Emanuel Karasu  (veya Emmanuel Carasso, c.1862, Selanik – 1934, Trieste), Osmanlı İmparatorluğu vatandaşı olan Yahudi avukat ve politikacı.

Jön Türkler'in tanınmış üyelerindendir. Tanınmış bir Yahudi kökenli tüccar ailenin mensubu idi. Hukuk eğitimi aldı ve Selanik'te avukatlık yapmaya başladı. Karasu, Selanik'teki Makedonya Risorta Masonik Locası'nın bir üyesi (bazılarına göre kurucusu) ve sonraki başkanı ve Osmanlı Devletinde masonik faaliyetlerin öncüsüdür. Masonik localar ve bazı gizli cemiyetler, Selanik'te devrimci radikal görüşlere sahip ve aralarında Talat Paşa'nın da bulunduğu Jön Türkler'in duygudaşları arasında bir buluşma yeriydi. Karasu, Selanik'te avukatlık yaparken İttihat ve Terakki Cemiyetine üye oldu. Cemiyetin Müslüman olmayan ilk üyelerindendir.

Cemiyet, 1908 yılında II. Meşrutiyet ve sonrasında Osmanlı Devleti'nin idaresinde söz sahibi olunca Karasu da Selanik'ten Meclis-i Mebûsan'a girdi. Karasu, Sultan II. Abdülhamid'e Nisan 1909'da halini (tahttan indirilmesini) bildiren dört kişiden biriydi. 1912'de Selanik'ten, Balkan Harbi'nde Selanik Yunanistan'a kaybedilince 1914 yılında İstanbul'dan mebus seçildi.

Türkiye'deki değişik Musevi kuruluşlarının işbirliği yapması için çalıştı, Türk Musevi'lerinin önce Türk sonra Musevi olduklarında ısrarcı oldu ve Osmanlı Filistin'inde Siyonist iskânına karşı oldu. İtalya - Türkiye Savaşının antlaşma ile bitirilmesi için görüşmeler yapan ve Selanik'in enternasyonal bir şehir olmasına çalışan komitenin üyesiydi. Mondros Mütarekesi sonrasında İtalya'da Trieste'ye yerleşti ve 1934 yılında aynı yerde öldü. Arnavutköy'de Yahudi mezarlığında gömülüdür.

1912 yılında, Balkan Savaşları sırasında Selanik'ten Fransa'ya göç eden ve Danone grubunun kurucusu İzak Karasu'nun (Isaac Carasso) amcasıdır ve Daniel Carasso'nun büyük amcasıdır.

Popüler kültürdeki yeri
TRT 1'de 2017'de yayın hayatına başlayan Payitaht: Abdülhamid dizisinde Ali Nuri Türkoğlu tarafından canlandırılmaktadır.

Kaynakça

1862 doğumlular
1934 yılında ölenler
Yahudi asıllı Osmanlı siyasetçileri
Fransa'daki Osmanlı göçmenler
İttihat ve Terakki üyeleri
1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Selanik üyeleri
1912 Nisan-Ağustos Osmanlı Meclis-i Mebusanı Selanik üyeleri
Arnavutköy Yahudi Mezarlığı'na defnedilenler
Meclis-i Mebusan 5. dönem İstanbul mebusları
Osmanlı masonlar
Selanik doğumlu siyasetçiler
Resim aranan siyasetçiler
20. yüzyılda Osmanlılar
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler

Emanuel Karasu


Kružne (cestovne) utrke

Reli

European Rally Championship (ERC; 1953.)
Jadranski rally
INA Delta Rally 2007. – 2013.

European Rally Trophy (ERT; 2014.)
INA Delta Rally 2016. - ...

Brdske utrke

European Hill Climb Championship (1930.)
Buzetski dani 2003. - ...

International Hill Climb Cup (2014.)
?

European Hill Climb Cup (?-2013.)
?

International Hill Climb Challenge (?-2013.)
?

Kamioni

Europa Truck Trial
2018., Samobor, Rakov Potok

Drift utrke

Drift Masters European Championship

King of Europe Drift Pro Series / Drift Kings International Series
2019., Osijek

Vidi
Popis auto i moto staza u Hrvatskoj
Hrvatski auto i karting savez
FIM Europska prvenstva u Hrvatskoj

Vanjske poveznice

Izvori

Automobilizam u Hrvatskoj
Međunarodna automobilistička natjecanja u Hrvatskoj

FIA Europska prvenstva u Hrvatskoj


Alfons Hug (* 16. März 1950 in Hochdorf, Landkreis Biberach) ist ein deutscher Kurator, Kunstkritiker und Ausstellungsmacher.

Leben

Hug studierte Linguistik, vergleichende Literatur- und Kulturwissenschaften in Freiburg, Berlin, Dublin und Moskau. Seit Mitte der 1980er Jahre leitete er die Goethe-Institute in Lagos, Medellín, Brasília, Caracas und Moskau und danach in Rio de Janeiro.

Als Ausstellungsmacher kuratierte er als erster Nichtbrasilianer die Kunstbiennalen in São Paulo in den Jahren 2002 und 2004. In den 1990er Jahren war er Leiter der Abteilung für visuelle Künste im Haus der Kulturen der Welt, 2011 Kurator des lateinamerikanischen Pavillons im Rahmen der Biennale di Venezia 2004 und Chefkurator der 1. bis 3. Bienal de Montevideo 2012 bis 2016. 2018 zeichnet er für die Bienal do Mercosul in Porto Alegre verantwortlich.

Kuratierungen (Auswahl)

 2002: 25. Bienal de São Paulo, Brasilien
 2003: Co-Kurator, 4. Bienal do Mercosul, Porto Alegre, Brasilien
 2003: Brasilianischer Pavillon, 50. Biennale di Venezia 2003
 2003: Arte da África. Obras-primas do Museu Etnológico de Berlim, Centro Cultural Banco do Brasil, Rio de Janeiro, mit 750.000 Besuchern (Peter Junge, Kurator; Alfons Hug, Organisator)
 2004: 26. Bienal de São Paulo, Brasilien, mit 917.000 Besuchern
 2009: Bienal del Fin del Mundo, Ushuaia, Tierra del Fuego, Argentinien
 2011: Bienal Internacional de Curitiba, Brasilien
 2012: 1. Bienal de Montevideo, Uruguay
 2014: 2. Bienal de Montevideo, Uruguay
 2016: 3. Bienal de Montevideo, Uruguay
 2018: 11. Bienal do Mercosul, Porto Alegre, Brasilien
 2020: Invisible Biennale

Weblinks

Einzelnachweise

Kunstkritiker
Ausstellungskurator
Deutscher
Geboren 1950
Mann
Person (Goethe-Institut)

Alfons Hug


Kike, Amerika'da Yahudileri aşağılamak için kullanılan söz. 20. yüzyılın başlarında ortaya atılmıştır.

Etimolojisi hakkında iddialar
 İbrani lehçelerinde yuvarlak anlamına gelen kikel.
 Genellikle Doğu Avrupa ülkelerinden (Polonya, SSCB vs.) göçen Yahudilerin soyadlarının sonundaki -ki, -ky ekleri.

Ayrıca bakınız
 Nigger

Antisemitizm
Aşağılayıcı terimler

Kike


Sir Hugh Michael Robertson , (born 9 October 1962) is the Chairman of the British Olympic Association and Chairman of Camelot, the operator of The National Lottery. He was formerly a British Conservative Party politician who was the Member of Parliament (MP) for Faversham and Mid Kent from 2001 to 2015. He was the Minister of State for Foreign and Commonwealth Affairs until July 2014, having previously been the Minister for Sport and for the Olympics.

Education

Robertson was educated at The King's School, Canterbury. He then read Land Management at the University of Reading from 1982 to 1985, obtaining a BSc (Hons) degree, before attending the RMA Sandhurst between 1985 and 1986.

In April 2014, Robertson was awarded a Distinguished Fellowship by the University of Reading in recognition of the role he played in the London 2012 Olympics. He was awarded an honorary doctorate from the University of Bedfordshire in November 2017 for his contribution to sport.

Career
Robertson served as an officer in the Life Guards from 1982 to 1995, rising to the rank of Major. Robertson saw active service in Northern Ireland, Cyprus, The Gulf War and served with the UN peacekeeping force UNPROFOR in Bosnia and Herzegovina. He also commanded The Household Cavalry on the 1993 Queen's Birthday Parade and at the 1993 State Opening of Parliament.

From 1995 until 2001, he was a banker with the investment management division of Schroders, then head of new business development for the property division.

Parliamentary career
Robertson was the Member of Parliament for the constituency of Faversham and Mid Kent, a large constituency in Kent, which stretches from the outskirts of east Maidstone to the rural areas of The Weald and Faversham. He doubled his majority at both the 2005 and 2010 elections.

Having shadowed this post in Opposition, he was appointed a Parliamentary Under-Secretary of State as the Minister for Sport and the Olympics in the Department for Culture, Media and Sport in May 2010. In September 2012, he was promoted to Minister of State in the Department of Culture, Media and Sport as the Minister for Sport, Olympic Legacy Tourism and was appointed a Privy Councillor. He took The Equal Marriage Bill through Parliament. In 2013, he moved to be Minister of State at the Foreign and Commonwealth Office responsible for the Middle East, North Africa and Counter Terrorism. He was involved in John Kerry's Middle East Peace initiative, the Iran nuclear deal negotiations and the Geneva Peace process to end the war in Syria. He stood down from government in the 2014 reshuffle and was knighted for his work as Minister for the Olympics during London 2012 and his work in the Middle East.

In January 2015 Robertson announced that he would stand down from Parliament at the next general election.

Post-Parliament appointments
 Deputy Lieutenant of Kent (June 2015)
 Chair of the British Olympic Association (November 2016)
 Chair of Camelot Group (June 2018)

Personal life
Robertson married Anna Copson on 17 May 2002 at the Church of St. Margaret, Westminster. The wedding had to be rescheduled at short notice from 5 April after the death of Queen Elizabeth the Queen Mother. They have one son.

Honours
Sir Hugh has received the following decorations:
  KCMG
  General Service Medal
  UNFICYP Medal
  Gulf War Medal
  UNPROFOR Medal (Bosnia)
  NATO Medal (Former Yugoslavia)
 Brunei Meritorious Service Medal.

References

External links
 Sir Hugh Robertson official site
 Debrett's People of Today
 Guardian Unlimited Politics - Ask Aristotle: Hugh Robertson MP
 TheyWorkForYou.com - Hugh Robertson MP
 BBC Politics page

1962 births
Living people
Politicians from Canterbury
People educated at The King's School, Canterbury
Alumni of the University of Reading
Graduates of the Royal Military Academy Sandhurst
British Life Guards officers
British Army personnel of the Gulf War
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
Knights Commander of the Order of St Michael and St George
Deputy Lieutenants of Kent
Schroders people

Hugh Robertson (politician)


Aristillus ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite in der Ebene des Mare Imbrium, zwischen den Montes Caucasus an dessen östlichem Rand und den Montes Spitzbergen im Westen. Südwestlich liegt der große Krater Archimedes, dazwischen das als Sinus Lunicus bezeichnete Teilgebiet des Mare Imbrium. Nordwestlich liegen die Krater Theaetetus and Cassini.

Der ausgeprägte, auffällige Krater weist einen terrassierten Wall und ein Zentralmassiv mit drei Gipfeln auf.
Das vom Krater ausgehende Strahlensystem erstreckt sich über 600 km.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem griechischen Astronomen Aristyllos offiziell benannt.

Weblinks

 Aristillus auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Aristillus (Mondkrater)


Wanaque may refer to:

Wanaque, New Jersey, a borough in Passaic County, New Jersey
Wanaque River, a tributary of the Pequannock River in Passaic County, New Jersey
Wanaque Reservoir, formed by damming the river

Wanaque


An Phreatia vanuatensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tomohisa Yukawa. An Phreatia vanuatensis in nahilalakip ha genus nga Phreatia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vanuatu. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phreatia

Phreatia vanuatensis


Det lille Pus er en dansk stumfilm fra 1919, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af A.V. Olsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1919

Det lille Pus


() foi um político romano do  ativo no Reino Ostrogótico e no Império Bizantino.

Biografia

Rúfio Petrônio Nicômaco Cetego era filho de Petrônio Probino, o cônsul em 489 e forte defensor do antipapa Lourenço, e irmão de Blesida. É capaz que fosse ancestral do Cetego ativo no fim do . Foi destinatário do Libellus de stirpe sua de Cassiodoro no qual seus títulos foram discriminados. Em 504, quando ainda era jovem, foi elevado ao consulado ordinário no Ocidente, mas sem colega no Oriente. John Moorhead propôs identificá-lo com certo Petrônio de Roma, que com Renato de Ravena debateu com Severo de Antioquia sobre a natureza de Cristo enquanto o último residia em Constantinopla . Se correta, essa identificação colocaria Cetego em um círculo de intelectuais aristocráticos em torno de Boécio. No começo de 512, segundo várias fontes, Cetego era patrício. Além disso, em data incerta, era mestre dos ofícios.

Em 545, era chefe do senado em Roma. Naquele ano, em meio à Guerra Gótica entre o Reino Ostrogótico e o Império Bizantino, a cidade foi sitiada pelo rei Tótila . No decorrer do episódio, os comandantes bizantinos desconfiaram que Cetego estava agindo traiçoeiramente, obrigando-o a se abrigar em Centocelas. Em dezembro de 546, quando as defesas de Roma sucumbiram e Tótila invadiu, Cetego foi um dos nobres romanos que fugiram para Constantinopla com o general Bessas, onde o imperador   concedeu ricos presentes para compensar as perdas que tiveram na Itália. Na capital imperial, foi um dos partidários do papa Vigílio  que tentaram convencer Justiniano a ser mais enérgico na guerra na Itália.

Ao longo dos primeiros anos dos anos 550, a corte imperial foi sacudida com a Controvérsia dos Três Capítulos que causou uma disputa entre Justiniano e Vigílio: em 15 de agosto de 550, Cetego testemunhou o juramento de Vigílio sobre a Três Capítulos; no final de 551, quando Vigílio fugiu do Palácio de Placídia e buscou refúgio na Basílica de São Pedro de Hormisda, Cetego foi com Belisário, Marcelo e Pedro reafirmar a segurança pessoa do pontífice e solicitar que retornasse para Placídia; no começo de 552, quando Vigílio fugiu novamente do palácio de Placídia rumo à Igreja de Santa Eufêmia na Calcedônia, Cetego esteve entre aquelas que foi convencê-lo a voltar; e em maio de 553, novamente negociou com Vigílio. Cetego Retornou ao Ocidente anos depois, e durante o pontificado do papa Pelágio I , vivia na Sicília, onde era cidadão proeminente. Ali, foi destinatário da epístola 33 do pontífice de 558.

