é uma estação de trem na cidade de Toyota, província de Aichi. Passam por ela as .

A Estação de Toyohashi é a única estação na qual os passageiros podem fazer a troca de trens da linha  (Aikan) sem passar pelas catracas.

Linhas
 Ferrovia anel de aichi
 ■ (Aikan)

História
A Estação Mikawa-Toyota foi inaugurada em 27 de dezembro de 1937 como uma estação da linha ferroviária Okazaki de propriedade privada de Mikawa. A Ferrovia Mikawa foi fundida com a Meitetsu em 1º de junho de 1941, e a Linha Okazaki tornou-se a Linha Meitetsu Okazaki. O nome da estação foi renomeado como Estação Toyota-Jidōsha-mae (, Toyota-jidōsha-mae eki) em 1º de outubro de 1959. Em 30 de agosto de 1973, a extensão desta estação para a Estação Koromo foi descontinuada. A estação foi transferida para a Linha Okata da Japan National Railways (JNR) conectando Okazaki com Shin-Toyota em 26 de abril de 1976.

Com a privatização da JNR em 1º de abril de 1987, a emissora passou a ser controlada pela JR Central. A estação foi transferida para o terceiro setor Aichi Loop Railway Company em 31 de janeiro de 1988 e voltou ao seu nome original.

Plataformas

A Estação Mikawa-Toyota consiste em 1 plataforma de ilha elevada que serve duas trilhas.

Instalações ao redor da estação
 Fábrica da sede da Toyota()
  Mikawa-Toyota

Estações adjacentes
 Ferrovia anel de aichi
  ■Linha ferrovia anel de aichi
  - Estação de Mikawa-Toyota -

Ligações externas

 Informações da estação Ferrovia anel de aichi
 Encontre imagens da Estação Mikawa-Toyota -

Mikawa-Toyota
Toyota (Aichi)
Estações ferroviárias inauguradas em 1937

Estação de Mikawa-Toyota


Fredegund or Fredegunda (Latin: Fredegundis; French: Frédégonde; died 8 December 597) was the queen consort of Chilperic I, the Merovingian Frankish king of Soissons. Fredegund served as regent during the minority of her son Chlothar II from 584 until 597.

Fredegund has traditionally been given a very bad reputation, foremost by the accounts of Gregory of Tours, who depicts her as ruthlessly murderous and sadistically cruel, and she is known for the many cruel stories about her, particularly for her long feud with queen Brunhilda of Austrasia, Fredegund's sister-in-law.

Queen
Fredegund was born into a low-ranking family but gained power through her association with King Chilperic. Originally a servant of Chilperic's first wife Audovera, Fredegund won Chilperic's affection and persuaded him to put Audovera in a convent and divorce her.

Chilperic put Fredegund aside and married Galswintha, the daughter of Visigothic King Athanagild, after his half-brother and rival, King Sigibert I of Austrasia, had married Gailswintha's younger sister Brunhilda in 566. Gregory of Tours remarks that the marriage to Galswintha began happily, because she brought with her a handsome dowry. The marriage soon deteriorated, and Galswintha died the same year, probably strangled on the orders of Chilperic or Fredegund(c. 568), who succeeded Galswintha as queen. Galswintha's sister, Brunhilda, however, began a feud which lasted more than 40 years.

Gregory of Tours suggests that the Queen had committed adultery. During a dinner with King Guntram, the recently widowed Fredegund rose to leave the table with the excuse that she was pregnant. The announcement surprised the King, as her son Clothar II was born only four months earlier. Gregory of Tours interprets this exchange as a result of Fredegund's unfaithfulness to her husband.

In 580 AD, an epidemic of dysentery broke out in Gaul, afflicting Fredegund's husband King Chilperic and their two sons, Chlodobert and Dagobert. Believing the plague to be a result of her sins, Fredegund burned a number of tax records she feared were unjust and encouraged Chilperic to do the same. Her sons, however, did not survive the epidemic. Following their funerals, Fredegund made a large donation to churches and the poor to continue to atone for her sins. Another of Fredegund's sons, Samson, was stricken with a serious illness while the family was under siege in Tournai. According to Gregory, Fredegund feared that she would catch the disease from Samson and cast him away from her, allowing him to die. The King was offended by her actions as the child had not yet been baptized. When Samson survived longer than expected, Fredegund relented and had him baptized according to the King's wishes.

Conflict with Rigunth

Gregory of Tours records the bad relationship between Fredegund and her daughter Rigunth:

She was jealous of her own daughter, Rigunth, who continually declared that she should be mistress in her place. Fredegund waited her opportunity and under the pretense of magnanimity took her to the treasure-room and showed her the King's jewels in a large chest. Feigning fatigue, she exclaimed "I am weary; put thou in thy hand, and take out what thou mayest find." The mother thereupon forced down the lid on her neck and would have killed her had not the servants finally rushed to her aid.

When Rigunth was sent off to her Visigothic fiancé in Spain Reccared, son of Liuvigild, her entourage was so laden with rich gifts that the Frankish nobles objected that the royal fisc had been depleted. Fredegund asserted that all the gifts had come out of property amassed by her husband's generosity. On the long journey, Rigunth's retainers repeatedly robbed and abandoned her, and by the time she reached Toulouse there was little left. When Chilperic died in 584 AD, Desiderius of Aquitaine went to Toulouse to secure the remaining treasure.

The Neustrian ex-domesticus Leunardus travelled to the Cathedral of Paris, where the Queen was staying, to relay the news of Rigunth's capture. By Gregory's account, Fredegund was so enraged at Leunardus's message that she ordered his public humiliation in the center of the church. She had him beaten, chained, and jailed along with the cooks and bakers who accompanied him on the journey. She stopped short of killing him, however, due to his political status in the region.

Regency

Upon the death of Chilperic I in 584, Fredegund became regent during the minority of her infant son Chlothar II. She took sanctuary in the cathedral of Paris. After obtaining the protection of King Guntram, she ensured that her son Chlothar's claim to the throne of Neustria was recognized by his subjects. She would then reside north of Rouen. During the latter half of her life, the political situation between Neustria and Austrasia and Burgundy broke down into full on conflict.  In these wars, she took on the role of commander and led the Neustrian armies to victory on multiple occasions.

Religion
During Fredegund's regency, she maintained the support of the clergy. According to Gregory Halfond, it was found that a core group of a dozen bishoprics in Northern Gaul remained loyal to Fredegund and Chlothar. Halfond also notes that Fredegund was shown to have granted financial patronage to the Bishop of Le Mans, "...In his testament of 616, Bishop Bertram of Le Mans acknowledges that he originally received the villa of Bonnelles in Étampes as a gift from Fredegund and her young son Chlothar II, for whom she served as regent, sometime between 596 and 597."  Fredegund's donation to Bishop Bertram was not the only isolated case of generosity as the Neustrian monarchy also maintained friendly relations and patronized St. Radegund's monastery of the Holy Cross in Poitiers.

Major attempts
Fredegund is said to have ordered the assassination of Sigebert I of Austrasia in 575 and also to have made attempts on the lives of Sigebert's son Childebert II, her brother-in-law Guntram, king of Burgundy, and Brunhild. After the mysterious assassination of Chilperic in 584 AD, Fredegund seized the Kings riches and took refuge in the Notre Dame de Paris cathedral. Both she and her surviving son, Clothar II, were protected by Guntram until he died in 592. Newly widowed, Fredegund attempted to seduce the Neustrian official Eberulf but was ultimately rejected. Gregory of Tours later suspects her of orchestrating Eberulf's subsequent assassination.  In 593, she led troops to an upset rout of Brunhilda's troops at the Battle of Droizy.

Persecution of Praetextatus

Additionally, Gregory of Tours suggests that the persecution of the Bishop Praetextatus was largely driven by Fredegund. Following Praetextatus's return from exile, the Queen met him in church and threatened to have him exiled a second time. However, the Bishop was not concerned because he believed he would receive his reward in heaven, whereas Fredegund would be punished in hell. In 586, Fredegund ordered the assassination of Praetextatus and had one of her agents stab him during Easter Mass. The Queen later visited Praetextatus on his deathbed and offered the assistance of her physicians, which Gregory of Tours interprets as an excuse to witness the bishop's death. Praetextatus urged her to repent of her sins before finally succumbing to his wounds. Fredegund later conducted assassination plots against a number of political officials who condemned the assassination, including the Bishop of Bayeux and King Guntram.

Death
Fredegund died of natural causes on 8 December 597 in Paris. The tomb of Frédégonde is a mosaic figure of marble and copper, situated in the Saint Denis Basilica, having come from the abbey church of Saint-Germain-des-Prés.

Fredegund did not live to see it, but her son's execution of Brunhilda bore the mark of her conflict with Fredegund. Clothar II, then the king, ordered that she be tied by the arms and hair to the tail of a young, untamed horse, and dragged through the entire army. As soon as the king gave this order, it was carried out. The first time the man who was on the horse dug his spurs in, the horse kicked up his heels with such force that Brunhilda's head flew off. Her body was dragged through the bushes and brambles, over hills and dales, so that it was torn to pieces, limb from limb.

Issue
With Chilperic I, she had five sons and one daughter, Rigunth (* around 570; † after 585). The four oldest sons were Chlodobert (* 565, † 580), Samson (* 575, † 577), Dagobert († 580) and Theuderic (* 582, † 584), who all died at a young age.

Legacy

Reputation
Fredegund traditionally has had a negative reputation. According to Gregory of Tours, it is understood that as queen, Fredegund involved herself in court intrigue and was responsible for numerous assassination plots on political figures and clergy alike, such as the Bishop of Rouen, Praetextatus, and King Guntram of Burgundy. However, Gregory of Tours' account must be taken with suspicion as it is heavily biased against Fredegund. Halfond mentions the existence of inconsistencies regarding the relationships within the Neustrian court. For example, Bishop Leudovald whom Fredegund is mentioned to have targeted for assassination after the plot against Praetextatus succeeded for fear that Leudovald would find out and expose her. The plot ultimately failed and supposedly their relationship became racked with tension, however, regardless of fact that an attempt on his life was made he still saw fit to offer Fredegund a favor in 587 which entailed freeing one of her legates who was imprisoned on charges of carrying out an assassination in her name. Furthermore, even during the reign of Fredegund's son, King Chlothar II, Leudovald continued to receive favor from the Neustrian monarchy and was invited to attend the Council of Paris in 614. Such oddities within Gregory's accounts may suggest that his account of Fredegund's villainy is exaggerated and this exaggeration likely has to do with his ties outside of Neustria.

Gregory himself was a Gallo-Roman whose family was a part of the senatorial classes, his position within society allowed him to become Bishop of the diocese of Tours.  The connections he also gained from his senatorial heritage also intertwined him with the likes of King Sigebert, his wife Brunhild, and the Austrasian court which served as a rival kingdom to Neustria. In fact, it was King Sigebert I and Brunhilda that were responsible for his appointment to the bishopric of Tours. According to the historian, E.T. Dailey, these various influences likely served as the reason why he juxtaposed Fredegund and Brunhild together. Familiarity and patronage would result in a close relationship between Gregory and Brunhild, to maintain such a relationship he likely felt he was unable to comment thoroughly on her faults.

As a result, Gregory of Tours portrays them as political enemies and moral opposites to the point where Brunhild receives almost no criticism within his record while Fredegund is accused of performing witchcraft, sacrilege, and even treason along with her various assassination plots. He likely hoped that having such a stark comparison would serve as an endorsement of Brunhild and justify his political relationship with her. This lack of criticism becomes suspect when we consider later accounts written by other scholars such as Fredegar who wrote differing interpretations on the reputation of Brunhild.  After Gregory's death, Brunhild fell from power and was accused of various regicides which resulted in her being subject to a punitive death.  These accusations, whether real or fabricated due to court intrigue, show that Brunhild, a contemporary counterpart to Fredegund and equal status to her in queenship, also had internal enemies to contend with. The only exception is that because of her relationship with Gregory, Brunhild had a patron that could uphold her reputation.

Music
French composers of the late Romantic period dramatized her story in music. Ernest Guiraud began composing the opera Frédégonde with a libretto by Louis Gallet but did not finish before his death in 1892; it was then completed by Camille Saint-Saëns and Paul Dukas and premiered in 1895.

Max d'Ollone received the Prix de Rome in 1897 for his cantata Frédégonde.

Fredigundis, an opera in three acts by Franz Schmidt, text after Felix Dahn by Bruno Hardt-Warden and Ignaz Michael Welleminsky, was composed 1916–21, and premiered in Berlin in 1922.

Notes

See also
List of Frankish queens
Merovingian dynasty

References
 Gregory of Tours, History of the Franks, Book IX. Ch. 34, Translated by O. M. Dalton, Vol. II. pp. 405–406
 Alan Dundes, Cinderella: A Casebook, Ch. 1 The Cat Cinderella by Giambattista Basile (University of Wisconsin Press, 1982).

Bibliography
Gregory of Tours. A History of the Franks. Translated by Lewis Thorpe. London: Penguin Books, 1974.
Dailey, E.T. Queens, Consorts, Concubines: Gregory of Tours and Women of the Merovingian Elite. Boston: Brill Academic Publishers, 2015.
Ferros, Bonnie and Isabel Moreira, eds. The Oxford Handbook of the Merovingian World. Oxford: Oxford University Press, 2020.

 Puhak, Shelley. The Dark Queens. Bloomsbury. ISBN 9781635574913. 2022.
Wemple, Suzanne Fonay. Women in Frankish Society, Marriage and the Cloister, 500 to 900. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1981.

External links

6th-century births
597 deaths
Frankish queens consort
Merovingian dynasty
Mistresses of French royalty
Burials at Saint-Germain-des-Prés (abbey)
Burials at the Basilica of Saint-Denis
Regents of France
6th-century Frankish nobility
6th-century Frankish women
Royal reburials
Queen mothers
6th-century women regents

Fredegund


Dr. August Oetker () a fost un inventator german al prafului de copt.

Biografie

Primii ani
August Oetker s-a născut pe 6 ianuarie 1862 în Obernkirchen, Germania.

Cariera
În 1891, el a cumpărat farmacia Aschoffsche din Bielefeld și a dezvoltat un agent de coacere, care a fost proiectat pentru a asigura succesul procesului de coacere. Anterior Oetker, Justus von Liebig și studentul său american, Eben Horsford, a avut deja descoperirea prafului de copt. Din 1893, el și-a distribuit invenția sub numele de brand Backin, punând astfel baza companiei de familie, numită Oetker-Gruppe. Această companie utilizează încă aceeași rețetă pentru a produce praf de copt. La 21 septembrie 1903, Oetker a depus un brevet pentru procedura sa de fabricare a pudrei de copt de lungă durată sau a făinii gata preparate.

Datorită succesului marketingului, produsele sale s-au vândut destul de bine și, în curând, vechea farmacie sa transformat într-o companie de succes. În 1900, a construit prima sa fabrică de producție și până în 1906 a vândut 50 de milioane de pachete Backin.

Moartea și moștenirea
A murit pe 10 ianuarie 1918 in Bielefeld, Germania. Mai târziu, nepotul sau, Rudolf August Oetker a preluat compania.

