Nostalgia de la luz es un documental y drama de 2010 dirigido por el afamado documentalista chileno Patricio Guzmán.

El documental describe mediante imágenes y entrevistas el trabajo de los astrónomos en el desierto de Atacama, a tres mil metros de altura, cuyos cielos privilegiados lo han convertido en uno de los mejores observatorios astronómicos del mundo. En contraposición, la sequedad y salinidad del suelo preserva los restos humanos casi intactos, momificando los cadáveres. Mientras los astrónomos buscan la vida extraterrestre, un grupo de mujeres, familiares de detenidos desaparecidos de Chile durante la dictadura militar de Augusto Pinochet, continúa buscando los restos de sus seres queridos.

Recepción y crítica

Censura en Chile
En agosto de 2013, el documental fue editado considerablemente en su transmisión televisiva por el canal Televisión Nacional de Chile (TVN), en lo que fue considerado por la prensa independiente como una censura hacia la obra de Guzmán. En respuesta, el documentalista escribió una carta abierta dirigida a Mauro Valdés, director ejecutivo del canal.

En octubre del mismo año, la directora de un colegio de Curacaví volvió a censurar el documental, irrumpiendo durante su exhibición y deteniendo la proyección, con la excusa de que los temas de la dictadura son «cosas que no se pueden tratar en los colegios». Patricio Guzmán denunció lo ocurrido por medio de una carta abierta a la ministra de Educación, Carolina Schmidt.

Premios

Premio de la obra audiovisual del año, Soc. de Autores París (SCAM), 2013
Premio Amnistía Internacional, Festival de Pesaro, 2013
Seleccionada entre los 10 documentales de la década (Telegraph Film Critic, USA), 2013
Seleccionada entre los 20 documentales del siglo (New York Time Magazine), 2013

Véase también
 Violaciones de los derechos humanos de la dictadura militar
 Anexo:Detenidos desaparecidos de Chile
 Astronomía en Chile

Referencias

Enlaces externos
 Patricio Guzmán

Documentales de 2010
Documentales de Chile
Películas dirigidas por Patricio Guzmán
Películas sobre la dictadura militar de Chile

Nostalgia de la luz


Gebhard «Gebi» Poltera (* 14. Dezember 1923 in Arosa; † 11. November 2008 ebenda) war ein Schweizer Eishockeyspieler. Sein Bruder Ulrich Poltera und sein Vetter Hans-Martin Trepp waren ebenfalls Schweizer Nationalspieler.

Karriere
Gebhard Poltera nahm für die Schweizer Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1948 in St. Moritz und 1952 in Oslo teil. Bei den Winterspielen 1948 gewann er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 1950 und 1951, bei denen er ebenfalls jeweils die Bronzemedaille gewann. Als bestes europäisches Team wurde die Schweiz 1950 Europameister. Auf Vereinsebene spielte er für den EHC Arosa.

Erfolge und Auszeichnungen
 1948 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1950 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1951 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Weblinks

 Fernsehbericht SRF über Gebi Poltera

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Eishockeyspieler (EHC Arosa)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1948
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Europameister (Eishockey)
Schweizer Meister (Eishockey)
Mitglied der Swiss Ice Hockey Hall of Fame
Schweizer
Geboren 1923
Gestorben 2008
Mann

Gebhard Poltera


An Calamagrostis uralensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dimitri Ivanovich Litvinov. An Calamagrostis uralensis in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis uralensis


Ascia monuste, localmente conocida en Argentina como pirpinto, es una especie de mariposa, de la familia de los piéridos, que fue descrita originalmente con el nombre de Papilio monuste, por Linnaeus, en 1764, a partir de ejemplares procedentes de "Exteris terris" (= América).

Distribución

Ascia monuste está distribuida por la región Neotropical y ha sido reportada en 25 países.

Plantas hospederas

Las larvas se alimentan de plantas de las familias Brassicaceae, Alliaceae, Bataceae, Fabaceae y Tropaeolaceae. Entre las plantas hospederas reportadas se encuentran: Allium cepa, Armoracia rusticana, Batis maritima, Brassica juncea, Brassica napus, Brassica oleracea, Brassica rapa, Cakile edentula, Cakile maritima, Capparicordis tweediana, Capparis amplissima, Capparis cynophallophora, Capparis hastata, Cleome gynandra, Cleome rutidosperma, Cleome spinosa, Crateva tapia, Lepidium virginicum, Lobularia maritima, Raphanus raphanistrum, Sinapis alba, Tropaeolum majus, Capparis flexuosa, Morisonia americana y especies no identificadas de los géneros Capsella, Cassia y Polanisia.

Referencias

Pierini
Animales descritos en 1764
Taxones descritos por Carlos Linneo

Ascia monuste


Counterfactual conditionals (also subjunctive or X-marked) are conditional sentences which discuss what would have been true under different circumstances, e.g.  "If Peter believed in ghosts, he would be afraid to be here." Counterfactuals are contrasted with indicatives, which are generally restricted to discussing open possibilities. Counterfactuals are characterized grammatically by their use of fake tense morphology, which some languages use in combination with other kinds of morphology including aspect and mood.

Counterfactuals are one of the most studied phenomena in philosophical logic, formal semantics, and philosophy of language. They were first discussed as a problem for the material conditional analysis of conditionals, which treats them all as trivially true. Starting in the 1960s, philosophers and linguists developed the now-classic possible world approach, in which a counterfactual's truth hinges on its consequent holding at certain possible worlds where its antecedent holds. More recent formal analyses have treated them using tools such as causal models and dynamic semantics. Other research has addressed their metaphysical, psychological, and grammatical underpinnings, while applying some of the resultant insights to fields including history, marketing, and epidemiology.

Overview

Examples

The difference between indicative and counterfactual conditionals can be illustrated by the following English minimal pair:

 Indicative conditional: If Sally owns a donkey, then she beats it.
 Simple past counterfactual: If Sally owned a donkey, she would beat it.

These conditionals differ in both form and meaning. The indicative conditional uses the present tense forms "owns" and "beats" and therefore conveys that the speaker is agnostic about whether Sally in fact owns a donkey. The counterfactual example uses the fake tense form "owned" in the "if" clause and the past-inflected modal "would" in the "then" clause. As a result, it conveys that Sally does not in fact own a donkey. English has several other grammatical forms whose meanings are sometimes included under the umbrella of counterfactuality. One is the past perfect counterfactual, which contrasts with indicatives and simple past counterfactuals in its use of pluperfect morphology:

 Past perfect counterfactual: If it had been raining yesterday, then Sally would have been inside.

Another kind of conditional uses the form "were", generally referred to as the irrealis or subjunctive form.

 Irrealis counterfactual: If it were raining right now, then Sally would be inside.

Past perfect and irrealis counterfactuals can undergo conditional inversion:

 Had it rained, Sally would have been inside.
 Were it raining, Sally would be inside.

Terminology

The term counterfactual conditional is widely used as an umbrella term for the kinds of sentences shown above. However, not all conditionals of this sort express contrary-to-fact meanings. For instance, the classic example known as the "Anderson Case" has the characteristic grammatical form of a counterfactual conditional, but does not convey that its antecedent is false or unlikely.
 Anderson Case: If Jones had taken arsenic, he would have shown just exactly those symptoms which he does in fact show.

Such conditionals are also widely referred to as subjunctive conditionals, though this term is likewise acknowledged as a misnomer even by those who use it. Many languages do not have a morphological subjunctive (e.g. Danish and Dutch) and many that do have it don't use it for this sort of conditional (e.g. French, Swahili, all Indo-Aryan languages that have a subjunctive). Moreover, languages that do use the subjunctive for such conditionals only do so if they have a specific past subjunctive form. Thus, subjunctive marking is neither necessary nor sufficient for membership in this class of conditionals.

The terms counterfactual and subjunctive have sometimes been repurposed for more specific uses. For instance, the term "counterfactual" is sometimes applied to conditionals that express a contrary-to-fact meaning, regardless of their grammatical structure. Along similar lines, the term "subjunctive" is sometimes used to refer to conditionals that bear fake past or irrealis marking, regardless of the meaning they convey.

Recently the term X-Marked has been proposed as a replacement, evoking the extra marking that these conditionals bear. Those adopting this terminology refer to indicative conditionals as O-Marked conditionals, reflecting their  marking.

The antecedent of a conditional is sometimes referred to as its "if"-clause or protasis. The consequent of a conditional is sometimes referred to as a "then"-clause or as an apodosis.

Logic and semantics

Counterfactuals were first discussed by Nelson Goodman as a problem for the material conditional used in classical logic. Because of these problems, early work such as that of W.V. Quine held that counterfactuals aren't strictly logical, and do not make true or false claims about the world. However, in the 1960s and 1970s, work by Robert Stalnaker and David Lewis showed that these problems are surmountable given an appropriate intensional logical framework. Work since then in formal semantics, philosophical logic, philosophy of language, and cognitive science has built on this insight, taking it in a variety of different directions.

Classic puzzles

The problem of counterfactuals

According to the material conditional analysis, a natural language conditional, a statement of the form 'if P then Q', is true whenever its antecedent, P, is false. Since counterfactual conditionals are those whose antecedents are false, this analysis would wrongly predict that all counterfactuals are vacuously true. Goodman illustrates this point using the following pair in a context where it is understood that the piece of butter under discussion had not been heated.
 If that piece of butter had been heated to 150°, it would have melted.
 If that piece of butter had been heated to 150°, it would not have melted.

More generally, such examples show that counterfactuals are not truth-functional. In other words, knowing whether the antecedent and consequent are actually true is not sufficient to determine whether the counterfactual itself is true.

Context dependence and vagueness

Counterfactuals are context dependent and vague. For example, either of the following statements can be reasonably held true, though not at the same time:

 If Caesar had been in command in Korea, he would have used the atom bomb.
 If Caesar had been in command in Korea, he would have used catapults.

Non-monotonicity

Counterfactuals are non-monotonic in the sense that their truth values can be changed by adding extra material to their antecedents. This fact is illustrated by Sobel sequences such as the following:

 If Hannah had drunk coffee, she would be happy.
 If Hannah had drunk coffee and the coffee had gasoline in it, she would be sad.
 If Hannah had drunk coffee and the coffee had gasoline in it and Hannah were a gasoline-drinking robot, she would be happy.

One way of formalizing this fact is to say that the principle of Antecedent Strengthening should not hold for any connective > intended as a formalization of natural language conditionals.

 Antecedent Strengthening:

Possible worlds accounts

The most common logical accounts of counterfactuals are couched in the possible world semantics. Broadly speaking, these approaches have in common that they treat a counterfactual A > B as true if B holds across some set of possible worlds where A is true. They vary mainly in how they identify the set of relevant A-worlds.

David Lewis's variably strict conditional is considered the classic analysis within philosophy. The closely related premise semantics proposed by Angelika Kratzer is often taken as the standard within linguistics. However, there are numerous possible worlds approaches on the market, including dynamic variants of the strict conditional analysis originally dismissed by Lewis.

Strict conditional

The strict conditional analysis treats natural language counterfactuals as being equivalent to the modal logic formula . In this formula,  expresses necessity and  is understood as material implication. This approach was first proposed in 1912 by C.I. Lewis as part of his axiomatic approach to modal logic. In modern relational semantics, this means that the strict conditional is true at w iff the corresponding material conditional is true throughout the worlds accessible from w. More formally:

 Given a model , we have that  iff  for all  such that

Unlike the material conditional, the strict conditional is not vacuously true when its antecedent is false. To see why, observe that both  and  will be false at  if there is some accessible world  where  is true and  is not. The strict conditional is also context-dependent, at least when given a relational semantics (or something similar). In the relational framework, accessibility relations are parameters of evaluation which encode the range of possibilities which are treated as "live" in the context. Since the truth of a strict conditional can depend on the accessibility relation used to evaluate it, this feature of the strict conditional can be used to capture context-dependence.

The strict conditional analysis encounters many known problems, notably monotonicity. In the classical relational framework, when using a standard notion of entailment, the strict conditional is monotonic, i.e. it validates Antecedent Strengthening. To see why, observe that if  holds at every world accessible from , the monotonicity of the material conditional guarantees that  will be too. Thus, we will have that .

This fact led to widespread abandonment of the strict conditional, in particular in favor of Lewis's variably strict analysis. However, subsequent work has revived the strict conditional analysis by appealing to context sensitivity. This approach was pioneered by Warmbrōd (1981), who argued that Sobel sequences don't demand a non-monotonic logic, but in fact can rather be explained by speakers switching to more permissive accessibility relations as the sequence proceeds. In his system, a counterfactual like "If Hannah had drunk coffee, she would be happy" would normally be evaluated using a model where Hannah's coffee is gasoline-free in all accessible worlds. If this same model were used to evaluate a subsequent utterance of "If Hannah had drunk coffee and the coffee had gasoline in it...", this second conditional would come out as trivially true, since there are no accessible worlds where its antecedent holds. Warmbrōd's idea was that speakers will switch to a model with a more permissive accessibility relation in order to avoid this triviality.

