und die strategisch und taktisch daraus gelernt hatten.

Italien
Italien wechselte im Frühjahr 1915 die Seiten (siehe Londoner Vertrag) und begann einen groß angelegten Gebirgskrieg 1915–1918.

General Luigi Cadorna wählte zu Beginn eine konservative, veraltete Angriffstaktik. Seine Soldaten gingen dicht gedrängt und gestaffelt vor, was alle anderen kriegsführenden Länder wegen der außerordentlich hohen Verluste durch Maschinengewehrfeuer der Verteidiger seit langem vermieden. Außerdem war Cadorna zu zögerlich und verschenkte so des Öfteren bereits erkämpfte Anfangserfolge.

Allein 1915 verloren die Italiener etwa 175.000 Mann, namentlich in den ersten vier Isonzoschlachten.

Deutschland – Mythos von Langemarck

Von Ende Oktober bis zum 10. November 1914 kam es bei Ypern wiederholt zu verlustreichen Kämpfen, der Ersten Flandernschlacht. Die Oberste Heeresleitung glorifizierte die Verluste mit der Falschmeldung, bei Langemarck hätten junge deutsche Regimenter unter dem Gesang "Deutschland, Deutschland über alles" die vordersten gegnerischen Stellungen eingenommen. Diese Meldung setzte den Mythos von Langemarck in die Welt, der bis in die NS-Zeit hinein existierte und der den angeblichen Opfertod einer jungen, gebildeten deutschen Generation verherrlichte. Mit den Kämpfen bei Ypern endete der Bewegungskrieg. An der deutschen Westfront entstand nun ein ausgedehntes System aus Schützengräben (Grabenkrieg). Das Elend, die Sinnlosigkeit und die enormen psychischen Belastungen des Grabenkrieges (siehe Kriegszitterer, Kriegstrauma) mögen dazu beigetragen haben, die Offensive à outrance zu verherrlichen: Kämpfende und Offiziere hatten das Gefühl bzw. Bedürfnis, den 'gordischen Knoten zerschlagen' zu wollen, um dem Grabenkrieg irgendwie ein Ende zu machen.

Siehe auch
 Himmelfahrtskommando

Literatur

Englisch
 Douglas Porch: , 2003, ISBN 0-521-54592-7.
 Jack Snyder: , 1984, ISBN 0-8014-8244-5; Cornell Paperbacks, 1989, ISBN 978-0-8014-8244-1.

Französisch
 Dimitry Queloz: , 2009, ISBN 978-2-7178-5685-9; Dissertation, 2006 Universität Neuchâtel, (online)
 Jean-Claude Delhez: , Paris, Economica, ISBN 978-2-7178-6594-3.
 Jean-Marc Marril: , Heft 274, 2014 (online)

Einzelnachweise

Anmerkungen

Militärtheorie
Militärgeschichte (20. Jahrhundert)

Angriff bis zum Äußersten


Arheološki lokalitet Zašat je nalazište na lokaciji Krapinske Toplice, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Arheološko nalazište, "Zašat", nalazi se na istoimenom brijegu, jugoistočno od središta naselja Krapinskih Toplica. Zauzima povoljan geostrateški položaj koji omogućava dobru kontrolu doline potoka Kosteljine. Prema konfiguraciji terena može se zaključiti da se radi o tzv. dvojnoj gradini. Unutar prostora više, gradine sagrađena je 1874. g., kapela sv. Marije Magdalene (na mjestu stare drvene kapela iz 17. st.), dok je na nižoj, krajem 19. st. izgrađen Mauzolej Jakoba Badla. Prvi arheološki artefakti sakupljani su 1990. g., prilikom obnove kapele dok je zaštitnim arheološkim istraživanjima 2014., pronađena veća količina arheoloških nalaza na osnovu kojih se nalazište može preliminarno datirati u razdoblje kasnog brončanog doba.

Zaštita
Pod oznakom P-5270 zavedena je kao zaštićeno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka kulturna baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Krapinsko-zagorskoj županiji
Arheološki lokaliteti u Hrvatskoj

Arheološko nalazište Zašat


An Masdevallia maculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Friedrich Klotzsch ngan Gustav Karl Wilhelm Hermann Karsten. An Masdevallia maculata in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia maculata


An Asphodeline damascena in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Gilbert Baker. An Asphodeline damascena in nahilalakip ha genus nga Asphodeline, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. d. damascena
 A. d. gigantea
 A. d. ovoidea
 A. d. rugosa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Asphodeline

Asphodeline damascena


Alona Olehivna Savranenko (en ), plus connue sous son nom de scène d'Alyona Alyona, est une rappeuse ukrainienne.

Biographie
Elle commence à s'intéresser au rap alors qu'elle a douze ans en découvrant la chanson Gangsta's Paradise de Coolio. Quelques années plus tard, « son monde change » lorsque son père ramène d'un voyage à l'étranger l'album The Eminem Show.

Alyona Alyona commence à rapper à la fin des années 2000 mais sa carrière s'envole en 2018 lorsqu'elle publie le clip de sa chanson  qui est vu 2 784 937 de fois. L'année suivante, le New York Times la classe parmi une liste de 15 artistes européens à suivre.

Notes et références

Liens externes

Rappeuse
Naissance en juin 1991
Chanteuse ukrainienne
Naissance dans l'oblast de Kirovohrad

Alyona Alyona


Fudbalski klub Hercegovac (FK Hercegovac; Hercegovac; Hercegovac Bileća, srpski Фудбалски клуб Херцеговац) je nogometni klub iz Bileće, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.

O klubu
Hercegovac je osnovan 1935. godine. Glavna dva osnivača su bila Miro Popara i Halid Čomić, koji su imali organizacijsku podršku Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Zbog povezanosti s djelovanjem KPJ, klub 1940. godine dobiva zabranu djelovanja. Obnavlja se 1945. godine i dobiva ime po osnivaču Miri Popari, koji je postao narodni heroj u Drugom svjetskom ratu. 1947. godine klub ponovno dobiva naziv "Hercegovac". Klub se natječe u ligama na području Hercegovine. 1952. godine dotadašnja Oblasna liga Hercegovine postaje Podsavezna liga Mostar. "Hercegovac" je prvak Podsavezne lige 1964. godine i ulazi u Hercegovačku zonu. U sezoni 1970./71. su doprvaci Hercegovačke zone, koja je tada bila liga trećeg stupnja. Do početka 1990.-ih, odnosno rata u BiH, klub je uglavnom član Regionalne lige BiH – Jug i Međuopćinske lige Mostar.
Od sezone 1995./96. klub je član Druge lige Republike Srpske. Prvak je južne skupine u sezoni 2003./04. i ulazi u Prvu ligu Republike Srpske u kojoj igra samo u sezoni 2004./05., kada ispada iz nje. Narednih godina klub je član Druge lige RS i Regionalne lige RS – Jug. Od sezone 2015./16. klub se ne natječe sa seniorima, nego djeluju mlađe selekcije.
Klupske boje su bijela i plava.

