Vendée İsyanı, Fransız İhtilali sonrasında, Vendée bölgesinde meydana gelen ayaklanmadır. İhtilal ile kurulan hükûmet, çıkarılan bir yasaya dayanarak o bölge halkını katletmişti.

Vendée bölgesi, Fransa'nın orta-batısında, Atlas Okyanusu'na kıyısı olan bir bölgedir. Vendée ismi, bölgeden geçen bir nehirden gelir. Fransız İhtilali döneminde bölge halkı kırsal kesimde yaşayan köylülerdir ve bu bölgede Fransa'nın başka bölgelerindeki gibi sınıf ayrılıkları pek yoktur. Ancak bölgeye hakim olan Katoliklik etkisiyle halk, ihtilal sonrası cumhuriyet rejimine karşı çıkarak bir ayaklanma başlatır. Ancak ayaklanmanın sonu kötü bitecektir.

Fransa Parlamentosu 1794 tarihinde, Vendée bölgesinde yaşayan halkın "kadın, erkek ve çocuklar" dahil tümüyle katledilmesi için "Lazare Hoche" isimli generale tam yetki veren bir yasa çıkarmıştır. Tarihe Vendée Katliamı olarak geçen bu olay Birleşmiş Milletler'in soykırım tanımına uyan ve Fransız Parlamento arşivlerinde de belgeleri yer alan bir soykırımdır.

Birleşik bir stratejiden (veya ordudan) yoksun olan ve savunma amaçlı bir seferde savaşan İsyancıların ordusu nisan ayından itibaren uyumunu ve özel avantajlarını kaybetti. Başarılar bir süre devam etti: Thouars Mayıs ayı başlarında alındı ve Haziran ayında Saumur; Châtillon ve Vihiers'de zaferler kazanıldı.  Bu zaferler dizisinin ardından Vendeeler, hazırlıksız oldukları ve ivmelerini durduran, Paris'teki hükûmete daha fazla asker ve deneyimli generaller göndermesi için yeterli zaman tanıyan uzun süreli bir Nantes kuşatmasına başladılar

Guyam Pörol, bu olayı Le Figaro'nun 19 Mayıs 2006 tarihli sayısında "1794'te Louis-Marie Turreau'nun cumhuriyetçi cehennem birlikleri'nin Vendée halkını katletmesinin 'insanlığa karşı suç' olduğunu" itiraf etmiştir.

Reynald Secher, yazdığı Bir Fransız Soykırımı: Vendée adlı kitabında, yeni kurulmuş Fransız hükûmetinin gerçekleşen bir ayaklanma sonrasında takındığı bu tavrı ilk modern soykırım olarak nitelendirmiştir.

Arka Plan

Vendée'de sınıf farklılıkları Paris'teki veya diğer Fransız eyaletlerindeki kadar büyük değildi. Bölge halkı oldukça dindardı ve kiliseye bağlıydı. 3 Mart 1793 de bütün kiliselerin kapatılması emerdildi kiliselerin mallarına el konuldu rahipler tutuklandı ayine giden kadınlar dövüldü mezarlara haç dikmek yasaklandı. Bu isyanın başlıca nedenlerinden biriyidi diğeri ise zorunlu askerlikdi. Fransa, Prusya ve Avusturya ile savaşa girince Fransa genelinde askere alım başladı her bölge belli bir asker göndermekle yükümlü tutuldu Vendee bölgesinden ise 300.000 asker isteniyordu zaten devrimden nefret eden halk şimdi ise zorunlu askerliğe tabi tutuluyordu bu bardağı taşırdı ve isyan başladı.

İsyan
Ayaklanma, ciddiyetle, zorunlu askerlik fermanının reddi olarak Mart 1793'te başladı. Coğrafi olarak ayaklanma, yaklaşık 60 mil (97 km) genişliğinde kaba bir dörtgen içinde meydana geldi. Bir hafta içinde şiddet Breton bataklıklarına yayıldı; köylüler 11 Mart'ta Machecoul kasabasını istila etti ve yüzlerce Cumhuriyetçi vatandaş katledildi . Jacques Cathelineau ve Jean-Nicolas Stofflet liderliğindeki büyük bir köylü grubu 12 Mart'ta Saint-Florent-le- Vieil'i ele geçirdi . Mart ortasına kadar, zorunlu askerlik aleyhine küçük bir isyan tam teşekküllü bir ayaklanmaya dönüştü.

Cumhuriyet, bölgeye 45.000'den fazla asker göndererek hızlı yanıt verdi. İlk meydan savaşı 19 Mart gecesi oldu. 2.000 kişilik Cumhuriyetçi ordu, Louis Henri François de Marce emri altında kuzeye hareket etti La RoChantonnay Gravereau köprüsü (yakın Saint-Vincent-Sterlanges nehir le Petit-Lay üzerinde). Yapılan altı saatlik çatışmadan sonra, isyancı takviye kuvvetleri geldi ve Cumhuriyetçi güçleri bozguna uğrattı. Kuzeyde, 22 Mart'ta, Chalonnes-sur-Loire yakınlarında başka bir Cumhuriyetçi güç yönlendirildi. Bunu bir dizi çatışma ve silahlı temas izledi. 3 Mayıs 1793'te Bressuire, Henri de la Rochejaquelein liderliğindeki Vendéen kuvvetlerine düştü.

5 Mayıs da Thouars savaşında Charles de Bonchamps komutasındaki  Süvarilerden oluşan Cumhuriyetçi ordu Lescure komutasindaki isyancılara yenildi ve şehre çekildi Henri de La Rochejacquelein başkanlığındaki isyancılar, surları zorla alıp şehre aktılar ve Cumhuriyetçi birlikler hızla teslim oldu. Vendéenler büyük miktarda silah ve barut ele geçirdiler.

Fontenay-le-Comte Savaşı
25 Mayıs 1793'te Katolik ve kraliyetçi ordu Fontenay-le-Comte'u aldı. Lescure adamlarını düşman ateşi altında cesur bir hücumda yöneterek 'Çok yaşa kral!' Diye bağırdı Aynı şekilde La Rochejacquelein, Cumhuriyet güçlerindeki topçular onları hedef almasına rağmen, kendine özgü üç kırmızı mendilini başına, beline ve boynuna takmıştı. Zaferin ardından arkadaşları onu taklit etmeye karar verdi ve hepsi de La Rochejacquelein'in gelecekte düşman tarafından ayırt edilememesi için üç kırmızı mendil takmaya karar verdi. Bundan sonra Cumhuriyet'in kontrolünde kalan tek Vendée kasabaları Nantes ve Les Sables d'Olonne idi.

Saumur Savaşı
9 Haziran 1793'te Jacques Cathelineau komutasındaki Vendean isyancılar, Louis-Alexandre Berthier'den Saumur kasabasını ele geçirdiler. Zafer, isyancılara 50 top da dahil olmak üzere büyük bir silah kaynağı sağladı. Bu, isyanın doruk noktasıydı. Vendeanlar daha önce hiç bu kadar büyük bir kasabayı ele geçirmeye kalkışmamışlardı ve bir günde onu ele geçirerek Cumhuriyetçi savunucularına ağır kayıplar verdiler. Vatandaşların çoğu Tours'a kaçarken, bazıları Vendean davasına katılan birçok mahkum alındı.

Nantes Savaşı
24 Haziran 1793'te, Katolik ve kraliyetçi ordunun komutanları, Nantes belediye başkanı Baco de la Chapelle'e şehri teslim etmeleri için bir ültimatom gönderdiler veya garnizonu katledeceklerdi.  29 Haziran'da 40.000 kişilik bir kuvvetle saldırıya geçtiler. Şehrin içinde, güvenlik için Nantes'e kaçan ve isyancıların ele geçirmeyi başardıkları kasabalara yaptıkları dehşet hikâyeleriyle savunucuları güçlendiren çevredeki kırsaldan Cumhuriyetçiler vardı. Baco de la Chapelle, bacağından yaralandıktan sonra bile insanları savaşa devam etmek için 'zafer arabası' olarak adlandırdığı bir çöp arabasının üzerinde durdu. Charette, Bonchamps liderliğindeki dört Vendean ordusu arasında zayıf koordinasyon ve Liderleri Cathelinau'nun ölümü üzerine kuşatma başarısız oldu ve İsyanciların geri çekilmesine neden oldu.  Ekim 1793'te Jean-Baptiste Carrier Nantes kuşatmasının başarısız olmasından sonra alınan Vendean mahkumları cezalandırmak için topluca vurulmalarını emretti. Bunun pratik olmadığı ortaya çıktığında, tutukluları tuzak kapı dipleriyle donatılmış teknelerle Loire Nehri'ne boğdurdu; bunlar açıldığında kurbanlar boğulmaya bırakıldı. Bu vesileyle, kadın mahkumların, Cumhuriyetçi Evlilik denen ölüme gönderilmeden önce soyulup erkeklerle bağlandıkları söylendi. Daha sonraki bazı tarihçiler bu hikâyeye karşı devrimci bir efsane olarak itiraz ederler.

İlk Châtillon Muharebesi
5 Temmuz 1793'te, Mauléon komünü yakınlarındaki Châtillon-sur-Sèvre'de Birinci Châtillon Muharebesi yapıldı . Bu eylemde, 20.000 Vendean Kraliyetçisine komuta eden Marquis de la Rochejaquelein, General François Joseph Westermann liderliğindeki bir Fransız Cumhuriyetçi gücüne saldırdı. Vendee isyancıları galip geldi, 5.000 Fransız Cumhuriyetçiyi öldürdü ve yaralandı. Savaşta öldürülenler arasında Fransız Cumhuriyetçi General Chambon da vardı.

Luçon Savaşı
14 Ağustos'ta Luçon kasabası yakınlarında yapılan çatışma aslında Maurice d'Elbée'nin komutasindaki Vendee isyancıları ile Cumhuriyet ordusu arasındaki üç çatışmanın sonucuydu. 15 Temmuz'da Claude Sandoz ve 800 kişilik bir garnizon, d'Elbee liderliğindeki 5.000 isyancıyı püskürttü; 28 Temmuz'da Tuncq ikinci bir girişimde bulundu; iki hafta sonra Tuncq ve 5.000 adamı, François de Charette'nin kişisel komutası altında 30.000 isyancıyı bozguna uğrattı.

İkinci Châtillon Savaşı
11 Ekim 1793'te, Mauléon komünü yakınlarındaki Châtillon-sur-Sèvre'de İkinci Châtillon Savaşı gerçekleşti. Bu eylemde, Louis Marie de Lescure ve Charles de Bonchamps liderliğindeki bir Vendean Kraliyetçi gücü, La Rochelle Ordusu Kıyılarından Fransız Cumhuriyetçi askerleriyle çatışmaya girdi. Alexis Chalbos komutasındaki Cumhuriyetçi güç Vendee isyancıları tarafından bozguna uğratıldı. Aynı günün akşamında, François Joseph Westermann bir Cumhuriyetçi baskın ekibine liderlik etti ve Vendee kampına saldırarak asi savaşçıları ve savaşçı olmayanları öldürdü. Ertesi gün Vendee kralcıları Mortagne-sur-Sèvre'ye çekildiler.

Tremblaye Savaşı
Tremblaye Savaşı (15 Ekim 1793) Cholet yakınında gerçekleşti. Cumhuriyetçiler zafer kazandı Vendee isyancılarının  lideri Lescure, çatışmada ağır yaralandı.

Yenilgi (Ekim - Aralık 1793)
1 Ağustos 1793'te, Kamu Güvenliği Komitesi, General Jean-Baptiste Carrier'a bölgeyi tamamen fiziksel olarak yok ederek "pasifleştirme" emri verdi. Bu emirler hemen yerine getirilmedi, ancak tam bir yıkım için sürekli bir emir verildi.

Vendee ordusu ilk ciddi yenilgisini 17 Ekim'de Cholet Muharebesi'nde aldı; isyancılar için daha da kötüsü, orduları bölünmüştü. Ekim 1793'te Henri de la Rochejaquelein tarafından komuta edilen ve sayısı 25.000'e ulaşan ana kuvvet, Granville limanına doğru Loirete çekildi bir İngiliz filosu ve sürgündeki Fransız soylularından oluşan bir ordu tarafından karşılanmayı umuyorlardı. Granville'e vardıklarında şehri Cumhuriyet güçleriyle çevrili, görünürde hiçbir İngiliz gemisi görmediler. Şehri ele geçirme girişimleri başarısız oldu. Geri çekilme sırasında, genişletilmiş birlikler Cumhuriyetçi güçlerin kurbanı oldu; açlık ve hastalıktan muzdarip, binlerce kişi öldü. Kuvvet, 23 Aralık'ta belirleyici olan son Savenay Muharebesi'nde yenildi.  Ertesi gün idam edilenler arasında korgeneral Jacques Alexis de Verteuil de vardı ancak bazı tarihçiler Savenay savaşından sonra isyanın hala devam ettiğini iddia ediyor.

Savenay Muharebesi (Aralık 1793) ile zorunlu tahliye için resmi emirler geldi; ayrıca ' kavrulmuş toprak ' politikası başlatıldı: çiftlikler yok edildi, mahsuller ve ormanlar yakıldı ve köyler yerle bir edildi. Savaşçı statüsü, siyasi bağlantısı, yaşı veya cinsiyeti ne olursa olsun, çok sayıda kişi katedildi. Özellikle bölge kadınları birincil hedefti. Bir bakıma devrim karşıtı bebekler taşıdıklarına inanıldığı için birincil hedef olarak görüldüler.

Ocak'tan Mayıs 1794'e kadar, 20.000 ila 50.000 Vendee sivili general Louis Marie Turreau'nun kolonileri infernales ("cehennem sütunları") tarafından katledildi .

Çatışmanın sonuna doğru öldürülenler arasında Aziz Guillaume Repin ve birçoğu daha sonra Katolik Kilisesi tarafından kutasanan diğer 98 din adamı da vardı .

INicolas Hentz ve Marie Pierre dahil yakalanan 15.000 Vendee mahkumundan 11.000 kişi vurularak 6,500- 7,000 kişi giyotin ile öldürüldü. 2.000- 2.200 kadar mahkum hastalıktan öldü. Vendee çatışmasında öldürülenlerin tahminleri - her iki tarafta da - yaklaşık 800.000 nüfus içinde 117.000 ile 450.000 arasında değişiyor.

Kaynakça

 Tilly, Charles (1976) The Vendée, Harvard University Press.

1794
Fransız Devrimi'nde olaylar
Fransa tarihi
Vendée
Katoliklik karşıtlığı
Fransız Devrim Savaşları'nda muharebeler

Vendée Savaşı


Philippa Georgiou je izmišljeni lik iz serije Zvjezdane staze: Discovery. Glumi ju Michelle Yeoh.

Fiktivna biografija

Karijera
Georgiou je pohađala Flotinu akademiju od 2220. do 2224. godine.
Dobila je impresivan popis pohvala tijekom karijere, uključujući Zvjezdani križ (Star Cross) i Legiju časti (Legion of Honor). Dobila je i diplomu Vojne akademije Laikan na Andoriji za naprednu međuzvjezdanu borbu.