Subsequent work by Kai von Fintel (2001), Thony Gillies (2007), and Malte Willer (2019) has formalized this idea in the framework of dynamic semantics, and given a number of linguistic arguments in favor. One argument is that conditional antecedents license negative polarity items, which are thought to be licensed only by monotonic operators.

 If Hannah had drunk any coffee, she would be happy.

Another argument in favor of the strict conditional comes from Irene Heim's observation that Sobel Sequences are generally infelicitous (i.e. sound strange) in reverse.

 If Hannah had drunk coffee with gasoline in it, she would not be happy. But if she had drunk coffee, she would be happy.

Sarah Moss (2012) and Karen Lewis (2018) have responded to these arguments, showing that a version of the variably strict analysis can account for these patterns, and arguing that such an account is preferable since it can also account for apparent exceptions. As of 2020, this debate continues in the literature, with accounts such as Willer (2019) arguing that a strict conditional account can cover these exceptions as well.

Variably strict conditional

In the variably strict approach, the semantics of a conditional A > B is given by some function on the relative closeness of worlds where A is true and B is true, on the one hand, and worlds where A is true but B is not, on the other.

On Lewis's account, A > C is (a) vacuously true if and only if there are no worlds where A is true (for example, if A is logically or metaphysically impossible); (b) non-vacuously true if and only if, among the worlds where A is true, some worlds where C is true are closer to the actual world than any world where C is not true; or (c) false otherwise. Although in Lewis's Counterfactuals it was unclear what he meant by 'closeness', in later writings, Lewis made it clear that he did not intend the metric of 'closeness' to be simply our ordinary notion of overall similarity.

Example:
If he had eaten more at breakfast, he would not have been hungry at 11 am.
On Lewis's account, the truth of this statement consists in the fact that, among possible worlds where he ate more for breakfast, there is at least one world where he is not hungry at 11 am and which is closer to our world than any world where he ate more for breakfast but is still hungry at 11 am.

Stalnaker's account differs from Lewis's most notably in his acceptance of the limit and uniqueness assumptions. The uniqueness assumption is the thesis that, for any antecedent A, among the possible worlds where A is true, there is a single (unique) one that is closest to the actual world. The limit assumption is the thesis that, for a given antecedent A, if there is a chain of possible worlds where A is true, each closer to the actual world than its predecessor, then the chain has a limit: a possible world where A is true that is closer to the actual worlds than all worlds in the chain. (The uniqueness assumption entails the limit assumption, but the limit assumption does not entail the uniqueness assumption.) On Stalnaker's account, A > C is non-vacuously true if and only if, at the closest world where A is true, C is true. So, the above example is true just in case at the single, closest world where he ate more breakfast, he does not feel hungry at 11 am. Although it is controversial, Lewis rejected the limit assumption (and therefore the uniqueness assumption) because it rules out the possibility that there might be worlds that get closer and closer to the actual world without limit. For example, there might be an infinite series of worlds, each with a coffee cup a smaller fraction of an inch to the left of its actual position, but none of which is uniquely the closest. (See Lewis 1973: 20.)

One consequence of Stalnaker's acceptance of the uniqueness assumption is that, if the law of excluded middle is true, then all instances of the formula (A > C) ∨ (A > ¬C) are true. The law of excluded middle is the thesis that for all propositions p, p ∨ ¬p is true. If the uniqueness assumption is true, then for every antecedent A, there is a uniquely closest world where A is true. If the law of excluded middle is true, any consequent C is either true or false at that world where A is true. So for every counterfactual A > C, either A > C or A > ¬C is true. This is called conditional excluded middle (CEM). Example:

(1) If the fair coin had been flipped, it would have landed heads.
(2) If the fair coin had been flipped, it would have landed tails (i.e. not heads).
On Stalnaker's analysis, there is a closest world where the fair coin mentioned in (1) and (2) is flipped and at that world either it lands heads or it lands tails. So either (1) is true and (2) is false or (1) is false and (2) true. On Lewis's analysis, however, both (1) and (2) are false, for the worlds where the fair coin lands heads are no more or less close than the worlds where they land tails. For Lewis, "If the coin had been flipped, it would have landed heads or tails" is true, but this does not entail that "If the coin had been flipped, it would have landed heads, or: If the coin had been flipped it would have landed tails."

Other accounts

Causal models

The causal models framework analyzes counterfactuals in terms of systems of structural equations. In a system of equations, each variable is assigned a value that is an explicit function of other variables in the system. Given such a model, the sentence "Y would be y had X been x" (formally, X = x > Y = y ) is defined as the assertion: If we replace the equation currently determining X with a constant X = x, and solve the set of equations for variable Y, the solution obtained will be Y = y. This definition has been shown to be compatible with the axioms of possible world semantics and forms the basis for causal inference in the natural and social sciences, since each structural equation in those domains corresponds to a familiar causal mechanism that can be meaningfully reasoned about by investigators. This approach was developed by Judea Pearl (2000) as a means of encoding fine-grained intuitions about causal relations which are difficult to capture in other proposed systems.

Belief revision

In the belief revision framework, counterfactuals are treated using a formal implementation of the Ramsey test. In these systems, a counterfactual A > B holds if and only if the addition of A to the current body of knowledge has B as a consequence. This condition relates counterfactual conditionals to belief revision, as the evaluation of A > B can be done by first revising the current knowledge with A and then checking whether B is true in what results.  Revising is easy when A is consistent with the current beliefs, but can be hard otherwise. Every semantics for belief revision can be used for evaluating conditional statements.  Conversely, every method for evaluating conditionals can be seen as a way for performing revision.

Ginsberg

Ginsberg (1986) has proposed a semantics for conditionals which assumes that the current beliefs form a set of propositional formulae, considering the maximal sets of these formulae that are consistent with A, and adding A to each. The rationale is that each of these maximal sets represents a possible state of belief in which A is true that is as similar as possible to the original one. The conditional statement A > B therefore holds if and only if B is true in all such sets.

The grammar of counterfactuality

Languages use different strategies for expressing counterfactuality. Some have a dedicated counterfactual morphemes, while others recruit morphemes which otherwise express tense, aspect, mood, or a combination thereof. Since the early 2000s, linguists, philosophers of language, and philosophical logicians have intensely studied the nature of this grammatical marking, and it continues to be an active area of study.

Fake tense

Description

In many languages, counterfactuality is marked by past tense morphology. Since these uses of the past tense do not convey their typical temporal meaning, they are called fake past or fake tense.  English is one language which uses fake past to mark counterfactuality, as shown in the following minimal pair. In the indicative example, the bolded words are present tense forms. In the counterfactual example, both words take their past tense form. This use of the past tense cannot have its ordinary temporal meaning, since it can be used with the adverb "tomorrow" without creating a contradiction.

 Indicative: If Natalia leaves tomorrow, she will arrive on time.
 Counterfactual: If Natalia left tomorrow, she would arrive on time.

Modern Hebrew is another language where counterfactuality is marked with a fake past morpheme:

 {|
| || im || Dani || haya || ba-bayit || maχa ɾ || hayinu || mevakRim || oto
|-
| || if || Dani || be.pst.3sm || in-home || tomorrow || be.pst.1pl || visit.ptc.pl || he.acc
|} 'If Dani had been home tomorrow, we would've visited him.'

Palestinian Arabic is another:

  {|
| iza || kaan || fi || l-bet || bukra || kunna || zurna-a
|-
| if || be.pst.3sm || in || the-house || tomorrow || be.pst.1pl || visit.pst.pfv.1pl-him
|} 'If he had been home tomorrow, we would've visited him.'

Fake past is extremely prevalent cross-linguistically, either on its own or in combination with other morphemes. Moreover, theoretical linguists and philosophers of language have argued that other languages' strategies for marking counterfactuality are actually realizations of fake tense along with other morphemes. For this reason, fake tense has often been treated as the locus of the counterfactual meaning itself.

Formal analyses

In formal semantics and philosophical logic, fake past is regarded as a puzzle, since it is not obvious why so many unrelated languages would repurpose a tense morpheme to mark counterfactuality. Proposed solutions to this puzzle divide into two camps: past as modal and past as past. These approaches differ in whether or not they take the past tense's core meaning to be about time.

In the past as modal approach, the denotation of the past tense is not fundamentally about time. Rather, it is an underspecified skeleton which can apply either to modal or temporal content. For instance, the particular past as modal proposal of Iatridou (2000), the past tense's core meaning is what's shown schematically below:

 The topic x is not the contextually-provided x

Depending on how this denotation composes, x can be a time interval or a possible world. When x is a time, the past tense will convey that the sentence is talking about non-current times, i.e. the past. When x is a world, it will convey that the sentence is talking about a potentially non-actual possibility. The latter is what allows for a counterfactual meaning.

The past as past approach treats the past tense as having an inherently temporal denotation. On this approach, so-called fake tense isn't actually fake. It differs from "real" tense only in how it takes scope, i.e. which component of the sentence's meaning is shifted to an earlier time. When a sentence has "real" past marking, it discusses something that happened at an earlier time; when a sentence has so-called fake past marking, it discusses possibilities that were accessible at an earlier time but may no longer be.

Fake aspect

Fake aspect often accompanies fake tense in languages that mark aspect. In some languages (e.g. Modern Greek, Zulu, and the Romance languages) this fake aspect is imperfective. In other languages (e.g. Palestinian Arabic) it is perfective. However, in other languages including Russian and Polish, counterfactuals can have either perfective or imperfective aspect.

Fake imperfective aspect is demonstrated by the two Modern Greek sentences below. These examples form a minimal pair, since they are identical except that the first uses past imperfective marking where the second uses past perfective marking. As a result of this morphological difference, the first has a counterfactual meaning, while the second does not.

 {|
| An || eperne || afto || to || sirpoi || θa || γinotan || kala
|-
| if || take.PST.IMPV || this || || syrup || FUT || become.PST.IMPV || well
|} 'If he took this syrup, he would get better'

 {|
| An || ipχe  || afto || to || sirpoi || θa || eγine  || kala
|-
| if || take.PST.PFV || this || || syrup || FUT || become.PST.PFV || well
|} 'If he took this syrup, he must be better'

This imperfective marking has been argued to be fake on the grounds that it is compatible with completive adverbials such as "in one month":

 {|
| An || eχtizes || to || spiti || (mesa) || se || ena  || mina || θa || prolavenes || na || to || pulisis || prin || to || kalokeri
|-
| if || build.IMPV || the || house |||| in || one || month || FUT || have-time-enough.IMPV || to || it || sell || before || the || summer
|} 'If you built this house in a month, you would be able to sell it before the summer.'

In ordinary non-conditional sentences, such adverbials are compatible with perfective aspect but not with imperfective aspect:

 {|
| Eχtise || afto  || to || spiti || (mesa) || se || ena  || mina
|-
| build.PFV || this || || house || in || || one || month
|} 'She built this house in one month'

 {|
| *Eχtize || afto  || to || spiti || (mesa) || se || ena  || mina
|-
| build.IMPV || this || || house || in || || one || month
|} 'She was building this house in one month'

Psychology

People engage in counterfactual thinking frequently. Experimental evidence indicates that people's thoughts about counterfactual conditionals differ in important ways from their thoughts about indicative conditionals.

Comprehension
Participants in experiments were asked to read sentences, including counterfactual conditionals, e.g., 'If Mark had left home early, he would have caught the train'. Afterwards, they were asked to identify which sentences they had been shown. They often mistakenly believed they had been shown sentences corresponding to the presupposed facts, e.g., 'Mark did not leave home early' and 'Mark did not catch the train'. In other experiments, participants were asked to read short stories that contained counterfactual conditionals, e.g., 'If there had been roses in the flower shop then there would have been lilies'. Later in the story, they read sentences corresponding to the presupposed facts, e.g., 'there were no roses and there were no lilies'. The counterfactual conditional primed them to read the sentence corresponding to the presupposed facts very rapidly; no such priming effect occurred for indicative conditionals. They spent different amounts of time 'updating' a story that contains a counterfactual conditional compared to one that contains factual information and focused on different parts of counterfactual conditionals.

Reasoning

Experiments have compared the inferences people make from counterfactual conditionals and indicative conditionals. Given a counterfactual conditional, e.g., 'If there had been a circle on the blackboard then there would have been a triangle', and the subsequent information 'in fact there was no triangle', participants make the modus tollens inference 'there was no circle' more often than they do from an indicative conditional. Given the counterfactual conditional and the subsequent information 'in fact there was a circle', participants make the modus ponens inference as often as they do from an indicative conditional.

Psychological accounts
Byrne argues that people construct mental representations that encompass two possibilities when they understand, and reason from, a counterfactual conditional, e.g., 'if Oswald had not shot Kennedy, then someone else would have'. They envisage the conjecture 'Oswald did not shoot Kennedy and someone else did' and they also think about the presupposed facts 'Oswald did shoot Kennedy and someone else did not'. According to the mental model theory of reasoning, they construct mental models of the alternative possibilities.