Uspjesi

nakon 1991.

 Druga liga Republike Srpske
 prvak: 2003./04. (Jug)
 Regionalna liga RS – Jug
 prvak: 2008./09.

do 1991.

 Hercegovačka zona
 doprvak: 1970./71.
 Podsavezna liga Mostar
 prvak: 1963./64.

Pregled plasmana

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Bileća

Vanjske poveznice
 FK Hercegovac Bileća, facebook stranica
  fkhercegovac.blog.rs
  bilecasports.blog.rs
 Hercegovac, sportdc.net
 Hercegovac, srbijasport.net

Izvori
 Milan Đorđić: Enciklopedija fudbalskih klubova Republike Srpske, Zvornik, 2011., , str. 58-59
  fkhercegovac.blog.rs, Istorija FK Hercegovca, objavljeno 3. veljače 2010., pristupljeno 13. svibnja 2019.
 kkhercegovac.blog.rs, Klubovi iz Bileće, objavljeno 9. prosinca 2012., pristupljeno 13. svibnja 2019.

Nogometni klubovi u Republici Srpskoj - PFS Trebinje
Bileća

FK Hercegovac Bileća


Marit Elisabeth Larsen () este o cântăreață, compozitoare și textieră norvegiană.

Note

Legături externe

Marit Larsen – Website oficial

Nașteri în 1983
Cântărețe norvegiene
Oameni în viață
Instrumentiști
Cântăreți de pop-folk
Cântăreți în limba engleză

Marit Larsen


9041 Takane este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9041 Takane este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiyosato de Satoru Ōtomo și Osamu Muramatsu. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,20 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

9041 Takane


El término Vozrozhdéniye (, «renacimiento») puede referirse a:

Localidades
Vozrozhdéniye (Gelendzhik, Krasnodar), localidad del ókrug urbano de Gelendzhik del krai de Krasnodar, en Rusia.
Vozrozhdéniye (Kavkázskaya, Krasnodar), localidad del raión de Kavkázskaya del krai de Krasnodar, en Rusia.
Vozrozhdéniye (Primorsko-Ajtarsk, Krasnodar), localidad del raión de Primorsko-Ajtarsk del krai de Krasnodar, en Rusia.
Vozrozhdéniye (Leningrado), localidad del óblast de Leningrado, en Rusia.
Vozrozhdéniye (Moscú), localidad del óblast de Moscú, en Rusia.
Vozrozhdéniye (Oremburgo), localidad del óblast de Oremburgo, en Rusia.
Vozrozhdéniye (Sarátov), localidad del óblast de Sarátov, en Rusia.
Vozrozhdéniye (Vólogda), localidad del óblast de Vólogda, en Rusia.

Otros
 Vozrozhdéniye, álbum de Arkona lanzado en 2004.

Vozrozhdéniye


(26963) Palorapavý, denumire internațională (26963) Palorapavy, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26963 Palorapavý este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 6,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

26963 Palorapavý


Skytts Provsti eller Skyds Provsti (svensk: Skytts kontrakt eller Skytts prosteri) er et provsti i Lunds Stift indenfor Svenska kyrkan. Provstiets menigheder virker indenfor Vellinge kommun og Trelleborgs kommun.

Historie
Provstiet er nævnt i 1500-tallet. Den 31. december 1961 blev provstiet indlemmet i Oxie og Skytts Provsti (Oxie och Skytts kontrakt).

Provstiet blev genoprettet den 1. januar 1974. Det nye provsti fik også tilført menigheder fra Vemmenhögs, Ljunits og Herrestads Provsti (Vemmenhögs, Ljunits och Herrestads kontrakt).

Provstiet ligger stort set i det gamle Skyds Herred.

Provstier i Lunds stift

Skytts kontrakt


7 (yedi), aşağıdaki anlamlara gelebilir.

Bilim
 7, Azot'un element numarası

Coğrafya
 Dünyanın Yedi Harikası

 Yedi Zirveler
 Yedi Kuyu - Kırım'da bir yerleşim birimi
 Yedi Delik Mağarası
 Yedi Kilise (Van)

Din
 Yedi Ölümcül Günah
 Yedi Kollu Şamdan - Yahudilerin sembollerinden biri
 Hristiyanlığın İlk Yedi Kilisesi

Edebiyat
 Yedi Meşaleciler - Edebiyat akımı
 Öfkenin Yedi Rengi (kitap)

Matematik
 7 (sayı) - tam sayı

Sinema
 Seven (film) - 1995 yılı yapımı bir film
 Tibet'te Yedi Yıl (film, 1997) - 1997 yılı yapımı bir film
 Yedi Bela Hüsnü - 1982 yılı yapımı bir film

Tarih
 Yedi Yıl Savaşları

Yıllar
 MS 7 - yıl
 MÖ 7 - yıl

Diğer
 Yedi Uyurlar - Efsane

7 (anlam ayrımı)


منتخب رومانيا لكرة اليد هو الممثل الرسمي لدولة رومانيا في لعبة كرة اليد.

النتائج
 البطل   الوصيف   المركز الثالث   المركز الرابع

الألعاب الأولمبية

بطولة العالم

بطولة أوروبا

مراجع

فرق رياضية وطنية رومانية
كرة يد في رومانيا
رومانيا
منتخبات كرة اليد
منتخبات كرة يد وطنية رجالية

منتخب رومانيا لكرة اليد


22734 Theojones este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22734 Theojones este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

22734 Theojones


Eulâmio (; ), segundo Agátias, ou Eulálio (. ) segunda a Suda, foi um filósofo bizantino do . Nascido na Frígia, foi, junto com Damáscio, um dos filósofos atenienses que buscaram asilo na corte do xainxá   em 531/2, quando o imperador   fechou as últimas escolas filosóficas pagãs em Atenas. Eulâmio ficou desapontado com o Império Sassânida e finalmente retornou ao Império Bizantino em 532 junto com outros filósofos gregos, protegidos por um tratado que garantia sua segurança.

Bibliografia

Filósofos do Império Bizantino do século VI
Pessoas do Império Sassânida

Eulâmio


Microsoft'un MS-DOS adlı işletim sistemi üzerinde oluşturduğu grafik arayüz (GUI) içeren işletim sistemi ailesi Windows'un üçüncü sürümüdür.İlk olarak 22 Mayıs 1990 tarihinde piyasaya sürülmüştür. Windows ailesinin ilk başarılı sürümü olarak tanınır. Başlıca rakipleri Apple Macintosh ve Commodore Amiga'dır.