Kapetanica USS Shenzhou-a
Prije 2249., Georgiou je dobila kapetanstvo nad USS Shenzhouom. Iste godine je rekrutirala Michael Burnham kao časnicu, na Sarekov zahtjev. Sarek je smatrao da bi kapetaničina osobna povijest mogla pomoći Michael da se približi svojoj vlastitoj prošlosti, iako se Georgiou bojala da bi jednoga dana Burnhaminu čovječnost mogli nadvladati vulkanski treninzi koje je prošla.
Kao kapetanica, Georgiou je preferirala relaksiranost na mostu, potičući diskusije među svojim časnicima. Uživala je i u prijateljskom rivalstvu između Michael Burnham, svoje prve časnice, i Sarua, znanstvenog časnika. Unatoč tome, brzo je reagirala kad bi netko prešao granice.

Likovi iz Zvjezdanih staza

Philippa Georgiou


An Melica paulsenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Melica paulsenii in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melica

Melica paulsenii


The Mari (; ) are a Finnic people, who have traditionally lived along the Volga and Kama rivers in Russia. Almost half of Maris today live in the Mari El republic, with significant populations in the Bashkortostan and Tatarstan republics. In the past, the Mari have also been known as the Cheremisa or the Cheremis people in Russian and the Çirmeş in Tatar.

Name
The ethnic name mari derives from the Proto-Indo-Iranian root *márya-, meaning 'human', literally 'mortal', which indicates early contacts between Finno-Ugric and Indo-Iranian languages.

History

Early history
Some scholars have proposed that two tribes mentioned by the Gothic writer Jordanes in his Getica among the peoples in the realm of Gothic king Ermanaric in the fourth century CE can be equated with the Mari people. However, the identification of the Imniscaris (or Sremniscans) with "Cheremis", and Merens with "Mari" is controversial. The first safely attested mention of the Mari people comes from Khazar sources from the 10th century, where they appear by the exonym tsarmis (= "Cheremis"). At that time, the Mari settlement area was along the Volga. In the 13th century, the Mari fell under the influence sphere of the Golden Horde, and in 1443 became subjects of the Kazan khanate. During this time, the Maris experienced some cultural convergence with the ruling Tatars and the Volga Bulgars, which is also seen in Turkic lexical and grammatical influence on the Mari language.

In 1552, the Mari territory was incorporated into Russia with the Russian conquest of Kazan under Ivan the Terrible. While some Maris (mostly Hill Maris) assisted the Russian conquest, the majority of the Maris fought back in the so-called "Cheremis Wars". By the end of the 16th century, resistance was finally quelled, leaving a heavy toll on the Mari population. As a result of the ensuing influx of Russian settlers, and to escape forced Christianization (starting from  1700), Maris started to settle further east in present-day Bashkortostan. In the following centuries under tsarist Russia, the Maris were able to retain their ethnic and cultural identity, reinforced by repeated waves of returning to their traditional pre-Christian religion.

Soviet Union
During the Soviet Era, the Mari Section was set up under the auspices of Narkomnats, the Peoples Commissariat for nationalities. Its task was to facilitate the close union of the Mari people with other people, to abolish anti-Russian mistrust and to raise the "class consciousness" of Mari workers. In practice this involved facilitating grain requisitions by the Soviet state, the recruitment of soldiers for the Red Army and the implementation of Bolshevik control of the society.

Until the 1930s, the Mari people had no cultural ties to Russia and were able to maintain its own culture and identity, as cultural interaction with Russia was "limited to the payment of tributes and taxes". However, intensive Russification policies were introduced during the Soviet era - the Mari language was eliminated from schools and only Russian was taught instead, many Mari people were resettled and sent to work in remote parts of the Soviet Union, and Mari communities were forcibly enlarged under the Soviet policy of eliminating "unpromising villages", leading to Russian settlement and greatly disempowering the indigenous population. The Mari Autonomous Soviet Socialist Republic was subjected to one of the harshest Russification measures in the USSR. Furthermore, Bolshevik policies officially aimed at combating undue influence of nationalism in a multi-nation union, resulted in the murder of leading Mari figures, such as Sergei Čavajn and Olyk Ipai and other teachers, scientists, artists, as well as religious and community leaders.

Russian Federation

Following the collapse of the Soviet Union, the newly created republic of Mari El saw a revival of Mari culture and language. However, following the appointment of Leonid Markelov as Head of the republic in 2001, the government of Mari El has pursued a policy of intense Russification in the region. According to Vasily Pekteyev of the Mari National Theater in Yoshkar-Ola, "[Markelov] hated the Mari people". He noted that the Mari language is no longer taught in villages or schools and that the republic of Mari El "has already ceased to be an ethnic republic in anything but name. We are just another oblast." In 2005, the European Commission expressed its concern over reports of repression against ethnic Mari opposition figures, journalists, and government officials that promoted Mari culture and opposed Markelov's reappointment as head of the republic that year.

Ethnic groups
The Mari people consists of four different groups: the Meadow Mari, who live along the left bank of the Volga, the Hill (Mountain) Mari, who live along the right bank of the Volga, the Northwestern Mari, who live in Southern part of Kirov Oblast and Eastern part of Nizhny Novgorod Oblast, and Eastern Mari, who live in the Bashkortostan, Tatarstan, Udmurtia republics and Perm Krai and Sverdlovsk Oblast. In the 2002 Russian census, 604,298 people identified themselves as "Mari," with 18,515 of those specifying that they were Mountain Mari and 56,119 as Eastern Mari. Almost 60% of Mari lived in rural areas.

Language

The Mari have their own language, also called Mari, which is a member of the Uralic language family. It is written with a modified version of the Cyrillic alphabet. Linguists today distinguish four different dialects, which are not all mutually intelligible: Hill Mari (мары йӹлмӹ), concentrated mainly along the right Volga bank; Meadow Mari (марий йылме), spoken in the lowland regions of the Kokshaga and Volga rivers, which includes the city of Yoshkar-Ola; Eastern Mari, spoken east of the Vyatka River; and Northwestern Mari (маре йӹлмӹ) in the South-West of Kirov Oblast and North-East of Nizhny Novgorod Oblast.

In the 2002 census, 451,033 people stated that they spoke the Mari language.

Religion

Maris have traditionally practiced a shamanistic faith that closely connected the individual with nature. According to those beliefs, nature exerts an influence over people. Nature is seen as a sacred, powerful, and living being with which people are fully intertwined. Nature also serves as a source of absolute good who always helps humans as long as they refrain from harming or opposing it. The indigenous religion of the Mari people is the most important element of their national identity and tradition; speaking of their faith, many Mari intellectuals conluded that "to kill our faith means to kill us".

The Mari native religion also possesses a pantheon of gods who reside in the heavens, the most important of whom is known as the Great White God (Ош Кугу Юмо, Osh Kugu Yumo). Other lesser gods include the god of fire (Тул Юмо, Tul Yumo) and the god of wind (Мардеж Юмо, Mardezh Yumo). The Mari also believe in a number of half-men, half-gods (керемет, keremet) who live on earth. The most revered of these is Chumbulat (Чумбулат), or Chumbylat (Чумбылат), a renowned leader and warrior. Attempts to convert the Maris to Christianity began in the 16th century after their territory was incorporated into the Russian Empire during the reign of Ivan IV "the Terrible". Pressure to convert to Christianity and adopt Russian culture by the tsarist authorities in the 17th and 18th century led to backlash by the Maris as they faced persecution to conform. While in theory Mari people converted to Russian Orthodoxy, in practice they kept to their old practices relatively unhindered, and the interaction with Christanity spured growth of syncretic form of religions where Christian system of belief is combined with pagan traditions and rituals.

Many Mari today still practice paganism in syncretic forms, or purer forms adhering to organized neopagan Mari traditional religion organizations. While most Mari today are members of the Russian Orthodox Church, pagans still comprise a significant minority of around 25%. Mari paganism is divided into three groups - Chimari who are non-baptized Mari pagans and try to distance themselves from Christian traditions in favour of mainly pagan traditions, Marla Vera (also known as "dual faith") consisting of baptized Mari who follow pagan traditions while also attending Christian services and celebrating Christian feasts. Lastly, there is a  neopagan revivalist movement called Kugu Sorta which rejects Christianity altogether in favour of "pure" pagan faith. About 60% of Mari pagans belong to the syncretic Marla Vera group, while the remaining 40% is composed of Chimari and Kugu Sorta pagans.

Genetics

The most common Y-chromosomal haplogroup among Mari people is N, which is frequently found within Uralic-speaking peoples and has its roots in East Eurasia. According to the data gathered by Kristiina Tambets and others in their 2018 study, 46.4% of Mari men have N3/Tat/N1a1a (M178), and 8.2% belong to the subclade N-P43. R1a is a clearly less yet the second most common Y-DNA haplogroup for Maris, as it is carried by 22.7% of them.

A 2002 study about mtDNA haplogroups in the Volga-Ural region found that 40% of the Maris belong to the haplogroup H. About one in four carry the haplogroup U (14% have the subclade U5 and about 10% have U4).

Autosomally, Mari people stand out as an ethnic group in Europe by having a high level of Siberian-related admixture. Tambets and others estimated that it is 35% of their ancestry. This Nganasan-like Siberian component is typical for Uralic-speaking groups.

Osteopetrosis affects 1 newborn out of every 20,000 to 250,000 worldwide, but the odds are much higher in the Russian region of Mari El with 1 of every 14,000 newborns affected.

See also
 Mari language
 Mari mythology
 Mari Ushem

References

External links
 MariUver, a blog about Mari culture and issues
 The Moscow Times: 'Europe's Last Pagans' Worship in Marii-El Grove
 RT Documentary: Europe's Last Pagans, an English-language video documentary
 Photo story, 2014
 Ural Mari. There's No Death, a project about traditional culture and believes of the Ural Mari

Ethnic groups in Russia
Indigenous peoples of Europe
Mari El
Volga Finns
Members of the Unrepresented Nations and Peoples Organization
Indigenous peoples of the Subarctic

Mari people


රාජාංගනය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ,  උතුරු මැද පළාතේ,   අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි.

ජනගහනය

ග්‍රාම නිළධාරි වසම්
මුළු ග්‍රාම නිලධාරි වසම් ප්‍රමාණය 21කි.
ඒවා පහත පරිදි දැක්විය හැකිය.
01. අංක 438 - කළුන්දෑගම
02. අංක 439 - පන්තියාව
03. අංක 440 - සිරිමාපුර
04. අංක 441 - නවසිරිගම
05. අංක 442 - මහතිඹිරිකල්ල (යාය 01)
06. අංක 443 - යාය 02
07. අංක 444 - යාය 03
08. අංක 445 - යාය 04
09. අංක 446 - යාය 05 තිස්සපුර
10. අංක 447 - යාය 05 රන්දෙණිගම
11. අංක 448 - අංගමුව
12. අංක 449 - තුඹුල්ලේගම
13. අංක 450 - අලිවංගුව
14. අංක 451 - ගැමුණුපුර
15. අංක 452 - යාය 09/10
16. අංක 453 - යාය 11
17. අංක 454 - යාය 12
18. අංක 455 - යාය 13/14 වේරගල
19. අංක 456 - යාය 18
20. අංක 457 - යාය 15
21. අංක 458 - යාය 16/17

ආර්ථිකය

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 Divisional Secretariats Portal

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කය

රාජාංගනය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය


NK Rakov Potok nogometni je klub iz mjesta Rakov Potok koje se nalazi u okolici Samobora. Klub se trenutno natječe u Jedinstvenoj županijskoj nogometnoj ligi.

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica

Povijest

NK Rakov Potok osnovan je 1975. godine, te desetak godina aktivno sudjeluje na natjecanjima. Zbog nedostatka kadrova i financijskih sredstava 1985.godine klub nema ekipu koja sudjeluje u natjecanjima, međutim 2003. godine okupljaju se nekadašnji igrači kluba, sada veterani i ponovno registriraju NK Rakov Potok. Prve dvije sezone natječu se samo veterani u Samoborskoj ligi, a 2005. godine klub osniva i kategorije seniora i juniora. Seniori kreću iz najniže 2. županijske lige u kojoj su nastupali desetak godina, ponekad s većim ili manjim uspjehom.

Dolaskom sportskog direktora i trenera, gosp. Daku Ervina seniorska momčad konačno 2016. godine osvaja 2. županijsku ligu i prelazi u viši rang, odnosno 1. županijsku ligu. 2019. godine osvajaju i 1. županijsku ligu, te prelaze u Jedinstvenu županijsku nogometnu ligu nakon čega klub napušta gosp. Daku Ervin, a seniorsku momčad i podmladak kluba preuzima gosp. Branko Mlinar.

Početak natjecanja u JŽNL bio je neizvjesan, jer klub su napustila 6-orica najkvalitetnijih igrača. Financije i budžet kluba ostaje isti, odnosno mizeran, uvjeti slabi i neprimjereni klubu koji se natječe u JŽNL, ali trener Mlinar uvodi u momčad perspektivne juniore, odrađuje pripreme i kreće u prvenstvo. Nakon 7 odigranih kola, NK Rakov Potok nalazio se na 4. mjestu JŽNL s 5 pobjeda i 2 poraza.

Godine 2019., počela je škola nogometa, trenutno 40-ak djece redovito trenira i igra utakmice u svojim uzrasnim kategorijama.

U značajnije rezultate treba spomenuti i nastup seniorske momčadi u finalu Samoborskog kupa 2019.

Nogometni klubovi u Zagrebačkoj županiji

NK Rakov Potok


Desfășurarea este un film românesc din 1954 regizat de Paul Călinescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Colea Răutu, Graziela Albini, Ernest Maftei.

Prezentare
Scenariul este semnat de Marin Preda și Paul Călinescu, adaptat după nuvela omonimă a scriitorului, se oprește asupra momentului istoric al colectivizării, ilustrând o zi din viața țăranilor din satul Udupu, cu ideologia și conflictele de interes care îi animă.

Personajul central al nuvelei/ filmului, țăranul Ilie Barbu (interpretat în film de Colea Răutu) este un ins mai degrabă marginal din cauza statutului său social, făcând parte din pătura de jos a societății. Exploatat de chiaburi, neplătit și disprețuit, bărbatul este întru totul motivat să lupte pentru schimbarea înscrisă în programul colectivizării. Însă lupta sa este sabotată de alți membri ai partidului, care ajung să fie deconspirați în cele din urmă (i.e. Voicu Ghiocioaia).

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 3.148.292 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Deși este un film de propagandă care avea ca scop promovarea colectivizării în rândul publicului român, Desfășurarea prezintă totuși anumite diferențe față de alte filme ale perioadei:,,Noutatea vine din faptul că pentru prima dată este introdus un membru de partid corupt, Voicu Ghiocioaia, un mijlocaș ipocrit, care conlucrează cu președintele ceapeului pentru a se îmbogăți pe spatele țăranilor, cărora le cer să le predea mai multe cote decât pot duce."

Note

Legături externe

Vezi și
 1954 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1954
Filme regizate de Paul Călinescu
Filme dramatice românești
Marin Preda
Ecranizări de opere literare românești

Desfășurarea


Die Davis-Cup-Mannschaft von Hongkong repräsentiert die Sonderverwaltungszone Hongkong der Volksrepublik China im Tennis.