Note

Legături externe

Nașteri în 1862
Decese în 1918
Dr. Oetker

August Oetker


Jiang Wen (姜文, Jiaang Wén) (født 5. januar 1963) er en kinesisk filmskuespiller, manuskriptforfatter og instruktør. Som instruktør henregnes han nogle gange til "sjette generation", der kom frem i 1990'erne. Han har blandt andet vundet Golden Horse Award for bedste instruktør i 1996 med In the Heat of the Sun og Hong Kong Film Award i 1998 for bedste birolle med The Soong Sisters. Jiang er også kendt internationalt som skuespiller, idet han medvirkede sammen med Gong Li i Zhang Yimous debutfilm Red Sorghum (1986) og i Rogue One: A Star Wars Story (2016). Han er storebror til skuespilleren Jiang Wu.

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Kina
Filminstruktører fra Kina
Manuskriptforfattere

Jiang Wen


ماركو أوريليو بريتو دوس برازيريس أو محمد أوريليو، من مواليد 15 ديسمبر 1977 في ريو دي جانيرو في البرازيل ، لاعب كرة قدم تركي.

يلعب مع نادي فنربغشة منذ عام 2003.

بدأ باللعب مع منتخب تركيا لكرة القدم في عام 2006.

روابط خارجية

مراجع

أتراك متجنسون
أتراك من أصل برازيلي
أشخاص اعتنقوا الإسلام
أشخاص على قيد الحياة
برازيليون مهاجرون إلى تركيا
رياضيون أتراك مغتربون في البرازيل
رياضيون أتراك مغتربون في إسبانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في تركيا
رياضيون من مدينة ريو دي جانيرو
طاقم نادي فنار باغجة لكرة القدم غير اللاعبين
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو بشكتاش
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو ريال بيتيس
لاعبو طرابزون سبور
لاعبو فلامينغو
لاعبو فنار باغجه
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم أتراك
لاعبو كرة قدم أتراك مغتربون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم رجالية أتراك
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم من ريو دي جانيرو
لاعبو كرة قدم من مدينة ريو دي جانيرو
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم
لاعبو نادي أولاريا أتلتيكو
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1398 هـ
مواليد 1977
مواليد في ريو دي جانيرو

محمد أوريليو


The Crowd Roars é um filme de drama esportivo estadunidense de 1938, dirigido por Richard Thorpe e estrelado por Robert Taylor.

Elenco

Filmes dos Estados Unidos de 1938
Filmes em preto e branco
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes com trilha sonora de Edward Ward
Filmes dirigidos por Richard Thorpe
Filmes de esporte dos Estados Unidos
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de esporte da década de 1930
Filmes de drama da década de 1930
Filmes em língua inglesa

The Crowd Roars


Américo Ferreira da Silva (? — ?) foi um militar e político brasileiro.

Intendente de São Lourenço do Sul
Foi intendente de São Lourenço do Sul, dirigindo o município por duas vezes, sendo o primeiro mandato entre 31 de agosto de 1917 e 15 de novembro de 1920 mandanto esse que exerceu para completar o tempo de Nonô Centeno que faleceu durante seu mandato.

O segundo mandato foi entre 15 de novembro de 1924 e 15 de novembro de 1928.

Foi durante seu segundo mandato que ocorreu a criação do Grupo Escolar Cruzeiro do Sul, em 7 de abril de 1926.

Prefeitos de São Lourenço do Sul

Américo Ferreira da Silva


Kossou Gölü (Fransızca: Lac de Kossou), Fildişi Sahili'nin orta kesimlerinde, Bandama Nehri üzerinde 1973 yılında yapılan Kossou Barajı'nın sularının meydana getirdiği yapay bir göldür. Gölün oluşturulması sırasında yaklaşık 85,000 insan tahliye edilerek başka bölgelere yerleştirilmiştir.

Fildişi Sahili'ndeki göller

Kossou Gölü


Cangurus, wallabies e outros Macropodidae tornaram-se símbolos da Austrália, além de aparecerem na cultura popular internacionalmente e dentro da própria Austrália.

Os cangurus fazem parte do significado cultural e espiritual de muitos indígenas australianos. Desde a sua descoberta na Europa, os cangurus tornaram-se um emblema da Austrália, aparecendo em seu brasão e em muitos brasões estaduais e municipais, logotipos australianos como o logotipo da Qantas, nomes de equipes esportivas australianas, mascotes como o Boxing Kangaroo e na arte pública. Os cangurus também estão bem representados no cinema, televisão, músicas, brinquedos e lembranças ao redor do mundo.

Primeiros encontros europeus
O canguru foi considerado uma raridade única quando o HMB Endeavour de James Cook chegou à Inglaterra em 1771 com um espécime a bordo. Com o tempo, passou a simbolizar a Austrália e os valores australianos.

Joseph Banks, o naturalista da viagem de Endeavour, encomendou a George Stubbs a pintura de um retrato do espécime de canguru. Quando o relato oficial da viagem foi publicado em 1773, foi ilustrado com uma gravura do canguru de Stubbs. A partir desse momento, o canguru rapidamente passou a simbolizar o continente australiano, aparecendo em exposições, coleções, arte e trabalhos impressos em toda a Europa.

Status do canguru
Demorou muito para que o canguru alcançasse o reconhecimento oficial na Austrália. Apesar de ser um "animal nocivo declarado" por causa de sua reputação de danificar plantações e cercas e competir com animais domésticos por recursos, o canguru finalmente alcançou o reconhecimento oficial com sua inclusão no brasão de armas da Austrália em 1908. O canguru agora é popularmente conhecido . considerado como o emblema animal não oficial da Austrália.

Emblemas e logotipos de canguru

O canguru e a ema são portadores do brasão australiano. Alegou-se que esses animais foram escolhidos para significar um país que está avançando por causa de uma crença comum de que nenhum deles pode retroceder.

Dois cangurus vermelhos servem como portadores do Brasão de Armas da Austrália Ocidental.

A companhia aérea nacional da Austrália, Qantas, usa um canguru no seu logotipo. O canguru sempre fez parte do logotipo da Qantas, e a companhia aérea já era conhecida informalmente como "The Flying Kangaroo" ("O Canguru Voador").

A Tourism Australia usa o canguru em seu logotipo para "ajudar a garantir o reconhecimento instantâneo da Austrália em todo o mundo".

O logotipo do Australian Grown usa um canguru dourado em um triângulo verde para mostrar que um produto é fabricado ou cultivado na Austrália.

O roundel da Real Força Aérea Australiana apresenta um canguru-vermelho.

Os navios de guerra da Marinha Real Australiana têm símbolos de canguru vermelhos (baseados no canguru no verso da moeda australiana) fixados em ambos os lados de sua superestrutura ou funil. Isso se originou durante a Guerra da Coreia: como o destróier HMAS  Anzac foi repetidamente confundido com um navio de guerra britânico, seu oficial executivo tinha um 'cata-vento' de latão na forma de um canguru feito e montado no mastro principal do navio.

O canguru faz parte do emblema oficial do Regimento Real Australiano com um canguru entre dois rifles Lee-Enfield.

O brasão vitoriano inclui a parte superior de um canguru segurando uma coroa imperial em suas patas.

O canguru-vermelho é o emblema animal do Território do Norte.

O canguru é o emblema oficial da Polícia do Território do Norte.

A empresa britânica de roupas e chapelaria Kangol, conhecida por suas boinas, apresenta um canguru em seu logotipo.

Mascotes canguru na Austrália

O boxing kangaroo — mascote da equipe Austrália II na Copa América de 1983. Esta versão do canguru tornou-se um ícone esportivo, conhecido informalmente como o verde e dourado "Sporting Kangaroo", e é muito popular entre as multidões de críquete e eventos esportivos internacionais que contam com a participação australiana.

Matilda, a mascote dos Jogos da Commonwealth de 1982, realizados em Brisbane, Queensland, Austrália, foi representada tanto por um canguru de desenho animado quanto por um canguru mecânico de treze metros de altura (42 pés 8 polegadas) (que piscou para os espectadores durante as cerimônias de abertura e encerramento). A 'medalha', que foi usada pelas versões cartoon e mecânica de Matilda, apresenta o logotipo dos Jogos da Commonwealth de 1982 — uma representação estilizada de um canguru saltando (em "voo") — semelhante à pose do canguru apresentada na moeda de meio pêni pré-decimal.

Durante a Primeira Guerra Mundial, cangurus de estimação e cangurus de brinquedo eram uma escolha popular de mascote para militares australianos.

Cultura da Austrália
Animais na cultura

Canguru na cultura popular


was a district located in Shiga Prefecture, Japan.

As of 2003, the district has an estimated population of 41,126 and a density of 184.34 persons per km2. The total area is 223.10 km2.

By the time of founding, the district compromise the areas of the cities of Maibara, Hikone Toriimoto area, and the city Nagahama (former city). On April 1, 1943, the city of Nagahama (former city) was formed, and in 1952, the village of Toriimoto was merged into the city of Hikone. On February 14, 2005, the towns of Ibuki, Santō, and Maihara merged to form a new city called Maibara. Sakata District has been dissolved after Ōmi merged into Maibara on October 1, 2005.

District timeline
 February 1, 1971 - The village of Ibuki was elevated to town status.
 February 14, 2005 - The towns of Maihara, Ibuki and Santō were merged to create the city of Maibara.
 October 1, 2005 - The town of Ōmi was merged into the expanded city of Maibara. Sakata District was dissolved as a result of this merger.

External links
 (former Ōmi town office)

Former districts of Shiga Prefecture

Sakata District, Shiga


Vila Nova da Barquinha Portekiz'de aynı adı taşıyan Vila Nova da Barquinha belediyesine bağlı olan, 5,64 km2 yüzölçümüne sahip, 1.426 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova da Barquinha

Vila Nova da Barquinha (bucak)


Traian Givulescu () a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie

Se naște în localitatea Toc la data de 21 iulie 1879. Urmează studiile preparandiei din Arad, iar între 1896 și 1904 este învățător în satul Otvöș. După 1918 predă ca învățător la Radna și Arad. Moare la Arad pe 17 iunie 1957.

Activitate politică

Organizează clubul Partidului Național Român din localitatea Otvöș. A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1918 ca delegat titular al cercului electoral Radna.

Bibliografie

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, Editura Academiei Române, 2005. (ISBN 973-27-1258-9)
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Cluj Napoca, 1998. (ISBN 973-0007-24-1)

Note

Legături externe
 Adunarea de la Alba Iulia, organ reprezentativ și democratic al poporului român din Transilvania
 Centenar 100. Marii oameni politici ai României

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1879
Decese în 1957
Învățători români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Traian Givulescu


Genfærd er en dansk kortfilm fra 1999, der er instrueret af Kenneth Kainz efter manuskript af ham selv, Tom Golzen og Jannik Johansen.

Medvirkende
 Claus Bue, William
 Niels Anders Thorn, Mogens
 Helle Dolleris, Ida
 Lillian Tillegreen, Mor
 Birthe Neumann, Hjemmehjælper

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Genfærd (film)


Esteban Gerardo Rocha Vera (San Bernardo, 23 de abril de 1952 - Santiago, 5 de mayo de 2008), conocido como Gerardo Rocha, fue un empresario chileno, fundador de la Universidad Santo Tomás y cofundador del Consejo Internacional de Universidades Santo Tomás de Aquino. Además se desempeñó como cónsul honorario de Filipinas en Chile.

Carrera empresarial

Inicios en el rubro educacional
En 1971, mientras era estudiante de medicina en la Pontificia Universidad Católica de Chile (PUC), solicitó permiso al secretario general de la PUC Francisco Bulnes para realizar cursos de extensión en las dependencias de la Federación de Estudiantes de la Universidad Católica. Sin embargo, luego de que Bulnes constatara que se trataba de cursos vespertinos de primeros auxilios con los cuales Rocha lucraba, fue expulsado de dicha casa de estudios. Según Rocha no fue expulsado de la carrera de medicina, sino que renunció para cambiarse a la Licenciatura en Biología, y luego a la Licenciatura en Educación, ninguna de las cuales finalizó, dedicándose exclusivamente a su emprendimiento.

Posteriormente inició la educación técnica calificada de personal paramédico en salud en el Instituto Luis Campino. En junio de 1975 se inició en los negocios educativos, con la creación del Centro Nacional de Estudios Paramédicos y Agropecuarios PROPAM, inicialmente ligado a la PUC. Posteriormente fundó el Centro de Formación Técnica Centro Interamericano de Educación y Cultura (CIDEC, 1981), el Instituto Gastonia Gollege en la comuna de Providencia y el Instituto del Trabajador en el centro de Santiago. También fundó el Centro de Estudios Paramédicos de Santiago CEPSA, el Colegio Santo Tomás de Puerto Montt y el Instituto Profesional de La Araucanía en Temuco.

Creación de la red Santo Tomás
Propam y Cidec —que lograron presencia nacional con sedes desde Arica hasta Punta Arenas— dieron origen al Centro de Formación Técnica Santo Tomás en 2002. En 1987 creó el Instituto Profesional Santo Tomás (a partir del Instituto Gastonia Gollege), y un año más tarde la Universidad Santo Tomás.

En noviembre de 1995 adquirió la Universidad Leonardo da Vinci y cambió su denominación a Universidad Santa Cruz de Triana el 6 de diciembre de ese año. Entre los años 1995 y 2005, sumó la creación de colegios en distintas ciudades del país.

En Chile, todas estas instituciones de educación las agrupó en la denominada Corporación Santo Tomás (nombre legal Santo Tomás S.A.), de la cual fue Presidente. A partir del año 1988, su brazo derecho, socio y vicepresidente de la Corporación, fue su hermano Rodrigo Rocha Vera, de profesión ingeniero comercial y, una década después, se sumó a la Dirección Ejecutiva y a la sociedad, Rodrigo Alarcón Jara. La Corporación Santo Tomás bajo la presidencia de Rocha, llegó a tener un total aproximado de 60 000 alumnos a lo largo de Chile y abarcando todos los niveles educacionales.

A nivel global, fue el fundador de la Red Internacional de Universidades Santo Tomás de Aquino (ICUSTA), con participación de universidades, católicas o de inspiración católica, de todos los continentes, incluyendo países con menor desarrollo educacional como Etiopía, Nicaragua, Bolivia y Mozambique. En estos tres últimos casos, bajo la dirección de su hermano, se concretó la puesta en marcha y funcionamiento de ellas, siendo entregadas en donación a los partícipes locales. A la fecha del fallecimiento de Gerardo Rocha, se encontraba en diseño y posible aprobación, la fundación de la primera universidad de inspiración católica en la República Popular China, proyecto que quedó trunco. Sin embargo, Santo Tomás, continuó fortaleciendo el Instituto Confucio (también iniciado por Rocha) ubicado en Viña de Mar.

De acuerdo a su biografía oficial, fue Doctor Honoris Causa en letras por la Saint Thomas University, en Filosofía en Ciencias de Administración por la Universidad de Nanhua, en Humanidades por la Universidad de Baguio, en Pedagogía por la Aquinas University y la Universidad de Aquino. Era supernumerario del Opus Dei y lector de ciencias místicas y filosofía. Escribió el libro libro "Todo... está en ti" en 1984, y en su faceta artística fue preseleccionado para el Festival de Viña del Mar 2005 como autor de la canción "Reacciona".

Asesinato de Jaime Oliva y muerte

En febrero de 2008 participó —en calidad de presunto autor— en el asesinato del martillero público Jaime Oliva, mediante un incendio intencional en donde resultó con lesiones graves, que finalmente le provocaron la muerte el 5 de mayo de ese año. El homicidio, de carácter pasional, fue llamado por la prensa «Caso Rocha», y Rocha nunca logró emitir palabra alguna sobre su participación por su grave estado de salud tras el suceso. Tras su fallecimiento, fue sobreseído en la causa judicial.

