Une pouge est une monnaie médiévale française.
 En contexte culturel et linguistique français occitan, une pouge est un chemin ou une route en position de crête.

Homonymie

Pouge (homonymie)


ليلة الريش، هي رواية للاديب جمال ناجي أنجزت في العام 2004 ونشرتها المؤسسة العربية للدراسات والنشر - بيروت، وهي تعتبر واحدة من الروايات النادرة التي استطاعت ترويض لغة المال والاقتصاد واقتيادها إلى ساحة الأدب والإبداع، وهي تبحث في قضايا المدينة العربية وشراستها واضطراب العلاقات فيها، وتحولها نحو المنفعة الصرفة بمنأى عن الجوانب الإنسانية والعاطفية.

ملخص الرواية
تتحدث الرواية عن عالم البنوك والمال من خلال تأسيس مصرف يتطور وينمو إلى ان ينتشر في أنحاء العالم، وتتطرق إلى الفلسفة الكامنة وراء هذا النجاح وما اعترضه من عقبات كادت تودي به، إضافة إلى بروز الوعي النقابي لدى العاملين في المصرف وانتفاضتهم واصطدامهم مع إدارته التي يمثلها «الحاج خليل المحمود» ومدراء دوائر المصرف، حيث يقود هذه الانتفاضة موظف اسمه «عامر الحاوي» الذي يلعب دورا أساسيا في تغيير أنماط التفكير والتعامل التي ينتهجها اصحاب رؤوس الأموال في تعاملهم مع القوى المنتجة، وتترافق هذه الأحداث مع علاقة حب تنشأ بين عامر الحاوي و«واحة» التي تمثل مفصلا مهما في حياته، وملهما له في حراكه النقابي وإقباله على الحياة، ويتوازى مع هذه العلاقة قصة حب بين مدير المصرف «الحاج خليل المحمود» وبين امرأة إيطالية «كلاوديا» التي تمارس دور المهديء الجسدي والنفسي له في ظروف توتره وانفعالاته واحتقاناته التي تبلغ ذروتها حين يفقد صلته بالواقع المادي ويعيش في عوالمه الذهنية التي تؤدي إلى اضطرابه وعزله من منصبه وتخلي صديقته «كلاوديا» عنه، ثم تسليم المهمة لإبنه «رجب» الذي يقود حملة تحديث وأتمتة في المصرف ويتخلص من عدد كبير من الرؤوس التي تحكمت بإدارة البنك كي يستبدلها بطاقات شابة قادرة على التعامل مع المتطلبات الجديدة للعولمة وانعكاساتها المالية والمصرفية، لكنه يجد نفسه من جديد أمام انتفاضة العاملين ومطالبهم بقيادة عامر الحاوي ولجنته التي تمتد لتطال عمق إدارة المصرف، وفي مقابل ذلك يتمكن رجب من حل مشكلة الموظفين بدهاء من خلال سلطة المال، ويقوض تحرك الموظفين، ويجد عامر الحاوي نفسه في النهاية معزولا ولا يبقى له سوى علاقة الحب التي تربطه بـ«واحة».

دراسة الرواية
تكشف هذه الرواية عن قرب، ما ينطوي عليه عالم المال من أسرار وفلسفات وأفكار تختلف عما هو متداول، وهي الأسرار التي تقف وراء ما يحقق البنك من قفزات، إضافة إلى الأساليب الغريبة التي يتبعها للالتفاف على قضايا العاملين فيه وحل الإشكالات مع السلطات النقدية في البلاد، كذلك استعداد أصحاب رؤوس المال لتغيير وجهاتهم وفقا لما تمليه عليهم مصالحهم، بعيدا عن الاعتبارات الإنسانية أو غيرها.

الشهادة الإبداعية للرواية
في شهادته الإبداعية «كل السلطة للحساب» التي قرأها في كل من القاهرة وعمان بمناسبة توقيع روايته «ليلة الريش»، يقول جمال ناجي:
 (ربما نتذكر بعد حين، أننا صحونا من سباتنا وذهولنا، فوجدنا ان اعماقنا قد أقفرت، وخيولنا نفقت، وأرواحنا حزمت امتعتها استعدادا للرحيل، وان هذا العالم بات يحملنا ويستضيفنا على مضض بسبب استبداد الحساب بنا، وبسبب استخفافنا بالحزن الذي يغزونا كلما التفتنا حولنا ورأينا جثث عواطفنا الممزقة على الأرصفة، ومعاقل براءتنا التي فرت واختفت بين رزم النقود، فداستها مداحل الخبث الحسابي الذي احتلنا وشطب العفاف من حياتنا.)

روايات 2007
روايات أردنية

ليلة الريش


Die Liga II 2010/11 war die 71. Spielzeit der zweithöchsten rumänischen Fußballliga. Sie begann am 28. August 2010 und endete am 4. Juni 2011. Von Anfang Dezember 2010 bis Anfang März 2011 ruhte der Spielbetrieb (Winterpause). Aufsteiger in die Liga 1 waren Ceahlăul Piatra Neamț, CS Concordia Chiajna, Petrolul Ploiești, CS Mioveni und CSU Voința Sibiu.

Modus
Die Liga II wurde in zwei Staffeln mit jeweils 16 Mannschaften ausgetragen. Die beiden erstplatzierten Mannschaften jeder Staffel stiegen in die Liga 1 auf, während die drei letztplatzierten Teams in die Liga III absteigen mussten. Zweite Mannschaften von Erstligisten, Vereine, die vor weniger als drei Jahren gegründet worden waren, sowie wie Vereine mit Steuerschulden waren nicht aufstiegsberechtigt. Für einen Sieg gab es drei Punkte, für ein Unentschieden einen und für eine Niederlage keinen Punkt. Bei Punktgleichheit am Saisonende entschied nicht die Tordifferenz, sondern der direkte Vergleich.

Da aus der Liga 1 fünf Mannschaften absteigen mussten, wurden Relegationsspiele angesetzt, um den frei gewordenen Platz zu besetzen.

Staffel 1

Staffel 2

Relegation

|}
Dadurch stieg CSU Voința Sibiu in die Liga 1 auf.

Weblinks
 Staffel 1 auf romaniansoccer.ro (englisch)
 Staffel 2 auf romaniansoccer.ro (englisch)

Fußballsaison 2010/11
2010 11

Liga II 2010/11


Isotta Ingrid Rossellini (* 18. Juni 1952 in Rom als Isotta Ingrid Frieda Giuliana Rossellini) ist eine italienische Literaturwissenschaftlerin.

Leben
Isotta ist die Tochter von Ingrid Bergman und Roberto Rossellini; ihre Zwillingsschwester ist Isabella Rossellini. Sie hat einen Bruder, Roberto Ingmar Rossellini, eine Halbschwester, Pia Lindström, und einen Halbbruder, Renzo Rossellini.

An der Columbia University machte Ingrid Rossellini Abschlüsse als BS, MA und Ph.D. in Italienischer Literatur; ihre Dissertation über Petrarcas Canzoniere wurde 1995 veröffentlicht. Sie hat an der State University of New York at Stony Brook gelehrt und ist außerplanmäßige Professorin der New York University.

Von 1979 bis 1982 war sie mit Alberto Acciarito verheiratet; seit 1990 ist sie mit Richard Aborn verheiratet. Sie hat zwei Kinder, Francesca Aborn und Tommaso Rossellini.

Werke
 Rossellini, Ingrid: Know Thyself. DoubleDay Penguin, 2018, ISBN 978-0-385-54188-6.

Weblinks

 Rossellini im Stammbaum-Wiki
 Know Thyself (Verlagsseite)

Roberto Rossellini
Literaturwissenschaftler
Hochschullehrer (New York University)
Italiener
Geboren 1952
Frau

en:Ingrid Rossellini

Isotta Ingrid Rossellini


Heimgang (njemački: "Odlazak kući") je četvrti studijski album norveškog black metal-sastava Kampfar. Album je 26. rujna 2008. godine objavila diskografska kuća Napalm Records.

Popis pjesama

Osoblje
Kampfar
 II13 – bubnjevi, prateći vokali
 Dolk – vokali
 Thomas – gitara, klavijature
 Jon Bakker – bas-gitara
Ostalo osoblje
 Jon Lundin – naslovnica, fotografija
 Rune Jørgensen – produkcija, inženjer zvuka, miksanje
 Trine Sirnes Thorne – fotografija sastava
 Morten Lund – mastering

Izvori

Albumi iz 2008.
Albumi sastava Kampfar

Heimgang


L'église Notre-Dame-de-l'Assomption de Fronton est située sur la commune de Fronton, dans le département de la Haute-Garonne, en France.

Localisation
Elle est située rue de l'église au centre-ville, au nord de la mairie.

Historique
Consacrée par le pape Calixte II le 18 juillet 1119, une première église au  était attenante à une commanderie, dite « château », de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem.

L'édifice actuel date du  et a été érigé sur l'emplacement de la première église en grande partie détruite. Alors limitée à une nef unique de style gothique méridional, elle s'est enrichie de quatre chapelles latérales au . Le clocher est en fait une tour du « château » des Hospitaliers, le clocher initial, propre à l'église s'étant effondré en 1693.

En 1845, la voûte est ornée de peintures de l'atelier des frères Pedoya.

Elle est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Description
Vaste édifice construit en brique toulousaine avec de puissants contreforts.

Galerie

Mobilier
Plusieurs éléments mobiliers sont classés au titre des Monuments historiques :
 les fonts baptismaux du  en plomb et étain sont ornés à la partie supérieure de  à pinacle encadrant un crucifiement de Saint Michel ;
 le retable de la chapelle latérale est architecturé à niche, avec  : Vierge à l'Enfant, saint Dominique, sainte Catherine de Sienne ;
 l'orgue, œuvre de Bertrand Feuga en 1852 est classé. Il est encadré de deux statues représentant saint Pierre et saint Paul.
 Les stalles du chœur en deux série de  proviennent de l'Abbaye de Grandselve.

Valorisation du patrimoine

Références

Annexes

Liens internes
 Liste des monuments historiques de la Haute-Garonne (A-L).
 Liste des églises de la Haute-Garonne.

Liens externes

Fronton
Monument historique inscrit en 1981
Fronton

Église Notre-Dame-de-l'Assomption de Fronton


Die 35. Nordischen Junioren-Skiweltmeisterschaften 2012 und die in diesem Rahmen ausgetragenen 7. U-23-Langlauf-Weltmeisterschaften fanden vom 20. bis zum 26. Februar 2012 im türkischen Erzurum statt.

Langlauf U23 Männer

15 km Klassisch

Datum: 23. Februar 2012
68 Athleten erreichten das Ziel. Zwei Läufer gaben auf und zwei gemeldete erschienen nicht zum Start.

Sprint Freistil

Datum: 21. Februar 2012
68 Athleten waren für die Qualifikation gemeldet, sechs traten nicht an.

15 km klassisch + 15 km Freistil

Datum: 25. Februar 2012
58 Langläufer erreichten das Ziel, davon wurden fünf überrundet. Acht gaben während des Bewerbs auf und sechs Gemeldete waren nicht am Start.

Langlauf U23 Frauen

10 km Klassisch

Datum: 23. Februar 2012
Unter den 41 Starterinnen waren keine Sportlerinnen aus Österreich und der Schweiz. Eine Langläuferin musste aufgeben und 2 gemeldete waren nicht am Start.

Sprint Freistil

Datum: 21. Februar 2012
Unter den 40 Starterinnen, die die Qualifikation bestritten, war keine Teilnehmerin aus Österreich und der Schweiz. Vier gemeldete Läuferinnen waren nicht am Start.