Geschichte
1970 nahm Hongkong erstmals am Davis Cup teil. Im Jahr 1989, sowie zwischen 1993 und 1995 spielte die Mannschaft in der Asien/Ozeanien-Gruppenzone I, was ihr bestes Ergebnis darstellt. Erfolgreichster Spieler ist Mark Bailey, der insgesamt 29 Spiele gewinnen konnte, davon 17 im Einzel und 12 im Doppel. Rekordspieler ist Yu Hiu-Tung mit aktuell 24 Teilnahmen.

Aktuelles Team
Folgende Spieler traten im Davis Cup 2012 für ihr Land an:
 Jonathan Chu
 Yu Hiu-Tung
 Hui Cheuk-Wai
 Kevin Kung
 Nicholas Sayer

Weblinks

Hongkong
Tennis, Daviscup
Davis Cup

Davis-Cup-Mannschaft von Hongkong


Sansregret c. La Reine  est un arrêt de principe de la Cour suprême du Canada en rendu 1985 concernant le moyen de défense d'erreur de fait dans une accusation pénale d'agression sexuelle (autrefois qualifiée de viol).

Les faits
L'appelant John Sansregret et la plaignante vivaient ensemble. Leur relation avait été une relation de discorde et de violence de la part de l'appelant : selon lui il s'agissait de « gifles » ou « rudesse » , selon elle il s'agissait de « coups ».

Le 23 septembre 1982, la plaignante a décidé de mettre fin à leur relation. Quelques jours plus tard, l'appelant est devenu furieux et a attaqué la plaignante avec un objet ressemblant à une lime.

La plaignante a réussi à le calmer en gardant l'espoir d'une sorte de réconciliation et en ayant des relations sexuelles avec l'appelant. La plaignante a signalé l'incident à la police, mais aucune accusation n'a été portée.

Le 15 octobre 1982, l'appelant a de nouveau fait irruption dans la maison de la plaignante. L'appelant a ramassé un couteau de boucher et est entré dans la chambre de la plaignante. La plaignante, craignant pour sa vie, a tenté à nouveau de calmer l'appelant en prétendant qu'il y avait un espoir de réconciliation. Ils ont eu des relations sexuelles peu de temps après, mais la plaignante a déclaré qu'elle avait eu des relations sexuelles uniquement pour empêcher d'autres violences de la part de l'appelant. Elle a ensuite porté plainte contre l'appelant pour viol.

Procès
Le juge du procès a conclu que l'appelant n'était pas coupable de viol au sens de l'art. 143 (a) du Code criminel de cette époque.

En vertu de l'arrêt Pappajohn c. La Reine, une défense d'erreur de fait aurait été admise pour l'accusation pénale de viol quand il y avait une croyance sincère dans ce fait, peu importe que cette croyance ait un caractère raisonnable ou non.

En l'espèce, même si la juge du procès n'a pas cru que la croyance de l'appelant au consentement de la victime était moindrement raisonnable, elle a conclu qu'elle était sincère.

Appel
La Cour d'appel du Manitoba a annulé l'acquittement et a inscrit une déclaration de culpabilité pour viol.

Sansregret se pourvoit en Cour suprême.

Jugement de la Cour suprême
Le pourvoi de Sansregret est rejeté.

Le jugement a été par William McIntyre au nom d'une Cour unanime.

Motifs du jugement
Même si l'accusé n'était pas subjectivement conscient qu'il n'y avait pas de consentement, il a fait preuve d'aveuglement volontaire et d'insouciance à l'absence de consentement. La culpabilité qui résulte de l'aveuglement volontaire est le refus de l'accusé de se demander si la plaignante était consentante, alors qu'il était conscient de la nécessité d'une enquête. Mais en l'espèce, il a décidé de ne pas mener enquête parce qu'il ne voulait pas connaître la vérité. Étant donné que l'appelant a volontairement ignoré le consentement de la plaignante, la défense d'erreur de fait ne peut s'appliquer.

Notes et références

Lien externe
Texte intégral de la décision

Arrêt de la Cour suprême du Canada
Droit pénal au Canada

Sansregret c. La Reine


Le terme de Commandement central peut faire référence:

 à l'United States Central Command un des onze Unified Combatant Command de l'Armée américaine
 au Commandement Central cardassien, la dictature militaire de l'Union Cardassienne

Commandement central


جامعة الكفيل (كلية الدراسات الإنسانية الجامعة وكلية الكفيل الجامعة سابقا) هي جامعة عراقية خاصة تأسست عام 2005 وتقع في محافظة النجف، جمهورية العراق، وتملكها العتبة العباسية.

نبذة تعريفية

أسست بتاريخ 1/10 /2003 م من قبل مؤسسة النجف الخيرية، وقد أجيزت بموجب أمر وزارة التعليم العالي والبحث العلمي المرقم 187 في 1/2/2005، وبموجبه فإن الجامعة تمنح شهادة البكالوريوس على وفق الضوابط الوزارية، ولخريجيها الحق بمواصلة دراستهم العليا في العراق وخارجه، ولهم إشغال ما تؤهلهم له شهاداتهم الجامعية الأولية، انضم للجامعة (7482) طالباً وتخرج منها (3736) طالباً لغاية العام الدراسي 2017 - 2018.

الاتفاقيات العلمية

اتفاقية توأمة مع جامعة نورثهامتون البريطانية
وقعت الجامعة اتفاقية علمية (توأمة) من نوع (2+ 2) مع جامعة نورثهامتون البريطانية، وتنص الاتفاقية على أن طلبة قسم هندسة تقنيات الحاسوب وبعد إكمالهم للمرحلتين الأولى والثانية بإمكانهم إكمال الدراسة للمرحلتين الثانية والثالثة في جامعة نورثهامتون ويمنح الطالب بعدها شهادة بكالوريوس هندسة في أنظمة الحاسوب من جامعة نورثهامتون، فضلاً عن الإشراف المشترك على البحوث، وتبادل الخبرات، وتنظيم الشراكة والتعاون الأكاديمي، والدورات التدريبية في مجالات معينة كاللغة الإنكليزية ومهارات الحاسوب؛ لتطوير الملاك الأكاديمي والموظفين في الجامعة، وتطوير المناهج الدراسية، وتأسيس طريق تنموي تعاوني طويل الأمد ذي فائدة مشتركة، وجامعة نورثهامتون من الجامعات العالمية المعروفة ومعترف بها من وزارة التعليم العالي والبحث العلمي العراقية.

اتفاقية تعاون مع الجامعة الإسلامية في لبنان
وقعت الجامعة مع الجامعة الإسلامية في لبنان مذكرة تفاهم لتوثيق أواصر التعاون بينهما، لما فيه من خدمة للتعليم العالي الجامعي وبما يرفع من المستوى الاكاديمي والعلمي في مختلف الاختصاصات العلمية، وتتضمن المذكرة ما يأتي:
 التوافق على قبول طلبة الجامعة في الجامعة الإسلامية على وفق نظام يوضع لهذا الغرض.
 تقديم تخفيض في الأجور لطلبة الجامعة تسهم في تشجيعهم على اختيار الجامعة الإسلامية.
 تبادل المناهج الدراسية لكليات الجامعة الإسلامية مع الأقسام المناظرة لها في الجامعة.
 تبادل الخبرات من خلال استضافة أساتذة زائرين في الدراسات الأولية والعليا.
 إقامة الندوات المشتركة في الاختصاصات المتطابقة في الجامعة الإسلامية والجامعة.
 إقامة مؤتمر علمي مشترك على أن يكون في لبنان أو العراق.
 تبادل الإصدارات والمجلات العلمية بين الطرفين.
 التشجيع على البحث العلمي المشترك بين الأساتذة من الطرفين.
 تسهيل نشر البحوث في المجلات العلمية التابعة للطرفين كليهما.
 استضافة طلبة الجامعة في الجامعة الإسلامية لتعريفهم على برامج الجامعة ومناهجها.

اتفاقية تعاون مع كلية الخليج في سلطنة عمان
وقعت الجامعة اتفاقية تعاون مع كلية الخليج في سلطنة عمان لإنشاء مركز بناء القدرات التدريسية الجامعية، يهدف إلى إيجاد جيل من أعضاء هيئة التدريس والقيادات الجامعية يقوم بتطوير العملية التعليمية بجامعة الكفيل ومؤسسات التعليم العالي العراقية، من خلال برامج حديثة لبناء قدرات العاملين في قطاع التدريس في مؤسسات التعليم العالي، الأمر الذي سيؤدي إلى إيجاد جيل من الطلبة المؤهلين القادرين على دفع مسيرة التقدم والتنمية بالمجتمع والتغلب على مشكلاته من خلال التطوير المستمر لنظام التدريس الجامعي، ووضع الخطط لتحسين العملية التعليمية ومراقبتها ومتابعتها؛ لضمان الأداء المثمر والمتميز لمؤسسات التعليم العالي، من خلال استخدام التكنولوجيا وتنمية المهارات المعرفية والبحثية الصلبة والمهارات اللينة غير الملموسة، وسيتم اعتماد المركز من قبل المجلس الدولي للمدربين المعتمدين IBCD وبعض المراكز العالمية الأخرى.

مذكّرة تفاهم واتفاقية تعاون مع جامعة فردوسي في مشهد - إيران
وقعت الجامعة مذكرة تفاهم واتفاقية ثنائية مع جامعة فردوسي في مشهد - إيران للتعاون العلمي والثقافي لتطوير الجوانب العلمية والأكاديمية والثقافية وإمكانيات الطلبة بإكمال دراستهم لنيل شهادة (الماجستير والدكتوراه)، وأن تقوم جامعة فردوسي بتأسيس مركز لتعليم اللغة الفارسية (التوفل) في مدينة النجف الأشرف بالتعاون مع جامعة الكفيل، وتم ذلك بعد زيارة وفد جامعة فردوسي إلى الجامعة ابتداءً وبعدها زيارة وفد من الجامعة إلى جامعة فردوسي في مشهد لإتمام الاتفاقية.
بالإضافة إلى توقيع اتفاقية لفتح مركز حصري لتعليم اللغة الفارسية في جامعة الكفيل، على أن يكون المركز الوحيد المخول للتعليم وفتح المراكز في محافظات العراق، مع التزام مركز فردوسي بإرسال أساتذة أكفاء، وكذلك تم توقيع مذكرة تفاهم للتعاون المشترك في مجالات علمية وثقافية وتدريسية مختلفة، ومنح 20 % خصم للطلبة العراقيين المرشحين من قبل الجامعة للقبول في الدراسات العليا في جامعة فردوسي في مشهد.

الأقسام
تتضمن 8 أقسام:
 كلية طب الأسنان
 كلية الصيدلة
 كلية التقنيات الطبية والصحية / قسم تقنيات التحليلات المرضية
 كلية الهندسة التقنية / قسم هندسة تقنيات الحاسوب
 كلية القانون
 قسم الشريعة
 قسم الإعلام
 قسم السياحة الدينية

المصادر

طالع أيضا
 جامعات وكليات أهلية عراقية

الكوفة
تأسيسات سنة 2003 في العراق
تأسيسات سنة 2005 في العراق
جامعات العراق
جامعات خاصة في العراق
جامعات في النجف
هيئات تعليمية أسست في 2003
هيئات تعليمية أسست في 2005

جامعة الكفيل


Ved levevilkår forstås de sociale og økonomiske forhold, der sætter rammerne for hvordan, nogen lever.

Metoder

Sådanne levevilkår kan defineres på flere måder. En måde er statistiske opgørelser over fx sundhed, uddannelse, arbejde, indkomst, formue og forbrug, bolig, fritid, politiske forhold, særlige gruppers levevilkår og udvalgte ressource tal. Man kan i denne forbindelse tale om at måle "velfærdens materielle side" (hvortil regnes helbred), mens den mere subjektive oplevelse af tilfredshed med ens eget liv, både i materiel og indholdsmæssig forstand udelades ved en undersøgelse af denne karakter. Fordelen ved en sådan undersøgelse er, at resultaterne i vid udstrækning (kan) opgøres statistisk, og at de derfor også bliver sammenlignelige over tid således, at man kan se udviklingen, ligesom tallene med nogen forsigtighed kan sammenlignes fra sted til sted og dermed også geografisk giver et sammenligningsgrundlag.

Anvendelse

Ved levevilkårsanalyser er det fx muligt at undersøge hvor stor en andel af boligerne, der opfylder visse arealmæssige størrelseskrav, har (eller omvendt mangler) bestemte tekniske bekvemmeligheder som ridende koldt og varmt vand, opvarmningsmulighed, toilet med mere eller lider af fx fugt- eller støjproblemer. Ikke overraskende kan sådanne undersøgelser fx vise, at disse problemer er større for lavere sociale grupper end for højere. De kan også fx vise, at selv om der generelt over tid er sket en almindelig forbedring, er den "sociale skævhed" bevaret. Tales om fx arbejdsvilkårene, kan undersøgelsen belyse, om dette er fysisk nedslidende eller ej, om det udsætter den ansatte for miljøproblemer (fx støj) og så videre. Endelig kan der ved udspørgning belyses, om de udspurgte selv oplevede deres forskellige levevilkår som tilfredsstillende eller ej. I den forbindelse indgår indlysende nok et element af subjektivitet.

Kritik

Sådanne levevilkårsanalyser er imidlertid blevet kritiseret for at være altomfattende og dermed i analytisk forstand indholdsløse. Når forskellige mennesker vælger vægt på forskellige ting i deres liv, så bliver end indbyrdes sammenligning umiddelbart meningsløs. Skal den have mening, skal de enkelte dele samles i en helhed, hvis delelementer "peger ind imod hinanden i en bestemt problematik, så man ved, hvad det er, man taler om og på hvilken måde, man kan tale om det på. Begrebernes indhold må have en begrænset associationsbredde og i stedet være mere distinktive." Til dette formål er udviklet livsformsanalysen, hvor den enkelte placeres i en ideologisk selvforståelsesramme, som holdningen til de enkelte sider af tilværelsen og de givne levevilkår må forstås ud fra. Ved denne tilgang nedprioriteres således de statistiske målelige levevilkår til fordel for en social (klassemæssig) tilgangsvinkel. Som sådan er livsformsanalysen snarere at anse for et supplement til, ikke en erstatning for, levevilkårsanalysen.

Noter

Litteratur
 Thomas Højrup: Det glemte folk. Livsformer og centraldirigering; Institut for Europæisk Folkelivsforskning, Statens Byggeforskningsinstitut 1983;

Eksterne henvisninger
 Else Marie Kjerkegaard (red.): Levevilkár i Danmark. Statistisk oversigt 1976; Danmarks Statistik 1976;
 David Bunnage (red.): Levevilkár i Danmark. Statistisk oversigt 1992; Danmarks Statistik 1992;
 Jens Bonke (red.): Levevilkár i Danmark. Statistisk oversigt 1997; Danmarks Statistik 1997;
 Levevilkår. Tema: Måling af fattigdom; Danmarks Statistik 12:2; 2012;

Se også
 Livskvalitet

Statistik
Socialvidenskabelige begreber
Økonomisk sociologi

Levevilkår


Otočje Cheradi (talijanski: Isole Cheradi) u Tarantskom zaljevu su malo otočje ispred Taranta. Otočje se sastoji od 2 otoka: San Pietro i San Paolo. U prošlosti je postojao i treći otok, San Nicolicchio, ali je uništen prilikom širenja teretne luke. Administrativno, otoci pripadaju starom gradu Tarantu  (općina III Città Vecchia - Borgo).