Yenilikler
Windows 3.0'ın başlıca yenilikleri şunlardır;
 Intel'in 80286 ve 80386 işlemcilerinin Bellek Yönetimi özelliğini öncüllerine kıyasla daha iyi  kullanabilmekteydi
 Kullanıcı Arayüzü Windows 2.1x'e göre geliştirilmişti.
 MS-DOS için yazılan metin-tarzı programları pencere içinde çalıştırabilme özelliğine sahipti(bu özellik Windows/386 2.1'de daha kısıtlı olarak bulunuyordu).
 Aynı anda birden fazla görevi yerine getirebiliyordu.
 MS-DOS'un komut tabanlı dosya yöneticisi yerini liste şeklinde görsel bir dosya yöneticisine bırakıyor, uygulamalar komut olmaksızın uygulamanın simgesine tıklanarak açılabiliyordu. Öte yandan MS-DOS isteyen kullanıcıların yararlanabilmesi amacıyla korundu.
 Denetim Masası Apple Macintosh'taki gelişmelere paralel olarak yenilendi ve özellikleri genişletildi.
 Solitaire adlı iskambil oyunu eklendi.
 Ses ve diğer çoklu ortam desteği eklendi. Windows Ses kaydedici uygulaması geldi.

Bellek Modları
Yeni Windows, kullanıldığı işlemciye göre üç farklı bellek modunda çalışabilmekteydi; Gerçek Mod, Korunaklı Mod ve 386 için geliştirilmiş mod .Günümüze kadar başka hiçbir Windows sürümü birden fazla bellek modunda çalışmaya elverilşli şekilde tasarlanmamıştır.

Çokluortam Eklentileri
Ekim 1991'de, Microsoft ses kartlarını ve CD-ROM sürücülerini daha iyi desteklemek amacıyla bir 'Çokluortam eklentileri' paketi yayımladı. Bu paketle microsoft temel çokluortam araçlarını ilk kez Windows'a dahil etmiş oldu.

Kaynakça

3.0
1990 yazılımları

Windows 3.0


Julemærket er en dansk dokumentarfilm fra 1956, der er instrueret af Ib Dam efter manuskript af Albert Mertz.

Handling
Optagelser fra 6 julemærkehjem med 1800 små rekonvalescenter fortæller, hvad salget af det 4-øres julemærke betyder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1956

Dokumentarfilm fra Danmark

Julemærket (film fra 1956)


Mutisioideae, potporodica glavočika. Sastoji se od 48 rodova unutar tri tribus , a ime je dobila po rodu Mutisia.

Tribusi i rodovi

 Subfamilia Mutisioideae (Cass.) Lindl.
 Tribus Onoserideae (Benth.) Panero & V. A. Funk
 Onoseris Willd. (32 spp.)
 Lycoseris Cass. (11 spp.)
 Chucoa Cabrera (1 sp.)
 Paquirea Panero & S. E. Freire (1 sp.)
 Aphyllocladus Wedd. (4 spp.)
 Plazia Ruiz & Pav. (4 spp.)
 Urmenetia Phil. (1 sp.)
 Gypothamnium Phil. (1 sp.)
 Tribus Nassauvieae Cass.
 Moscharia Ruiz & Pav. (2 spp.)
 Polyachyrus Lag. (7 spp.)
 Oxyphyllum Phil. (1 sp.)
 Leucheria Lag. (40 spp.)
 Spinoliva G. Sancho, Luebert & Katinas (1 sp.)
 Jungia L. fil. (31 spp.)
 Dolichlasium Lag. (1 sp.)
 Trixis [P. Browne] Lag. (45 spp.)
 Berylsimpsonia B. L. Turner (2 spp.)
 Acourtia D. Don (81 spp.)
 Perezia Lag. (30 spp.)
 Burkartia Crisci (1 sp.)
 Nassauvia Comm. ex Juss. (40 spp.)
 Lophopappus Rusby (6 spp.)
 Proustia Lag. (2 spp.)
 Holocheilus Cass. (7 spp.)
 Ameghinoa Speg. (1 sp.)
 Criscia Katinas (1 sp.)
 Leunisia Phil. (1 sp.)
 Marticorenia Crisci (1 sp.)
 Macrachaenium Hook. fil. (1 sp.)
 Pamphalea DC. (10 spp.)
 Triptilion Ruiz & Pav. (7 spp.)
 Cephalopappus Nees & Mart. (1 sp.)
 Oriastrum Poepp. & Endl. (17 spp.)
 Tribus Mutisieae Cass.
 Chaetanthera Ruiz & Pav. (36 spp.)
 Pachylaena D. Don ex Hook. & Arn. (2 spp.)
 Mutisia L. fil. (65 spp.)
 Trichocline Cass. (23 spp.)
 Lulia Zardini (1 sp.)
 Amblysperma Benth. (1 sp.)
 Brachyclados Gillies ex D. Don (3 spp.)
 Chaptalia Vent. (69 spp.)
 Perdicium L. (2 spp.)
 Leibnitzia Cass. (6 spp.)
 Gerbera L. (23 spp.)
 Piloselloides (Less.) C. Jeffrey ex Cufod. (2 spp.)
 Oreoseris DC. (12 spp.)
 Adenocaulon Hook. (5 spp.)
 Eriachaenium Sch. Bip. (1 sp.)

Izvori

Glavočike

Mutisioideae


"Feel My Heart" is the debut single by the Japanese J-pop group Every Little Thing, released on August 7, 1996. The track was remixed by the Swiss trance producer, Moogwai, in 2002.

Track listing
 Feel My Heart — 4:22 (Words & music - Mitsuru Igarashi)
 Feel My Heart (Daverodgers Euro mix) — 4:33
 Feel My Heart (Club mix) — 6:24
 Feel My Heart (instrumental) — 4:22

Charts

See also
Avex Network

References

External links
  Avex Network
  Oricon Style

1996 songs
1996 singles
Every Little Thing (band) songs
Songs written by Mitsuru Igarashi
Avex Trax singles

Feel My Heart


ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රා කුමරිය,උත්තම ඔගිල්වි ආර්යාව දෙවන එලිසබෙත් මහ රාජෝත්තමාවියගේ ඥාති සහෝදරියක් වේ.

ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රා කුමරිය , ගෞරවනීය ඔගිල්වි ආර්යාව


Wogau ist ein Ortsname:

 Wogau (Jena), Ortsteil der Stadt Jena in Thüringen
 Wogau, Kreis Preußisch Eylau, Ostpreußen: Lermontowo (Kaliningrad, Bagrationowsk), Siedlung im Rajon Bagrationowsk, Oblast Kaliningrad, Russland
 Vokov (Wogau), Ortsteil von Třebeň, Tschechien

Wogau ist der Familienname folgender Personen:
 Boris Wogau, Realname von Boris Andrejewitsch Pilnjak (1894–1938), russischer Schriftsteller
 Johann David von Wogau († 1761), deutscher Mediziner
 Karl von Wogau (* 1941), deutscher Politiker (CDU), MdEP
 Konrad Marc-Wogau (1902–1991), schwedischer Philosoph

Wogau


"Clean" je trinaesta pjesma američke pop kantautorice Taylor Swift s njezina petog studijskog albuma "1989" (2014.). Riječ je o synth-folk, soft rocku, indietronici i ambient electroničkoj pjesmi koju su napisali Swift i Imogen Heap.