7,5 km klassisch + 7,5 km Freistil

Datum: 25. Februar 2012
39 Athletinnen erreichten das Ziel, 2 Athletinnen gaben vorzeitig auf.

Langlauf Junioren

10 km klassisch

Datum: 22. Februar 2012
95 Starter waren gemeldet. Ein gemeldeter Teilnehmer trat nicht an, zwei Athleten erreichten nicht das Ziel.

Sprint Freistil

Datum: 20. Februar 2012
Insgesamt nahmen 92 Athleten an der Qualifikation teil, davon erreichten alle das Ziel.

10 km klassisch + 10 km Freistil

Datum: 24. Februar 2012
80 Athleten erreichten das Ziel, 7 gaben vorzeitig auf und ein gemeldeter Teilnehmer trat nicht an.

4x5 km Staffel

Datum: 26. Februar 2012
Insgesamt 19 Nationen meldeten eine Staffel für dieses Rennen und alle kamen ins Ziel.

Langlauf Juniorinnen

5 km Klassisch

Datum: 22. Februar 2012
741 Starterinnen waren gemeldet. Drei gemeldete Teilnehmerinnen traten nicht an, eine Athletin erreichte nicht das Ziel.

Sprint Freistil

Datum: '20. Februar 2012
Insgesamt nahmen 72 Athletinnen an der Qualifikation teil, eine gemeldete Läuferin trat nicht an

5 km Klassisch + 5 km Freistil

Datum: 24. Februar 2012
61 Athletinnen erreichten das Ziel, eine war nicht am Start und fünf gaben vorzeitig auf.

4x3,3 km Staffel

Datum: 26. Februar 2012
Insgesamt 12 Nationen meldeten eine Staffel für dieses Rennen und alle kamen ins Ziel.

Nordische Kombination Junioren

Gundersen (Normalschanze HS 109/10 km)

Datum: 22. Februar 2012
Alle 54 gemeldeten Läufer kamen ins Ziel

Gundersen (Normalschanze HS 109/5 km)

Datum: 25. Februar 2012
54 Athleten absolvierten das Springen, zwei davon traten nicht mehr zum Langlauf an und ein Kombinierer beendete den Langlauf vorzeitig.

Mannschaft (Normalschanze HS 109/4x5 km)

Datum: 24. Februar 2012

Skispringen Junioren

Normalschanze

Datum: 23. Februar 2012

Mannschaftsspringen Normalschanze

Datum: 25. Februar 2012

Skispringen Juniorinnen

Normalschanze

Datum: 23. Februar 2012

Mannschaftsspringen Normalschanze

Datum: 25. Februar 2012

Nationenwertung

Nationenwertung

Juniorennationenwertung

U23-Nationenwertung

Weblinks
  – Skilanglauf
  – Skispringen
  – Nordische Kombination

2012
Sportveranstaltung 2012
Sportveranstaltung in Erzurum
Nordische Skiweltmeisterschaften (Türkei)

Nordische Junioren-Skiweltmeisterschaften 2012


بورتوناي  هي مدينة في جمهورية داغستان في روسيا.

مراجع

المناطق الريفية في منطقة كازبيكوفسكي
مدن داغستان
مراكز ريفية في داغستان

بورتوناي


Skibstrup er navnet på en bymæssig bebyggelse i Hellebæk øst for Hornbæk Plantage mellem Hornbæk og Hellebæk i Helsingør Kommune.

Skibstrup hørte oprindeligt under Tikøb sogn, senere Hornbæk-Hellebæk sogn, Lynge-Kronborg herred, Frederiksborg amt.

Historie

Ifølge matriklen fra 1682 bestod Skibstrup da af 7 gårde med jord og 3 huse uden jord, i alt 130,0 tdr. land dyrket areal til en værdi af 32,5 tdr. htk. Driftsformen var trevangsbrug. Bønderne lod deres korn male på "Esseroms Mølle og udj Dronningens Mølle, sampt paa Helsingiørs Veyr Møller".

I forbindelse med Helsingør-Hornbæk Banens anlæggelse i 1906 (senere forlænget til Gilleleje) blev der oprettet et trinbræt ved Skibstrup. Efterfølgende voksede bebyggelsen, først langs Kattegatkysten men senere længere inde i land. Det var dog først efter Kommunalreformen i 1970, at Skibstrups marker blev inddraget i bebyggelsesudviklingen.

Noter

Litteratur
 Karl-Erik Frandsen: Vang og tægt. Studier over dyrkningssystemer og agrarstrukturer i Danmarks landsbyer 1682-83 (Bygd 1983),
 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688. Udgivet efter hans Død paa Bekostning af Carlsbergfondet (København MCMXXVIII; Reprotryk for Landbohistorisk Selskab, København 1975),
 Lars Bjørn Madsen: En beskrivelse af Tikøb Sogn i året 1681; Helsingør Kommunes Museer 1997;

Hellebæk
Bydele og forstæder i Danmark

Skibstrup


Robert Fischer (* 2. Oktober 1954 in Greven, auch: Robert Fischer-Ettel, Pseudonym: Robert J. Kirberg) ist ein deutscher Filmpublizist, Regisseur und Filmhistoriker.

Leben und Wirken
Robert Fischer begann seine Karriere als Filmpublizist 1974 mit ersten Veröffentlichungen im Branchen-Informationsdienst Film-Telegramm Hamburg.

Von 1975 bis 1980 studierte er Publizistik, Germanistik und Kunstgeschichte an der Westfälischen Wilhelms-Universität in Münster, sowie der Ludwig-Maximilians-Universität München. Während des Studiums war er bereits für Kritiken und Festivalberichte für die Fachzeitschrift Evangelischer Filmbeobachter verantwortlich.

In seiner Arbeit als freiberuflicher Filmpublizist und -journalist veröffentlichte er zahlreiche Beiträge in den Fachzeitschriften epd Film und steadycam, sowie eigene Buchpublikationen. 1984 trat er eine Stelle als Korrespondent des Londoner Filmfachblattes Screen International an und arbeitete gleichzeitig bis 1990 als deutscher Redakteur des Festivalmagazins Journal anlässlich der Berlinale.

Von 1986 bis 1994 war Fischer verantwortlicher Redakteur des offiziellen Festival-Kataloges des Filmfests München, seit 1992 ist er außerdem Mitglied des Programm-Auswahlgremiums Internationaler Film. Von 1995 bis 1999 war er stellvertretender bzw. kommissarischer Leiter des Filmmuseums des Münchner Stadtmuseums, bevor er sich hauptsächlich seiner Tätigkeit als Dokumentarfilmer widmete.

Von 2000 bis 2002 nahm er Lehraufträge der Hochschule für Fernsehen und Film München und der Filmakademie Baden-Württemberg wahr.

Zusammen mit Herbert Klemens gründete Fischer 1993 das filmhistorische Bildarchiv Filmbild Fundus, das von der Stummfilmzeit bis heute ca. eine Million Motive erfasst und damit nach eigenen Angaben zu den größten privaten Filmbildarchiven Deutschlands zählt.

Robert Fischer konzeptionierte und realisierte Ausstellungen zum Thema Film in Berlin, Wien, München und Frankfurt. Er erarbeitete Synchronbücher überwiegend für französische Filme und übernahm zahlreiche Untertitelungen.

Robert Fischer war unter anderem in folgenden Auswahlgremien vertreten:
 FIPRESCI Jury der Filmfestivals in Cannes und San Sebastián
 Deutsche Oscar-Nominierungsjury
 Deutsche Vorauswahljury des Europäischen Filmpreises
 Beirat des Verbands der deutschen Filmkritik

Publikationen

Autor
 Regie: Alfred Hitchcock. Eine Bilddokumentation seiner Kunst. Programm Roloff und Seeßlen, Schondorf 1979, ISBN 3-88144-132-8.
 mit Joe Hembus: Der neue deutsche Film 1960–1980. Goldmann, München 1981, ISBN 3-442-10211-1.
 Die letzte Metro. Film von François Truffaut (=Schriftenreihe Truffaut Band 3). Filmland-Presse, München 1982.
 als Robert J. Kirberg: Steve McQueen – seine Filme, sein Leben. Heyne, München 1985, ISBN 3-453-86081-0.
 mit Joe Hembus und Paolo Taggi: Il nuovo cinema tedesco 1960–1986. Gremese Editore, Rom 1987, ISBN 88-7605-282-8.
 Sanftmut und Gewalt: der Regisseur und Schauspieler Bernhard Wicki. Edition Filmwerkstatt, Essen 1991, ISBN 3-9807175-6-9.
 David Lynch. Die dunkle Seite der Seele. 3. Auflage, Heyne, München 1992, ISBN 3-453-05240-4.
 Jodie Foster – Hollywoods Wunderkind. 2. Auflage, Heyne, München 1993, ISBN 3-453-05975-1.
 Isabella Rossellini. Faszination eines Gesichts. Heyne, München 1994, ISBN 3-453-07319-3.
 mit Peter Sloterdijk, Klaus Theweleit, Andreas Rost (Hrsg.): Bilder der Gewalt. Mit einer Kontroverse zwischen Hans Günter Pflaum und Klaus Schreyer. Frankfurt am Main 1994, ISBN 3-88661-153-1.
 Bernhard Wicki: Regisseur und Schauspieler. Heyne, München 1994, ISBN 3-453-08515-9.
 Vivement Truffaut! Fotos, Plakate, Motive aus der Sammlung Robert Fischer. CICIM, München 1994, ISBN 3-920727-10-X.
 mit Peter Körte, Georg Seeßlen: Quentin Tarantino. 4. Auflage, Bertz + Fischer, Berlin 2004, ISBN 3-929470-88-8.

Herausgeber
 François Truffaut, Elmar Elling: Jules und Jim. Film von François Truffaut (=Schriftenreihe Truffaut Band 1). Filmland-Presse, München 1981, ISBN 3-88690-045-2.
 François Truffaut, Karl-Dietmar Möller: Fahrenheit 451. Film von François Truffaut Filmland-presse, München 1982, ISBN 3-88690-046-0.
 François Truffaut: Briefe 1945–1984. vgs, Köln 1990, ISBN 3-8025-2188-9.
 Michael Althen, Edward Dmytryk: Edward Dmytryk – film director. Edition Filmwerkstatt, Essen 1990, ISBN 3-9802581-0-6.
 Monsieur Truffaut, wie haben Sie das gemacht? François Truffaut im Gespräch mit José-Maria Berzosa, Jean Collet und Jérôme Prieur. vgs, Köln 1991, ISBN 3-8025-2199-4.
 François Truffaut: Die Filme meines Lebens. Aufsätze und Kritiken. Frankfurt am Main 1997, ISBN 3-88661-174-4
 François Truffaut: Die Lust am Sehen. Frankfurt am Main 1999, ISBN 3-88661-215-5.
 Antoine de Baecque, Serge Toubiana: François Truffaut : Biographie. vgs, Köln 1999, ISBN 3-8025-2543-4.
 François Truffaut, Alfred Hitchcock: Truffaut/Hitchcock – Vollständige Ausgabe (=Mr. Hitchcock, wie haben Sie das gemacht?). Diana, München/Zürich 1999, ISBN 3-8284-5021-0.
 Rui Nogueira, Jean-Pierre Melville: Kino der Nacht. Gespräche mit Jean-Pierre Melville. Alexander, Berlin 2002, ISBN 3-89581-075-4.
 André Bazin: Was ist Film? Alexander, Berlin 2004, ISBN 3-89581-062-2.
 Robert Bresson: Notizen zum Kinematographen. Alexander, Berlin 2007, ISBN 3-89581-173-4.
 und Übersetzer: Éric Rohmer/Claude Chabrol: Hitchcock. Alexander-Verlag, Berlin/Köln 2013, ISBN 978-3-89581-280-4.