See also

 Alvin Goldman
 Angelika Kratzer
 Causality
 Conditional sentence
 David Lewis (philosopher)
 Import-Export
 Indicative conditional
 Sabine Iatridou
 Modal logic
 Robert Nozick
 Similarity (philosophy)
 Simplification of disjunctive antecedents

Footnotes

References

Conditionals in linguistics
Grammar
Semantics
Belief revision
Thought experiments
Linguistic modality
Formal semantics (natural language)
Possible worlds

Counterfactual conditional


Caroline Chisholm (born Caroline Jones; 30 May 1808 – 25 March 1877) was an English humanitarian known mostly for her support of immigrant female and family welfare in Australia. She is commemorated on 16 May in the calendar of saints of the Church of England. Her path to sainthood within the Catholic Church has commenced; she had converted to Catholicism around the time of her marriage and reared her children as Catholic.

Early life
Caroline Jones was born in 1808 in Northampton, England, the youngest of at least twelve children of her father, and the last of seven born to her mother. Her father, William Jones, had been widowed three times and Caroline was a daughter of William's fourth wife, Sarah. The family lived at 11 Mayorhold, Northampton. William Jones, who was born in Wootton, Northamptonshire, was a pig dealer who fattened young pigs for sale. He died in 1814 when Caroline was six. He left his wife £500 and bequeathed several properties to his twelve surviving children.

On 27 December 1830, Caroline, then 22, married Archibald Chisholm who was ten years her senior. He was an officer serving with the East India Company's Madras Army and a Roman Catholic. Around this time, Caroline converted to his faith, and they raised their children as Catholics. They were married at The Holy Sepulchre, Northampton, a Church of England church. Weddings conducted by Roman Catholic clergy were not recognised weddings until the Marriage Act 1836.

Madras, India
Chisholm's husband returned to his regiment in Madras in January 1832. She joined him there 18 months later. Chisholm became aware that young girls growing up with their families in the barracks were picking up the bad behaviour of the soldiers. In 1834 she founded the Female School of Industry for the Daughters of European Soldiers, which provided a practical education for such girls. They were instructed in reading, writing and religion, cooking, housekeeping, and nursing. Soon soldiers asked if their wives could also attend the school.

While living in India, Chisholm gave birth to two sons, Archibald and William. The family followed her husband on his assignments around the Indian subcontinent.

Sydney

In 1838, Captain Archibald Chisholm was granted a two-year furlough on the grounds of ill health. Rather than return to England, the family decided the climate in Australia would be better for his health so they set sail for Sydney, aboard the Emerald Isle, arriving there in October 1838. The family settled at nearby Windsor.

On trips to Sydney, Chisholm and her husband became aware of the difficult conditions that faced immigrants arriving in the colony. They were particularly concerned for the young women who were arriving without any money, friends, family, or jobs to go to. Many turned to prostitution to survive. Chisholm found placement for these young women in shelters, such as her own, and helped find them permanent places to stay. She started an organisation with the help of the governess for an immigrant women's shelter. In 1840, Captain Chisholm returned to his regiment in India, but he encouraged his wife to continue her philanthropic efforts. She set up the first home in Sydney for young women and organised other homes in several rural centres. The home was soon extended to help immigrant families and young men.

In March 1842, Chisholm rented two terraced dwellings in East Maitland. She converted them into a single cottage to be used as a hostel for homeless immigrants who had travelled to the Hunter Valley in search of work. Now called Caroline Chisholm Cottage, it is the only building in New South Wales so directly associated with Chisholm. Built in the 1830s, the cottage offers a rare example of early working-class housing in New South Wales.

During the seven years when Chisholm was in Australia, she placed over 11,000 people in homes and jobs. She became a well-known woman and much admired. She was requested to give evidence before two Legislative Council committees. Chisholm carried out her work in New South Wales without accepting money from individuals or individual organisations, as she wanted to act independently. She did not want to be dependent upon any religious or political body. The girls and families whom Chisholm helped came from different backgrounds and held different religious beliefs. She raised money for the homes through private subscriptions. Her husband was invalided out of the Army and returned to Australia in 1845.

Migration reforms and the Family Colonisation Loan Society

Before Chisholm and her husband returned to England in 1846, they toured New South Wales at their own expense, collecting over 600 statements from immigrants who had already settled there. Chisholm believed the only way to encourage emigration from England to Australia was for prospective emigrants to read letters from pioneers already living in the colony. In England, the couple published some of those statements in a pamphlet titled Comfort for the Poor – Meat Three Times a Day. The writer Charles Dickens used some of the statements in his new magazine Household Words. Chisholm's daughter, Caroline Agnes, was born in 1848, during the couple's time in London.

Chisholm gave evidence before two House of Lords select committees and gained support for some of her initiatives. The Committee supported providing free passage to Australia for the wives and children of former convicts, and for children who, through necessity, emigrants had left behind in England.

In 1849, with the support of Lord Shaftesbury, Sir Sidney Herbert, and Wyndham Harding, Chisholm founded the Family Colonisation Loan Society from her home in Charlton Crescent in Islington. The Society's aim was to support emigration by lending half the cost of the fare (the emigrant to provide the other half). After living two years in Australia, an emigrant would be expected to repay the loan.

Chisholm also held regular meetings at Charlton Crescent to give practical advice to emigrants. The Society initially found accommodation onboard private emigrant ships. Later, it chartered ships to transport emigrants. Chisholm's insistence that the Society's ships improve their accommodations resulted in the upgrading of the Passenger Acts. In 1851, her husband, Archibald Chisholm, returned to Australia to act as an honorary colonial agent, to help newly arrived migrants and to collect repayment of loans.

By 1854, the Society had assisted more than 3,000 people to emigrate to Australia. Chisholm gave emigration lectures throughout Britain, and also toured France and Italy. She collected their son William from the Propaganda College, where he had been studying to become a Roman Catholic priest. Chisholm had an audience with Pope Pius IX at the Vatican, who gave her a Papal Medal and bust of herself.

Return to Australia and later life

In 1854 Chisholm returned to Australia aboard the Ballarat. She toured the Victorian goldfields and was appalled by the conditions en route. She proposed the construction of shelter sheds about a day's walk apart so that prospectors and their families could travel to the work of the goldfields. The project received support from the government. Chisholm continued to work in Melbourne, travelling to and from the home and store which the Chisholms had purchased in Kyneton. She joined her family there three years later. Archibald served as a magistrate during his time in Kyneton, and the two elder sons helped him run the store.

Due to Chisholm's ill health, the family moved back to Sydney in 1858. Her health improved. At the end of 1859 and the beginning of 1860, Chisholm gave four political lectures. She called for land to be allocated so that emigrant families could establish small farms. She believed such action would provide greater stability among the new settlers in the colonies. Chisholm also wrote a novella, Little Joe, that was serialised in the local paper.

Her husband accompanied the younger children back to England in 1865. Archibald Jr. accompanied his mother on her return to England in 1866. Chisholm died in London, England on 25 March 1877, and her husband died in August that year. Five of their eight children survived their parents.

Chisholm's body was taken to her home town, Northampton, where it rested overnight in the Cathedral of Our Lady and St Thomas. She and her husband are buried in the same grave in Billing Road Cemetery.

Legacy

 On 32 Charlton Place, Islington, London, a blue plaque commemorates Chisholm living there; it was erected in 1983 by Greater London Council.
 The Chisholm Memorial Church (St Silas' Anglican church) at Breadalbane was founded in 1937 and named for her.
A number of educational facilities in Australia and England have been named after Chisholm.
The Chisholm suburb of Canberra was named in her honour and a federal electoral division.
The Federal Government Services Australia headquarters, located in Tuggeranong (ACT), is named after her.
Chisholm has been featured on Australian stamps and banknotes. She was also featured on the $5 note, 1967–91.
 The Caroline Chisholm Society is an Australian charitable organisation, established in 1969, that provides support and assistance to pregnant women and parents with young children.
In Charles Dickens's novel Bleak House the character of Mrs Jellyby is said to be an amalgamation of three women of the period, including Chisholm.
 Caroline, a musical about her time in Australia by Peter Pinne and Don Battye, premiered in Melbourne in 1971.
Chisholm is remembered in the Church of England calendar of saints with a commemoration on 16 May.

See also
 Chisholm, Australian Capital Territory
 Caroline Chisholm (1939), play by George Landen Dann
 Caroline Chisholm School, an academy in south Northampton, England
 Caroline Chisholm School – Senior Campus in the Chisholm suburb of Canberra, Australian Capital Territory
 Caroline Chisholm College in Glenmore Park, New South Wales
 Caroline Chisholm Catholic College, Melbourne
 Paweł Strzelecki

References

Further reading

 De Vries, Susanna. Strength of spirit: pioneering women of achievement from First Fleet to Federation, Millennium Books, 1995.
 Lake, M./ McGrath, A. et al. (1994), "Creating a Nation", Viking: Ringwood
 Hoban, Mary. Fifty One Pieces of Wedding Cake. A Biography of Caroline Chisholm. Lowden, Kilmore Victoria, 1973
 Caroline Chisholm at The Australian Women's Register
 Caroline Chisholm at the Australian Dictionary of Biography online edition
 Culture Victoria – Caroline Chisholm's Scrapbook

 Stevens-Chambers, Brenda, Friend and Foe: Caroline Chisholm and the Women of Kyneton 1840-2004 (Springfield & Hart, 2004)
 Kiddle, Margaret, Caroline Chisholm (Melbourne University Press. First published 1950; second edition 1957; abridged edition 1969; reprinted with new introduction by Patricia Grimshaw, 1990)
 Stinson, Rodney, See, Judge, Act: Caroline Chisholm's Lay Apostolate (Sydney: Yorkcross Pty Ltd, 2009)
 Stinson, Rodney, Unfeigned Love: Historical Accounts of Caroline Chisholm and her Work (Sydney: Yorkcross Pty Ltd, 2008)

Australian Roman Catholics
Converts to Roman Catholicism from Anglicanism
Anglican saints
English humanitarians
1808 births
1877 deaths
Servants of God
English emigrants to colonial Australia
People from Northampton
19th-century Australian women
Women of the Victorian era

Caroline Chisholm


مجرة دولاب الهواء أو مسييه 101 أو إن جي سي 5457 هي عبارة عن مجرة حلزونية تقع في كوكبة الدب الأكبر. تبعد هذه المجرة عنا 27 مليون سنة ضوئية ويبلغ قدرها الظاهري 7.86. اكتشفها الفلكي بيير ميشان في يوم 27 من شهر آذار (مارس) في عام 1781. وقد أبلغ شارل مسييه عن اكتشافه بعد مدة والذي قام بدوره بالتحقق من وجودها ثم بإضافتها إلى فهرسه وقد كانت من أواخر الأجرام التي أضافها إليه.

مجرة دولاء الهواء هي مجرة كبيرة نسبيا مقارنة بدرب التبانة. حيث أن قطرها يبلغ 170,000 سنة ضوئية أي أنها بحجم درب التبانة تقريباً. كتلة قرصها (القرص الذي تنتؤ منه الأذرع الحلزونية) تعادل 100 مليار كتلة شمسية بالإضافة إلى امتداد صغير له كتلته 3 بلايين كتلة شمسية تقريباً.

تتبع هذه المجرة مجموعة مجرات م101 وهي واحدة من المجرات الكبرى فيها. تملك هذه المجرة خمس مجرات تابعة رئيسية تدور حولها وهي: «إن جي سي 5204» و«إن جي سي 5474» و«إن جي سي 5477» و«إن جي سي 5585» و«هولمبرغ IV».

معرض صور

اقرأ أيضا
 NGC 3509
 مسييه 82 مجرة
 نجم
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الكون

أجرام أرب
أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1781
أجرام فهرس أوبسالا العام
اكتشافات بيير ميشان
سدم
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة الدب الأكبر
مجرات حلزونية صوفية
مجرات حلزونية متوسطة
مجموعة M101

مجرة دولاب الهواء


Cet article donne les résultats des matches du groupe 2 lors du premier tour du tournoi pré-olympique de l'AFC 1983-1984.

Classement

|}

Détail des rencontres

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Articles connexes
 Jeux olympiques d'été de 1984
 Football aux Jeux olympiques
 Football aux Jeux olympiques de 1984

Liens externes
 11v11: Home of football statistics and history Histoire et statistiques du football international (en anglais)
 RSSSF The Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation : Base de données statistiques relatives au football (en anglais)
 Linguasport: Olympic Tournament Site relatif à l'historique du tournoi olympique (en anglais)
 1984 Summer Olympics - The Results (Football - Qualification) Sport-Olympic : Histoire et statistiques du sports et des JO (en anglais)

2
Football en 1983
Football en 1984
1983 en Asie
1984 en Asie

Tournoi pré-olympique de l'AFC 1983-1984, premier tour, groupe 2


Die N161 war eine französische Nationalstraße (französisch Route nationale), die 1824 zwischen Angers und Nuaillé festgelegt wurde. Sie geht auf die Route impériale 181 zurück. Ihre Länge betrug 49 Kilometer. 1973 wurde sie Teil der neuen Führung der N160. Seit 2006 ist die Trasse der N161 abgestuft. Ab 1980 wurde die Umgehungsstraße von Carcassonne eröffnet. Dabei wurde der Westteil zwischen der D118 (Ex N118) und N113 eine Nationalstraße mit der Nummer N161. Dieser wurde 2006 zur D6161 abgestuft.