O pjesmi
Skrivena poruka pjesme je pronalazak sebe nakon izgubljene ljubavi. Taylorina priča o skrivenoj poruci završava dobrim moralom. Tekstom nam je pokazala da ćemo sreću pronaći onda kada pronađemo sami sebe. Sličnu poruku možemo pronaći i u drugim skladbama s albuma, kao što su u pjesmi "Out of the Woods."

Tijekom 1989 svjetske turneje prije izvođenja pjesme, Swift je rekla govor o tome kako u današnje vrijeme društvenih mreža, možemo se lako izgubiti u svojim mislima, ali i u mislima drugih te da te misli mogu postati slika onog kako mi vidimo sebe. Svake večeri na koncertu, izjavila je: "Trenutak kada shvatimo da nismo mišljenje osoba koje nas ne poznaju i koje ne brinu o nama, u tome trenutku, smo čisti (Clean)."

Ljestvice

Izvori

Skladbe Taylor Swift,

Clean (pjesma Taylor Swift)


පුලතිසි පුරය යැයි මෙතුමාගේ නගරය වන්නට ඇතැයි සැලකේ.

මෙම නගරය පසුකලක පොළොන්නරුව නමින් හැදින්වින.

පොත්ගුල් විහාරයයේ තාප්පයේ ඇති පිළිමය ඇතැමෙකුට අනුව මේ හෙළ සක්විති මහා පරාක්‍රමබාහු නරේන්ද්‍රයාගේ ප්‍රතිමාවකි තවත් අයෙකුගේ මතය ඒ පුලතිසි රසිවරයාගේ පිළිරුවක් බවය. පොත්ගුල් විහාරය පුස්තකාලයක් බැවින් දෙවන මතය ගැන සැලකිලිමත් වීම වටී.

පුලතිසි මුණිවරයා යනු හෙළයේ මහා විද්වතාය. හෙළ  විද්වත් බවේ සංකේතය ලෙසින් සැලකෙන්නේ පුලතිසි රිසිවරයාය. ලං‍කාවේ ප්‍රධාන මුනිවරයන් වන කපිලථ, ඉසුරු, වෙස්ස හා අගස්ති යන අයගෙන් ප්‍රධානියා ලෙස සැලකෙයි. පුලතිසි ඉසිවරයා විසින් ලංකාවේ සංගීතය ඇති කළ බවට ද මතයක් සංගීත ඉතිහාසය  නැමති ග්‍රන්ථයේ සඳහන් වේ. එසේම රාවණගේ මුත්තා පුලස්ති, තුන් වේදයේම සමර්ථ ව සිටි බව කියවේ.

ග්‍රීසියේ ඇති 'පවුලතිත්' නම් වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රය ඔවුන්ට පුලතිසි ඉසිවරයා ගෙන් ලද්දකි. මාලිගාවිල ආශ්‍රිතව මෙතුමා විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඇස්රෝහලක් තිබී ඇත.

හිමාලයේ තිබූ වෛද්‍ය සමුළුවට ලංකාවෙන් පුලතිසි ඉසිවරයා ගිය බව සඳහන් වේ. ඒ බව ලංකාවෙහි විසූ අති පුරාණ ශාස්ත්රශඥයෙක් වූ පුලස්ති ඍෂිහු වරක සංහිතාවෙහි සඳහන් හිමාලයෙහි පවත්වන ලද මහා වෛද්යු සම්මෙලනයට පවා ගියහ. ආදි වශයෙන් පවුලේ වෙද පොත  නැමති ග්‍රන්ථයෙහි ඩී. සි. ජයසේකර මහතා ප්‍රකාශ කරයි. මෙතුමාගේ ඔසු උයන් පිහිටියේ  රාවණා ඇල්ල අසල හා බඹර කන්ද ඇල්ල අසල බවට මතයක් ඇත.

ජ්‍යෝතිෂයේ මූලික සිද්ධාන්ත හතරෙන් දෙකක් වන සූර්ය සිද්ධාන්තය හා පවුලප්තය සිද්ධාන්තය පුලතිසි ඉසිවරයා නිර්මාණය කළ ඒවා ය. හෙළ නැකත් කලාව නිර්මාණ මෙතුමා විසින් සිදු කළ අතර එහි කොටස් පහත පරිදිය.
 සප්ත යෝගය - ඉන්ද්‍ර ගුරුළුව, පංච පක්ෂිය, යමකාලය, දඩු මරණය, දින මුර්තුව, ඊසකය, ශිවා ලිඛිතය
 උමා ජ්යො‍තිෂය
 හෝරා වග
 සුදර්ශන වක්ර ය
 සෙත් වග
 වාස්තු වග
 උමා පද්ම හා උමා ගුරුළුව
මේ අතර ස්ත්‍රී ජාතික චන්ද්‍රිකා නම් ග්‍රන්ථය පුලතිසි ප්‍රමුඛ ඉසිවරු හතරදෙනෙක් විසින් නිමවන ලද බව පැවසේ. නාලන්දා ගෙඩිගෙය යනු පුලතිසි ඉසිවරයාගේ සොහොනයි.

අනුරාධපුරය වනාහී ලංකාවේ අගනගරය වූයේ විජයාවතරණයෙන් පසුව නොවේ. මහා වංශයේ සදහන් වන්නේ අනුරාධ නම් ඇමතියෙකු විසින් පිහිටවන ලද ජනපදයක් ගැන තොරතුරුය. නමුත් අනුරාධපුරයට ඊට වැඩි ඉතිහාසයක් පවතින බව ඇතැල් නුවර බ්‍රහ්මී අක්ෂිරයෙන්ම කොටන ලද අනුරද නාමය ඇති පාත්‍රා කැබැල්ලෙන් පසක් වේ.

හිරණ්‍යය කස්සප රජුගේ පුත් අනුරාධයන් මෙම නගරය තනවන්නට ඇතැයි හෙළ මතවාදයයි. පණ්ඩුකාභය රජු හෙළයින්ගේ පුරාතන අගනගරට නැවතත් පාලනය ගෙනගියා පමනි.

සිව්හෙළේ ගුවන් විදුලියේ හෙළවරුණ වැඩසටහන ඇසුරෙනි

පුලස්ති මුණි


Çiçek bitkilerde üremeyi sağlayan organları taşıyan yapı. Bir çiçek, 4 kısımdan oluşur.

Üreme organlarını dıştan sararak onları dış etkilerden korur. Doğrudan üremeye katılmadığı için 'verimsiz kısım' olarak da adlandırılır.

Dikotil bitkilerde çiçek örtüsü 2  kısımdan oluşur:
Çanak yapraklar (sepal) ve taç yapraklar (petal). Tohumlu bitkilerin en önemli özelliği, çiçek denen üreme organıyla tohum meydana getirmeleridir. Eşeyli üremeye yarayan ve buna uygun şekilde değişikliğe uğramış yapraklar taşıyan sürgün veya sürgün kısımları çiçek adını alır. Bu kısım sınırlı büyüme gösterir ve çoğunlukla diğer sürgünlerden kesin olarak ayrılır. Döllenme ve ekseriya yavru bitkinin ilk gelişmesi burada olur.