Referências

Bibliografia

Patrícios do Reino Ostrogótico
Patrícios do Império Bizantino do século VI
Mestres dos ofícios do Reino Ostrogótico
Oficiais de Teodorico, o Grande
Senadores do Reino Ostrogótico
Senadores do Império Bizantino do século VI
Diplomatas do Império Bizantino do século VI

Rúfio Petrônio Nicômaco Cetego


Robert Richter ist der Name folgender Personen:

* Robert Richter (Chemiker) (1823–1871), deutscher Chemiker und Hochschullehrer
 Robert Richter (Maler) (1860–1941), deutscher Maler und Schriftsteller
 Robert Richter (Unternehmer) (1899–1972), deutscher Kameramann, Filmproduzent und Unternehmer
 Robert Richter (Regisseur) (* 1929), US-amerikanischer Regisseur, Drehbuchautor und Produzent
 Robert Richter, eigentlicher Name von Robsie Richter (* 1964), deutscher Autor, Lyriker, Verleger und Musiker

Robert Richter


Arnac-la-Poste ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Haute-Vienne in der Region Nouvelle-Aquitaine; sie gehört zum Arrondissement Bellac und zum Kanton Châteauponsac.

Geographie
Das Gemeindegebiet wird vom Flüsschen Glevert und seinem Zufluss Planche Arnaise durchquert. Im Nordosten verläuft die Benaize und im Süden die Brame. Durch den Osten des Gemeindegebietes führt die Autoroute A 20 in Nord-Süd Richtung.
Nachbargemeinden von Arnac-la-Poste sind Saint-Sulpice-les-Feuilles im Norden, Vareilles im Nordosten, La Souterraine im Osten, Saint-Maurice-la-Souterraine im Südosten, Saint-Amand-Magnazeix im Süden, Saint-Hilaire-la-Treille im Westen und Mailhac-sur-Benaize im Nordwesten.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten

 Kirche (12.–14. Jahrhundert, Monument historique seit 1925)
 Dolmen L'Héritière in La Pierre Levée (Monument historique seit 1983)
 Relais de Poste de Montmagner (12.–16. Jahrhundert, Monument historique)
 Salle d'Arnac (15. Jahrhundert)
 Tour de Lubignac als Rest einer Burg

Weblinks

Ort in Nouvelle-Aquitaine

Arnac-la-Poste


Die aus dem Französischen stammende Bezeichnung en chamade (gelegentlich auch en Chamade geschrieben) steht für ein Orgelregister, bei dem  Zungenpfeifen rechtwinkelig zum Prospekt angeordnet sind bzw. horizontal aus dem Prospekt der Orgel ragen. Neben dem besonderen Aussehen haben Register der Ausführung en chamade den charakteristischen Vorteil, dass ihr Klang besonders kräftig und präsent ist, da sich die Schallwellen ungehindert von anderen Pfeifen oder dem Orgelgehäuse in den Raum ausbreiten können. In der Regel besitzen die Register aufschlagende Zungen.

Im 17. Jahrhundert bezeichnete eine Trompette en chamade eine besonders durchdringende Trompete, die in einer Schlacht zur Verständigung mit dem gegnerischen Kommandanten diente, um sich beispielsweise auf eine Waffenruhe oder Kapitulation zu einigen.

Horizontale Zungenregister tauchen bereits im 17. Jahrhundert in Spanien und im 18. Jahrhundert in Frankreich auf. Der Registername Chamade wurde möglicherweise als erstes von Walcker in der Orgel der Herderkirche in Weimar verwendet.

Register, die häufig en chamade gebaut werden, sind:
 Spanische Trompete (auch Chamade genannt; wird immer en chamade gebaut)
 Orlos als zylindrisches Horizontalregal
 Bajoncillo und entsprechende artverwandte Trompetenregister. Im spanischen Orgelbau wurde es im Bassbereich in 8′-Lage ausgeführt und im Diskant als Clarín bezeichnet.

Literatur

Einzelnachweise

Orgelregister

En chamade


Georg Kunisch (né le  à Wrocław et décédé en 1936 dans cette même ville) est un nageur allemand. Il a participé aux Jeux olympiques de Stockholm en 1912.

Nageur
Engagé au 100 mètres nage libre aux Jeux olympiques de Stockholm en 1912, il est éliminé en série. Membre du relais 4X200 mètres nage libre, il se qualifie avec l'équipe allemande pour la finale avec un temps de , mais termine au pied du podium malgré un meilleur temps en .

Après la Première Guerre mondiale, Georg Kunisch devient champion d'Allemagne du  mètres nage libre en 1919.

Annexes

Liens externes

Bibliographie
 .

Notes et références

Naissance en avril 1893
Naissance à Breslau
Nageur allemand
Nageur aux Jeux olympiques de 1912
Décès en 1936
Décès à Breslau

Georg Kunisch


في الرياضيات، العلاقة المتعدية  هي العلاقة الثنائية في مجموعة ما حيث إذا كان العنصر الأول مرتبطا بالعنصر الثاني، والعنصر الثاني مرتبطا بالعنصر الثالث فإن العنصر الأول مرتبط بالعنصر الثالث.

أمثلة

 علاقة أكبر وعلاقة أكبر أو يساوي وعلاقة المساواة هي علاقات متعدية على الشكل التالي:

 مهما كان A > B وB > C, فسيكون أيضاً A > C
 مهما كان A ≥ B وB ≥ C, فسيكون أيضاً A ≥ C
 مهما كان A = B وB = C, فسيكون أيضاً A = C

 علاقة الأمومة هي علاقة غير متعدية. لأنه إذا كانت سعاد أماً لعفاف، وعفاف أماً لسماح، فليس من الضروري أن تكون سعاد أماً لسماح.

انظر أيضا

 علاقة انعكاسية
 علاقة تناظرية
 علاقة ضد تناظرية
 علاقة غير تناظرية

مراجع

جبر ابتدائي
علاقات رياضية

علاقة متعدية


Federico Gastón Carrizo (La Cumbre, Córdoba, Argentina; 17 de mayo de 1991) es un futbolista Argentino que se desempeña en la posición de Media punta en el Club Cerro Porteño de la Primera División de Paraguay.

Trayectoria

Rosario Central

Debutó en primera división en un momento institucional y deportivo complicado para Rosario Central.
Su primer partido fue ante Estudiantes por la decimoctava fecha del Torneo Clausura 2010 el 9 de mayo de 2010, con 18 años, donde su equipo empató 0 a 0. Ingresó a los 58 minutos en lugar de Diego Chitzoff. Formó parte del equipo titular que enfrentó a Vélez por la última fecha del torneo. Leonardo Madelon, entrenador de Central por ese entonces, colocó un equipo compuesto de suplentes y juveniles al estar ya sentenciado a jugar la promoción por la permanencia ante All Boys. Federico jugó los dos partidos de la promoción, ingresando desde el banco de suplentes en ambas ocasiones. Su equipo empató el primer encuentro 1 a 1 y perdió el segundo por 3 a 0 por lo que descendió a la Primera B Nacional.

Luego del descenso y con la llegada de Reinaldo Merlo como entrenador Carrizo no tuvo lugar en el equipo. Con Rivoira como nuevo director técnico volvió a tener rodaje, fue titular en la fecha 17 ante Gimnasia y Esgrima de Jujuy en Rosario donde Central perdió 1 a 0. A partir de ese encuentro Federico participó de todos los partidos, ya sea como titular o suplente, y anotó 3 goles: en la fecha 27 ante Ferro, en la fecha 34 ante Tiro Federal y en la fecha 36 ante Gimnasia en Jujuy.

En la temporada 2011/12 Carrizo comenzó siendo suplente en el equipo pero con el correr de los partidos se ganó su lugar como titular. Convirtió un gol en la fecha 12 ante Ferro en la victoria por 3 a 0 en el Gigante de Arroyito.
Ese año, con Juan Antonio Pizzi jugó la mayoría de los partidos, sin embargo Central no pudo ganarle a San Martín de San Juan en la promoción y no pudo ascender a Primera División.

En la temporada 2012/13, con Miguel Ángel Russo como entrenador, jugó el primer partido ante Sarmiento de Junín y luego dejó de ser citado para los partidos. Pero ante los malos resultados y bajos rendimientos de varios jugadores, desde la fecha 13 ante Douglas Haig comenzó a ser tenido en cuenta por su entrenador. Ingresó como suplente en la mayoría de los partidos en los segundos tiempos para aprovechar su rapidez cuando los defensores rivales ya estaban cansados. Generalmente reemplazó a Diego Lagos y junto a él logró establecer el récord del cambio más realizado en la historia de Central. Convirtió 5 goles en la temporada, siendo el más destacado el tanto ante Crucero del Norte por la fecha 31: Central tuvo un tiro libre indirecto en el área chica de su rival a los 90 minutos del partido, Jesús Méndez simuló darle la pelota a Rafael Delgado y se la dio a Carrizo que logró marcar el gol de la victoria de su equipo a los 94 minutos. Al finalizar el torneo, Central terminó en el primer lugar de la tabla de posiciones y regresó Primera División.

Boca Juniors

El 10 de julio de 2014, Boca Juniors hizo oficial la venta de Carrizo de Rosario Central que compró el 60% del pase del jugador, en un valor de 2 millones de euros. El 6 de agosto Federico Carrizo fue presentado junto a Andrés Chávez, Jonathan Calleri, José Pedro Fuenzalida, Marcelo Meli y Gonzalo Castellani oficialmente como nuevos jugadores de Boca Juniors, Pachi Carrizo le dieron a portar la camiseta " número 11 " del club.

El 10 de agosto en el arranque del Torneo Transición Boca Juniors haría su presentación enfrente a Newell's Old Boys en lo que fue una derrota por 1-0. En la segunda fecha del certamen Federico Carrizo sería unos de los mejores jugadores de Boca Juniors fue el que asistió tirando centro para el gol de cabeza de Emmanuel Gigliotti en el triunfo sobre la hora por 1-0 contra Belgrano de Córdoba. En la 9º fecha de ese torneo, frente a Quilmes, convertiría su primer gol con la camiseta de Boca, que a la postre, serviría para que el Xeneize gane ese encuentro por 1-0 en la Bombonera. En ese Torneo Transición 2014, el "Pachi" jugaría todos los partidos, marcando un gol y dando seis asistencias. También jugó cinco encuentros por la Copa Sudamericana 2014, sin goles ni asistencias.

Durante el primer semestre de 2015, Carrizo sería titular en la mayor parte de los encuentros que disputaría Boca Juniors. El 28 de enero de ese año, jugó 81 minutos del partido desempate por la clasificación a la Copa Libertadores 2015 frente a Vélez Sársfield, que el Xeneize ganaría 1-0 con un hermoso gol de Nicolás Colazo.

En el Campeonato Argentino 2015, Carrizo disputaría doce encuentros, otorgando dos asistencias y marcando sólo un gol, pero que sería muy importante: el 19 de abril de 2015, Boca derrotó como visitante a Lanús por 3 a 1, victoria que le sirvió al club de la ribera para acceder al primer puesto de la tabla junto a River Plate. El "Pachi", anotaría el empate transitorio luego de una definición de cabeza.

En la Copa Libertadores, el "Pachi" disputó cinco partidos, anotando un gol en la goleada 5-0 frente al Zamora FC de Venezuela, en La Bombonera, por fase de grupos. Boca caería en octavos de final frente a River Plate, luego de que el partido de vuelta fuera suspendido.

Por último, Carrizo jugó 58 minutos del partido por Treintaidosavos de final de la Copa Argentina 2014-15, donde Boca derrotó, con mucho sufrimiento a Huracán Las Heras, por 2-0.

De esta forma, y estando en el Cruz Azul de México, Carrizo se consagró campeón con el Xeneize del campeonato local y de la Copa Argentina.

Cruz Azul

Llegó a préstamo como último refuerzo de La Máquina. Pero tras sólo jugar 4 partidos de liga y 4 de copa, dando una asistencia, regresó a Boca Juniors.

Boca Juniors
Regresó al Xeneize a principios de 2016 tras su préstamo en Cruz Azul. Se afianzó como titular del equipo, siendo pieza influyente en la Copa Libertadores 2016, jugando en gran nivel y hasta anotando un gol sobre la hora en La Paz, frente a Bolívar, que decretó el empate 1-1 (una derrota dejaba prácticamente eliminado a Boca). Un mes después volvería a convertirle al club boliviano en La Bombonera, para el triunfo 3-1. El "Pachi" volvería a ser clave en los cuartos de final de la copa, anotando el penal decisivo en la definición frente a Nacional de Uruguay. Tras la finalización del primer semestre, y con la llegada de Ricardo Centurión, Carrizo empezó a perder terreno y a ser relegado incluso del banco de los suplentes, a tal punto que disputó solo dos partidos de Copa Argentina y dos encuentros por Campeonato 2016-17.
A principios de 2017, y ante la falta de oportunidades, acordó y selló su vuelta a Rosario Central.

Rosario Central

El 20 de febrero de 2017 se hace oficial su regreso al Canalla con un contrato hasta 2019. En 2018, conforma parte del plantel campeón de Rosario Central que obtuvo la Copa Argentina, siendo el volante izquierdo titular en la mayoría de los encuentros disputados.

En enero de 2019, Carrizo deja Rosario Central y es transferido a Cerro Porteño de Paraguay,terminó el Torneo Clausura 2019 de la Primera División de Paraguay como el máximo asistidor.

Estadísticas

Clubes
+ Actualizado de acuerdo al 18 de septiembre de 2023.

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Futbolistas de la provincia de Córdoba (Argentina)
Futbolistas del Club Atlético Rosario Central en los años 2010
Futbolistas del Boca Juniors en los años 2010
Futbolistas del Cruz Azul Fútbol Club
Futbolistas del Club Cerro Porteño
Futbolistas del Club Atlético Peñarol
Futbolistas del Club Atlético Peñarol en los años 2020

Federico Carrizo


Ankaratra es un volcán inactivo ubicado cerca de 50 kilómetros al suroeste de Antananarivo, la capital de Madagascar. Yace entre las poblaciones de Arivonimamo al norte, Ambatolampy al este, Faratsiho al occidente y Betafo al sur. Algunas trazas de actividad persisten en la parte sur de su ubicación, originando fuentes termales en los alrededores de Antsirabe.

El pico más alto de Ankaratra es el Tsiafajavona, a 2,642 metros sobre el nivel del mar.

Véase también
 Anexo:Volcanes de Madagascar

Volcanes de Madagascar
Provincia de Antananarivo

Ankaratra


Vila de Frades Portekiz'de Vidigueira belediyesine bağlı olan, 25,58 km2 yüzölçümüne sahip, 992 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vidigueira

Vila de Frades


Aydın Doğan (15 Nisan 1936, Gümüşhane), Türk iş insanı ve eski medya patronudur. Doğan Holding Onursal Başkanlığı görevinde bulunmaktadır.