Weblinks
 Route nationale française 161 auf WikiSara (französisch)

161
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 161


Diese Diskografie ist eine Übersicht über die musikalischen Werke der deutschen Popsängerin Mandy Capristo und ihren Pseudonymen wie Grace Capristo. Ihre erfolgreichste Veröffentlichung ist die Single The Way I Like It mit über 150.000 verkauften Einheiten. Als Mitglied von Monrose verkaufte sie bereits vor ihrer Solo-Karriere über 1,7 Millionen Tonträger.

Alben

Studioalben

Singles

Als Leadmusikerin

Als Gastmusikerin

Musikvideos

Autorenbeteiligungen

Sonderveröffentlichungen

Promoveröffentlichungen

Statistik

Chartauswertung

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Siehe auch
 Monrose/Diskografie

Weblinks
Charts
 Chartquellen: DE AT CH

Diskografie:

Einzelnachweise

Capristo, Mandy

Mandy Capristo/Diskografie


La estrella chica (Patiria chilensis), además conocida como  pata manchada de pato y  biscochito, es un equinodermo de la clase Asteroidea (comúnmente conocidos como estrellas de mar) de la familia Asterinidae.

Descripción
Tienen típicamente cinco brazos. El disco central del animal es mucho más ancho que lo que son los brazos en largo. Es pequeña y de forma pentagonal (raramente excede de 25 mm) con una superficie dorsal libre de tubérculos o espinas conspicuas, con los lados más o menos cóncavos y los ángulos redondeados, los bordes del cuerpo cóncavos, muy delgados, limitados por dos hileras de placas marginales muy delgadas. Grosor del cuerpo más grueso en el disco, menor en los bordes. Cuerpo cubierto por grupo de pequeñas espinas dorsales romas, dispuestas con marcado patrón en forma de medialuna y adyacentes a grupos de espinas más pequeñas, redondas. Placas actinales intermedias generalmente con dos espinas cada una. Placas adambulacrales con tres espinas surcales. Cuerpo madreporítico bastante grande.

Color
Los especímenes vivos son moteados marrón-rojizos o varían entre rojo a azul con manchas blancas.

Hábitat y distribución
Se distribuye en la zona de mareas del oeste de América del Sur, desde Paita, en el norte del Perú, hasta Talcahuano, en Chile. Habita sobre fondos duros (entre grietas, debajo y sobre rocas) y en rizoides de
Lessonia nigrescens (Huiro), en aguas de hasta 20 m de profundidad, aunque ha sido colectado a profundidades mayores (30 m)

Biología
Se alimenta de manera oportunista de moluscos y detritos pero aparentemente no ejerce efectos sobre el escape de lapas en el intermareal. Sólo tienen un ciclo reproductivo anual. Los gametos masculinos se forman a principios del verano, los femeninos a principios del invierno. El desove ocurre durante la primavera, sus huevos tienen un tamaño de 160µm y son de boyancia negativa. Sus larvas, que presentan desarrollo plantotrófico, son típicas bipinarias (1º estadio larval) y braquiolarias (2º estadio larval).

Referencias

Enlaces externos

http://www.marinespecies.org/asteroidea/aphia.php?p=taxdetails&id=382124

chilensis
Equinodermos del océano Pacífico
Equinodermos descritos en 1859
Taxones descritos por Christian Frederik Lütken

Patiria chilensis


Matej Delač (født 20. august 1992) er en kroatisk professionel fodboldspiller, som spiller for Superliga-klubben AC Horsens.

Klubkarriere

Inter Zaprešić
Delač gjorde sin debut for Inter Zaprešić i februar 2009, og blev i en alder af 16 år og 186 dage hermed den yngste spiller til at spille i den kroatiske Prva HNL-liga nogensinde.

Chelsea
Det blev i september 2009 annonceret at han ville skifte til Chelsea. Delač' tid hos Chelsea blev en besynderlig en, da han aldrig nogensinde spillede en kamp for Chelsea, men i stedet tilbragte 8 år på lejeaftaler til forskellige klubber på tværs af Europa.

AC Horsens
Det blev i april 2018 annonceret at Delač ville skifte til AC Horsens ved kontraktudløb i juli af samme år.

Landsholdskarriere

Ungdomslandshold
Delač har repræsenteret Kroatien på flere ungdomsniveauer.

Seniorlandshold
Delač blev indkaldt af Kroatiens landstræner Slaven Bilić den 30. august 2009 til at være en del af seniorlandsholdet til deres VM 2010 kvalifikationskampe mod Hviderusland og England. Han slog hermed rekorden for den yngste kroatiske spiller nogensinde udtaget til A-landsholdet. Dette var dog det tætteste han nogensinde kom på seniorlandsholdet, da han aldrig har spillet en kamp for a-landsholdet.

Titler
 Vitória de Guimarães
 Taça de Portugal : 2012-13

 Sarajevo
 Premier League of Bosnia and Herzegovina : 2014-15
 Bosnien-Hercegovinas pokalturnering : 2013-14

Kilder

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kroatien
Fodboldspillere fra NK Inter Zaprešić
Fodboldspillere fra Chelsea F.C.
Fodboldspillere fra SBV Vitesse
Fodboldspillere fra SK Dynamo České Budějovice
Fodboldspillere fra Vitória SC
Fodboldspillere fra FK Vojvodina
Fodboldspillere fra FK Sarajevo
Fodboldspillere fra AC Arles-Avignon
Fodboldspillere fra Royal Excel Mouscron
Fodboldspillere fra AC Horsens

Matej Delač


අප දන්නා පරිදී ඉන්දියාවෙහි ආර්ථික ඉතිහාසය ඇරඹෙන්නේ  ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ඨාචාරය (ක්‍රියුපෙ 3300–1300) සමග වන අතර, මෙම ශිෂ්ඨාචාරයෙහි ආර්ථිකය,  වෙළෙඳාම මත සැලකිය යුතු මට්ටමකින් යැපුන බවක් සහ ප්‍රවාහන ක්‍රමවේදයන්හී ප්‍රගතිය විසින් එය වෙත පහසුකම් සැලසූ බවක් පෙනී යයි. ක්‍රියුපෙ 600 පමණ වන විට, මහා ජනපද විසින්, මිටි පහරින් කෙරුනු සළකුණු සහිත රිදී කාසි නිෂ්පාදනය කෙරිණි. තීව්‍ර වෙළෙඳ ක්‍රියාකාරිත්වයන් විසින් සහ නාගරික සංවර්ධනය වෙතින් මෙම යුගය සංකේතවත් විය. ක්‍රියුපෙ 300 වන විට, මෞර්ය අධිරාජ්‍යය විසින් ඉන්දියානු අර්ධද්වීපයෙහි බොහෝ කොටසක් එක්සත් කෙරිණි.

ඉන්දියාවෙහි ආර්ථික ඉතිහාසය


Brée ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Mayenne in der Region Pays de la Loire. Sie gehört zum Arrondissement Mayenne und zum Kanton Évron.

Geographie
Die Gemeinde wird im Süden vom Fluss Jouanne durchquert, an der westlichen Gemeindegrenze verläuft dessen Nebenfluss Deux-Évailles.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Gervais und Saint-Protais (1557)
 Schloss La Courbe

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Mayenne. Flohic Editions, Band 2, Paris 2002, ISBN 2-84234-135-X, S. 781–784.

Weblinks

Ort in Pays de la Loire
Ersterwähnung 616

Brée


1943 în teatru — 1944 în teatru — 1945 în teatru
Anul 1944 în teatru a implicat o serie de noi evenimente semnificative.

Evenimente
În anul 1944 au avut loc mai multe evenimente importante în dramaturgie:

Premiere
În anul 1944 au avut loc mai multe premiere ale unor piese de teatru:
 Teatrul Național "Vasile Alecsandri" din Iași
 Vlaicu Vodă de Alexandru Davila (Sala 1), 10 septembrie 1944

 Femeia îndărătnică de William Shakespeare - (Sala 1), 20 octombrie 1944

 Coana Chirița (Sala 1), 20 noiembrie 1944
  Mama (Sala 1), 10 decembrie 1944
 Baba Hârca de Matei Millo (Sala 1), 20 decembrie 1944

 Teatrul Național "Ion Luca Caragiale" din București
 CÂNTECUL VIEȚII (Sala Studio), 6 octombrie 1944
 MEDALIILE BĂTRÂNEI; ÎNTRE FILOLOGI (Sala Studio) , 20 octombrie 1944
 Sylvette (Sala Studio) 30 octombrie 1944
 Mireasa roșie; ACOLO-N SAT (Sala Studio), 7 noiembrie 1944
 Dezertorul (Sala Studio), 11 decembrie 1944
 EDIPOS TIRAN AL THEBEI (Sala Sf. Sava). 23 decembrie 1944
 DECANUL (Sala Basarab). 25 decembrie 1944
 MAMA (Sala Basarab), 27 decembrie 1944

 Teatrul "Regina Maria" din Oradea
 VIDÁM MÛSORA A SZOVJET HADSEREG SZÁMÁRA  (SPECTACOL DE DIVERTISMENT PENTRU SOLDAȚII SOVIETICI) - Trupa 'Szigligeti', noiembrie 1944 SYBILL  - Trupa 'Szigligeti', 1 decembrie 1944
 Száz piros rózsa  (O SUTĂ DE TRANDAFIRI ROȘII) - Trupa 'Szigligeti', 15 decembrie 1944
 Gróf Rinaldo  (Contele Rinaldo) de Albert Szirmai - Trupa 'Szigligeti', 31 decembrie 1944

 Teatrul Național Marin Sorescu
 Cocoșul negru de Victor Eftimiu,  (Sala 1), 25 noiembrie 1944
 Azilul de noapte de Maxim Gorki (Sala 1), 6 decembrie 1944
 Înșir-te mărgărite'' de Victor Eftimiu  (Sala 1), 20 decembrie 1944

Piese de teatru publicate
În anul 1944 au fost publicate pentru prima dată mai multe piese de teatru:

Nașteri
 28 octombrie - Coluche (d. 1986), umorist și actor francez

Decese
 31 ianuarie: Jean Giraudoux, dramaturg francez (n. 1882)
 1 septembrie: Liviu Rebreanu, dramaturg, romancier român (n. 1885)

Vezi și
 1944 în literatură

teatru
teatru

1944 în teatru


{{Infobox Musique classique (œuvre)
| charte                   = instrumental
|titre                     =Air de ballet
|durée                     =
|versions successives      =
|première france lieu      =
|première france date      =
|première monde lieu       =
|première monde date       =
|partition                 =
|composition               = 1870
|sources                   =
|catalogue                 =
|langue                    = Français
|texte                     =
|musique                   = Augusta Holmès
|livret                    =
|genre                     = musique orchestrale
|légende                   = Page d'introduction du manuscrit de lAir de ballet, 1870, Bibliothèque nationale de France, département Musique, MS-11909
|image                     = Air de Ballet - Augusta Holmès, 1870.pdf
|titre_autre               =
|représentations_notables  =
|personnages               =
}}

L'Air de ballet''''' est une œuvre orchestrale d'Augusta Holmès composée en 1870.

Contexte historique
Augusta Holmès compose sa pièce en 1870. Sur le manuscrit, on peut lire notamment , laissant penser par cet ajout postérieur que l'œuvre n'est probablement pas de la qualité qu'espérait la compositrice.

Structure
La pièce est faite d'un seul mouvement.

Orchestration

Analyse

Critique

Discographie

Notes et références

Liens externes

Œuvre d'Augusta Holmès

Air de ballet


Die 69. Polen-Rundfahrt fand vom 10. Juli bis 16. Juli 2012 statt. Das Etappenrennen wurde über sieben Etappen ausgetragen und war Bestandteil der UCI WorldTour 2012. Wegen der Terminkollision mit den Olympischen Spielen 2012 in London, wurde das Rennen um einen Monat vorverlegt und fand zur gleichen Zeit wie die Tour de France statt.

Teilnehmer
Startberechtigt waren die 18 ProTeams. Zudem vergab der Organisator Lang Team sieben Wildcards an sechs Professional Continental Teams und ein polnisches Nationalteam.

Etappenübersicht
Am 25. April 2012 stellte der Veranstalter die endgültige Strecke und Etappen der Rundfahrt vor, nachdem die vorläufige Streckenführung auf viel Kritik gestoßen war.

Wertungen im Rennverlauf

Weblinks

 Polen-Rundfahrt 2012 Webseite der UCI

Einzelnachweise

2012
Radrennen 2012

Polen-Rundfahrt 2012


Sectoarele economice reprezintă diviziuni ale activității economice ale unui Stat (sau teritoriu) în așa-zise sectoare: primar, secundar, terțiar și cuaternar.