Çanak yapraklar (sepal)
Çiçeğin yeşil veya kahverengi tonlarında olan minik yapraklardır. Bu yapraklar, çiçek tomurcuk halindeyken onu dış etkenlerden korur. Ancak çiçeğin eşi uyumsuz ise çanak yaprak diye bir şey yoktur.

Taç yapraklar (petal)
Çiçeğin en gösterişli kısmıdır. Üreme organlarının dışında bulunur. Gösterişli yapısı ve renkleriyle birçok canlıyı cezbederek tozlaşmada önemli bir role sahiptir. İçindeki kromoplast organeli ise yeşil hariç diğer renkleri salgılar. Bu da tozlaşmada önemli rol oynar.

Monokotil bitkilerde çiçek örtüsü 'tepal' adı verilen bir kısımdan oluşur.
Taç yapraklar gösterişli, güzel kokan ve renkli olduklarından böcekleri kendilerine çeker ve bu olay sonucunda
arılar veya böcekler polen depo etmiş olurlar.

Üreme organları
Üreme işlevini yerine getirerek neslin devamlılığını sağlar. Bu nedenle 'verimli kısım' olarak da adlandırılır.

Erkek üreme organı
Filament (sapçık) ve anter (başçık) olmak üzere 2 kısımdan oluşur. Filament, anterin çiçeğe tutmasını; anter ise, polen oluşumunu sağlar.

Dişi üreme organı
Ovaryum (yumurtalık), stilus (boyuncuk) ve stigma (tepecik) olmak üzere üç kısımdan oluşur. Ovaryum, dişi üreme organının en alt kısmında bulunur ve tohum taslaklarını taşır. Stilus,dişi üreme organının ortasında bulunur ve stigmada çimlenen polenlerin ovaryuma ulaşmasını sağlar. Stigma ise, tozlaşma ile gelen polenlerin dişi organa tutunmasını ve çimlenmesini sağlar.

Çiçek Gövdesi
Pedisel olarak da adlandırılan bu kısım, çiçeği taşır, ve çiçek tablası bulunur. Saplı çiçeklere 'pedisellat çiçek', sapsız çiçeklere de 'sessil çiçek' adı verilir.

Tozlaşma

Bitkide çiçeğin görevi tozlaşma yoluyla bitkinin çoğalmasını sağlamaktır.
Bir çiçeğin erkek organından serbest kalan polenlerin diğer çiçeğin
dişi organının tepeciğine ulaşması ve burada yeni bitki tohumlarının oluşması olayıdır.
Tozlaşma olayında etkili faktörler şunlardır:
-Polenlerin taşınması rüzgarla sağlanır. Kullanışlı ve sık görülen bir tozlaşma çeşidi değildir.
-Polenlerin arılar, sinekler ve benzer böcekler tarafından taşınması. Yaygın olan tozlaşma şeklidir. Çiçeğin güzel kokusu, güzel ve parlak görünümü ve salgıladığı şekerli maddeler böceklerin dikkatini çeker. Çiçeğin üzerine gelen böceklerin ayaklarına yapışan polenler böceğin diğer çiçeklere konmasıyla oralara taşınmış olurlar.
-Kendi kendine tozlaşma: Aynı çiçeğin erkek organındaki polenlerin dişi organına ulaşması sonucu meydana gelen tozlaşma şeklidir.

Dış bağlantılar

Ayrıca bakınız
 Ağaç çiçeği
 Çelenk
 Çiçek buketi
 Süs bitkisi
 Nektar
 Çiçekçilik

Dönemsel fenomenler
Bahçe bitkileri
Üreme sistemi
Yoni sembolleri
Tozlaşma
Bitki cinselliği
Bitki üreme sistemi
Bitki morfolojisi

Çiçek


El crucero de Lajes (en portugués, cruzeiro das Lajes) es un monumento del tipo crucero situado en la freguesia de Lajes, en el archipiélago de las Azores (Portugal). Data del  y está inventariado como patrimonio histórico y religioso municipal.

Se encuentra parcialmente embebido en un muro situado en terrenos agrícolas, en una zona más elevado con un nicho delimitado por pilastras, imposta y un arco de medio punto. El remate consiste en una cornisa en cuyo centro sobresale un pilarete de sección triangular entre volutas, y que soporta una cruz metálica. A su vez, las pilastras laterales están rematadas por sendos pináculos. Existe un altar en el interior del nicho, y un segundo niño dentro de éste y tras el altar, que conserva una imagen de la Virgen María.

Constructivamente es una estructura de piedra revocada y encalada. Los elementos arquitectónicos singulares están realizados en sillería y pintados]].

Referencias
 (En portugués) Inventário do Património Histórico e Religioso para o Plano Director Municipal da Praia da Vitória.

Cruces monumentales de Portugal
Praia da Vitória
Arquitectura de Portugal del siglo XIX

Crucero de Lajes


سيناء للطيران هي شركة طيران مصرية خاصة، يقع المقر الرئيسي للشركة في العاصمة القاهرة، وتتخذ من مطار القاهرة الدولي مركزاً لعملياتها. تقوم سيناء للطيران بتسيير رحلاتها عن طريق طائرات الشركة الأم شركة مصر للطيران القابضة والتي استحوذت عليها بشكل كامل في 2002.

لمحة تاريخية
تأسست سيناء للطيران عام 1982 لتكون بذلك ثاني شركة طيران تسير رحلات بين مصر وإسرائيل، وذلك بعد إيقاف شركة «نفرتيتي للطيران» تشغيلها لهذا الخط، قامت الحكومة المصرية بإنشاء الشركة لتسيير الرحلات الجوية بين مطار القاهرة الدولي ومطار بن غوريون الدولي في تل أبيب، والسبب من وراء إنشاء الشركة هو منع القيادة السياسية في مصر لهبوط طائرات شركة مصر للطيران في مطارات إسرائيل، وكانت الشركة تسيير خمسة رحلات أسبوعية إلى تل أبيب على طائرة واحدة من طراز بوينغ 737-200. وأستمر نشاط الشركة حتى أوقفت عملياتها عام 2002، وقامت مصر للطيران القابضة بشراء أسهمها بالكامل وتشغيل الخط على متن طائرة من طراز بوينغ 737-500، وتسير الشركة حالياً رحلتين أسبوعياً إلى تل أبيب بعدما كانت تسعة رحلات أسبوعياً، وذلك بسبب عدم استقرار الأوضاع في الأراضي الفلسطينية.

الوجهات
 مصر
 القاهرة (مطار القاهرة الدولي). مركز العمليات
 إسرائيل
 تل أبيب (مطار بن غوريون الدولي).

الأسطول
 طائرة واحدة غير معلمة من طراز بوينغ 737-566 تشغلها مصر للطيران.