Tras su muerte, su hijo Gerardo Rocha Haardt asumió como presidente del directorio de Santo Tomás S.A. durante un breve lapso de tiempo.

Obras
 Todo... está en ti (1984). Santiago, Chile. ISBN 9789562581455.

Referencias

Nacidos en San Bernardo (Chile)
Fallecidos en Santiago de Chile
Empresarios de Chile
Escritores de Chile
Diplomáticos de Filipinas
Asesinos de Chile
Miembros del Opus Dei de Chile

Gerardo Rocha


ස්ටාර් ඔෆ් ඉන්ඩියා යනු කැරට් 563.35 (ග්රෑම් 112.67) ක බරකින් යුක්ත වූ ආරුනූල් නිල් මැණිකකි. එය ලෝකයේ විශාලතම මැණික් අතුරින් එකක් ලෙස සැළකේ. පළුදුවලින් තොර මෙම මැණිකෙහි දෙපසම තාරකා සළකුණ (නූල් හය) දැකගත හැකිවේ. අළු නිල් පැහැයට හුරු ස්ටාර් ඔෆ් ඉන්ඩියා මැණික, ශ්‍රී ලංකාව තුල සිදු කල කැණීමකින් හමුවූවක් වන අතර එය මේ වන විට නිව්යෝර්ක් හී ස්වභාවික ඉතිහාසය පිළිබද අමෙරිකාණු කෞතුකාගාරය තුල තබා ඇත.

කරුණු

ආශ්‍රිත

ස්ටාර් ඔෆ් ඉන්ඩියා (මැණික)


An Festuca baffinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Vladimir Polunin. An Festuca baffinensis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca baffinensis


Silvia Farina-Elia (; born 27 April 1972) is a former professional tennis player from Italy. She won three WTA singles titles, reached the quarterfinals of the 2003 Wimbledon Championships and achieved a career-high singles ranking of world No. 11 in May 2002. Farina-Elia won her first ITF title at Caltagirone in 1991 and her first WTA tournament at Strasbourg in 2001. She made her debut Grand Slam appearance at the 1991 French Open and was coached by husband Francesco Elia, whom she married September 1999.

Career
Farina-Elia made steady progression on the ITF circuit during the early 1990s and finished her first year in the top 100 in 1991. She completed her first victory over a top ten player (Gabriela Sabatini, Roland Garros) in 1994 and won her first doubles title the next year. In 1996, she represented Italy at the Atlanta Olympics. 1998 was considered her breakthrough year, reaching the final of four tournaments and in the process securing a place in the year end top 20. She was 26 at the time and thus considered a "late bloomer". She only reached one singles final in 1999 but made a greater impact in doubles, winning three tournaments.

In 2001, Farina-Elia won a belated first WTA Tour title, at the Internationaux de Strasbourg. She ended the year No. 14, what was to be her best year end finish and played in the WTA Tour Championships of 2001 and 2002. She consolidated the Strasbourg win with two more wins at the tournament. In 2003, she achieved her best Grand Slam result at the unlikely venue of Wimbledon, home of her least favourite surface, losing to Kim Clijsters, 7–5, 0–6, 1–6 in the quarterfinals.

Farina-Elia represented Italy at nine Federation Cups and also at three Olympics.

On Monday 24 October 2005, she announced her retirement from the tour due a recurrence of a shoulder, saying, "My body has given all it can."

Personal life
Farina-Elia began playing tennis aged 10; introduced to the sport by her mother, who played recreationally. Her parents are both insurance agents, as is her sister, Olga. Her brother, Enrico, restores furniture. She married Francesco Elia on 22 September 1999 and described the prospect of life after tennis as "exciting".

WTA career finals

Singles: 13 (3 titles, 10 runner-ups)

Doubles: 17 (9 titles, 8 runner-ups)
Wins
2004: Warsaw (w/ Francesca Schiavone)
2001: Strasbourg (w/ Iroda Tulyaganova)
2000: Palermo (w/ Rita Grande)
1999: Auckland (w/ Barbara Schett)
1999: 's Hertogenbosch (w/ Rita Grande)
1999: Pörtschach (w/ Karina Habšudová)
1998: Prague (w/ Karina Habšudová)
1997: Palermo (w/ Barbara Schett)
1995: Maria Lankowitz (with Andrea Temesvári)

Runner-ups
2005: Gold Coast (w/ Maria Elena Camerin)
2004: Paris (w/ Francesca Schiavone)
2003: Linz (w/ Marion Bartoli)
2000: Hannover (w/ Karina Habšudová)
1997: Gold Coast (w/ Ruxandra Dragomir)
1996: Moscow (w/ Barbara Schett)
1993: Palermo (w/ Brenda Schultz)
1990: Taranto (w/ Rita Grande)

ITF finals

Singles (2–1)

Doubles (6–2)

Head-to-head record against other players in the top 10
Players who have been ranked world No. 1 are in boldface.

Dominique Monami 1-4
Martina Hingis 1-4
Lindsay Davenport 1-7
Dinara Safina 0-2
Arantxa Sánchez Vicario 0-5
Serena Williams 1-1
Maria Sharapova 1-1
Justine Henin 0-3
Kim Clijsters 0-6
Amélie Mauresmo 0-7
Jelena Janković 2-1
 Elena Dementieva 1-3
 Iva Majoli 0-4
 Jana Novotná 1-5
 Anna Kournikova 3-4
 Flavia Pennetta 1-0
 Nadia Petrova 0-4
 Karina Habšudová 2-1

References

External links

1972 births
Living people
Italian female tennis players
Olympic tennis players for Italy
Tennis players at the 1996 Summer Olympics
Tennis players at the 2000 Summer Olympics
Tennis players at the 2004 Summer Olympics
Hopman Cup competitors
Tennis players from Milan

Silvia Farina Elia


Una Merkel (født 10. december 1903, død 2. januar 1986) var en amerikansk skuespiller.

Merkel medvirkede primært i løbet af 1930'erne i en række Hollywood-film, hvor hun normalt spillede den større kvindelig birolle. Hun var nomineret i 1962 til en Oscar for bedste kvindelige birolle i filmen Flyvende sommer. I alt hun medvirkede i omkring 100 film, samt et mindre antal tv-produktioner.

Merkel medvirkede også i syv sceneproduktioner på Broadway i årene 1916-1959.

Hun har en stjerne på Hollywood Walk of Fame på 6262 Hollywood Blvd.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Kentucky
Amerikanere i 1900-tallet
Tony-vindere

Una Merkel


An Drepanostachyum intermedium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Munro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Keng f.. An Drepanostachyum intermedium in nahilalakip ha genus nga Drepanostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Drepanostachyum

Drepanostachyum intermedium


Konstal N je najstariji model poljskih tramvaja serije Konstal. Tramvaj se proizvodio u četrdesetim i pedesetim godinama prošlog stoljeća u tvornicama Konstal, Stocznia Gdańska i Sanowag. Proizvedeno je 516 tramvaja za poljske javne prijevoznike. U proizvodnji je zamijenjen tramvajima tipa Konstal 4N.

Konstrukcija
N je dvosmjerni dvoosovinski tramvaj koji potječe od njemačke koncepcije KSW. Tramvaj ima vrata na obje strane i vozačke kabine na svakom kraju vozila. Tramvaj može voziti na 1435 mm kolosijeku, ali i na 1000 mm. Struja s kontaktne mreže se uzima pantografom. Tramvaji se mogu spajati i u tipične kompozicije (N+ND+ND)(slika), a cijela kompozicija upravlja se samo s jednim tramvajem.

Verzije tramvaja i rekonstrukcije
 N1 (proizvodnja: 1948. – 1956.)
 N2 (proizvodnja: 1950. – 1952.)
 N3 (proizvodnja: 1952. – 1956.)
 ND1 (proizvodnja: 1948. – 1950.)
 ND2 (proizvodnja: 1950. – 1953.)
 ND3 (proizvodnja: 1953. – 1956.)
 2N (proizvodnja: 1950. – 1956.; širina kolosijeka: 1000 mm)
 2N1 (proizvodnja: 1950. – 1951.; širina kolosijeka: 1000 mm)
 2ND (proizvodnja: 1955.; širina kolosijeka: 1000 mm)

Galerija

Izvori

N

Konstal N


Oxcum es una localidad ubicada en el municipio de Umán del estado mexicano de Yucatán.

Tiene una altitud de 7 metros sobre el nivel del mar y se ubica al sur del estado y se ubica en las coordenadas geográficas .

Según el censo realizado por el INEGI en 2010, era la cuarta mayor población del municipio, solo después de la cabecera municipal (Umán) y las localidades de Bolón y Dzibikak.

En política se eligen autoridades cada cierto período, diputados federales,locales y presidente municipal  cada 3 años, Gobernador y presidente de la república cada 6 años.

Representante comunitario o comisario municipal cada 3 años, quienes son autoridades que sirven de  auxiliares y trabajan de mano del ayuntamiento de la cabecera correspondiente para analizar gestiones, trabajos de prioridad como obras en sus comunidades.

Comisarios y comisarias municipales que han ocupado dicho cargo:

•Isabel Coba Castro.

•Liberato Brito Calderón.

•Amado Canché García.

•Héctor Brito.

•Juan Aguayo.

•Eduardo Castro.

•Delta Aguayo Che.

•Lucio Canche Garcia.

•Roberto Canche Mena.

•Griselda Canche Castro.

•Gladimir Alexis Canche Mex.

Ramiro Castro Mex.

•Elizabeth Castro Pech.

•Mariela Indalecia Solache Canche.

•Suemmy Araceli Flota Lizama.

Además de que el grupo de ejidatarios de la localidad eligen a su delegado o comisario ejidal por un periodo de tres años.

Algunos que han desempeñado ese cargo son:

•Esteban Solache Gutiérrez.

•Rogelio Canche Garcia.

•Juan Canul Uc.

•Lucio Canche Garcia.

•Reyna Victoria Canche Castro.

•Anselmo Canul Uc.

Servicios públicos
Según el censo de 2005, en Oxcum hay un total de 251 hogares, de los cuales 240 son viviendas, 16 tienen piso de tierra y unos 67 consisten de una sola habitación, 187 de todas las viviendas tienen instalaciones sanitarias, 221 son conectadas al servicio público y 222 tienen acceso a la luz eléctrica. La estructura económica permite a 1 viviendas tener una computadora, a 145 tener una lavadora y 218 tienen una televisión.

Educación
Según el censo de 2005, en la población hay 181 analfabetos de 15 y más años, 6 de los jóvenes entre 6 y 14 años no asisten a la escuela. De la población a partir de los 15 años 123 no tienen ninguna escolaridad, 448 tienen una escolaridad incompleta, 126 tienen una escolaridad básica y 19 cuentan con una educación posterior a básica. Un total de 41 de la generación de jóvenes entre 15 y 24 años de edad han asistido a la escuela, la mediana escolaridad entre la población es de 4 años.

Demografía
Según el censo de 2005 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 1.049 habitantes, de los cuales 562 eran hombres y 487 eran mujeres; mientras que en el 2010, el INEGI reportó un total de 1.175 habitantes.

Las haciendas en Yucatán
Las haciendas en Yucatán fueron organizaciones agrarias que surgieron a finales del  y en el curso del  a diferencia de lo que ocurrió en el resto de México y en casi toda la América hispana, en que estas fincas se establecieron casi inmediatamente después de la conquista y durante el . En Yucatán, por razones geográficas, ecológicas y económicas, particularmente la calidad del suelo y la falta de agua para regar, tuvieron una aparición tardía.

Una de las regiones de Yucatán en donde se establecieron primero haciendas maiceras y después henequeneras, fue la colindante y cercana con Mérida. A lo largo de los caminos principales como en el "camino real" entre Campeche y Mérida, también se ubicaron estas unidades productivas. Fue el caso de los latifundios de Yaxcopoil, Xtepén, Uayalceh, Temozón, Itzincab y San Antonio Sodzil.

Ya en el , durante y después la llamada Guerra de Castas, se establecieron las haciendas henequeneras en una escala más amplia en todo Yucatán, particularmente en la región centro norte, cuyas tierras tienen vocación para el cultivo del henequén.

En el caso de Oxcum, al igual que la mayoría de las otras haciendas, dejaron de serlo, con peones para el cultivo de henequén, para convertirse en un ejido, es decir, en una unidad colectiva autónoma, con derecho comunitario de propiedad de la tierra, a partir del año 1937, después de los decretos que establecieron la reforma agraria en Yucatán, promulgados por el presidente Lázaro Cárdenas del Río. El casco de la hacienda permaneció como propiedad privada.

Galería

Véase también

 Localidades de Yucatán
 Municipio de Umán

Referencias

Enlaces externos
 Yucatán.gob.mx - Gobierno del Estado de Yucatán.
 AHL - Archivo Histórico de Localidades del INEGI.

Localidades del municipio de Umán
Toponimia maya

Oxcum


Monsignore Aloys Wittrup (* 17. Mai 1877 in Everswinkel, Kreis Warendorf; † 17. Juli 1961 in Münster) war ein deutscher Theologe, katholischer Priester, Pädagoge und päpstlicher Geheimkämmerer.

Leben

Nach dem Besuch der Volksschule im westfälischen Everswinkel ging Wittrup zunächst auf eine Präparandenanstalt in Essen-Werden, wechselte aber bald darauf an das Essener Burggymnasium, wo er 1899 das Abitur erlangte. Von 1899 bis 1902 studierte Wittrup Theologie und Philosophie an der Königlichen Theologische und Philosophische Akademie in Münster.

Nach Abschluss des Studiums wurde Wittrup am 6. Juni 1903 im St.-Paulus-Dom in Münster zum Priester geweiht. Der Münsteraner Bischof Hermann Jakob Dingelstad versetzte Wittrup bald darauf nach Rheinberg, wo er auf Betreiben des Magistrats der Stadt die seit 1889 verwaiste Rektoratsschule von Rheinberg, das heutige Amplonius-Gymnasium, wieder eröffnen sollte. Im August 1903 erhielt Wittrup eine Stelle als Kaplan in Rheinberg und nahm zum 1. Oktober des gleichen Jahres den Schuldienst auf.
Seine Rektorprüfung legte er 1907 am Provinzialschulkollegium in Koblenz ab. 1914 promovierte Wittrup an der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster mit einer Arbeit zur Rheinberger Stadtgeschichte. Seine Dissertation trug den Titel: Rechts- und Verfassungsgeschichte der Kurkölnischen Stadt Rheinberg.

Neben seiner schulischen Tätigkeit war Wittrup am Niederrhein auch politisch und sozial aktiv. Bereits  1904 gründete Wittrup eine Wohnungsbaugenossenschaft, die Gemeinnützigen Baugenossenschaft e.G.m.b.H. Rheinberg (heute Wohnungsgenossenschaft e.G. Rheinberg). Es folgte 1905 die Bildung der Ortsgruppe des Katholischen Arbeitervereins (heute KAB) in Rheinberg. Bei den Reichstagswahlen von 1907 trat er als Mitglied der Zentrumspartei auf und wurde bald darauf ihr Ortsvorsitzender.

Papst Pius XI. ernannte ihn 1932 bei einer Privataudienz in Rom zum päpstlichen Geheimkämmerer.

Als der politische Druck durch die NS-Regierung zu groß wurde, ging Wittrup 1939 vorzeitig in den Ruhestand und übersiedelte nach Münster, wo er 1961 verstarb.