În secolul al XXI-lea, începe a se face distingerea că, dintre acele servicii clasificate inițial ca terțiare, unele pot fi disjunse ca parte a unui nou sector; cuaternar (de exemplu, activitățile legate de cercetare). În unele studii făcute asupra acestui subiect se menționează chiar și un al cincilea sector (quinario), dar definiția oscilează între aceea de al considera ca servicii ale sectoarelor celor mai concentrate ale economiei și cele de administrare (de management de nivel înalt, de exemplu) și, pe de altă parte, conectându-l cu economia domestică și cu reproducerea forței de muncă.

Astfel, în ultimii ani, avându-se în vedere și faptul că prin activitatea sa nu are doar incidență politică, ci, că de asemenea provoacă o creștere a volumului economic, câștigă relevanță acea parte a celui de-al treilea sector, care este formată din ansamblul întrețesutelor entități asociative (organizații non-guvernamentale).

Sectoare de ocupare a forței de muncă.
Sectoarele cele mai strict economice se sub-divid în funcție de diverse criterii: Cele patru sectoare de producție care sunt, de asemenea, numite sectoare de ocupare (a forțelor de muncă), care, la rândul lor, pot fi subdivizate în sectoare parțiale, pe domenii de activitate:
 Sectorul primar: cel care obține produse direct din natură, materii prime, creații, etc
 sectorul zootehnic
 sectorul de pescuit (de râuri sau maritim)
 sectorul minier (minele și exploatările de suprafață)
 sectorul forestier

 Sectorul secundar: transformarea materiilor prime în produse finite sau semi-finite.
 sectorul industrial
 sectorul energetic
 sectorul minier (de asemenea, considerat ca făcând parte din sectorul secundar, deoarece din domeniul mineritului se pot crea diferite produse).
 sectorul de construcții.
 Sectorul terțiar este considerat ca sectorul de servicii, deoarece nu produce bunuri concrete, ci servicii.
 sectorul de transport
 sectorul comunicațiilor
 sectorul comercial
 sectorul turismului
 sectorul de sănătate
 sectorul educației
 sectorul financiar
 sectorul administrației
 Sectorul cuaternar, produce servicii de înaltă calitate intelectuală, cum ar fi cercetare, dezvoltare, inovare, informare.

Alte clasificări
 Cele trei sectoare care fac referință la proprietatea asupra mijloacelor de producție:
 sectorul privat (proprietate privată)
 sectorul public (proprietate mixtă)
 sectorul terțiar, cunoscut de asemenea sub numele de economia socială sau de sector cooperativist.
 sectorul cuaternar este o parte a economiei care se bazează pe cunoaștere (pe știință) și care cuprinde servicii imposibil de mecanizat (precum generarea și inter-schimbarea de informație, tehnologia informației, consultanta, planificarea financiara, educația, cercetarea si dezvoltarea, etc.

 Un sector este împărțit în sub-sectoare.
 Un sub-sector este împărțit în ramuri de activitate.
 Într-o ramura de activitate există diverse activități.
 EXEMPLU: măcelarie:
 SECTOR: comercial.
 SUB-SECTOR: comerț cu amănuntul.
 RAMURA DE ACTIVITATE: comerț cu amănuntul de produse perisabile.
 ACTIVITATE: vânzare de produse de măcelărie

ISIC
La nivel internațional, utilizând Clasificarea Internațională Standard aIndustriale (abreviere: ISIC) al organizației Națiunilor Unite.

Pe ea se bazează adaptări, cum este cazul clasificării statistice a activităților economice în Comunitatea Europeană (NACE).

Corespondența între clasificarea sectoarelor și ISIC:

Note

Legături externe

 Ocupados  por sector económico (INE, España).
 Estudios sectoriales de España

Sector economic


Tóvinnuskólinn á Svalbarði við Eyjafjörð var skóli sem Halldóra Bjarnadóttir stofnaði árið 1946 og starfaði til 1955. Halldóra kenndi við skólann frá stofnun og þar til hún varð 82 ára. Einnig kenndi Rannveig H. Líndal við skólann. Tóvinnuskólinn var á einkaheimili og ekki húsnæði til að taka nema nokkra nemendur í einu. Hvert námskeið var sex mánuði  og var kennd tóvinna og vefnaður. Skólinn átti spunavél og prjónavél.

Heimildir
 Íslensk ull, tóvinnuskólinn á Svalbarði, Halldóra Bjarnadóttir (útvarpserindi) 28. maí 1952

stofnað 1946
Lagt niður 1955
Eyjafjörður

Tóvinnuskólinn á Svalbarði


An Carex costei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georges Rouy. An Carex costei in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex costei


تشكيلات الجيوش تختلف في التفاصيل ولكن هناك تشكيلات أساسية موجودة في جميع الجيوش توزع في الدول جغرافيا حسب الحاجة:

 1. الأسلحة القتالية المختلفة:
 1) سلاح الجو
 2) الدفاع الجوي
 3) سلاح المدفعية
 4) سلاح المدرعات
 5) سلاح البحرية
 6) هندسة عسكرية
 7) القوات الخاصة
 8) الاستخبارات العسكرية
 3. التوجيه المعنوي
 4. الخدمات الطبية
 5. الإدارة والإمداد والخدمات اللوجستية
 6. الكليات العسكرية والتدريب
 7. المحاكم العسكرية
 8. الشرطة العسكرية

وهناك دول مثل الولايات المتحدة الأمريكية فهي تقسم قواتها المسلحة إلى:

 1. القوات البرية ومشكلة من عدة جيوش
 2. القوات البحرية ومشكلة من عدة أساطيل.
 3. القوات الجوية ومشكلة من عدة وحدات وقواعد جوية.
 4. حرس الحدود وهي القوات التي تبقى لحماية الدولة.

ولكل من هذه التشكيلات استقلالية نامة عن الأخرى ولها اكتفاء ذاتي بكافة العناصر المذكورة أعلاه. ويجمع بينها رئاسة أركان مشتركة.

مراجع

10 سلاح الإشارة
هنالك علم آخر في الأمور العسكرية و هو علم الكلك، هو علم يختص بموضوع الخرائط و انتشار العدو و وحداتها على ورقة تسمى بالكالك و هي رموز وضعيه توضع على هذه الورقة لأجل عدم تبادل الخرائط في الجيوش الكلاسيكية.

تشكيلات عسكرية

تشكيلة عسكرية


Maxence Van der Meersch () a fost un scriitor franco-flamand, laureat al premiului Goncourt, care a murit de tuberculoză.

Biografie
Maxence provenea dintr-o familie cu un trai confortabil, iar tatăl lui era contabil. A fost un copil bolnăvicios și a avut apoi o sănătate fragilă pe tot parcursul vieții. Sora lui, Sarah a murit de tuberculoză în 27 octombrie 1918, la vârsta de numai 19 ani. Mai târziu părinții lui s-au despărțit: mama lui, Marguerite, a devenit alcoolică, iar tatăl lui, Benjamin, a dus o viață considerată destrăbălată după standardele timpului. În 1927 Maxence s-a îndrăgostit de Thérèze Denis, o fată originară dintr-o familie muncitorească săracă, cu care a trăit în Wasquehal împotriva voinței tatălui său, care dorea o căsătorie mai prestigioasă pentru fiul său. Din această relație, care a fost oficializată abia în 1934, s-a născut în 1929 o fiică, Sarah, care a fost numită astfel în memoria surorii lui. Thérèze a fost singura iubire din viața lui Maxence și ea este cheia pentru înțelegerea operei sale. Ea a fost sursa de inspirație pentru protagonista trilogiei sale, La Fille pauvre (Fata săracă).

Avocat de profesie, el a practicat foarte puțin această profesie, preferând să se dedice scrisului. Opera lui, marcată de un spirit realist, se referă, în esență, la viața oamenilor din departamentul Nord, regiunea sa natală. În 1936 el a fost distins cu Premiul Goncourt pentru L'Empreinte du dieu. În 1943 a publicat Corps et âmes, care a fost distins în acel an cu Marele premiu al Academiei Franceze. Romanul a avut parte de un succes internațional, fiind tradus în 13 limbi. El este centrat în jurul ideilor unui celebru medic, dr. Paul Carton (1875-1947), pentru care Van der Meersch avea o profundă admirație. Carton a evidențiat importanța alimentației, a curățeniei, a unui mediu de lucru ordonat etc.: "Le microbe n'est rien. Le terrain est tout". ("Microbul nu este nimic. Terenul este totul".) Protagoniștii romanului sunt adepții ideilor lui Carton.

Van der Meersch provenea dintr-o familie de liber-cugetători — tatăl său era un ateu nietzschean —, dar s-a convertit la romano-catolicism în 1936. El a scris două biografii religioase: a Sfântului Jean-Baptiste-Marie Vianney și a Sfintei Tereza de Lisieux.

Van der Meersch a avut parte de un mare succes literar în timpul vieții sale, dar astăzi este mai puțin cunoscut. Cu toate acestea, în 2010, aproximativ o jumătate de duzină din cărțile lui erau încă tipărite în Franța. În 1998 un grup de admiratori a înființat La société des Amis de Van der Meersch. În 1988, primul său roman, La Maison dans la dune (1932), a fost ecranizat într-un film regizat de Michel Mees, cu Tchéky Karyo în rolul principal.

Critici
Istoricul Richard Cobb l-a numit pe van der Meersch "un regionalist care a scris aproape exclusiv despre Roubaix și care i-a adus onoare orașului prin câștigarea premiului Goncourt". În opinia lui Cobb, "El a fost, de fapt, un stilist stângaci, un Zola creștin-socialist, care a scris cu ușurință o colecție de fiches [fișe]." (Fiches înseamnă dosare de persoane obținute din surse reale).

Opera literară

Ficțiune
 La Maison dans les dunes (Casa de pe dună, 1932)
 Car ils ne savent ce qu'ils font... (1933)
 Quand les sirènes se taisent (1933)
 La fille pauvre Tome I: Le Péché du monde (1934)
 Invasion 14 (Invazie '914, 1934)
 Marie, fille de Flandre (1935)
 L'Empreinte du dieu (1936)
 Pêcheurs d'hommes (1936)
 L'Elu (1936)
 Corps et âmes (Trupuri și suflete, 1943)
 La fille pauvre Tome II: Le Cœur Pur (1948)
 La fille pauvre Tome III: La Compagne (1955)
 Masque de chair (1958)

Non-ficțiune
 Vie du Curé d'Ars (1936)
 Femmes à l'encan (1943) (un eseu împotriva prostituției)
 La petite sainte Thérèse (1943)
 Pourquoi j'ai écrit Corps et âmes (1956) (un eseu în apărarea medicinei cartoniene)

Note

Nașteri în 1907
Decese în 1951
Scriitori romano-catolici
Romano-catolici francezi
Laureații Premiului Goncourt

Maxence Van Der Meersch


Titanyum, sembolü Ti, atom numarası 22 olan kimyasal elementtir. Doğada bulunan oksit formu indirgenerek gümüş renkli, düşük yoğunluklu ve yüksek mukavemetli, deniz suyu, kral suyu ve klorda korozyona dayanıklı parlak bir geçiş metali elde edilebilir.

Titanyum 1791'de William Gregor tarafından İngiltere'nin Cornwall şehrinde keşfedildi. Yunan mitolojisindeki Titanlardan ilhamla Martin Heinrich Klaproth tarafından adı verildi. Element, yerkabuğunda ve litosferde yaygın olarak dağılmış olan, başta rutil ve ilmenit olmak üzere bir dizi mineral içinde bulunur; hemen hemen tüm canlılarda, ayrıca su kütleleri, kaya ve toprakta bulunur. Metal, ana mineral cevherlerinden Kroll ve Hunter işlemleriyle çıkarılır. En yaygın bileşik olan titanyum dioksit, popüler bir fotokatalizördür ve beyaz pigmentlerin üretiminde kullanılır. Diğer bileşikler arasında duman perdelerinin ve katalizörlerin bir bileşeni olan titanyum tetraklorür (TiCl4); ve polipropilen üretiminde katalizör olarak kullanılan titanyum triklorür (TiCl3) bulunuyor.

Titanyum, diğer elementlerin yanı sıra demir, alüminyum, vanadyum ve molibden ile havacılık (jet motorları, füzeler ve uzay araçları), askeri, endüstriyel işlemler (kimyasallar ve petrokimya, tuzdan arındırma tesisleri, kağıt hamuru), otomotiv, tarım, tıbbi protezler, ortopedik implantlar, diş ve endodontik aletler ve eğeler, diş implantları, spor malzemeleri, mücevherat, cep telefonları ve diğer uygulamalarda kullanılır.

Metalin en kullanışlı iki özelliği, herhangi bir metalik elementin en yükseği olan korozyon direnci ve mukavemet-yoğunluk oranıdır. Alaşımsız durumda, titanyum bazı çelikler kadar güçlü, ancak daha az yoğundur. Bu elementin iki allotropik formu ve doğal olarak oluşan 46Ti ila 50Ti arasında beş  izotopu vardır, en bol olanı 48Ti'dir (%73,8).