انظر أيضًا
 اتفاقية السلام المصرية الإسرائيلية
 مصر للطيران
 طيران العال

مراجع

تأسيسات سنة 1982 في مصر
شركات طيران أسست سنة 1982
شركات طيران مصرية
شركات مصرية أسست في 1982
شركات مقرها في القاهرة
علاقات مصرية إسرائيلية
مصر للطيران

سيناء للطيران


العتامة  هي مقياس لاختراقية الأشعة الكهرومغناطيسية أو الأنواع الأخرى من الإشعاع خلال وسط معين مثل الهواء أو جو الشمس، وخصوصًا للضوء المرئي. وفي الانتقال الإشعاعي (radiative transfer)، تصف العتامة امتصاص وتبعثر الإشعاع في الوسط، مثل البلازما، والعوازل الكهربائية، والدرع ضد الإشعاعات، والزجاج، إلخ. إن الجسم العاتم ليس شفافًا فيسمح للضوء بالمرور جزئيا خلاله، أو شفيف (Translucent) فيسمح بمرور بعض الضوء خلاله ويمتص جزءا.

تـُنفذ المادة العاتمة كمية ضئيلة من الضوء، فهي تمتص وتعكس وتبعثر معظم الضوء الساقط عليها. والمرايا والكربون الأسود هي مواد عاتمة. وتعتمد العتامة على تردد الموجات الضوئية . فبينما تكون بعض أنواع الزجاج شفافة في مجالٍ من الطيف المرئي، تكون عاتمة للضوء في مجال الأشعة فوق البنفسجية.

اقرأ أيضا
 تلسكوب الشمس دكيست

في الأرصاد الجوية
تقاس عتامة الشبورة في الأرصاد الجوية، وأحيانا تقول " مدى الرؤية 100 متر، أو مدي الرؤية 30 متر، فهي تقيس بذلك مدى إمتصاص الضباب للضوء في اتجاه سير السيارة مثلا.

اقرأ أيضا
 شفافية
 امتصاص (إشعاع كهرومغناطيسي)
 انعكاس
 امتصاصية مولية

مراجع

إشعاع كهرومغناطيسي
بصريات
تبعثر وامتصاص ونقل إشعاعي (بصريات)
فيزياء الزجاج
مطيافيات

عتامة


x	ඇෆරිn.wකානා අධ්යoයන පිළිබඳ ජාත්යාන්තර ජර්නලය -  අපරි්ිළකානු ජනතාවගේ අත්දැකීම් පර   ශ්න කිරීම සහ විශ්ලේෂණය සඳහා නිර්මාණය වී ඇත.
x	අපරිය.wකානු ඉතිහාස අධ්ය යන පිළිබඳ ජාත්යහන්තර ජර්නලය - අපරි‍ුයකාවේ ඉතිහාසය පිළිබඳ සෑම අන්දමකම ලිපි පරාe  ග් ඓතිහාසික පුරාවිද්යාකවේ සිට මහාද්වීපයේ වර්තමාන අර්බුද දක්වාත් අපරිාසයකාව සහ නව ලෝකයේ අපරිඅපරකානු අමෙරිකානුවන් අතර සබඳතා ත් ඇතුලත් වේ.
x	ඇෆරි.wකානා - අපරි යනකාව සහ ඩයස්පෝරාව පිළිබඳ අදහස් ඇතුලත් ජර්නලයකි.
x	ඇෆරි.wකානා ඉලෙක්ට්රොපනික නාමාවලිය - මෙයට අපරිපිළකාව පිළිබඳ සෑම අංගයක් ම පාහේ  -එහි ජනතාව නිවාස නගර දිස්තරි්  ක්ක පරාි  න්ත රාජ්යේ පරරි දේශ ආදියේ සමාජයීය ආර්ථික තිරසාර සංවර්ධනය නිර්මාණශීලී සාහිත්යි කලාව සහ ඩයස්පෝරාව පිළිබඳව - අඩංගු වේ.
x	ඇෆරි .wකානා ඔන්ලයින් සංස්කෘතික කලාව හා ගවේෂණ පිළිබඳ අපරි   කානු කේන්ද්රයයේ ජර්නලය.

http://en.wikipedia.org/wiki/Black_studies#Journals

ඇෆරිකානා අධ්යයන - ජර්නල


The Fairmont Copley Plaza is a Forbes four-star, AAA four-diamond hotel in downtown Boston, Massachusetts managed by Fairmont Hotels and Resorts. It stands on Copley Square, part of an architectural ensemble that includes the John Hancock Tower, Henry Hobson Richardson's Trinity Church, and Charles Follen McKim's Boston Public Library.

The Fairmont Copley Plaza is recognized as one of the Historic Hotels of America, a program of the National Trust for Historic Preservation. It is currently under consideration for local landmark status with the Boston Landmarks Commission.

Construction and opening

The Copley Plaza was built on the original site of the Museum of Fine Arts and named in honor of John Singleton Copley, an American painter. The total cost was $5.5 million.

The hotel's architect was Henry Janeway Hardenbergh, who also designed other hotels, including the Willard Hotel in Washington, D.C. and the Plaza Hotel in New York City, the Copley Plaza's sister hotel. The seven-floor hotel is constructed of limestone and buff brick in the Beaux-Arts style. The E-shaped building is supported by pilings driven to a depth of  below the street level.

When it opened in 1912, Boston Mayor John F. Fitzgerald presided over a reception with over a thousand guests. Rooms had been booked as early as 16 months in advance. Its first manager, who also lived at the hotel, served for 22 years and he and the hotel were so prominent as to merit an obituary in the New York Times. It became for some years the site of the annual Harvard-Yale dance and other post-football dances, denounced by the authorities of local women's colleges who forbade their students from attending: "These dances have nothing to do with the colleges in question, but have merely a financial interest in them. There is not doubt that they are of an extremely questionable nature owing to the fact that they are entirely opened to the public."

The hotel marked its centennial with another ribbon cutting ceremony by Boston Mayor Thomas Menino on August 16, 2012.

Ownership
Sheraton Hotels bought The Copley Plaza in 1941. They renamed it the Sheraton-Plaza Hotel in 1951 and operated it under that name until 1972, when they sold it to John Hancock Insurance for $6.5 million. The new owners renamed the hotel The Copley Plaza, but Sheraton continued to operate the property until 1974, when John Hancock hired Boston hospitality management firm Hotels of Distinction's Alan Tremain to run The Copley Plaza. During this time, the restaurants in the hotel were considered some of the best in the city and featured such chefs as Lydia Shire, Jasper White, and Gordon Hamersley.

John Hancock sold the hotel in 1988 for $56 million to local businessman James A. Daley, in partnership with a subsidiary of Harvard University.  In 1993, Harvard brought in Wyndham Hotels & Resorts to manage The Copley Plaza and it became The Copley Plaza - A Wyndham Hotel.

In September 1996, Saudi Prince Al Waleed bin Talal Al Saud and Olympus Real Estate Corporation partnered to buy the hotel from Harvard for $70 million. Fairmont Hotels, which Prince Al Waleed then owned a controlling interest in, assumed management of the hotel, which was renamed The Fairmont Copley Plaza Boston.