Die Stadt Rheinberg verlieh Wittrup im Juli 1949 die Ehrenbürgerwürde und benannte nach seinem Tod ihm zu Ehren die Dr.-Aloys-Wittrup-Straße nach ihm.

Schriften

Neben zahlreichen Aufsätzen und Artikeln verfasste Aloys Wittrup drei Monographien zur Geschichte der Stadt Rheinberg:

 Rechts- und Verfassungsgeschichte der Kurkölnischen Stadt Rheinberg. Sattler & Koss, Rheinberg 1914.
 Die Schulgeschichte der Stadt Rheinberg. Schiffer, Rheinberg 1953.
 Aus Rheinbergs vergangenen Tagen. Schiffer, Rheinberg 1955.

Literatur

 Erwin Buntenkötter: Prälat Dr. Aloys Wittrup. o.D . (Aufsatz als PDF-Dokument online)
 Cäcilie Tolksdorf: Lebendige Tradition. Zum 100. Geburtstag des Rheinberger Ehrenbürgers Dr. Aloys Wittrup. Rheinberg 1977.

Weblinks
 Artikel in der Onlineausgabe der Rheinischen Post vom 17. Mai 2007
 Gedenkseite der Wohnungsgenossenschaft e.G. Rheinberg

Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Rheinberg
Päpstlicher Geheimkämmerer
Ehrenbürger im Kreis Wesel
Deutscher
Geboren 1877
Gestorben 1961
Mann

Aloys Wittrup


මහාචාර්ය දීපාල් මැතිව් (ඉංග්‍රීසි: Deepal Mathew) යනු  ජීව රසායන විද්‍යා මහාචාර්ය හා පීඨාධිපති වෛද්‍ය විද්‍යා පීඨය කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය කොළඹ.

දීපාල් මැතිව්  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  මහාචාර්ය  දීපාල් මැතිව්ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු මහාචාර්ය වරුන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
මහාචාර්යවරු - ශ්‍රී ලංකා

දීපාල් මැතිව්


Le Divorce is a 2003 romantic comedy-drama film directed by James Ivory from a screenplay by Ruth Prawer Jhabvala and Ivory, based on the 1997 novel of the same name by Diane Johnson.

Plot
Isabel Walker travels to Paris to visit her sister Roxy, a poet who lives with her husband, Frenchman Charles-Henri de Persand, and their young daughter, Gennie. Roxy is pregnant, but her husband has just walked out on her without explanation. Isabel discovers that he has a mistress, a Russian woman named Magda Tellman, whom he intends to marry after securing a divorce from Roxy. Roxy refuses to divorce him.

Roxy is also in possession of a painting of Saint Ursula by Georges de La Tour; the painting belongs to the Walker family, but due to her marriage to Charles-Henri and French community property laws, the ownership is disputed between the two families. The Louvre deems the painting worthless and concludes that it is not a real La Tour. However, the J. Paul Getty Museum takes an interest in the painting and its curator believes that the painting was done by La Tour himself.

Paris-based American author Olivia Pace, a friend of Roxy's, offers Isabel a job. Isabel also meets Yves, Olivia's protégé, and they begin dating. The sisters visit Charles-Henri's family's country home for Sunday brunch, where Isabel meets Charles-Henri's mother Suzanne and her handsome middle-aged brother, Edgar Cosset. Isabel is attracted to the older, wealthy and married Edgar and they begin an affair, although Isabel continues to string Yves along. Edgar begins to send Isabel various gifts, including an expensive red Kelly bag by Hermès, which Isabel carries with her at all times. During a visit to Isabel, Suzanne discovers the Kelly bag, after which she realizes that Edgar is having an affair with Isabel.

Charles-Henri maintains a blasé attitude about his infidelity and insists on a divorce. He also hopes to benefit from the French community property laws in the divorce, especially with regard to the La Tour painting. His mistress Magda is married to a man named Tellman, who begins to stalk and harass Isabel and Roxy, believing the latter to be responsible for his wife's desertion. Charles-Henri's cruelty and insensitivity take their toll on Roxy, and she attempts suicide in late pregnancy. She survives and is supported by Isabel and her lawyer Bertram.

Roxy and Isabel's family arrive from the United States to support the sisters, and to also discuss the divorce proceedings and the ownership of the La Tour painting. Things are further complicated when Edgar's wife, Amélie, discovers the affair through Suzanne. Following a brunch with both families, Suzanne and Amélie privately inform Isabel's mother about the affair; she later confronts Isabel with this information.

During an outing, Magda and Charles-Henri tease Tellman with their new relationship. Later, they are both murdered by Tellman in a crime of passion, with Charles-Henri's body being found in Roxy's apartment complex. Roxy and Bertram come upon the scene and the stress causes her to go into labor. Tellman then follows Isabel and her family on an outing to the Eiffel Tower, where he corners them and pulls a gun, demanding an opportunity to explain to Roxy why he killed her husband. After some persuasion, the distraught Tellman releases the gun to Isabel, who puts it into the Kelly bag and throws it off the Eiffel Tower.

Edgar, persuaded by his socially conscious family's concern, and tiring of his young lover, casually ends his affair with Isabel over lunch, with the gift of a Hermes scarf. Afterwards, Isabel begins a real relationship with Yves. After Roxy's baby is born, she marries Bertram. The family attends an art auction where the La Tour painting sells to The Getty for 4.5 million Euros. Because its ownership is no longer disputed due to Charles-Henri's death, the money goes to the Walker family, who then go on to establish the "Fondation Sainte Ursule" (The Saint Ursula Foundation).

Cast

Locations
Le Divorce was filmed in Paris at locations including Café de Flore, Tour Eiffel, Musée du Louvre and Salle Gaveau. The Eiffel Tower's elevators, stairways and various levels are seen extensively near the end of the film.

Music
The opening title music was Paul Misraki's "Qu'est-ce qu'on attend pour être heureux", sung by Patrick Bruel and Johnny Hallyday from Bruel's CD "Entre deux". The end title music was Serge Gainsbourg's "L'Anamour", sung by Jane Birkin from her CD "Version Jane".

Release

Reception
Le Divorce was given an initial limited release on August 8, 2003, in 34 theaters, where it grossed $516,834 on its opening weekend. It went into wide release on August 29, 2003, in 701 theaters, where it grossed $1.5M on its opening weekend. The film went on to make $9 million in North America and $3.9M in the rest of the world, for a worldwide total of $12.9M.

Critical response

Roger Ebert of the Chicago Sun-Times gave the film three out of four stars and felt that it did not "work on its intended level, because we don't care enough about the interactions of the enormous cast. But it works in another way, as a sophisticated and knowledgeable portrait of values in collision". In his review for The New York Times, A.O. Scott wrote, "As it is, Le Divorce is tasteful, but almost entirely without flavor. It is tough work to sit through a comedy made by filmmakers with so little sense of timing and no evident sense of humor". Entertainment Weekly gave the film a "C" rating and Owen Gleiberman wrote, "I'm disappointed to report that Hudson and Watts have no chemistry as sisters, perhaps because Watts never seems like the expatriate artiste she's supposed to be playing". In his review for the Village Voice, David Ng wrote, "Indeed, featuring a boatload of intercontinental stars who have little to do, Le Divorce uncannily embodies its privileged bilingual milieu. At worst, it suggests a documentary of its own lavish wrap party". Premiere magazine's Glenn Kenny gave the film three out of four stars and wrote, "the picture is a nice return to form for Ivory and company, as well as a welcome stretch for Kate Hudson, whose luminous talents, I fear, are going to be hidden under bushels of stupid Hollywood romantic comedies for the foreseeable future". In his review for The New York Observer, Andrew Sarris wrote, "The film's greatest achievement, however, is in keeping a dizzying variety of characters at odds with each other without any breach of good manners, and without descending to facile stereotypes and caricatures".

References

External links

2003 films
2003 romantic comedy-drama films
American romantic comedy-drama films
English-language French films
Films about divorce
Films about sisters
Films based on American novels
Films directed by James Ivory
Films set in Paris
Films shot in Paris
Films with screenplays by James Ivory
Films with screenplays by Ruth Prawer Jhabvala
2000s French-language films
French romantic comedy-drama films
Merchant Ivory Productions films
2000s English-language films
2003 multilingual films
American multilingual films
French multilingual films
2000s American films
2000s French films

Le Divorce


Vârste este un film românesc din 1978 regizat de Eugen Popiță.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1978 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1978
Filme de comedie românești

Vârste


Die Moose Jaw Maroons waren eine kanadische Eishockeymannschaft aus Moose Jaw, Saskatchewan. Die Mannschaft spielte von 1926 bis 1928 in der Prairie Hockey League.

Geschichte
Das Franchise wurde 1926 unter dem Namen Moose Jaw Warriors als Gründungsmitglied in die Prairie Hockey League aufgenommen. Dort belegten sie in ihrer Premierenspielzeit den vierten Platz der regulären Saison bei insgesamt fünf Teilnehmern. Zur Saison 1927/28 änderte die Mannschaft ihren Namen in Moose Jaw Maroons und belegte den zweiten Platz in einer Liga, in der nur noch drei Teams spielten. Nachdem die Prairie Hockey League anschließend aufgelöst wurde, stellten auch die Moose Jaw Maroons den Spielbetrieb ein.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste Moose Jaw Warriors (1926-1927)
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste Moose Jaw Maroons (1927-1928)

Eishockeyverein (Prairie Hockey League)
Maroons

Moose Jaw Maroons


ابن زرقون (502 هـ – 586 هـ)، هو محمد بن سعيد بن أحمد بن سعيد، الأنصاري، أبو عبد الله، المعروف بابن زرقون. فقيه ومحدث أندلسي، ولد في شريش، واستقر بإشبيلية وبها مات. سمع أباه، وأبا عمران بن أبي تليد، وأبا القاسم بن الأبرش وأبو بكر بن الجد وغيرهم قال الذهبي. كان سيد الأندلس في وقته. ولي قضاء سبته، فحمت سيرته ونزاهته، وكان أحد سروات الرجال، حافظاً للفقه مبرزًا فيه، وكان الناس يرحلون إليه للأخذ عنه والسماع منه لعلو روايته.

من أثاره: كتاب الأنوار جمع فيه المنتقي والاستذكار، وكتاب جمع فيه بين منصف الترمذي وسنن أبي داود).

مؤلفاته
ولأبي الحسين كتاب «فقه حديث بريرة» وكتاب «قطب الشريعة». روى عنه عدد كثير. [ ص: 312 ]

مصادر
http://library.islamweb.net/newlibrary/display_book.php?ID=5848&bk_no=60&flag=1

رواة الحديث
علماء من الأندلس
مواليد 502 هـ
وفيات 586 هـ

ابن زرقون


Cuerpo y alma es el nombre del tercer y antepenúltimo álbum de estudio grabado por la cantautora colombo-estadounidense  Soraya, Fue lanzado al mercado por la empresa discográfica Universal Music Latino el 16 de mayo de 2000.

Debido a que la cantante fue diagnosticada con cáncer de pecho tres semanas después del lanzamiento, la promoción de este álbum se estancó y solo se llegaron a lanzar dos sencillos: "Cuerpo y alma" y "¿En dónde estás?", con sus respectivas versiones en inglés: "I'm yours" y "¿Where did you go?".

Lista de canciones
 Todas las canciones escritas y compuestas por Soraya, excepto donde se indica.

Posición en listas

Sencillos

Créditos y personal
 Soraya — Voz
 Ben Arrindell	— Mezcla
 Gary Burr — Guitarra
 Eddie González — Ingeniero
 Wayne Kirkpatrick — Compositor
 Manny López — Guitarra
 Dominic Miller — Guitarra
 E. Nicholas — Compositor
 Edwin Nicholas — Compositor
 Tony Nicholas — Productor, bajo
 Randy Rowland	— Guitarra
 Pete Tokar — Mezcla
 Dennis Williams — Arreglos

Véase también
 Soraya

Referencias

Enlaces externos
 Página web de Soraya

Álbumes de 2000
Álbumes de Colombia de 2000
Álbumes de Estados Unidos de 2000
Álbumes de Soraya
Álbumes en español
Álbumes de balada romántica

Cuerpo y alma (álbum de Soraya)


අමෙන්හොටෙප් II (ඇතැම්විට අමෙනෝෆිස් II ලෙස ද කියවනු ලබයි; අරුත අමුන් ප්‍රීතියට පත්වන) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ 18වන රාජවංශයේ හත්වන පාරාවෝවරයායි. අමෙන්හොටෙප් සිහසුනට පත්වූයේ ඔහුගේ පියා වූ IIIවන තුත්මෝස්ගෙනි. මෙම විශාල අධිරාජ්‍යය පවත්වා ගැනීමට ඔහුට සිරියාවේ යුධ ව්‍යාපාර කිහිපයක් මෙහෙයවීමට සිදු විය; කෙසේනමුත්, ඔහු සිය පියා මෙන් සටන් වැදුණේ නැත. ඔහුගේ සමයේ සිරියාවේ බලය සඳහා තරග වැදුණු ප්‍රධාන රාජධානි ද්විත්වය වූ ඊජිප්තුව සහ මිටැනිය අතර එදිරිවාදිකම් පහ වන ස්වරූපයක් පෙනිණි. සාමාන්‍යයෙන් ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය ලෙස ක්‍රි.පූ. 1427 සිට 1401 දක්වා කාලය පිළිගැනේ.

පවුල සහ මුල්කාලීන දිවිය
IIවන අමෙන්හොටෙප් උපත ලැබූයේ IIIවන තුත්මෝස් රජුට දාව රජුගේ සුළු භාර්යාවක වූ මෙරිට්‍රේ-හට්ෂෙප්සුට් හට ය. ඔහු මෙම පාරාවෝවරයාගේ පළමු පුත්‍රයා නොවී ය. ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වූ අමනෙම්හාට් රජුගේ මහා රාජකීය භාර්යාව වූ සාටියාගේ පුත්‍රයායි. මුලින් සිහසුනේ උරුමකරු ලෙස නම් කිරීමට යෝජිතව තිබූයේ අමනෙම්හාට් බව තුත්මෝස්ගේ 24වන වර්ෂයේ ඔහුව රජුගේ වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා" සහ අමුන්ගේ ගව රැළ බලාගන්නා යන තනතුරුවලට පත්කොට තිබීමෙන් පෙනේ. කෙසේනමුත්, IIIවන තුත්මෝස්ගේ 24වන සහ 15වන වර්ෂ අතර කාලයේ සාටියා රැජින සහ අමනෙම්හාට් කුමරු මියගිය හෙයින්, පාරාවෝවරයා රාජකීය-නොවන මෙරිට්‍රේ-හට්ෂෙප්සුට්ව විහා කරගැනීමට පෙළඹිණි. ඇය IIIවන තුත්මෝස්ට දාව දරුවන් ගණනාවක් බිහිකළ අතර, ඒ අතර අනාගත IIවන අමෙන්හොටෙප් ද විය. IIවන අමෙන්හොටෙප් උපත ලබා හැදී වැඩුණේ සම්ප්‍රදායික අගනුවර වූ තීබ්ස්හි නොව උතුරේ මෙම්ෆිස් හි ය. කුමරකු වුවත්, මෙම්ෆිස්හි පෙරු-නූෆේ නාවික තටාකාංගනය වෙත යැවුණු දැව සැපයුම් බලාගන්නා ලද්දේ ඔහු විසිනි. ඔහුව පහළ ඊජිප්තුවේ ප්‍රධාන පූජක සෙටෙම් ධුරයට පත්කෙරිණි. සිංහාසනාරූඪයට පෙර හමුදාවේ ප්‍රධානීත්වය ඉසිලූ අමෙන්හොටෙප් ඔහුගේ මලල ක්‍රීඩා හැකියා පිළිබඳ ශිලාලේඛන කිහිපයක්ම පිහිටුවා තිබේ. නමුත් අමෙන්හොටෙප් ඔහුගේ බලවත් පියාමෙන් දක්ෂයකු නොවී ය. ඔහුට තඹ ඉලක්කයක් වෙත අත්ලක ගැඹුරට හී විදීමට හැකියාවක් තිබූ බව පැවසේ. එසේම නාවික හමුදාවේ දෙසිය දෙනකු පදින වේගයට වඩා වැඩි වේගයෙන් ඔහුට නැව් පැදවිය හැකි බව ද පැවසේ. නමුත් ඊජිප්තුවේදීන් ඇතර මෙම ප්‍රකාශවල සත්‍යතාව සම්බන්ධයෙන් ඇත්තේ සැකයකි.

