Piața Dam () este o piață centrală din Amsterdam, capitala Olandei. Clădirile sale notabile și evenimentele frecvente organizate acolo o fac să fie unul dintre cele mai cunoscute și mai importante locuri din oraș și din țară.

Localizare și descriere

Piața Dam se află în centrul istoric al orașului Amsterdam, la aproximativ 750 de metri sud de principalul nod de transport, Gara Centraal, pe locul în care s-a aflat barajul de pe râul Amstel. Ea are o formă aproximativ dreptunghiulară, care se întinde pe circa 200 de metri de la est la vest și pe aproximativ 100 de metri de la nord la sud. Piața leagă străzile Damrak și Rokin, care se întind de-a lungul albiei inițiale a râului Amstel de la Centraal Station către Muntplein (Piața Monetăriei) și Munttoren (Turnul Monetăriei). Dam marchează, de asemenea, capătul străzilor comerciale Nieuwendijk, Kalverstraat și Damstraat. La scurtă distanță dincolo de colțul de nord-est se află principalul cartier al felinarelor roșii: de Wallen.

Pe partea de vest a pieței se află clădirea neoclasică a Palatului Regal, care a servit ca primărie a orașului din 1655 până la transformarea în reședință regală în 1808. Alături de ea sunt biserica gotică din secolul al XV-lea Nieuwe Kerk (Biserica Nouă) și Muzeul de ceară Madame Tussaud's. Monumentul Național, un stâlp din piatră albă proiectat de J.J.P. Oud și ridicat în 1956 pentru a comemora victimele celui de-al Doilea Război Mondial, domină partea opusă a pieței. De asemenea, alte clădiri cu vedere la piață sunt NH Grand Hotel Krasnapolsky și magazinul de lux De Bijenkorf. Aceste variate atracții au transformat Piața Dam într-o zonă turistică.

Istoric

Numele Dam derivă de la funcția inițială a locului: acolo se afla un baraj (dam) pe râul Amstel, care a dat numele orașului. Construit în jurul anului 1270, barajul a reprezentat prima legătură între așezările de pe părțile laterale ale râului.

Pe măsura construirii treptate a barajului, zona a devenit suficient de mare pentru o piață orășenească, rămânând nucleul în jurul căruia s-a dezvoltat orașul. Piața Dam, așa cum există ea astăzi, s-a dezvoltat din ceea ce erau inițial două piețe separate: actuala piață, numită Middeldam, și Plaetse, o piață adiacentă de la vest. O mare piață de pește a apărut în locul în care navele ancorau la chei pentru încărcarea și descărcarea mărfurilor. Zona a devenit un centru nu numai al activității comerciale, dar și administrativ, aici aflându-se primăria orașului Amsterdam.

Fiind o piață, Dam a avut o casă de cântărire, care poate fi văzută în unele picturi vechi. Clădirea a fost demolată în anul 1808 prin ordinul lui Louis Bonaparte, care, după ce și-a stabilit reședința în noul Palat Regal, s-a plâns că îl împiedica să vadă panorama orașului.

Damrak, sau fosta gură a râului Amstel, a fost colmatată parțial în secolul al XIX-lea; de atunci, piața Dam a fost înconjurată de uscat din toate părțile. Noul teren a făcut loc pentru Beurs van Zocher, o bursă de valori care a fost construită în anul 1837. După ce bursa de valori s-a mutat în 1903 în Beurs van Berlage, clădirea Zocher a fost demolată. În locul său s-a aflat, începând din 1914, magazinul De Bijenkorf.

În 1856, un memorial de război numit De Eendracht (Unitatea) a fost dezvelit în interiorul pieței în prezența regelui Willem al III-lea. O coloană de piatră cu statuia unei femei în partea de sus, monumentul a dobândit porecla de "Naatje din Dam". El a fost demolat în 1914.

Împușcăturile din Piața Dam, 1945

Pe 7 mai 1945, la două zile după capitularea germană, mii de olandezi așteptau sosirea trupelor canadiene în piața Dam din Amsterdam. În Grote Club, de pe colțul format de Kalverstraat și Paleisstraat, militarii Kriegsmarine priveau cum mulțimea creștea sub balconul lor, iar oamenii dansau și aplaudau. Germanii au plasat atunci o mitralieră pe balcon și au început să tragă în mulțime. Motivele împușcăturilor au rămas neclare; germanii erau beți și s-ar fi înfuriat pentru că, încălcând prevederile acordului anterior, poliția olandeză a arestat militari ai Armatei Germane.

Împușcăturile s-au oprit după ce un membru al rezistenței s-a urcat în turnul Palatului Regal și a început să tragă asupra balconului și clubului. În acel moment, un ofițer german, împreună cu un comandant al Rezistenței, s-au deplasat în club și i-au convins pe oameni să se predea. Când împușcăturile s-au încheiat, bilanțul era unul tragic: 22 de morți și 120 de oameni grav răniți. În 2013 s-au adus dovezi care au sugerat că numărul victimelor ar fi fost mai mare: este posibil ca 33 de oameni să fi murit și au fost mai mult de 10 posibile victime neconfirmate.

Prezent

Mai multe linii de tramvai traversează Piața Dam și au stații acolo. În perioada tramvaiului cu cai (la sfârșitul secolului al XIX-lea) Dam era cel mai important nod de tramvai din Amsterdam. După 1900, această funcție a fost preluată de Gara Centrală, aflată în celălalt capăt al Damrak.

În cursul secolelor al XIX-lea și al XX-lea, piața principală a Amsterdamului a devenit o piață "națională" bine cunoscută de aproape toată lumea în Țările de Jos. Aici au loc frecvent demonstrații și evenimente de toate tipurile, fiind un loc de întâlnire pentru mulți oameni. Pe 4 mai, în fiecare an, olandezii sărbătoresc aici Ziua Memorială Națională (Nationale Dodenherdenking), în jurul Monumentului Național, ridicat aici în 1956.

Un parc de distracții este amenajat în Piața Dam de mai multe ori pe an, mai ales de Ziua Regelui și în preajma Crăciunului.

Pe 6 decembrie 2003 mafiotul bulgar Konstantin "Samokovetsa" Dimitrov a fost împușcat mortal în Piața Dam.

Referințe

Legături externe
 360-degree panorama of the Dam
 Live WebCam of Dam Square

Piețe naționale

Piața Dam


Rug și flacără este un film românesc din 1980 regizat de Adrian Petringenaru. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ion Caramitru, Florin Piersic și Teofil Vîlcu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Ion Caramitru — Alexandru Bota, revoluționar ardelean intrat în armata lui Garibaldi
 Florin Piersic — Alexandru Ioan Cuza, domnitorul Principatelor Unite
 Teofil Vîlcu — marele vornic Barbu Catargiu, prim-ministrul Principatelor Unite
 Ilarion Ciobanu — col. Cristescu, comandantul unui regiment de lăncieri
 Simona Măicănescu — Marina Velisar, fiică armatorului Eracle Velisar din portul Galați
 Ștefan Velniciuc — Meazza, viceconsulul Sardiniei la Galați, mason
 Mircea Veroiu — col. Witkowski, comandantul detașamentului de dragoni polonezi, mason
 Jean Săndulescu — col. Gusztáv Frigyesi, trimisul lui Klapka în Principatele Unite, mason
 Dorel Vișan — lt. Gáspár Bogáthy, anarhist maghiar
 Petre Gheorghiu-Dolj — col. Filipescu, prefectul Poliției orașului Galați
 Loránd Lohinszky — gen. György Klapka, comandantul militar al revoluționarilor maghiari
 Geo Saizescu — Rudolf Rotlender, agent comercial, spion austriac
 Ion Dobrescu — generalul István Türr, comandant militar maghiar, mason
 Constantin Dinulescu — Lascari, starostele negustorilor, anarhist român
 Dan Nasta — înaltul comisar imperial austriac
 Radu Ionescu — col. Nicolae Bibescu, prefectul Poliției orașului București
 Enikö Szilágyi — Ioana, țigancă din București, amanta lui Bogáthy
 Aristide Teică — Santini, agent comercial italian
 Ion Pavlescu — Peter Kasper, șeful biroului de informații al Imperiului Austriac
 Dinu Cocea — gen. Ioan Emanoil Florescu
 Radu Gheorghe — procurorul Deșliu
 Petre Simionescu
 Valer Dellakeza — Arthur Baligot de Beyne, secretarul personal al domnitorului Cuza
 Traian Costea — Borowitz, conspirator polonez, mason
 Alexandru Lungu — boier moldovean
 Dumitru Pâslaru
 Alexandru Rioșanu
 Ion Anghelescu-Moreni
 Gheorghe Constantinescu
 Miron Tarasov
 Adrian Ionescu-Silvan
 George Sion
 Savel Știopul — marele maestru al Ordinului Rozei
 Octavian Teucă
 Corneliu Roșianu
 Adrian Ștefănescu
 Liana Ceterchi
 Romulus Bărbulescu
 Dinu Gherasim
 Paul Fister
 Nicolae Dide

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.260.999 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme din 1980
Filme regizate de Adrian Petringenaru
Filme românești
Filme în limba română
Filme de război
Filme despre francmasonerie

Rug și flacără


10997 Gahm este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10997 Gahm este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Claes-Ingvar Lagerkvist. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 5,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

10997 Gahm


Gord Johns (né le ) est un homme d'affaires et politique canadien de Colombie-Britannique. Il représente la circonscription fédérale de britanno-colombienne de Courtenay—Alberni à titre de député néo-démocrate à partir de 2015.

Biographie
Né à Victoria en Colombie-Britannique, Johns s'installe à Tofino et opère différents commerces et une galerie d'arts pendant quelques années. Il entame une carrière publique en siégeant comme conseiller municipal du district de Tofino durant un mandat de 2008 à 2011. Ne désirant pas se présenter à nouveau, il devient néanmoins le directeur exécutif de la chambre de commerce de Tofino-Long Beach jusqu'à sa nomination par le NPD en 2014 en vue des élections fédérales l'année suivante. Durant cette période, il œuvre également à titre de bénévole pour la West Coast Recreation Society qu'il conseille pour le développement du centre West Coast Multiplex.

John remporte la nomination néo-démocrate face à , conseillère municipale de Courtenay. Élu en 2015, il installe son bureau de circonscription à Parksville. Il est réélu en 2019 et 2021.

Durant ses mandat, il introduit à titre de projet de loi privé le National Cycling Strategy Act dans l'objectif que le gouvernement fédéral élabore une stratégie pour le développement d'infrastructure pour cyclisme. Il œuvre aussi à titre de critique néo-démocrate en matière de petites entreprises, de tourisme, d'anciens combattants et du domaine de pêches et océans. Également, il travaille à augmenter le crédit d'impôt de $ à $ pour les pompiers et pour les travailleurs d'opérations de sauvetage. Enfin, il réintroduit le projet de loi privé de Fin Donnelly qui visait à régir les opérations d'aquaculture afin que celles-ci prennent place dans des installations fermées.

Résultats électoraux

Références
Gord Johns - Chambre des communes du Canada

Naissance en novembre 1969
Naissance à Victoria (Colombie-Britannique)
Député du Nouveau Parti démocratique
Député fédéral canadien provenant de la Colombie-Britannique
Conseiller municipal en Colombie-Britannique
Écologiste canadien

Gord Johns


Toktamış, Adana ilinin Ceyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Toktamış; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.

Nüfus

Kaynakça

Ceyhan'ın mahalleleri
Evrifaessa Bot tarafından oluşturulan mahalle maddeleri

Toktamış, Ceyhan


Joachim Lambert Robert Herman von Bertrab (1894-1922) est un as de l'aviation allemande de la Première Guerre mondiale crédité de cinq victoires confirmées.

Biographie
Joachim von Bertrab est né dans le village de Sankt Andreasberg dans le Duché de Brunswick, dans l'Empire allemand. Il commence son service militaire dans le  régiment d'artillerie de campagne de son duché, en tant que leutnant.