Poveznice
 Popis otoka u Italiji

Izvori

Talijanski otoci u Jonskom moru
Otočja u Sredozemnom moru (Europa)

Cheradi


Le second prêtre d'Amon (hem netjer sen-nu en Amon), également appelé deuxième prophète d'Amon, est un haut fonctionnaire sacerdotal du culte du dieu Amon.

Histoire

Nouvel Empire

La fonction de deuxième prophète d'Amon a été créée au Nouvel Empire, au début de la , sous le règne d'. Une stèle de donation de Karnak rapporte comment le roi  crée la fonction de second prophète d'Amon et la dote de terres, de biens et d'administrateurs. Le poste de second prophète d'Amon est placé sous l'autorité de l'épouse du dieu Amon lors de sa création.

La donation est donnée à Ahmès-Néfertary et à ses descendants. L'acte est signé et confirmé ultérieurement par un oracle. Des documents d'une époque ultérieure indiquent qu'à ce poste, elle aurait été responsable de toutes les propriétés du temple, de l'administration des domaines, des ateliers, des trésoreries et de tout le personnel administratif associé.

Sous le règne d'Hatchepsout et de , le second prophète est impliqué dans les constructions royales à Karnak. Le second prophète Pouimrê supervise l'érection d'une chapelle en ébène dédiée à Hatchepsout, la construction de deux obélisques pour  et la construction de portes en calcaire de Tourah. Dans la tombe de Pouimrê, il est indiqué qu'il est en outre chargé de recevoir des marchandises des oasis et des tributs de Nubie, y compris des captifs.

Troisième Période intermédiaire
Sous les grands prêtres d'Amon Piânkh et , à la , le poste de second prophète est occupé par des parents des grands prêtres. À partir de l'époque de Menkhéperrê, les postes de second, troisième et quatrième prophètes d'Amon ne sont plus occupés par la famille du grand prêtre d'Amon. Ces postes sont attribués à des nobles thébains locaux, qui se marient souvent avec la famille du grand prêtre.

Au cours de la , les souverains nubiens brisent l'emprise des familles locales sur ces postes de prêtres. Chabaka nomme Kelbasken comme quatrième prophète et plus tard son fils Horemakhet comme grand prêtre d'Amon. Taharqa nomme son fils Nesshoutefnout comme second prophète d'Amon.

Principaux seconds prêtres d'Amon

! scope=col width="12%" | Second prêtre d'Amon
! scope=col width="10%" | Nom en hiéroglyphes
! scope=col width="13%" | Dynastie
! scope=col width="15%" | Souverain régnant
! scope=col width="50%" | Commentaire
|-
| Ahmès-Néfertary ||N12-F31-F35-M17-X1:D21:Z4-B7 ||  ||  || Épouse d' et mère d'.
|-
| Pouimrê || Q3-G43-M17-G17-N5:Z1Pwj m Rˁ ||  ||  || Fils de Pouia et de Néfer-Iah, gendre d'Hapouseneb.
|-
| Ahmose || ||  ||  || Enterré dans la tombe thébaine TT121. Il a peut-être servi à Deir el-Bahari plutôt qu'à Karnak.
|-
|  || ||  || Hatchepsout et  || Connu par une statue du British Museum.
|-
| Néferhotep || F35 I9:D21 R4:X1*Q3 Z7:Y1Nfr-ḥtp ||  ||  || Fils du vizir Rekhmirê. Il a peut-être servi à Deir el-Bahari plutôt qu'à Karnak.
|-
| Merymaât || ||  ||  || Petit-fils du vizir Amethou appelé Ahmose.
|-
| Mahou || ||  ||  || Mahou est représenté dans la tombe de Pehsouhor (Pḥ-sw-ḥr), appelé Thenenou (tnn.w) - TT88 - à Thèbes. La vie et la carrière de Pehsouhor s'étend sur les règnes de  et d'.
|-
| Amenhotep-si-se || ||  ||  || Enterré dans la tombe thébaine TT75.
|-
| Nefer || ||  ||  ||
|-
| Âanen || aA:a-n:n:D55 ||  ||  || Frère de Tiyi. Enterré dans la tombe thébaine TT120.
|-
| Samout || ||  ||  || Successeur d'Âanen à la fin du règne d'.
|-
| Aÿ || ||  || Toutânkhamon et Aÿ || Connu d'une statue au Brooklyn Museum.
|-
| Roma, appelé Roy || ||  ||  et Mérenptah || A servi comme second prophète avant de devenir grand prêtre. Enterré dans la tombe thébaine TT283.
|-
| Bakenkhonsou || G39-V31:,:,-N35:Aa1:N35-s-A51 ||  ||  || Fils de Roma, appelé Roy. Enterré dans la tombe thébaine TT35.
|-
| Hornakht || ||  || || Enterré dans la tombe thébaine TT236.
|-
| Nesamon || ||  || || Fils de Ramsèsnakht, grand prêtre d'Amon et frère d'Amenhotep, également grand prêtre d'Amon.
|-
| Heqanefer || ||  ||  || Fils du grand prêtre d'Amon Piânkh et frère du grand prêtre d'Amon .
|-
| Amonhirpamesha ? || ||  || || Peut-être second prophète d'Amon du règne de  ?
|-
|  || ||  || || Fils du grand prêtre d'Amon Menkhéperrê qui était deuxième prophète d'Amon avant de devenir grand prêtre d'Amon selon les archives d'El Hibeh.
|-
| Tjanefer || ||  || || Gendre du grand prêtre d'Amon Menkhéperrê. A servi principalement comme troisième prophète d'Amon, mais peut avoir été attesté une fois comme deuxième prophète d'Amon. Tjanefer a été enterré dans la tombe thébaine TT158.
|-
| Djed-ptah-ef-ânkh || ||  || || Connu par sa sépulture dans la cache royale DB320. Il est répertorié comme « fils de roi » de Ramsès, ce qui indique qu'il pourrait être lié à la famille royale de la . Il est probablement mort pendant le règne de .
|-
| Bakenamon || ||  || || Connu grâce aux inscriptions d'une chapelle de Thot et d'Amon à Karnak, datée de l'époque d' ou d'.
|-
| Pa-Khered-(en)-Iset || || || || Connu de vases canopes et d'ouchebtis (maintenant au Musée égyptien du Caire), originellement trouvés à Tebnah.
|-
|  || ||  || || Fils de Nakhtefmout.
|-
| Djed-ptah-ef-ânkh || ||  || || Fils de .
|-
| Nes-hor-bedjet || ||  ||  ||
|-
| Djed-khons-ef-ânkh || ||  || || Fils de Harsiese (C). Possiblement second prêtre d'Amon - selon Bierbrier.
|-
| Patjenfy || ||  || Chabaka ||
|-
| Nesi-shou-tefnout || ||  || || Fils de Taharqa.
|-
| Neshorbedjet || ||  || ||
|}

Notes et références

Index égyptologique
Prêtre dans l'Égypte antique

Second prêtre d'Amon


Ferland Mendy ()  un fotbalist francez, care evoluează la Real Madrid C.F pe postul de fundaș.

Carieră

Începutul carierei
În sezonul 2016-17 în Ligue 2 Mendy a avut 35 de apariții pentru Le Havre AC.

Lyon
Mendy a semnat pentru Lyon la 29 iunie 2017 pe un contract de cinci ani. Taxa de transfer plătită la Le Havre a fost raportată la 5 milioane de euro plus un posibil bonus de 1 milion de euro.

Real Madrid
La 12 iunie 2019, Mendy a semnat cu Real Madrid C.F un contract de șase ani

Cariera internațională
În noiembrie 2018, Mendy a fost chemat la echipa franceză pentru prima dată după retragerea forțată a lui Benjamin Mendy pentru meciurile împotriva Olandei și Uruguayului.

Statistici

Note

Legături externe

Profile at the Olympique Lyonnais website

Nașteri în 1995
Fotbaliști francezi
Fotbaliști internaționali francezi
Fotbaliști ai lui Olympique Lyonnais
Fotbaliști ai Real Madrid
Oameni în viață
Fundași

Ferland Mendy


كاساندرا مسلسل تلفزيوني فنزويلي أنتج بين عامي 1992 و1993 ودبلج إلى اللغة العربية وعرض في العالم العربي وحقق نجاحاً مذهلاً وقصته تدور عن فتاة غجرية فقيرة أصبحت ذات ثراء، وهو من الأوائل المسلسلات المدبلجة حيث عرض صيف  1996 على امتداد 150 حلقة وعرف نجاحا منقطع النظير في مختلف الدول العربية.

المسلسل من كتابة Delia Fiallo ومن إخراج Grazio D'Angelo وOlegario Barrera، المسلسل حقق نجاحاً كبيراً خارج فنزويلا وعرف نفس النجاح عند عرضه في كلّ الدول التي اقتنت حقوق بثّة كرومانيا، صربيا، بلغاريا، سوريا، إيطاليا وأندونيسيا وغيرها من دول أوروبا الشرقية والشرق الأوسط وشمال أفريقيا.

وقد دخل المسلسل كتاب غينيس للأرقام القياسية كأكثر مسلسل من صنف Telenovela تمّت مشاهدته في أنحاء العالم حيث عرضته حوالي 200 قناة تلفزية في أكثر من 128 دولة.

القصة
منذ 20 عاماً وصل السيرك إلى مدينة على أطراف العاصمة الفنزولية  كراكاس وبعدها بقليل توفّيت (أندرينا أروشا) ابنة مالك أراضي غني وهي تلد طفلتها بسبب مرض عضال. (هيرمينيا) زوجة والدها وهي امرأة طموحة عديمة الضمير اكتشفت أنه في خيمة الغجر امرأة توفيت بعد أن انجبت طفلة ولدت ميتة أيضاً. (هيرمينيا)، التي لديها ولدين توأم من زواج سابق وتريد أن يرثا كل شيء قامت بخطة شيطانية. في ليلة سوداء غاب فيها ضوء القمر وبمساعدة خادمها المخلص قامت بتبديل الطفلتين.

جثة الطفلة الغجرية وُضِعت على السرير في منزل عائلة (أروشا) وطفلة (أندرينا) غادرت اليوم التالي مع السيرك. وبعد مرور الأعوام عاد السيرك إلى المدينة والطفلة (كاساندرا) أصبحت شابة جميلة مرتبطة بالزواج في المستقبل من (راندو) رئيس الغجر ورامي الخناجر في السيرك الرجل الوسيم. وعند وصول السيرك إلى المدينة وأثناء رقصها مع (راندو) التقت عينيها بعيني (لويس دافيد) وتبادلا نظرات الإعجاب. هو أحد ابني (هيرمينيا) التوأم. لا حقاً تحدثا تحت النجوم وفي قمة الجبل والسيول السحرية بينهما.

لكن (لويس دافيد) ترك المدينة بشكل مفاجئ والذي حصل هو أن أخاه التوأم (إغناسيو) اكتشف أن (كاساندرا) هي الوريثة الوحيدة لثروة (أروشا) ودبر الأمر ليتزوجها. ونجح بذلك، لكن في ليلة الزفاف قُتل بظروف غامضة بعد أن اكتشفت (كاساندرا) السبب الحقيقي لزواجه منها. لكنها كانت تجهل موته فعادت إلى المدينة لكن (لويس دافيد) عاد منتحلاً شخصية أخيه ليكتشف من هو القاتل الحقيقي وأقسم على الانتقام من القاتل أمام جثة أخيه. وقد كانت جميع الأدلة تدين الأرملة الشابة (كاساندرا) لكن هل يفي (لويس دافيد) بوعده لأخيه ويتهمها بعد أن يكتشف أنها حبه الحقيقي والوحيد.

بعد عودته ينتحل شخصية أخيه منتهزاً فرصة غياب والدته في رحلة لأنها الوحيدة التي تستطيع التفريق بينهما ويقعان في الحب من جديد ومع مرور أحداث المسلسل يكتشف الجميع أن (إزابيل) هي الابنة الحقيقية لـ(إغناسيو) وتطالب بحقوقها لكن (دون ألفونسو) يقرر الاعتراف بحفيدته وفي ذلك اليوم تعود (هيرمينيا) وتلاحظ الفرق تسأل عن ابنها (إغناسيو) ويكتشف الجميع موته وتقوم الخادمة (روزاورا) باتهام (كاساندرا) الحامل من (إغناسيو) ولا يستطيع (لويس دافيد) إنكار ذلك ويعترف بأن جميع الأدلة تدينها فيقع الجد مصاباً بالشلل وتقوم (هيرمينيا) بطرد (كاساندرا) وجدتها وخالتها من المنزل ويذهبون إلى منزل المحامي (مانريكي) الذي يعد بمساعدتها. (هيرمينيا) تتهم (كاساندرا) بقتل إبنها عند الشرطة فتدخل الحسناء الجميلة السجن مُعتقدة أن (لويس دافيد) هو من أدانها ويذهب لزيارتها فتعترف له كاذبة بأنها هي من قتل أخيه لتعذبه. بعدها تلد (كاساندرا) طفلاً مريضاً وتخرج من السجن بكفالة دفعها الغجري (راندو) بعد أن أصبح ثرياً ومالك الفندق في البلدة.

(لويس دافيد) يهرب مع (كاساندرا) لأنه يريد إنقاذها من الدخول إلى السجن وفي تلك الرحلة مات طفلها وقررا العودة. واتهمته بموت طفلها وأثناء المحاكمة بدأت بإثارة غيرته مع مغني جاء للبلدة لكن (لويس دافيد) يخبره الحقيقية بأنه يعشقها حدّ الجنون فيقرر الفنّان السفر وتركها.في الأثناء يُصاب المحامي (مانريكي) بحادث ولا يتمكن من المشي لكنه مع ذلك يستمر في الدفاع عنها. أمّا الجد (ألفونسو) فيتمكن قبل أن يموت من كتابة رسالة يعترف فيها بحفيدته الحقيقية ويسلمها للخادم والد (روزاورا) وفي المحاكمة يعترف (لويس دافيد) بقتله لأخيه لينقذ (كاساندرا) من دخول السجن.

تقرر (كاساندرا) الزواج من محامي الدفاع لكن (لويس دافيد) يهرب من السجن ويهدد الجميع بمسدس في الحفل ويتزوج من (كاساندرا) لكن قبل خروجهما يطعنه (راندو) بخنجر في ذراعه ويذهبان إلى جزيرة ويصاب بحمى فتسمعه (كاساندرا) يعترف بأنه اعترف بالذنب لينقذها. يصل الغجري (راندو) ويتشاجر مع (لويس دافيد) لكن (كاساندرا) تدافع عنه وتعلم (راندو) بأنّها أصبحت ملكا لـ(لويس دافيد). بعدها تصل الشرطة وتعود هي إلى عائلتها ويدخل (لويس دافيد) المستشفى وبعدها يعود للسجن وتحاول (كاساندرا) مساعدته وتذهب إلى والدته فتقوم هذه الأخيرة بطردها أما الخادم فيضع رسالة جدها في حقيبتها. وفي المحاكمة يصل (راندو) مع (غالونغا) رجل جاهل كان يعمل لحساب (إغناسيو) ويعرف أن القاتل الحقيقي هي (روزاورا).