අමෙන්හොටෙප් සිහසුනට පත්වූයේ අඛෙට් ඍතුවේ සිව්වන මාසයේ පළමු දිනයේ ය. නමුත් ඔහුගේ පියා මියගියේ පෙර‍ට් ඍතුවේ තෙවන මාසයේ තිස්වන දිනයේ ය. ඊජිප්තු කිරුළහිමි කුමරකු රජු ලෙස ප්‍රකාශ කෙරුණත්, ඔහු සිය පියාගේ මරණයට පසු දින සිහසුනට පත් නොවූයේ නම් ඉන් හැඟවෙන්නේ ඔහු සිය පියාගේ රාජ්‍ය සමයේ කනිෂ්ඨ හවුල් පාලනයක් ගෙනගොස් ඇති බවයි. මේ අනුව IIIවන තුත්මෝස් සහ IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ හවුල් පාලනය වර්ෂ දෙනන් සහ මාස හතරක් පැවති බව විශ්වාස කෙරේ.

ඔහුගේ මහා ස්ෆින්ක්ස් ශිලාව අනුව පෙනී යන්නේ IIවන අමෙන්හොටෙප් සිහසුනට පත්වන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 18ක් බව ය:
 "දැන් එතුමාණන් හිරිමල් යෞවනයකු ලෙස රජු ලෙස දෘශ්‍යමාන වේ. ඔහු 'හොඳීන් වැඩී', සිය ශක්තියේ සහ එඩිතරභාවයේ දහඅටවන වර්ෂය සම්පූර්ණ කොට ඇත."

පාරාවෝ බවට පත්වීමෙන් පසු, අමෙන්හොටෙප් ටියා නැමැත්තියක සමග විවාහ වී ඇත. ඇගේ දෙමව්පියන් මෙතෙක් හඳුනාගෙන නැත. ඔහුට පුතුන් දස දෙනකු සහ එක් දියණියක සිටි බවට යෝජනා වී ඇත. ඒ අතුරින් ඔහුගේ වඩාත් වැදගත්ම පුත්‍රයා IVවන තුත්මෝස් විය. ඔහු අමෙන්හොටෙප්ගෙන් පසු සිහසුනට පත් විය. නමුත් ඔහුට තවත් දරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් සිටි බවට සාක්ෂි ඇත. අමෙන්හොටෙප්, වෙබෙ‍න්සෙනු, අමෙනෙමෝපෙට් සහ නෙඩ්ජෙම් යන කුමාරවුන් පැහැදිළිව ඔහුගේ පුත්‍රයින් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත. අ‍මනෙම්හාට්, ඛාඑම්වැසෙට් සහ ආඛෙපෙරුරේ යන පුත්‍රයින් සහ ඉයාරෙට් නැමැති දියණිය ද ඔවුන්ගේ දරුවන් යැයි යෝජනා වී ඇත.

ඇතැම්විට IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ දසවන වර්ෂයට පසුව ලියැවුණේ යැයි සැලකෙන B.M. 10056 නැමැති පැපිරසයේ රජුගේ පුත්‍රයකු වූ සෙටෙම්-පූජක අමමෙන්හොටෙප් නැමැත්තකු පිළිබඳ දැක් වේ. ගිසාහි IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ දේවස්ථානයේ ඇති ශිලාවෙහි දැක්වෙන්නේ මෙම අමෙන්හොටෙප් පිළිබඳ විය හැක. කෙසේනමුත් ශිලාවෙහි නාමය විකෘති වී ඇති බැවින් එය පැහැදිළිව හඳුනාගත නොහැකි ය. B ශිලාව වෙනත් පුත්‍රයකු වූ වෙබෙන්සෙනුට අයත් වූවක් විය හැක. වෙබෙන්සෙනුගේ නාමය අමෙන්හොටෙප්ගේ ප්‍රධාන ගෘහනිර්මාණ ශිල්පී මින්මෝස්ගේ ප්‍රතිමාවක දැක්වෙන අතර, IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සොහොන්ගැබේ තිබී ඔහුගේ කැනපික් බඳුන් සහ අවමංගල ප්‍රතිමාවක් ද හමු විය. තවත් ගිසා ශිලාවක් වූ C ශිලාව වාර්තා කරන්නේ සනාථ නොකළ අමෙනෙමෝපෙට් නැමැති කුමරකුගේ නාමයයි. වෙබෙන්සෙනුගේ නාමය සහිත එම ප්‍රතිමාවේම නෙඩ්ජෙම් කුමරුගේ නාමය ද කැටයම් කොට ඇත. මේ කුමරුන්ව ද තවමත් සනාථ කරගෙන නැත.

මේ යුගයට අයත් රජුගේ පුත්‍රයින් පිළිබඳ වාර්තාව හමුවුවත්, ඔවුන් ඇතැම්විට IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ පුත්‍රයින් නොවිය හැක. සහෙල්වලින් හමු වූ කුරුටු ලිපි ද්විත්වයක රජුගේ පුත්‍රයකු වූ ඉස්තාල අධිපති ඛාඑම්වැසෙට්ගේ නාමය දැක්වේ. නමුත් ඔහුගේ පියා කුමන රජු ද යන්න හඳුනාගෙන නැත. අමෙන්හොටෙප් නම් කුමරකුගේ ප්‍රතිමාව පිටුපස අ‍මනෙම්හාට් යන නාමය සටහන් කළ ප්‍රතිමාවක් තීබානු සොහොන්ගැබ 64න් හමුවූ අතර, B.M. 10056 අනුව අමෙන්හොටෙප් රජුගේ පුත්‍රයා ලෙස සැලකෙයි. ඒ අනුව අ‍මනෙම්හාට් ද IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ පුත්‍රයකු යැයි සැලකීමට සිදු වේ. මීට අමතරව කොනොසෝ කුරුටු ලිපියෙහි අමෙන්හොටෙප් නැමැති කුමරකුගේ නාමය සමග ආඛෙපෙරුරේ කුමරුගේ නාමය සටහන් කොට ඇත. මෙම අමෙන්හොටෙප් B.M. 10056 ශිලාවෙහි සඳහන් තැනැත්තාම නම්, ආඛෙපෙරුරේ ද IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ පුත්‍රයකු වනු ඇත. නමුත් බොහෝ අවස්ථාවල මෙම අමෙන්හොටෙප්, පසුකාලීන රජකු වූ IIIවන අමෙන්හොටෙප් යැයි සලකනු ලැබේ. එසේ වී නම්, මෙම කුමාරවරුන් දෙදෙනා IVවන තුත්මෝස්ගේ පුත්‍රයින් ලෙස සැලකීමට සිදු වේ. පුත්‍රයින්ට අමතරව IIවන අමෙන්හොටෙප්ට ඉයාරෙට් නැමැති දියණියක් සිටින්නට ඇත. නමුත් ඇතැම්විට ඇය IVවන තුත්මෝස්ගේ දියණියක වන්නට ද පුළුවන.

අතීතයේ තවත් පුත්‍රයින් දෙදෙනකුගේ නම් IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ යැයි යෝජනා වී තිබිණි. නමුත් ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන් වෙනත් අය බව සනාථ විය. ගෝතියර් විසින් "කුෂ්හි රජුගේ පුත්‍ර" (හෙවත් නුබියාවේ ප්‍රතිරාජ) උසර්සැටෙට් නැමැති කුමරකු සහ රේ නැමැත්තකු IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ පුත්‍රයින් යැයි යෝජනා කොට තිබිණි. නමුත් වර්තමානයේ ඔවුන් රාජකීය පවුලට අයත් නොවන බව පිළිගැනේ. උසර්සැටෙට් යනු නුබියාවේ අමෙන්හොටෙප්ගේ ප්‍රධාන නිලධාරියා ලෙස කටයුතු කළ රජුගේ ලේ ඥාතියකු නොවන පුද්ගලයෙකි.

දින සහ රාජ්‍ය සමයේ දිග

අමෙන්හොටෙප්ගේ සිංහාසනාරූඪ දිනය අපහසුවකින් තොරව නිර්ණය කළ හැක්කේ ඔහුගේ පියා වූ IIIවන තුත්මෝස් සමයේ චන්ද්‍ර දින ගණනාවක්ම කොට ඇති බැවිනි. මෙම දර්ශනයන් හේතුවෙන් තුත්මෝස්ගේ සිංහාසනාරූඪය ක්‍රි.පූ. 1504 හෝ 1479ට සීමා කළ හැක. තුත්මෝස් මියගියේ ඔහුගේ 54වන රාජ්‍ය වර්ෂයේ ය. මේ කාලයේ අමෙන්හොටෙප් සිහසුනට පත්වන්නට ඇත. අමෙන්හොටෙප් සිය පියා සමග ගෙනගිය කෙටි හවුල් පාලනය හේතුවෙන් ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිය මීට වර්ෂ දෙකකට සහ මාස හතරකට පෙර සිදු වූ බව පෙනේ. ඒ අනුව පහළ කාලානුක්‍රම ක්‍රමවේදය අනුව ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිය ක්‍රි.පූ. 1427 හෝ ඉහළ කාලානුක්‍රමය අනුව ක්‍රි.පූ. 1454 යන වර්ෂ දෙකෙන් එකක් ලෙස ගැනීමට සිදු වේ. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයේ දිග තීබ්ස්හි IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ අවමංගල දේවස්ථානයේ තිබී හමුවූ රජුගේ පුද්ගල නාමය ඇතුළත් වයින් බඳුන මගින් නිර්ණය කළ හැක. මෙය රජුගේ වාර්තාගත ඉහළම දිනය වන වර්ෂය 26ට අයත් ය. මෙහි රජුගේ වයින් භාරකරු වූ පැනෙහ්සිගේ නාමය ද දක්වා ඇත. සාමාන්‍යයෙන් මතකාගාර දේවස්ථාන රජුගේ මරණය හෝ මරණාසන්න අවස්ථාව තෙක් ඇසුරුම් කටයුතු සිදුනොකරන හෙයින්, අමෙන්හොටෙප් ඔහුගේ 26වන රාජ්‍ය වර්ෂයෙන් පසු ජීවත් නොවූ බව පෙනේ. නමුත් ඔහුට වර්ෂ 35 රාජ්‍ය සමයක් යෝජනා කෙරෙන විකල්ප මතයන් ද ඇත. මෙය ඔහුට පැවතිය හැකි යැයි අනුමාන කළ හැකි උපරිමා රාජ්‍ය සමය වේ. මෙම කාලානුක්‍රම කමවේදය අනුව ඔහු ක්‍රි.පූ. 1454 සිට 1419 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය කළේ යැයි උපකල්පනය කොට ඇත. කෙසේනමුත්, මෙම මතවාද සම්බන්ධයෙන් ඇති ගැටලු මෙතෙක් විසඳී නැත. එම මතය අනුව අමෙන්හොටෙප් මියයන විට ඔහුගේ වයස 52ක් යැයි සිතීමට සිදු වේ. නමුත් ඔහුගේ මමියේ X-කිරණ විශ්ලේෂණයක් අනුව පෙණීගියේ ඔහු මියයන විට වයස අවුරුදු 40ක් පමණ වූ බවයි. මේ කරුණු සැලකිල්ලට ගෙන IIවන අමෙන්හොටෙප්ට සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රි.පූ. 1427 සිට 1401 දක්වා වූ වර්ෂ 26ක රාජ්‍ය පාලන සමයයක් ලබා දී ඇත.

විදේශ සම්බන්ධතා

අමෙන්හොටෙප්ගේ පළමු ආක්‍රමණය සිදුවූයේ ඔහුගේ තෙවන රාජ්‍ය වර්ෂයේ ය. පාරාවෝවරයා ඔරොන්ටස් ගඟ තරණය කිරීමේ දී ඔහුට කාට්නා සේනාවගේ ආක්‍රමණයකට මුහුණ පාන්නට සිදු වූ බවත්, එහිදී ඔහු ජයගෙන විශාල ධනයක් උපයාගත් බවත්, ඒ අතර මිටැනි යුධරිය ධාවකයාගේ භාණ්ඩ පවා වූ බවත් සඳහන් වේ. මෙම රජු ඔහුගේ භෞතික වීර පරාක්‍රමය හේතුවෙන් ප්‍රකට විය. ඔහු කඩේෂ්හි දී කැරලිකාර කුමාරවරුන් 7 දෙනකු තනිව මරා දැමූ බව පැවසේ. ඉන් පසු එශුගේ පළමු සිරියානු ආක්‍රමණය සාර්ථකව අවසන් විය. මෙම ආක්‍රමණයෙන් පසු, රජු මෙම කුමාරවරුන් සත්දෙනාගේ සිරුරු යටිකුරු අතට සිය නැවේ ඇණියෙහි එල්ලා තබන්නට අණ කොට තිබේ. තීබ්ස් වෙත පැමිණි පසු එක් අයකු හැර සෙසු කුමාරවරුන්ගේ සිරුරු ප්‍රාකාරයේ බැඳතබන ලදී. අනෙක් සිරුර නිරන්තර කැරලි සහිත ප්‍රදේශයක් වූ නුබියාව වෙත රැගෙන ගොස්, නැපාටාහි ප්‍රාකාරයේ එල්ලා තබන ලදී. මෙමගින් පාරාවෝවරයාට එරෙහිව නැගී සිටින්නන්ගේ ඉරණම පෙන්වීමට සහ ප්‍රතිවිරුද්ධ නුබියානුවන් අධෛර්යයට පත් කිරීමට අපේක්ෂා කෙරිණි. අමෙන්හොටෙප් මෙම පළමු ආක්‍රමණය අමාඩාහි ශිලා ස්තම්භයක සටහන් කොට ඇත. නමුත් ඔහු සිය දෙවන ආක්‍රමණය ද සිය පළමු ආක්‍රමණය ලෙස ඔහු දක්වා ඇති බැවින්, මේ පිළිබඳ විවිධ මතයන් ඉදිරිපත් වී ඇත. මේ සඳහා වඩාත්ම උචිත පැහැදිළි කිරීම ලෙස, මෙම පළමු සටන ඔහුගේ ඔහුගේ පියා මියයාමට පෙර පියා සමග මෙහෙයවූවක් බැවින්, ඔහු ඊජිප්තුවේ තනි පාලකයා බවට පත් වූ පසු තමන් පෞද්ගලිකව මෙහෙයවූ සිය දෙවන ආක්‍රමණය සිය පළමු ආක්‍රමණය ලෙස සලකන්නට ඇත.