Après être passé à l'aviation au début de la guerre, Bertrab est d'abord affecté au Feldfliegerabteilung 71, puis au Fokkerstaffel Metz. Après son transfert, alors qu'il sert dans la  sous les ordres de , Bertrab revendique des victoires sur deux bombardiers Martinsyde G.100 du  le 6 avril 1917. Une formation britannique de quatre appareils visait Ath, en Belgique. Bertrab abat un Martinsyde au début de son bombardement, et met le feu à un second sans parvenir à l'abattre. Un peu plus de deux heures plus tard, une attaque de Bertrab sur une formation de Sopwith 1 1/2 Strutters du  provoque la collision en plein vol de deux d'entre eux, ne laissant aucun survivant. Bertrab déclare ensuite avoir abattu un Royal Aircraft Factory F.E.2 le 15 mai 1917 au-dessus de Lille.

Alors qu'il tente de devenir un balloon buster en abattant un ballon d'observation au-dessus de Souchez, en France, Bertrab est abattu par le lieutenant Edward Mannock du  escadron le 12 août et fait prisonnier.  Il est ensuite détenu jusqu'à la fin de la guerre dans le camp pour officiers de Raikeswood à Skipton, dans le Yorkshire.

Bertrab préférait voler sur des Albatros D.III ou des Albatros D.V . Son appareil personnel était peint en noir ou en violet foncé, avec des croix de Malte bordées de blanc et une comète peinte sur le côté du fuselage. Bertrab fut décoré de la Croix de fer pour ses actions.

Références

Bibliographie

As de l'aviation allemand
Aviateur allemand de la Première Guerre mondiale
Naissance en février 1894
Naissance à Braunlage
Naissance dans le duché de Brunswick
Décès en juillet 1922
Décès dans le Brandebourg
Décès à 28 ans

Joachim von Bertrab


El término tierra prometida puede referirse a:

 Tierra Prometida, nombre bíblico de la Tierra de Israel.
 Tierra prometida, álbum de Ángel Parra.
 La tierra prometida, película de Miguel Littín de 1972.
 Tierra prometida, película de Michael Hoffman de 1987.
 Tierra prometida, película de Gus Van Sant de 2012.

Tierra Prometida (desambiguación)


Luit Konwar Rudra Baruah fue un actor, compositor, letrista, cantante y músico indio. Ocupó el cargo de Gobernador de Assam, en el Departamento de Relaciones Públicas (desde entonces rebautizada como la Dirección de Información y Relaciones Públicas) y estableció una División sobre la Cultura y Cine en la década del 70.

Fue reconocido bajo el título de Konwar Luit, en honor a la excelente labor de su equipo para el desarrollo de la música y el cine en Assam.

Nació en la aldea de cerca de Bhimor Puranigudam en el distrito de Nagaon en 1926 y vivió en Guwahati. Presentó y dirigió la música para varias películas en Assam y compuso una gran cantidad de temas musicales que fueron populares en el idioma local. Murió el 14 de febrero de 1980 dejando atrás a su esposa y tres hijos.

Filmografía
 Kallol (Music Director)

Canciones
Poka dhanor maje maje (letra y música)
Kauri pore (música)
Kasot kolochi haali jaali koon menoka aahe (letra y música)

Referencias

Personas de Assam
Cantautores de India
Compositores de India

Rudra Baruah


An Eriachne burkittii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pieter Jansen. An Eriachne burkittii in nahilalakip ha genus nga Eriachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriachne

Eriachne burkittii


Erik Alexander Leth (26. marts 1923 - 24. september 2000) var en dansk sangskriver, der skrev tekst til en stribe populære sange fra midten af det 20. århundrede. Han skrev undertiden under pseudonymet Finn Martin.

Karriere
Erik Leth fik som ung en kontorelevuddannelse og arbejdede efterfølgende i mange år i sin mors skotøjshandel. Men allerede i 1941 fik han sin første sangtekst optaget i Apollorevyen, og snart var han en etableret figur i musikmiljøet. Han skrev flere populære sange sammen med komponisten Sven Gyldmark, blandt andet "Er du dus med himlens fugle" (en af 12 udvalgte evergreens i Kulturkanonen), "Susanne, Birgitte og Hanne" og "Når en sailor går i land", Osvald Helmuth-træfferne "Det er ikke til at se, hvad der er opad eller nedad" og "Det er med at finde en grimasse, der kan passe" samt "Skal vi klippe vore julehjerter sammen".

Han skrev tekster direkte til pladeindspilninger, film og revyer gennem et langt liv og havde så sent som i Cirkusrevyen 1995 med sangen "Dumme kælling" om Ritt Bjerregaard fremført af Ditte Hansen.

Referencer

Sangskrivere fra Danmark

Erik Leth


Die Route nationale 760, kurz N 760 oder RN 760, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Issoudun und einer Kreuzung mit der Nationalstraße 749 östlich von Chinon verlief. Ihre Länge betrug 151,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 760 auf WikiSara (französisch)

760
Straße in Centre-Val de Loire

Route nationale 760


Food Science and Technology Abstracts, znanstvena baza podataka o hrani. To je bibliografska baza podataka i sažetaka (kratkih izvadaka, eng. abstract) i indeksiranja znanstvenog i tehnološkog istraživanja i informacija koji se odnose na hranu, napitke i prehranu. Sadrži više od 1,300.000 indeksiranih zapisa, s poveznicama na cjelovite tekstove gdje je dostupno.
Sadrži tjedno osvježenu bazu podataka istraživanja i razvoja u području prehrambene znanosti, tehnologije proizvodnje hrane i prehrane, od polja do tanjura i izvan nje. Proizvod je IFIS Publishinga. Obuhvaćena je građa na 29 jezika i radovi od 1969. do danas. Prati 5475 aktivnih i povijesnih žurnala, indeksira knjige, trgovačke publikacije, revije, konferencijske zbornike, izvješća, patente, standarde, sve skupa proizvodi 22 675 izvora.

Internetski je dostupna preko EBSCOhosta, Ovida, Proquesta Dialoga, STN-a i Web of Sciencea.

Izvori

Vanjske poveznice
FSTA
FSTA

Bibliografske baze podataka i indeksi
Prehrana

Food Science and Technology Abstracts


Özge Gürler Akın (d. 17 Haziran 1985, Akhisar, Manisa), Türk kısa mesafe koşucusudur. 400 m engelli branşı ile tanınan Gürler, 2008 Yaz Olimpiyatları'nda 400 m engelli branşında yarışmaya hak kazanmıştır. Türk spor tarihinde 400 m engelli branşında olimpiyatlara katılan ilk Türk atlettir.

2005'te Almería, İspanya'da düzenlenen Akdeniz Oyunları'na 4x100 m bayrak yarışında, 400 m engelli yarışta ve 4x400 m bayrak yarışında yarıştı. 4x400 metre bayrak yarışında takım arkadaşları Binnaz Uslu, Birsen Bekgöz ve Pınar Saka ile 3.40.75'lik bir sürede koşarak bronz madalya aldılar. 2008 Yaz Olimpiyatları'nda yarışma hakkı elde etmiştir. Yarışa çıkmasına karşılık sakatlığından dolayı piste çıkamamıştır. 2012 Yaz Olimpiyatları 4x400 m bayrak yarışında yarışma hakkı elde etmiştir. 2010 Barselona ve 2012 Helsinki Avrupa Şampiyonası'na katılmıştır ve 400 m engelli 4x400 m bayrak yarışında yarışmıştır. 2007 yılında 400 m engelli branşında elde etmiş olduğu 56.33 derecesiyle halen U23 Türkiye rekorunu elinde bulundurmaktadır. 4x400 m bayrak takımının 2009 Avrupa Salon Atletizm Şampiyonası'nda 3.37.37'lik derecesiyle (Pınar Saka, Yeliz Kurt, ve Meliz Redif ile birlikte) bu alandaki salon Türkiye rekorunu sahibidir. 4×400 m bayrak takımının Tampere'de 3.40.65'lik derecesiyle (Binnaz Uslu, Burcu Şentürk ve Pınar Saka ile birlikte) bu alandaki gençler rekorunu da elinde bulundurmaktadır.

En iyi Dereceleri
 200 m: 24,14
 300 m: 37,44 TR
 400 m: 53,11
 400 m salon: 54,10
 100 m Engelli: 14,37
 400 m Engelli: 56,33 TR
4x400 m salon: 3.37.37 TR
4x400 m salon : 3.40.65 TR

Kaynakça

Dış bağlantılar
Özge AKIN

1985 doğumlular
Türk kadın engelli koşucuları
Türk kadın kısa mesafe koşucuları
Ege Üniversitesinde öğrenim görenler
2008 Yaz Olimpiyatları atletleri
Yaşayan insanlar
Türk Olimpiyat atletleri
Akhisar doğumlular
Manisa doğumlu sporcular

Özge Gürler


An Axonopus pellitus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock och Mary Agnes Chase. An Axonopus pellitus in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus pellitus


HMS J5 (later HMAS J5) was a First World War J class submarine operated by the Royal Navy and the Royal Australian Navy.

Design and construction

The J class was designed by the Royal Navy in response to reported German submarines with surface speeds over . They had a displacement of 1,210 tons surfaced, and 1,820 tons submerged. Each submarine was  in length overall, with a beam of , and a draught of . The propulsion system was built around three propeller shafts; the J-class were the only triple-screwed submarines ever built by the British. Propulsion came from three 12-cylinder diesel motors when on the surface, and electric motors when submerged. Top speed was  on the surface (the fastest submarines in the world at the time of construction), and  underwater. Range was  at .

Armament consisted of six 18 inch (450 mm) torpedo tubes (four forward, one on each beam), plus a 4-inch deck gun. Originally, the gun was mounted on a breastwork fitted forward of the conning tower, but the breastwork was later extended to the bow and merged into the hull for streamlining, and the gun was relocated to a platform fitted to the front of the conning tower. 44 personnel were aboard.

J5 was built for the Royal Navy by HM Dockyard at Devonport in Plymouth. J5 was launched on 9 September 1915 and commissioned on 6 May 1916.

Operational history
She and the other J's were members of the 11th Submarine Flotilla. She served in the North Sea chiefly in operations against German destroyers and U-boats, most of encounters were with the latter. Although engaging several times with enemies, the closest she got to sinking the enemy was striking U-86 with a torpedo which did not explode.

After the war, the British Admiralty decided that the best way to protect the Pacific region was with a force of submarines and cruisers. To this end, they offered the six surviving submarines of the J-class to the Royal Australian Navy as gifts. J1 and her sisters were commissioned into the RAN in April 1919, and sailed for Australia on 9 April, in the company of the cruisers  and , and the tender . J5 broke down while traversing the Red Sea, and had to be towed the rest of the way by Brisbane. The flotilla reached Thursday Island on 29 June, and Sydney on 10 July. Because of the submarines' condition after the long voyage, they were immediately taken out of service for refits.

Apart from local exercises and a 1921 visit to Tasmania, the submarines saw little use, and by June 1922, the cost of maintaining the boats and deteriorating economic conditions saw the six submarines decommissioned and marked for disposal.

Fate
J5 was paid off on 12 July 1922. She was sold on 26 February 1924 and after stripping, she, J1, and J2 were scuttled in the ship graveyard off Port Phillip Heads on 4 June 1926.

The wreck of J5 lies in  of water at  and can be accessed by experienced divers.

Citations

References

External links

British J-class submarines
Ships built in Plymouth, Devon
1915 ships
World War I submarines of the United Kingdom
Scuttled vessels of Australia
Royal Navy ship names
Underwater diving sites in Australia
Shipwrecks of Victoria (state)

HMS J5


Automobiles René Bonnet was a French automobile maker.

The firm was the continuation of Deutsch et Bonnet (DB) by René Bonnet when Charles Deutsch, the "D" in DB, founded his own firm CD. The business was based at Champigny-sur-Marne to the south-east of central Paris.

A principal cause of the breach had involved the determination of Deutsch to stay loyal to Panhard engines while Bonnet was keen to switch to Renault power plants. The DB Le Mans, a 2+2 convertible, continued in production as the René Bonnet Le Mans, still on a front-wheel drive Panhard-based chassis albeit now equipped with Renault engines. Renault's 1,108 cc inline-four engine was also used for the Missile, a strict two-seater convertible based on the Le Mans but with a re-worked front end, and for the mid-engined Djet.

The company produced light front-wheel drive and mid-engined sports cars with very aerodynamic fiberglass bodies mainly powered by enhanced Renault engines. Its cars participated in the Le Mans 24 Hours race in 1962, 1963, and 1964. Management concentration on racing activity may nevertheless have come at the expense of commercial focus, and relatively few cars were sold during this period: by 1964 the cash was running out.