Filme
 Strange behaviour of moving pictures (1978, Regie, Drehbuch, Produktion, Schnitt)
 La niña de tus ojos (1998, Dialogue Coach, Darsteller)
 Monsieur Truffaut trifft Mr. Hitchcock (1999, Regie, Drehbuch)
 Höre nie auf anzufangen – Der Ufa-Star Carola Höhn (2000, Regie, Drehbuch)
 Milos Forman: Kino ist Wahrheit (2000, Regie, Drehbuch)
 Fassbinder in Hollywood (2002, Regie)
 Working with François Truffaut: Claude de Givray and Bernard Revon, Co-Writers (2003, Neubearbeitung, Schnitt)
 Dalton Trumbo: Rebell in Hollywood (2006, Regie, Drehbuch)
 Ernst Lubitsch in Berlin – Von der Schönhauser Allee nach Hollywood (2006, Regie, Drehbuch)
 Von der Liebe und den Zwängen: Mutmaßungen über Fassbinders "Ich will doch nur, daß ihr mich liebt" (2010, Regie, Drehbuch)
 Starting Out: The Making of Jerzy Skolimowski's Deep End (2011, Regie, Drehbuch)
 The Cinema and its Double – Rainer Werner Fassbinder's "Despair" Revisited (2011, Regie, Drehbuch)
 Swan Song: The Story of Billy Wilder's Fedora (2014, Regie, Drehbuch, Produktion)
 Auf eigenen Schwingen: Die Visionen des Sir Hubert von Herkomer (2014, Regie, Drehbuch, Produktion)
 Return to Beethoven Street: Sam Fuller in Germany (2016, Regie, Drehbuch, Produktion)
 Das Arturo-Projekt (2022 Regie, Drehbuch, Schnitt, Produktion)

Außerdem zeichnete Fischer seit 2003 diverse Interview-Filme auf, die als Bonusmaterial von unter anderem The Criterion Collection und Fantoma vertrieben werden.

Auszeichnungen
Fischer ist Träger des Ordre des Arts et des Lettres für seine Verdienste um den französischen Film in Deutschland, verliehen durch Kulturminister Jack Lang am 15. Juni 1990. Fischer gewann als Autor 1990, 1991 und 1997 die Leserumfrage des epd Film zum Filmbuch des Jahres.

Weblinks

 Informationen zu Robert Fischer auf fictionfactoryfilm.de

Einzelnachweise

Publizist
Filmregisseur
Träger des französischen Nationalverdienstordens (Ausprägung unbekannt)
Träger des Ordre des Arts et des Lettres
Deutscher
Geboren 1954
Mann

Robert Fischer (Filmpublizist)


La Ruta de Rhode Island 238, y abreviada R.I. 238 (en inglés: Rhode Island Route 238) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Rhode Island. La carretera inicia en el Sur desde la Goat Island Connector Road en Newport hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 2,4 km (1.5 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Rhode Island 238 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Rhode Island por sus siglas en inglés RIDOT.

Cruces
La Ruta de Rhode Island 238 es atravesada principalmente por la Avenida Van Zandt.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de RIDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Rhode Island
Newport (Rhode Island)
Condado de Newport

Ruta de Rhode Island 238


David Appel (, born 7 August 1950) is an Israeli businessman, general contractor, and Likud party activist.

Early life and education
Appel was raised by his grandparents, and educated in an ORT technical dormitory school in Magdiel, where he studied printing. He was not drafted into the IDF due to an injury sustained when printing machinery fell on his hand. At age 20 he joined the Likud youth organisation, where he formed lifelong friendships with many people who would later become influential Israeli politicians.

Career
In 1975 he opened a baby products store in Tel Aviv, which eventually became a national chain. He was also a partner in the Gazan UP-7 company. In 1977 he sold his chain and opened a general contracting firm with partner Shalom Prussak, which became state-recognised within three years and ultimately built thousands of housing units, many of them under contract for the Israeli Housing Ministry.

Corruption charges
The Attorney General of Israel ruled that between 1983 and 1986, Appel's contracting company had operated in a manner violating the law, and only 13 years later in 1997 he was cleared of all charges.

In 2003 the State again brought charges against Appel, this time dealing with four separate cases of bribery and dishonest business practices. The indictment charged that he had promised civil servants reelection in exchange for approving his projects in Central Israel, especially Lod and Giv'at Shmuel. Among those accused of accepting bribes were former MK Nehama Ronen, then director of the Environment Ministry, Israel Land Administration official Oded Tal, Lod mayor Benny Regev, and Giv'at Shmuel council head Zamir ben Ari.

In 2004 he was charged with bribing Israeli prime minister Ariel Sharon, in what became known as the Greek Island Affair, and was also charged with five other bribe offenses. Attorney General Menachem Mazuz eventually ruled that Sharon could not be charged with receiving bribes from Appel. As of September 2008 all but one bribery charge against Appel had been dropped.

In 2010 he was convicted of bribery and was sentenced to 3.5 years in prison. The accusation involved a bribe to Sharon to help win approval for a development in Greece. He also started bankruptcy proceedings. He submitted a bid to return to an active role in the Migdal Hazohar urban renewal project in the Giora neighborhood of Givat Schmuel in May 2016, which was two years after he finished his prison term in 2014.

References

Living people
1950 births
Israeli Jews
Israeli businesspeople

David Appel (businessman)


අබිරහස් රැසක් සඟවාගත් අරංගල කන්ද  අරංගල කන්ද මුදුනට පිවිසෙන්නෙකුට අංශක 360 ක දර්ශන පථයක් පහසුවෙන් නැරඹිය හැකිය. එය සැබැවින්ම විස්මය දනවන දසුනකි. ගල මුදුනේ සිට මාතලේ කලාපය, මහනුවර කලාපය, වීල්ෂයාර්, ඇටිපොල හා බ්‍රැන්ඩිගල පර්වතයන් ද, අම්බොක්කා මෙන්ම සමස්ත නකල්ස් කලාපයද රිවස්ටන් කඳු මුදුනද දිස්වෙයි.

සියවස් ගනනාවක අතීත උරැමයන් සගවාගත් මාතලේ දිස්ත්‍රික්කය යනු ලාංකීය ඉතිහාසයේ රන් අකුරින් ලියැවෙන බොහෝ මූලාශ්‍ර වලින් පිරි භුමියකි. අහස සිප ගන්නා යෝධ කඳු පන්තින්ගෙන් වටවී වසර පුරා රටම පෝෂණය කරන මහා දිය කඳුරුවලින් හෙබි මේ මනරම් ප්‍රදේශයේ අදටත් සැඟවී ඇති බෝහෝ දේ අතීත ශ්‍රී විභුතිය ලොවට කියාපායි.

ඒ අතර නාඋල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයට අරංගල කන්ද යනු එකී ඓතිහාසික පසුබිමට නෑකම් කියන තවත් දළ බෑවුම් සහිත කඳු පන්තියකි.

උසින් මීටර් 792ක් (ආසන්න වශයෙන් අඩි 2376 පමණ) පමණ වූ මේ අරංගල කන්ද තරණය කිරිම සුලු පටු කාර්යක් නොවේ. අරංගල යනු ප්‍රවාදාත්මක කතා රැසකින් සමන්විත කඳු පන්තියකි.

බෝවතැන්න ජලාශය ඉදිකර එය විවෘත කරන අවස්ථාවේ දී (එවකට සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක රජය) හේවීසි වැයීමට අරංගල කන්දට පිරිසක් නැගි බවත්, එහි දී කන්ද මුදුනේ සිට හේවිසි වැයූ බවත් පැරැන්නෝ අදටත් කියති.

අරංගල කඳු මුදුනේ දී හමුවන හුදකලා ස්ථම්භයක් වැනි ඉදිකිරීමක් දැකිය හැකිය. ඒ සම්බන්ධයෙන් වූ විවිධ ජනප්‍රවාද රැසක් නාඋල අවට ගම්මානවල අදටත් පවතියි.

වර්ෂ 1980 ගණන්වල දී භාවනානුයෝගී තාපසයෙකු අරංගල කන්දේ විසු බවත් ඔහු මියගිය පසු ඔහු සිහිවීම වෙනුවෙන් ස්ථම්භයක් ඉදිකළ බවත් ඇතැම්හු කියති.

තවකෙකු කියා සිටියේ ප්‍රදේශයේ ජීවත් වු පැරණි ගම් මුලාදෑනිවරයෙකු වෙනුවෙන් ඔහුගේ භෂ්මාවශේෂ තැම්පත් කර සොහොනක් බැඳ ඇති බවයි.

මේ අතර තවත් පිරිසක් කියා සිටියේ අරංගල කන්දේ පිහිටි නිධානයක් ගොඩ ගෙන ඒ වෙනුවෙන් ගල මුදුනේ අතීතයේ දී චෛත්‍යක් සෑදු බවයි. මේ වනවිට එම පවුලේ කිසිවෙකු ජීවතුන් අතර නොමැති බවත් එයට හේතුව වී ඇත්තේ නිධාන ගොඩ ගැනීම බවත් ඔවුහු කියති.

කෙසේ වෙතත් ඉතා දැකුම්කලුව තැනූ මෙම ඉදිකිරීම විවිධ නිධන් හොරුන්ගේ ග්‍රහණයට නතු වී ඇති බවට සාධක අපට දැකගන්නට හැකි විය.

අරංගල කන්ද තරණයේ දී අතර මඟ හමුවන තවත් වැදගත් ස්ථාන වන්නේ පැරණි ගල් ගුහාවන්ය. විවිධ අවස්ථාවන්හි දී නාවාතැන් ගැනීමට හැකි වන ලෙස සැකසු මෙම ගල් ගුහා සම්පූර්ණයෙන්ම ස්වාභාවික පිහිටීම්ය. ලොඹු ඩැහැගන්වන අඩවන් කරන ලද ගල් කුලක් මේ ලෙන් කුටි වලට ඉහළින් ඇත්තේය.

කිසියම් ප්‍රභුවරයෙකුට ආරක්ෂාව පිණිස හෝ යම් සතුරු පිරිසකට පහරදීම සඳහා සැකසූ මේ ගල් උගුල සැබැවින්ම විශ්මය ජනකය. කුඩා හා විශාල ගල් ආධාරයෙන් රඳවා ඇති මෙය පහළ ඇති දල බෑවුමේ සිටින පුද්ගලයෙකුට පහසුවෙන් පහර දිය හැකිවන ලෙස සකසා තිබේ.

අරංගල කන්ද මුදුනට පිවිසෙන්නෙකුට අංශක 360 ක දර්ශන පථයක් පහසුවෙන් නැරඹිය හැකිය. එය සැබැවින්ම විශ්මන දනවන දසුනකි.

ගල මුදුනේ සිට මාතලේ කලාපය, මහනුවර කලාපය, වීල්ෂයාර්, ඇටිපොල හා බ්‍රැන්ඩිගල පර්වතයන් ද, අම්බොක්කා මෙන්ම සමස්ත නකල්ස් කලාපයද රිවස්ටන් කඳු මුදුනද දිස්වෙයි.

කරගහතැන්න කඳු මුදුන, බෝවතැන්න ජලාශය, නාලන්දා ජලාශය, දොළුකන්ද, ගල්ගමුව කඳු මුදුන්, වෑමැඩිල්ල ජලාශය, මැණික්දෙන, දඹුල්ල, කන්ඩලම, නාඋල හා නාලන්ද නගර ආදී තවත් ස්ථාන බොහොමයක් මධ්‍යහන වන විට මේ අරංගල පර්වතයේ සිට ඉතා පැහැදිව දැකිය හැකිය.