Özellikler

Fiziki özellikleri
Bir metal olarak titanyum, yüksek mukavemet-ağırlık oranıyla tanınmaktadır. Oldukça sünek (özellikle oksijensiz bir ortamda), parlak, metalik beyaz renkli, düşük yoğunluklu güçlü bir metaldir. Nispeten yüksek erime noktası (1.668 °C veya 3.034 °F) onu ateşe dayanıklı bir metal olarak kullanışlı hale getirir. Paramanyetiktir ve diğer metallere kıyasla oldukça düşük elektrik ve termal iletkenliğe sahiptir. Titanyum, kritik sıcaklığı olan 0,49' Kelvin altına soğutulduğunda süper iletkendir.

Ticari olarak saf (% 99,2 saflıkta) titanyum, yaklaşık 434' MPa nihai gerilme direncine sahiptir(63.000 psi ). Bu yaygın, düşük dereceli çelik alaşımlarınınkine eşittir, ancak daha az yoğundur. Titanyum, alüminyumdan %60 daha yoğun, ancak en sık kullanılan 6061-T6 alüminyum alaşımından iki kat daha güçlüdür. Bazı titanyum alaşımları (ör. Beta C) 1.400' MPa üzerinde gerilme mukavemetine ulaşır. (200.000 psi). Bununla birlikte, titanyum  üzerinde ısıtıldığında mukavemetini kaybeder.

Titanyum, bazı ısıl işlem görmüş çelikler kadar sert değildir, ısı ve elektrik iletkenliği zayıftır ve manyetik değildir. Keskin aletler ve uygun soğutma yöntemleri kullanılmadığı takdirde malzeme parçalanabilir. Çelik yapılarda olduğu gibi, titanyumdan yapılanların da uzun ömürlülükle ilgili bir yorulma sınırı vardır.

Metal, 'de vücut merkezli bir kübik (kafes) β formuna dönüşen altıgen bir α formunun dimorfik bir allotropudur. α formunun özgül ısısı, bu geçiş sıcaklığına kadar ısıtıldığında önemli ölçüde artar, ancak sonra düşer ve sıcaklıktan bağımsız olarak β formu için oldukça sabit kalır.

Kimyasal özellikler

Alüminyum ve magnezyum gibi, titanyum ve alaşımlarının yüzeyi havaya maruz kaldığında oksitlenerek metali ileri oksidasyon veya korozyondan koruyan ince, gözeneksiz bir pasivasyon tabakası oluşturur. Bu koruyucu tabaka ilk oluştuğunda sadece 1-2 nm kalınlığındadır, ancak yavaş yavaş büyümeye devam eder ve dört yıl içinde 25 nm kalınlığa ulaşır. Bu katman, titanyuma neredeyse platine eşdeğer, korozyona karşı mükemmel bir direnç sağlar.

Titanyum, seyreltik sülfürik ve hidroklorik asitler, klor ve çoğu organik asidin saldırılarına dayanabilir. Bununla birlikte konsantre asitler tarafından aşındırılır. Negatif redoks potansiyeli ile gösterildiği gibi titanyum, normal havada erime noktasından daha düşük sıcaklıklarda yanan çok reaktif bir metaldir. Erime sadece inert bir atmosfer veya vakumda mümkündür.  de klor ile birleşir. Ayrıca diğer halojenlerle reaksiyona girer ve hidrojeni emer.

Titanyum havada oksijenle reaksiyona girer, 'de saf oksijenle titanyum dioksit oluşturur. Titanyum, saf nitrojen gazıyla de  reaksiyona girerek gevrekleşmeye neden olan titanyum nitrür oluşturur. (N ile tepkimeye giren birkaç elementten biridir) Oksijen, nitrojen ve diğer birçok gazla yüksek reaktivitesi nedeniyle, filamentlerden buharlaştırılan titanyum, titanyumun bu gazlara kimyasal olarak bağlanarak bu gazlar için bir temizleyici görevi gördüğü titanyum süblimasyon pompalarının temelidir. Bu tür pompalar ultra yüksek vakum sistemlerinde ucuz bir şekilde son derece düşük basınçlar üretir.

Varlığı
Titanyum, yer kabuğunda en çok bulunan dokuzuncu element (kütlece %0,63) ve en bol bulunan yedinci metaldir. Magmatik kayaçların çoğunda, tortularda, canlılar ve doğal su kütlelerinde oksitler halinde bulunur. Amerika Birleşik Devletleri Jeoloji Araştırması tarafından analiz edilen 801 magmatik kayaç türünden 784'ü titanyum içeriyordu. Topraktaki oran yaklaşık %0,5–1,5'tir.

Titanyum içeren yaygın mineraller anataz, brokit, ilmenit, perovskit, rutil ve titanittir. Akaogiit, titanyum dioksitten oluşan son derece nadir bir mineraldir. Minerallerden sadece zor bulunan rutil ve ilmenit ekonomik öneme sahiptir. Bu minerallerin sırasıyla yaklaşık 6,0 ve 0,7 milyon tonu 2011'de çıkarıldı. Avustralya, Kanada, Çin, Hindistan, Mozambik, Yeni Zelanda, Norveç, Sierra Leone, Güney Afrika ve Ukrayna'da önemli miktarda titanyum içeren ilmenit yatakları bulunmaktadır. 2020 yılında, çoğunlukla Çin (110.000 ton), Japonya (50.000 ton), Rusya (33.000 ton) ve Kazakistan'da (15.000 ton) olmak üzere yaklaşık 210.000 ton titanyum metal sünger üretildi. Toplam anataz, ilmenit ve rutil rezervlerinin 2 milyar tonu aştığı tahmin edilmektedir.

Titanyum konsantrasyonu okyanusta yaklaşık 4 pikomolardır. 100'°C de, sudaki titanyum konsantrasyonunun pH 7'de 10−7 M'den az olduğu tahmin edilmektedir. Sulu çözeltideki titanyum türlerinin kimliği, düşük çözünürlüğü ve hassas spektroskopik yöntemlerin olmaması nedeniyle bilinmemekte, ancak havada yalnızca 4+ oksidasyon durumu kararlıdır. Nadir organizmaların yüksek konsantrasyonlarda titanyum biriktirdiği bilinmesine rağmen, biyolojik bir rol için hiçbir kanıt yoktur.

Titanyum göktaşlarında bulunur ve Güneş'te ve  yüzey sıcaklığına sahip M-tipi yıldızlarda (en soğuk tip) tespit edilmiştir. Apollo 17 görevi sırasında Ay'dan getirilen kayaların %12,1'i TiO2 ten oluşuyordu. Saf metalik formu çok nadirdir.

İzotopları
Doğal olarak oluşan titanyum beş kararlı izotoptan oluşur: 46Ti, 47Ti, 48Ti, 49Ti ve 50Ti, en bol bulunanı 48Ti'dir (doğal varlığın %73,8 i). En az 21 radyoizotop karakterize edilmiştir, bunların en kararlısı 63 yıllık yarı ömre sahip 44Ti'dir ; 45Ti, 184.8 dakika; 51Ti, 5.76 dakika; ve 52Ti, 1.7 dakika. Diğer tüm radyoaktif izotopların yarı ömürleri 33 saniyeden, çoğunluğu yarım saniyeden azdır.

Titanyum izotoplarının atom ağırlığı 39.002 u ( 39Ti) ila 63.999 u ( 64Ti) arasındadır. 46Ti'den daha hafif izotoplar için birincil bozunma modu, skandiyum izotoplarına yol açan pozitron emisyonudur (elektron yakalamaya uğrayan 44Ti hariç), ve 50Ti'den daha ağır izotoplar için birincil mod, beta emisyonudur.

Titanyum, döteronlarla bombardıman edildiğinde radyoaktif hale gelir ve esas olarak pozitron ve sert gama ışınları yayar.

Bileşikleri

+4 oksidasyon durumu titanyum kimyasına hakimdir, ancak +3 oksidasyon durumundaki bileşikler de çoktur. Genel olarak titanyum, komplekslerinde oktahedral bir koordinasyon geometrisi benimser, ancak tetrahedral TiCl4 dikkate değer bir istisnadır. Yüksek oksidasyon durumu nedeniyle, titanyum (IV) bileşikleri yüksek derecede kovalent bağ sergiler.

Oksitler, sülfürler ve alkoksitler
En önemli oksit, üç önemli polimorfta bulunan TiO2 tir, (anataz, brokit ve rutil). Üçü de beyaz diyamanyetik katılardır, ancak mineral numuneler koyu görünebilir. (bkz. rutil ) Ti'nin diğer Ti merkezlerine bağlanan altı oksit ligandı ile çevrili olduğu polimerik yapıları benimserler.

Titanatlar terimi genellikle baryum titanat (BaTiO3) ile temsil edilen titanyum(IV) bileşiklerini ifade eder. Perovskite yapıya sahip olan bu malzeme piezoelektrik özellikler sergiler ve ses ile elektriğin birbirine dönüştürülmesinde dönüştürücü olarak kullanılır. Birçok mineral, ilmenit (FeTiO3) gibi titanatlardır. Yıldız safirleri ve yakutlar asterizmlerini (yıldız oluşturan parlaklık) titanyum dioksit safsızlıklarının varlığından alırlar.

Titanyumun çeşitli indirgenmiş alt oksitleri bilinmektedir, bunlar başlıca atmosferik plazma püskürtmeyle elde edilen titanyum dioksitin indirgenmiş stokiyometrileridir.

Bir Ti(IV)-Ti(III) türü olarak tanımlanan Ti3O5, TiO2 nin yüksek sıcaklıklarda hidrojen ile indirgenmesiyleüretilen mor renkli bir yarı iletkendir  ve endüstriyel olarak yüzeylerin titanyum dioksit ile buharlanma yöntemiyle kaplanmasında kullanılır : saf TiO olarak buharlaşırken, TiO2 bir oksit karışımı olarak buharlaşır ve değişken kırılma indisine sahip kaplamalar biriktirir. Korindon yapılıTi2O3 ve genellikle stokiyometrik olmamasına rağmen kaya tuzu yapılı TiO da bilinmektedir.

TiCl4ün alkollerle işlenmesiyle hazırlanan titanyum(IV) alkoksitleri, suyla reaksiyona girerek dioksite dönüşen renksiz bileşiklerdir. Endüstriyel olarak Sol-jel işlemiyle katı TiO2  biriktirmede faydalıdırlar. Titanyum izopropoksit, Sharpless epoksidasyon yoluyla kiral organik bileşiklerin sentezinde kullanılır.

Titanyum çeşitli sülfitler oluşturur, ancak yalnızca TiS2 önemli ilgi çekmiştir. Katmanlı bir yapı benimser ve lityum pillerin geliştirilmesinde katot olarak kullanılır. Ti(IV) bir "sert katyon" olduğundan sülfitleri kararsızdır ve hidrojen sülfürün salınmasıyla okside hidrolize olma eğilimindedir.

Nitrür ve karbürler
Titanyum nitrür (TiN), aşırı sertlik, termal/elektriksel iletkenlik ve yüksek bir erime noktası sergileyen refrakter bir katıdır. TiN, safir ve karborundum'a eşdeğer bir sertliğe sahiptir ( Mohs ölçeğinde 9.0), ve genellikle matkap uçları gibi kesme aletlerini kaplamak için kullanılır. Ayrıca altın renkli dekoratif kaplama ve yarı iletken fabrikasyonda bariyer tabakası olarak kullanılır. Yine çok sert olan titanyum karbür (TiC), kesici takımlar ve kaplamalarda bulunur.

Halojenürler

Titanyum tetraklorür (TiCl4), havada muhteşem beyaz bulut emisyonu ile hidrolize olan renksiz uçucu bir sıvıdır (ticari örnekler sarımsıdır). Kroll prosesi ile titanyum cevherlerinin titanyum metaline dönüştürülmesinde kullanılır. Titanyum tetraklorür, örneğin beyaz boyada kullanılmak üzere titanyum dioksit yapmak için de kullanılır. Organik kimyada bir Lewis asidi olarak, örneğin Mukaiyama aldol kondansasyonunda yaygın olarak kullanılır. Van Arkel-de Boer işleminde, yüksek saflıkta titanyum metali üretiminde titanyum tetraiyodür (TiI4) üretilir.

Titanyum(III) ve titanyum(II) da kararlı klorürler oluşturur. Ppoliolefinlerin üretimi için bir katalizör (bkz. Ziegler-Natta katalizörü ) ve organik kimyada bir indirgeme maddesi olarak kullanılan titanyum(III) klorür (TiCl3) dikkate değer bir örnektir.

Organometalik kompleksler
Titanyum bileşiklerinin polimerizasyon katalizörü olarak önemli rolü nedeniyle, Ti-C bağına sahip bileşikler yoğun bir şekilde incelenmiştir. En yaygın organotitanyum kompleksi titanosen diklorürdür. (C5H5)2TiCl2). İlgili bileşikler arasında Tebbe reaktifi ve Petasis reaktifi bulunur. Titanyum karbonil kompleksleri oluşturur, örneğin(C5H5)2TiCO)2.