İlk yılları
Çocukluğu Gümüşhane'de geçen Aydın Doğan 15 Nisan 1936 yılında doğdu. İlk ve orta öğrenimini Kelkit'te Lise öğrenimini Erzincan'da tamamlayan Doğan üniversite eğitimine, daha sonra Marmara Üniversitesi olan İstanbul İktisadi Ticari İlimler Akademisi'nde devam etti. Aydın Doğan evli ve dört çocuk babası, altı torun sahibidir.

Kariyeri
1958 yılında kendi şirketini kuran Doğan, ilk yıllarında lastik, bisiklet, radyo, ticari araç, iş ve inşaat makineleri tüccarlığı, nakliyecilik ve müteahhitlik yaptı. 1970 yılına kadar da zahirecilik ve ecza depoculuğu ile uğraştı, 1974'ten sonra da İstanbul Ticaret Odası Meclis ve Yönetim Kurulu Üyeliği'nden sonra Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Yönetim Kurulu Üyeliği'nde bulundu. 1977 yılından bu yana İstanbul Ticaret Odası vergi rekortmenleri arasında olup 1979 yılında Milliyet gazetesini satın alarak medya sektörüne girmiş, Türkiye Gazete Sahipleri Sendikası Başkanı olmuştur. Yine 1998'de ise Tokyo'da yapılan Dünya Yayıncılık Birliği toplantısında Türkiye'den, seçimle ilk kez Yönetim Kurulu üyeliği'ne seçilen kişi oldu. 1999 senesinde Türkiye Cumhuriyeti Devlet Üstün Hizmet madalyası ile ödüllendirildi ve aynı yıl Girne Amerikan Üniversitesi'nden ve 2000 yılında da Ege Üniversitesi'nden fahri doktora unvanı aldı. 2004 yılında Dünya Gazeteler Birliği (World Association of Newspapers -WAN) toplantısında seçimle Yönetim Kurulu Başkan Yardımcılığı'na getirilen ilk Türk oldu.

1996 yılında Aydın Doğan Vakfı'nı kurarak, kültür, eğitim, sosyal alanlarda yapmakta olduğu hizmetlerini bir çatı altına topladı. Kendisini ve aile fertlerinin ismini taşıyan sekiz okul yaptırdı. Vakıf her yıl dünyanın en saygın ödüllerinden biri olan Aydın Doğan Uluslararası Karikatür Yarışması'nı düzenliyor, Genç İletişimciler Yarışması ile de iletişim öğrenimi görenlere destek veriyor. Ayrıca verdiği Aydın Doğan Ödülü'yle edebiyattan müziğe, mimarlıktan sosyal bilimlere kadar çeşitli kültür ve sanat alanlarına da destek oluyor.

Kurduğu Doğan Medya Grubu ile, Meydan, Gözcü, Son Çağrı, Posta, Hürriyet,  Radikal, Fanatik, Referans ve Hürriyet Daily News gazetelerini; ayrıca Kanal D, CNN Türk'ün de içinde bulunduğu 21 televizyon kanalını bünyesine kattı. Yine bunların yanı sıra Petrol Ofisi şirketini de holding bünyesine katmıştır. 1998 yılında medyada daha yetenekli elemanlar yetiştirebilmek için Aydın Doğan Anadolu İletişim Meslek Lisesini açtı. Medya Holding bünyesinde de 50'nin üzerinde şirketin sahibidir.

22 Mart 2018'de Doğan Yayın Grubu'ndaki kuruluşların Demirören Holding'e satması sonrasında "Artık 80 yaşını geride bırakmış bulunuyorum. Geldiğim bu aşamada, kendi isteğimle, yayıncılık mesleğime nokta koymaya karar verdim." açıklamasında bulundu.

Serveti
Aydın Doğan, Forbes Türkiye'nin 2017'de hazırladığı "En Zengin 100 Türk" listesinde 1.1 milyar dolarlık servetiyle yer aldı.

Eleştiriler
2013 yılında Gezi Parkı protestoları başladığı sırada Doğan Yayın Holding bünyesindeki, Aydın Doğan'ın patronluğunu üstlendiği CNN Türk'te belgesel gösterimi yapılmasını "O tamamen bir şapşallık. Yani bir kasıt falan değil" sözleriyle eleştirmiştir. Yine 2015 yılında Aydın Doğan bünyesinde yayın hayatını sürdüren Hürriyet gazetesi resmi internet sitesinden "Dünya şokta! Yüzde 52 oy alan Cumhurbaşkanı'na idam" isimli haber yayınlamış, bunun üzerine Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ilgili haberle kendisinin ima edildiğini savunmuş, Aydın Doğan için "Sen değil misin benim seçilme hakkım elimden alındığı zaman 'muhtar bile olamaz' diye başlık atan?" demiştir.

Aydın Doğan sahip olduğu gazete ve haber kanallarının taraflı yayınlar yaptığı konusunda başta Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve hükumete yakın bazı gazeteler tarafından sıkça eleştirilmiştir. Aynı zamanda eski milletvekili ve Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanı olan Bülent Arınç katıldığı bir programda Aydın Doğan'a yapılan eleştirilerin haksız yere olduğunu ifade etmiştir.

Bünyesindeki medya kuruluşları

Gazete
 1979-1998: Milliyet (Ercüment Karacan'dan satın aldı, Korkmaz Yiğit'e sattı.)
 1990-2001: Meydan
 1994-2018: Hürriyet (Erol Aksoy'dan satın aldı.)
 1995-2018: Posta
 1995-2018: Fanatik
 ?-?: Son Çağrı
 1996-2007: Gözcü
 1996-2016: Radikal
 1998-2011: Milliyet (Korkmaz Yiğit'ten satın aldı, Yıldırım Demirören'e sattı.)
 2008-2011: Vatan (Yıldırım Demirören'e sattı.)

Televizyon
 1994-2018: Kanal D (Ayhan Şahenk'ten satın aldı, Yıldırım Demirören'e Sattı.)
 1996-2018: Euro D
 1999-2018: CNN Türk
 2005-2011: Star TV (TMSF'den satın aldı, Ferit Şahenk'e sattı.)
 2008-2012: TNT (Ted Turner ile ortak yapmıştır.)
 2008-2018: Cartoon Network (Ted Turner ile ortak yapmaktadır.)
 2011-2018: NBA TV (Ferit Şahenk'ten satın aldı.) (Ted Turner ile ortak yapmaktadır.)
 2012-2018: Teve2

Haber ajansı
 1999-2018: Doğan Haber Ajansı

Dijital platform
 2007-2018: D-Smart
 2007- 2014: D-Smart Avrupa
 2015-günümüz: Blu TV

Aldığı ödül ve nişanlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Aydın Doğan Vakfı sitesi

CNN Türk kişileri
1936 doğumlular
İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
Türk dolar milyarderleri
Doğan Holding Yönetim Kurulu
Kelkit doğumlular
Yaşayan insanlar
Haber ajansları kurucuları
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Türk tüccarlar
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Üstün Hizmet Madalyası sahipleri
Medya kurucuları

Aydın Doğan


An Carex firma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicolaus Thomas Host. An Carex firma in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex firma


La Fondazione Telecom Italia est une fondation d'entreprise , qui opère en Italie et dans les territoires où le Gruppo Telecom Italia est institutionnellement présent.

Histoire
La Fondazione Telecom Italia a été créée le 24 décembre 2008, par une résolution du Conseil d'administration de Telecom Italia du 7 novembre 2008. .

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Telecom Italia

Lien externe

Telecom Italia

Fondazione Telecom Italia


Oklahoma RedHawks er en Minor league baseballclub fra Oklahoma City, Oklahoma. De spiller i den Southern Division i American Conference of the Pacific Coast League. Deres stadion hedder AT&T Bricktown Ballpark. De er relateret til Texas Rangers.

Oklahoma City
Baseball i USA

Oklahoma RedHawks


فيم  هو محرر نصوص طُور وأطلق من قبل برام مولينار عام 1991 لأجهزة حواسيب أميجا. تم إنشاء فيم كنسخة ممتدة للمحرر في آي Vi مع وجود العديد من الخصائص الإضافية المصممة لتكون مفيدة في تحرير الشيفرة المصدرية للبرامج. الاسم الكامل لفيم هو في آي المحسن Vi IMproved، وبسبب كونه متعدد المنصات فهو منتشر الاستعمال على أنظمة التشغيل الشبيهة بيونكس.
وينضم فيم إلى عائلة البرمجيات الحرة والبرمجيات المفتوحة المصدر وتندرج بعض بنود رخصة استخدامه تحت مظلة العمل الخيري لتشجيع المستخدمين على التبرع لأطفال أوغندا وتعتبر هذه الرخصة متوافقة مع رخصة جنو العمومية، وعلى الرغم من تخصيصه لأنظمة أميجا في بدايته إلا انه تم تطويره للعمل على معظم منصات أنظمة التشغيل وفي عام 2006 تم انتقائه كأشهر محرر نصوص من قبل قراء مجلة لينكس جورنال.

نظرة تاريخية

بدأ برام مولينار العمل على تطوير فيم لأجهزة أميجا في عام 1988 وفي عام 1991 قام بإطلاق النسخة الأولى من فيم وهي النسخة 1.14، وقام برام مولينار بتطوير فيم على المحرر «ستيفي» الذي قام بتطويره كل من تيم ثومبسون وتوني أندروس وجي أر (فرِد) وكان مخصصا لأنظمة «أتاري أس تي».

واجهة المحرر

مثل في آي، لا تقتصر واجه فيم على القوائم والأيقونات وانما تمتد إلى أوامر تحريرية على واجهة المستخدم النصية، كما ويوجد أيضا لفيم واجهة رسومية تسمى «جي فيم» حيث تم إضافة قوائم وأدوات إلى الأوامر المشهورة في الواجهة الرسومية المبنية على واجهة سطر الأوامر الأصلية، وبالطبع هذا لا يعني ان واجهة سطر الأوامر تفتقد إلى ما يوجد في الواجهة الرسومية بل على العكس من ذلك حيث يعتبر اسخدام واجهة سطر الأوامر فعالا أكثر من أي أنماط أخرى للتحرير.

يحوي فيم على مقالة بسيطة تقود المستخدمين الجدد إلى طريقهم في عملية تحرير النصوص وتعليمهم أنماط الاستخدام وكيفية تنفيذ الأوامر ويمكن قراءة هذه المقالة بتنفيذ الأمر «فيم»، هذا بالإضافة إلى وجود دليل الاستخدام "Vim Users Manual" الذي يحوي كل شيء يحتاجه المستخدم لتحرير النصوص على فيم، ويمكن قراءة دليل الاستخدام من نفس محرر النصوص أو من الويب. كما ويحوي فيم أدوات للمساعدة ويمكن استعمالها بتنفيذ الأمر «الأمر help:» وهذه الأدوات تساعد المستخدمين على تصفح الأوامر والإضافات.

التخصيص

تعد عملية التخصيص في فيم من أهم نقاط القوة في هذا المحرر الفعال حيث يمكن السيطرة على الواجهة الرئيسية للمحرر بالتحكم بعدد كبير من خيارات التخصيص المتواجدة بهدف جعل المحرر بيئة مريحة لكل مستخدم حسب احتياجاته، وكجزء من عملية التخصيص يمكن لكل مستخدم أن يقوم بتعيين مفاتيح التحكم في لوحة المفاتيح التي يرغب بها لتنفيذ أمر معين فعلى سبيل المثال يمكن للمستخدم أن يقوم بتعيين المفاتيح (ALT + F5) لتنفيذ أمر حفظ الملف بينما قد يكون ذلك غير مريح لمستخدم اَخر فيقوم بتعيين المفاتيح (CTRL + S) لحفظ تعديلات الملف.
هناك عدد هائل من الإضافات (Plugins) الموجودة للمحرر فيم والتي تقوم بإضافة وظائف جديدة للمحرر أو توسيع نطاق وظائف موجودة في الأصل ويتم كتابة هذه الإضافات باستخدام لغة برمجة نصية مخصصة لأغراض التطوير على منصة المحرر وتسمى فيم سكريبت "(vimscript)" ويمكن أيضا تطوير الإضافات باستخدام لغات برمجة أخرى مثل لوا (Lua) «تم دعم هذه اللغة في الإصدارة رقم 7.3 من فيم» وبيرل (Perl) وبايثون (Python) وروبي (Ruby) وتكل (Tcl) «أو تي سي أل» وراكيت (Racket) «المعروفة رسميا باسم PLT Scheme».
و نظراً لهذه المرونة التي يقدمها فيم فقد ظهرت الكثير من المشاريع التي تقوم بتجميع النصوص البرمجية المعقدة ووضعها بين أيدي المستخدمين لتحويل فيم إلى أداة لتنفيذ مهام معقدة ومحددة وأيضا لتطوير الإضافات وإضافة نكهات مختلفة لتصرفات ووظائف المحرر، وكمثال لذلك هناك المشروع «فيم أوت لاينر» (VimOutliner) الذي يسمح لمستخدمي الأنظمة الشبيهة بيونكس القيام بتنظيم النصوص في المقاطع المختلفة على شكل هيكلية شجرية (Tree Structure)، وهناك أيضاً المشروع كريم الذي يهدف إلى جعل فيم بيئة تحرير نصية أشبه ببيئة (النقر والكتابة).

الإضافات والتحسينات على المحرر في آي

من البديهي أن يكون فيم متوافقا مع في آي نظراً لبناء فيم منذ البداية على أساس المحرر في آي من ناحية الوظائف والتصرفات ولكن ذلك يكون مرئياً في حالة تفعيل نمط محاكاة في آي، أما عند عند تثبيط نمط المحاكاة فإن فيم يحوي الكثير من التحسينات التي تجعله يتفوق على في آي وتجدر الإشارة هنا إلى أن فيم لن يكون متوافقاً بنسبة 100% مع في آي حتى في حالة تفعيل نمط المحاكاة نظراً لمواصفات يونكس المنفردة (Single Unix Specification) بالإضافة لمواصفات ومعايير بوسيكس (POSIX) ومن الأمثلة على عدم توافق فيم مع في آي هو أن فيم لا يدعم نمط في آي المفتوح (vi's open mode) انما يدعم النمط المرئي (visual mode).