අරංගල පර්වතය පුරා විහිදි ඇත්තේ ස්වභාවික වෘක්ෂලතාවන්ය. මිනිස් බලපෑමෙන් තොරව ඉතා සෝභමානව වැඩී ඇති හීන් බෝවිටියා, බිනර විශේෂ, බෙහෙත් නෙල්ලි, පැඟිරි, මානා මෙන්ම විවිධ මල් වර්ගද මෙහි දැක ගත හැකිය.

මේ සියල්ලටම අමතරව අරංගල කඳු මුදුනට යාබදව පිහිටි තවත් කඳු පන්ති දෙකක් ද වෙයි. එහි ඇති වැදගත් කරුණ වන්නේ විවිධ සත්ව හා රූප කොටස් නිර්මාණය වන සේ කොටා ඇති හෝ ඉබේ නිර්මාණය වී ඇති රූප මෙම පර්වතයන් මත පැවතීමය. එහි එක් පසෙකින් පිහිටි ස්ථානයක අරංගල ගල සම්පූර්ණයෙන් කොටා සලකුණු කර ඇති බව ද අප හා අදහස් දැක්වු පිරිස් කියා සිටියේය.

ඊට අමතරව විවිධ රූප කියා පාන තවත් කරුණකි. අරංගල පැරන්නන්ට අනුව රන් පාත්‍රා විශාල ප්‍රමාණයක් මෙන්ම වලගම්බා රජුගේ විවිධ වස්තූන් අරංගල පර්වතයේ සඟවා තිබේ. ඔවුහු ඒ පවත විස්වාස කරති. කෙසේ වෙතත් මෙහි ඇති විශේෂත්වය වන්නේ කිසිවෙකුටත් පහසුවෙන් ලඟා විය නොහැකි ස්ථානවල මේවා දැක ගැනීමට හැකි විමය.

මෙවන් වූ ඉදිකිරිම් හෝ සලකුණු තැබීම් සඳහා අතීතයේ භාවිත කළ යන්ත්‍ර සූත්‍ර කවරේ ද? නැතිනම් යොදාගත් ක්‍රමවේද කවරේ ද? යන්න අපට තවමත් සඟවා ඇති කරුණු අතර කිහිපයකි. කෙසේ වෙතත් අරංගල ගලට වර්ෂා සමයන්හි දැඩි අකුණු පතිත වූ බවත් අද වන විට ඒවා අවට පිහිටි සන්නිවේදන කුළුණු මතින් පොළවට ගමන් කරන බවත් වත්මනේ පිරිස් කියා සිටිති.

අරංගල පැරැන්නන්ට අනුව විවිධ අවස්ථාවන් වලදී නිදන් ගැනීමේ අරමුණින් අරංගල තරණය කළ බොහෝ පිරිසකට අත්වු ඉරණම සම්බන්ධයෙන් ද යමක් සදහන් කළ යුතුය.

පැරන්නන්ට අනුව අනුභව කර නැවත රැගෙන ආ නොහැකි පළතුරු විශේෂ අරංගල කඳු පන්තියේ අදටත් පවතියි. එමෙන්ම වැරදි චේතනාවන්ගෙන් අරංගල නැගි පිරිස් අතරින් බොහෝ දෙනෙක් විවිධ දුෂ්කරතාවන්ට මුහුණ දී ඇති බවත් අතීතයේ එවැනි පුද්ගලයින් යළි පහළට නොපැමිණි බවත් පැරන්නෝ කියා සිටිති.

කෙසේ වෙතත් අද්භූත සිදුවීම් හා ඉදිකිරිම් මෙන්ම සටහන් තැබීම් අරංගල පර්වතයට ආවේණිකය.

ඒවා පසුපස හඹා යෑම නොව අතීතය විසින් අපට දායාද කළ බොහෝ දෑ කාලයේ වැලි තලාවෙන් වැසී යාමට නොදී මතු පරපුර ව

අරංගල


El Yakovlev Yak-18 (en ruso: Як-18, designación OTAN: Max) es un avión de entrenamiento básico, diseñado en los años 1940 por el fabricante aeronáutico Yakovlev.

Variantes

Yak-18
Versión inicial.
Yak-18A
Versión remotorizada, con un motor Ivchenko AI-14.
Yak-18U
Versión con tren de aterrizaje retráctil.
Yak-18P
Versión monoplaza.
Yak-18PM
Versión para vuelo acrobático.
Yak-18PS
Versión para vuelo acrobático con tren de cola retráctil.
Nanchang CJ-5
Licencia de producción del Yak-18, unidades fabricadas en China.

Operadores

 Fuerza Aérea de Afganistán

 Fuerza Aérea de Albania

 Fuerza Aérea de Argelia

 Fuerza Aérea Austriaca

 Fuerza Aérea de Bangladés

 Fuerza Aérea Búlgara

 Fuerza Aérea de Camboya

 Fuerza Aérea del Ejército Popular de Liberación

 Fuerza Aérea Checoslovaca

 Fuerza Aérea de Alemania Oriental

 Fuerza Aérea Egipcia

 Fuerza Aérea de Guinea

 Fuerza Aérea Húngara

 Fuerza Aérea Iraquí

 Fuerza Aérea de Malí

 Fuerza Aérea de Corea del Norte

 Fuerza Aérea Polaca

 Fuerza Aérea Rumana - 17

 Fuerza Aérea de Somalia

 Fuerza Aérea Soviética

 Fuerza Aérea Siria

Especificaciones

Véase también

Referencias

Enlaces externos

Aeronaves de Yakovlev
Aviones entrenadores militares de la Unión Soviética de los años 1940

Yakovlev Yak-18


ميسر هي قرية تقع في المثلث الشمالي في إسرائيل. وكانت تُسمى سابقاً بخربة الشيخ ميسر, وهي إحدى القرى العربية التي صمدت أيام التهجير للمواطنين من قراهم سنة 1948م، وتقع في منطقة حيفا في دولة إسرائيل منذ 1948, كانت تقع في قضاء طولكرم سابقاً أيام الإنتداب البريطاني على فلسطين.ضمت القرية إلى إسرائيل في سنة 1948 بعد توقيع إتفاقية رودوس بين إسرائيل والأردن. والتي بموجبها ضمت قرى المثلث إلى إسرائيل.

موقع القرية
تقع قرية ميسر ضمن أراضي قفين والتي تنتمي لمحافظة طولكرم، وعلى امتداد القسم الشمالي الغربي لأراضي قفين، وغرب طوباس من الجهة الغربية لحدود 1967 أو ما يسمى بالخط ألأخضر ومعاهدة رودوس (والتي خسرت بموجبها أغلب أراضيها)حيث يفصل القرية اليوم عن الامتداد الجغرافي لها مع قفين تجمع إستيطاني صهيوني ما يسمى بال«كيبوتس» وسُمي على اسم القرية بـ«كيبوتس ميتسر» والذي أُنشأ سنة 1953, وهنالك مستعمرة «شاعر منشيه» التي أقيمت سنة 1948, والتي تقع في الجهة الغربية للقرية وعلى امتداد أراضيها المنهوبة غرباً، ويفصلها ال«كيبوتس» أيضا عن امتدادها الجنوبي مع باقه الغربية وهنالك مستوطنة «حريش», والتي شرع بإقامتها بأواخر الثمانينات وأوائل التسعينات، وهي إحدى المدن التي أطلق عليها «ارائيل شارون» «شفعات هكوخبيم، أو السبعة مدن» والتي نادى بإقامتها في المثلث بين القرى العربية لقطع الامتداد الجغرافي بينها والذي حققته بالفعل هذه المستوطنة هو قطع الامتداد الجغرافي الشمالي للقرية مع قرية أم القطف. واليوم مع إستكمال مشروع «عابر إسرائيل أو ما يسمى بشارع 6» فقد حدت القرية تماماً من غربها وذلك بعد أن تم الإستيلاء على الغالبية العُظمى من أراضيها، والتي تعود ملكيتها بالأصل لسكان القرية وسكان بلدة قفين.

أصل التسمية
كان يُطلق على القرية في السابق اسم "بئر الحمام" نسبة إلى بئر الماء الموجود بالقرية، ويأتي الاسم الأصلي للقرية تيمنا بالصحابي الجليل ميسر بن مسروق العبسي، والذي يُعتقد أنه مدفون فيها، هو من شجعان الصحابة شهد اليرموك وفتوح الشام. فهنالك ما يسمى بـِ«مقام ميسر» وهذا اسم يطلقه سكان المنطقة أَجمع على المقام الموجود بها.

السكان والعائلات
يعود تاريخ القرية إلى ما قبل 170 عاماً، حيث سكنها آنذاك القلائل من السكان، ففي عام 1922 كان يسكنها (49 نسمة)، واليوم يسكنها حوالي (1,800-2,000) نسمة، وعدد بيوتها حوالي (300 بيت). وعدد العائلات التي تقطنها (9 عائلات) وهي:
 أبو رقيه
 عمارنه
 أبو عبيد
 أبو هدبه
 هرشة
 مصري
 عارضه
 أبو عمر
 شحاده

الجغرافيا والمناخ
ترتفع القرية 70م عن سطح البحر، وتحيط القرية الجبال الحرجيه من كل جانب، فمنظرها خلاب ومناخها جذاب، ومناخها هو مناخ البحر الأبيض المتوسط الحار صيفاً والبارد شتاءً.

التاريخ
سكنها الرومان من قبل وحفروا فيها بئر للماء وما تزال هذه البئر مصدر المياه الرئيسي للقرية، ويعود تاريخ المكتشفات الأثرية إلى عدة حقبات زمنية ابتدأ من الفترة الرومانية وحتى الفترات الإسلامية وتم العثور على أكثر من 40 بءراً خلال الإستكشافات الأثرية. ذلك بالإضافة إلى الطرق الرئيسية الهامة التي مرت بالقرب من قرية ميسر في العصور القديمة: الطريق المارة من مدينة قيسارية إلى مجدو ومنها شرقاً، وطريق البحر المارة من يما الأثرية (المعروفة باسم «ياحم») منها إلى جث, عرونه, مجدو وحتى سوريا.

العمل
يعتاش أهلها على العمل خارجها وذلك بعد أن تركوا الزراعة والفلاحة، التي كانت مصدر عيشهم الرئيسي مع تربية المواشي.

الإدارة
إدارياً هنالك لجنة محلية بالقرية، والتي يتم انتخابها، وهي التي تعمد إلى الاهتمام بالشؤون المحلية، ولا تتمتع هذه اللجنة بالصلاحيات المطلقة، فهي تمتد صلاحيتها من المجلس الإقليمي منشة والذي تتبع له القرية.

المشاكل
في السنوات الأخيرة تعاني القرية من ضائقة التوسع الديموغرافي، حيث لا يوجد أراضي للبناء والإعمار بمسطح البناء الخاص بها، حيث تعمد السلطات على تضييق الخناق وعدم السماح بتراخيص بناء جديد وعدم توسيع هيكلها، بل إلى إلغاء ما قد تم السماح به.

التعليم
يوجد في القرية مسجد واحد يقصده أهل القرية أجمعين، وهنالك مدرسة إقليمية يتم التعليم فيها من صفوف الأول ابتدائي حتى الثامن إعدادي، ويعاني طلابها من مشكلة الالتحاق بالمدارس الثانوية بالمنطقة لضيق المقاعد الأمر الذي يلحق بهم إلى التفرق إلى كمٍ من المدارس.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة حيفا
قرى عربية في إسرائيل
مجلس منشة الإقليمي
وادي عارة

ميسر (قرية)


En algèbre, la théorie d'Auslander-Reiten étudie la théorie des représentations des anneaux artiniens à l'aide de techniques telles que les suites d'Auslander-Reiten (également appelées suites presque scindées) et les carquois d'Auslander-Reiten. La théorie d'Auslander-Reiten a été introduite par Maurice Auslander et Iduun Reiten et développée par eux dans plusieurs articles ultérieurs.