وفي منزل (أروشا) تستمع إزابيل «شابيلا» إلى حديث بين والدتها وجدها وتعترف (روزاورا) بأنها القاتلة الحقيقية لـ(إغناسيو) فتخبر جدتها (هيرمينيا) فتتشاجر مع (روزاورا) التي تدفعها وتقع ويصطدم رأسها وتدخل المستشفى. وفي المحاكمة تصل (كاساندرا) برسالة جدها التي يعترف فيها بأنها حفيدته الحقيقية ويوصي بثروته لها ويذكر فيها أيضاً أنه وفي ليلة زفاف (كاساندرا) و(إغناسيو) رأى الخادمة (روزاورا) تعود وهي مبللة من المطر فأدرك أنها لم تكن مريضة كما كانت تدعي وأنه بعد أن اكتشف علاقتها ب (إغناسيو) أدرك أنها في تلك الليلة عادت بعد أن قتلته. أُصيبت (روزاورا) التّي كانت في المحكمة وفتها كشاهدة بالخوف وأمسكت مسدساً في القاعة وقامت بتهديد (كاساندرا) به واعترفت بأنها قتلت (إغناسيو) وأطلقت النار على (كاساندرا) لكن الغجري (راندو) وقف بينهما واُصيب بالرصاصة ومات.

أما (هيرمينيا) فاعترفت قبل موتها بأن (كاساندرا) هي حفيدة زوجها وأنها استبدلت الطفلتين وطلبت السماح وماتت.

أمّا بالنسبة لـ(روزاورا) حُكم عليها بالسجن لقتلها (إغناسيو) و(راندو) و(هيرمينيا).

في النهاية تزوجت (كاساندرا) و(لويس دافيد) وبزواج (خيما) و(روبيرتو) واحتفلوا في الفندق بحضور الجميع وذهبا إلى الجزيرة في النهاية.

أبطال المسلسل
الممثلة الفنزويلية كورايما توريس التي قامت بدور كاساندرا والممثل البورتوريكي أوسفالدو ريوس وقام بدور البطل لويس دافيد.
 كورايما توريس بدور (كاساندرا أروشا كونتريراس) : الشابة الجميلة الرقيقة التي تصاب بخيبة أمل ليلة زفافها لاعتقادها بأن الرجل الذي أحبته قام بخداعها غير مُدركة أنه رجل مختلف.
 أوسفالدو ريوس بدور (لويس دافيد كونتريراس) : رجل نبيل طيب يحب عمله ومجتهد يعتمدعلى نفسه ولا يهتم بالمال وقع في حب (كاساندرا) من النظرة الأولى لكنه تركها ورحل لأنه لا يريد أن يسبب لها الألم ويبعدها عن قبيلتها.
 أوسفالدو ريوس بدور إغناسيو كونتريراس: رجل كسول وأناني بدون مشاعر يهتم بالمظاهروبالنقود كان مريضاً منذ صغره لهذا اعتنت به والدته وأبعدت أخيه الآخر ووضعته في مدرسة داخلية تزوج من (كاساندرا) لأنه اكتشف أنها الوريثة الوحيدة لثروة (أروشا).
 هنري سوتو بدور (راندو) : رئيس الغجر رجل قوي يحب (كاساندرا) ويحاول المستحيل للزواج منها لكن في النهاية يتركها لتعود إلى عائلتها وجدها.

باقي الشخصيات
 Raúl Xiques بدور ( دون ألفونسو أروشا ) : جد (كاساندرا) رجل طيب وعادل لكنه ضعيف الشخصية ويسمح لزوجته بالسيطرة عليه يحب ابني زوجته خصوصاً (لويس دافيد) لأن والدته لم تهتم به وأهملته.
 Nury Flores بدور ( هيرمينيا أروشا ) : امرأة طموحة بدون ضمير همها الوحيد ابنها (إغناسيو) تضحي بكل شيء حتى بابنها الآخر (لويس دافيد) في سبيل نزوات وطموح ابنها الطموح (إغناسيو).
 Esperanza Magaz بدور ( دوريندا ) : الجدة الغجرية تربي (كاساندرا) منذ صغرها وتحبها كما لو كانت جدتها الحقيقية امرأة قاسية وتريد وحدة القبيلة.
 Carlos Arreaza بدور ( توماس ) : المهرج في السيرك رجل صادق ويحب (كاساندرا) في صمت لكنها تعتبره أخاً لها.
 Loly Sánchez بدور ( روزاورا ) : الخادمة الشريرة كانت على علاقة بـ(إغناسيو) في شبابه وأنجبت منه طفلة لم يعترف بها وعاشت في المنزل وكأنها لقيطة وهي قاتلة (إغناسيو) الحقيقية.
 Verónica Cortés بدور ( ياريتزا ) : غجرية جميلة تحب (راندو) رئيس الغجر لكنه لم يبادلها المشاعر وقلبها مليء بالحسد والغيرة على (كاساندرا).
 Cecilia Villarreal بدور ( خيما ) : امرأة طيبة ورقيقة أخت زوجة (ألفونسو) السابقة وخالة (أندرينا) والدة (كاساندرا) تعيش في منزل (أروشا) لأنها وحيدة وليس لديها عائلة.
 Roberto Moll بدور ( Lic. مانريكي ألونسو ) : المحامي الذي يقع في حب (كاساندرا) ويتولى الدفاع عنها.
 Manuel Escolano بدور ( د. روبيرتو ألونسو ) : طبيب جاد في عمله أخو المحامي (مانريكي) وزوج (أوفيليا) الذي تركها لكنه يقع في حب (خيما).
 Hylenne Rodríguez بدور ( ليليا روزا ) : ابنة (أوفيليا) المقعدة وتعيش في عالم من الأحلام.
 Rafael Romero بدور ( غلينكا ) : بدور الغجري العازف على الكمان يقع في حب (ليليا روزا).
 Iván Tamayo بدور ( هكتور ) : صديق (لويس دافيد) المخلص.

أغنية المسلسل

النسخة الأصلية - أداها المغني: Jose Antonio Bordell

النسخة العربية - أدتها المغنية: كارول صقر

انظر أيضاً
 كورايما توريس
 أوسفالدو ريوس

المراجع

وصلات خارجية

 طاقم عمل مسلسل كاساندرا.
 صفحة مسلسل كاساندرا على موقع IMDb.
 قصّة مسلسل كاساندرا.

تيلينوفيلا
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في فنزويلا
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 1994
مسلسلات تلفزيونية بالإسبانية
مسلسلات تلفزيونية فنزويلية
مسلسلات تلفزيونية فنزويلية انتهت في 1993
مسلسلات تلفزيونية فنزويلية بدأ عرضها في 1992
مسلسلات لاتينية
مسلسلات مدبلجة
تيلينوفيلا 1992
تيلينوفيلا فنزويلية

كاساندرا (مسلسل)


Bukva (lat. Fagus), biljni rod iz porodice bukovki kojemu pripada jedanaest vrsta drveća rasprostranjenog po Europi, dijelovima Azije i istočnim dijelovima Sjeverne Amerike.

Ime roda dolazi od grčkog phagein (jesti; zbog jestivih plodova), od čega je nastalo latinski fagus. Plodovi obične bukve su jestivi i u prošlosti su se konzumirali, dok danas služe kao hrana jedino šumskoj divljači, dok su za domaću stoku u većim količinama otrovni.

Vrste

 Fagus chienii W.C.Cheng
 Fagus crenata Blume
 Fagus engleriana Seemen ex Diels
 Fagus grandifolia Ehrh.
 Fagus hayatae Palib. ex Hayata
 Fagus japonica Maxim.
 Fagus lucida Rehder & E.H.Wilson
 Fagus multinervis Nakai
 Fagus orientalis Lipsky
 Fagus sinensis Oliv.
 Fagus sylvatica L.
 Fagus × taurica Popl.

Izvori

Vanjske poveznice

Bukovke
Drveće

Bukva


Stolz und Leidenschaft (Originaltitel: The Pride and the Passion) ist ein US-amerikanischer Abenteuerfilm von Stanley Kramer aus dem Jahr 1957 mit Cary Grant, Frank Sinatra und Sophia Loren in den Hauptrollen. Als literarische Vorlage diente der Roman Die Kanone (The Gun, 1933) von Cecil Scott Forester.

Handlung
Als sich im Jahr 1810 die spanische Armee vor den herannahenden Truppen Napoleons zurückzieht, wird eine mächtige Kanone der Artillerie zurückgelassen. Als sie von Einheimischen gefunden wird, will sie der in Spanien eingetroffene britische Marineoffizier Anthony Trumbull beschlagnahmen. Miguel, der Anführer der spanischen Rebellen, den sogenannten Guerilleros, besteht jedoch darauf, die Kanone im Freiheitskampf gegen die Franzosen einzusetzen und zuallererst seine Heimatstadt Ávila von der Besatzungsmacht zu befreien. Da Trumbull weit und breit der Einzige ist, der weiß, wie die Kanone abgefeuert wird, sieht sich Miguel gezwungen, sich von Trumbull auf dem 1000 Kilometer langen Weg bis Ávila begleiten zu lassen. Zudem sind an die 200 Bauern vonnöten, um das tonnenschwere Geschütz vorwärtszubewegen. Ein Fluss stellt schon bald ein besonders schwieriges Hindernis dar. Beim Versuch, die Kanone mit einem riesigen Floß ans andere Ufer zu transportieren, wird sie vom Fluss erfasst und gegen Felsen gespült. Um die Kanone zu bergen, geht Miguel in eine nahegelegene Stierkampfarena und fordert die Massen an Zuschauern auf, ihm zu helfen.

Nachdem die Kanone mit vereinten Kräften aus dem Fluss geborgen werden konnte, treffen die Rebellen auf ein Feldlager der Franzosen. Da Miguel keinen großen Umweg gehen und lieber direkt, wenn nötig kämpfend, an den französischen Soldaten vorbeiziehen will, obwohl diese in der Überzahl sind, geraten er und Trumbull in Streit. Zudem fühlt sich Trumbull zu Miguels Gefährtin Juana hingezogen, was die Spannung zwischen beiden Männern zusätzlich verstärkt, zumal sich auch Juana für Trumbull zu interessieren beginnt. Sie ist es auch, die Trumbull schließlich überredet, an der Attacke gegen die Franzosen teilzunehmen. Nach ihrem Sieg ist Trumbull entsetzt, als Miguel zwei gefangen genommene Soldaten hinrichten lässt. Infolgedessen erzählt Juana Trumbull, dass der in Ávila befehlshabende General Jouvet sie einst begehrt und gedroht habe, ihre Familie umzubringen, sollte sie seinen Wünschen nicht nachkommen. Obwohl sie nachgegeben habe, habe Jouvet ihre Familie dennoch hinrichten lassen. Sie sei daraufhin in die Berge geflüchtet und habe erst wieder zu leben begonnen, als sie Miguel traf. Trumbull gibt Juana einen Kuss und will weiter für die Sache der Rebellen kämpfen, um so auch Juanas Leben zu schützen.

Beim nächsten Halt überfallen die Rebellen ein Dorf und rauben den Einwohnern sämtliche Essensvorräte. Aufgrund dessen kommt es zwischen Trumbull und Miguels Gefolgsmann Carlos zu einem Messerkampf, bei dem Carlos schließlich stirbt. Als sich eine Kompanie französischer Infanterie auf ihrer Marschroute befindet, sprengen Trumbull und ein junger Rebell namens Jose eine Brücke in die Luft, sodass die gesamte Kompanie außer Gefecht gesetzt wird. Juana und Trumbull kommen sich daraufhin erneut näher. An einem engen Bergpass werden die Rebellen von französischen Truppen beschossen, worauf die Kanone einen Berg hinabrollt und zu Schaden kommt. In einem nahegelegenen Dorf verstecken sie die Kanone in einer Kirche, um sie dort unbehelligt zu reparieren.

Als sie Ávila endlich erreichen, umfasst ihr Gefolge an die 10.000 Bauern. Am nächsten Morgen schießen sie mit der Kanone ein großes Loch in die Mauer der Stadt, die nun im Sturm von den Rebellen eingenommen wird. Viele der Bauern sterben, auch Juana wird niedergestreckt. Als Trumbull sie findet, gesteht sie ihm mit ihren letzten Worten ihre Liebe. Miguel liegt bereits tot vor den Mauern der Stadt. Trumbull trägt ihn bis zum Zentrum Ávilas und legt den leblosen Körper zu Füßen der Statue der Heiligen Teresa. Zusammen mit den verbliebenen Bauern, die die Kanone hinter ihm herziehen, verlässt Trumbull die Stadt.

Hintergrund
Regisseur Stanley Kramer bezeichnete die Produktion von Stolz und Leidenschaft später als die schwierigste und enttäuschendste Erfahrung seiner Karriere. Für das verheiratete Autorenduo Edna und Edward Anhalt bedeutete der Film die letzte gemeinsame Arbeit. Noch bevor beide Autoren ein fertiges Drehbuch abliefern konnten, gingen sie getrennte Wege und weigerten sich, weiter zusammenzuarbeiten, weshalb Kramer immer wieder zwischen ihnen vermitteln musste. Wenig später ließen sie sich scheiden.

Auch die Besetzung des Films gestaltete sich schwierig. Während Cary Grant von Anfang an für die Rolle des Anthony Trumbull feststand, sollte ursprünglich Marlon Brando den Miguel spielen. Da Brando jedoch das Drehbuch ablehnte, entschied sich Kramer für Frank Sinatra. Kramer sah zudem Ava Gardner, die seinerzeit mit Sinatra verheiratet war, für die Rolle der Juana vor. Sie war jedoch mit dem Dreh von Die kleine Hütte (1957) anderweitig gebunden. Auch Gina Lollobrigida war zeitweilig für die weibliche Hauptrolle im Gespräch, drehte aber bereits Trapez (1956) mit Burt Lancaster und Tony Curtis. Der italienische Filmproduzent Carlo Ponti überzeugte Kramer daraufhin, seine neueste Entdeckung, Sophia Loren, als Juana zu besetzen. Stolz und Leidenschaft wurde so Lorens erster englischsprachiger Film. Ihre Englischkenntnisse waren 1956 noch sehr begrenzt, weshalb sie zusätzliches Sprachtraining erhielt. Vor allem Cary Grant hatte zunächst Vorbehalte gegenüber der unerfahrenen jungen Schauspielerin. Während des Drehs jedoch verliebte sich Grant in Loren und machte ihr einen Heiratsantrag, obwohl er mit Betsy Drake verheiratet und Loren mit Ponti liiert war.