In 1962 the René Bonnet company launched its Djet model, generally remembered in retrospect as a Matra, although 198 Bonnet Djets were sold between 1962 and 1964 (179 of these were to the lowest powered "Djet I" specifications with 65 PS). A further 1,491 would be sold as Matra Djets between 1965 and 1968. The cars usually featured Renault's four-cylinder 1,108 cc engine, but some competition versions received a considerably more powerful smaller twin-cam, 996 cc unit. The earlier DB-based cars (Missile and Le Mans) were not brought back into production after the Matra takeover.

The firm worked increasingly closely with its principal investor Matra. Matra was at the time an armaments manufacturer concentrating on missiles, but they were also enthusiastic about the future of the fibreglass technology in which Bonnet was a pioneer. An important role in bringing Bonnet's business and Matra together was also contributed by an energetic former fighter pilot and national politician called André Moynet whose involvement  with the enterprise appears to have outlasted Bonnet's own. Matra's rapidly evolving partnership with René Bonnet's auto-making business was the beginning of the subsequently better known Matra Automobile division, formally inaugurated in October 1964. After this Bonnet himself appears to have had little further significant involvement in the business that for two and a half years had carried his name.

Cars
 René Bonnet Le Mans: 1962–1964
 René Bonnet Missile: 1962–1964
 René Bonnet Djet: 1962–1964 (and subsequently produced as Matra-Bonnet Djet/Matra Jet until 1967)
 René Bonnet Aérojet: 1964–1965 (competition car, only nine built)

External links
ORTF reportage, INA archives video (French soundtrack)

References

Car brands
Defunct motor vehicle manufacturers of France
René Bonnet vehicles
Sports car manufacturers
24 Hours of Le Mans teams

Automobiles René Bonnet


LEGO House er et oplevelseshus i Billund ca. 1 km fra Legoland. Det 12.000 m² store hus er fyldt med 25 millioner LEGO klodser.

I LEGO House bygger børn og voksne med LEGO klodser både fysisk og digitalt. Her kan man programmere robotter, gøre LEGO fisk levende og blive inspireret af verdens største og mest komplicerede LEGO modeller. Hjertet i LEGO House er Oplevelseszonerne, der består af to udstillingsområder og fire legeområder, hvor man som gæst kan udfolde sin kreativitet på forskellige måder.

Zonerne er baseret på fire forskellige farver, der hver især symboliserer et særligt aspekt ved leg og læring.

LEGO House arkitekturen er bygget op af 21 forskudte klodser, der ligner LEGO klodser. Den øverste klods ligger i 23 meters højde. Gæster kan lege på de ni tilgængelige tagterrasser, der alle er indrettet med hver deres legeplads.

LEGO House er også kaldet Home of the Brick, med henvisning til byen hvor legoklodsen blev opfundet. Det er tegnet af Bjarke Ingels Group, og blev indviet 28. september 2017. LEGO House havde Kirkbi som bygherre, og ejes og drives af LEGO Fondens datterselskab "Koldingvej 2, Billund A/S", der har Kjeld Kirk Kristiansen som bestyrelsesformand.

Referencer

Eksterne henvisninger
 LEGO House's webside
 K.G. Hansen & Sønner A/S

House
Billund
Museer i Region Syddanmark
Etableret i 2017

LEGO House


توماس لورنس  (1769 - 1830) رسام إنكليزي اشتهر برسم الصور الشخصية وخاصة صور الأطفال، وكان رائدا للمدرسة الفنية الرومانسية، التي كانت تقوم على تغليب الخيال على الواقع والاهتمام بتدرج الألوان وإثارة العواطف الوطنية.
ولد في بريستول ودرس في الأكاديمية الملكية للفنون بلندن، وظهرت موهبته بعد التخرج مباشرة، ثم كُلّف برسم الملكة شارلوت في عام 1789، وبعد عامين أصبح عضوا في الأكاديمية الملكية، وبعد عام واحد عُيّن رساما للبلاط الملكي الإنجليزي، واشتهرت لوحات لورنس بالحيوية والألوان المتألقة والحرص على كافة التفاصيل.

سيرة ذاتية

مطلع حياته
وُلد توماس لورنس في بريستول، وكان أصغر أبناء موظف الضرائب توماس لورنس، ولوسي ريد ابنة رجل دين. كان للزوجين 16 طفلاً ولكن نجا خمسة أطفال منهم فقط: أصبح أندرو شقيق لورنس رجل دين، وخدم أخوه وليام في الجيش. انتقلت العائلة في عام 1773 من بريستول إلى لندن حيث عمل هناك كموظف يُشرف على رحلات النبلاء خلال عطلتهم السنوية. وخلال إقامة العائلة في مقرهم الجديد بدأ الأب في الاستفادة من مواهب ابنه المبكرة في رسم اللوحات وإلقاء الشعر، إذ كان الأب يرحب بضيوفه قائلاً: أيها السادة إليكم ابني توماس، هل ستدعونه يقرأ لكم الشعر، أو يرسم لكم الصور، وكان من بين الذين استمعوا إلى شعر توماس -أو تومي كما كان يسمى- الممثل ديفيد جاريك. اقتصر التعليم الرسمي للورنس على سنتين في مدرسة بريستول عندما كان يبلغ من العمر ستة إلى ثمانية أعوام، وتلقى دروسًا قصيرة في الفرنسية واللاتينية. انتشرت شهرة توماس وهو لم يتجاوز العاشرة من العمر لدرجة أنَّه ذكر في إحدى المجلات المحلية، وكتب عنه: هذا الطفل الذي لم يتلقَ أي تعليم موسَّع يستطيع نسخ الصور التاريخية ببراعة وأسلوب رائع للغاية، لكن والد توماس فشل في أعماله مرة أخرى، وأعلن إفلاسه في عام 1779 وانتقلت العائلة إلى باث. وتوجَّب على توماس من الآن فصاعداً أن يدعم عائلته من خلال المال الذي يحصل عليه من بيع الصور.

استقرت العائلة في شارع ألفريد في باث، وبدأ لورنس الشاب في رسم اللوحات وبيعها، وبدأت شهرته بالاتساع حتى أنَّ عدداً كبيراً من النبلاء وعلية القوم أصبحوا من بين زبائنه مثل: دوقة ديفونشاير وسارة سيدونس وهنري هاربور -الذي عرض إرسال لورانس إلى إيطاليا ولكن والده رفض ذلك- ووارن هاستينغز وإيليا إمبي، تميز لورانس بالموهبة وبشخصية ساحرة وجذابة ومتواضعة، فحظي بشعبية كبيرة بين سكان باث وزواره على حدٍّ سواء، وحصل على دعم مجموعة من الرسامين مثل وليام هواري وماري هارتلي، وسمح له الأثرياء بدراسة مجموعاتهم من اللوحات الفاخرة، ورسم نسخة لإحدى لوحات رافائيل حصل بفضلها على جائزة تقدر بخمسة جنيهات من جمعية الفنون في لندن.

الحب والديون
انتقل لورنس قبل عيد ميلاده الثامن عشر في عام 1787 إلى لندن، وأقام في ليستر سكوير بالقرب من إستوديو جوشوا رينولدز، وتعرَّف إلى رينولدز الذي نصحه بدراسة المناظر الطبيعية ورسمها بدلاً من اللوحات التاريخية القديمة. أقام لورنس لاحقاً أستوديو خاصاً به في شارع جيرمين وأسكن والديه في منزل في لندن، وبدأ في عرض أعماله في معرض الأكاديمية الملكية اعتباراً من عام 1787. ورغم أنَّه سُجل كطالب في الأكاديمية الملكية لكنه لم يستمر فيها طويلاً، وترك رسم اللوحات الكلاسيكية للتركيز على رسم الصور الشخصية. شارك لورنس في معرض الأكاديمية الملكية عام 1788 بخمس لوحات بلاستيكية وواحدة زيتية. استمر لورنس في المشاركة في معارض الأكاديمية الملكية منذ عام 1787 وحتى وفاته في عام 1830، باستثناء مرتين فقط الأولى في عام 1809 احتجاجاً على طريقة عرض لوحاته، والثانية في عام 1819 لأنه كان خارج البلاد. عرض لورنس في عام 1789 ثلاثة عشر لوحة أغلبها زيتية. تلقت اللوحات تعليقات إيجابية في الصحافة وأشار إليه أحد الناقدين بالنجم الصاعد، وتلقى لورنس وعمره لا يزيد عن 20 عاماً أول دعوة ملكية لرسم صورة للملكة شارلوت والأميرة أميليا. ترك لورنس انطباعاً جيداً على الأميرات والوصيفات لكن الملكة لم تعجبها الصورة النهائية والتي بقيت في أستوديو لورانس حتى وفاته، وعرضها في الأكاديمية الملكية في معرض عام 1790 وحازت على إشادة من النقاد. وفي نفس العام ظهرت أشهر لوحات لورنس، وهي لوحة للممثلة إليزابيث فارين التي أصبحت لاحقاً الكونتيسة ديربي.

المعارض الأكاديمية الملكية السنوية
انتخب لورانس زميلًا للأكاديمية الملكية في عام 1791. وفي العام التالي عند وفاة السير جوشوا رينولدز عينه الملك جورج الثالث "الرسام الشخصي لجلالة الملك"، وهنا بدأت شهرته تعمُّ الآفاق، وانتقل إلى أستوديو جديد في شارع أولد بوند. وفي عام 1794 أصبح عضواً كامل العضوية في الأكاديمية الملكية، وعلى الرغم من أن أعماله كانت جيدة وتدر عليه أرباحاً طائلة، إلا أن لورنس كان يواجه صعوبات مالية، وبقيت الديون تثقل كاهله طيلة حياته بقية الحياة، إلى درجة أنه كاد يُشهر طيلة حياته لكنَّ الدعم كان يأتي دوماً من أصدقائه الأثرياء. ومن مصادر التعاسة في حياته أيضاً علاقاته الرومانسية مع ابنتي سارة سيدونس، فقد وقع في حب سالي أولاً، ثم تحول إلى شقيقتها ماريا، ثم انفصل عن ماريا وعاد إلى سالي مرة أخرى. توفيت ماريا في عام 1798، وعندما كانت على فراش الموت أخذت وعداً من أختها ألا تتزوج لورنس، وحافظت سالي على وعدها ورفضت رؤية لورنس مرة أخرى وتوفيت في عام 1803، لكن لورنس استمر في علاقات ودية مع والدتهما ورسم لها عدة صور لها.

لم يتزوج لورنس نهائياً وكان نادراً ما يغادر الأستوديو، وفي أوائل تسعينيات القرن التاسع عشر أكمل صورتين تاريخيتين: هوميروس يقرأ قصائده، والشيطان يستدعي جحافله.

توفي والدا لورنس في نفس العام في غضون بضعة أشهر، فباع منزله في بيكاديللي وانتقل إلى منزل العائلة حيث بدء العمل في أستوديو جديد، ولمواكبة الطلب المتزايد على لوحاته بدء باستخدام مساعدين في الأستوديو أبرزهم: ويليام إيتي وجورج هنري هارلو. شهدت السنوات الأولى من القرن التاسع عشر ازدهار أعمال لورنس، وأصبح من بين زبائنه عدد من الشخصيات السياسية البارزة مثل هنري دونداس وفيسكونت ميلفيل وويليام لامب وفيسكونت ميلبورن الثاني الذي رسم لورنس لوحة لزوجته ليدي كارولين أيضاً، كلف الملك لورنس رسم لوحة لابنته كارولين، وبقي في مقر إقامة الأميرة في بلاكهيث بينما كان يرسم الصور، وبالتالي أصبح متورطاً في التحقيق الذي أجراه الملك حول سلوك الأميرة كارولين، أدلى لورنس أمام المحكمة بشهادة تفيد بأنه على الرغم من أنه كان وحيداً في بعض الأحيان مع الأميرة إلا أن الباب لم يقفل عليهما أبداً.

الإرث
طلب أصدقاء لورنس من الشاعر الاسكتلندي توماس كامبل كتابة السيرة الذاتية له، لكنه ترك المهمة إلى كاتب آخر هو ويليامز والذي نشر مجلدين غير دقيقين عن حياة لورنس في عام 1831. وبعد مرور 70 عاماً تقريباً نشر اللورد رونالد جاور سيرة ذاتية جديدة لورنس. بالإضافة لذلك كانت علاقات لورانس مع عائلة سيدون موضوعاً لثلاثة كتب من تأليف أوزوالد ناب وأندريه موروا ونعومي رويد سميث بالإضافة لمسرحية إذاعية.