Suite presque scindée

Définition
Soit  une algèbre d'Artin. Une suite

de modules gauches de type fini sur  est appelée une suite presque scindée (ou suite d'Auslander–Reiten) si elle a les propriétés suivantes :

 La suite n'est pas scindée ;
  est indécomposable et tout homomorphisme d'un module indécomposable dans  qui n'est pas un isomorphisme se factorise par  ;
  est indécomposable et tout homomorphisme de  vers un module indécomposable qui n'est pas un isomorphisme se factorise par .

Pour tout module gauche de type fini  qui est indécomposable mais non projectif, il existe une suite presque scindée comme ci-dessus, qui est unique à isomorphisme près. De même, pour tout module gauche de type fini  qui est indécomposable mais non injectif, il existe une suitz presque scindée comme ci-dessus, qui est unique à isomorphisme près.

Le module  dans la suite presque scindée est isomorphe à , le dual de la transposée de .

Exemple
On prend pour  est l'anneau  pour un corps  et un entier . Les modules indécomposables sont isomorphes à l'un des  pour  et le seul qui est projectif est celui pour . Les suites presque scindées sont isomorphes à

pour . Le premier morphisme envoie  sur , et le second envoie   sur .

Carquois d'Auslander-Reiten
Le carquois d'Auslander-Reiten d'une algèbre d'Artin possède un sommet pour chaque module indécomposable et une flèche entre les sommets s'il existe un morphisme irréductible entre les modules correspondants. Il possède une application  appelée translation des sommets non projectifs vers les sommets non injectifs, où  est le dual et  la transposée.

Références

.— Première édition en 1995

Bibliographie
 .

Liens externes

Théorie des représentations

Théorie d'Auslander-Reiten


An Vanda furva in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Vanda furva in nahilalakip ha genus nga Vanda, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanda

Vanda furva


Himalajasedrus (fræðiheiti: Cedrus deodara) er sígrænt tré af þallarætt.

Hann er ættaður frá Himalajafjöllum; austur Afghanistan, norður Pakistan (sérstaklega í Khyber Pakhtunkhwa), og Indlandi (Jammu og Kashmir, Ladakh, Himachal Pradesh, Uttarakhand, Sikkim, Arunachal Pradesh, og Darjeeling Himalajafjallasvæðinu í Vestur-Bengal), suðvestur Tíbet, og vesturhluta Nepal í 1500 - 3200 m hæð. Hafa tré frá Kashmir og Paktha héruðum verið talin harðgerðust, þola sum frost niður í -30°C, en yfirleitt munu þau ekki lifa af ef frostið fer niður í -25°C.

Fræðiheitið er úr Sanskrít; devadāru, sem þýðir "viður guðanna", semsetning úr deva "guð" og dāru "viður".

Myndir

Tilvísanir

Þallarætt
Sedrus

Himalajasedrus


Darkest Hour (Originaltitel: The Darkest Hour, dt.: "Dunkelste Stunde", (Russisch: Фантом, Phantom)) ist ein US-amerikanisch-russischer Science-Fiction-Horrorfilm des Regisseurs Chris Gorak aus dem Jahr 2011. Seit seinem weltweiten Kinostart am 25. Dezember 2011 konnte der Film bei einem Produktionsbudget von 30 Mio. US-Dollar weltweit über 67 Mio. US-Dollar einspielen.

Handlung
Die beiden jungen Unternehmer Sean und Ben fliegen zusammen nach Moskau, um dort ihre Geschäftsidee Neukunden vorzustellen. Jedoch werden sie bei der verspäteten Ankunft im Meeting enttäuscht, da ihr Geschäftsführer Skyler die Idee bereits als seine verkauft und Sean und Ben gefeuert hat. Abends versuchen sie ihren Frust in einem Club zu bewältigen, wo sie die beiden Mädchen Natalie und Anne kennenlernen und auch Skyler wiedersehen.

Während die Vier gerade in ein Gespräch vertieft sind, fällt der Strom aus und alle rennen nach draußen, wo seltsame orangefarbene Kugeln vom Himmel sinken. Eine dieser Kugeln kommt in die Richtung der Partygäste, die sich darum versammeln. Ein Polizist nähert sich vorsichtig der leuchtenden Kugel und berührt sie leicht mit seinem Schlagstock, woraufhin er ruckartig in die Luft gezogen wird und zu Staub zerfällt. Alle rennen sofort wieder rein, werden jedoch von den Kugeln verfolgt und viele werden "pulverisiert". Sean, Ben, Natalie und Anne, außerdem Skyler, können sich in die Küche der Bar retten und verschanzen sich dort.

Nach vier Tagen entschließen sie sich, die Lage draußen zu erkunden. Alles ist wie leergefegt und teilweise zerstört, von den unheimlichen Leuchtbällen ist keine Spur mehr zu sehen. Die Fünf finden heraus, dass die fremden Wesen Elektrizität induzieren, was sie insbesondere nachts durch aufflackernde Lampen sichtbar macht. Schutz vor der Wahrnehmung durch sie besteht hinter Glas und in einem Faradayschen Käfig.

Die Freunde flüchten sich in die US-Botschaft und erfahren von einem weltweiten außerirdischen Angriff. Skyler verlässt das Gebäude und will gegen die Angreifer kämpfen. Sean, Ben, Natalie und Anne bleiben in der Botschaft und sind zunächst ratlos, wie sie sich verhalten sollen. Sie entdecken in einem Vogelkäfig, der als Faradayscher Käfig dient, ein funktionierendes Funkgerät, in dem fortlaufend eine Durchsage in russischer Sprache zu hören ist. Sie erkennen, dass sie nicht die einzigen Überlebenden sind und beschließen, sich am Abend auf die Suche nach anderen Menschen aufzumachen. Gerade als sie das Gebäude verlassen wollen, sehen sie Skyler mit einem Sturmgewehr durch die Straßen laufen. Aufflackernde Lichter der parkenden Fahrzeuge zeigen an, dass ihn die fremden Wesen verfolgen. Die vier Freunde versuchen, Skyler auf die drohende Gefahr aufmerksam zu machen, doch er stirbt bei einem kurzen Feuergefecht. Damit wird klar, dass auch gewöhnliche Handfeuerwaffen kaum etwas gegen die Eindringlinge ausrichten können. Die vier wollen gerade zum Gebäude zurückkehren, als sie in einem anderen Hochhaus eine beleuchtete Wohnung entdecken. Sie laufen dorthin und treffen auf Vika und Sergei. Er hat seine Wohnung in einen großen Faradayschen Käfig verwandelt und produziert elektrischen Strom mit Hilfe eines Stromerzeugungsaggregats. Außerdem hat er eine Waffe konstruiert, die einen Mikrowellenstrahl aussendet, der die Wesen schwächt.

Auf der gemeinsamen Suche nach Nahrungsmitteln werden Vika, Natalie und Anne von den Wesen entdeckt und verfolgt. Sie schaffen es in letzter Minute, in Sergeis Wohnung zurückzukehren, doch können sie dort den Käfig nicht mehr schließen. Die Wesen dringen ein, töten Sergei und Anne, während Sean, Ben, Natalie und Vika fliehen können. Auf ihrer anschließenden Flucht treffen sie weitere Überlebende, die unter der Leitung von Matvei ihre Stadt verteidigen wollen. Sie hören die Funkübertragung, die auf ein U-Boot hinweist, das in der Moskwa liegt und Überlebende aufnehmen will. Matvei will zwar in Moskau bleiben, um zusammen mit seinen Freunden die Wesen zu bekämpfen, sagt aber zu, die Vier zum U-Boot zu begleiten. Die Überlebenden erkennen nun auch, warum die Wesen auf die Erde gekommen sind: Sie beuten die Rohstoffe des Planeten aus. Mit Hilfe von Matvei und seiner Gruppe können sie mit der Mikrowellenwaffe einige Wesen schwächen und mit konventionellen Schusswaffen töten. Ben wird jedoch auf der Flucht von den Wesen getötet und Natalie von der Gruppe getrennt. Sean will Natalie jedoch nicht zurücklassen und macht sich mit Hilfe der übrigen Überlebenden auf die Suche nach ihr. Auf einem Busbahnhof findet er sie, dabei wird die Gruppe jedoch erneut von den Wesen angegriffen. In einem Kampf kann Sean in letzter Minute Natalie vor den Wesen retten und mit ihr auf das U-Boot gelangen.

Der Film endet damit, dass sie einen Funkspruch von anderen Widerstandskämpfern empfangen und mit dem Unterseeboot in See stechen.

Kritik

Weblinks

Einzelnachweise

US-amerikanischer Film
Russischer Film
Filmtitel 2011
Horrorfilm
Science-Fiction-Film
Außerirdische im Film

Darkest Hour (2011)


Asenkronize, eş zamansız, senkronize ya da eş zamanlı olmayan. Kavramsal olarak eş zamanlının zıddı olsa da telekomünikasyon, sayısal elektronik, bilgisayar kapsamında tek başına anlaşılması gereken kendine has özellikler taşır. Temel olarak sayısal elektronikte birimler arası iletişim iki türlü mümkündür: Eş zamanlı ya da eş zamansız. Eş zamansızlık hâlinde saat işaretine ihtiyaç duyulmaz.

Örnekler:
 eş zamansız devre
 eş zamansız iletişim
 eş zamansız iletim usulü
 eş zamansız seri arayüzler
 paket anahtarlamalı sistemler; Ethernet ya da İnternet protokolü
 eş zamansız bilgisayar UYAleri
 Collaborative editing systems

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Senkronizasyon - eş zamanlılık

Senkronizasyon

Eşzamansız


Yuji Ichioka (, June 23, 1936 – September 1, 2002) was an American historian and civil rights activist best known for his work in ethnic studies, particularly Asian American Studies and for being a leader in the Asian American movement. An adjunct professor at UCLA, he and Emma Gee coined the term "Asian American" in 1968 during the founding of the Asian American Political Alliance, to help unify different Asian ethnic groups (e.g. Japanese Americans, Chinese Americans, Filipino Americans, etc.), and was considered the preeminent scholar of Japanese American history.

Early life and education
Yuji Ichioka was born in 1936 in San Francisco, California.  As a child, he was interned with his family at the Topaz War Relocation Center in Utah following the signing of Executive Order 9066. The family returned to San Francisco after their release from camp, and he finished grade school there, graduating from Berkeley High School in 1954.

After three years of military service, Ichioka enrolled at UCLA, earning an undergraduate degree in history in 1962. The following year, he started a graduate program at Columbia University, studying Chinese history but soon dropped out and instead worked for a social service agency in New York. In 1966, he took an extended trip to Japan and, upon his return, enrolled at UC Berkeley, receiving an M.A. in Asian Studies in 1968.

Career
Ichioka founded the Asian American Political Alliance in 1968 during his time at Berkeley, and coined the term "Asian American" for it with Emma Gee, to frame a new self-defining political lexicon. (Before the adoption of this term, people of Asian ancestry were generally called Oriental or Asiatic.)  In 1969, Ichioka taught the first Asian American Studies course at UCLA and was named associate director of the university's newly formed Asian American Studies Center.  Ichioka later served as a senior researcher at the UCLA Asian American Studies Center and Adjunct Professor of History at the University of California, Los Angeles (UCLA) from approximately 1969 to 2002.