On September 21, 1999, Prince Al Waleed bought out Olympus's share of the hotel, assuming 100% ownership. Between 1999 and 2001, Fairmont Hotels was significantly reorganized, with Prince Al Waleed only owning a 16.5% stake in the resulting company. On July 24, 2001, Fairmont Hotels bought a 50% stake in the hotel from Prince Al Waleed for $23 million. On February 11, 2003, Fairmont bought out Prince Al Waleed's remaining 50% stake in the hotel for a further $23 million. By this point, Prince Al Waleed's direct stake in Fairmont had decreased to 4.9%.

Fairmont sold the hotel to FelCor Lodging Trust Inc. in September 2010 for $98.5 million. This was part of Fairmont's movement away from direct real estate ownership, but Fairmont continued to manage the hotel. FelCor was sold to RLJ Lodging Trust in April 2017, and RLJ sold the hotel in December 2017 to Ashkenazy Acquisition Corp. for $170 million. The hotel has more recently been branded simply as Fairmont Copley Plaza.

Features

The entrance hallway has been called "Peacock Alley" since the 1920s. The  lobby has a  high gilded coffered ceiling with matching Empire style crystal chandeliers and Italian marble columns. Much of the classical architecture and decor has been preserved, including the back-to-back "P" monogram.

The hotel is known for these industry firsts: the first hotel completely air-conditioned in Boston, the first hotel with an international reservations system, and the first to accept credit cards.

Historical events
From its opening, the hotel was a center of the social life of Boston's elite. In 1913, Hamilton Fish, Jr., held a "Lenten dance" where "society leaders ... from New York, Philadelphia, Chicago, Washington and Boston greeted the coming of daylight this morning at the Copley Plaza Hotel".

In the 1920s, John Singer Sargent kept rooms at the hotel and painted portraits there. Sargent used one of the hotel's employees, a black elevator operator named Thomas McKeller, as the model for the Greek god Apollo in his decoration of Boston's Museum of Fine Arts.

Frederick Kerry, paternal grandfather of US Senator John Kerry, committed suicide with a gunshot to the head in the restroom of this hotel on November 23, 1921.

In the 1930s, the Boston Horse Show awarded The Copley-Plaza Challenge Trophy.

In February 1935, civic leaders held a dinner for Babe Ruth at The Copley Plaza to celebrate his return to Boston after 16 years with the New York Yankees.

On August 3, 1940, back-up catcher for the Cincinnati Reds, Willard Hershberger, despondent over a series of losses in which he performed poorly, took his own life in the bathroom of his Hotel room at the Copley Plaza. He was discovered laying beside the tub with his throat slit. He was only 30 years old. His father had also committed suicide and he told Reds Manager, Bill McKechnie that he was going to "do it, too ..."

On March 29, 1979, a disgruntled former employee set multiple fires in both The Copley Plaza and the nearby Sheraton Boston hotels. The fire at the Copley Plaza, which was occupied by 430 people at the time, injured thirty and killed one.  Among those injured was media mogul Sumner Redstone, who survived by hanging from a third-story window. His hand was partially paralyzed from the fire. Film director Rob Cohen was also rescued from the fire, which partly inspired his 1996 film Daylight.

Celebrity guests

The Copley Plaza Hotel has been host to many famous people. Every US President since William Howard Taft, and royalty from Greece, Thailand, Abyssinia, Saudi Arabia, Iran, Belgium, Denmark, and the United Kingdom have visited the hotel. Celebrities including John Lennon, Tony Bennett, Lena Horne, Frank Sinatra, and Luciano Pavarotti have also been guests. Elizabeth Taylor and Richard Burton chose the Copley Plaza for their second honeymoon.

In popular culture

The climax of Robert B. Parker's 1973 Spenser novel The Godwulf Manuscript takes place in Room 411 of the hotel.

The hotel provides the setting of a few scenes in the 1999 cult classic film The Boondock Saints.

Other movies and TV shows filmed at the property include The Equalizer 2, The Firm, Bride Wars, and American Hustle.

The fictional Tipton Hotel from the Disney Channel Sitcom, The Suite Life of Zack & Cody shares the same address as the real hotel, 138 St. James Avenue. This, along with the Hotel Vancouver would serve as the inspiration for the Tipton.

References

External links

Fairmont Copley Plaza official website
Fairmont Copley Plaza on Historic Hotels of America

Historic Hotels of America
Henry Janeway Hardenbergh buildings
Copley Square
Copley Plaza
Hotels in Boston
Hotel buildings completed in 1912
1912 establishments in Massachusetts
Sheraton hotels

Fairmont Copley Plaza


Moiséyu /šajenski many flies ili flint people/, ime jedne skupine Indijanaca koja je činila posebnu bandu u kružnom kampu Šajena. Swanton ih klasificira kao jednu od bandi Šajena, dok ih Grinnell nema na svome popisu. Prema tradiciji Šajena oni su im bili susjedi u njihovom starom domu na sjeverozapadu Minnesote, s kojima zajedno oko 1700 godine migriraju na zapad prema Missouriju

Moiseyu su bili u dobrim i prijateljim odnosima sa Šajenima, a zbog napada Indijanaca koji su posjedovali puške zajedno su krenuli prema Missouriju gdje su zajedno lovili bizone u prerijama sjeverno od Missourija. Kako im je nedostajao stari dom mnogi su se vraćali natrag u Minnesotu, ali su s vremnenom posjećivali Šajene na prerijama. Posljednji takav posjet zbio se oko 1814. godine nakon čega je prestao kontakt sa šajenima. Oni koji suostali među Šajenima stvorii su malenu bandu Moiséyu.

Nicholas J. Santorou u svom "Atlas of the Indian Tribes of North America and the Clash of Cultures" također kaže da su jedno od zasebnih indijanskih plemena iz porodice Siouan koje je prije nego što su se nastanili uz rijeku Missouri u Dakotama, živjeli u jezerskom području sjeverozapadne Minnesote.

Neki autori smatraju da su možda identični Monsonima.

Izvori

Cheyenne
Indijanci, Wisconsin
Indijanska plemena

Moiséyu


وليم الأوكامي  (ولد 1288 - توفي 1348) هو راهب ومدرسي إنكليزي من أوكام، قرية صغيرة في سري. يعتبر وليام الأوكامي بالترافق مع توما الأكويني، دانز سكوطس، وابن رشد من عظماء المفكرين في القرون الوسطى، وكان له أثر فكري وسياسي على مجاري الأحداث في القرن الرابع عشر. وحدث خلاف بينه وبين البابا وقد ترك أفينيون سرا عام 1328.

له فكرة فلسفية تسمى شفرة أوكام والتي توضح أن أبسط السبل لحل المشكلة هو الحل الصحيح لها.