تدهورت سمعة لورنس خلال العصر الفيكتوري، ولكن كتابات الناقد والفنان روجر فراي في ثلاثينيات القرن العشرين أعادت شيئاً من البريق له، خصوصاً عندما وصف لورنس بأنه يمتلك إتقاناً ممتازاً لوسائل التعبير الفني. أصبح لورنس في تلك الفترة أكثر شعبية في الولايات المتحدة وفرنسا مما كان عليه في بريطانيا. انتقلت بعض لوحاته الأكثر شهرة مثل لوحة إليزابيث فارن ولوحة سارة باريت مولتون إلى الولايات المتحدة أثناء موجة الحماسة الشعبية في أوائل القرن العشرين للصور الإنكليزية.

روابط خارجية

مراجع

فنانون ذكور إنجليز في القرن 18
أعضاء نادي ليلي
أكاديميون ملكيون
ألقاب تشريفية في المملكة المتحدة
رسامو بورتريه إنجليز
رسامون انجليزيون في القرن التاسع عشر
رسامون إنجليز
رسامون إنجليز في القرن 18
رسامون رومانسيون إنجليز
زملاء الجمعية الملكية
فرسان المملكة المتحدة
فنانو بورتريه
فنانون من بريستول
مدفونون في كاتدرائية القديس بولس (لندن)
مواليد 1769
مواليد في برستل
وفيات 1830
وفيات في لندن
فنانون ذكور إنجليز في القرن 19

توماس لورنس (رسام)


Alain Prochiantz é um pesquisador em neurobiologia e professor do Collège de France, do qual se tornou administrador de 2015 a 2019. Ele também é autor de um importante trabalho, mais filosófico, sobre a relação entre ciência e sociedade. Neste sentido, ele colaborou em várias apresentações teatrais.

Biografia
Alain Prochiantz nasceu em 1948 em Paris. Ele estudou na École Normale Supérieure. Após uma tese científica obtida em 1976 no campo da tradução genética, voltou-se para a neurobiologia trabalhando com Jacques Glowinski e tornou-se pesquisador no CNRS  . Obteve a direção do departamento de Biologia da École Normale Supérieure que manteve até 2006 para ensinar os " Processos morfogenéticos" no College de France em 2007  .

Ele é membro da Academia de Ciências desde 2003 e Presidente do Comitê de Pesquisa da Fundação de Pesquisa Médica (FRM). Em 2011, ele recebeu o "Grand Prix de l'Inserm" , por todo o seu trabalho.

Alain Prochiantz  é autor de vários artigos científicos e livros sobre o cérebro. Isso é o que ele chama de "ciência diurna".

Ele também trabalha com seu amigo Jean-François Peyret sobre  produções teatrais científicas  E o que ele chama de "ciência noturna". Juntos, colaboraram na redação da peça Ex vivo / In vitro, criada no Théâtre de la Colline em Paris.

Contribuições científicas
Alain Prochiantz trabalha desde o início da década de 1980 no campo da neurobiologia molecular, particularmente nos processos de morfogênese e diferenciação de células nervosas. Ele realizou seu primeiro grande trabalho no Collège de France com Jacques Glowinski sobre o desenvolvimento in vitro e maturação de neurônios dopaminérgicos no mesencéfalo  , , .

Tendo o seu laboratório transferido para a École Normale Supérieure, interessou-se pelos sinais moleculares responsáveis por certos processos de morfogénese neuronal e sublinhou em particular já em 1991 o papel das homeoboxes de certos factores de transcrição  , ( mas também de diferentes proteínas da matriz extracelular como tenascina , glicoaminoglicanos  ...) nestes fenômenos.

Prêmios e reconhecimento

 2001 : Prêmio de Pesquisa Fundação Allianz-Institut de France  .
 2011 : Inserm Grande Prêmio

Trabalho

 As Estratégias do Embrião, PUF, 1987,
 A Construção do Cérebro, Hachette, 1989,
 Claude Bernard : a revolução fisiológica, PUF, 1990
 Biologia no boudoir, edições Odile Jacob, 1995,
 As Anatomias do Pensamento - Sobre o que as lulas pensam? ?, edições Odile Jacob, 1997,
 Machine-mind, edições Odile Jacob, 2001,
 A novilha e o pitagórico - Tratado das formas, Alain Prochiantz e Jean-François Peyret, edições Odile Jacob, 2002,
 As Variações de Darwin, Jean-François Peyret e Alain Prochiantz, col. " Ciência », edições Odile Jacob, 2005,
 Geometrias dos vivos, col. " Aulas inaugurais do College de France », edições Fayard, 2008, .
 Darwin : 200 anos, col. " Escola Secundária França », edições Odile Jacob, 2010, .
 Genética, evolução, desenvolvimento, edições De vive voix, 2010, .
 O que é o vivo ?, col. " Livros do Novo Mundo », Edições du Seuil, 2012, .
 Monkey você mesmo, edições Odile Jacob,, 2019  .

Professores do Collège de France
Membros da Academia de Ciências da França
Diretores de pesquisa do CNRS
Alunos da Escola Normal Superior de Paris
Neurocientistas da França
Neurocientistas

Alain Prochiantz


Macquarie ist einer von 150 Wahlkreisen, die zur Wahl des australischen Repräsentantenhauses genutzt werden. Er liegt im Bundesstaat New South Wales und wurde bereits 1900 gegründet. Er zählt somit zu den ersten 75 Wahlkreisen von Australien. Benannt wurde er nach Lachlan Macquarie, einem Gouverneur von New South Wales.

Der Wahlkreis umfasst heute den westlichen Rand von Sydney, Teile der Blue Mountains sowie das Gebiet um Hawkesbury City. Seit 2016 ist Susan Templeman (* 1963) von der Australian Labor Party die amtierende Abgeordnete des Wahlkreises.

Bisherige Abgeordnete

Wahlkreis in Australien
Politik (New South Wales)
Lachlan Macquarie
Geographie (New South Wales)

Macquarie (Wahlkreis)


Latifa Baka, née à Salé en , est une écrivaine et  enseignante en sociologie et autrice marocaine.

Elle a reçu le prix de l'Union des Écrivains du Maroc en 1992.

Biographie
Latifa Baka est née en 1964 à Salé. Elle obtient une licence en sociologie à l'Université de Rabat.

Elle enseigne la sociologie à Agadir.

Œuvre littéraire
Son premier recueil de roman est Que faire?. Elle a reçu pour ce recueil le prix de l'Union des Écrivains du Maroc en 1992. Elle écrit plus tard plusieurs romans dont Depuis cette vie et La chambre de Virginia Wolff. À travers ses écrits, l'autrice rend compte sans détours des blocages de la société marocaine et des freins à l'épanouissement des femmes. Ses ouvrages ont été présentés dans le cadre de la neuvième édition du Festival international du film de femmes de Salé (FIFFS) en 2015.

Publications

 Que faire?
 Depuis cette vie
 La chambre de Virginia Wolff

Références

Annexes

Bibliographie
.
.
.
..

Liens externes

Naissance en 1964

Latifa Baka


Jean Rousset () a fost un critic literar elvețian, care a realizat cercetări mai ales cu privire la poezia și literatura barocă. A fost profesor de literatură franceză la Universitatea din Geneva din 1953 până în 1976.

Biografie
A obținut două licențe la Universitatea din Geneva, mai întâi în drept (1932) și apoi, după ce a urmat cursurile ținute de Albert Thibaudet și Marcel Raymond, în litere (1938). Din 1938 până în 1943 a fost lector de limba franceză în Germania, predând la universitățile din Halle și München. După o ședere la Paris, și-a susținut la Geneva, în 1953, teza de doctorat cu tema La Littérature de l'âge baroque en France. Circé et le paon. De atunci și până în 1976 a fost profesor de literatură franceză la Facultatea de litere a Universității din Geneva.

Activitatea de cercetare
Jean Rousset s-a străduit să popularizeze poezia barocă franceză prin studii academice, antologii și cărți publicate în principal de editorul José Corti.

Teza lui despre literatura franceza a epocii baroce a cunoscut un mare succes. El a fost printre primii care au folosit termenul de "baroc" — care până atunci fusese folosit doar în istoria artei — în literatură. Conform analizei istoricului de artă Heinrich Wölfflin, Rousset a fost interesat, printre altele, de temele inconsecvenței și metamorfozei în textele baroce din prima jumătate a secolului al XVII-lea sau chiar în creionarea unui personaj ca Dom Juan de Molière. El a revenit la aceleași subiecte în lucrarea L'Intérieur et l'extérieur : essais sur la poésie et le théâtre au XVIIe siècle.

În Forme et signification el a explorat noile direcții ale criticii literare; Jacques Derrida a vorbit despre această carte ca fiind una dintre principalele lucrări de teorie structuralistă. Distanțându-se de abordarea fenomenologică a prietenilor și colegilor lui, Georges Poulet și Jean-Pierre Richard, Rousset s-a concentrat pe elementele formale, precum structura narativă, pentru a determina semnificația unei opere. El a dezvoltat această abordare în Narcisse romancier : essai sur la première personne dans le roman (în care analizează locul narațiunii la persoana I în romane) și în Le Lecteur intime. Operele sale din această perioadă au mai multe puncte comune cu cele ale lui Gérard Genette.

Lucrările sale ulterioare au urmat o abordare mai puțin structuralistă. Cartea Leurs yeux se rencontrèrent : la scène de première vue dans le roman analizează toposul dragostei la prima vedere în romane. Ultima sa carte, Dernier regard sur le baroque, oferă o evaluare finală a teoriilor și dezbaterilor teoretice despre epoca barocă.

Distincții
 1995 - Laurea Honoris Causa in lingue e letterature straniere, Universitatea Ca' Foscari din Veneția.
 1983 - Premiul orașului Geneva și premiul Fundației Adolphe Neuman.
La fel ca toți laureații Premiului orașului Geneva, Jean Rousset este înmormântat în Cimetière des Rois din cartierul Plainpalais.

A fost membru al Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique și al Accademia dei Lincei.

Opera

 Jean de La Ceppède, choix de textes, G.L.M., 1947.
 Andreas Gryphius, choix de textes et traduction, G.L.M., 1949.
 La Littérature de l'âge baroque en France. Circé et le Paon, Paris, José Corti, 1953, 312 p.
 Anthologie de la poésie baroque française, choix de textes et présentation, Paris, Armand Colin, 1961, 2 vol.; puis Paris, José Corti, 1988, 2 vol., 285 p. + 340 p.
 Forme et Signification. Essais sur les structures littéraires de Corneille à Claudel, Paris, José Corti, 1962, XXVI-200 p.
 L'Intérieur et l'Extérieur. Essais sur la poésie et sur le théâtre au s-XVIIe, Paris, José Corti, 1968, 277 p.
 Narcisse romancier. Essai sur la première personne dans le roman, Paris, José Corti, 1973, 159 p.
 Le Mythe de Don Juan, Paris, Armand Colin, 1978, 255 p.
 Leurs yeux se rencontrèrent. La scène de première vue dans le roman, Paris, José Corti, 1981, 216 p.
 Le Lecteur intime. De Balzac au Journal, Paris, José Corti, 1986, 220 p.
 Passages, échanges et transpositions, Paris, José Corti, 1990, 229 p.
 Dernier regard sur le baroque, Paris, José Corti, 1998, 185 p.