His seminal work, Issei: The World of the First Generation Japanese Immigrants, 1885-1924, won the 1989 U.S. History Book Award of the National Association for Asian American Studies. Ichioka recorded subsequent research in the two books: A Buried Past and A Buried Past II.

Legacy
He died from cancer on September 1, 2002. He was survived by his wife of over 25 years, Emma Gee.

The Yuji Ichioka and Emma Gee Endowment in Social Justice and Immigration Studies was established in their name at the UCLA Asian American Studies Center.

Selected publications

References

See also

1936 births
2002 deaths
Japanese-American internees
20th-century American historians
20th-century American male writers
Writers from San Francisco
Berkeley High School (Berkeley, California) alumni
University of California, Berkeley alumni
American academics of Japanese descent
Historians from California
American male non-fiction writers
Deaths from cancer

Yuji Ichioka


James Vernon Taylor (f. 12. mars 1948) er bandarískur söngvari, lagahöfundur og gítarleikari. Hann gaf út fyrstu breiðskífuna sína árið 1968, en hlaut fyrst frægð fyrir lagið "Fire and Rain" árið 1970. Plöturnar hans hafa selst í yfir 100 milljón eintökum sem gerir hann að einum af söluhæstu tónlistarmönnum sögunnar. Á árunum 1977 til 2007 seldust allar plöturnar hans í yfir milljón eintökum. Hann komst efst á bandaríska Billboard 200 vinsældalistann með Before This World árið 2015. Taylor er sexfaldur Grammy-verðlaunahafi og var vígður inn í frægðarhöll rokksins árið 2000.

Útgefið efni

Breiðskífur

 James Taylor (1968)
 Sweet Baby James (1970)
 Mud Slide Slim and the Blue Horizon (1971)
 One Man Dog (1972)
 Walking Man (1974)
 Gorilla (1975)
 In the Pocket (1976)
 JT (1977)
 Flag (1979)
 Dad Loves His Work (1981)
 That's Why I'm Here (1985)
 Never Die Young (1988)
 New Moon Shine (1991)
 Hourglass (1997)
 October Road (2002)
 A Christmas Album (2004)
 James Taylor at Christmas (2006)
 Covers (2008)
 Before This World (2015)
 American Standard (2020)

Tenglar
 Opinber vefsíða

Bandarískir söngvarar
Bandarískir tónlistarmenn

James Taylor


El Cuco Ventrinegro, Cuco Ardilla Buchinegro, Piscua Ventrinegra o Alma de Gato Negro (Piaya melanogaster) es un ave amazónica perteneciente al grupo de los Cucos, del orden Cuculiformes y de la familia Cuculidae. El género Piaya es considerado dentro de los Cucos del Nuevo Mundo. A pesar de tener un amplio rango de distribución, se sabe muy poco sobre la ecología e historia natural de esta especie. Se la considera como monotípica. La palabra melanogaster quiere decir "vientre negro"; tiene raíces griegas donde melas significa negro y gaster significa vientre.

Su número serial taxonómico es 554786 (TSN) y su ID en Avibase es 1AE8B7CDE081E7ED

Descripción
Los adultos miden de 38 a 40,5 cm. Su pico es de color cárdeno encendidos, el iris de color rojo oscuro y piel orbital azul con un lunar amarillo delante del ojo. Su corona gris crea contraste con la parte dorsal rufa del ave. La garganta y el pecho son rufocanela hasta llegar al vientre y crissum negros. La cola es de color negro con timoneras de punta apical amplia visibles color blanco. Los juveniles no difieren de los adultos. P. melanogaster es mejor conocido por los tonos profundos de las partes suaves faciales, corona gris y ausencia de gris por debajo.

Se puede confundir con el Cuco Ardilla (Piaya cayana), ya que ambas especies comparten el mismo hábitat. El Cuco Ardilla es observado con mucha más frecuencia en doseles de terra firme. Se diferencian porque el Cuco Ardilla tiene la piel del orbital desnuda y de color amarillo verdoso, el color del plumaje del pecho es gris y carece de capucha .

Canto
No es una especie muy vocalizadora. Su canto característico es un "dyerií-dyu, dyerií-dyu, dyerií-dyu…" repetidos a veces compasadamente por uno o unos pocos minutos, a menudo difícil de rastrear hasta su procedencia; típicamente permanece inmóvil en fronda densa cuando canta. Ocasionalmente suele producir gruñidos tenues. Existen 30 grabaciones en primer plano y 9 grabaciones de fondo del canto del Cuco Ventrinegro.

Filogenia
El género Piaya puede ser un grupo parafilético; El Cuco Menudo (P. minuta) no se agrupa con el Cuco Ardilla y con el Cuco Ventrinegro, como tradicionalmente se clasifica.

Distribución
P. melanogaster es una especie Amazónica considerada poco frecuente; se la encuentra en niveles altos de bosques tropicales y ocasionalmente se adentra en bosques de sabana. Prefiere altitudes hasta de 800  Es nativa del sur y este de Guayana, Surinam, Guyana Francesa, este de Venezuela, norte de Bolivia, Colombia, Ecuador, este de Perú y Brasil. Su distribución ocupa 4 840 000 km² aproximadamente. No realiza migraciones, es residente permanente de su rango de distribución.

En Guayana puede ser avistada en Kanashen, COCA . En Bolivia se encuentra a la especie en el departamento de La Paz . En Colombia se encuentra desde el sur del departamento del Meta, nororiente de Guainía y Vaupés hacia el sur (oriente de los Andes) por debajo de los 500

En Ecuador se encuentra principalmente debajo de los 400 , es escaso y quizá localista en dosel de bosque de terra firme en bajuras del este.

En Brasil se encuentra en la región Alta Floresta del norte de Mato Grosso, en el sudeste amazónico.

Estado Poblacional
Esta especie tiene un amplio rango de distribución, por lo tanto no se aproxima a los umbrales de estado de Vulnerable (VU) ya que no cumple sus criterios (extensión de ocurrencia > 20 000 km² combinado con rango de vida, extensión/calidad de hábitat y tamaño poblacional fluctuante o en declive, número de locaciones de poblaciones reducidos o fragmentación común de su hábitat). A pesar de que las poblaciones parecen estar disminuyendo, esta no es suficientemente rápida como para considerar a la especie en estado Vulnerable según los criterios de tendencia poblacional (>30% de disminución poblacional en los últimos diez años o últimas tres generaciones). Se desconoce el tamaño de la población mundial de P. melanogaster ya que nunca ha sido cuantificada, no entra en el criterio VU ya que no cumple con los criterios de la categoría de acuerdo a su tamaño poblacional (<10 000 individuos maduros con un continuo declive estimado menor al 10% en diez años o últimas tres generaciones). La tendencia poblacional se considera estable. Hasta 1994 P. melanogaster estuvo en la categoría Riesgo Menor/ Preocupación Menor (LR/LC), actualmente se encuentra en la categoría de Preocupación Menor (LC) .

Hábitat
Vive en bosques tropicales, selvas húmedas de tierra firme, matorrales y ocasionalmente en sabanas arboladas. Los individuos no frecuentan mucho situaciones abiertas, a diferencia de P. cayana. Permanece generalmente en estratos altos del bosque. Se sabe que esta especie pierde entre 9.8 y 10.8% de hábitat adecuado dentro de su rango de distribución cada tres generaciones (13 años aproximadamente) .

Comportamiento
P. melanogaster prefiere los doseles de los bosques, puede ser observada en matorrales poco altos, trepando lianas, saltando entre las ramas o corriendo entre las mismas para después planear por los espacios abiertos de la selva; sus aleteos son poco profundos. Los individuos están usualmente solos o en pareja.

Reproducción
Se desconoce el ciclo reproductivo de P. melanogaster. Existen registros de individuos en condición reproductiva durante el mes de abril en el alto Orinoco de Venezuela y de juveniles siendo alimentados durante el mes de julio en Guyana Francesa. Los huevos son de color blanco puro. Su tiempo generacional es de 4.2 años.

Los cucos del género Piaya, a diferencia de los cucos del Viejo Mundo, no son parásitos de nido; estas especies construyen sus propios nidos en los árboles y pueden poner hasta 2 huevos. Los cucos parásitos de nidos colocan huevos de colores en los nidos para que estos se confundan entre los huevos del ave "hospedadora".

Existen reportes de dos nidos (uno en una isla y el otro cercano a un río) con polluelos siendo alimentados en Guayana Francesa entre los meses de agosto y noviembre.

Alimentación
Su dieta se basa en insectos grandes como escarabajos, cícadas, saltamontes, hormigas y orugas (inclusa las que tienen pelos punzantes que normalmente sirven como protección de ser depredadas por aves). Se alimenta en el dosel del bosque. Esta especie de cuco, por ser poderosa, puede depredar pequeños vertebrados como lagartijas .

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Piaya melanogaster en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Piaya melanogaster en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  chincoã-de-bico-vermelho Piaya melanogaster en Wikiaves.

melanogaster
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1817
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot

Piaya melanogaster


Trevor John Linden  (born April 11, 1970) is a Canadian former professional ice hockey player and former president of hockey operations and alternate governor of the Vancouver Canucks. He spent 19 seasons in the National Hockey League (NHL), playing centre and right wing with four teams: the Vancouver Canucks (in two tenures; the first and last), New York Islanders, Montreal Canadiens and Washington Capitals. Before joining the NHL in 1988, Linden helped the Medicine Hat Tigers of the Western Hockey League (WHL) win consecutive Memorial Cup championships. In addition to appearing in two NHL All-Star Games, Linden was a member of the 1998 Canadian Olympic team and participated in the 1996 World Cup of Hockey.

Throughout his career, Linden was recognized as a respected leader on and off the ice. He was named captain of the Canucks at age 21, making him one of the youngest captains in league history. In that capacity, Linden was nicknamed "Captain Canuck" and led the team to back-to-back Smythe Division titles in 1992 and 1993, followed by a trip to the Stanley Cup Finals in 1994, where they lost in seven games. In 1998, he was elected president of the National Hockey League Players' Association (NHLPA), a position he held for eight years. As President, he played an instrumental role in the 2004–05 NHL lockout, including negotiations with league owners. Off the ice, Linden has taken an active role in charities, and was awarded the King Clancy Memorial Trophy for leadership on the ice and humanitarian contributions off the ice in 1997, as well as the NHL Foundation Player Award in 2008. Linden retired on June 11, 2008, 20 years to the day after he was drafted into the NHL. Linden's jersey number 16 was retired by the Canucks on December 17, 2008, the second number retired by the team.

On April 9, 2014, Linden was named president of hockey operations for the Vancouver Canucks, a position he held until July 2018.

Early life
Trevor Linden's grandfather, Nick van der Linden, emigrated to Canada from the Netherlands in 1929. He ran a construction company until his son Lane (Trevor's father) replaced him in 1979. Trevor was born on April 11, 1970, in Medicine Hat, Alberta to Lane and Edna Linden. Linden was a skilled athlete; while hockey was his top priority, he also participated in baseball, golf, volleyball, basketball and speed skating. An excellent student in school, he was offered a scholarship to Princeton University to play for their hockey team. Instead, Linden chose to stay in Medicine Hat and play with the local major junior team, the Medicine Hat Tigers of the Western Hockey League (WHL). Linden grew up watching the Tigers and idolized Lanny McDonald, who played in Medicine Hat before he joined the NHL.