و من الأمثلة على التحسينات التي أضافها فيم فوق في آي:
 الإكمال التلقائي للكلمات والجمل ومقارنة النصوص ودمج الملفات «و هو ما يعرف أيضاً ب فيم ديف (vimdiff)».
 نظام شامل ومتكامل للمساعدة.
 تعبير نمطي موسع (regular expressions).
 تطوير المحرر باستخدام لغات البرمجة النصية سواء أكانت اللغة النصية الخاصة أو لغات نصية أخرى مثل بيرل (Perl) وبايثون (Python) وروبي (Ruby) وتكل (Tcl) وغيرها.
 واجهة رسومية لمنصة المحرر والمعروفة ب «جي فيم» (gvim).
 إضافات محدودة شبيهة ببيئة التطوير المتكاملة.
 تحكم بفأرة الحاسوب في الواجهة الرسومية وواجهة سطر الأوامر.
 طي الجمل (كما هو الحال في محررات النصوص عند النقر على إشارة + لإظهار الجمل وإشارة - لطيها).
 تحرير الملفات المضغوطة وملفات الأرشيف مثل ملفات جي زيب (gzip)، بي زيب 2 (bzip2)، زيب (zip)، وتار (tar).
 تحرير الملفات عبر بروتوكولات الملفات والاتصال مثل أس أس أتش (SSH)، بروتوكول نقل الملفات المسمى أف تي بي (FTP)، وبروتوكول نقل النص الفائق أتش تي تي بي (HTTP).
 الحفاظ على حالة التحرير (session state preservation).
 مدقق أخطاء لغوي.
 تقسيم شاشة التحرير بشكل أفقي وعامودي مما يتيح للمستخدم القدرة على تحرير أكثر من ملف في نفس الوقت وعلى نفس نافذة التحرير.
 دعم علامات التبويب حيث يمكن للمستخدم فتح أي عدد من علامات التبويب لتحرير الملفات.
 دعم معايير اليونيكود بالإضافة لدعم لغات بشرية عديدة.
 دعم تعليم الصيغة (syntax highlighting).
 دعم عملية البحث بطرق عديدة.
 دعم تأريخ مكان المؤشر (cursor position histories).
 دعم إرجاع الحالة وتكرير الحالة (undo/redo).
و الكثير الكثير من الميزات الأخرى سواء أكانت جزء من المحرر نفسه أو على شكل إضافة.

الأنظمة المدعومة

بينما كان في آي مخصصاً للعمل على بيئات يونكس فإن فيم تم دعمه على عدد كبير من المنصات والأنظمة منها:
 أميغا أو أس (AmigaOS) «المنصة الابتدائية»
 أتاري (Atari)
 لينكس مينت (MINT)
 بي أو أس (BeOS)
 دوس (DOS)
 ميكروسوفت ويندوز 95/98/مي/أن تي/2000/أكس بي/سيرفر 2003/فيستا/سيرفر 2008/7
 أي بي أم أو أس 2 وأو أس 390 (IBM OS/2 and OS/390)
 مورف أو أس (MorphOS)
 أوبن في أم أس (OpenVMS)
 كيو أن أكس (QNX)
 ريسك أو أس (RISC OS)
 يونكس (Unix)
 جنو/لينكس (GNU/Linux)
 بي أس دي (BSD)
 ماك أو أس (Mac OS) حيث تقوم شركة أبل الأمريكية بتنصيب فيم في كل نسخ نظامها ماك أو أس أكس
 أندرويد (Android)
 أي أو أس(iOS)

تواريخ الإصدارات

قائمة بأشهر أوامر فيم

نسرد تالياً قائمة بأهم أوامر التحرير النصية الخاصة ب فيم:

العمل مع الملفات

التحرك في الملف

إدراج النصوص والكتابة

حذف النصوص

استخدام النمط المرئي (visual mode)

تحرير النصوص

الإعادة والتكرار (السابقة واللاحقة)

البحث في النصوص

انظر أيضًا

 قائمة محررات النصوص
 محرر نصوص
 إيماكس

مراجع

روابط خارجية

 صفحات المساعدة الخاصة بفيم على الويب
 كتب خاصة بفيم

محررات نصوص تستخدم جتك
برمجيات 1991
برمجيات أميغا
برمجيات حرة بلغة سي
برمجيات حرة متعددة المنصات
برمجيات سطر الأوامر
برمجيات مورف أو إس
برمجيات حرة ومفتوحة المصدر
بيئات تطوير متكاملة حرة
بيئات تطوير متكاملة للينكس
تقنية المعلومات في هولندا
علم الحاسوب في هولندا
في آي
محررات إتش تي إم إل حرة
محررات نصوص حرة
محررات نصوص لنظام ماك أو إس
محررات نصوص لنظام لينكس
محررات نصوص لنظام مايكروسوفت ويندوز
محررات نصوص لنظام يونكس

فيم (محرر نصوص)


René Jacob de Tigné (1664 - 1730), dit Le Brigadier de Tigné, est un chevalier de l'Ordre de Malte

Biographie
René Jacob de Tigné fut un brillant officier du génie. Elève et ami de Vauban, il fut envoyé par Louis XIV pour aider la République de Venise à fortifier l'ile de Corfou face au danger turc. Par la suite, toujours à la demande de Louis XIV il fit un travail remarquable à Malte pour en relever les fortifications. Il est, notamment, à l'origine de la conception du fort Manoel. Le 11 mars 1719, en récompense de ses services, il fut reçu dans l'ordre de Malte, comme chevalier de grâce, sans preuves ni armes . René Jacob de Tigné est ainsi le premier de la famille Jacob de Tigné à être reçu chevalier de l'Ordre de Malte. Par la suite, d'oncle à neveu ils se sont succédé jusqu'à Léon Jacob de Tigné (1811 – 1875), ancien maire de Dampierre sur Loire.

Son neveu, François-René Jacob de Tigné, dit Le Bailli de Tigné, s'est également illustré comme chevalier de l'ordre de Malte.

René Jacob de Tigné est également connu pour avoir dessiné le projet de la porte Royale de la Rochelle en  1724, entrée monumentale de la ville en arrivant de Paris.

René Jacob de Tigné, est né à Dampierre sur Loire et baptisé le 14 septembre 1664 à Saint Pierre de Saumur. Lors de son décès le 4 octobre 1730 à Nantilly – Saumur, il est qualifié de « Seigneur de Tigné, chevalier des Ordres Militaires de St Jean de Jérusalem et de St Louis, brigadier des Armées du Roi, ingénieur des fortifications du pays d'Aunis et de La Rochelle ».

Notes et références

Chevalier de l'ordre souverain de Malte
Chevalier de l'ordre royal et militaire de Saint-Louis

René Jacob de Tigné


Pietro II Orseolo (961−1009) was the Doge of Venice from 991 to 1009, and a member of the House of Orseolo.
He began the period of eastern expansion of Venice that lasted for the better part of 500 years. He secured his influence in the Dalmatian Romanized settlements from the Croats and Narentines, freed Venetia from a 50-year-old taxation to the latter, and started Venetia's expansions by conquering the islands of Lastovo (Lagosta) and Korčula (Curzola) and acquiring Dubrovnik (Ragusa).

Reign

Relations with Byzantium
In 992 Pietro II Orseolo concluded a treaty with the Byzantine emperor Basil II to transport Byzantine troops in exchange for commercial privileges in Constantinople. His dogaressa was Maria Candiano.

Following repeated complaints by the Dalmatian city-states in 997, the Venetian fleet under Orseolo attacked the Neretvian pirates of Neretva (Narentines) on Ascension Day in 998. Pietro then took the title of Dux Dalmatianorum (Duke of the Dalmatians), associating it with his son Giovanni Orseolo.

Scorched earth policy
On 9 May 1000 Doge Pietro II decided to finally pacify the Croatians and the Narentines during the last Croatian-Bulgarian wars, protecting Venetian trade colonies and the interests of Romanized Dalmatians. Without difficulties, his fleet of six ships scorched the entire eastern half of the Adriatic coast, with only the Neretvians offering resistance. After the Neretvians stole goods and captured forty traders from Zadar, the Doge dispatched ten ships that caught the Neretvians near the island of Kača. He captured them all and brought them triumphantly to Split. There, Neretvian emissaries requested the release of the prisoners. Pietro II agreed provided that the Neretvian Archont himself agreed to bow before him. Moreover, the Neretvians would also have to renounce the old tax that Venetia had to pay since 948, and guarantee safe passage to Venetian ships in the Adriatic.

Pietro II released all prisoners except for six Narentines, whom he kept as hostages. The mainland Narentines were thus pacified; the citizens of Korčula decided to wage war against Orseolo, but were eventually conquered. Lastovo however, continued to resist Venetian incursions. The island was infamous for being a pirate haven. In the effort to decisively quell further opposition, Pietro II ordered the evacuation of the island city. Despite continuing opposition, he eventually razed Lastovo to the ground.

At the same time that Pietro II subjugated Lastovo, the former Croatian king Svetoslav Suronja fled to Venice after being deposed by his two brothers. To bolster his weakened position, King Stephen I of Croatia married Pietro II Orseolo's daughter, Joscella (Hicela) Orseolo. Their son Peter Krešimir IV became king in Croatia in 1059.

Pietro II Orseolo was married to Maria Candiano, the daughter of doge Vitale Candiano and niece of doge Pietro IV Candiano. Ottone Orseolo succeeded his father, Pietro II, as the doge of Venice until 1026, while his grandson Peter reigned as King of Hungary. His younger son Domenico Orseolo's children settled in Ravenna and became the stem of the Orsini family.

Legacy
The date of his victory became that of the Festa della Sensa, the Ascension Festival, the oldest festival in Venice. It was commemorated by the Doge and the bishop of Olivolo going past the Lido and blessing the waters, invoking good fortune for the Venetian navy.

References

961 births
1009 deaths
10th-century Doges of Venice
11th-century Doges of Venice
House of Orseolo
Byzantine Empire–Republic of Venice relations
Basil II

Pietro II Orseolo


Black Market, Weather Report'un stüdyo albümü olarak altıncı, tüm albümleri içindeyse yedinci sırada yer almaktadır ve 1976'da çıkardığı bir enstrümantal caz füzyon çalışmasıdır.

Özellikler
 Black Market'''in dikkati çeken iki önemli özelliği vardır:
 ▪ Sweetnighter ve Mysterious Traveller albümlerinde açık uçlu funk doğaçlamalarına yoğun olarak yer veren Weather Report'un müziği, bu albümle birlikte, melodiye daha çok yer veren ve daha kısa ama bütünlüklü parçalar üretecek bir yapıya evrilmiştir. Böylece grubun ticari başarısı da artmıştır.
 ▪ Daha önemli bir özellik ise elektrik bas gitar virtüözü olan Jaco Pastorius'un müzik dünyasına ilk defa bu albümle tanıtılması olmuştur.
 Jaco Pastorius'da olduğu gibi Chester Thompson, Narada Michael Walden ve Alex Acuña için de Weather Report'la çalıştıkları ilk albüm Black Market olmuştur
 Columbia Plak Şirketi albümün ana kaydını 1991'de sayısal yenilemeden geçirmiş ve albümü CD biçiminde tekrar piyasaya sürmüştür.
D

 Müzisyenler
Alfabetik ad sırasına göre albümde çalan müzisyenler ve icra ettikleri çalgılar şunlardır:

 Parça listesi

 Ödüller
1976 için olmak üzere...

 Notlar
  1. ve 6. parçalarda
  2. ve 6. parçalarda
  1. ve 2. parçalarda

 Dış bağlantılar

 Weather Report Annotated Discography: Black Market  ; "Açıklamalı Weather Report Albümleri" sitesinde Black Market'' : bu makalenin yazılmasında kullanılan temel kaynak
 AMG allmusic'de Black Market

1976 albümleri
Caz füzyon albümleri
Weather Report albümleri
Columbia Records albümleri

Black Market


හ්යෝජොං රජු (3 ජූලි 1619 – 23 ජූනි 1659) යනු කොරියාවේ ජොසොන් රාජවංශයේ දාහත්වන පාලකයායි. ඔහු විසින් 1649 සිට 1659 දක්වා එරට පාලනය කොට ඇත. ඔහු වඩාත් ප්‍රකට වූයේ මැංචු ක්විං රාජවංශය වෙත ඔහු සැලසුම් කළ ගවේෂණය හේතුවෙනි. එසේම ක්විං රාජවංශයේ ඉල්ලීම අනුව ඔහු විසින් රුසියානු අධිරාජ්‍යයට එරෙහිව ආක්‍රමණයක් දියත් කරන ලදී. ඔහු විසින් උතුරු ගවේෂණය සඳහා ද සැලසුම් කර තිබුණත්, ඊට පෙර ඔහු මියයාම නිසා එය ක්‍රියාවට නැංවුණේ නැත.

උපත සහ පසුබිම
හ්යෝජොං රජු උපත ලැබූයේ 1619දී ඉන්ජෝ රජුගේ දෙවන පුත්‍රයා ලෙස ය. ඔහු උපදින විට ඔහුගේ පියා කුමරකුව සිටියේ ය. 1623දී, බටහිර පක්ෂය (西人) විසින් කුමන්ත්‍රණයක් මෙහෙයවා ග්වංහේගුන් රජ නෙරපා ඉන්ජෝව සිහසුනට පත්කරන ලදී. අනතුරුව හ්යෝජොංව ද මාලිගය වෙත කැඳවන ලද අතර, 1626දී ඔහුට බොංරිම්දේගුන් (බොංරිම් ප්‍රධාන කුමරු) යන පදවිය පිරිනැමිණි.

ක්විං රාජවංශයේ සිරභාරයට පත්වීම
1627දී, ඉන්ජෝ රජුගේ දැඩි විදේශ ප්‍රතිපත්තිය හේතුවෙන් කොරියාව සහ මැංචුවරුන් අතර යුද්ධයක් ඇති විය. පසුව, 1636දී, මැංචුවරුන් (ක්විං රාජවංශය) විසින් ජොසොන් රාජ්‍යය පරාජයට පත්කළ අතර, ඉන්ජෝ රජු සංම්ජොන්දෝහි දී, ක්විං අධිරාජයාට පක්ෂපාතී වන බවට බොරොන්දු වූයේ ය. එහිදී ඔහුට හොං තායිජිගේ දෙපාමුළ නව වරක් ආචාර කිරීමට සිදු විය. එහිදී ඉන්ජෝ සහ හොං තායිජි විසින් ගිවිසුමක් අත්සන් කළ අතර, එමගින් මැංචුවරු ඉන්ජෝගේ වැඩිමහල් පුත් කිරුළහිමි සෝහ්යොන් කුමරු සහ හ්යෝජොංව සිරකරුවන් ලෙස චීනයට රැගෙන ගියහ.

චීනයේ පිටුවහලකුව සිටි සමයේ, හ්යෝජොං සිය වැඩිමහල් සොහොයුරාව ක්විං රාජවංශයේ තර්ජනවලින් බේරා ගැනීමට විශාල පරිශ්‍රමයක් දැරී ය. මෙකල හොං තායිජි සහ ඔහුගේ මැංචු හමුදා චීන මිං රාජවංශයට එරෙහි සටනේ නිරතව සිටි අතර, ඔවුහු මොංගෝලියානුවන් සහ චීන මුස්ලිම්වරුන් සමග ද කටන්වලට එළඹ සිටියේ ය. ඇතැම් අවස්ථාවල දී, ක්විං අධිරාජයා විසින් සෝහ්යොන් කුමරුට යුධ පෙරමුණට ගොද් මැංචුවරුන්ගේ සතුරන් පරාජය කිරීමට ආධාර කරන මෙන් පැවසී ය. කෙසේනමුත්, ජොසොන් සිහසුනේ නිල උරුමකරු වූ සිය සොහොයුරා පිළිබඳ හ්යෝජොං බිය වූයේ ඔහුට යුධ අත්දැකීම් නොතිබූ නිසායි. මේ නිසා සිය සොහොයුරා වෙනුවට සටනට ගිය ඔහු, උයිඝර්වරුන්ට සහ බටහිර පෙරමුණේ මුස්ලිම්වරුනට එරෙහිව සටන් වැදීමට සෝහ්යොන් කුමරුට ආධාර කළේ ය.