Antikanser tedavi çalışmaları
Titanyum(IV) bileşikleri, Platin bazlı kemoterapinin başarısının ardından kanser tedavisi için test edilen ilk bileşikler arasında yer aldı. Titanyum bileşiklerinin avantajı, etkinlikleri ve in vivo olarak düşük toksisitelerinde yatmaktadır. Biyolojik ortamlarda, hidroliz güvenli ve inert titanyum dioksite yol açar. Bu avantajlara rağmen, ilk aday bileşikler, yetersiz etkinlik-toksisite oranları ve formülasyon komplikasyonları nedeniyle klinik deneylerde başarısız oldu. Daha fazla gelişme, potansiyel olarak etkili, seçici ve kararlı titanyum bazlı ilaçların yaratılmasıyla sonuçlandı.

Tarih

Titanyum, 1791'de din adamı ve jeolog William Gregor tarafından İngiltere'nin Cornwall kentinde keşfedildi. Gregor, bir dere kenarında siyah kum bulduğunda ve kumun bir mıknatıs tarafından çekildiğini fark ettiğinde, ilmenit  'de yeni bir elementin varlığını fark etti. Kumu inceleyerek iki metal oksidin varlığını belirledi: demir oksit (mıknatısın çekiciliğini açıklıyor) ve tanımlayamadığı %45.25 beyaz metalik oksit. Tanımlanamayan oksidin bilinen herhangi bir elementle eşleşmeyen bir metal içerdiğini fark eden Gregor, 1791'de bulgularını hem Alman hem de Fransız bilim dergilerinde yayınladı: Crell's Annalen ve Observations et Mémoires sur la Physique.

Aynı sıralarda, Franz-Joseph Müller von Reichenstein benzer bir madde üretti, ancak tanımlayamadı. Oksit bağımsız olarak 1795'te Prusyalı kimyager Martin Heinrich Klaproth tarafından Macaristan'da bir köy olan (şimdi Slovakya'da Bojničky) Boinik'ten (Bajmócska'nın Almanca adı) rutilde yeniden keşfedildi. Klaproth, yeni bir element içerdiğini fark etti ve onu Yunan mitolojisindeki Titanlarla adlandırdı. Gregor'un daha önceki keşfini duyduktan sonra, bir manakanit örneği aldı ve bunun titanyum içerdiğini doğruladı.

Titanyumu çeşitli cevherlerinden çıkarmak için şu anda bilinen işlemler zahmetli ve maliyetlidir; Cevheri demir eritmede olduğu gibi karbonla ısıtarak azaltmak mümkün değildir, çünkü titanyum karbonla birleşerek titanyum karbür üretir. Saf metalik titanyum (% 99,9) ilk olarak 1910'da Matthew A. Hunter tarafından Rensselaer Polytechnic Institute'ta TiCl4'ü basınç altında sodyum ile  ısıtarak hazırlandı. Titanyum metali, William Justin Kroll'un titanyum tetrakloridi kalsiyum ile indirgeyerek ürettiği 1932 yılına kadar laboratuvar dışında kullanılmadı. Sekiz yıl sonra, Kroll işlemi olarak bilinen süreçte bu işlemi magnezyum ve sodyum ile rafine etti. FFC Cambridge süreci gibi araştırmalar daha ucuz ve verimli yollar aramaya devam etse de, Kroll süreci hâlâ ağırlıklı olarak ticari üretim için kullanılıyor.

Yüksek saflıkta titanyum, Anton Eduard van Arkel ve Jan Hendrik de Boer 1925'te iyot ile reaksiyona girerek ve oluşan buharları sıcak bir filament üzerinde ayrıştırarak iyodür sürecini keşfettiklerinde küçük miktarlarda yapılabilmişti.

1950'ler ve 1960'larda Sovyetler Birliği, Soğuk Savaş ile ilgili programların bir parçası olarak askeri ve denizaltı uygulamalarında (Alfa sınıfı ve Mike sınıfı ) titanyum kullanımına öncülük etti. 1950'lerin başından itibaren titanyum, F-100 Super Sabre ve Lockheed A-12 ve SR-71 gibi uçaklardan başlayarak, özellikle yüksek performanslı jetler olmak üzere askeri havacılıkta yaygın bir şekilde kullanılmaya başlandı.

Titanyum ABD hükümeti tarafından soğuk savaş dönemi boyunca stratejik bir malzeme olarak kabul edildi ve büyük bir titanyum sünger stoğu 2000'lere kadar Ulusal Savunma Stok Merkezi tarafından elde tutuldu. 2021 itibariyle, önde gelen dört titanyum sünger üreticisi Çin (%52), Japonya (%24), Rusya (%16) ve Kazakistan'dır (%7).

Üretim

Titanyumun işlenmesi dört adımda gerçekleşir: titanyum cevherinin gözenekli bir form olan "sünger"e indirgenmesi; sünger veya sünger artı bir ana alaşımın eritilmesi (külçe); külçenin kütük, çubuk, levha, şerit ve boru gibi genel değirmen ürünlerine dönüştürüldüğü birincil imalat; ve değirmen ürünlerinden bitmiş şekillerin ikincil imalatı.

Titanyum metali, Titanyum dioksitin indirgenmesiyle kolayca üretilemediğinden, Kroll işleminde TiCl4'ün magnezyum ile indirgenmesiyle elde edilir. İşlemin Hunter işleminden daha ucuz olmasına rağmen  Kroll işlemindeki karmaşıklık titanyumun yüksek piyasa değerini açıklamaktadır. Kroll işleminin gerektirdiği TiCl4'ü üretmek için dioksit, klor varlığında karbotermik indirgemeye tabi tutulur. Bu işlemde, klor gazı, karbon mevcudiyetinde kızgın bir rutil veya ilmenit karışımı üzerinden geçirilir. Ayrımsal damıtma yoluyla kapsamlı saflaştırmadan sonra, TiCl4  de argon atmosferinde erimiş magnezyum ile indirgenir. Titanyum metali, titanyum tetraiyodürün termal ayrışmasını içeren van Arkel-de Boer işlemiyle daha da saflaştırılabilir.

 2FeTiO3 + 7Cl2 + 6C ->[900^oC] 2FeCl3 + 2TiCl4 + 6CO
 TiCl4 + 2Mg ->[1100^oC] Ti + 2MgCl2

Titanyum alaşımları en fazla indirgeme ile yapılır. Örneğin, kuprotitanyum (bakır eklenmiş rutil indirgenir), ferrokarbon titanyum (elektrikli fırında kokla indirgenen ilmenit) ve manganotitanyum (manganez veya manganez oksitlerle rutil) indirgenir.

Yaklaşık elli derece titanyum alaşımı tasarlanmış ve şu anda kullanılmaktadır. ASTM International birden dörde kadar olan dereceler ticari olarak saf (alaşımsız) olan 31 sınıf titanyum metali ve alaşımını tanır. Bu dördü, oksijen içeriğinin bir fonksiyonu olarak gerilme mukavemetinde farklılık gösterir; 1. derece en esnek (%0,18 oksijen içeriği ile en düşük gerilme mukavemeti) ve 4. derece en az sünektir (%0,40 oksijen içeriği ile en yüksek gerilme mukavemeti) ). Geri kalan kaliteler, her biri süneklik, güç, sertlik, elektriksel direnç, sünme direnci, spesifik korozyon direnci ve bunların kombinasyonlarının belirli özellikleriyle tasarlanmış alaşımlardır.

ASTM spesifikasyonlarına ek olarak, titanyum alaşımları ayrıca havacılık ve uzay ve askeri spesifikasyonları (SAE-AMS, MIL-T), ISO standartlarını ve ülkeye özgü spesifikasyonların yanı sıra havacılık, askeri, tıbbi ve endüstriyel uygulamaların şartlarını karşılamak üzere üretilirler.

Titanyum tozu, Armstrong süreci olarak bilinen bir seri üretim süreci kullanılarak üretilir. Erimiş sodyum titanyum tetraklorür gazından geçirilir; sodyum klorür tuzu ve titanyum partikülleri oluşur, titanyum daha sonra suyla yıkanarak tuzdan ayrılır. Hem sodyum hem de klor, daha fazla titanyum tetraklorür üretmek ve işlemek için geri dönüştürülür.

İşlenmesi
Titanyum kaynakları, atmosferik gazlarla (oksijen, nitrojen ve hidrojen) kirlenmesini önlemek için inert bir argon veya helyum atmosferinde yapılmalıdır. Kirlenme, gevrekleşme gibi, montaj kaynaklarının bütünlüğünü azaltan ve bağlantı hatalarına yol açan çeşitli koşullara neden olur.

Titanyumun doğrudan lehimlenmesi çok zordur, bunun için lehimlenebilir bir metal veya çelik benzeri bir alaşım, lehimlemeden önce titanyum üzerine kaplanır. Titanyum metali, paslanmaz çelik ile aynı ekipman ve aynı işlemlerle işlenebilir.

Şekillendirme ve dövme
Saf yassı ürün (sac, plaka) kolayca şekillendirilebilir, ancak işleme metalin geri esneme eğilimini hesaba katmalıdır. Bu özellikle bazı yüksek mukavemetli alaşımlar için geçerlidir. Dövmede kullanılan yüksek sıcaklıklarda havadaki oksijene maruz kalma, yorulma özelliklerini kötüleştiren "alfa durumu" adı verilen, oksijen açısından zengin kırılgan bir metalik yüzey tabakasının oluşmasına neden olur, bu nedenle öğütme, aşındırma veya elektrokimyasal işlemle çıkarılması gerekir.

Uygulamalar

Titanyum, çelikte (ferro-titanyum) tane boyutunu küçültmek ve oksit giderici olarak ve paslanmaz çelikte karbon içeriğini azaltmak için kullanılır. Titanyum genellikle alüminyum (tane boyutunu inceltmek için), vanadyum, bakır (sertleştirmek için), demir, manganez, molibden ve diğer metallerle alaşımlanır. Titanyum değirmen ürünleri (sac, levha, çubuk, tel, dövme, döküm) endüstriyel, havacılık, eğlence ve gelişmekte olan pazarlarda uygulama bulmaktadır. Toz haline getirilmiş titanyum, piroteknikte parlak yanan parçacıkların kaynağı olarak kullanılır.

Pigmentler, katkı maddeleri ve kaplamalar

Tüm titanyum cevherinin yaklaşık %95'i, titanyum dioksite () dönüştürülerek, boya, kağıt, diş macunu ve plastiklerde kullanılan yoğun beyaz kalıcı bir pigment yapımında ayrıca çimento, değerli taşlar kağıtta (optik opaklaştırıcı olarak) ve kompozit oltalar ve golf malzemelerinde güçlendirici olarak kullanılır.

TiO2 pigmenti kimyasal olarak inerttir, güneş ışığında solmaya karşı dirençlidir ve çok opaktır: ev plastiklerinin çoğunu oluşturan kahverengi veya gri kimyasallara saf ve parlak bir beyaz renk verir. Doğada, bu bileşik anataz, brokit ve rutil minerallerinde bulunur. Titanyum dioksit ile yapılan boya, aşırı sıcaklıklarda ve deniz ortamlarında iyi sonuç verir. Saf titanyum dioksit çok yüksek bir kırılma indisi ve elmastan daha yüksek bir optik dağılıma dağılma sahiptir.Titanyum dioksit çok önemli bir pigment olmasının yanı sıra güneş kremlerinde de kullanılmaktadır.

Havacılık ve denizcilikte
Titanyum alaşımları yüksek gerilme mukavemeti/yoğunluk oranı, yüksek korozyon direnci, yorulma direnci, yüksek çatlama direnci ve sürünmeden orta derecede yüksek sıcaklıklara dayanma kabiliyetine sahip olduklarından, uçaklarda, zırh kaplamada, donanma gemileri, uzay araçları ve füzelerde kullanılırlar. Bu uygulamalar için titanyum, kritik yapısal parçalar, yangın duvarları, iniş takımları, egzoz kanalları (helikopterler) ve hidrolik sistemler dahil olmak üzere çeşitli bileşenleri üretmek için alüminyum, zirkonyum, nikel, vanadyum ve diğer elementlerle alaşımlanır. Aslında, üretilen tüm titanyum metalinin yaklaşık üçte ikisi uçak motorları ve çerçevelerinde kullanılmaktadır. Titanyum 6AL-4V alaşımı, uçak uygulamalarında kullanılan tüm alaşımların neredeyse %50'sini oluşturur.

Lockheed A-12 ve onun gelişimi olan SR-71 "Blackbird" titanyumun kullanıldığı ilk uçak gövdelerindendi ve modern askeri ve ticari uçaklarda çok daha geniş bir kullanımın yolunu açtı. Birçok uçağın üretiminde büyük miktarda titanyum değirmen ürünleri kullanılmaktadır, örneğin (aşağıdaki değerler kullanılan ham değirmen ürünlerinin miktarıdır 116 Boeing 787'de 116, Airbus A380'de 77, Boeing 777'de 59, Boeing 747'de 45, Boeing 737'de 18, Airbus A340'ta 32, Airbus A330'da 18 ve Airbus' A320'de 12 metrik ton. Uçak motoru uygulamalarında, rotorlar, kompresör kanatları, hidrolik sistem bileşenleri ve makine daireleri için titanyum kullanılır. Jet motorlarında erken bir kullanım, 1950'lerde Orenda Iroquoista gerçekleşti.