ඔහුගේ සත්වන වර්ෂයේ අප්‍රේල් මස අමෙන්හොටෙප්ට සිරියාවේ නහාරින්හි යටත් රාජ්‍යවල මහා කැරැල්ලකට මුහුණ දීමට සිදු විය. මෙය මර්දනය කිරීමට ඔහු සිය හමුදාව ලෙවැන්තය වෙත පිටත් කරහැරී ය. මෙම කැරැල්ලට අනුබල දෙන ලද්දේ ඊජිප්තුවේ ප්‍රධාන මෑත පෙරදිග සතුරා වූ මිටැනි රාජ්‍යය යැයි සැලකේ. මෙම ජයග්‍රහණයෙන් පසු ඉදිකළ ඔහුගේ විජයග්‍රහණ ශිලාවෙහි විශාල සටනක් නොපැවති බව දැක්වේ. මෙය විවිධ අයුරින් අර්ථ නිරූපණය කොට ඇත. ඇතැම්විට මෙම ආක්‍රමණය සිය පියා සටන් යෙදුණු සිරියානු ආක්‍රමණයට සමාන වන්නට ඇත. ඔහු කුඩා ආරක්ෂකභට පිරිසක් සමග ගොස් යුධ වැදී, ඔහුගේ පිටත්ව යෑමෙන් පසු බිඳවැටුණු ඔවුන්ගේ රාජපාක්ෂිකභාවය තමන්ට නැවත ලබාදෙන ලෙස එම නගරවාසීන්ට බලකළේ ය. මීට අමතරව අමෙන්හොටෙප් මිටැනිය සමීපයට පැමිණි පසු සති දෙකක කාලය පිළිබඳ තොරතුරු මෙහි සඳහන් කොට නොමැති බව පෙනේ. මේ නිසා ඇතැම්විට ඔහුගේ හමුදාව මෙම ආක්‍රමණයේ දී පරාජය වන්නට ඇත. අමෙන්හොටෙප්ගේ අවසන් ආක්‍රමණය ඔහුගේ නවවන වර්ෂයේ සිදු විය. කෙසේනමුත් එය ගලීල මුහුදෙන් උතුරට මෙහෙයවීමට අපොහොසත් විණි. මෙම ආක්‍රමණයේ දී කොල්ලකෑ වස්තූන් ලැයිස්තුව අනුව, අමෙන්හොටෙප් විසින් වහලුන් 101,128ක් අල්ලා ගත්තේ ය යන තොරතුර අතිශයෝක්තියක් ලෙස සැලකේ. මින් ඇතැම් වහලුන් 7වන වර්ෂයේ ආක්‍රමණයේ දී යටත් කරගත් නුඛාෂ්හි වැසියන් 15,070 දෙනා ද ඇතුළත්ව සඳහන් කෙරුණක් බව සිතිය හැක. එයට හේතුව අමෙන්හොටෙප් සිය 9වන වර්ෂයේ නුඛාෂ් හෝ ඒ අවට කිසිදු ආක්‍රමණයක් මෙහෙයවා නොතිබීමයි. කෙසේනමුත්, ඔහුගේ පෙර වහල් සංඛ්‍යා ද ඇතුළත් කොට බැලීමේ දී මෙම සංඛ්‍යා සත්‍ය විය නොහැකි බව පෙනේ. ඒ නිසා මෙය හුදු අතිශයෝක්තියකැයි සිතිය හැක.

අමෙන්හොටෙප්ගේ නවවන වර්ෂයේ ආක්‍රමණයෙන් පසුව, ඊජිප්තුව සහ මිටැනියානු හමුදාව යළ කිසිදින සටන්වැදුණේ නැත. ඔවුන් දෙපාර්ශ්වයම සාමය අපේක්ෂා කළ බැව් පෙනේ. අමෙන්හොටෙප් දක්වා ඇත්තේ සිය නවවන වර්ෂයෙන් පසු බැබිලෝනියානු, හිටයිට් සහ මිටැනි රජවරුන් තමන් සමග සමාදාන වී තමන්ට පඬුරුකප්පම් ගෙවීමට කැමති වූ බවයි. මෙය ද ඔහුගේ අතිශයෝක්තියක් බව පෙනේ. කෙසේනමුත්, කාර්නැක්හි බිත්තිවල ඇති දෙවන සටහනක දක්වෙන්නේ මිටැනියෙහි කුමාරවරුන් අමෙන්හොටෙප් සමග සමාදාන වීමට පැමිණි බවයි. මෙය පහසුවෙන් ඉවතලිය හැකි නොවේ. හිටයිට්වරුන් බලවත් වෙමින් සිටි හෙයින්, මිටැනියට මිත්‍රශීලී රාජ්‍යයක් අවශ්‍යව තිබිණි. අමෙන්හොටෙප්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයාගේ සමයේ මිටැනිය සහ ඊජිප්තුව අතර නිසැකවම යම් ආකාරයක ගිවිසුමක් පැවතී ඇත. මෙය අමෙන්හොටෙප්ගේ ආක්‍රමණවලින් පසුව සිදුවූවක් විය හැක. මෙලෙස රූපිකව සාමය ප්‍රකාශ කෙරුණ ද, අමෙන්හොටෙප් සහ මිටැනියෙහි රජු අතර අවිධිමත් අයුරින් සාම සබඳතා පැවති බව පෙනේ. ඉන් පසුව අමෙන්හොටෙප් අභ්‍යන්තර අර්බුද කෙරෙහි අවධානය යොමුකළ අතර, අමෙන්හොටෙප්ගේ නුබියානු ප්‍රතිරාජයාගේ දෙවස්ථානය මගින් අමෙන්හොටෙප් නුබියානු ආක්‍රමණයෙන් පසු පඬුරු කප්පම් ලබාගත් බවට සාක්ෂි සපයයි. නමුත් මෙය සිදු වූයේ කුමන කාලයේ දැයි නිර්ණය කිරීම අපහසු ය.

ඉදිකිරීම් ව්‍යාපෘති

IIIවන තුත්මෝස් රජු විශාල වශයෙන් කාර්නැක් දෙවොල පුළුල් කිරීම කෙරෙහි සිය අවධානය යොමුකළ නිසා, අමෙන්හොටෙප්ලේ ඉදිකිරීම් ව්‍යාපෘති ප්‍රධාන වශයෙන්ම ඊජිප්තුව පුරා පැවති කුඩා දේවස්ථාව පුළුල් කිරීමේ අරමුණින් සිදුකෙරිණි. ඩෙල්ටා‍වේ, ඔහුගේ පියාගේ වැඩ පරීක්ෂකවරයා'' වූ මින්මෝස් විසින් බොහෝ දේවස්ථාන ඉදිකිරීම අධීක්ෂණය කළ බව ටුරාහි ශිලා ලිපියකින් පැහැදිළි වේ. ඉහළ ඊජිප්තුවේ, කුඩා දේවස්ථාන මෙඩාමුඩ්, එල්-ටොඩ් සහ ආර්මන්ට් යන ස්ථානවල පැවතිණි. සිය පියා විශාල වශයෙන් කාර්නැක් දෙවොල කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ ද, අමෙන්හොටෙප් ද එය සම්පූර්ණයෙන් නොසලකා හැරියේ නැත. ඔහු මිටැනියෙහි පඬුරු කප්පම් පිළිගැනීම අනුස්මරණයට එහි අංගණයේ සිව්වන සහ පස්වන අටලු අතර ස්තම්භයක් පිහිටුවී ය. නුබියාව තුළ, අමෙ‍න්හොටෙප් විසින් කාසර් ඉබ්‍රිම් සහ සෙම්නා ප්‍රදේශවල ඉදිකිරීම් සිදුකළ අතර, කලබ්ෂාහි දෙවොල අලංකරණයට කටයුතු යොදන ලදී. කෙසේනමුත්, ඔහුගේ වඩාත් ප්‍රකට නූබියානු දේවස්ථානය පිහිටුවූයේ අමාඩා හි ය. එම ස්ථානයේ IIIවන තුත්මෝස් රජු විසින් හොරස් දෙවිඳුන් වෙනුවෙන් දෙවොලක් ඉදිකිරීම අරඹා තිබිණි. නමුත් එහි රේ-හරාඛ්ති සහ අමුන්-රේ දෙවිවරුන්ගේ රූ ද දැකගත හැක. අමෙන්හොටෙප් විසින් එය නිමාව අවසන් කළ අතර, එය සිය 3වන වර්ෂයේ ආක්‍රම්‍ණය පිළිබඳ සඳහන් ශිලාවෙහි සටහන් කරවා ඇත. 1942 වනතෙක්ම අමෙන්හොටෙප්ගේ යුද්ධ පිළිබඳ තොරතුරු ලබාදුන් ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය ලෙස එය සැලකිණි.

සොහොන්ගැබ
1898 මාර්තු මස දී වික්ටර් ලොරෙට් විසින් රජුන්ගේ නිම්නයේ ඔහු‍ගේ KV35 සොහොන්ගැබේ තිබී අමෙන්හොටෙප්ගේ මමිය සොයාගන්නා ලදී. මෙය ඔහුගේ මුල් මීනීපෙට්ටිය තුළම පැවතිණි. ඔහුගේ මතකාගාර දේවස්ථානය පිහිටා තිබූයයේ තීබානු සුසානභූමියේ වගාබිම් කෙළවර පසුකාලීන රැම්සසියම ඉදිවූ ස්ථානයේ ය. නමුත් එය පුරාතන කාලයේම විනාශ වී තිබිණි. IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ KV35 සොහොන්ගැබ මගින් නව රාජධානි පාරාවෝවරුන් ගණනාවකගේ සිරුරු අන්තර්ගත ගබඩාවක් ඇති බව සාක්ෂි හමු විය. මෙම පාරාවෝවරුන් අතර IVවන තුත්මෝස්, IIවන සෙටි, IIIවන රැම්සෙස්, IVවන රැම්සෙස් සහ VIවන රැම්සෙස් යන පාරාවෝවරුන්ගේ සිරුරු ද විය. මෙම සිරුරු 21වන රාජවංශ සමයේ සියාමුන් රජ සමයේ IIවන පිනෙඩ්ජෙම් නැමති අමුන් ප්‍රධාන පූජකවරයා විසින් IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සොහොන්ගැබේ යළි භූමදානය කොට ඇත. ඒ එම සිරුරු සොහොන් මංකොල්ලකරුවන්ගෙන් ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහායි. IIවන අමෙන්හොටෙප් රජසමය පිළිබඳ සවිස්තර සහ කාලානුක්‍රමය, සිදුවීම් හා බලපෑම පිළිබඳ සමබර වාර්තාවක් පීටර් ඩර් මැනුවලියන් විසින් 1987දී මෙම රජු පිළිබඳ ග්‍රන්ථයේ ඇතුළත් කොට ඇත.

පෞරුෂත්වය සහ පසුකාලීන දිවිය
මෙම පාරාවෝවරයාගේ අවසන් වර්ෂවලට අයත් ශිලාස්තම්භයකින් ඔහු විවෘතව ඊජිප්තුවරුන් නොවන අය කෙරෙහි දැක්වූ අපහාසාත්මක ආකල්පය නිරූපණය වේ. මෙම ලේඛනය "වර්ෂය 23 IV අඛෙට් [දිනය] 1, උත්සව දිනය" ලෙස දින දක්වා ඇත. මෙම උත්සවය IIවන අමේනහොටෙප්ගේ අනුප්‍රාප්තිය සැමරීම සඳහා විය. මෙය රජු විසින්ම කුෂ් (නූබියාවේ) ප්‍රදේශයේ ඔහුගේ ප්‍රතිරාජයා වූ උසර්සැටෙට් වෙනුවන් ලියූ පෞද්ගලික ලිපියක පිටපතකි. එහි IIවන අමෙන්හොටෙප් උසර්සැටෙට් හට සිය සිරියාවේ යුධ ජයග්‍රහණ පිළිබඳ සිහිපත් කොට ඇති අතර, ප්‍රතිරාජයා ලෙස එම නිලධාරියා ධුරය හෙබවූ ආකාරය විවේචනය කොට ඇත. අමෙන්හොටෙප් මෙසේ ලියා ඇත:

අමෙන්හොටෙප්ගේ පණිවිඩයෙන් විස්මයට (හෝ භීතියට) පත් උසර්සැටෙට් එහි පිටපතක් "වරක් [නුබියාවේ] දෙවන ඇල්ල අසල [පිහිටා] තිබූ, වර්තමානයේ බොස්ටන්හි ඇති ශිලා ස්තම්භයේ එය කැටයම් කරවී ය."

IIවන අමෙන්හොටෙප් සිය රැජිනියන්ගේ නම් විවෘතව වාර්තා කොට නැත. ඇතැම් ඊජිප්තුවේදීන් විශ්වාස කරන්නේ අමුන්ගේ දෙවියන්ගේ බිරිඳ වැනි පදවි ලබාදීමෙන් කාන්තාවන් බලවත් වන බව ඔහු සිතූ නිසා විය හැකි බවයි. ඔවුන් පවසන්නේ ඔහු සිය පියා විසින් සිදු කළ හට්ෂෙප්සුට් රැජිනගේ නාමය ඇගේ ස්මාරකවලින් ඉවත් කොට, ඇගේ රූප විනාශ කරවීමට දායක වන්නට ඇති බවයි.

හට්ෂෙප්සුට් රැජිනියගේ රූප විනාශ කිරීම අමෙන්හොටෙප් සහ ඔහුගේ පියා අතිශයින් මහලුව සිටි කාලයේ හවුල් පාලන සමයේ සිදුවන්නට ඇතැයි සැලකේ. නමුත් ඔහුගේ ස්වාධීන රාජ්‍ය සමයේ දී එය නවතා තිබේ. කෙසේනමුත්, තවත් කාන්තාවක සිහසුනේ හිඳගැනීම වැළැක්වීමට ඔහුගේ පියා තුළ වූ අපේක්ෂාව ඉටු කරන්නට ඔහු උත්සාහ දැරී ය. ඔහු එවන් උත්සාහ දරුව ද, ඔවුන්ගේම 18වන රාජවංශයේ අවසන් කාලයේ තවත් අක්නාටන්ගේ සම -රාජ්‍යාධිකාරිණියක් පාරාවෝවරිය ලෙස රාජ්‍ය පාලනය ගෙනගොස් තිබේ. ඔහුගේ මරණයට හේතුව නොදනී.

මේවාත් බලන්න
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ පවුල් ගස
පුරාතන ඊජිප්තුවේ ඉතිහාසය

පාදක සටහන්

මූලාශ්‍ර
නිකොලස් ග්‍රිමල්; A History of Ancient Egypt, බ්ලැක්වෙල් බුක්ස්: 1992, පිටු. 218–220
රයිසිංගර්, මැග්නස්; Entwicklung der ägyptischen Königsplastik in der frühen und hohen 18. Dynastie, ඇග්නස්-වර්ලැග්, මූන්ස්ටර් 2005, ISBN 3-00-015864-2
පීටර් ඩර් මැනුවලියන්, Studies in the Reign of Amenophis II, Hildesheimer Ägyptologische Beiträge (HÄB) වර්ලැග්: 1987

බාහිර සබැඳි

අමෙන්හොටෙප් II - Archaeowiki.org (මළ සබැඳිය)
IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සො‍හොන්ගැබේ සර්වදිශාදර්ශනය

ක්‍රි.පූ. 15වන සියවසේ උපත්
ක්‍රි.පූ. 15වන සියවසේ මරණ
පුරාතන ඊජිප්තු මමී
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
අමෙන්හොටෙප් II
තුත්මෝස් III

අමෙන්හොටෙප් II


Maglarps distrikt er fra 1. januar 2016 et folkebogføringsdistrikt i Trelleborgs kommune og Skåne län i Sverige.