සිය සොහොයුරා සමග චීනයේ සිටි අවධියේ ඔහු යුරෝපීයයන් සමග සබඳතා ගොඩනගා ගත්තේ ය. එසේම ජොසොන් රාජ්‍යය විදේශ බලපෑම්වලින් ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහා නව තාක්ෂණය සහ ශක්තිමත් දේශපාලන හා යුධ පද්ධතියක් ගොඩනැගිය යුතු බව ඔහු වටහා ගත්තේ ය. ඔහු තමන්ව සිය රාජ්‍යයෙන් සහ පවුලෙන් වෙන් කළ ක්විං රාජවංශය කෙරෙහි කෝපයෙන් පසු විය. මෙකල ඔහු 1636 ක්විං රාජවංශයේ යුද්ධයට ප්‍රතිචාර ලෙස මැංචුවරුන්ට එරෙහි උතුරු යුධ ව්‍යාපාර සඳහා දැවැන්ත සැලසුම් ගොඩනැගී ය.

සිංහාසනාරූඪය
1645දී, කිරුළහිමි සෝහ්යොන් කුමරු තනිව ජොසොන් වෙත පැමිණියේ, සිහසුන භාරගෙන ඉන්ජෝට රාජ්‍ය පාලනයට උපකාර කිරීම සඳහායි. කෙසේනමුත්, සෝහ්යොන් කුමරු තුළ යුරෝපීය සංස්කෘතිය කෙරෙහි තිබූ විවෘත දැක්ම සහ ක්විං රාජවංශය වෙත උපාය මාර්ගික අදහස් හේතුවෙන් ඉන්ජෝ රජු සහ ඔහු අතර ගැටුම් ඇති විය. මඳකලෙකින් රජුගේ කුටිය තුළ සෝහ්යොන් කුමරු මියගිය අතර, කෙටි අවමංගල්‍ය උත්සවයකින් පසු දේහය භූමදානය කෙරිණි. පසුව ඉන්ජෝ රජු විසින් සිය සැමියාගේ මරණයට සැබෑ හේතුව සෙවීමට තැත් කළ සෝහ්යොන්ගේ බිරිඳට ද දඬුවම් ලබාදුන්නේ ය. පුරාවෘත්ත අනුව පැවසෙන්නේ, කිරුළහිමි කුමරු චීනයේ සිට රැගෙන ආ තීන්ත පුවරුවකින් ඉන්ජෝ සිය පුත්‍රයාව මරා දැමූ බවයි.

කිරුළහිමි සෝහ්යොන් කුමරුගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වූ සුක් චුල් කුමරු වෙනුවට, ඉන්ජෝ රජු විසින් බොං රිම් ප්‍රධාන කුමරුන්ව කිරුළහිමි කුමරු පදවියට පත්කරන ලදී. 1649දී, ඉන්ජෝ රජු මියයාමත් සමග හ්යෝජොං ජොසොන් රාජවංශයේ 17වන පාලකයා ලෙස සිහසුනට පත් විය.

උතුරු යුධ ව්‍යාපාර
සිහසුනට පත්වීමෙන් පසු, හ්යෝජොං විසින් කොරියාවේ යුධහමුදාව ප්‍රතිසංස්කරණයට සහ පුළුල්කරණයට ලක්කරන ලදී. පළමුව ඔහු රජුටත් වඩා වැඩි බලයක් ඉසිලූ දූෂිත දේශපාලනඥයකු වූ කිම් ජා-ජොම්ව ඉවත් කරන්නට කටයුතු යෙදී ය. අනතුරුව ඔහු ක්විං රාජවංශයට එරෙහිව සටනට උපකාර කළ සොං සි-යොල් (හංගුල්: 송시열; හන්ජා :宋時烈) සහ කිම් සං-හොන් මාලිගයට කැඳවී ය. ඔහු යුධ අංශය දැවැන්ත පුළුල් කිරීමකට ලක් කළ අතර, ජොසොන් සහ ක්විං අතර දේශසීමාවේ යාලු ගඟ අසල දේශසීමා බලකොටු කිහිපයක්ම ඉදිකළේ ය. හෙන්ඩ්‍රික් හැමල් ඇතුළු ලන්දේසි නාවිකයින් පිරිසක් ජේජු දූපත වෙත සේන්දු වීමත් සමග, හ්යෝජොං ඔවුනට හමුදාව වෙනුවෙන් තුවක්කු නිපදවන ලෙස අණකළේ ය. මෙය සත් අවුරුදු යුද්ධයෙන් පසුව කොරියාව තුළ තුවක්කු නිපදවූ ප්‍රථම අවස්ථාවයි.

1644දී සාර්ථකව මින් රාජවංශය ආක්‍රමණය කිරීමෙන් පසු ක්විං රාජවංශය බටහිර දෙසුන් ක්‍රමයෙන් ව්‍යාප්ත වන්නට විය. දැවැන්ත චීන හමුදාව මැංචුවරුන් විසින් සිය භාරයට පත් කරගැනීමත් සමග, හ්යෝජොංගේ යුධ ව්‍යාපාරය ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි බව පෙනිණි. ප්‍රතිසංස්කරණයට සහ පුළුල්කරණයට භාජනය කළ ද, ජොසොන් හමුදාව, මැංචු සහ චීන හමුදා සමග සටන් කළ හැකි තත්ත්වයේ නොපැවතිණි. එපමණක් නොව මේ වන විට ක්විං රාජවංශය, ජොසොන් රාජ්‍යය සැලකූයේ සිය සමීපතම මිතුරා ලෙසයි.

කොරියාව සිය පුළුල් කළ හමුදාව ක්‍රියාවට නැංවූයේ 1654දී, ක්විං රාජවංශය රුසියානුවන් සමග සටනට උපකාර ඉල්ලූ අවස්ථාවේයි. ජොසොන් තුවක්කුකරුවන් 150ක් සමග මැංචු සෙබලුන් 3,000ක් හුතොං සටනේ දී (හංගුල් : 호통 හන්ජා : 好通) රුසියානුවන් සමග සටන් කළහ. වර්තමාන යිලාන් ප්‍රදේශයේ පැවති මෙම සටනින් ජයගැනීමට ක්විං-ජොසොන් මිත්‍ර හමුදාවන්ට හැකි විය. නැවත අවුරුදු හතරකට පසු 1658දී, හ්යෝජොං රජු රුසියාව එරෙහි සටනට ආධාර වීමට ක්විං රාජවංශ සෙබලුන් වෙත කොරියානු සෙබලුන් පිටත්කළේ ය. මෙහිදී ෂින් ර්යුගේ නායකත්වයෙන් යුත් ජොසොන් තුවක්කු සහ කාලතුවක්කු සෙබලුන් 260ක් නින්ගුතා යුධ ආණ්ඩුකාර සර්හුදා වෙත යැවී ය. මෙම ඒකාබද්ධ හමුදාව හුර්කා සහ සුංගරි ගඟ වෙත ගමන් කළහ. අනතුරුව ඔවුහු සුංගරි ගඟ අමුර් වෙත වැටෙන ස්ථානයේ දී, අමුර් කොසැක් නායකයකු වූ ඔනුෆ්‍රිජ් ස්ටෙපානොව් යටතේ වූ රුසියානු හමුදා මුණගැසුණහ. මෙහිදී රුසියානුවන් 270ක් මරාදැමූ අතර, ඔවුන්ව මැංචු භූමියෙන් පලවාහරින ලදී. රුසියාවට එරෙහි සටන්වලින් හ්යෝජොං රජු යටතේ ජොසොන් හමුදාව කෙතරම් ස්ථාවර තත්ත්වයකට පත්ව සිටියේ ද යන්න වටහා ගත හැක. මෙසේ යුධ ව්‍යාපාර පැවතුණ ද, රුසියාව සහ ජොසොන් රාජ්‍යය අතර යහපත් සබඳතා පැවතිණි. මෙම උතුරු යුධ ආක්‍රමණය නන්සොන් ජොංබොල් (හංගුල්: 나선정벌 ; හන්ජා : 羅禪征伐), හෙවත් "රුසියානුවන් මැඬලීම" ලෙස හඳුන්වයි.

වෙනත් කාර්යයන්
සත් අවුරුදු යුධ සමයේ පරිහානියට පත්ව තිබූ කෘෂිකර්මාන්තය වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා වගා ක්‍රම පිළිබඳ බොහෝ ග්‍රන්ථ මෙකල ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි. යුධ අංශය සමග ආර්ථිකය ද යථා තත්ත්වයට පත්කිරීම ඔහුට තරමක් අපහසු කටයුත්තක් විය. එසේම හ්යෝජොං විසින් ග්වංහේගුන් රජුගේ ඉදිකිරීම් ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී. සිය රාජධානිය නැවත ගොඩනැගීම පිණිස උණ්ඩ නිෂ්පාදනයට යෙද වූ ලෝහවලින් කාසි නිපදවීම මෙකල සිදු විය. ඔහුට රාජධානිය තුළ මෙන්ම පිටත ද නොයෙකුත් ගැටලුවලට මුහුණපෑමට සිදු වූ අතර, 1659දී මියයන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 40කි. උතුරු ආක්‍රමණය සඳහා ඔහුගේ සැලැසුම ක්‍රියාවට නැංවුණේ නැතිවුවද, බොහෝ පුද්ගලයන් සලකන්නේ ඔහු දීප්තිමත් සහ අභීත පාලකයකු බවය.

පවුල
පියා: ඉන්ජෝ රජු (인조)
මව: හන් වංශයේ ඉන්ර්යොල් අගබිසව (인렬왕후 한씨)
බිසෝවරුන් සහ ඔවුන්ගේ දරුවන්:
 දොක්සු ජං වංශයේ ඉන්සොන් අගබිසව (인선왕후 장씨)
 අනුප්‍රාප්තික කුමරු (세자)
 සුක්ෂින් කුමරිය (숙신공주)
 සුකන් කුමරිය (숙안공주)
 සුක්මියොං කුමරිය (숙명공주)
 සුඛ්වි කුමරිය (숙휘공주)
 සුක්ජොං කුමරිය (숙정공주)
 සුක්ග්යොං කුමරිය (숙경공주)
 ග්යොංජු යි වංශයේ රාජකීය වංශවත් ආන් බිසව (안빈 이씨)
 සුක්න්‍යොං කුමරිය (숙녕옹주)

ඔහුගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා හ්යෝජොං හ්‍යුම්චොන් දල්දෝ ග්වංගොක් හොංග්යොල් සොන්මුන් ජංමු සින්සොං හ්යෝනින් මියොංග්‍යුයි ජොංදොක් රජ
 효종흠천달도광곡홍열선문장무신성현인명의정덕대왕
 孝宗欽天達道光穀弘烈宣文章武神聖顯仁明義正德大王

නූතන නිරූපණ
හ්යෝජොංගේ චරිතය, බොංරිම් ප්‍රධාන කුමරුන් (봉림대군) ලෙස කොරියානු නාට්‍යයක් වන ද ස්ලේව් හන්ටර්ස් (KBS2, 2010) තුළ සුළු වශයෙන් දක්වා ඇත. එසේම හ්යෝජොං රජුගේ චරිතය හෝර්ස් ඩොක්ටර් (MBC, 2012) කතාමාලාව තුළ මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වන ග්වං-හ්යුන් දොළොස්වන වියේ දී සුළු චරිතයක් ලෙස දක්වා ඇත. ක්රුවල් පැලස් කතාමාලාව තුළ ද හ්යෝජොංගේ චරිතය දක්නට ලැබේ. පසුව කිරුළහිමි කුමරු බවට පත්වන බොංරිම් ප්‍රධාන කුමරුන්ගේ චරිතය "හ්වාජුං (화정)" හෙවත් ස්ප්ලෙන්ඩිඩ් පොලිටික්ස් (MBC, 2015) යන කතාමාලාව තුළ ද දක්නට ලැබෙයි.

පෙළපත

</center>

මේවාත් බලන්න
කොරියාවේ රජවරුන්ගේ ලැයිස්තුව
කොරියාවේ ඉතිහාසය
ජොසොන් රාජවංශය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
  රුසියානු ව්‍යාප්තියට එරෙහි මැංචු–කොරියානු ආක්‍රමණය (나선정벌 (羅禪征伐)
  රුසියානු ව්‍යාප්තියට එරෙහි මැංචු–කොරියානු ආක්‍රමණයේ (나선정벌 (羅禪征伐) සිතියම
  රුසියාවනු ව්‍යාප්තියට එරෙහි මැංචු-කොරියානු ආක්‍රමණය (나선정벌 (羅禪征伐)
  රුසියානු-කොරියානු සම්බන්ධතාවයන්හි ප්‍රධාන ගැටලු

  1654 සහ 1658 වර්ෂවල අමුර් ගංගාව අසල කොරියානු හමුදා දායකත්වය

ජෝසුන් පාලකයින්
1619 උපත්
1659 මරණ
17වන සියවසේ කොරියානු රාජ්‍යත්වය

ජෝසුන්හි හ්යෝජොං රජ


El Siglo fue un periódico uruguayo.
Fue fundado en 1863 y contó con la primera imprenta a vapor del Uruguay. Uno de sus primeros redactores fue Martín C. Martínez.

Entre 1908 y 1930 fue su principal propietario Santiago Fabini, hermano mayor del famoso músico y compositor Eduardo Fabini.

Santiago Fabini fue propietario también de los diarios La Razón y El Telégrafo.

Escribieron en él varios intelectuales de la talla de Adolfo Vaillant, José Pedro Ramírez, Elbio Fernández, Fermín Ferreira y Artigas, Carlos María Ramírez, Julio Herrera y Obes, Juan A. Ramírez y Pablo de María.

Referencias

Periódicos desaparecidos de Uruguay
Publicaciones fundadas en 1863
Periódicos en español

El Siglo (Uruguay)


F-100 Super Sabre (Süper Kılıç); ilk prototip uçuşu 25 Mayıs 1953'te gerçekleştirilen, North American firması tarafından geliştirilen ve tasarımı F-86 Sabre'a dayandırılan bir av-bombardıman uçağıdır. Rus muadili Mikoyan-Gurevich MiG-19'dur.