Bibliografie
 Michel Contat, Jean Rousset : un grand amoureux sévère de la littérature, în Le Monde, Paris, 28 septembrie 2002.
 Roger Francillon, Jean Rousset ou La passion de la lecture, Carouge-Genève, Zoé, 2001, 204 p.
 John E. Jackson, Jean Rousset, une vie à l'écoute des mots, în Le Temps, Geneva, 16 septembrie 2002.
 Michel Jeanneret, Hommage à Jean Rousset (1910-2002), în XVIIe siècle, Paris - N⁰ 221 (octombrie/decembrie 2003), pp. 579–584.
 Michel Jeanneret (édité et préfacé par), L'aventure baroque, éd. Zoé, Carouge-Genève, 2006, avec un texte de Jean Starobinski sur Jean Rousset, ainsi que des poèmes de Andreas Gryphius et Angelus Silesius avec leur traduction par Jean Rousset.
 Isabelle Martin, L'Université de Genève rend hommage à Jean Rousset, în Le Temps, Geneva, 12 iunie 2003.
 Olivier Pot (coord.), La critique littéraire suisse : autour de l'École de Genève : in mémoriam Jean Rousset, Tübingen, G. Narr, 2002, 329 p.
 Isabelle Rüf, Rousset, maître modeste et audacieux, în Le Temps, Genève, 21 septembrie 2002.
 Jean Starobinski, Jean Rousset (1910-2002), în Jean-Jacques Rousseau et les arts visuels, Geneva, Droz, 2003, pp. 667–672.
 Robert Vigneault, Jean Rousset et le baroque, Études françaises, vol. 6, nr. 1, 1970, pp. 65–78 Lire en ligne

Note

Legături externe
 Fiche auteur sur le site des éditions José Corti

Nașteri în 1910
Decese în 2002
Critici literari elvețieni
Oameni din Geneva

Jean Rousset


ක්වාසි නුරුල් හසන් සොහාන් (බෙංගාලි: কাজী নুরুল হাসান শোহান; උපත 1990 නොවැම්බර් 21) බංගලිදේශයේ සහ පළමු පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. හසන් කඩුලු රකින පිතිකරුවෙකු වන අතර දකුණත් පිතිකරුවෙකු ලෙස ක්‍රීඩා කරයි. ඔහු උපත ලැබුවේ බංග්ලාදේශයේ කුල්නා හි ය. 2022 ජූලි මාසයේදී, ඔහු බංග්ලාදේශයේ සිම්බාබ්වේ සංචාරය සඳහා විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස නම් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

නුරුල් හසන්


Çukurova Devlet Senfoni Orkestrası (Ç.D.S.O.) T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğün'ne bağlı olan, resmi olarak 1988 yılında kurulan ve 5 Ocak 1992 yılından günümüze kadar Adana'da konserler vermekte olan senfoni orkestrasıdır.

Tarihçe
17 kişilik küçük bir kadroyla çalışmalarına başlayan orkestra, Adana'nın düşman işgalinden kurtuluş günü olan 5 Ocak 1992 tarihinde ilk konserini vermiştir. Daha sonra sanatçı sayısı 39 kişiye ulaşan orkestra Çukurova Filarmoni Derneği'nin katkılarıyla diğer Senfoni Orkestraları, Opera ve Bale Orkestraları ve Konservatuvar'lardan aldığı takviye sanatçılarının desteğiyle konserlerini gerçekleştirmektedir. Bugüne kadar yapılan Suriye, Japonya, Kıbrıs, Almanya, Ankara, İstanbul, Malatya, Trabzon, Antalya Aspendos, Diyarbakır, Tarsus, Mersin, Gaziantep, İskenderun ve Antakya turnelerinde başarılı konserler gerçekleştirmiştir. Japonya'da gerçekleştirdiği CD kaydı ve TRT gibi yerel televizyonlarda canlı ya da banttan yayınlanan konserleriyle çalışmalarını sürdürmektedir.

Nato Genel Sekreteri ve Belçika eski Dışişleri Bakanı Willy Claes özel bir konserde, konserin ilk bölümünde orkestrayı yönetmiştir. 6. Kolordu Komutanlığı'nın desteği ile Çukurova Üniversitesi Açık Hava Tiyatrosunda P.I.Tchaikowsky'nin 1812 uvertürünü gerçek top atışları eşliğinde seslendirmiştir.

Orkestra Yönetim Kurulu
Orhan Şallıel (Orkestra Şefi)
Artunç Çoruh (Müdür)
Ş. Okan Urşan (Müdür Yardımcısı)
Tarkan Gürel (Yönetim Kurulu Üyesi)
Murat Esen (Yönetim Kurulu Üyesi)
Serdar Bakırezen  (Yönetim Kurulu Üyesi)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çukurova Devlet Senfoni Orkestrası Resmi İnternet Sitesi
 Çukurova Devlet Senfoni Orkestrası hakkında bilgi

Adana'daki orkestralar
Devlet Senfoni Orkestrası
Adana ilinde kültür
1992'de kurulan müzik grupları
1992'de Türkiye'de kurulan oluşumlar

Çukurova Devlet Senfoni Orkestrası


Goran Fodor, hrvatski profesionalni košarkaš. Vrstan šuter. Igrao za Podravac, Jazine Arbanasi, Međimurje i Rudeš. S hrvatskom juniorskom košarkaškom reprezentacijom (do 16) igrao na EP 2006. u Španjolskoj (Linares, Andujar, Martos). na kojem je Hrvatska bila četvrta, s hrvatskom reprezentacijom (do 18) bio je brončani na Europskom prvenstvu 2008. godine u Grčkoj (Amaliada, Pyrgos).

Prijavljen na Draft 2012. na kojem nije izabran.

Izvori

Vanjske poveznice
Basketball.hr

Hrvatski košarkaši
Životopisi, Čakovec

Goran Fodor


Leonid Kreutzer (San Petersburgo, 13 de marzo de 1884 - Tokio, 30 de octubre de 1953) fue un pianista alemán de origen ruso.

Estudiante de Annette Essipoff, Kreutzer vivió y enseñó música en Japón durante muchos años. Ha grabado para el sello japonés Columbia, centrándose en las obras de Beethoven y Chopin. Władysław Szpilman fue estudiante suyo.

En 1925 conoció a la pianista Grete Sultan, a la que calificó con tan solo 19 años como una pianista con una madurez, musicalidad y lógica notables.

Referencias

Enlaces externos

Pianistas de música clásica de Alemania
Músicos clásicos de Alemania del siglo XX
Nacidos en San Petersburgo

Leonid Kreutzer


Filip Dobrošević (Donje Selo, 9. srpnja 1930. – Split, 12. siječnja 2021.) bio je prvi stručno osposobljen konzervator restaurator zaposlen u 1954. otvorenoj splitskoj konzervatorsko restauratorskoj radionici u sklopu Konzervatorskog zavoda za Dalmaciju u Splitu. Završio je kiparski odjel Škole za primijenjenu umjetnost u Splitu 1953. godine. Za ovaj ga je posao osobno odabrao inicijator osnivanja radionice povjesničar umjetnosti i konzervator Cvito Fisković. Filip Dobroševic rođen je 9. srpnja 1930. godine u Donjem selu na otoku Šolti. Temeljnu stručnu izobrazbu stekao je u Restauratorskom zavodu JAZU u Zagrebu, te se stručno usavršavao u Beogradu. Od 60-tih godina prošlog stoljeća pa do svog umirovljenja 1992. bio je voditelj splitske konzervatorsko restauratorske radionice, uz napomenu da su u spomenutoj radionici do 1978. sudeći po jednom dokumentu Muzejskog dokumentacijskog centra iz tog vremena, radili isključivo preparatori odnosno osobe sa srednjom stručnom spremom.

Izvori

Vanjske poveznice
 http://www.solta.hr/uncategorized/izlozba-sakralnih-umjetnina-filipa-dobrosevica/

Hrvatski konzervatori restauratori

Filip Dobrošević


Bingsfos Station (Bingsfos stasjon, også stavet Bingsfoss stasjon) var en jernbanestation på Urskog–Hølandsbanen, der lå ved vandfaldet Bingsfossen i Sørum kommune i Norge.

Stationen åbnede første gang sammen med den første del af banen til Bjørkelangen 16. november 1896. Den blev nedlagt 7. december 1903, da banen blev forlænget fra Bingsfos til Sørumsand. Stationsbygningen, der var opført til åbningen i 1896 efter tegninger af Günther Schüssler, blev flyttet til Aurskog Station, hvor den blev benyttet som pakhus.

Banen blev nedlagt 1. juli 1960, og året efter begyndte arbejdet med at bevare dele af den som veteranbane. Bingsfos blev base for arbejdet, og der blev etableret sidespor og en enkelt remise. I 1975-1976 genopførtes den oprindelige stationsbygning fra Finstadbru på stationen som den første stationsbygning på veteranbanen. Efter at banens nye værksted stod færdig i Sørumsand i 1992, blev banens hovedbase flyttet dertil, og opbevaringen og vedligeholdelsen af lokomotiver i Bingsfos ophørte.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Forvaltningsplan for Urskog-Hølandsbanen
 Jernbane.net om Bingsfos Station

Noter

Stationer på Urskog-Hølandsbanen
Stationer på veteranbaner i Norge
Etableret i 1896
Ophørt i 1903

Bingsfos Station


When The Sun Goes Down puede referirse a:

 When the Sun Goes Down, tercer álbum de estudio de Selena Gomez & the Scene; o
 «When the Sun Goes Down», un sencillo de Arctic Monkeys.

When the Sun Goes Down


Ullstein Verlag a fost fondată de către Leopold Ullstein în 1877 la Berlin și este una dintre cele mai mari edituri din Germania. A publicat ziare ca B.Z. și Berliner Morgenpost și cărți prin intermediul filialelor sale, Ullstein Buchverlage și Propyläen.

Activitatea de publicare a ziarelor a fost preluată de Axel Springer AG în 1956.

Istoric
În 14 iulie 1877 Leopold Ullstein a achiziționat ziarul Neue Berliner Tageblatt, o publicație subsidiară a ziarului liberal Berliner Tageblatt publicat de Rudolf Mosse, și l-a transformat pe 1 ianuarie 1878 în Berliner Zeitung (B.Z.). În 1894 el a cumpărat, de asemenea, săptămânalul Berliner Illustrirte Zeitung, care, pe măsură ce tehnologia a avansat și a permis utilizarea în număr mare a fotografiilor, a devenit cel mai de succes ziar ilustrat din Germania. B.Z. am Mittag, relansat în 1904, a devenit primul tabloid din Germania. Pe de altă parte, fiii lui Ullstein au achiziționat la 1 ianuarie 1914 renumitul Vossische Zeitung, un ziar liberal cu o tradiție care datează din 1617, în timp ce ziarul de stânga Berliner Morgenpost, înființat în 1898, a ajuns să aibă un număr mare de abonați. Începând din 1927 Ullstein a publicat, de asemenea, ziarul săptămânal Die Grüne Post sub conducerea redactorului șef Ehm Welk.

În 1919 Propyläen Verlag (denumire provenită de la propilee) a fost fondată ca o marcă editorială pentru cărțile de non-ficțiune (în special de istorie și istoria artei), precum și pentru edițiile clasice, dar și pentru romane ca Pe frontul de vest nimic nou al lui Erich Maria Remarque, publicat pentru prima dată în 1929. Numărul scriitorilor publicați de editura Ullstein a fost mare, iar printre ei s-au aflat, de asemenea, Vicki Baum și Franz Blei.

Între 1925 și 1927 a fost construită în cartierul Berlin-Tempelhof o nouă clădire a Ullstein Verlag, denumită Ullsteinhaus, cu o înălțime de 76 de metri, o "Cărămidă Expresionistă" cu o sculptură din bronz a "Bufniței Ullstein", realizată de Fritz Klimsch. În 1934 companiile deținute de familia evreiască Ullstein au fost confiscate de autoritățile naziste și "arianizate". În 1937 compania a fost redenumită Deutscher Verlag și afiliată editurii Franz Eher Nachfolger a Partidului Nazist și a editat ziarele Deutsche Allgemeine Zeitung și Das Reich, precum și revista Signal, din 1940 până la sfârșitul celui de-al Doilea Război Mondial.

După război, editura fost restituită familiei Ullstein, dar a intrat curând în probleme financiare. În 1956 un pachet de acțiuni cu o pondere de 26% a fost achiziționat de către Axel Springer, care a ajuns să dețină pachetul majoritar prin anul 1960. Sub administrația lui Springer ziarele Berliner Morgenpost și B.Z. rămase în Berlinul de Vest au dobândit o orientare politică de dreapta cu o poziție anticomunistă distinctă. Editura de carte Ullstein a fost vândută grupului Random House în 2003. Vânzarea, care a trebuit să obținută avizul Bundeskartellamt (Biroul Federal German Antitrust), a fost aprobată doar parțial. Editurile Heyne, Südwest și Diana au devenit companii subsidiare ale grupului Random House, iar restul companiilor din grupul Ullstein (Ullstein, Claassen, Econ, List, Marion von Schröder și Propyläen) au fost vândute către Bonnier Group.