Titanyum deniz suyuyla korozyona dayanıklı olduğu için tuzdan arındırma tesislerinde, kardan mili, arma ve ısı eşanjörleri yapımında; tuzlu su akvaryumları için ısıtıcı-soğutucular, misina ve lider ve dalgıç bıçaklarında kullanılır. Titanyum, bilim ve ordu için okyanusta konuşlandırılmış gözetleme ve izleme cihazlarının mahfazalarında ve bileşenlerinde kullanılır. Eski Sovyetler Birliği, titanyum alaşımlarından gövdeli denizaltılar yapmak için teknikler geliştirdi.

Titanyum, Juno uzay aracının kasasının duvarlarında yerleşik elektronikleri korumak için kullanılıyor.

Sanayi

Titanyum boru ve proses ekipmanları (ısı eşanjörleri, tanklar, proses kapları, valfler) öncelikle korozyon direnci için kimya ve petrokimya endüstrilerinde kullanılmaktadır. Spesifik alaşımlar, yüksek mukavemetleri (örn: titanyum beta C alaşımı), korozyon dirençleri veya her ikisi için, petrol ve gaz kuyularında ve nikel hidrometalurjisinde kullanılır. Kağıt hamuru ve kağıt endüstrisi, sodyum hipoklorit veya ıslak klor gazı (ağartıcıda) gibi aşındırıcı ortamlara maruz kalan proses ekipmanlarında titanyum kullanır. Diğer uygulamalar arasında ultrasonik kaynak, dalga lehimleme, ve püskürtme bulunur.

Renksiz bir sıvı olan titanyum tetraklorür (TiCl4), TiO2 yapma sürecinde önemlidir ve ayrıca Ziegler-Natta katalizörünü üretmek için kullanılır. Titanyum tetraklorür camı iridize etmek için de kullanılır. Nemli havada güçlü bir şekilde duman çıkardığı için duman perdesi yapmak için kullanılır.

Tüketici ve mimari

Titanyum metal, otomotiv uygulamalarında, özellikle düşük ağırlık, yüksek mukavemet ve sertliğin kritik olduğu otomobil ve motosiklet yarışlarında kullanılır. Metal, genel tüketici pazarı için pahalıdır, ancak bazı son model Korvetler titanyum egzozlarla üretilmiştir, ve bir Corvette Z06'nın LT4 süper şarjlı motoru hafif, katı titanyum emme valfleri kullanır.

Titanyum birçok spor ürününde kullanılır: tenis raketleri, golf  ve lakros sopaları; kasklar ve bisiklet çerçeveleri ve bileşenleri. Bisiklet üretimi için ana malzeme olmasa da, titanyum bisikletler yarış takımları ve macera bisikletçileri tarafından kullanılmıştır.

Titanyum alaşımları, oldukça pahalı ancak dayanıklı, uzun ömürlü, hafif ve cilt alerjisine neden olmayan gözlük çerçevelerinde kullanılmaktadır. Sırt çantası tencere ve yemek kapları için yaygın bir malzemedir. Geleneksel çelik veya alüminyum alternatiflerinden daha pahalı olmasına rağmen, titanyum ürünler güçten ödün vermeden önemli ölçüde daha hafif olabilir. At nalı, daha hafif ve  dayanıklı olduğu için nalbantlar tarafından çeliğe tercih edilir.

Titanyumun paslanmaz çelik ve alüminyum gibi diğer metallere karşı mukavemet üstünlüğü ve hafifliği nedeniyle ve metal işleme tekniklerindeki son gelişmeler nedeniyle, kullanımı ateşli silah imalatında yaygınlaştı. Birincil kullanımlar arasında tabanca çerçeveleri ve tabanca silindirleri bulunur. Aynı sebeplerden dolayı dizüstü bilgisayarların gövdesinde de kullanılmaktadır (Örneğin Apple'ın PowerBook serisinde).

Kürekler, bıçak sapları ve el fenerleri gibi bazı lüks hafif ve dayanıklı aletler titanyum veya alaşımlarından yapılmıştır.

Takı

Dayanıklılığı nedeniyle titanyum, tasarımcı takıları  (titanyum yüzükler) için daha popüler hale geldi. İnert olması, alerjisi olanlar veya yüzme havuzu gibi ortamlarda takı takacak olanlar için iyi bir seçimdir. Titanyum ayrıca 24 ayar altın olarak pazarlanabilen bir alaşım üretmek için altınla alaşımlanır çünkü %1' Ti alaşımı daha düşük bir işaret gerektirmez. Ortaya çıkan alaşım kabaca 14 ayar altının sertliğinde ve saf 24 ayar altından daha dayanıklıdır.

Titanyumun dayanıklılığı, hafifliği ve göçme ve korozyon direnci, onu saat kasaları için kullanışlı kılar. Bazı sanatçılar heykel, dekoratif obje ve mobilyalar üretmek için titanyum ile çalışırlar.

Titanyum, yüzey oksit tabakasının kalınlığını değiştirmek için anotlanabilir, bu da optik girişim saçaklarına ve çeşitli parlak renklere neden olur. Bu renklendirme ve kimyasal inertlik ile titanyum, vücut piercingi için popüler bir metaldir.

Titanyum, özel dolaşımda olmayan madeni para ve madalyalarda da küçük bir kullanıma sahiptir. 1999'da Cebelitarık, milenyum kutlaması için dünyanın ilk titanyum madeni parasını çıkardı. Avustralya rugby ligi takımı Gold Coast Titans, yılın oyuncusuna saf titanyum madalyası veriyor.

Tıbbi
Titanyum biyolojik olarak uyumlu olduğundan (toksik olmadığı ve vücut tarafından reddedilmediği için), kalça topları ve yuvaları gibi implantlar ve 20' yıla kadar yerinde kalabilen diş implantları ve cerrahi aletler dahil birçok tıbbi kullanıma sahiptir. Titanyum genellikle yaklaşık %4 alüminyum veya %6 Al ve %4 vanadyum ile alaşımlanır.

Titanyum, diş implantlarında 30 yılı aşkın bir süre kullanıma olanak tanıyan doğal bir osseointegrasyon yeteneğiyle özellikle ortopedik implantlar için de kullanışlıdır. Bunlar, titanyumun düşük esneklik modülünden (Young modülü), bu tür cihazların tamir etmesi amaçlanan kemiğinkiyle daha yakından eşleşmesinden yararlanır. Sonuç olarak, iskelet yükü kemik ve implant arasında daha eşit bir şekilde paylaşılır, bu da ortopedik implantların sınırlarında meydana gelen stres kalkanı ve periprostetik kemik kırıkları nedeniyle daha düşük kemik degradasyonu insidansına yol açar. Bununla birlikte, titanyum alaşımlarının sertliği hala kemiğin iki katından fazladır, bu nedenle bitişik kemik büyük ölçüde azaltılmış bir yük taşır ve bozulabilir.

Titanyum ferromanyetik olmadığından, titanyum implantlı hastalar manyetik rezonans görüntülemede güvenle incelenebilirler. Titanyumu vücuda implantasyon için hazırlamak için malzeme yüzey atomlarını uzaklaştıran ve anında oksitlenen taze titanyumu açığa çıkaran yüksek sıcaklıkta bir "plazma arkı"na tabi tutulur.

Üretim tekniklerindeki modern gelişmeler, titanyumun ortopedik implant uygulamalarında kullanım potansiyelini artırmıştır. Karmaşık implant iskelet tasarımları, hastaya özel uygulamalara ve artan implant osseoentegrasyonuna izin veren titanyum alaşımları kullanılarak, 3D yazıcılarda elde edilebilir.

Titanyum, görüntü kılavuzlu cerrahide kullanılan cerrahi aletlerin yanı sıra tekerlekli sandalyeler, koltuk değnekleri ve yüksek mukavemet ve düşük ağırlığın istendiği diğer ürünler için de kullanılır.

Titanyum dioksit nanoparçacıkları elektronikte, farmasötik ve kozmetiklerin eldesinde yaygın olarak kullanılmaktadır.

Nükleer atık depolama
Korozyon direnci nedeniyle, nükleer atıkların uzun süreli depolanması için titanyumdan yapılmış, 100.000 yıldan uzun ömürlü konteynerlerin, malzeme kusurlarını en aza indiren üretim koşullarıyla mümkün olduğu düşünülüyor. Ömürlerini artırmak için başka türdeki kapların üzerine bir titanyum "damlama kalkanı" da takılabilir.

Önlemler
Titanyum insan vücudunda herhangi bir doğal rol oynamayan, yüksek dozlarda bile toksik olayan bir elementtir. Tahmini olarak her gün 0.8 miligram titanyum insan tarafından alınır, ancak çoğu dokularda emilmeden geçer. Bununla birlikte, bazen silika içeren dokularda biyolojik olarak birikebilir. Bir çalışma, titanyum ve sarı tırnak sendromu arasında olası bir bağlantı olduğunu gösteriyor.

Toz veya metal talaşı formunda önemli bir yangın tehlikesi ve havada ısıtıldığında bir patlama tehlikesi oluşturur. Bir titanyum yangınını söndürmek için su ve karbondioksit etkisizdir; Bunun yerine D sınıfı kuru toz maddeler kullanılmalıdır.

Klor üretiminde veya işlenmesinde kullanıldığında, titanyum-klor yangınına neden olabilir; kuru klor gazına maruz bırakılmamalıdır.

Titanyumun oksitlenmemiş taze bir yüzeyi sıvı oksijenle temas ettiğinde alev alabilir.

Bitkilerde işlev

Bitkilerde bilinmeyen bir mekanizma, karbonhidrat üretimi ve büyümeyi teşvik etmek için titanyum kullanabilir. Bu, çoğu bitkinin neden milyonda 1 kısım (ppm) titanyum içerdiğini açıklayabilir. Atkuyruğu ve ısırgan 80' ppme kadar içerir.

Dipnotlar

Kaynakça

Geçiş metalleri
Piroteknik yakıtlar
Elementler
Biyomateryallar
Titanyum

Titanyum


O lacrimă de fată este un film românesc din 1980 regizat de Iosif Demian. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dorel Vișan, George Negoescu și Lujza Orosz.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Dorel Vișan — "Bunicul", maior de miliție
 George Negoescu — Panaitescu, ofițer de miliție, șoferul și ajutorul "Bunicului"
 Lujza Orosz — Iustina, fiica lui Crăciun, gazda Anei Draga (menționată Luiza Orosz)
 George Bosun — Vasile Urdăreanu, președintele cooperativei agricole de producție din Sălcioara
 Costel Rădulescu — Apostol Moraru, învățător pensionar
 Horia Baciu — Iona Corbei, brigadier agricol, care a fost mai demult sluga lui Crăciun și iubitul Savetei Turdean
 Dragoș Pâslaru — plutonierul Ion Amariei, șefului postului local de miliție
 Daniel Dumitrescu — Pricope Turdean, iubitul Anei Draga, militar în termen
 Anton Aftenie — Crăciun, tatăl Iustinei, un fost bogătaș al satului înainte de colectivizare
 Mihai Oroveanu
 Maria Necșe
 Petre Felezeu
 Simona Constantinescu
 Petre Bucșe
 Marin Ispir
 Mihai Dragotă
 Vasile Iușan
 Petre Dondoș
 Mihaela Grozavu
 Ioana Crăciun

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.517.009 spectatori de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Vezi și
 1980 în film

Legături externe

Filme din 1980
Filme regizate de Iosif Demian
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

O lacrimă de fată


Blue's Room (El cuarto de Blue en Hispanoamérica) es una serie de televisión de niños y spin-off de la serie popular Las pistas de Blue creada por Traci Paige Jonhson y Angela C. Santomero.

Personajes

Los personajes de Blue's Room, son títeres que se pueden mover. Además Blue ya puede hablar aparte de ladrar como un perro.

Episodios

Curiosidades
 Todd Kessler el segundo creador de las Pistas de Blue se retiró porque no pudo crear y actualizar a Blue.

 Blue ya puede hablar y no solo ladrar (Solo ladra en Las pistas de Blue)

 Blue tiene nuevos amigos aparte de los de las pistas de Blue Serie original: Polka Dots Spots, Roar E. Saurus, Fred y Manchitas.

 Donovan Patton aparece en Blue's Room que Steve Burns (Solo en la Serie original), Donovan actúa como Joe junto con Blue y Manchitas para encontrar la gorra de pato, su amigo.

Doblaje

Latinoamérica
Doblaje para Latinoamérica

Reparto:

Videojuegos
 THQ creó el videojuego "Blue's Room Blue Talks", que está en venta desde noviembre de 2004.

Referencias

Véase también
 Las pistas de Blue
 Nick Jr

Enlaces externos
 Sitio oficial de Blue's Room (en inglés)
 Blue's Room en Internet Movie Database (en inglés)

Series de televisión infantiles
Programas de televisión educativos
Televisión de Estados Unidos
Series de televisión  canceladas
Series de televisión derivadas
Series de televisión de Nick Jr.
Series dobladas al español en Venezuela

Blue's Room