Die Dreharbeiten fanden von Mitte April bis Ende September 1956 in Spanien statt. Zu den mehr als zwanzig verschiedenen Drehorten gehörten unter anderem Ávila, Granada, Hoyo de Manzanares, das Kloster in San Lorenzo de El Escorial, Santiago de Compostela, Segovia, Sevilla, Valdemoro und Toledo. Der Autobiografie von Stanley Kramer zufolge musste sich dieser extra eine Drehgenehmigung von Spaniens damaligem Diktator Francisco Franco bei einem persönlichen Treffen beschaffen. Für Massenszenen wurden vor Ort tausende spanische Statisten engagiert, die häufig durch eifriges Winken in die Kameras die Dreharbeiten verzögerten. Für die große Kanone, die im Film zum Einsatz kommt, wurden drei verschiedene Modelle benutzt. Ihr Transport über das unwegsame Gelände der Drehorte erwies sich als besonders schwierig. Zudem stellten die Geschütze mit ihren echten Schüssen eine Bedrohung für Stab und Besetzung dar. Von Januar bis Februar 1957 wurden innerhalb von zehn Tagen einzelne Szenen in den kalifornischen Universal Studios nachgedreht. Laut Kramer war ein Nachdreh nötig geworden, da Frank Sinatra die Dreharbeiten in Spanien aus persönlichen Gründen vorzeitig verlassen hatte und Szenen mit ihm daher nicht realisiert werden konnten.

Stolz und Leidenschaft wurde am 28. Juni 1957 gleichzeitig in New York, Los Angeles und Chicago uraufgeführt. Am 20. Dezember 1957 wurde der Abenteuerfilm erstmals in den deutschen Kinos gezeigt. 2004 erschien der Film auf DVD.

Kritiken
Das Lexikon des internationalen Films bezeichnete Stolz und Leidenschaft als "[h]istorisch unzulängliches, aber aufwendig inszeniertes Abenteuerspektakel". Für Cinema war der Film "[s]chön anzuschaun, aber witzlos". Das Ergebnis sei "[a]ufwändig inszeniert, aber inhaltlich dürftig". Prisma zufolge habe der Film "einige gute Szenen". Die Starbesetzung wirke jedoch "in den historischen Kostümen eher lächerlich".

Bosley Crowther von New York Times nannte den Film "eine schwülstige Abenteuergeschichte". Die Actionszenen seien "spektakulär" realisiert worden, doch fehle es dem Film an "menschlicher Tiefe". Variety war ebenfalls nur von der aufwändigen Produktion beeindruckt. Der Filmkritiker Leonard Maltin sprach rückblickend von einem "fehlbesetzten Actionfilm". Auch er kam zu dem Schluss, dass einige Szenen "imposant" seien, der Film jedoch insgesamt eher "lächerlich" daherkomme.

Auszeichnungen
Im Jahr 1958 war Regisseur Stanley Kramer für den Directors Guild of America Award nominiert, den letztlich David Lean für Die Brücke am Kwai gewann.

Deutsche Fassung
Die deutsche Synchronfassung entstand 1957 in Berlin.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1957
US-amerikanischer Film
Abenteuerfilm
Filmdrama
Cecil-Scott-Forester-Verfilmung
Stanley Kramer

Stolz und Leidenschaft


Na biologia evolutiva e na psicologia evolutiva, a hipótese Trivers-Willard,  formalmente proposta por Robert Trivers e Dan Willard em 1973, sugere que as fêmeas de mamíferos ajustam a proporção sexual da prole em resposta à condição materna, de modo a maximizar seu sucesso reprodutivo (Aptidão). Por exemplo, pode prever maior investimento parental em machos por pais em "boas condições" e maior investimento em fêmeas por pais em "más condições" (relativamente a pais em boas condições). O raciocínio para essa previsão é o seguinte: suponha que os pais tenham informações sobre o sexo de seus filhos e possam influenciar sua sobrevivência de maneira diferenciada. Embora existam pressões de seleção para manter uma razão sexual de 50%,  a evolução favorecerá desvios locais disso se um dos sexos tiver um retorno reprodutivo provavelmente maior do que o normal.

A "condição" pode ser avaliada de várias maneiras, incluindo tamanho do corpo, cargas de parasitas ou dominância, que também foi demonstrada em macacos (Macaca sylvanus) para afetar o sexo da prole, com fêmeas dominantes dando à luz mais filhos e fêmeas não dominantes dando à luz mais filhas.  Consequentemente, as fêmeas de alto escalão dão à luz uma proporção maior de machos do que aquelas de baixo escalão.

Em seu artigo original, Trivers e Willard desconheciam um mecanismo bioquímico que poderia resultar em proporções sexuais tendenciosas. Uma possível explicação é que um alto nível de glicose circulante na corrente sanguínea da mãe favorece a sobrevivência de blastocistos masculinos.  Esta conclusão é baseada nas taxas de sobrevivência masculinas distorcidas observadas (para estágios expandidos de blastocisto) quando blastocistos bovinos foram expostos a níveis elevados de glicose. Como os níveis de glicose no sangue estão altamente correlacionados com o acesso a alimentos de alta qualidade,  eles podem servir como um substituto para a condição materna.

Em humanos
A hipótese de Trivers-Willard foi aplicada às diferenças de recursos entre os indivíduos em uma sociedade, bem como às diferenças de recursos entre as sociedades. Investigações em humanos apresentam uma série de dificuldades práticas e metodológicas,  mas enquanto uma revisão de pesquisas anteriores de 2007 descobriu que as evidências empíricas para a hipótese eram mistas, o autor observou que ela recebeu maior apoio de estudos mais bem elaborados. Um exemplo citado foi uma análise de 1997 dos Ciganos da Hungria - um grupo de baixo status com preferência por mulheres, que "tinham uma proporção de sexo com viés feminino no nascimento, eram mais propensos a abortar uma criança depois de ter uma ou mais filhas, amamentaram suas filhas por mais tempo e mandaram suas filhas para a escola por mais tempo".

Veja também

 teoria da seleção r/K

Referências

Hipóteses
Biologia evolutiva

Hipótese de Trivers-Willard


A Conspiração da Rua Cato (em inglês: Cato Street Conspiracy) foi uma conspiração para assassinar todos os ministros britânicos e o primeiro-ministro Lorde Liverpool em 1820. O nome vem do ponto de encontro perto de Edgware Road, em Londres. A polícia tinha um informante; os conspiradores caíram em uma armadilha policial. Treze foram presos, enquanto um policial, Richard Smithers, foi morto. Cinco conspiradores foram executados e outros cinco foram transportados para a Austrália.

O quão difundida foi a conspiração da Rua Cato é incerta. Foi uma época de inquietação; rumores abundavam. Malcolm Chase observou que "a comunidade londrina-irlandesa e várias sociedades comerciais, principalmente sapateiros, estavam preparados para dar apoio, enquanto a agitação e a consciência de um levante planejado eram comuns no norte industrial e em Clydeside".

Ver também

 Frederico FitzClarence

Links externos

 Original Documents from the Cato Street Conspiracy at the National Archives
 A Web of English History
 Black Presence in Britain about the conspiracy
 The text of the court decision
 Wilkinson, George Theodore An authentic history of the Cato-Street Conspiracy. Thomas Kelly, Londres, c.1820
 Griffiths, Arthur The Chronicles of Newgate. Chapman and Hall, Londres 1884, Vol. II, pp. 278 et seq.
 Cato Street 1820 Produção teatral escrita e interpretada por David Benson

História do Reino Unido
1820 no Reino Unido

Conspiração da Rua Cato


برجا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء الشوف في محافظة جبل لبنان يبلغ عدد سكانها 31500 نسمة تبعد بحوالي 30 كلم جنوب العاصمة بيروت.
ترتفع 310 م (1017.11 قدم - 339.016 يارد) عن سطح البحر وتمتد على مساحة 729 هكتاراً (7.29 كلم²- 2.81394 مي²). وهي إحدى قرى إقليم الخروب، تقع غربي قضاء الشوف، وترتفع عن سطحه بين 173 و405 أمتار. كلمة برجا مشتقة إما من اليونانية "Taparchia" وتعني العاصمة والقصبة ومركز المقاطعة، بنيت بيوتها المتلاصقة قرب نبع ماء غزير، على ثلاثة تلال

برجا عبر التاريخ
استوطن هذه البلدة خليط من شعوب مختلفة، قاعدتها الأساسية بقايا كنعانيين(فينيقيين) وآراميين (سريان) وعناصر رومانيون

العهد العربي

وما إن قامت الدولة العباسية، وتولى أبو جعفر المنصور الخلافة سنة 136-15 هـ /753-774 م، تابع، ما قام به معاوية بن ابي سفيان والي الشام14-60هـ/661-680م، فمر بحصون الساحل ومدنها وعمَرها، وبنى ما احتاج من البناء فيها، وأنزلها المقاتلة «وهم محاربون من بني بحتر التنوخيين والمعنيين»، نقلهم الخلفاء من بلاد الشام والجزيرة العربية وأسكنوهم الجبال والتلال المشرفة على بيروت وصيدا الساحليتين لحماية الثغور الإسلامية، ورد غارات الفرنجة الغزاة وكذلك فعل سلاطين الأيوبيين والمماليك والأتراك، فثبتوا الأمراء في إقطاعاتهم، مكافأة لهم لجهادهم ضد الغزاة، فازداد النشاط العمراني وأقيمت المزارع والقرى.(راجع الفيلم الوثائقي عن برجا إنتاج جمعية بيت التراث 2002 مسجل في إذاعة الشرق وبصوت الفنان جهاد الاطرش)

وقد ورد اسم برجا في مناشير وعهود أرسلت من القاهرة ودمشق، ألحقتها بالأمراء التنوخيين الأعوام 1160و1187و1193 و1257 ميلادية.

ومرت عهود شهدت البلدة وجوارها أنواعا من الحكم الأقطاعي منذ القرن الثالث الهجري (التاسع الميلادي)، وأمست، بعد الاحتلال التركي العثماني، سنة 1516 م، مسرحا للصراعات بين الاقطاعيين المتزاحمين على النفوذ وبين الولاة في دمشق وصيدا، الطامعين، تتقاذهم أهواؤهم وأ؛ قادهم فيما بينهم، أيام إمارتي المعنيين والشهابيين، في القرون الثلاثة الأخيرة، وتدخل الأوروبيين الاستعماريين في شؤون البلاد في عهدي القائمقاميتين والمتصرفية في جبل لبنان، كما ألحقت البلدة بإقطاعات آل جنبلاط وحمادة وآل نكد.

أما بني نكد فهم من قبيلة بني تغلب، من مُـتنصرة العرب، في الحجاز، ارتضوا بالإسلام دينا، وجاؤوا مع القائد عمرو بن العاص إلى فتح مصر ثم ساروا مع شبيب التغلبي إلى فتح شمال أفريقيا. ثم قدموا مع الفاطميين بعد قيام دولتهم في مصر إلى بلاد الشام عام 359هـ واعتنقوا المذهب الدرزي. وفي القرن الحادي عشر الميلادي نزحوا إلى البقاع إلى أن نقلهم الفاطميون إلى الثغور الساحلية لحمايتها من غارات الإفرنج... ثم انتقلوا إلى صيدا ومنها إلى القرى المجاورة لها وجعلوا من برجا قاعدة لتوسعهم حتى شمل نفوذهم القسم الشمالي الغربي من اقليم الخروب.

الكهوف والمغاور والآثار

على مقربة من مدخل برجا الشمالي، والشمال الشرقي في خاصرتي الوادي وسفوحه تشاهد بضعة عشر كهفا، ومغاور مدفنية محفورة في الشواهق الصخرية فيها نواويس متباينة المقاييس، تشكل مع ما حولها من المغاور المحطمة أو المطمورة بالتراب، تعود إلى العصر الحجري الحديث. فالرسوم والنقوش الباقية على مدخل بعض المغاور، والأواني التي عثر عليها، حين حفرت ركائز بيوت حديثة، هي بقايا أقوام تعاقبت على هذه المنطقة، كشعوب بلاد الرافدين والفرس واليونان والرومان والبيزنطيين.

ولدى زيارة بعثة رينان الفرنسية إلى فينقيا سنة 1863 قدمت إلى البلدة وأطلقت على ما شاهدته «المدينة المدفنية» Necropole واصطحبت إلى القنصلية الفرنسية في بيروت، آنذاك، نصبا عليه كتابة يونانية «خورستوس الشريف سلام، رحل قبل أوانه، عاش 27 سنة، مات سنة 228 في العشرين من شهر ذايسويس» وهي تسمى، «قصر بو حنين» نسبة إلى صاحب الأرض.

أما قلعة النواويس بجوار مبنى الثانوية، المطلة على وادي المعنية سبلين والتي تسمى خطأ أجران الدبس، فهي نواويس، أي قبور كهنة فينيقيين أو غيرهم من الشعوب الوثنية، محفورة في كتل صخرية، بعمق لا يزيد على 40 سم، في تلك الهضبة العالية، تقربا من الآلهة. وكانت تلك النواويس تحفر بعيدا عن المساكن ومقابر افراد الرعية الذين كانوا يدفنون في مغاور هي مدافن، بالقرب من السواقي والوديان في البلدة العتيقة، بعمق بضعة امتار بحيث سطح الأرض، تتسع كل منها لبضعة نواويس محفورة طولية في جوران المغارة المدفن من ثلاث جهات، كالتي اكتشفت مؤخرا، غربي طريق الديماس-المسقى
وقد عثر فيها على جرار فخارية وبقايا عظام بشرية ومنحوتة صغيرة تمثل نحلة وعنقود عنب دلالة على الخصب والنماء. كما عثر من قبل في إحدى المقابر القريبة على فخاريات وكؤوس زجاجية. ومن الآثار الحديثة مسجد قديم 11 بني، على الأرجح، في عهد الأمير فخر الدين المعني الثاني (1572- 1635) وابنية ذات اقواس وقناطر ونصف دائرية واعمدة رخامية ونوافذ زجاجية مستديرة ملونة من العهد التركي العثماني، وضريح مجهول التاريخ لأحد الأولياء الصالحين، وكان مزارا، ومغاور عديدة في جنات الوديان وسفوح الروابي، هي مساكن كان يأوي إليها الأقدمون في فصل الشتاء. اما في الصيف فكانوا يبتون في اكواخ يبنونها من جذوع الأشجار وأغصانها. ولعله من غير المصادفة ان تطل تلك الشواهق الصخرية وكهوفها ومغاورها، من فوق ذلك الوادي الحصين، على مدينة «بورفيريون» البيزنطية المكتشفة حديثا، على ساحل البحر، في قرية الجية القريبة.(راجع ربورتاج معالم برجا الأثرية) فيلم من إنتاج جمعية بيت التراث برجا
وأبرز المواقع الأْثرية الدينية في برجا الشوف هو جامع برجا الكبير والذي يعد من أْقدم المساجد في جبل لبنان (أْنظر موقع بلدة برجا) www.ebarja.com التابع لجامع برجا الكبير.