Note

Grupuri de presă
Edituri din Germania
Fondări în 1877

Ullstein Verlag


Ravesa Lleshi (1. lipnja 1976.) je albanska pravnica i stalna predstavnica Albanije u Uredu Ujedinjenih naroda u Ženevi.

Životopis
Rođena je 1. lipnja 1976. i diplomirala je na Sveučilištu u Tilburgu u Nizozemskoj s diplomom magistra međunarodnog i europskog javnog prava. Govori engleski i nizozemski.

Od 2010. do 2014. je u Tirani gdje je predavanja na Sveučilištu New York Tirana.

U Austriji je boravila od ožujka 2016. kada je vodila misiju svoje zemlje u Organizaciji za europsku sigurnost i suradnju do siječnja 2018. kada je postala savjetnica ministra vanjskih poslova.

Postala je stalna predstavnica Albanije u Uredu Ujedinjenih naroda u Ženevi 2018. Lleshi je također odgovorna za predstavljanje svoje zemlje u Svjetskoj organizaciji za intelektualno vlasništvo, na primjer, 2019. bila je jedna od prvih koja je potpisala međunarodni sporazum koji bi zaštitio regionalne proizvode kao što je čaj Darjeeling.

Izvori

Životopisi, Albanija

Ravesa Lleshi


O GKS Katowice é um clube poliesportivo polonês sediado na cidade de Katowice, na voivodia da Silésia. A seção de voleibol do clube foi fundado junto com o clube, em 1964, e atualmente disputa a PlusLiga, a primeira divisão do campeonato polonês.

Histórico
Após a criação do clube GKS Katowice, foi criada uma seção de voleibol, que absorveu muitos grupos, incluindo o Górnik 1920.

Na temporada 1969–70, o GKS disputou a primeira divisão pela última vez, conquistando a 8ª posição, o que significou o rebaixamento para a 2ª divisão. Depois de uma tentativa malsucedida de retornar à I Liga na temporada seguinte, as autoridades do GKS decidiram se demitir da seção de voleibol e transferiram a equipe para Jedność Michałkowice e o voleibol masculino deixou Katowice por muitos anos.

A seção de voleibol masculino da GKS GieKSa Katowice SA foi restaurada em julho de 2016. Ao abrigo do acordo com o TKKF Czarni Katowice, a equipe anteriormente comandada por este clube foi adquirida.

A seção de voleibol – que funciona como parte do Clube Recreativo e Esportivo TKKF Czarni Katowice – foi criada em outubro de 2010 por iniciativa de um grupo de alunos do ensino médio apoiado pelo vice-presidente do Comitê de Cultura, Promoção e Esporte da cidade de Katowice. No início de 2011, o clube obteve a licença da Federação da Silésia de Voleibol e ingressou na IV Liga. Após a temporada 2012–13, as autoridades da Federação Polonesa de Voleibol (PZPS) decidiram estender a II Liga em dois grupos e, portanto, o Czarni foi promovido a esta classe na temporada 2013–14. Na temporada seguinte, Czarni venceu a final do torneio em Katowice e foi promovido à I Liga.

Antes do início da temporada 2015–16, o clube assinou um acordo para emprestar o nome GKS Katowice à seção de voleibol masculino. Desde a temporada 2016–17, os jogadores de voleibol – já integrantes da GKS GieKSa Katowice SA – figuram na primeira divisão polonesa.

Em 2020, o GKS Katowice conquistou a medalha de bronze na primeira edição do PreZero Grand Prix, o torneio de voleibol de praia da pré-temporada, após vencer o Indykpol AZS Olsztyn na disputa do terceiro lugar por 2 sets a 0, com parciais de 25–18 e 25–23.

Títulos

Campeonatos nacionais
 Campeonato Polonês
Vice-campeão: 1959–60, 1960–61
Terceiro lugar: 1958–59, 1962–63, 1963–64

 Copa da Polônia
Campeão: 1959–60

 Campeonato Polonês - I Liga
Campeão: 2015–16

Elenco atual
Atletas selecionados para disputar a temporada 2022–23.

Ligações externas

 no PlusLiga

Clubes de voleibol masculino da Polônia

GKS Katowice (voleibol masculino)


Sebastian Gazurek, né le  à Istebna, est un fondeur polonais.

Biographie
Licencié au club NKS Trojwies Beskidzka, il fait ses débuts dans la scène internationale en fin d'année 2006, puis participe au Festival olympique de la jeunesse européenne à Jaca.

En 2009, Gazurek court les Championnats du monde junior à Praz de Lys, mais n'obtient aucun résultat dans le top 30.

Il fait ses débuts en Coupe du monde dans un relais en  à Beitostølen. Quelques semaines plus tard, il décroche son premier succès en Coupe slave dans un sprint à Wisła. En 2010, il devient champion de Pologne sur le trente kilomètres.

En 2011, il est engagé sur de multiples courses individuelles en Coupe du monde, dont le Nordic Opening pour ses débuts.

Il reçoit sa première sélection majeure les Championnats du monde à Val di Fiemme, où son meilleur résultat individuel est  du sprint. Lors de cette saison, du fait de l'intense entraînement, il est perturbé par des soucis de santé, notamment à Muonio. Gazurek retrouve des forces et une meilleure condition en préparation pour la saison olympique à suivre.

Lors de la saison 2013-2014, il enregistre son meilleur résultat individuel en Coupe du monde avec  place au quinze kilomètres classique de Szklarska Poręba. Quelques semaines plus tard, il participe aux Jeux olympiques de Sotchi, où il court le sprint libre (), le quinze kilomètres classique () et le relais ().

Aux Championnats du monde 2015, pour son ultime compétition au niveau international, il obtient son premier meilleur placement sur une course dans l'élite avec une  sur le sprint. Il annonce cependant être déçu de ses résultats cet hiver, se sentant notamment très fatigué.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Gazurek

Championnats de Pologne
1 titre sur le trente kilomètres libre en 2010.

Références

Liens externes

Fondeur polonais
Naissance en Silésie
Naissance en juin 1990
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2014

Sebastian Gazurek


Kristin Nørstebø (født 9. september 1990) er en norsk håndboldspiller, som spiller i Tertnes HE og tidligere Norges kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Vipers Kristiansand

Kristin Nørstebø


Kijevskij banegård (, ) også kendt som Moskva Kijevskaja jernbanestation (, ) er en af de ni banegårde i Moskva, Rusland. Det er den eneste jernbanestation i Moskva, der har front mod Moskvafloden. Banegården ligger på Kyiv stationsplads (, ), i starten af Bolshaja Dorogomilovskajagaden i Dorogomilovo rajon, Vestlige administrative okrug, Moskva.

Som navnet hentyder til, er der regelmæssige afgange til Kyiv, og derudover afgange til Beograd, Zagreb, Varna, Bukarest, Sofia, Niš, Budapest, Prag, Wien og Venedig. Metrostationen Kijevskaja har indgang gennem stationens forhal.

Metrostation

Kijevskaja metrostation () er en station på Moskvas metro, der ligger inde i Kijevskij banegårds bygning. Nabostationerne på Arbatsko-Pokrovskajalinjen er  og , på Filjovskajalinjen  og , samt  og  på Koltsevajalinjen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Artikler om Kijevskaja, Arbatsko-Pokrovskajalinjen på andre sprog:
 Artikler om Kijevskaja, Filjovskajalinjen på andre sprog:
 Artikler om Kijevskaja, Koltsevajalinjenlinjen på andre sprog:

Moskvas Jernbaner
Metrostationer på Arbatsko-Pokrovskajalinjen
Metrostationer på Filjovskajalinjen
Metrostationer på Koltsevajalinjen

Moskva-Kijevskij banegård


Maskestenen er en runesten med et fremtrædende maske-motiv. Maske-motivet formodes at have skulle beskytte mod onde ånder. Stenen går også under navnet Århusstenen.

Stenen blev fundet som hjørnegrundsten under en nedbrændt vandmølle i Århus. Stenen er udstillet på Moesgård Museum, og maske-motivet indgik tidligere i museets logo.

Stenens runer betyder oversat:

Kilder

Eksterne henvisninger

Runesten i Danmark

Maskestenen


Valery Pavlovich Chkalov (;  – 15 December 1938) was a test pilot awarded the title Hero of the Soviet Union (1936).

Early life
Chkalov was born to a Russian family in 1904 in the upper Volga region, the town of Vasilyevo (the town is now named Chkalov in his honour), which lies near Nizhny Novgorod.

He was the son of a ship boiler-maker at the Vasselyevo Ship Yard on the River Volga. His mother died when he was six years old. Chkalov studied in the technical school in Cherepovets but later returned to his home town to work as an apprentice in the shipyard alongside his father. He then got a job as a stoker on a river dredger: the Bayan (later renamed the Mikhail Kalinin).

He saw his first plane in 1919 and decided to join the Red Army's air force, joining first at age 16 as a mechanic. He trained as a pilot at the Yegoryevsk Training School and graduated in 1924 joining a fighter squadron.

Chkalov married Olga Orekhova, a schoolteacher from Leningrad, in 1927. In the early 1930s he became a test pilot. His feats included doing 250 loop-the-loops in 45 minutes. His youngest daughter was a Posthumous child

Achievements
From 1935 he led the stunt section of the Russian air force, used in public displays. This included the 1 May celebrations over Red Square at which point he met Stalin for the first time.

Chkalov achieved several milestones in aviation. In 1936 and 1937, he participated in several ultra long flights, including  from Moscow, Soviet Union to Vancouver, Washington, United States via the North Pole in a Tupolev ANT-25 airplane (18–20 June 1937), a non-stop distance of . The flight pioneered the polar air route from Europe to the American Pacific Coast.

He was planning the world's first non-stop flight around the planet when he died.

Death

Chkalov died on 15 December 1938 while piloting a prototype of the Polikarpov I-180 fighter, which crashed during its maiden test flight. The series of events leading up to the crash is not entirely clear. Neither of the aircraft's two chief designers, Nikolai Polikarpov and Dmitry Tomashevich, approved the flight, and no one had signed a form releasing the prototype from the factory. In any case, Chkalov took off and made a low altitude circuit around the airfield. For the second circuit, Chkalov flew farther away, climbing to over 2,000 m (6,560 ft) even though the flight plan specifically forbade exceeding 600 m (1,970 ft). Chkalov apparently miscalculated his landing approach and came in short of the airfield, but when he attempted to correct his approach the engine cut out. Chkalov was able to avoid several buildings, but struck an overhead powerline. He was thrown from the cockpit, sustaining severe injuries, and died two hours later. His ashes are interred in the Kremlin Wall.

The official government investigation concluded that the engine cut out because it became too cold in the absence of the cowl flaps. Others hypothesised that Chkalov had advanced the throttle too fast and thus flooded the engine. As a result of the crash, Tomashevich and several other officials, who urged the first flight, were immediately arrested. Years later, fellow test pilot Mikhail Gromov blamed the designers for flawed engine cooling and Chkalov himself for deviating from the flight plan. Chkalov's son claimed that a plan to assassinate his father had been in the works in the months preceding his death, but the circumstances of the crash make foul play unlikely. Despite the opinion of some, after Chkalov's death Polikarpov's reputation with Stalin was left intact, and Polikarpov continued to design aircraft.

Commemoration
The village of Vasilyevo where Chkalov was born is now the town of Chkalovsk (Nizhny Novgorod Oblast). The city of Orenburg bore the name Chkalov from 1938 to 1957. There was a Chkalov Street in Moscow (part of Moscow's Garden Ring), now renamed Zemlyanoy Val; its namesakes in Nizhny Novgorod and several other Russian cities still exist. Nizhny Novgorod also has a staircase down to the Volga named after him with a statue of him at the top of it. In 1975, a monument to Chkalov's 1937 polar flight was dedicated at Pearson Airpark in Vancouver, Washington and a street in east Vancouver was named Chkalov Drive.

A  was named Chkalov but was renamed Komsomolets in 1958.

The metro rail systems of Moscow, Saint Petersburg, and Nizhny Novgorod each have a Chkalovskaya station. Yekaterinburg Metro also opened one in 2012.

One of 16 Russia's Tu-160 bombers was named after Valery Chkalov.