F-100C'lere ilaveten av-bombardıman tipi olan F-100D tipi de geliştirilmiş ve geniş bir kullanım alanı bulmuştur. Avcı yetenekleri geliştirilmiş, 4 adet AIM-9 havadan havaya füze ile donatılmış ve taktik bombardıman uçağı olarak gövde altında M-61 nükleer bomba taşıyacak duruma getirilmiştir. Ayrıca iki kişilik eğitim tipi olan F-100F de mevcuttur. Her üç tip de THK'de kullanılmıştır. 1953-1959 yılları arasında 2294 adet üretilmiş olup bunun 1274'ü F-100D tipindedir. Bu uçaklarda Pratt & Whitney tarafından F-86'lar için üretilen J47 jet motorlarının geliştirilmiş modeli olan J57'ler kullanılmıştır. "Afterburner"lı olan bu motorlar 10.000lb üzerinde itiş gücü üreten ilk Amerikan turbojetidir. F-100'lerin takma adı "Super Sabre"dır.

Türk Hava Kuvvetleri Geçmişi
1958'den itibaren Türk Hava Kuvvetleri F-100'leri MAP programı dahilinde teslim almaya başladı. İlk gelenler F-100D ve F-100F modelleri olup USAF envanterinden gönderilmiştir. Bu uçaklardan toplam 163 adet teslim alınmıştır. Bunların içinde çok az miktarda Danimarka'dan gelenler de vardır. Bu sevkiyatı 1972 yılından başlamak üzere F-100C'ler izlemiştir. Bunlardan 115 adet gönderilmiştir. Bu uçakların en az beş hava üssü tarafından kullanıldığı bilinmektedir. Türk F-100'leri Kıbrıs Harekâtı'nda yoğun ve etkili bir şekilde kullanılmıştır. Son THKv F-100'ü 1988'de emekliye ayrılmıştır.

Kıbrıs Harekâtı'nda Kullanımı
1964 hava operasyonu ve öncesinde yoğun bir biçimde Kıbrıs'da kullanılan uçaklar Türk mücahitlere hava desteği sağlayıp hava harekâtı ve keşif görevi yapmıştır.

Kıbrıs Harekâtı'nda çıkarmanın ilk günü 20 Temmuz 1974'de belirlenen hedefleri bombalamışlardır.

21 Temmuz 1974'de Kocatepe Olayında bölgedeki Yunan konvoyuna yönelik saldırı yapmak için havalanan Lockheed F-104 Starfighter ile F-100D uçaklarından oluşan bir hava filosu tarafından dost ateşi ile TCG Kocatepe (D-354) batırılmıştır.

Harekâtın geri kalan sürelerinde keşif uçuşları,bombardıman ve hava önleme görevleri icra etmiştir.

Özellikler (F-100D)

Kitaplar
Türk Hava Kuvvetlerinde F-100 Super Sabre - F-100 Super Sabre in Turkish Air Force. Başara, Levent. Hobbytime, Ankara, 2011.

Kaynakça

North American Aviation uçakları
Amerika Birleşik Devletleri savaş uçakları

North American F-100 Super Sabre


Bab Oudaya (également orthographié Bab Oudaia ou Bab Udaya ; en arabe : باب الوداية ), également connue sous le nom de Bab Lakbir ou Bab al-Kabir ( en arabe : باب الكبير ), est la porte monumentale de la Kasbah des Oudayas à Rabat, au Maroc . La porte a été construite à la fin du . Elle est située à l'angle nord-ouest de la Kasbah, en amont de la médina de Rabat. Elle est souvent citée comme l'une des plus belles portes de l'architecture almohade et marocaine.

Contexte historique
En 1150 ou 1151, le calife almohade Abd al-Mu'min a construit une nouvelle kasbah (citadelle) sur le site d'un ancien ribat almoravide sur la rive sud-ouest de la rivière Bou Regreg, dans laquelle il a inclus un palais et une mosquée. Son succès _ ville de Rabat, avec de nouveaux murs s'étendant sur une vaste zone au-delà de l'ancienne kasbah. Ce projet comprenait également la construction d'une énorme mosquée (dont les vestiges comprennent la tour Hassan ) et de nouvelles grandes portes dont Bab er-Rouah . À la Kasbah, Al-Mansur a ajouté une nouvelle porte monumentale, Bab al-Kbir, qui a été insérée dans les murs précédents de la kasbah construite par Abd al-Mu'min vers 1150. La porte a été construite entre 1195 et 1199.

Après la mort d'Abu Yusuf Ya'qub en 1199, la mosquée et la capitale sont restées inachevées et ses successeurs n'avaient ni les ressources ni la volonté de les terminer. La kasbah elle-même est devenue essentiellement abandonnée. Le nom "Oudaya" ou "Oudaia", aujourd'hui associé à la Kasbah, date du , d'après la tribu des Oudayas, une tribu guich (tribu "armée" servant dans l'armée du sultan) qui fut expulsée de Fès par les sultans Alaouites Abd ar-Rahman à la fin du  et dont les restes se sont ensuite installés dans la kasbah.

Architecture
La porte a à la fois une façade extérieure (face au sud-est vers la ville) et une façade intérieure (face au nord-est sur la rue de la mosquée), toutes deux richement décorées. La porte massive était en grande partie cérémonielle et avait peu de valeur défensive, étant donné sa position déjà à l'intérieur des murs de la ville; contrairement à Bab ar-Rwah, la porte ouest ornée des murs de la ville de Rabat, construite à peu près à la même époque, elle n'était pas flanquée de véritables tours défensives.

La décoration sculptée autour de l'entrée de l'arc en fer à cheval présente une bande incurvée de formes géométriques entrelacées (en particulier, un motif connu sous le nom de darj wa ktaf, couramment observé dans l'architecture marocaine), placée à l'intérieur d'un cadre rectangulaire délimité par une frise d'inscriptions coraniques en arabe coufique. L'inscription comprend la sourate As-Saff (61: 9-13), qui contient des références au jihad, comme convenant au rôle de la kasbah en tant que symbole de la puissance militaire almohade. Dans les coins entre cette bande incurvée et l'inscription sont sculptés des arabesques ou des motifs floraux avec une palmette ou une coquille Saint-Jacques en leur milieu, et au-dessus de ceux-ci se trouve une autre frise sculptée de palmettes. Plus au-dessus de tout cela se trouve une autre bande de sculptures géométriques, de chaque côté de laquelle se trouvent deux corbeaux ornés, placés au-dessus de colonnes engagées décoratives, qui soutenaient probablement autrefois un toit peu profond ou un auvent recouvert de tuiles vertes. Aux deux angles de l'arc en fer à cheval (au bas de la bande incurvée de sculptures géométriques) se trouvent des formes serpentines en forme de "S", représentant probablement des anguilles, qui sont un motif très rare dans l'architecture almohade ou marocaine. La façade extérieure de la porte intérieure, tournée vers la kasbah, présente un décor sculpté très similaire à celui de la porte extérieure, mais avec des différences mineures dans le choix des formes géométriques.

À l'intérieur, la porte comporte trois chambres qui forment un passage coudé : deux chambres carrées couvertes de dômes et une troisième chambre couverte d'une voûte en berceau. En entrant par la porte extérieure principale, chaque chambre est accessible par un petit escalier. La deuxième chambre s'ouvre sur la porte intérieure, tandis que la troisième chambre (rarement ouverte aux visiteurs) est accessible par une porte plus petite depuis la deuxième chambre. Les arcades à l'intérieur des deux premières chambres présentent des sculptures géométriques décoratives similaires au contour des portes extérieures, mais sans le reste de la vaste décoration qui les entoure.

Références

 "Bab Oudaia | Rabat, Morocco Attractions". www.lonelyplanet.com. Retrieved 2019-12-24.
 "Bab Oudaia". Archnet. Retrieved 2021-04-13.
 Niane, Djibril Tamsir, ed. (1984). Africa from the Twelfth to the Sixteenth Century. UNESCO. p. 59. .
 Métalsi, Mohamed; Tréal, Cécile; Ruiz, Jean-Michel (2000). The Imperial Cities of Morocco. Terrail. .
 "Rabat, modern capital and historic city (Morocco)". UNESCO.
 "Qantara - Rampart and door in the Qasaba of the Udayas". www.qantara-med.org. Retrieved 2021-04-13.
 Terrasse, Henri (1932). L'art hispano-mauresque des origines au XIIIème siècle. Paris: Les Éditions G. van Oest.
 Salmon, Xavier (2018). Maroc Almoravide et Almohade: Architecture et décors au temps des conquérants, 1055-1269. Paris: LienArt. pp. 268–276.
 Parker, Richard (1981). A practical guide to Islamic Monuments in Morocco. Charlottesville, VA: The Baraka Press. pp. 75–85.
 Touri, Abdelaziz; Benaboud, Mhammad; Boujibar El-Khatib, Naïma; Lakhdar, Kamal; Mezzine, Mohamed (2010). Le Maroc andalou : à la découverte d'un art de vivre (2 ed.). Ministère des Affaires Culturelles du Royaume du Maroc & Museum With No Frontiers. .
 Lintz, Yannick; Déléry, Claire; Tuil Leonetti, Bulle (2014). Le Maroc médiéval: Un empire de l'Afrique à l'Espagne. Paris: Louvre éditions. pp. 306–308. .
 Bennison, Amira K. (2016). The Almoravid and Almohad Empires. Edinburgh University Press. pp. 309–10, 322–25.
 Le Tourneau, Roger (1949). Fès avant le protectorat: étude économique et sociale d'une ville de l'occident musulman. Casablanca: Société Marocaine de Librairie et d'Édition. p. 89.
 Mouline, Saïd (2008). "Rabat, Salé – Holy Cities of the Two Banks". In Jayyusi, Salma K. (ed.). The City in the Islamic World. Brill. p. 645. .
 Lintz, Yannick; Déléry, Claire; Tuil Leonetti, Bulle, eds. (2014). Maroc médiéval: Un empire de l'Afrique à l'Espagne. Paris: Louvre éditions. p. 308. .
 Bloom, Jonathan M. (2020). Architecture of the Islamic West: North Africa and the Iberian Peninsula, 700-1800. Yale University Press. pp. 135–136. .

Monument au Maroc
Rabat

Bab Al Kabir des Oudayas


Modellen er en kortfilm fra 1987 instrueret af Mette Strømfeldt, Peter Bunton Jørgensen efter manuskript af Mette Strømfeldt.

Handling
En piges møde med en fotograf, set gennem fotografens kamera. Fortalt i en eksperimenterende form, hvor selve mediet undersøges. Modellen er en video om billeder. De billeder, som vi finder i modebladene. Billederne af kvinder for det meste taget af mænd.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1987

Modellen


Lia Taburcean (n. 24 iulie 1997, Verejeni, Raionul Telenești) este o cântăreață și compozitoare din Republica Moldova.

Carieră

2016: Piesa "La Nunta Asta"
Lia Taburcean în anul 2016 a devenit cunoscută în Republica Moldova, România și alte tări, după succesul cu piesa "La nunta asta", ulterior menținându-și popularitatea cu piese precum "Ca-n Filme Indiene" sau "Când Eu Iubesc"  și altele.

2017–prezent

Viața personală
Lia, fiind invitată în decembrie 2018 la emisiunea "Istoriile Gloriei", a dezvăluit publicului larg faptul că este un copil înfiat de familia ei, și de fapt, părinții adoptivi ar fi dorit să adopte un alt copil. De asemenea, ea a menționat că a fost însărcinată de la viitorul ei soț, cu care în vara anului 2018 trebuia să facă nunta, însă a pierdut sarcina și, din motive personale, s-au despărțit.

Discografie

Videoclipuri

 Când Eu Iubesc
 La nunta asta
 Cuscră
 Mânză
 Scârț Scârț feat. Kapushon
 Socrița Mea
 Ca-n Indien Filme
 Undeva la București
 Tudore feat. Gloria Gorceag
 El Pe Mine
 Cântă Lia
 O Istorie
 Rămâi Iubire

Note

Legături externe

 Nelipsită de la Nunci // Prime.md
 Lia Taburcean, despre muzică, carieră și personalitate: "Pentru mine, bine ai venit" // Adevărul Moldovei, nr. 3 (54), 3 februarie 2017.

Nașteri în 1997
Nașteri pe 24 iulie
Cântăreți moldoveni
Cântăreți români
Oameni în viață
Cântărețe din secolul al XXI-lea

Lia Taburcean


The Niohuru (Manchu:  ;  in Manchu) were a prominent Manchu clan during the Qing dynasty. The clan had inhabited the Changbai Mountains since as early as the Liao dynasty. The clan was well known during the Qing dynasty for producing a variety of consorts of all ranks for emperors, several of whom went on to become mothers to reigning emperors. Prominent people who belonged or trace heritage to the Niohuru clan including famed Manchu warrior Eidu, his son the high official Ebilun, the Empress Dowager Ci'an, the infamous corrupt official Heshen, the contemporary concert pianist Lang Lang and Lang Tsuyun (Ann Lang), Taiwanese TV, movie and stage actress, singer and producer

Distribution

Written records of the Niohuru clan dates back to the Liao dynasty (907–1125), when it was known as the Dilie clan (敌烈氏) by Chinese transliteration. The current transliteration Niohuru came into being during the Ming dynasty. The Niohuru clan inhabited the Changbai mountains region of present-day Jilin province in northeast China (otherwise known as "Manchuria"), and also on the banks of the Songhua River and Mudan River.

According to members of the clan who attempted to re-trace their genealogy, the common primogenitor of the vast tribe date back to one Sohoji Bayan (honorific Su Gung), who was six generations removed from Eidu, the first eminent Niohuru clan member in recorded Qing history. The Niohuru were widely distributed throughout the territory of the Manchu empire, and each of the Eight Banners had some Niohurus among their ranks.

Towards the end of the Qing dynasty and particularly after the founding the Republic of China in 1912, many Manchus adopted single-character Chinese surnames based on their clan origin. The Niohuru were known to have adopted to two versions, "Niu" (钮), which could be found in the modern province of Jiangxi in addition to Manchuria; and "Lang" (朗). Lang sounded like "wolf" in Chinese (狼), roughly corresponding to the Manchu root word Niohe for Niohuru meaning "wolf".

Niu 钮 is on the Hundred Family Surnames poem.