After one season playing with the Medicine Hat Midget Tigers of the Alberta Midget Hockey League (AMHL), Linden joined the WHL Tigers for the final five games of the 1985–86 regular season, where he scored two goals; he also appeared in six playoff games, scoring one goal. The next season, at age 16, he made the team full-time. In his first full season in the WHL, Linden had 36 points in 72 games, and then had 9 points in 20 playoff games, including two goals in the championship game, helping Medicine Hat win their first Memorial Cup as Canadian junior champions. The next year, Linden had 110 points in 67 games and led the Tigers to their second consecutive Memorial Cup title. During the 1988 WHL playoffs, Linden set a WHL playoff record by scoring the fastest goal from the start of a game, seven seconds into a 6–5 Tigers win over the Saskatoon Blades on April 15, 1988. At the 1988 NHL Entry Draft, the Vancouver Canucks selected Linden second overall, after the Minnesota North Stars selected Mike Modano.

NHL career

Vancouver Canucks (1988–1998)
Linden made his NHL debut on October 6, 1988, against the Winnipeg Jets, aged 18. He scored his first goal on October 18, 1988, against Kelly Hrudey of the New York Islanders and later, on November 17, he scored his first hat-trick against the Minnesota North Stars. Linden finished the season tied for the team lead in goals (30) and second for points (59). He was the first Canucks rookie to score 30 goals and came within one point of tying Ivan Hlinka's team record of 60 points as a first-year player, set in 1981–82 (the record was later tied by Pavel Bure in 1991–92). Linden also became the first rookie to win the Cyclone Taylor Award, given to the Canucks' most valuable player. He was named to the NHL All-Rookie Team, and finished second to Brian Leetch, of the New York Rangers, in voting for the Calder Memorial Trophy, awarded to the rookie of the year. Fans voted him as the winner of The Hockey News''' rookie of the year award. The Canucks made the playoffs in the 1988–89 season, for the first time in three years, and Linden scored seven points in the Canucks' seven-game series loss to the eventual Stanley Cup champion Calgary Flames.

In his sophomore NHL season, Linden finished second on the team in goals (21) and points (51) and finished third in assists (30). The following year, he was one of three Canucks to share a rotating captaincy, the others being Doug Lidster and Dan Quinn. Linden led the team with 37 assists and 70 points, and made his first appearance in an NHL All-Star Game, where he was the youngest player. At age 21, he was made sole captain of the team, becoming the youngest Canucks captain. That season, Linden led the Canucks in scoring for a second straight year with 75 points (31 goals and 44 assists), leading the Canucks to their first division title since the 1974–75 season.

A natural winger early in his career, Linden began learning to play at the centre position during the Canucks training camp in October 1992. Canucks head coach Pat Quinn initiated the switch in response to the losses of centres Anatoli Semenov and Petr Nedvěd during the off-season. The Canucks repeated as Smythe Division champions that year, setting franchise records for wins and points with 46 and 101 respectively. For the third-straight season, Linden surpassed 30 goals and 70 points, finishing with 33 goals and 72 points.

In the 1993–94 season, Linden scored 32 goals, the fifth time in six seasons he had scored at least 30, but his points total fell to 61 as the Canucks finished 12 points behind the division leader. Although they were the seventh seed in the playoffs, the Canucks reached the Stanley Cup Finals for the first time in 12 years and second time in team history. Considered the underdogs against the Presidents' Trophy-winning New York Rangers captained by Mark Messier, the Canucks initially fell behind three games to one but pushed the series to seven games. In Game 7, Linden scored twice (the next player to get two goals in a game seven was Alex Tanguay in 2001), but the Canucks lost 3–2. Linden finished second on the team in playoff scoring, with 12 goals and 25 points. It was revealed afterwards that Linden had played through the finals with broken ribs and torn rib cartilage.

In the 1995–96 season, Linden had 33 goals, 47 assists and 80 points, the most he has ever collected in all three statistical categories. On February 27, 1996, he played in his 437th consecutive game, breaking the team record previously held by Don Lever. The following season marked the end of Linden's ironman streak; between October 4, 1990, and December 3, 1996, he appeared in 482 consecutive games, the longest in the league at the time. His team record was later broken in 2007 by Brendan Morrison. In his 49 games that season, he scored 9 goals and 31 assists. At the conclusion of the season, the NHL recognized Linden's contributions to the Vancouver community and awarded him the King Clancy Memorial Trophy.

At the start of the 1997–98 season, the Canucks added free agent Mark Messier, a six-time Stanley Cup winner, and manager/head coach Mike Keenan, who were, respectively, captain and head coach of the New York Rangers when they defeated Vancouver in the 1994 Stanley Cup Finals. Keenan's hiring was as a result of Pat Quinn being dismissed as general manager, and Keenan also assumed the title of bench boss by firing head coach Tom Renney early in the season. According to some accounts, Linden initially gave up the team captaincy to Messier out of respect, but later regretted the move as he felt Messier's invasion of the dressing room was hostile. Friction developed between Linden and Keenan early in the season. As the relationship worsened, Keenan claimed that it was evident Linden would be traded. After a 5–1 loss to the St. Louis Blues, Keenan openly blamed Linden for the loss, a moment Linden refers to as his "darkest time". Playing in 42 games with the Canucks before the February Olympic break, Linden had 7 goals and 21 points.

 New York, Montreal and Washington (1998–2001)
Linden was traded to the New York Islanders on February 6, 1998, in exchange for Todd Bertuzzi, Bryan McCabe and the Islanders' third-round pick (used to select Jarkko Ruutu) in the 1998 NHL Entry Draft. After the conclusion of the Olympics, in which he participated, Linden joined the Islanders and played 25 games with the team.  He scored 10 goals and 7 assists for 17 points to finish the season, with a combined 17 goals and 21 assists for 38 points in 67 games. The following year, his first full season in three years, Linden was second on the team with 47 points, and third with 18 goals. However, on May 29, 1999, the Islanders traded Linden to the Montreal Canadiens for a first-round draft pick in the 1999 NHL Entry Draft (used to select Branislav Mezei), mostly for financial reasons. The thrill of playing in Montreal, the "centre of hockey", was an exciting prospect to Linden after his time spent with the Islanders, where the arena was usually half-filled when he played there.

With Montreal, Linden was often injured and only appeared in 50 games during his first season, scoring 30 points. The next year, he appeared in 57 games, scoring 33 points. While with the Canadiens, he signed a four-year contract worth $15 million. However, he was traded for the third time in his career, this time to the Washington Capitals, going with Dainius Zubrus, and the New Jersey Devils' second-round draft pick in the 2001 NHL Entry Draft (later traded to Tampa Bay, who selected Andreas Holmqvist) in exchange for Richard Zedník, Jan Bulis and Washington's first-round pick in the 2001 Draft (used to select Alexander Perezhogin). With Washington, Linden reached the playoffs for the first time in four years, in the 2000–01 season.

 Return to Vancouver (2001–2008)
After 28 games over two seasons with the Capitals, Linden had scored only four goals and three assists. On November 10, 2001, the Capitals traded Linden, along with a second-round draft pick in either 2002 or 2003 (used to select Denis Grot), to the Canucks in exchange for their first round pick in 2002 (used to select Boyd Gordon) and a third-round pick in 2003 (later traded to the Edmonton Oilers, who selected Zack Stortini). Linden scored 34 points with Vancouver in 64 games, which included his 1,000th regular season game on March 26, 2002, against the Los Angeles Kings. In his first playoff series with Vancouver in six years, he scored a goal and four assists in six games.

The 2002–03 season was Linden's first full season with the Canucks since 1996–97, though Linden sprained his knee in the season opener and had to miss two weeks. He returned in time to be honoured for his 1,000th career game, which he achieved the season before. As he did not want to distract the team from the playoff race, Linden asked for the ceremony to be delayed. On November 25, 2002, against the Minnesota Wild, Linden scored his 263rd goal with the Canucks, breaking former captain Stan Smyl's team record for most goals. He finished the year with 19 goals and 22 assists for 41 points, his highest goal total in seven seasons, and his highest points total since 1998–99.

The following season, Linden broke several more Canucks records. In a February 16, 2004, game against the Colorado Avalanche, he played in his 897th game as a Canuck, passing Smyl. On March 8, once again playing the Avalanche, Linden had two points, including his team-record 674th point with the Canucks, a mark also previously held by Smyl. For the first time in five years, he played in all 82 games, recording 36 points. After a year-long break from hockey during the 2004–05 NHL lockout, in which he actively participated in new collective agreement negotiations on behalf of the National Hockey League Players' Association (NHLPA), Linden again appeared in all 82 games during the 2005–06 season, scoring 7 goals and 16 points. Linden became the first player to play 1,000 games with the Canucks on April 13, 2006, when they faced the San Jose Sharks.

In the 2006–07 season opener, on October 5, 2006, Linden scored the game winner against the Detroit Red Wings to become the first Canuck to score 300 goals with the team. After notching 25 points in 80 games, he helped the Canucks reach the second round of the playoffs. He scored two game-winning goals in the first round, including the series-winning goal against the Dallas Stars in Game 7 of their first-round matchup, which was Linden's sixth Game 7 goal of his playoff career. He finished the playoffs with a team-leading 7 points in 12 games. This made Linden the Canucks' all-time leader in playoff goals (34), assists (61) and points (95).

After taking the summer to decide if he would return for another season, Linden signed a one-year contract with the Canucks in August 2007. The season was not ideal for Linden, who was a healthy scratch 23 times. In the 59 games he played, he scored seven goals and five assists, by far the lowest totals in his career. Against the Calgary Flames on November 8, 2007, he earned his 412th assist with the Canucks, surpassing Smyl once again. He finished his career with 415 assists as a Canuck, which stood as the all-time mark until Henrik Sedin surpassed him on March 14, 2010. Linden played in the final game of his NHL career on April 5, 2008, against Calgary. Despite Vancouver losing 7–1, Linden was named the game's first star and skated a lap around GM Place to a standing ovation and received handshakes from the Calgary players.

On June 11, 2008, after 19 seasons in the NHL and 20 years to the day of being drafted into the NHL by the Canucks, Linden announced his retirement, leaving as the franchise leader in games played with the Canucks (1140) and assists (415, since surpassed by Henrik Sedin), and second in goals to later captain Markus Näslund. Shortly after, Vancouver City Council stated it would honour Linden by declaring the date of his jersey retirement to be Trevor Linden Day in Vancouver.

The Canucks retired Linden's jersey number, 16, from circulation in a pre-game ceremony December 17, 2008, prior to playing the Edmonton Oilers. Linden became the second Canuck to have his jersey retired, joining former captain Stan Smyl, whose jersey number, 12, was retired in 1991. Earlier in the day, the Canucks changed the number of the entrance gate for players and VIPs from Gate 5 to Gate 16 in honour of Linden.

 Off the ice

 Personal life
In 1995, Linden married Cristina Giusti, the owner of Basquiat, a Vancouver boutique. In 2017, the Lindens had their first child, son Roman Matthias Linden, named after Cristina's father Romano and Linden's Canuck teammate Mattias Ohlund. In 2004, Linden was baptized as a Roman Catholic. Linden's younger brother, Jamie Linden, also played ice hockey. After a lengthy junior career in the WHL, Jamie played four games with the Florida Panthers in the 1994–95 season before finishing his hockey career in the minor leagues. Together with Trevor, Jamie is now a property developer, something they developed an interest in while growing up in Medicine Hat. Trevor had indicated that after his playing career was finished, he would like to become more involved in real estate. Linden is also an avid and competitive cyclist, frequenting the local Squamish and Whistler area to mountain bike, in addition to participating in various races. Most significantly, in the summer of 2007, Linden competed in the Trans Alp bike race, a 600 km race across the European Alps. Linden and racing teammate John Ramsden finished 48th out of the 122 competing two-man teams over the eight-day competition.

Linden was involved in the creation and recent launch of Club 16 – Trevor Linden Fitness. Linden has also partnered with Vancouver developer Howard Airey, principal of Airey Development Group, to build two residential/commercial development projects. He was also the spokesperson for ClearlyContacts.ca.