Mod vest grænser distriktet op til Vellinge kommune, Mod øst grænser det op til Trelleborgs distrikt (færgebyen Trelleborg). Mod syd grænser distriktet op til Østersøen. Distriktet ligger på Søndersletten, der er et af Sveriges mest frugtbare områder.

Tidligere administrative enheder
Distriktet består af det tidligere Maglarp Sogn (Maglarps socken).

I 1862 blev Maglarp Landkommune (Maglarps landskommun) oprettet. Kommunen blev en del af Skegrie Landkommune (Skegrie landskommun) i 1952. Området kom til Trelleborg Købstadskommune (Trelleborgs stad) i 1967, og det blev en del af den nuværende Trelleborgs kommune i 1971.

Maglarp Menighed (Maglarps församling) blev indlemmet i Hammarløv Menighed (Hammarlövs församling) i 2002.

To kirker
Der har været to kirker i distriktet. Maglarp Kirke er én af Skånes ældste teglstenskirker. Den blev opført omkring år 1200. Maglarps nye Kirke blev indviet i 1909, og den blev revet ned i 2007.

Andet
Menigheden hører til i Skyds Provsti (Skytts kontrakt) i Lunds Stift.

Folkebogføringsdistrikter i Skåne län

Maglarps distrikt


OClub Liga Nacional del Perú, é um clube peruano da cidade de Lima de voleibol, que foi semifinalista no Campeonato Sul-Americano de Clubes de 2014 no Brasil.

Histórico

Em 2014, não houve  equipe qualificada da Liga Nacional Superior de Voleibol do Peru 2013-14, então, a Federação Peruana de Voleibol, decidiu enviar a Seleção Peruana Sub-23  que conquistou o a medalha de ouro nos Jogos Bolivarianos, e com o nome de Club Liga Nacional del Perú disputou o Campeonato Sul-Americano de Clubes em Osasco e no elenco estavam Ángela Leyva, Clarivett Yllescas, Karla Ortíz, Shiamara Almeida, Maguilaura Frías, Andrea Urrutia, Luciana del Valle, Mabel Olemar, María de Fátima Acosta, Alexandra Muñoz, Coraima Gómez e Grecia Herrada. e terminaram na quarta posição

Títulos e resultados conquistados

 Campeonato Sul-Americano de Clubes
Quarto lugar:2014

Ligações externas
 Página oficial da equipe

Clubes de voleibol feminino do Peru

Club Liga Nacional del Peru


මහව යනු ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාතේ නගරයකි. "මහෝ" යන වචනය ඉංග්රීසීන් විසින් "මහව" යන වචනය නිවැරදිව උච්චාරණය කළ නොහැකි නිසා මෙම නගරය සඳහා නාමය ලෙස භාවිතා විය. එය කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇත. බෞද්ධ, මුස්ලිම්, හින්දු සහ කිතුනුවන් මෙම නගරයේ ජීවත් වේ. නගරය පිහිටා ඇත්තේ යාපහුව රාජධානියේ  සිට කිලෝමීටර් 4 ක් (සැතපුම් 2.5 ක්) පමන දුරිනි. මීට අමතරව "මැඩියාව" හා "අබකොලවැව" වැනි ජනප්රිය වාරි වැව් කිහිපයක්ද මෙම ප්රදේශයට අයත් වේ.
Explicitly cited සිංහල පාඨ අඩංගු ලිපි

ප්‍රවාහනය
මහව දුම්රිය ස්ථානය  පොල්ගහවෙල සිට කන්කසන්තුරෙ දක්වා දිවෙන උතුරු දුම්රිය මාර්ගයේ පිහිටා ඇත . උතුරු දුම්රිය මාර්ගය සහ මඩකලපුව මාර්ගය ඔස්සේ එය පිහිටා ඇත.මිට අමතරව කුරුනැගල,අනුරාදපුර,නිකවැරටිය,ගල්ගමුව,මඩගල්ල වැනි අවට ප්‍රදාන නගර වලට රජයේ සහ පෞද්ගලික බස් සේවාද ඇත.

අධ්‍යාපනය
 රජයේ ප්‍රතිපත්ති අනුව ජාතික පාසල්වල සියලුම සිසුන්ට අධ්‍යාපනය නොමිලයේ ලබා දෙනු ලැබේ. මෙම පාසල් රජයේ සහ පළාත් සභා යටතේ ක්රියාත්මක වේ.
 අවට ඇති පාසල්
 විජයබා ජාතික පාසල, මහව
 බලල්ල U.B වන්නිනායක නවෝද්‍යා පාසල
 යාපහුව මාධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
 කෝන්වැව මාධ්‍ය විද්‍යාලය
 බක්මීගහවත්ත මහා විද්‍යාලය
 මොරගොල්ල මහා විද්‍යාලය,මාකඩුවාව
 අල් මදීනා විද්‍යාලය (දෙමළ මාධ්‍ය)

පරිශීලන

ශ්‍රී ලංකාව

මහව, ශ්‍රී ලංකාව


Em matemática, um integrador simplético (ou simpléctico) é um métodos numéricos para equações diferenciais ordinárias para sistemas hamiltonianos.

Introdução
Um sistema hamiltoniano é localmente descrito por um aberto  e uma função , onde  é o número de graus de liberdade do sistema, o espaço de fase é localmente homeomorfo ao conjunto   e a função  é chamada de hamiltoniano do sistema. A evolução do sistema satisfaz às equações de HamiltonNeste artigo a solução para essas equações será denotada por .

Definição
De acordo com o teorema de Liouville, dada uma região  do espaço de fase, se cada ponto dessa região evolui de acordo com as equações de Hamilton então o volume dessa região é constante, essa é uma propriedade importante dos sistemas hamiltonianos e portanto temos interesse em encontrar métodos numéricos de integração que preservem essa propriedade, um integrador simplético respeita essa propriedade. Em outras palavras, a evolução do sistema é um simplectomorfismo e um integrador simplético é, por definição, um método cuja discretização é também um simplectomorfismo.

Dado que o integrador simplético respeita as propriedades geométricas do espaço de fase e das equações de Hamilton ele é indicado para o problema de muitos corpos e para integração de tempo longo em sistemas hamiltonianos, obtendo resultados consideravelmente satisfatórios se comparado com outros métodos como RK4.

Exemplos

Métodos de primeira ordem
Os integradores simpléticos de primeira ordem são , onde  é o tamanho do passo para discretização do tempo. Os métodos de primeira ordem são variantes do método de Euler ajustados de acordo com a geometria simplética do espaço de fase.

Euler simplético I:

  previamente estimado utilizando outro método (na primeira iteração).

Euler simplético II:

  previamente estimado utilizando outro método (na primeira iteração).
Esses métodos são, em geral, implícitos, entretanto em alguns casos particulares eles dão lugar a métodos explícitos, por exemplo:

Euler semi-implícito:

Teorema I: Os métodos (), () e () são simpléticos de ordem 1.

Demonstração: Cf. referências  e . Note que o método () é um caso particular do método ().

Métodos de segunda ordem
Os integradores simpléticos de segunda ordem são . Em geral, métodos de segunda ordem são variantes do método de Verlet, bem como o próprio método de Verlet.

Störmer-Verlet I:

  e  previamente estimados utilizando outro método (na primeira iteração).
Störmer-Verlet II:

  e  previamente estimados utilizando outro método (na primeira iteração).
Como acontece para os métodos de Euler, o caso do hamiltoniano separável permite desenvolver métodos explícitos derivados desses, que são implícitos.

Verlet:

Teorema II: Os métodos (), () e () são simpléticos de ordem 2.

Demonstração: Cf. referência  e . Note que o método () é um caso particular do método ().

Métodos de terceira ordem
Os integradores simpléticos de terceira ordem são .

Ronald D. Ruth:

 , , ,  e .
Por exemplo: , , , ,  e .

Teorema III: O método () é simplético de ordem 3.

Demonstração: Cf. referência .

Referências

Integrador simplético


Die Stiftung 2° – Deutsche Unternehmer für Klimaschutz, alternative Schreibweise: Stiftung 2 Grad,  war eine Initiative von Vorstandsvorsitzenden, Geschäftsführern und Familienunternehmern, die sich für langfristiges unternehmerisches Engagement im Klimaschutz einsetzt. Sie ist nach dem Ziel des Klimaschutzes benannt, die durchschnittliche globale Erwärmung auf 2 Grad zu beschränken (Zwei-Grad-Ziel). Die Stiftung hat sich im November 2021 zu Stiftung KlimaWirtschaft umbenannt.

Ziele
Ziel ist es, die Politik bei ihren Bemühungen zur Etablierung marktwirtschaftlicher Rahmenbedingungen für den Klimaschutz zu unterstützen und die Lösungskompetenz deutscher Unternehmer für den Klimaschutz zu aktivieren.

Organisation

Organe
Stiftungsorgane sind das Kuratorium (laut Satzung vier bis acht Mitglieder), das Präsidium (drei bis fünf Mitglieder) und der Vorstand (ein oder zwei Mitglieder).

Das Kuratorium hat derzeit (2021) sechs Mitglieder, das Präsidium drei Mitglieder. Michael Otto ist Vorsitzender des Kuratoriums und des Präsidiums.

Vorstand war bis Herbst 2014 Max Schön, er zog sich aus familiären Gründen zurück. Sabine Nallinger (Oberbürgermeister-Kandidatin München 2014, langjährige Stadträtin in München) wurde zum 1. September 2014 Vorständin der Stiftung.

Unterstützer
Als Unternehmerstiftung ist die Stiftung branchenübergreifend ausgelegt. Dadurch können der Wissenspool und das Klimaschutzengagement der beteiligten Unternehmen gebündelt in den öffentlichen Dialog und in Kooperationsprojekte eingebracht werden.

Unterstützer waren 2022 folgende 32 Unternehmen:

Es handelt sich um eine CEO-Initiative. Die Führungspersönlichkeiten der unterstützenden Unternehmen beteiligen sich unmittelbar an den Aktivitäten der Stiftung und identifizieren sich persönlich mit deren Zielen. Sie arbeiten gemeinsam mit Wissenschaft, Gesellschaft und Politik an konkreten Lösungen für einen ambitionierten und effizienten Klimaschutz.

Aktivitäten
Im Jahr 2015 hat die Stiftung die Dekarbonisierungsinitiative "Auf dem Weg in die 2°-Wirtschaft" initiiert, mit der sich die fördernden Unternehmen dazu bekennen, durch ihr unternehmerisches Handeln die deutsche Klimapolitik im oberen Zielkorridor zu unterstützen. Im Rahmen des Arbeitsprogramms der Dekarbonisierungsinitiative setzen die Unternehmen der Stiftung 2° in ihren jeweiligen Branchen Beispiele zur Umsetzung der Dekarbonisierung der Wirtschaft um.

Zur Klimakonferenz von Paris (COP 21) unterstützte die Stiftung neben dem Bundesdeutschen Arbeitskreis für Umweltbewusstes Management und der Entwicklungs- und Umweltorganisation Germanwatch die Erklärung "Paris macht die globale Energiewende unumkehrbar" von 35 großen und mittelständischen Unternehmen. Mit der Erklärung bestärken die Unterzeichner die Bundesregierung unter anderem in einer Nachschärfung der Maßnahmen, um das deutsche 40-Prozent-Klimaziel bis 2020 zu erreichen, einen ambitionierten Klimaschutzplan 2050 zu beschließen und eine umfassende Verkehrswende einzuleiten.

Am 27. April 2020 veröffentlichte die Stiftung einen von 68 deutschen Unternehmen unterzeichneten Aufruf, mögliche Konjunkturhilfen zur Unterstützung der Wirtschaft nach der Corona-Krise an Auflagen und Investitionen zum Klimaschutz zu koppeln und an den bisherigen klimapolitischen Maßnahmen sowie am Green Deal der Europäischen Kommission festzuhalten. Laut Handelsblatt ist der Aufruf auch deshalb bedeutend, weil ihn Unternehmen aus ganz unterschiedlichen Branchen unterzeichneten, darunter sowohl DAX-Konzerne als auch Unternehmen aus dem Mittelstand.

Weblinks
 Website der Stiftung

Einzelnachweise

2
2
Klimapolitik
Mitglied der Europäischen Bewegung Deutschland
Gegründet 2012

Stiftung KlimaWirtschaft


Zé Mário (født 1. februar 1949) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

Zé Mário


La sélection de la ville hôte pour les Jeux olympiques et paralympiques 2026, voit s'affronter quatre villes : Milan et Cortina d'Ampezzo en Italie, et Stockholm et Åre en Suède. À l'issue d'un vote ayant eu lieu lors de la  du Comité international olympique organisée à Lausanne le , c'est la candidature italienne qui est sélectionnée.

Échéancier de sélection
Les modalités et le calendrier de sélection de la ville organisatrice ont été définies par le CIO en  par la procédure de candidature :
  —  : Phase de dialogue
 : Lancement de la phase de dialogue
 : Date limite pour devenir ville candidate en rejoignant la phase de dialogue
 : Invitation des villes candidates par la Session du CIO à prendre part à la phase de candidature
  —  : Phase de candidature
 : Date limite pour la soumission des dossiers de candidature
Analyse de la commission d'évaluation du CIO, comprenant une visite dans chaque ville candidate et des demandes de présentation d'un complément. (mars et avril.)
Stockholm 2026 du 12 au .
Milan-Cortina 2026 du 2 au .
 : Publication du rapport de la commission d'évaluation et présentation des villes candidates à la session du CIO à Lausanne, suivie de l'élection de la ville hôte des jeux de 2026. La candidature groupée Milan - Cortina est choisie pour l'organisation des  Jeux d'hiver avec  contre 34 pour Stockholm - Åre. C'est la troisième fois que l'Italie accueillera les Jeux olympiques d'hiver. En 1956, ils avaient eu lieu une première fois à Cortina d'Ampezzo. En 2006, ils se sont déroulés à Turin.

Villes candidates

Le , après le retrait de Calgary, il ne restait plus que deux candidatures parmi les trois validées par le Comité international olympique le , au cours de sa  session.

  Milan-Cortina d'Ampezzo, Italie La ville de Turin est un temps intéressée par une candidature commune avec Milan et Cortina. Finalement le Comité olympique italien (CONI) retient la candidature des trois villes et les transmet au CIO. Mais le , la maire de Turin Chiara Appendino annonce que sa ville n'envisage pas une candidature commune ou conjointe avec Milan. Ceci étant, une candidature italienne ne peut être envisagée que si la  du CIO qui doit se tenir à Milan en 2019 pour décider de l'attribution des jeux de 2026 est transférée hors d'Italie en raison des dispositions de la Charte olympique. Le , le Comité olympique italien annonce la candidature commune de Milan et Cortina, mais en l'absence de Turin, faute d'accord avec les deux autres villes. Enfin, le  suivant, le CIO retient la candidature italienne tout en relocalisant sa 134 session à Lausanne afin de respecter la charte olympique.
  Stockholm/Åre, Suède Après avoir dans un premier temps renoncé à une candidature, Stockholm change sa position et le CNO suédois transmet au CIO une expression d'intérêt. Lors de la présentation du dossier de candidature le , la capitale suédoise est associée avec la station d'Åre.