Notable figures

Males
 Eidu (1562–1621), Manchu noble, close associate of Nurhaci
 Daqi (), Eidu's second son
 Turgei (; 1594–1645), Eidu's eighth son; officer of Manchu armies during the reign of Hong Taiji
 Ebilun (d. 1673), Eidu's 16th son by Mukushen; served as one of the Four Regents of the Kangxi Emperor
 Necin (; d. 1749), Ebilun's grandson; Manchu overseer of the Board of War during the Qianlong era
 Alingga (1670–1716), Ebilun's seventh son; official at the court of the Kangxi Emperor
 Heshen (1750–1799), infamous official of the late Qianlong era
 Fengšeninde (; 1775–1810), Heshen's first son
Mukedengbu (穆克登布; d. 1803),grandfather of Empress Xiaoquancheng
Yiling (頤齡/颐龄), served as a first rank military official (駐防將軍/驻防将军,pinyin:zhufangjiangjun) in Suzhou, and held the title of a third class duke (三等公)
 Sihung Lung (1930–2002), Taiwan actor
 Niu Maosheng (born 1939), Governor of Hebei
 Larry Hsien Ping Lang (born 1956), Hong Kong economist
 Doze Niu (born 1966), Taiwan director
 Lang Lang (born 1982), internationally renowned concert pianist

 Prince Consort

Females
Imperial Consort
 Empress
 Empress Xiaozhaoren (1659–1678), the Kangxi Emperor's second empress
 Empress Xiaoshengxian (1692–1777), the Yongzheng Emperor's noble consort, the mother of the Qianlong Emperor (1711–1799)
 Empress Xiaoherui (1776–1850), the Jiaqing Emperor's second empress, the mother of seventh daughter (1793–1795), Miankai (1795–1838) and Mianxin (1805–1828)
 Empress Xiaomucheng (1781–1808), the Daoguang Emperor's first primary consort
 Empress Xiaoquancheng (1808–1840), the Daoguang Emperor's second empress, the mother of Princess Duanshun (1825–1835), Princess Shou'an (1826–1860) and the Xianfeng Emperor (1831–1861)
 Empress Xiaozhenxian (1837–1881), the Xianfeng Emperor's empress

 Imperial Noble Consort
 Imperial Noble Consort Gongshun (1787–1860), the Jiaqing Emperor's consort, the mother of eighth daughter (1805–1806), Princess Huimin (1811–1815) and Mianyu (1814–1865)

 Noble Consort
 Noble Consort Wenxi (1661–1694), the Kangxi Emperor's noble consort, the mother of Yun'e (1683–1741) and 11th daughter (1685–1686)
 Noble Consort Cheng (1813–1888), the Daoguang Emperor's noble lady

 Consort
 Consort Xiang (1808–1861), the Daoguang Emperor's noble lady, the mother of second daughter (1825), Princess Shouzang (1829–1856) and Yicong (1831–1889)

 Imperial Concubine
 Imperial Concubine Cheng (d. 1784), the Qianlong Emperor's imperial concubine

 Noble Lady
 Noble Lady Shun (1749–1780), the Qianlong Emperor's noble lady

Princess Consort
 Primary Consort
 Hong Taiji's first primary consort (1593–1612), the mother of Lobohoi (1611–1617)
 Yunli's primary consort
 Yongrong's second primary consort, the mother of Mianxin (1775–1777), Princess (b. 1776) and Mianqing (1779–1804)
 Yonglin's first primary consort (d. 1801), the mother of Mianheng (1790), second son (1793–1795) and second daughter (1796–1801)
 Miankai's primary consort, the mother of Yizuan (1818–1821)
 Yihe's primary consort (d. 1871)

 Secondary Consort
 Yunbi's secondary consort, the mother of Lady (b. 1738) and Hongkang (1747–1814)

 Concubine
 Nurhaci's concubine, the mother of Tanggūdai (1585–1640) and Tabai (1589–1639)
 The Kangxi Emperor's concubine, the mother of 20th daughter (1708 – 1708 or 1709)
 Changning's concubine, the mother of sixth daughter (1684–1712)

 Lang Tsuyun 郎祖筠, Taiwanese entertainment personality, famous for TV, movie and stage acting, singer, writer and producer.

Gallery

See also
List of Manchu clans

References

Materials for a Genealogy of the Niohuru Clan: With Introductory Remarks on Manchu Onomastics

Manchu clans

Bordered Yellow Banner
Plain Red Banner

Niohuru


Setembro Eterno ou Setembro sem fim é uma gíria do Usenet para o período que começou por volta de 1993 quando provedores de Internet começaram a oferecer acesso ao Usenet para vários novos usuários. A entrada de novos usuários sobrecarregou a cultura existente nos fóruns online e a capacidade de impor normas existentes. A AOL seguiu com seu serviço de acesso ao Usenet em março de 1994, causando um fluxo constante de novos usuários. Portanto, do ponto de vista do antigo Usenet, o fluxo de novos usuários em setembro de 1993 nunca terminou.

História

Durante os anos 80 e início dos anos 90, o Usenet e a internet eram, em geral, o domínio de profissionais e amadores da computação; novos usuários entravam aos poucos, em pequenos números e observavam e aprendiam as convenções sociais da interação online sem impactar muito os usuários mais experientes. A única exceção era todo ano a cada setembro, quando um alto número de alunos no primeiro ano da faculdade ganhavam acesso à internet e ao Usenet através de suas universidades. Esses grandes grupos de novos usuários que ainda não tinham aprendido a etiqueta de interação online incomodavam os usuários experientes, que passaram a ter receio do mês de setembro. Uma vez que provedores de internet como a AOL tornaram o acesso à internet amplamente disponível para usuários domésticos, um fluxo contínuo de novos usuários começou, que continua até os dias de hoje, fazendo parecer que "sempre é setembro" para os usuários mais experientes.

A frase por inteiro parece ter evoluído ao longo de alguns meses em dois grupos de discussão do domínio alt.folklore diferentes, onde um número de tópicos lamentando o aumento de postagens de baixa qualidade estão espalhados por vários grupos de discussão. Diversos membros do grupo de discussão referem a aspectos da "questão de setembro", tipicamente de forma humorística.

Em um tópico de 8 de janeiro de 1994, Joel Furr postou perguntando: "Sou só eu ou o Delphi soltou uma quantidade espantosa de esquisitos na net?", que teve uma resposta de Karl Reinsch: "Claro que é perpetuamente setembro para usuários do Delphi, não?" No dia anterior, Furr também tinha postado a mesma mensagem no domínio alt.folklore.urban, onde David Fischer respondeu com uma chamada à ação irônica onde se refere ao número crescente de usuários do Delphi como "Setembro-Sem-Fim?" Fischer também respondeu a um tópico diferente, em 25 janeiro de 1994, postado no domínio alt.folklore.computers dizendo: "É irrelevante agora. Setembro de 1993 vai para a história da net como o setembro que nunca acabou." Essa citação foi sugerida como a primeira referência.

Possivelmente, o primeiro uso do termo "Setembro Eterno" foi em uma postagem de John William Chambless em um grupo de discussão em fevereiro de 1994. Ele postou um desabafo que incluiu alguns trechos de artigos de baixa qualidade que ele encontrou em um de seus grupos de discussão naquele dia, mas intitulou a postagem de "O Setembro Eterno".

Legado
Um programa irônico chamado sdate mostra a data atual, formatada usando o calendário do Setembro Eterno (X de setembro, 1993, onde X é um contador sem limite dos dias desde a data). Esse não é o programa com o mesmo nome de sdate, um dos sessenta comandos que vem com a primeira edição do Unix, usado para definir o horário do sistema. Também tem o nome humoroso um dos poucos servidores públicos do Usenet restantes (além dos provedores de internet e faculdades que oferecem estes para usuários): Eternal-September.org

Usenet
Internet
Internetês
Neologismos
AOL
História da Internet
1993 na informática
Cultura da Internet

Setembro Eterno


Kanton Obwalden Almanca konuşulan, unterwalden (aşağı ormanlar) kantonlarından biridir. Nüfus olarak İsvire'deki 26 kanton arasında 25. sıradadır.  Kantonlardan 20 tanesi tam 6 tanesi yarım kantondur ve Obwalden yarım kantonlara bir örnektir. Başkenti Sarnen olup, yerli halkın geçim kaynağı  genelde otel ve çiftçiliktir. Yörenin peynirleri meşhurdur. Sarnen, ayni zamanda göle sahip  bir şehir olup dört tarafı dağlarla çevrilidir. Halk genel olarak Katoliktir.

Obwalden kantonu


Crkva sv. Ivana Krstitelja u selu Dobranjama, ul. Franje Tuđmana, općina Cista Provo, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva svetog Ivana Krstitelja je stara župna crkva sela Dobranje, sagrađena je 1740. godine na mjesnom groblju. Jednobrodna je građevina, pravokutnog tlocrta s pravokutnom apsidom, orijentiran istok-zapad. Građena je od grubo obrađenih, pravilnih kamenih kvadara, s vidljivim znakovima nadogradnje. Na pročelju je jednostavan ulaz u kamenim pragovima, iznad kojeg je rozeta. Iznad pročelja je zvonik "na preslicu" s tri lučna otvora ukrašena biljnim ornamentima i s uklesanim datumom gradnje: "Na 2 Maya 1782". Zapadno od ulaza je kameni oltar na otvorenom. Predstavlja lijep primjer pučke arhitekture 18. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-4628 zavedena je pod vrstom "nepokretna kulturna baština - pojedinačna", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralne građevine".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Cista Provo
Dobranje

Crkva sv. Ivana Krstitelja u Dobranjama


ප්‍රථමක පරතරයක් යනු, අනුයාත  ප්‍රථමක සංඛ්‍යා දෙකක් අතර වෙනස වෙයි. gn හෝ  g(pn) ලෙසින් විදහා දැක්වෙන n-වන ප්‍රථමක පරතරය යනු,  (n + 1)-වන සහ
n-වන ප්‍රථමක සංඛ්‍යා අතර වෙනස වෙයි, එනම්

g1 = 1, g2 = g3 = 2, සහ g4 = 4 බව අපි දනිමු. ප්‍රථමක පරතර (gn) සඳහා  අනුක්‍රමය සවිස්තර අධ්‍යයනයට ලක්ව ඇත; කෙසේවෙතත්, බොහෝ ප්‍රශ්න සහ  අනුමානයයන් සඳහා පිළිතුරු තවද සොයා ගෙන නොමැත.

පළමුවන ප්‍රථමක පරතර 60 වන්නේ:

1, 2, 2, 4, 2, 4, 2, 4, 6, 2, 6, 4, 2, 4, 6, 6, 2, 6, 4, 2, 6, 4, 6, 8, 4, 2, 4, 2, 4, 14, 4, 6, 2, 10, 2, 6, 6, 4, 6, 6, 2, 10, 2, 4, 2, 12, 12, 4, 2, 4, 6, 2, 10, 6, 6, 6, 2, 6, 4, 2, ... .

gn හී අර්ථ දැක්වීම අනුව, එක් එක් ප්‍රථමක සංඛ්‍යාව මෙලෙස ලිවිය හැකි වෙයි

ආශ්‍රිත

ප්‍රථමක පරතරය


Vilar de Besteiros Portekiz'de Tondela belediyesine bağlı olan, 11,77 km2 yüzölçümüne sahip, 931 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tondela

Vilar de Besteiros


وهو سياسي إسرائيلي ولد يوسف شبرينتساك في موسكوفي 8 كانون الأول- ديسمبر من سنة 1885 تم انتخابه في الجلسة الافتتاحية للكنيست الإسرائيلي وبالإجماع رئيسا للكنيست حيث تمت إعادة انتخابه لهذا المنصب بدون أي معارضة توفي سنة 1959 .

روابط خارجية

مراجع

اشتراكيون يهود
أعضاء الكنيست الأولى (1949–51)
أعضاء الكنيست الثالثة (1955–59)
أعضاء الكنيست الثانية (1951–55)
رؤساء الكنيست
رؤساء إسرائيل
سياسيون من موسكو
صهاينة
قادة أحزاب سياسية إسرائيليون
مدفونون في جبل هرتزل
مهاجرون بولنديون إلى فلسطين
مهاجرون من الإمبراطورية الروسية إلى الدولة العثمانية
مواليد 1303 هـ
مواليد 1885
مواليد في موسكو
مولدوفيون مهاجرون إلى إسرائيل
وفيات 1378 هـ
وفيات 1959
وفيات في القدس
يهود روس
يهود في فلسطين الانتدابية
يهود في فلسطين العثمانية

يوسف شبرينتساك


Hin fjórtæða fílanefja (fræðiheiti: Petrodomus tetradactylus) er tegund fílanefja.

Heimildaskrá

Fílanefjur

Fjórtæða fílanefja


Passion Sunday is the fifth Sunday of Lent, marking the beginning of Passiontide. In 1969, the Roman Catholic Church removed Passiontide from the liturgical year of the Novus Ordo, but it is still observed in the Extraordinary Form, the Personal Ordinariates, and by some Anglicans and Lutherans.

In Scotland, the day is known as Care Sunday.

Fifth Sunday of Lent

Until 1959, the fifth Sunday of Lent was officially known in the Roman Catholic Church as Passion Sunday. It marked the beginning of a two-week-long period known as Passiontide, which is still observed by Catholics who attend the Extraordinary Form or Catholics of the Anglican Ordinariate, Western Rite Orthodoxy, various denominations in Protestantism.

In 1960, Pope John XXIII's Code of Rubrics changed the name for that Sunday to "First Sunday of the Passion" bringing the name into harmony with the name that Pope Pius XII gave, five years earlier, to the sixth Sunday of Lent, "Second Sunday of the Passion or Palm Sunday".

Pope Paul VI's revision in 1969 removed a distinction that existed (although with overlap) between Lent and Passiontide, which began with the fifth Sunday of Lent. The distinction, explicit in the 1960 Code of Rubrics, predates it. He removed from the fifth Sunday of Lent the reference to the Passion.

Although Passiontide as a distinct liturgical season was thus abolished, the Roman Rite liturgy continues to bring the Passion of Christ to mind, from Monday of the fifth week of Lent onward, through the choice of hymns, the use on the weekdays of the fifth week of Lent of Preface I of the Passion of the Lord, with Preface II of the Passion of the Lord being used on the first three weekdays of Holy Week, and the authorization of the practice of covering crosses and images from the fifth Sunday of Lent onward, if the Conference of Bishops so decides. Where this practice is followed, crucifixes remain covered until the end of the Good Friday celebration of the Lord's Passion; statues remain covered until the beginning of the Easter Vigil.

The entrance antiphon of the Mass on the fifth Sunday of Lent begins with the word "Iudica" (older spelling, "Judica"). This provides another name for that Sunday: "Iudica Sunday" or "Judica Sunday", similar to the name "Laetare Sunday" for the fourth Sunday. Because of the custom of veiling crucifixes and statues in the church before Mass on the fifth Sunday of Lent, this Sunday was called Black Sunday in Germany, where the veils, which elsewhere were generally violet, were of black colour.

Those who continue to observe earlier forms of the Roman Rite or of liturgies modelled on it refer to the fifth Sunday of Lent by one or other of its previous names.

Lutheran readings

The historical readings for the fifth Sunday of Lent in the Lutheran tradition are Genesis 12:1–3, Hebrews 9:11–15, John 8:46–59, and Psalm 43. I Corinthians 1:21–31 and Matthew 26:17–29 are alternate readings.

The three-year lectionary appoints the following readings for the fifth Sunday of Lent:

Psalm
A: 116:1–9
B: 51:10–15
C: 28:1–9
1st Lesson
A: Ezekiel 37:1–14
B: Jeremiah 31:31–34
C: Isaiah 43:16–21
2nd Lesson
A: Romans 8:11–19
B: Hebrews 5:7–9
C: Philippians 3:8–14
Gospel
A: John 11:47-53/1-53
B: John 12:20–33
C: Luke 20:9–19

Sixth Sunday of Lent

In the Roman Rite, the Gospel reading at the Mass of the sixth Sunday of Lent is an account in one of the Synoptic Gospels of the Passion of Christ.  Until 1969, the account read was always that of the Gospel of Matthew: the whole of chapters 26 and 27 () until 1954, but reduced in 1955 to  and for priests celebrating a second or a third Mass on that day to  alone. Since 1970, the revision of the Roman Missal has introduced a three-year cycle in which the accounts of Matthew ( or ), Mark ( or ) and Luke ( or  are read in successive years.