A musical duet, Отряд имени Валерия Чкалова ("Detachment named after Valery Chkalov"), recorded their first album in 1983.

A monument to Chkalov in Dnipro, Ukraine was dismantled in December 2022. The monument had been erected in 1981. Chkalov was not connected with Dnipro in any way. In February 2023 a monument to Chkalov in Kyiv, Ukraine was dismantled. It was dismantled as soon as the Ministry of Culture and Information Policy had revoked the monument cultural heritage site status. On 13 July 2023 Valery Chkalov Park in Kyiv was renamed Literature Park.

See also
Anatoly Serov
Chkalov Island

References

Further reading
 Baĭdukov, G., Over the North Pole (New York: Harcourt, Brace and Company, 1938).
 Id., Russian Lindbergh: The Life of Valery Chkalov (Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press, 1991).
 McCannon, John, Red Arctic: Polar Exploration and the Myth of the North in the Soviet Union, 1932–1939 (New York: Oxford University Press, 1998).

External links

1904 births
1938 deaths
Aviators killed in aviation accidents or incidents
Burials at the Kremlin Wall Necropolis
Heroes of the Soviet Union
People from Balakhninsky Uyezd
People from Nizhny Novgorod Oblast
Russian aviators
Russian explorers
Soviet Air Force officers
Soviet test pilots
Victims of aviation accidents or incidents in 1938
Victims of aviation accidents or incidents in the Soviet Union
Recipients of the Order of Lenin
Recipients of the Order of the Red Banner

Valery Chkalov


Domingo Villar Vázquez (Vigo, Pontevedra, 6 de marzo de 1971 - Vigo, 18 de mayo de 2022) fue un escritor español de novela negra que escribía en lengua gallega. Sus libros han sido traducidos a varios idiomas.

Literatura
Con Ojos de agua, su primera novela publicada en 2006, presentó al inspector Leo Caldas. Caldas es un personaje solitario, tímido, que goza paseando de noche por las calles de Vigo. Fumador y amante del vino blanco, le gusta contemplar el mar y escuchar música en algún club de jazz. Colabora, con no mucho entusiasmo, en un programa de radio. Su ayudante es Rafael Estévez, un zaragozano que tiene dificultades para relacionarse con los gallegos y su retranca. Esta extraña y singular pareja se encarga de investigar el crimen de un joven saxofonista que los condujera a las noches de las tabernas y los clubes de jazz.

La playa de los ahogados, publicada en 2009, es su segunda novela y también la segunda aparición de Leo Caldas y su ayudante Rafael Estévez. La trama comienza con la aparición en la playa de Panjón de un marinero muerto con las manos atadas. El día a día de un pueblo marinero y turístico, los miedos escondidos y las mentiras del pasado son el escenario por donde pasea un Leo Caldas que no sabe hacia dónde dirigir su vida personal.

Falleció el 18 de mayo de 2022 de accidente cerebrovascular a los 51 años de edad, tras haber sido ingresado en el Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo dos días antes por este motivo.

Cine
En 2014 se rodó La playa de los ahogados, filmada en diferentes localizaciones de las rías gallegas (Panjón, Vigo, La Guardia). El elenco incluyó a Carmelo Gómez, Antonio Garrido, Carlos Blanco y Marta Larralde, entre otros. La película fue dirigida por Gerardo Herrero.

Obras
2006: Ojos de agua, Siruela
(Gallego: Ollos de auga)
(Inglés : Water-blue eyes, tr. Martin Schifino)
(Alemán: Wasserblaue Augen, tr. Peter Kultzen)
(Italiano: Occhi di acqua, tr. S. Sichel)
(Sueco: Nattens mörka toner: Ett fall för kommissarie Leo Caldas, tr. Lena E. Heyman)

2009: La playa de los ahogados, Siruela
(Gallego: A praia dos afogados)
(Inglés: Death on a Galician shore, tr. Sonia Soto)
(Alemán: Strand der Ertrunkenen, tr. Carsten Regling)
(Sueco: De drunknades strand, tr. Lena E. Heyman)
(Francés: La plage des noyés, tr. Dominique Lepreux)

2019: El último barco, Siruela
(Gallego: O último barco)
 Editado como audiolibro en 2020.

2021: Algunos cuentos completos, Ed.Siruela.
(en gallego: Algúns contos completos. Ed. Galaxia)

2023: Síbaris, Ed.Siruela. (Obra de teatro póstuma)

Premios
 Premio Sintagma (2007)
 Premio Antón Losada Diéguez (2010)
 Libro del año por la Federación de Libreros de Galicia (2010)
 Premio Brigada 21
 XXV Premio Nacional Cultura Viva Narrativa (2016)
 Vigués distinguido en 2022.

Referencias

Enlaces externos

 Página de Domingo Villar en la editorial Siruela

Nacidos en Vigo
Fallecidos en Vigo
Escritores de Galicia
Escritores en gallego
Escritores de novela negra
Fallecidos por apoplejía
Vigueses distinguidos

Domingo Villar (escritor)


Kubok Sodrujestva () Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra bağımsızlığını kazanan devletlerin oluşturdukları birlik ülkelerinin futbol kulüpleri arasında oynanan futbol turnuvası. Tüm Bağımsız Devletler Topluluğu ülkeleri takımlarıyla bu turnuvaya katılırlar.

Turnuvadan notlar, Ukrayna baştan ilk iki yarışmayı boykot etti. 15 şampiyonadır SSCB'nin ardıl devleti Rusya genç millî oyuncularından kurulu bir takımla turnuvanın 16. takımı olarak katılmaktadır. Son yıllarda Rusya ve Ukrayna ilk takımlarını Olimpiyat Stadyumu'nun yapay çim sahalarında oynatmakta kararsızlar. Kupa artık gözde bir turnuva olmaktan uzaklaşmıştır.

Finaller

Kaynakça
 RSSSF

Kubok Sodrujestva


Elisabeth Hase (* 16. Dezember 1905 in Döhlen; † 9. Oktober 1991 in Frankfurt am Main) war eine deutsche Fotografin.

Leben und Werk
Elisabeth Hase kam im Jahr 1923 nach Frankfurt am Main und studierte von 1924 bis 1929 an der Kunstgewerbeschule, der späteren Städelschule, u. a. bei Paul Renner und Willi Baumeister Typografie und Gebrauchsgrafik. Sie erhielt verschiedene Auszeichnungen, u. a. in Paris für Papierentwürfe und Collagen. Während einer zweijährigen Mitarbeit im Atelier von Paul Wolff und Alfred Tritschler führte Elisabeth Hase erste Auftragsarbeiten für das China-Institut der Universität Frankfurt aus, und es entstanden Architekturaufnahmen im Stil der Neuen Sachlichkeit für die Zeitschrift "Das Neue Frankfurt" und Dokumentationen zum modernen Siedlungsbau u. a. von Ferdinand Kramer. 1932 machte sich Elisabeth Hase selbständig. Ihre Schwerpunkte waren zeitlose Motive wie Stillleben, Strukturen, Pflanzen, Puppen, Menschen und insbesondere Selbstbildnisse. Sie erhielt Aufträge u. a. der Firma Thonet, Dr. Oetker, Mouson und Metallgesellschaft. Häufig setzte sie ihr Äußeres für Selbstinszenierungen so wie Bildgeschichten ein. Die Zusammenarbeit mit Agenturen wie Holland Press Service und der Agentur Schostal ermöglichte es ihr, ihre Fotografien auch international zu publizieren.

Trotz der Bombardierung Frankfurts im Jahr 1944 überlebte das Elisabeth-Hase-Archiv den Krieg. Neben den Vintages konnten auch Glas- und Filmnegative sowie Dokumente weitgehend unbeschadet gerettet werden und befinden sich u. a. in der Photographischen Sammlung Folkwang Museum Essen, in der Albertina in Wien; im Walter Gropius Nachlass im Bauhaus-Archiv Berlin sowie in Privatsammlungen im In- und Ausland. Trotz Verlust der technischen Ausrüstung in den Kriegswirren nahm sie ab 1946 ihre photographische Arbeit dank der Hilfe von emigrierten Freunden, die sie mit Filmmaterial und Kamera versorgten, wieder auf. Bekannt sind aus dieser Zeit u. a. ihre Dokumentation der zerstörten Altstadt und des Wiederaufbaus der Frankfurter Paulskirche. Ab 1949 waren ihre Schwerpunktthemen neben Pressebildern und Werbung vorwiegend Pflanzenportraits. Kurz vor ihrem Tod entstanden Installationen aus Verpackungs- und Wegwerfmaterialien, mit denen sie Bilder baute. Titel dieser Installationen verweisen auf die verdrängten Erfahrungen ihrer Generation. 1991 starb sie im Alter von 85 Jahren in Frankfurt am Main.

Ausstellungen
 2001 "Frauenobjektiv. Fotografinnen 1940-1950", Haus der Geschichte in Bonn, (Katalog)
 2003 "Elisabeth Hase – Berufsfotografin", Folkwang Museum, Essen (Katalog)
 2005 Teilnahme an der Ausstellung "nützlich, süss, und museal / das fotografierte Tier", Folkwang Museum, Essen (Katalog)
 2005/2006 "Elisabeth Hase – eine Frankfurter Fotografin", Historisches Museum, Frankfurt am Main
 2006 Anna Augstein Fine Arts, Berlin
 2011, Teilnahme an der Ausstellung "Produktpolitik" Beate Gütschow, zusammen mit Albert Renger-Patzsch, Fotomuseum Braunschweig
 2014, AUGEN AUF! 100 Jahre Leica Fotografie, Deichtor Hallen Internationale Kunst und Fotografie, Hamburg

Publikationen
 Elisabeth Hase, Portrait einer Fotografin in Fotogeschichte Jg. 1, Heft 2, 1981, Hrsg. Timm Starl
 Katalog Elisabeth Hase, Steidl Verlag 2003, Hrsg. Prof. Ute Eskildsen
 Gabriele Lohmann: Elisabeth Hase. Fotografin für Presse und Werbung. Die 1930er bis 50er Jahre, elektron. Diss. Ruhr-Universität Bochum, Bochum 2003 (online, abgerufen am 23. Januar 2015)
 Katalog nützlich, süss und museal / das fotografierte Tier, Folkwang Museum, Steidl Verlag
 Unsere Zeit hat ein neues Formgefühl, Arbeiten aus der Fotografischen Sammlung des Museum Folkwang, 2012
 Publikationen mit Abbldg. von E. Hase ab 1932 in zahlreichen Büchern, Zeitungen und Zeitschriften

Fotograf (20. Jahrhundert)
Fotograf (Frankfurt am Main)
Werbefotograf
Fotokünstler
Deutscher
Geboren 1905
Gestorben 1991
Frau
Wikipedia:Geburts- oder Sterbeort unbekannt

Elisabeth Hase


سيريل ديبري دومورو ( في لاكوتا)  لاعب كرة قدم عاجي يلعب حاليا في نادي الدرجة الممتازة أفريكا سبورتس العاجي منذ 2008 في خط الدفاع .

لعب دومورو في أندية كريتيل (1992-1994) ريد ستار (1994-1996) بوردو (1996-1997) مرسيليا (1997-1999) إنتر ميلان (1999-2001) باستيا بالإعارة (2000-2001) إيه سي ميلان (2001-2002) موناكو (2001-2002) إسبانيول (2002-2004) كونياسبور (2004-2005) كريتيل مجددا (2005-2007) ستيلا أدجامي (2007) .

شارك دومورو مع منتخب ساحل العاج في 51 مباراة دولية من دون أن ينجح في تسجيل أي هدف في الفترة من 1995 إلى 2006 . تم استدعاء دومورو للمشاركة في بطولة كأس العالم لكرة القدم 2006 التي أقيمت في ألمانيا وبالتالي أصبح أكبر اللاعبين سنا في البطولة بمشاركته في المباراة الثالثة في الدور الأول أمام منتخب صربيا والجبل الأسود والتي انتهت بالفوز 3/2 . شهدت المباراة حمله شارة القيادة ولكنه طرد من أرضية الملعب بعد حصوله على البطاقة الصفراء الثانية في الدقيقة 90+2 .