Candidatures abandonnées
  Calgary, Canada À partir de 2016, les autorités locales mènent des discussions avec le gouvernement de Justin Trudeau pour savoir si l'État fédéral accepte de soutenir financièrement et politiquement une candidature. Le , au lendemain d'un accord sur le financement avec le gouvernement fédéral, le conseil de la ville décide de poursuivre la candidature et maintient l'organisation de la consultation populaire du  suivant, à l'issue de laquelle 56,4 % des électeurs votent non à l'organisation des Jeux. Le , le conseil municipal retire officiellement la candidature de la ville.
  Auckland et Queenstown, Nouvelle-Zélande
 Sapporo, Japon  Des représentants de Sapporo, ville organisatrice des Jeux olympiques d'hiver de 1972, indiquent que la ville réfléchit à une candidature pour les Jeux d'hiver de 2026 ou de 2030.  La ville a accueilli le championnat du monde féminin de curling de 2015 et a co-organisé les Jeux asiatiques d'hiver de 2017.  Le , la ville retire sa candidature et décide de la représenter pour 2030 en raison du séisme à Hokkaidō.
  Innsbruck, Autriche
 Graz, Autriche, en association avec Schladming  Le , le comité olympique autrichien décide de retirer la candidature de la ville en raison du manque de soutien du gouvernement de Styrie.
 Erzurum, Turquie  La ville n'est pas retenue par le CIO lors de l'annonce des villes candidates le  en raison de la faiblesse des équipements dont disposerait la ville dans les domaines des infrastructures et des moyens de transport.
  Québec, Canada  Après avoir envisagé une candidature après la construction du Centre Vidéotron, le maire de Québec Régis Lebeaume se rétracte publiquement quelques mois plus tard. Une candidature conjointe entre Québec et Lake Placid est évoquée, sans suite, du fait de la nomination de Los Angeles pour les Jeux de 2028 et donc du retrait américain du projet.
  Barcelone, Espagne  Après avoir abandonné une candidature à l'organisation des Jeux d'hiver de 2022, la ville s'était reportée sur ceux de 2026, mais le , les autorités municipales renoncent à la candidature.

  Sion, Suisse  Après l'échec d'une éventuelle candidature de Davos et Saint-Moritz, à la suite d'une votation en , Sion est choisie au détriment de Montreux pour représenter la Suisse, mais le , par une nouvelle votation les électeurs du canton du Valais refusent à 53,98 % la candidature valaisanne. La ville de Sion la rejette à 60,9 %.
 Turin, Italie
 Trente, Italie  Ugo Rossi, président de la province autonome de Trente annonce l'intention de Trente d'accueillir les Jeux de 2026 après avoir rencontré le président du Comité national olympique italien. La région a déjà accueilli l'Universiade d'hiver de 2013. Mais le CONI ayant présenté Milan comme cité hôte de la  du CIO qui doit entériner le choix de la ville des Jeux olympiques d'hiver de 2026, une ville italienne ne peut être candidate à ceux-ci. L'Italie se dirige ensuite vers une candidature associant Milan à Turin.
  Lake Placid, États-Unis  Un temps pressentis, les États-Unis n'envisagent pas de candidature puisque Los Angeles est sélectionnée pour organiser les Jeux olympiques d'été de 2028.
  Lillehammer, Norvège
  Trondheim, Norvège et  Åre, Suède : une candidature conjointe est envisagée en 2014.
  Helsinki, Finlande avec  Sigulda, Lettonie,  Östersund, Suède et  Hamar, Norvège
  Lviv, Ukraine : le , Lviv décide de se retirer de la course à l'organisation des Jeux de 2022 au profit de celle des Jeux de 2026 avant de se retirer à nouveau.
  Santiago, Chili

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Jeux olympiques d'hiver de 2026
 Jeux paralympiques d'hiver de 2026

Liens externes
 Milano Cortina 2026

2026
Jeux olympiques d'hiver de 2026
Jeux paralympiques d'hiver de 2026

Sélection de la ville hôte pour les Jeux olympiques de 2026


Blutiger Staub heißen die Filme
 Blutiger Staub (1950), US-amerikanischer Western
 Blutiger Staub (1967), italienischer Western
 Blutiger Staub, Alternativtitel des italienischen Gefängnisfilms Die im Dreck krepieren

Blutiger Staub


Fairfax Leighton Cartwright ( - ) est un auteur et diplomate britannique qui est ambassadeur auprès de l'empire austro-hongrois avant la Première Guerre mondiale.

Biographie
Cartwright est le deuxième fils de William Cornwallis Cartwright, député d'Oxfordshire, et de sa femme Clementine Gaul. Il devient diplomate et dans les années 1880 écrit des tragédies en vers et d'autres œuvres. De 1899 à 1902, il est secrétaire de la légation au Mexique et d'août 1902 à 1905 secrétaire de la légation à Lisbonne . Il est conseiller à l'ambassade de Madrid de 1905 à 1906. De 1906 à 1908, il occupe les postes combinés de ministre britannique en Bavière et en Wurtemberg.

En 1908, il est nommé conseiller privé  et il atteint le sommet de sa carrière en tant qu'ambassadeur britannique en Autriche-Hongrie où il reste jusqu'en 1913 . Cartwright tente avec l'aide de l'ambassadeur de France, Philippe Crozier, d'affaiblir la dépendance de l'Autriche vis-à-vis de l'Allemagne. En 1911, l'Autriche-Hongrie souhaite moderniser ses forces armées et demande aux Français de fournir un énorme prêt pour y parvenir. Le gouvernement français s'y oppose car l'Autriche-Hongrie ne fait pas partie de la Triple Entente. Fairfax et Crozier se rendent compte que l'Autriche-Hongrie ne souhaite pas être attachée absolument à son alliance avec l'Allemagne, et tentent de faire changer d'avis le gouvernement français pour soutenir l'Autriche-Hongrie. En 1913, Fairfax écrit: "Un jour, la Serbie mettra l'Europe par les oreilles et provoquera une guerre universelle sur le continent." Il croyait que l'archiduc François-Ferdinand était un maniaque et qu'il n'était pas apte à hériter de l'empire, et l'a dit à son gouvernement .

Cartwight épouse Donna Maria dei Marchesi Chigi-Zondadari, fille d'un sénateur italien le 16 octobre 1898 . Ils transforment l'ambassade britannique à Vienne d'une ambassade sans distinction en l'une des plus à la mode. En 1911, un incident international a failli avoir lieu impliquant Lady Cartwright. Alors qu'elle dansait avec le ministre autrichien des Affaires étrangères, l'ambassadeur de Russie est intervenu et une querelle a éclaté entre les deux hommes .

Œuvres

 Lorello. Pièce de théâtre en cinq actes. Inverse 1884
 Bianca Capello. Une tragédie. Inverse 1886
 Les Baglioni. Une tragédie. Inverse 1888
 Olga Zanelli. L'histoire d'une ville impériale 1890. Il s'agit d'une œuvre de fiction en trois volumes qui racontait des adultères miteux entre des personnalités de la haute société dont l'identité était légèrement déguisée. Après que tous ses amis des cercles diplomatiques l'aient supplié de retirer le livre immédiatement, il a réussi à récupérer la quasi-totalité des 1500 exemplaires imprimés.
 La rose mystique du jardin du roi. Un fragment de la vision de Cheikh Haji Ibrahim de Kerbela 1898

Références

Liens externes

Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Chevalier grand-croix de l'ordre royal de Victoria
Chevalier grand-croix de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges
Décès en janvier 1928
Naissance en juillet 1857
Décès à 70 ans

Fairfax Leighton Cartwright


Le Parc national de Jomfruland (en ) est un parc national situé à Kragerø dans le comté de Telemark, en Norvège.

Description
Le parc national couvre une superficie de 117 km², comprenant les îles de Jomfruland et Stråholmen. Environ 98% de la zone du parc est marine. Le parc a été créé le 16 décembre 2016. Il borde la zone de conservation du paysage de Stråholmen, qui a été nouvellement créée en même temps que le parc national. La création est le résultat d'une initiative locale qui a débuté en 2013.

Géographie, paysage, géologie
Une grande partie du fond marin est en eau peu profonde et a une production élevée. Environ 15 km² avec les types naturels de forêts de varech, de lits de zostère marine, de fonds meubles, de sable coquillier et de dépôts de lisière de glace ont une valeur nationale.

Sur terre, il y a des pâturages ouverts et des prairies de fauche. La moraine terminale du Raet, qui s'est formée à la fin de la dernière période glaciaire, domine toute la longueur du parc national, tant en mer que sur terre. La plage de galets à l'extérieur du Jomfruland mesure environ 7 km de long.

Flore et faune
Jomfruland et Stråholmen sont utilisés comme aires de repos pour les oiseaux migrateurs. La Station ornithologique du Jomfruland a enregistré 318 espèces d'oiseaux, soit le deuxième plus grand nombre du pays. Dans le nord, sur le Jomfruland et sur le Stråholmen, les rossignols, les Linottes mélodieuses et parfois les Pie-grièches écorcheurs et les roselins cramoisis se reproduisent. La région a la plus grande occurrence de macreuses brunes dans l'est de la Norvège. Il existe une population permanente de phoques communs sur la côte du Telemark et une grande partie vit dans le parc national.

Galerie

Références

Kragerø
Aire protégée créée en 2016
Parc national en Norvège
Parc national créé en 2016

Parc national de Jomfruland


Lottorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 5,78 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 194 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Manfred Hatwig tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.haddeby.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Lottorf


بلدية تابيرتيت (بالكاتالانية: Tavertet) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة, والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 147 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

معرض الصور

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

تافيرتيت


සල්ෆර් ( ; අක්ෂර වින්‍යාසය පහතින් බලන්න) යනු පරමාණුක ක්‍රමාංකය 16 වන රසායනික මූලද්‍රව්‍යයක් වන අතර, S යන සංකේතයෙන් ප්‍රත්‍යර්පණය කරනු ලැබේ.

සල්ෆියුරික් අම්ල වර්ග

100%ට ඉතාම ආසන්න සල්ෆියුරික් අම්ලය නිෂ්පාදනය කළ හැකි මුත් , තාපාංකයේ දී එමගින් SO3  මුක්ත වී 98.3% සල්ෆියුරික් අම්ලය නිෂ්පාදනය වේ. 98% වර්ගයේ (18M)  සල්ෆියුරික් අම්ලය ගබඩා තුළ වඩා ස්ථායී වන අතර සාන්ද්‍ර සල්ෆියුරික් අම්ලය ලෙස හදුන්වන්නේ මෙයයි. වෙනත් සාන්ද්‍රණ විවිධ අවශ්‍යතා සදහා යොදා ගනී. එයින් සමහරක් පහත දැක්වේ.

	10%  තනුක සල්ෆියුරික් අම්ලය විද්‍යාගාර භාවිත සදහා
	33.5%  බැටරි අම්ලය (ඊයම් - අම්ල බැටරිවල භාවිතා වේ.)
	62.18%  කුටීර හෝ පොහොර අම්ලය
	77.67% අටළු හෝ ග්ලෝවර් (Glover) අම්ලය
	98% සාන්ද්‍ර අම්ලය

අම්ලවල වෙනස් සංශුද්ධතා ද පවතී. තාක්ෂණික තත්වයේ H2SO4  අශුද්ධ හා වර්ණයක් සහිත වේ. නමුත් පොහොර සෑදීමට යෝග්‍ය වේ. ඹෟෂධ හා සායම් වර්ග සෑදීමේ දී එක්සත් ජනපද ඖෂධ සංග්‍රහය (usp)  වැනි සංශුද්ධ තත්ව භාවිතා කෙරේ.

සල්ෆියුරික් අම්ලයට ඉතා සාන්ද්‍ර SO3(g)  එකතු කළ විට පයිරො සල්ෆියුරික් අම්ලය ලෙස හදුන්වන  H2S2O7  සෑදේ. H2S2O7  සධුම සල්ෆියුරික් අම්ලය , ඕලියම් හෝ  නෝ‍ඩෝශන්  (Nordhausen acid )  අම්ලය ලෙස ද හැදින්වේ. ඕලියම්හි සාන්ද්‍රණය % SO3  (% ඕලියම් ලෙස හැදින්වේ) ලෙස හෝ % H2SO4  (H2O  එකතු කළ විට සෑදෙන ප්‍රමාණය) ලෙස දැක්වේ. ඕලියම් වල සාමාන්‍ය සාන්ද්‍රණය වන්නේ  40% ඕලියම් (109% H2SO4)  හා 65% ඕලියම් (114.6% H2SO4)  ය. සංශුද්ධ  H2S2O7 ද්‍රවාංකය 360C  වූ ඝනයකි.

ධ්‍රැවීයතාව  හා සන්නායකතාව

නිර්ජලීය H2SO4  ඉතාමත් ධ්‍රැවීය ද්‍රවයක් වන අතර පාර විද්‍යුත් නියතය 100ට ආසන්න වේ. H2SO4  ප්‍රෝටෝනිකරණය හරහා විඝටනය වීම නිසා විශාල විද්‍යුත් සන්නායකතාවක් පෙන්නුම් කරයි. මෙම ක්‍රියාවලිය ස්වයං අයනීකරණය ලෙස හැදින්වේ.

2 H2SO4 ⇌ H3SO4+ + HSO4−

ස්වයං අයනීකරණය සදහා සමතුලිතතා නියතය

Kap(25°C)= [H3SO4+][HSO4−] = 2.7 × 10−4.

ඒ හා සැසදිය හැකි ජලයේ සමතුලිතතා නියතය Kw 10-14  වන අතර 1010 (බිලියන 10) ගුණයකින් කුඩාය.

අම්ලය දුස්ස්‍රාවී වුවත් අන්තඃ අණුක ප්‍රෝටෝන හුවමාරු යාන්ත්‍රණය ජලයෙහි ග්‍රෝතස් (Grotthuss mechanism)  යාන්ත්‍රණයට සමාකාර නිසා  H3SO¬4+  හා HSO4-  අයනවල සඵල සන්නායකතාව විශාල අගයක් ගන්නා අතර එම නිසා සල්ෆියුරික් අම්ලය හොද සන්නායකයක් වී ඇත. තවද   බොහෝමයක් ප්‍රතික්‍රියා සදහා ප්‍රභල ද්‍රාවකයක් ලෙසද ක්‍රියා කරයි.

සමතුලිතතා‍ව ඉහත සදහන් කර ඇති ආකාරයට වඩා සංකීර්ණය . සමතුලිතතාවයේ දී 100% H2SO4  තුළ පහත දේ පවතී. (ද්‍රාවක කිලෝග්‍රෑමයට ඇති මිලි මවුල ගණන දැක්වේ) HSO4-(15.0) , H3SO4+(11.3)  , H3O+ (8.0) , HS2O7- (4.4) , H2S2O7(3.6) , H2O (0.1).

ආශ්‍රිත

කැල්කොජෙන්ස්
නිසග මූලද්‍රව්‍ය ඛනිජ
භෝජන ඛනිජ
අකාබනික බහුඅවයවකය
අලෝහ
ගිනිකෙළි ඉන්ධන
කෘෂිකාර්මික රසායනික

රසායනික මූලද්‍රව්‍යයන් පිළිබඳ ජීව විද්‍යාව සහ ඖෂධ විද්‍යාව
ඇක්නිය ප්‍රතිකාර
විෂමලම්බාක්ෂ ඛනිජ
රසායන විද්‍යාව
මූලද්‍රව්‍යය

ගෙන්දගම්