Until 1954, the name of the sixth Sunday of Lent was "Palm Sunday". In 1955, the name became, for 15 years, the "Second Sunday of the Passion or Palm Sunday". In 1970, it became "Palm Sunday of the Passion of the Lord".

Food
In the north of England and parts of Scotland, it is a tradition to eat carlin peas on this day.

References

Lent
Catholic liturgy
Christian Sunday observances
March observances
April observances

Passion Sunday


Bruno Santos pode se referir a:

 Bruno Santos - Lutador de MMA do Brasil
 Bruno Santos (surfista) - Surfista brasileiro
 Bruno Santos (modelo) - Supermodelo e empreendedor brasileiro, nascido em Minas Gerais
 Bruno Santos Pereira - modelo e influenciador digital paulista
 Bruno Santos da Silva - Futebolista brasileiro nascido em 1983
 Bruno Luiz dos Santos - Futebolista brasileiro nascido em 1987
 Bruno Araújo dos Santos - Futebolista brasileiro nascido em 1993
 Bruno Antonio dos Santos - Futebiolista brasileiro nascido em 1995

Desambiguação

Bruno Santos (desambiguação)


El Puente de la Cerrada es una localidad y pedanía española perteneciente al municipio de Cazorla, en la provincia de Jaén. Está situada en la parte noroccidental de la comarca de Sierra de Cazorla. Cerca de esta localidad se encuentran los núcleos de Valdecazorla y El Molar.

Se originó como aldea junto a una cerrada natural a las orillas del río Guadalquivir, en la carretera de Torreperogil a Peal de Becerro.

En sus proximidades se construyó una presa, cuyas obras finalizaron el 30 de diciembre de 1963. El embalse está situado en el cauce del Guadalquivir, tiene una superficie 117,62 ha y una capacidad 8 hm³, y dispone de una central hidroeléctrica.

El entorno del río forma parte de los humedales protegidos de Jaén, concretamente del Paraje Natural Alto Guadalquivir.

Referencias

Localidades de la provincia de Jaén
Pedanías de la provincia de Jaén
Sierra de Cazorla (comarca)
Cazorla

Puente de la Cerrada


Podjele su naseljeno mjesto u općini Busovača, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se južno od Busovače, iznad doline Kozice, pritoke Lašve.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 229

 Srbi - 145
 Hrvati - 72
 Muslimani - 8
 Jugoslaveni - 3
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 81

 Hrvati - 56
 Srbi - 19
 Bošnjaci - 4
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 2

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Busovača

Podjele


El complejo ígneo de Bushveld (BIC, Bushveld Igneous Complex) es una estructura geológica situada en Sudáfrica formada hace 2.000 millones de años (Ma), y que posee distintos niveles, de los cuales tres son explotados para la extracción de metales del grupo del platino. La estructura se corresponde con una intrusión estratificada compuesta por anortosita, gabro, norita, peridotita y  piroxenita con una dimensiones de 450 x 350 km y un espesor de 9 km. En este yacimiento mineral se encuentran las mayores reservas mundiales de platino (Pt), cromo (Cr) y vanadio (V).

Referencias

Economía de Sudáfrica
Geología de Sudáfrica
Minería
Proterozoico
Intrusiones estratificadas

Complejo ígneo de Bushveld


Paco Ibáñez canta a Brassens es un álbum de canciones del cantautor francés Georges Brassens en versión española, traducidas por Pierre Pascal e interpretadas por Paco Ibáñez. El disco, de 1979, fue reeditado en CD en 2002.

Canciones
 Saturno (Saturne)
 Canción para un maño (Chanson pour l'Auvergnat)
 La mala reputación (La mauvaise réputation)
 Juan «Lanas» (Bonhomme)
 Tengo cita con Usted (J'ai rendez-vous avec vous)
 Por una muñeca me hice chiquitín (Je me suis fait tout petit)
 Pobre Martín (Pauvre Martin)
 La bella y el manantial (Dans l'eau de la claire fontaine)
 La pata de Juana (La cane de Jeanne)
 El testamento (Le testament)

Referencias

Álbumes de España de 1979
Álbumes tributo a Georges Brassens

Paco Ibáñez canta a Brassens


State University of New York at Morrisville (formerly Morrisville State College) or SUNY Morrisville is a public college with two locations in New York, one in Morrisville and one in Norwich. It is part of the State University of New York system. It offers 23 bachelor's degrees, 52 associate degrees, and three certificate programs, and is accredited by the Middle States Commission on Higher Education.

Location
SUNY Morrisville is located in Central New York,  southeast of Syracuse in the village of Morrisville, New York. Morrisville is adjacent to the towns of Cazenovia,  to the west, and Hamilton,  to the east.

History
The university was initially established in 1908 as the New York State School of Agriculture at Morrisville.

Research

Industrial hemp
SUNY Morrisville was one of the first campuses to hold a license to grow industrial hemp for grain and fiber research applications. This research program is being led by Agronomy professor Dr. Gilbert Jenkins and Morrisville students. While Industrial Hemp is very responsive to nitrogen inputs in terms on increased grain production, at the same time, fiber quality may decrease with high N inputs. We are looking to develop a grain yield response curve for nitrogen fertilization, test a variety of fertilization timing options, and sources of N fertilizer to maximize grain production.  Fiber quantity and quality will be measured to determine if it is possible to harvest high quality fiber from a dual purpose crop, or whether nitrogen recommendations are divergent for fiber and grain production purposes.

Recently the college announced the creation of a cannabis industry minor.

Seahorses
SUNY Morrisville Aquatic Science and Aquaculture Program houses a breeding colony of Hippocampus erectus, the lined seahorse, and is currently working on experiments that address larval seahorse health and the conservation of seahorses.

Biofuels
The New York State Senate awarded $4 million for the creation of the New York Center for Liquid Biofuels at SUNY Morrisville with a facility based in Cortland County. The grant for the center will help fund a biodiesel infrastructure in New York State through the construction of an oilseed crushing and biodiesel processing plant and extensive research in the use of biofuels and byproducts.

Weather station
A fully automated, self-contained weather station has been in operation at SUNY Morrisville since 2002. The weather station collects weather data which is used in support of various college projects, including alternative energy projects.

Buildings

Morrisville campus
The Morrisville campus includes over 50 buildings spread across an area adjacent to US 20. The campus is in Morrisville, located in Central New York, about  from both Syracuse and Utica. Morrisville is a small town, however a bus on a major route arrives and departs campus twice each day. The campus is situated on  of land with more than 48 buildings, several athletic fields and  of college-managed farm and woodland.

This includes twelve residence halls, split into four different locations:
 The "Iroquois Quad" includes Cayuga, Mohawk, Onondaga, and Oneida halls, and is located in the center of campus.
 The "Pond Quad" includes Helyar, Fountain View, Stewart, South, and West halls, and is located on the east side of campus.  It is named for the Helyar Pond, which is overlooked by the dorms.
 East Hall, a quiet dorm that consists of small suites of rooms, is located in the northeast corner of the campus.
 The Morrisville Commons and Morrisville Commons II, suite-style dorms completed in 2006 and 2009 respectively, are on the far south end of campus. The Commons are owned by the Morrisville Auxiliary Corporation, rather than Morrisvile State College itself.

The academic buildings are spread out across the entire campus.  They include:
 Bailey Hall, home to the Nursing Program
 Bicknell Hall, contains a taxidermy museum and classrooms for the Agriculture and Natural Resources Program.
 Brooks Hall, home to the Hospitality Programs, gaming and casino lab, tour agency, University Police and the Madison County Tourism Office
 Donald G. Butcher Library is a multi-purpose building that provides a wide set of traditional and electronic library services and is home to a gallery space that features the work of students and local artists.  Also included in the building are offices for the School of General Studies, the Academic Enrichment Center which provides tutoring services, and an ancillary office for Morrisville native Dr. Raymond Stantz.
 Charlton Hall, which primarily houses the School of Business.
 Crawford Hall, containing most of the large lecture halls on campus and the School of Liberal Arts.
 Galbreath Hall, used mostly by the School of Science, Technology and Health Studies, and where this school's Dean's office is located.
 Marshall Hall, home to the School of Agriculture.
 Sheila Johnson Design Center, home of the Architectural Studies and Design program.
 Shannon Hall, home to the Massage Therapy Program
 Wood Technology Building, houses equipment for use in the Wood Technology and Residential Construction programs.

Norwich campus
A branch campus in Norwich, New York offers programs in business, technologies, liberal arts/education transfer, and nursing to Chenango area residents and employers.

Athletics
The SUNY Morrisville athletic teams are called the Mustangs. The university is a member of the NCAA Division III ranks, primarily competing in the United East Conference (UEC; formerly known as the North Eastern Athletic Conference (NEAC) until after the 2020–21 school year) since the 2009–10 academic year; while its football team competes in the Empire 8; its women's ice hockey competes in the Northeast Women's Hockey League (NEWHL); and its field hockey and men's ice hockey teams compete in the State University of New York Athletic Conference (SUNYAC; which they previously competed as a full member from 2007–08 to 2008–09).

SUNY Morrisville competes in 17 intercollegiate varsity sports: Men's sports include basketball, cross country, football, ice hockey, lacrosse and soccer; while women's sports include basketball, cross country, field hockey, ice hockey, lacrosse, soccer, softball, track & field and volleyball; and co-ed sports include hunt seat and Western equestrian.

Affiliates

Morrisville Auxiliary Corporation
The Morrisville Auxiliary Corporation is a non-profit corporation that provides dining and other services to the Morrisville campus and elsewhere including SUNY-ESF. As a separate corporation, it is not bound by the same rules that the state imposes on the SUNY schools themselves, namely it is not bound by the same level of openness that public institutions are required to maintain.

SUNY Syracuse EOC
The Syracuse Educational Opportunity Center (SUNY Syracuse EOC) has been administered by SUNY Morrisville since 1973.

Horse drug testing
Since 2010, Morrisville has also been home to the laboratory that tests racehorses for illegal performance enhancing drugs.

Notable alumni
 Oluwale Bamgbose, professional Mixed Martial Artist, formerly competing in the UFC's middleweight division
 Kai Cenat - Twitch Streamer
 Michele Anne Harris, woman whose 2001 disappearance led to her husband Cal being tried for her murder four times in ten years before being acquitted.
 Curtis Johnson - former NFL defensive end
 Jon Jones - mixed martial artist, the former Ultimate Fighting Championship Light Heavyweight Champion Current Heavyweight Champion.
 Aljamain Sterling  - two-time All-American wrestler; professional Mixed Martial Artist, former UFC Bantamweight Champion
 Wendall Williams - former Houston Texans wide receiver

References

External links

 Official athletics website

U.S. Route 20
Universities and colleges in Madison County, New York
Education in Chenango County, New York
Agricultural universities and colleges in the United States
Public universities and colleges in New York (state)
1908 establishments in New York (state)
Universities and colleges established in 1908


USS Bonita (SSK-3/SS-552), a Barracuda-class submarine, was the fourth ship of the United States Navy to be named for the bonito, a name applied to several types of fish, including the skipjack tuna, (Katsuwonus pelamis), the Atlantic bonito (Sarda sarda), the lesser amberjack (Seriola fasciata), or the cobia (Rachycentron canadum). She was originally named USS K-3 (SSK-3).

The original contract for construction of K-3 (SSK-3) was awarded to New York Shipbuilding Corporation of Camden, New Jersey, but later transferred to Mare Island Naval Shipyard of Vallejo, California, where her keel was laid down on 19 May 1950.  She was launched as K-3 on 21 June 1951, sponsored by Mrs. J.S. Clark, widow of Commander James S. Clark (who died while commanding ), and commissioned on 11 January 1952.

The three SSK boats, , , and K-3 (SSK-3), were equipped with the large BQR-4 bow-mounted sonar array as part of Project Kayo, which experimented with the use of passive acoustics with low-frequency, bow-mounted sonar arrays. When the boat was rigged for silent running, these arrays gave greatly improved convergence zone detection ranges against snorkeling submarines. The SSKs themselves were limited in their anti-submarine warfare (ASW) abilities by their low speed and their need to snorkel periodically to recharge their batteries, but the advances in sonar technology they pioneered were invaluable to the development of nuclear-powered submarines. The class was developed as mobilization prototypes should large numbers of Soviet submarines based on the Type XXI U-boat appear.

Service history

K-3 joined Submarine Squadron 7 at Pearl Harbor on 15 May 1952 and performed experimental submarine duties, notably development of ASW tactics. In February 1955 she entered Pearl Harbor Naval Shipyard for overhaul, emerging in September. She was renamed Bonita 15 December 1955. She made a cruise to Alaskan waters in August and September 1956.

In June 1957 she was reassigned to Submarine Squadron 5 at San Diego, California, for ASW training duties. In October she reported to San Francisco Naval Shipyard for overhaul and the installation of new electronics, returning to San Diego in January 1958.

In 1958, the Soviet threat changed from conventional to nuclear-powered submarines, and the SSK force was withdrawn from the SSK role. In April–June 1958 Bonita was used as a nuclear weapons testing target at Eniwetok in the South Pacific, part of Operation Hardtack I.  Fortunately, this was designed as shock testing rather than destructive testing, and damage was light except to electronics.

Fate

She was decommissioned on 7 November 1958, and given hull classification symbol SS-552 on 15 August 1959.
She was struck from the Naval Register on 1 April 1965, and sold for scrap on 17 November 1966.

References

 Photo gallery of USS Bonita at NavSource.org

External links
 "Cover Artwork of SSK-3" Popular Mechanics, August 1953.

United States Barracuda-class submarines (1951)
Cold War submarines of the United States
Ships built in Vallejo, California
1951 ships

USS Bonita (SSK-3)


Zostera capensis, vrsta voge ili sviline, vodena trajnica iz porodice vogovki raširena uz afričke obale Atlantskog i Indijskog oceana.

Opisao ju je Setchell 1933.

Sinonimi
 Nanozostera capensis (Setch.) Toml. & Posl.

Izvori

Vogovke

Zostera capensis


El Edén ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Sie befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Maldonado in dessen Sektor 4. El Edén liegt im Zentrum des Departamento am Ufer des Arroyo Pintado. Nächstgelegene Orte sind Nueva Carrara im Südwesten und San Carlos im Südosten.

Infrastruktur
Durch El Edén führt die Ruta 12.

Einwohner
El Edén hatte bei der Volkszählung 2011 85 Einwohner, davon 40 männliche und 45 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von El Edén (PDF; 82 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Maldonado

El Edén (Uruguay)