الزراعة

في البدء كانت البلدة دسكرة أو مزرعة يربى اهلها الماشية والدواجن ودود الحرير، ويعملون في الأرض، اما الزراعات فبعلية، ابرزها الزيتون والتوت والخروب القليل من اشجار الفاكهة والخضار. نشطت هذه الزراعات في القرن التاسع عشر، فكانت حاصلات البلدة 12 من الشرانق 1600 اوقية ومن الزيت 150 قنطارا ومن الحيوانات الداجنة 960 وزيتها معروف بجودته ونقاوته، وفيها مجلس بلدي (كوميسيون) من ثمانية أعضاء، وسوق يوم الأربعاء الاسبوعي، ولم تكن زراعة الخضار رائجة، لفقر التربة وقلة المياه. نمت الزراعات الصناعية واشجار اللوز والكرمة والتين في النصف الأول من القرن الماضي; ثم تراجع الإنتاج تدريجيا، نتيجة حاجات النمو السكاني ومتطلبات العصر، فهجر المزارع والحرفي عمله لمواجهة أزمات ارتفاع مستوى المعيشة بعد الحرب العالمية الثانية، فاندفع الاباء بالأبناء إلى معاهد العلم وميادين العمل، في الوظائف والخدمات والحرف المختلفة، واجتاحت العمارات السكنية الأراضي الزراعية، وباتت البلدة اليوم تلبس مما لا تنسج وتأكل مما لا تزرع، عدا إنتاج عدة اطنان من زيت الزيتون الفاخر. ونشطت في البلدة حرفة تربية النحل في النصف الثاني من القرن العشرين، لكنها بلغت ذروة نشاطها في الربع الأخير منه. ففي البلدة اليوم سبعة وخمسون نحالا يملكون حوالي 600 خلية، عشرة منهم تقريبا يملكون 250 خلية والباقون يملكون الخلايا الباقيات. ولا يقل إنتاج العسل السنوي عن 2000 كلغ يتم تصريفها في البلدة وخارجها، ولكن كمية العسل تظل رهينة الظروف المناخية والطبيعية والصحية العائدة لخلايا النحل نفسها. اما مصادر خلايا النحل وتجهيزاتها فعديدة، نذكر منها بيروت وصيدا وصور وتعاونية الغازية في الجنوب، وفي الإقليم اليوم تعاونية ترعى شؤون هذه الحرفة الناهضة.

حياكة المنسوجات

راجت حياكة المنسوجات الحريرية في منطقة الشوف القريبة من بيروت وصيدا أيام الأمير فخر الدين المعني الثاني في القرن السابع عشر، واشتهرت بإنتاج الشرانق والحرير الأصفر. وبعد مقتل الأمير المذكور ارهق الاتراك العثمانيون الاهالي بالضرائب، فتراجع إنتاج الشرانق والحرير. ثم نمت زراعة التوت ونشط الإنتاج في القرن التاسع عشر إلى ان قضي عليه نهائيا في الحرب العالمية الأولى. لكن عمال النسيج في البلدة، استمروا بشراء الخيوط الحريرية والقطنية الأوروبية المستوردة، في ما بين الحربين العالمتين، ولم يقل عدد الانوال العربية عن الستين، فغزا النسيج البرجاوي الحريري والقطني المتنوع السوق اللبنانية، ومن قبل أسواق سورية وفلسطين، محمولا على البغال أو بحرا بالمراكب الشراعية، من مينائي النبي يونس في قرية الجية القريبة، والسعديات قرب قرية الدامور على بعد بضعة كيلومترات. ثم اصاب الحرفة الكساد والتقهقر، إلى ان اختفت، بتوقف آخر عامل نسيج عن العمل في السبعينات من هذا القرن، فأدرك الاهالي النهاية المحزنة التي آلت إليها حرفة النسيج الفولكلورية العريقة. ولا تزال المداخن المطفأة المنتصبة فوق الكراخين (معامل حل الشرانق) المغلقة في بلدة الدامور، على ساحل البحر أو في قرى الشوف، شهودا على صناعة الحرير، عصب الحياة الاقتصادية في لبنان والبلدة آجالا طوالا. ((وللإطلاح على تاريخ برجا الاجتماعي والسياسي وحركة العادات والتقاليد لا بد من العودة إلى مجلة برجا التراث التي تصدرها جمعية بيت التراث وتعد هذه المجلة هي المرجع لكل باحث عن تاريخ برجا والموثقة بأمانة لانها كتبت باقلام ومشاركة مجموعة من النخب البرجاوية المشهود لها بالمصداقية والمعرفة)). (أنظر كتاب الحياكة البرجاوية، وهو كتاب شامل عن هذه الحرفة العتيقة في برجا الشوف لمؤلفه الشيخ جمال بشاشة).

السكّان والناخبون والسلطات المحلّية

يبلغ عدد السكّان المسجّلين في برجا في الانتخابات الأخيرة عام ألفين وعشرة، 17800 ناخب و11380 مقترع.

يوجد في البلدة مجلس بلدي مؤلف من 18 عضوا، بالإضافة إلى 8 مخاتير ومجلس اختياري.

مكتبات برجا
 مكتبة دار الرقي.
 مكتبة النادي الثقافي.
 مكتبات علوم الإسلام.
 المكتبة العامة لبلدية برجا

المراجع

لوكاليبان

أماكن مأهولة في قضاء الشوف
أماكن مأهولة في لبنان
بلدات الشوف
تجمعات سنية في لبنان

برجا


Articles with hAudio microformats
Danger! High Voltage යනු ඇමරිකානු රොක් සංගීත කණ්ඩායමක් වන ඉලෙක්ට්‍රික් සික්ස් හි ගීතයකි. එය සංගීත කණ්ඩායමේ පළමු ගීතය ලෙසත්, ඔවුන්ගේ පළමු චිත්‍රාගාර ඇල්බමය වන ෆයර් (2003) හි ප්‍රධාන ගීතය ලෙසත් 2002 දී අඟල් 7ක වයිනයිල් එකක් ලෙස නිකුත් කරන ලදී. එය XL Recordings විසින් 2003 ජනවාරි 6 වන දින නැවත නිකුත් කරන ලදී  එය එක්සත් රාජධානියේ කේවල ප්‍රස්ථාරයේ දෙවන ස්ථානයට පත්විය. එය විචාරකයින්ගෙන් ධනාත්මක සමාලෝචන ලැබුණු අතර NME විසින් සතියේ ඒකීය ලෙස නම් කරන ලදී.

පසුබිම
මෙම ගීතය මුලින් පටිගත කරන ලද්දේ 2000 මුල් භාගයේදී,  සංගීත කණ්ඩායම වයිල්ඩ්බන්ච් යන නම යටතේ සිටියදීය. බ්‍රිස්ටල් ට්‍රිප් හොප් සාමූහිකයේම නෛතික බලපෑම් මත මෙම නම අත්හැරීමට ඔවුන්ට සිදුවිය.  පසුකාලීන ඇල්බමය සහ තනි අනුවාදය බ්‍රිතාන්‍ය සංගීත නිෂ්පාදකයින් වන ඩේමියන් මෙන්ඩිස් සහ ස්ටුවර්ට් බ්‍රැඩ්බරි විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලදී - ඔවුන් සෝල්චයිල්ඩ් නමින් සමාජ මිශ්‍ර ද නිර්මාණය කළහ.

ජැක් වයිට් ඔෆ් ද වයිට් ස්ට්‍රයිප්ස්, සෙසු ඩෙට්‍රොයිට් ස්වදේශිකයෙක්, ධාවන පථයේ ද්විතියික ප්‍රධාන ගායනය කළේය.  සංගීත විචාරකයින් මෙම නම  සඳහා අන්වර්ථ යැයි සැක කළද, සංගීත විචාරකයින් සැක කළද, ගායකයා John S. O'Leary නම් වූ මෝටර් රථ කාර්මිකයෙකු මිස වයිට් නොවන බව සංගීත කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින් සම්මුඛ සාකච්ඡා වලදී ප්‍රකාශ කර ඇත.

විවේචනාත්මක පිළිගැනීම
නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස් මෙම ගීතය හැඳින්වූයේ "වයිට් ස්ට්‍රයිප්ස් විසින් ගුවන් විදුලියේ ඇති ඕනෑම දෙයකට වඩා ආකර්ශනීයයි" යනුවෙනි.  ගාඩියන් එය හැඳින්වූයේ "උමතු ලෙස ආකර්ශනීය" ලෙසිනි.

සංගීත වීඩියෝව
මෙම ගීතය සඳහා වීඩියෝව ටොම් කුන්ට්ස් සහ මයික් මැගුවර් විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලදී. ප්‍රධාන ගායක ඩික් වැලන්ටයින් සහ නිළි ටීනා කනරෙක් ධනවත් යුවලක් ලෙස, පිළිවෙලින් දීප්තිමත් ලෙස දිලිසෙන කොඩ්පීස් සහ බ්‍රා එකකින් සැරසී සිටින ආකාරය පෙන්නුම් කරයි. වීඩියෝවේ දැක්වෙන සිතුවම් නිර්මාණය කර ඇත්තේ චිත්‍ර ශිල්පී බ්‍රයන් රියා විසිනි.

යොමු කිරීම්

Danger! High Voltage (ඉංග්‍රීසි ගීතය)


La saison 1940-1941 de Serie B est la  du championnat d'Italie de football de deuxième division.

Le championnat se dispute avec une poule unique de 18 équipes. Les deux premiers sont promus en Serie A, les quatre derniers sont relégués en Serie C.

Avant la saison, Palerme est exclu pour raisons financières et remplacé par Spezia Calcio.

À l'issue de la saison, l'AC Liguria termine à la première place et monte en Serie A. Le vice-champion, Modène, est promu en Serie A 1941-1942 (1 division), les deux promus rejoignent la première division un an après leur relégation.

Classement

|}

Note:
 Victoire à 2 points
 En cas d'égalité de points, les équipes sont départagées par un coefficient buts marqués/buts encaissés.

Notes et références

1940-1941
Championnat Italie Football 1940-1941 Serie B
Championnat Italie Football 1940-1941 Serie B
Italie
Italie

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1940-1941


22192 Vivienreuter este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22192 Vivienreuter este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 7,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1960
Centura de asteroizi

22192 Vivienreuter


Heiko Flottmann (* 22. Februar 1957 in Osnabrück) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler und derzeitiger Trainer.

Laufbahn
Der gebürtige Osnabrücker spielte für TuS Haste 01 in der Landesliga. Im Jahre 1983 holte ihn Helmut Kalthoff, damals Manager des VfL Osnabrück, als Jugendtrainer zu den Lila-Weißen. Von 1988 bis 1994 war Flottmann Trainer der zweiten Herrenmannschaft. Zum 1. März 1994 übernahm er von Werner Biskup das Traineramt der ersten Herren und führte das Team zur Vizemeisterschaft der Regionalliga Nord. Anschließend setzten sich die Osnabrücker bei der Deutschen Amateurmeisterschaft zunächst im Halbfinale gegen den FC Sachsen Leipzig durch und gewannen dann das Endspiel gegen die Stuttgarter Kickers mit 4:2 nach Verlängerung. Im November 1995 übernahm dann Herbert Mühlenberg das Traineramt.

Flottmann trainierte in der Endphase der Saison 1995/96 den Regionalligisten VfL Herzlake und dann in der Saison 1996/97 den westfälischen Verbandsligisten Sportfreunde Lotte. Anschließend kehrte er zum VfL Osnabrück zurück, trainierte die A-Junioren und die zweite Mannschaft und wirkte von 2008 bis 2012 als Nachwuchskoordinator. Im Frühjahr 2011 war Flottmann für drei Monate Interimstrainer der ersten Mannschaft. In der Saison 2012/13 trainierte Flottmann den SV Meppen in der Regionalliga Nord. Anschließend wirkte er als Scout für den FC Bayern München und den Hamburger SV. Von 2016 bis 2022 war Heiko Flottmann sportlicher Leiter im Nachwuchsbereich von Werder Bremen.

Im Juli 2022 übernahm er die Leitung der Nachwuchsabteilung von Arminia Bielefeld.

Erfolge
 Deutscher Amateurmeister: 1995

Privates
Mit seiner Frau Juliane hat er zwei erwachsene Söhne. Während Daniel Flottmann für den SC Fortuna Köln und Rot Weiss Ahlen in der 3. Liga spielte war sein Bruder Yannick nur im Amateurliga tätig. Im Jahre 2015 machte sich Flottmann mit einer Firma für Scouting und Coaching selbständig.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (TuS Haste 01)
Fußballtrainer (VfL Osnabrück)
Fußballtrainer (Sportfreunde Lotte)
Fußballtrainer (SV Meppen)
Fußballfunktionär (Arminia Bielefeld)
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Heiko Flottmann


Black Luck er det andet studiealbum af den danske rockgruppe The Storm, der udkom i 2009 på gruppens eget selskab WR Production.

Albummet blev produceret af Jacob Hansen, som forsangeren Pernille Rosendahl var blevet introduceret til via Michael Poulsen fra heavy metalbandet Volbeat. Hun havde sunget duetten "Mary Ann's Place" med Poulsen fra bandets album Guitar Gangsters & Cadillac Blood, der udkom i september 2008. Poulsen medvirkede på sangen "Black Shot Eyes" (nogle skrevet som "B.S.E."), hvor han sang sammen med Rosendahl.

GAFFAs anmelder gav albummet 4/6 stjerner, og det debuterede som #7 på Hitlisten, som var den højeste placering det nåede inden det røg ud efter fire uger. Ingen af albummets singler nåede hitlisterne.

Spor
 "Wall Of Shame" - 5:13
 "Honesty" - 3:05
 "Are Your Shoes Too Tight?" - 5:01
 "Black Shot Eyes" feat. Michael Poulsen) - 4:32
 "Dominos" - 4:38
 "Herculean Task" - 3:58
 "Black Luck" - 4:33
 "Pass For A Lonely Person" - 3:43
 "'Till The Day I Die" - 3:39
 "Death And Dust" - 5:06

Referencer

Eksterne henvisninger

Album fra 2009
The Storm-album

Black Luck


Caulerpa taxifolia é uma espécie de alga verde do gênero Caulerpa, nativa das águas tropicais do Oceanos Pacífico e Índico e Mar do Caribe. O nome da espécie taxifolia surge da semelhança de suas folhas em forma de folha com as do teixo (Taxus). Uma cepa da espécie criada para uso em aquários estabeleceu populações invasoras não nativas nas águas do Mar Mediterrâneo, Estados Unidos e Austrália. É uma das duas espécies de algas listadas em 100 das espécies exóticas invasoras mais daninhas do mundo compiladas pelo Grupo de Especialistas em Espécies Invasoras da União Internacional para a Conservação da Natureza (UICN / IUCN).

Descrição

A C. taxifolia é verde clara com estolões (caules) fincados fundo do mar, dos quais frondes eretos esparsamente ramificados de aproximadamente 20 a 60 centímetros de altura surgem. As algas do gênero Caulerpa sintetizam uma mistura de toxinas denominada caulerpicina, que se acredita conferir sabor apimentado às plantas. Os efeitos da toxina específica sintetizada por C. taxifolia, caulerpenino, foram estudados, com extratos de C. taxifolia que afetam negativamente a glicoproteína-P ATPase na esponja-do-mar Geodia cydonium. Como todos os membros do gênero Caulerpa, C. taxifolia consiste numa única célula com muitos núcleos. A alga foi identificada como o maior organismo unicelular conhecido. C. taxifolia do tipo selvagem é monoica.