الإيمان والعقل
تبنى ويليام الأوكامي الإيمان قائلًا: «وحده الإيمان يمنحنا الوصول إلى الحقائق اللاهوتية. طرق الله ليست منفتحة للعقل، لأن الله اختار بحرية إنشاء عالم وإنشاء طريقة للخلاص فيه بصرف النظر عن أي قوانين يكشفها المنطق الإنساني أو العقلانية». اعتقد ويليام أن العلم كان مسألة اكتشاف ورأى بأنّ الله هو الضرورة الوجودية الوحيدة. اعتُبر ويليام الأوكامي من الفلاسفة المهمين باعتباره لاهوتيًا امتلك اهتمامًا قويًا ومتطورًا في المقاربة المنطقية ومنهجًا ناقدًا غير معتمد على مناهج بناء الأنظمة.

الفكر الفلسفي
دعا ويليام الأوكامي إلى إصلاح الأسلوب والمحتوى في الفلسفة المدرسية بهدف التبسيط. أدرج ويليام الكثير من أعمال اللاهوتيين السابقين خاصةً دانز سكوطس الذي استخلص منه ويليام الأوكامي نظرته إلى الجبروت الإلهي ورأيه في الرحمة والتسويغ والكثير من نظريته المعرفية وقناعاته الأخلاقية. ومع ذلك، امتلك ويليام آراءً معارضة لسكوطس فيما يخص القدر والتكفير وفهمه للكونيات وتمييزه الشكلي للإله من الخارج (بالنسبة للمخلوقات) ورأيه بالتقتير أو البخل الذي أصبح معروفًا باسم نصل أوكام.

الفكر الفلسفي

الإسمانية
كان ويليام الأوكامي رائدًا في الفلسفة الإسمية ويعتبره البعض والد نظرية المعرفة الحديثة بسبب موقفه القوي الذي يقول بأنّ الأفراد موجودون بينما مسلمات ما وراء الطبيعي هي نتاج عقل بشري ولا تمتلك أية إدراك منفصل خاص. أنكر ويليام الوجود الحقيقي للعوالم الميتافيزيقية ودعا إلى الحد من الأنطولوجيا. يعتبر ويليام الأوكامي أحيانًا مدافعًا عن المذهب التصوري بدلًا من الإسمي؛ فقد اعتبر فلاسفة الإسمية أن المسلمات عبارة عن أسماء مجردة (أي كلمات لا كيانات موجودة)، بينما اعتبرها فلاسفة التصورية مفاهيم عقلية (أي أنها أسماء ولكن أسماء مفاهيم، موجودة ولكنها موجودة في العقل فقط). لذلك، يمتلك مفهوم المسلمات تمثيل داخلي هو نتاج الفهم نفسه الذي يضع في العقل الأشياء التي ينسبها إليه العقل. إنه مصطلح القانون الانعكاسي للدماغ، فالمسلمة ليست مجرد كلمة كما علَّم روزلين ولا حديث كما قال بيار أبيلار، وإنما هي كلمة مستخدمة في جملة باعتبارها البديل العقلي لأشياء حقيقية. لهذا السبب، يدعى ويليام أحيانًا بـ «الاصطلاحي» لتمييزه عن الإسميين والتصوريين.

كان ويليام الأوكامي إراديًا لاهوتيًا اعتقد أنه إذا أراده الله أن يتجسد كحمار أو ثور أو حتى كحمار ورجل في الوقت نفسه لكان ذلك. انتقده زملاءه اللاهوتيين والفلاسفة بسبب هذا الاعتقاد.

التفكير الفعال
كان التفكير الفعال من بين الإسهامات المهمة التي قدمها ويليام للعلم والثقافة الفكرية الحديثة مع مبدأ التقتير في التفسير وبناء النظريات التي أصبحت معروفة باسم نصل أوكام. ينص هذا المبدأ كما أوضحه برتراند راسل على أنه إذا استطاع المرء أن يفسر الظاهرة دون افتراض هذا الكيان الافتراضي أو ذاك، فلن يكون هناك سبب لافتراضه، أي أنه ينبغي على المرء دائمًا اختيار التفسير بأقل عدد ممكن من الأسباب أو العوامل أو المتغيرات المحتملة. لقد صاغها على النحو التالي: «لا يجب طرح شيء دون سبب معين، إلا إذا كان هذا بديهيًا (حرفيًا، معروف من خلاله) أو معروف بالتجربة أو ثبت من خلال سلطة الكتاب المقدس». اعتبر الأوكامي الله الكيان الوحيد الضروري، وكل شيء آخر غير ذلك مشروط. وهو بالتالي لا يقبل مبدأ العلة الكافية، ويرفض التمييز بين الجوهر والوجود، ويعارض المذهب التوماوي للفكر النشط والسلبي المنفعل. يظهر تشكك الأوكامي الذي تتطلبه عقيدة الالتزام الأنطولوجي خاصته في قوله بأن العقل الإنساني لا يستطيع إثبات خلود الروح أو وجود الله ووحدته؛ إذ يمكننا معرفة هذه الحقائق بالوحي وحده.

الفلسفة الطبيعية
كتب ويليام الكثير عن الفلسفة الطبيعية، بما في ذلك تعليق طويل على مؤلف «السماع الطبيعي» لأرسطو. ووفقًا لمبدأ الالتزام الأنطولوجي، يؤكد ويليام أننا لا نحتاج إلى السماح للكيانات بالوجود في جميع فئات أرسطو العشر؛ وبالتالي نحن لا نحتاج إلى فئة الكمية، لأن الكيانات الرياضية ليست «حقيقية». اعتقد أرسطو بوجوب تطبيق الرياضيات على فئات أخرى كالمادة أو الصفات، وبالتالي توقع النهضة العلمية الحديثة بينما انتهك الحظر الأرسطوي  للتغير في الموضع.

نظرية المعرفة
رفض ويليام النظرية الدراسية للأنواع في نظرية المعرفة باعتبارها غير ضرورية وغير مدعومة بالتجربة لصالح نظرية التجريد، وقد كان هذا تطورًا هامًا في أواخر نظرية المعرفة في العصور الوسطى. ميز ويليام أيضًا بين الإدراك الحدسي والتجريدي؛ إذ يعتمد الإدراك الحدسي على وجود أو عدم وجود الكائن، بينما يستخلص الإدراك التجريدي الكائن من الوجود المسند. لم يتخذ المقاربون للأمر حتى الآن قرارًا حول أدوار هذين النوعين من الأنشطة المعرفية.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص حرموا كنسيا من قبل الكنيسة الرومانية الكاثوليكية
العلم في القرن 14
خريجو جامعة أوكسفورد
رجال دين-علماء كاثوليك
رومان كاثوليك إنجليز
رياضياتيو القرن 14
رياضياتيون إنجليز في القرن 14
فلاسفة القرن 13
فلاسفة القرن 14
فلاسفة اللغات
فلاسفة إنجليز
فلاسفة كاثوليك
فلاسفة مدرسيون
قديسون أنجليكانيون
كتاب اللغة اللاتينية في القرن 14
كتاب إنجليز في القرن 14
لاهوتيون مسيحيون إنجليز
مدرسية (فلسفة)
معلقون لاتينيون على أرسطو
منطقيون إنجليز
مواليد 1285
مواليد 1287
وفيات 1347
وفيات في ميونخ

وليم الأوكامي