سيريل شقيق اللاعبان جان جاك وغيل .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة غوه-جيبوا
إيفواريون مهاجرون إلى فرنسا
رياضيون إيفواريون مغتربون في إسبانيا
رياضيون إيفواريون مغتربون في إيطاليا
رياضيون إيفواريون مغتربون في تركيا
رياضيون فرنسيون من أصل إيفواري
فرنسيون من أصل إيفواري
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أفريكا سبورتس
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو إسبانيول
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو باستيا
لاعبو بوردو
لاعبو قونية سبور
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1996
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1998
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2000
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2006
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كريتيل
لاعبو كرة قدم إيفواريون
لاعبو كرة قدم إيفواريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في موناكو
لاعبو منتخب ساحل العاج لكرة القدم
لاعبو موناكو
لاعبو نادي النجم الأحمر
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1971

سيريل دومورو


Dieche, auch Diege, in Österreich auch Dichtl, auch Tieche oder Tiege, ist ein Fachbegriff der Kürschnerei (von Diech, Diach, mhd. für Oberschenkel von Mensch und Tier und etymologisch identisch mit engl. thigh). Er bezeichnet die dünnbehaarten, wirbligen, bei manchen Fellarten fast kahlen Stellen, die sich dort befinden, wo die Beine am Körper ansetzen. Bei manchen Fellarten wird dafür nebenher auch die Bezeichnung Blöße gebraucht, zum Beispiel bei Lamm- und Schaffellen, bei denen der Begriff Blöße früher wohl ausschließlich üblich war. Es ist die Stelle an den Innenseiten der Oberbeine des Tieres, die beim Gehen oder Laufen gegen den Körper reibt.

Allgemein

An der Diechenstelle ist das Haar nicht wie im übrigen Fell entwickelt. Je nach Behaarung und der Größe des Tieres sieht die Dieche verschieden aus. Sie ist entweder mehr oder weniger kahl, zumindest ist die Behaarung spärlicher als am übrigen Körper. Oft bildet das Haar hier Wirbel.

Der Kürschnermeister Alexander Tuma jun. meinte, dass oft das Haar um die Dieche der Hinterpfoten von besonderer Schönheit sei: "In der Farbe meist heller und flaumig entwickelt, stellt es einen prachtvollen Kontrast dar. Gerade aber weil manchmal der Übergang von der kahlen Dieche zu dem umliegenden Flaumhaar so abrupt ist, stehen der Entfernung oder der Unkenntlichmachung der kahlen Stellen größere Schwierigkeiten entgegen".

Diechen finden sich nicht bei allen Fellarten, beispielsweise kaum beim viel anfallenden Kaninfell. Sehr selten sind sie bei aufgeschnittenen, flach aus der Pelzzurichtung kommenden Fellen schon entfernt. Rund, als Schlauch abgezogene Felle, wie von allen Marderarten und Fuchssorten, weisen jedoch Diechen auf.

Fohlenfelle haben, wie die Felle aller Einhufer, neben den Hinterdiechen eine besondere Zeichnung, den Diechenwirbel, als "Ross"- oder "Fohlenspiegel" bezeichnet. Er ist so markant, dass er bei der Fellaufteilung für einen Mantel einer ganz besonderen Beachtung bedarf.

Diechenverdichtung, Diechenausschnitt
Sind die Diechen kahl oder sonst wie störend, werden sie bei der Fellverarbeitung durch den Diechenausschnitt entfernt und keiner weiteren Verwendung zugeführt. Dies geschieht entweder bereits beim Anbrachen des Felles, das ist das Entfernen von Schadstellen vor der Weiterverarbeitung, oder in einem Arbeitsgang beim Zuschneiden in die für das Endprodukt benötigte Form.

Schwach- und dünnbehaarte Diechen können eventuell durch parallel nebeneinander laufende Verdichtungsnähte komprimiert werde, um sie doch mitverarbeiten zu können. Je nach der Dichte des Haarwuchses werden diese Blindnähte mehr oder weniger eng nebeneinander gelegt. Bei einem vollhaarigen Fuchs wird man, vor allem wenn er ausgelassen verarbeitet wird, darauf verzichten. Es genügt dann, diese Stellen bei der Felleinteilung besonders zu beachten. Als Auslassen wird eine Arbeitstechnik bezeichnet, bei der das Fell durch Schnitte und Nähen auf Kosten der Breite verlängert werden.

Durch die Fellformen bedingt, befindet sich die schmalste Fellbreite nach dem Herausschneiden der Diechen bei den Vorderbeinen. Mit der entgegengesetzten Methode des Auslassens, dem Einlassen, kann unter Umstanden die durch das Herausschneiden der Diechen entstandene Schmalstelle wieder aufgefüllt werden. Bei gelockten Fellen werden diese Stellen in der Regel einfacher durch das Einsetzen eines passenden Fellstückes wieder aufgefüllt.

Einzelnachweise

Pelz

Dieche


Dorian De Maeght (né le  à Ixelles) est un coureur cycliste belge. Il évolue au sein de l'équipe Bingoal Pauwels Sauces WB.

Biographie

Grâce à un stage concluant, il signe son premier contrat professionnel en 2021 avec l'équipe Bingoal-WB, et ce pour les deux prochaines saisons.

Palmarès et résultats

Palmarès par année
 2014
  du championnat du Brabant flamand de cyclo-cross juniors
 2018
 Champion du Brabant flamand du contre-la-montre espoirs
 2021
  de l'Internatie Reningelst

Classements mondiaux

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste belge
Naissance en août 1997
Naissance à Ixelles

Dorian De Maeght


3017-3047 - Fra en samling af numser er en dansk film fra 2002, instrueret af Michael W. Horsten og Mattias Jacobsson. Filmen varer angiveligt kun 4 minutter. Filmen hører til kategorien "eksperimentalfilm".

Handling
Numser, kvindenumser, på cykel. Alle indfanget på vej gennem København.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Eksperimentalfilm fra Danmark

3017-3047 - Fra en samling af numser


Sléttulúpína (fræðiheiti: Lupinus lepidus) er 10 til 60 sentimetra há fjölær jurt af ertublómaætt. Hún vex í Klettafjöllum Norður-Ameríku, frá Alaska, suður til suður Kaliforníu. Til hennar hafa verið talinn fjöldi afbrigða, sem stundum eru taldar sjálfstæðar tegundir.

Í samvinnu við Rhizobium-gerla getur lúpínan unnið köfnunarefni úr andrúmsloftinu.

Tenglar
  Giblin, David, ed. (2015). "Lupinus lepidus".  WTU Herbarium Image Collection. Burke Museum, University of Washington. Retrieved 2015-01-17.
Myndasafn

Tilvísanir

Ertublómaætt
Úlfaertur
Niturbindandi plöntur

Sléttulúpína


Alper Kalemci (* 22. Juli 1991 in Muğla) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere

Verein
Alper Kalemci begann als Elfjähriger mit dem Vereinsfußball in der Jugendabteilung von Marmaris Belediyespor und stieg hier im Frühjahr 2007 mit einem Profivertrag in den Profikader auf. Zuvor debütierte er in einer Drittligabegegnung am 25. November 2007  gegen Uşakspor. Er spielte eine Spielzeit lang schwerpunktmäßig für die Jugendmannschaft und kam neben dieser Tätigkeit auch regelmäßig für die Profis zum Einsatz.

Zur Saison 2008/09 wechselte er zu Hacettepe SK und spielte hier eine Spielzeit ausschließlich für die Reservemannschaft. Zum Saisonende verließ er den Verein Richtung Konyaspor. Auch hier wurde er ausschließlich für die Reserve eingesetzt. Zur Winterpause wechselte er dann zum Viertligisten Kartal Belediyespor.

Zur Saison 2010/11 wechselte er dann samt Ablöse zu Elazığspor und feierte mit diesem Verein zum Saisonende die Meisterschaft der TFF 2. Lig und damit den direkten Aufstieg in die TFF 1. Lig. Hier behauptete er sich von Anfang an als Stammspieler. Auch die Saison 2011/12 etablierte er sich sofort als Leistungsträger seines Teams. Am vorletzten Spieltag schaffte man den sicheren Aufstieg in die Süper Lig.

Zur Saison 2012/13 wurde er dan den Zweitligisten Şanlıurfaspor ausgeliehen. Im Frühjahr 2014 verließ er Elazığspor nach gegenseitigem Einvernehmen mit der Vereinsführung. Nach einer Reihe von Kurz- und Kürzestengagements pausierte Kalemci, bevor er 2018/2019 noch einmal für den unterklassigen Marmaris Gençlikspor auflief.

Nationalmannschaft
Alper Kalemci spielte im Zeitraum 2008–09 mehrmals für die türkischen U-17, U-18 und U-19 Jugendnationalmannschaften.

Erfolge
 Mit Elazığspor:
 2010/11 Aufstieg in die TFF 1. Lig
 2010/11 TFF 2. Lig
 2011/12 Aufstieg in die Süper Lig

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Göztepe Izmir)
Fußballspieler (Hacettepe SK)
Fußballspieler (Hatayspor)
Fußballspieler (Konyaspor)
Fußballspieler (Şanlıurfaspor)
Fußballspieler (Tokatspor)
Person (Muğla)
Türke
Geboren 1991
Mann

Alper Kalemci


Baltic Reflections er en dokumentarfilm instrueret af Eric Bednarski efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Dokumentarfilm fra Danmark

Baltic Reflections


شيمينا سارينيانا ريفيرا (بالإسبانية: Ximena Sariñana Rivera) ولدت في 29 أكتوبرعام 1985، في مدينة مكسيكو)، مغنية وكاتبة أغاني وممثلة مكسيكية . دخلت عالم السينما عام 1994 وكان عمرها آنذلك 9 سنوات.

شاركت في فيلم هاسطا مورير(تى الموت) للمخرج فرناندو سارينيانا (أب شيمينا)؛ وأدت فيه دور مغنية في فرقة الموسيقى فليز نو كومبليانيوس.

حياتها المبكرة
ولدت شيمينا في غوادالاخارا بالمكسيك، و هي ابنة المخرج فرناندو سارينيانا ووالدتها هي كارولينا ريفيرا كاتبة سيناريو عندما كانت في الثانية من عمرها حضرت حفل إيلا فيتزجيرالد، وكان ذلك بداية اهتمامها بالموسيقى و واحدة من أكثر اللحظات تأثيرا في حياتها. وسرعان ما بدأت بالاستماع إلى فنانين آخرين مثل بول سيمون وترايسي تشابمان. و كانت تُرى وهي تغني وترقص في طفولتها. عندما كانت في سابعة، اقترحت جارتها المغنية سيسيليا توسان أن تتلقى دروسًا في الغناء مع معلمها ريكاردو سانشيز، الذي علم بعضًا من أكبر المواهب في المكسيك. كما أنها أخذت دروس البيانو مع هانا كوت. في  1994، تصرفت في فيلم هاستا مورير  .الذي كان من إنتاج والدها. تلقت سارينيانا تعليمها في أكاديمية دي ميزيكا فيرماتا، وهي مدرسة للفنون الأدائية وأكاديمية إدرون، ومدرسة خاصة متعددة اللغات، التي كانت تقع في نفس المنطقة بمدينة مكسيكو سيتي.

مراجع

وصلات خارجية

ماي سپايس شيمينا سارينيانا

أشخاص على قيد الحياة
المرأة في موسيقى لاتينية
كتاب أغان موسيقى لاتينيون
مغنون باللغة الإنجليزية من المكسيك
مغنون مكسيكيون في القرن 21
مغنون من غوادالاخارا
مغنون ومغنيات وكتاب أغان مكسيكيون
مغنيات في القرن 21
مغنيات مكسيكيات في القرن 21
مغنيات وكاتبات أغان مكسيكيات
ممثلات أفلام مكسيكيات
ممثلات تيلينوفيلا مكسيكيات
ممثلات مكسيكيات في القرن 20
ممثلات مكسيكيات في القرن 21
ممثلات من غوادالاخارا
مواليد 1985
مواليد في غوادالاخارا

شيمينا سارينيانا


الحظيرة أو الزريبة هي بناء زراعي تستخدم للتخزين ومكان عمل مغطى. وقد تستخدم في بعض الأحيان لتبييت الماشية أو لتخزين المركبات والمعدات الزراعية. وتوجد الحظائر غالبا في المزارع أو في المزارع القديمة المهجورة. والزريبة هي الحظيرة المعدة لحفظ البقر.

انظر أيضا

 بيت ريفي

مراجع

عمارة عامية
غرف
مبان زراعية

حظيرة