Uso em aquários
As espécies de Caulerpa são comumente usadas em aquários por suas qualidades estéticas e capacidade de controlar o crescimento de espécies indesejadas. C. taxifolia tem sido cultivada para uso em aquários na Europa Ocidental desde o início da década de 1970. Um clone da alga que era resistente ao frio foi observado no aquário tropical do Zoológico Wilhelmina em Estugarda e posteriormente criado por exposição a produtos químicos e luz ultravioleta. O zoológico distribuiu a cepa para outros aquários, incluindo o Museu Oceanográfico de Mônaco.

A linhagem do aquário é morfologicamente idêntica às populações nativas da espécie. No entanto, um estudo de 2008 descobriu que uma população da linhagem do aquário perto de Caloundra, na Austrália, exibiu reprodução sexual marcadamente reduzida, com apenas plantas masculinas presentes durante alguns episódios reprodutivos. A cepa do aquário pode sobreviver fora da água por até 10 dias em condições úmidas, com fragmentos de 1 centímetro capazes de produzir plantas viáveis.

Status como espécie invasora
Fora de sua área nativa, C. taxifolia é listada como uma espécie invasora. É uma das duas algas na lista das 100 piores espécies invasoras do mundo compiladas pelo Grupo de Especialistas em Espécies Invasivas da União Internacional para a Conservação da Natureza (UICN). A espécie é capaz de prosperar em águas altamente poluídas.

Presença no Mar Mediterrâneo
A presença de C. taxifolia no Mar Mediterrâneo foi relatada pela primeira vez em 1984 numa área adjacente ao Museu Oceanográfico de Mônaco. Alexandre Meinesz, um biólogo marinho, tentou alertar as autoridades marroquinas e francesas sobre a disseminação da cepa em 1989, mas os governos não responderam às suas preocupações. Acredita-se que a ocorrência da cepa seja devido a uma liberação acidental pelo museu, mas Monaco rejeitou a atribuição e, em vez disso, afirmou que a alga observada era uma cepa mutante de Caulerpa mexicana. Em 1999, os cientistas concordaram que não era mais possível eliminar a presença de C. taxifolia no Mediterrâneo.

Um estudo publicado em 2002 descobriu que os leitos de Posidonia oceanica na baía de Menton não foram afetados negativamente oito anos após a colonização por C. taxifolia. Outros estudos publicados mostraram que a diversidade e biomassa de peixes são iguais ou maiores em prados de Caulerpa do que em leitos de ervas marinhas e que Caulerpa não teve efeito na composição ou riqueza de espécies de peixes. Estudos em 1998 e 2001 descobriram que a cepa observada no Mediterrâneo era geneticamente idêntica às cepas de aquário, com semelhanças com uma população adicional na Austrália.

Presença na Austrália
Um estudo de 2007 descobriu que uma espécie nativa de molusco bivalve foi afetada negativamente pela presença de C. taxifolia, mas que o efeito não foi necessariamente diferente daquele de espécies nativas de ervas marinhas. Um estudo de 2010 indicou que detritos de C. taxifolia impactam negativamente a abundância e a riqueza de espécies.

Presença na Califórnia
A C. taxifolia também foi encontrada em águas próximas a São Diego, Califórnia, em 2000, onde alvejante de cloro foi usado nos esforços para erradicar a cepa. A cepa foi declarada erradicada da Lagoa Agua Hedionda em 2006. A Califórnia aprovou uma lei em 2001 proibindo a posse, venda, transporte ou liberação de C. taxifolia dentro do estado. O clone mediterrâneo de C. taxifolia foi listado como erva daninha nociva em 1999 pelo Serviço de Inspeção Sanitária Animal e Vegetal, proibindo a venda interestadual e o transporte da cepa sem licença sob a Lei de Ervas daninhas e a Lei de Proteção de Plantas.

Outros efeitos negativos
C. taxifolia pode ficar emaranhada em artefatos de pesca e hélices de barcos.

Métodos de controle
A C. taxifolia pode ser controlada por remoção mecânica, envenenamento com cloro ou aplicação de sal. Pesquisadores da Universidade de Nice investigaram o possível uso de uma espécie de lesma marinha, E. subornata, como possível método de controle natural, mas descobriram que não era adequado para uso no Mediterrâneo devido às temperaturas frias da água no inverno e densidade populacional insuficiente.

Galeria

Leitura adicional

Espécies descritas em 1817
100 das espécies exóticas invasoras mais daninhas do mundo

Caulerpa taxifolia


Kup Hrvatske u odbojci za muškarce za 2014. godinu je osvojila Mladost iz Zagreba.
Kup je igran u jesenskom dijelu sezone 2014./15.

Rezultati

1. kolo
Prvi susreti su igrani 4. i 5. listopada, a uzvrati 15. listopada 2014. godine.

Četvrtzavršnica
Prve utakmice igrane 12. studenog, a uzvrati 26. studenog 2014.

Završni turnir
Igrano 19. i 20. prosinca 2014. u Rovinju u dvorani SD Gimnasium.

Poveznice
 Kup Hrvatske u odbojci za muškarce
 1.A liga 2014./15.
 2.A HOL 2014./15.
 Kup za žene 2014.

Izvori

 hou.hr, HRVATSKI ODBOJKAŠKI KUP - 2014 - seniori (2014./2015.), pristupljeno 6. siječnja 2017.

2014

Kup Hrvatske u odbojci za muškarce 2014.


Demilich may refer to:

A type of lich, a creature in fantasy fiction
Demilich (band), a Finnish death metal band
Demilich (Dungeons & Dragons), a type of lich found in the Dungeons & Dragons fantasy role-playing game

See also

 Lich (disambiguation)
 Demi (disambiguation)

Demilich


Das Literatur Labor Wolfenbüttel (kurz: LiLaWo) war eine Schreibwerkstatt zur Förderung junger Schriftsteller zwischen 16 und 21 Jahren. Es war eine der langlebigsten und einflussreichsten Literaturwerkstätten für junge Menschen im deutschsprachigen Raum und fand von 2001 bis 2021 jährlich in Wolfenbüttel statt. Zahlreiche ehemalige Teilnehmerinnen und Teilnehmer sind heute feste Größen im Literaturbetrieb.

Finanziert wurde die Veranstaltung durch die Stiftung Niedersachsen und ausgerichtet von der Bundesakademie für kulturelle Bildung Wolfenbüttel.

Ablauf
Von rund hundert Bewerbern wurden zwölf schriftstellerische Talente als Stipendiaten ausgewählt. Diese trafen sich im Rahmen der Fördermaßnahme an drei Wochenenden eines Jahres in Wolfenbüttel und wurden im Gästehaus der Bundesakademie untergebracht. Die Arbeitsräume befanden sich im Schloss Wolfenbüttel. Hier fanden Schreibübungen statt, eigene Texte wurden vorgestellt und im Team analysiert und bearbeitet. Geleitet wurde das Literaturlabor von Kathrin Lange, Cornelius Hartz und Friedrike Kohn.
Im Rahmen der Treffen entstand zudem jedes Jahr eine Veröffentlichung mit Texten aller Teilnehmenden, die von der Bundesakademie für kulturelle Bildung herausgegeben wurde.

Gastautoren
An einem der drei Wochenenden wurden die Teilnehmenden von einem namhaften Autor begleitet. Dies waren u. a. die Buchpreisträger Lutz Seiler und Ursula Krechel sowie Benjamin Lebert, Doris Gercke, Monika Rinck, Nora Gomringer, Julia Schoch, Michael Lentz, Antje Rávic Strubel, Anne Duden, Regula Venske, Nora Bossong, Monika Rinck, Feridun Zaimoglu und Tilman Rammstedt.

Ehemalige Teilnehmende (Auswahl)
 Jörg Albrecht
 Tobias Amslinger
 Helene Bockhorst
 Nora Bossong
 Yevgeniy Breyger
 Rabea Edel
 Finn-Ole Heinrich
 Susanne Heinrich
 Léonce W. Lupette
 Ronya Othmann
 Martin Piekar
 Sasha Marianna Salzmann
 Cordula Simon
 Mercedes Spannagel
 Cornelia Travnicek

Veröffentlichungen
 Cornelius Hartz, Friederike Kohn, Kathrin Lange, Olaf Kutzmutz, Gesa Schönermark (Hrsg.): Destillate. Literatur Labor Wolfenbüttel 2018. Wolfenbüttel 2018, 106 S., ISBN 978-3-929622-71-3

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Literarische Organisation (Deutschland)
Kultur (Wolfenbüttel)
Organisation (Wolfenbüttel)
Literatur (Norddeutschland)
Erstveranstaltung 2001
Literarische Veranstaltung

Literatur Labor Wolfenbüttel


Mogadiška katedrala bila je katolička crkva s naslovom katedrale i prvostolnica Mogadiške biskupije. Izgrađena je 1928. na poticaj talijanskih kolonijalnih vlasti, a 2008. srušili su je muslimanski radikali u jeku Somalijskog građanskog rata. Bila je izgrađena u stilu normanske gotike. Prije uništenja bila je jedina crkvena građevina u Somaliji.

Povijest
Kolonijalne vlasti Talijanske Somalije dale su izgraditi crkvu po uzoru na katedralu i baziliku u sicijlskom gradu Cefalùu. Ubrzo nakon izgradnje, kao jedina crkva u Mogadiškoj biskupiji postala je biskupska prijestolnica i stekla naslov katedrale. Talijani su je nazivali Cattedrale di Mogadiscio.

Mogadiški biskup Salvatore Colombo, ujedno i posljednji biskup te biskupije, ubijen je u njoj tijekom misnog slavlja 1989. godine. Nakon 1991. katedrala se više nije koristila u svrhu bogoslužja, jer je 90% zdanja bilo uništeno u bombardiranju. Potpuno je uništena u napadu Al-Kaide u listopadu 2008. godine. Mnogi su to u svjetskoj javnosti protumačili simboličnom propasti vjerskih sloboda u Somaliji.

Prema izvještaju BBC-ija iz 2012. godine, na ruševinama katedrala nekolicina građana izgradila je improvizirane nastambe. Dvorište crkve pretvoreno je u parkiralište, a same ruševine postala su svojevrsna turistička znamenitost, dok su slike ruševina postale simbolom razaranja Somalijskog građanskog rata. U izvještaju se i navodi kako je u razaranju djelomično očuvan bezglavi kip svetog Franje Asiškog, imenjaka i uzora tadašnjega pape Franje.

Vrela

Religija u Somaliji
Katoličke katedrale

Mogadiška katedrala


{| cellpadding="2" style="float:  right; width:  307px; background:  #e3e3e3; margin-left:  1em; border-spacing:  1px;"
|+Yergöğü Şehri
|-
|colspan="2" align="center" |
|-
! Arma
! Harita
|- style="background:  #ffffff;" align="center"
| style="width:  145px;" |
| style="width:  145px;" |
|-
! colspan="2" | Bilgiler
|-style="background: #ffffff"
|Ülke : ||
|- style="background: #ffffff;"

|- style="background: #ffffff;"

|- style="background: #ffffff;"
| Coğrâfî konum: || 43° 54′ 03″ K, 25° 58′ 26″ D
|- style="background: #ffffff;"
|
|- style="background: #ffffff;"

|- style="background: #ffffff;"
| Nüfus || 69,345 (2002)
|- style="background: #ffffff;"

|- style="background: #ffffff;"

|- style="background: #ffffff;"

|- style="background: #ffffff;"
|
|- style="background: #ffffff;"

|- style="background: #ffffff;"
| Plâka kodu: || GR
|- style="background: #ffffff;"

|- style="background: #ffffff;"
| Resmî Web sitesi: ||
|- style="background: #ffffff;"

! colspan="2" | Politika
|- style="background: #ffffff;"
| Belediye Başkanı: || Lucian Iliescu (Ulusal Liberal Parti (Romanya))
|- style="background: #ffffff;"
|}

Yergöğü veya Yerköy (Rumence: Giurgiu''), Romanya'nın güneyinde Muntenya bölgesinde yer alan Yergöğü ili'nin merkezi olan ve aynı adı taşıyan şehirdir.

Nüfusu 2002 verilerine göre 73586 kişidir. Tuna nehri kıyısında önemli bir limana sahip olan şehir, Bulgaristan ile sınır noktasıdır. Yergöğü, Şark Ekspresi'nin ilk güzergahının son durağıydı.

Ayrıca bakınız
 Yergöğü ili

Yergöğü


French Open-mesterskabet i herresingle 2017 var den 116. turnering om French Open-mesterskabet i herresingle. Turneringen var en del af French Open 2017 og blev spillet i Stade Roland Garros i Paris, Frankrig. Hovedturneringen med deltagelse af 128 spillere blev spillet i perioden 28. maj - 11. juni 2017, mens kvalifikationen afvikledes den 22. - 26. maj 2017.

Novak Djokovic var forsvarende mester, da han året forinden havde vundet French Open-mesterskabet i herresingle for første gang, men han tabte i kvartfinalen til Dominic Thiem med 7-6, 6-3, 6-0.

Rafael Nadal vandt turneringen med finalesejr over Stan Wawrinka 6-2, 6-3, 6-1 og blev dermed den første spiller i den åbne æra, der har vundet den samme grand slam-titel i single for 10. gang. Før det delte han rekorden på ni singletitler ved samme mesterskab med Martina Navratilova, der vandt ni Wimbledon-mesterskaber i damesingle.

Højdepunkter

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i herresingle androg € 14.408.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på godt 13 % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 128 spillere, der var fordelt på:
 104 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering pr. 17. april 2017 (seks uger før turneringens start).
 8 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 16 spillere, der var gået videre fra kvalifikationsturneringen.

Efter lodtrækningen til hovedturneringen meldte en af de direkte kvalificerede spillere afbud, hvilket gav plads til en lucky loser fra kvalifikationen.

Roger Federer var den eneste blandt ATP's verdensranglistes bedste 32 spillere, der meldte afbud til turneringen.

Seedede spillere

De 32 bedst placerede af deltagerne på ATP's verdensrangliste pr. 22. maj 2017 blev seedet:

Wildcards

Otte spillere modtog et wildcard til hovedturneringen. Deres verdensranglisteplacering pr. 22. maj 2017 er angivet i parentes. Ingen af wildcard-spillerne nåede længere end til anden runde i hovedturneringen.

Kvalifikanter

16 spillere kvalificerede sig fra kvalifikationsturneringen til hovedturneringen. Ingen af kvalifikanterne nåede længere end til anden runde i hovedturneringen.

Derudover blev der plads til en lucky loser fra kvalifikationen i hovedturneringen.

Se afsnittet Kvalifikation.

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Se også
 French Open-mesterskabet i damesingle 2017
 French Open-mesterskabet i herredouble 2017
 French Open-mesterskabet i damedouble 2017
 French Open-mesterskabet i mixed double 2017

Eksterne henvisninger
 French Open

Noter

French Open 2017
French Open-mesterskabet i herresingle
ATP World Tour 2017


Takayuki Yamaguchi (født 1. august 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Verdy Kawasaki og Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takayuki Yamaguchi


An Hystrix japonica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jisaburo Ohwi. An Hystrix japonica in nahilalakip ha genus nga Hystrix, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hystrix (Poaceae)

Hystrix japonica