 NHLPA president
As a player representative to the National Hockey League Players' Association (NHLPA) since 1990, Linden was responsible for being the contact between his teammates and the NHLPA. He saw the experience as a chance to be involved in the business side of the sport. In light of this service, Linden was elected president of the NHLPA in June 1998. Consequently, Linden was actively involved in negotiations with Gary Bettman and the NHL on a new collective agreement that ended the 2004–05 lockout. This included a final meeting in January 2005 between Linden and Harley Hotchkiss, the chairman of the NHL Board of Governors, in an attempt to avoid losing the NHL season. Despite this meeting, a result was not found in time to keep the NHL from cancelling the 2004–05 season.

 Attachment to Vancouver

Linden's long tenure with the Canucks (Linden holds third most games played in franchise history at 1,140), deep attachment to the city of Vancouver and history of charitable community service and involvement have made him one of the most beloved and respected players among fans in franchise history. His 2001 return to the Canucks was an emotional event for fans and players alike, with Linden admitting he was too excited to sleep the night before his first game back. He is still often referred to affectionately as "Captain Canuck", despite not having captained the team since 1997. On April 5, 2008, the Canucks' final game of the 2007–08 season, the Vancouver crowd gave Linden a standing ovation before the start of the third period. Once the game ended, the crowd again rose to their feet in recognition of Linden.

 Community involvement
In addition to hockey, Linden has also undertaken a considerable amount of charitable work. Working primarily with children, he has made frequent appearances at the BC Children's Hospital and Canuck Place, a hospice for terminally ill children. In 1995, he inaugurated the Trevor Linden Foundation to raise money for local charities and also hosts an annual golfing event as a fundraiser for BC Children's Hospital. When he was awarded the Order of British Columbia in 2003, the citation referred to him as a "hockey player and humanitarian". Linden has cited his brother, Dean, as being the inspiration for undertaking his charitable work, telling him to use his power as a hockey player.

In testament to his efforts off the ice in Vancouver, Linden has been a recipient of the King Clancy Memorial Trophy (1997) and the NHL Foundation Player Award (2008), honours awarded by the NHL to players for significant contributions in his community. Linden took part in the 2010 Winter Olympics torch relay when the flame was in Vancouver before the opening ceremony. On December 30, 2010, it was announced that Linden was to be invested as a Member of the Order of Canada. He was cited "[f]or his ongoing sportsmanship and community engagement as a respected leader both on and off the ice."

 Management career
On April 9, 2014, he was named the president of hockey operations for the Canucks, replacing Mike Gillis in that role. Linden was hired by the Canucks the day after Gillis was fired, following a season where the team failed to become a playoff contender. On May 1, 2014, Linden fired head coach John Tortorella. Jim Benning, who was then serving as assistant general manager of the Boston Bruins, and a former Canuck and teammate of Linden in his playing career, was hired by Linden to replace Gillis as the Canucks' general manager on May 23. On June 23, 2014, Benning hired Willie Desjardins as the 18th head coach in Canucks history. On July 25, 2018, Linden parted ways with the Canucks organization.

 International play

Throughout his hockey career, Linden appeared in five international tournaments for Team Canada. He first appeared on the world stage at the 1988 World Junior Championships, a tournament Canada won, where he scored one goal. His first senior international tournament was the 1991 World Championship, in which he contributed one goal and four assists in ten games as Canada won the silver medal. Linden was also invited to training camp for the 1991 Canada Cup roster, but was released early. In the 1996 World Cup, the successor to the Canada Cup, Linden helped Canada to a second-place finish with a goal and an assist over eight games.

Two years later, Linden was selected as a member of Team Canada in the 1998 Nagano Olympics. Though he injured his knee only weeks before, he played in all six games, scoring one goal, a game-tying marker with 67 seconds left against the Czech Republic that sent the semi-final game to overtime. Canada finished fourth in the tournament. Later that summer, he participated in the 1998 World Championships. He scored one goal and four assists as Canada finished fifth.

Career statistics

Regular season and playoffs

 International

 All-Star Games

 All stats taken from NHL.com.''

Awards

Canadian honours

NHL

WHL and CHL

Vancouver Canucks team awards

References

External links

1970 births
Living people
Canadian ice hockey centres
Canadian people of Dutch descent
Canadian Roman Catholics
Ice hockey players at the 1998 Winter Olympics
King Clancy Memorial Trophy winners
Medicine Hat Tigers players
Members of the Order of British Columbia
Members of the Order of Canada
Montreal Canadiens players
National Hockey League All-Stars
National Hockey League first-round draft picks
National Hockey League players with retired numbers
New York Islanders players
Olympic ice hockey players for Canada
Ice hockey people from Medicine Hat
Vancouver Canucks captains
Vancouver Canucks draft picks
Vancouver Canucks executives
Vancouver Canucks players
Washington Capitals players

Trevor Linden


Lego Racer var en produktlinje produceret af den danske legetøjskoncern LEGO, der indbefattede racerbiler og racerløb.

Det første sæt udkom i 1975 med en Formel 1-model. Temaet startede dog først rigtigt i 2001 med en serie mini racerbilier, der blev fremstillet af få større legoklodser. Sættene inkluderede også en affyringsmekanisme, der kunne bruges til at køre bilerne afsted.

Over tid har temaet udviklet sig og er blevet bragt mere på linje med andre lego-temaer, mens det stadig opfordrer til racerløb. Det har også inkluderet en række modeller af virkelige sportsvogne og racerbiler som bl.a. Lamborghini Gallardo og Ferrari FXX.

I 2012 blev temaet indstillet, og blev i 2015 erstattet med den nye serie Lego Speed Champions, der har et lignende logo.

Sæt

Speed Racer

Lego Speed Racer er baseret på bilmodeller fra filmen af samme navn.

Tiny Turbos

Power Racers

Ferrari
Lego Racers Ferrari sæt bygger på Ferraris bilmodeller.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Racer på Brickset

Racers

Lego Racers


ලිච්චවීවරුන් යනු,  සහජීවනයෙන් පාලනය කල පාලක වංශ අතුරෙන් ඉතාමත් ප්‍රචලිතව සිටි, පුරාතන ඉන්දියාවෙහි සහ නේපාලයෙහි,  වජ්ජී මහාජනපදයෙහි වංශයන් වූහ. ලිච්චවීවරුන්ගේ අගනගරය වූ වෛශාලී, වජ්ජී මහාජනපදයෙහි අගනගරයද වූයේය. වජ්ජී බලප්‍රදේශය තම රජධානියට ඈඳාගත්  අජාසත්ත විසින්,  මෙම ප්‍රදේශය පසු කලෙක අධිවාසනය කෙරිණි.

ඔහුගේ අර්ථශාස්ත්‍ර (පරි. XI) ග්‍රන්ථයෙහිදී, කෞටිල්‍යය විසින්, ලිච්චවීවරුන් විස්තර කෙරුණේ, එහි නායකයා විසින්  රාජා (රාජශබ්දෝපජිවීනා) යන අභිධානය භාවිතා කල ගෝත්‍රීය සහජීවනයක් (ගණ සංඝයක්) ලෙසිනි. මහාපරිනිබ්බාණ සූත්‍රය නම් වූ බෞද්ධ ග්‍රන්ථයක් විසින් ඔවුන් හැඳින්වෙන්නේ ක්ෂත්‍රීයයන් ලෙසත් බුදුන්වහන්සේගේ ධාතුන්වහන්සේට හිමිකම් පෑ අයවළුන් අතුරෙන් එක් පාර්ශවයක් ලෙසටත්ය. ඔවුන් විසින්ම ක්ෂත්‍රීයය තත්ත්වය සඳහා හිමිකම් පෑ ඇත. දීඝ නිකාය පරිදී, ලිච්චවීවරුන්  වශිෂ්ට ගෝත්‍රයට අයත් වූහ. මනුස්මෘති (X.22) හිදී , ලිච්චවීවරුන් තැබෙනුයේ  ව්‍රත්‍ය ක්ෂත්‍රියවරුන් යන වර්ගයෙහිය.

ඔහුගේ පරමත්‍ථජෝතිකා හිදී බුද්ධඝෝෂ අටුවචාරීන් විසින්,  ලිච්චවීවරුන්ගේ සම්භවය බරණැස් නුවර වෙතට අනුරේඛනය කර ඇත. වර්තමාන උතුරු බිහාරය සහ නේපාලයෙහි ටෙරායි  ප්‍රදේශය වෙතින් සමන්විත ප්‍රදේශය මත ලිච්චවී ආධිපත්‍යය පැතුරවුනු කාල සීමාව පිළිබඳ අවබෝධයක් නොමැත. මහාවීරතුමන් සහ ගෞතම බුදුන්වහන්සේගේ කාලය වන විට, මෙම වංශය විසින් ඔවුන්ගේ අගනගරය වූ  වෛශාලී අවට ප්‍රදේශයෙහි ජනාවාසකරණය වී සිටියහ. බෞද්ධ සම්ප්‍රදායයන් විසින්, අභය, ඔත්තාධ, සහ මහාලි යන කුමාරවරුන්, සිහ,  අජිත, දුම්මුඛ සහ සුනකත්ථ නම් සෙන්පතිවරුන් යන්නන් ඇතුළු කීර්තිමත් ලිච්චවීවරුන්ගේ නම් භාවිතයේ පවත්වා ගනිමින් සිට ඇත.  භද්‍රවාහුගේ කල්පසූත්‍ර  තුල  මල්ල ජනරාජවරුන් නවදෙනෙක් සහ කාසි-කෝසල ජනරාජවරුන් දහඅටදෙනෙක් සමග  මගධයට එරෙහිව,  ගිවිසුමක් ඇතිකරගත් ලිච්චවී ජනරාජවරුන් (වර්ග නායකයන්) නවදෙනෙක් පිළිබඳ සඳහන් වෙයි. මෙම සන්ධානයෙහි නායකයා වූයේ  චේතක වූ අතර, ඔහුගේ සොහොයුරිය  ත්‍රිශාලා,  මහාවීරගේ මව වූවාය.

ලිච්චවී පරිපාලනය

ලිච්චවී රාජ්‍ය පාලන ක්‍රමය පිළිබඳ තැන තැන විසිරුණු වාර්තා පමණක් ඉතිරිව ඇත. චුල්ලකලිංග ජාතකයෙහි සහ ඒකපණ්ණ ජාතකයෙහි  හැඳින්වීමේ කොටසෙහි සඳහන් වන්නේ ලිච්චවීවරුන් හට රාජාවරුන්  7,707 සිටි බවයි. මෙම සංඛ්‍යාව සම්මතයක් පමණක් විය හැකි වන අතර, තථ්‍ය අගය විය නොහැක. මෙය විසින් දක්වනුයේ, ඔවුන්ගේ අසල්වැසි රාජ්‍යයන් බොහෝමයක් වෙතින් වෙනස් වූ ලිච්චවීවරුන්, පූර්ණ රාජාණ්ඩුවක් නොවුනු බවයි. පාලකයෙක් ලෙසින් ඔවුනතුරෙන් එක් අයෙකු සහ ඔහුට සහය වීමට නව දෙනෙකුගෙන් සමන්විත මණ්ඩලයක් තෝරාගැනීමට සෑම වසරකම රැස්වූ රාජාවරුන්  7,707 මත අත්‍යන්ත අධිකාරිය පැවතිණි. ලිච්චවී ජනගහණයෙන් කුඩා කොටසකට පමණක් ඡන්දය දීමේ වරම තිබුණු මෙම ක්‍රමය,  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයකට ප්‍රතිවිරුද්ධ ක්‍රමයක් විය. මෙම රාජා තත්ත්වය දැරුවේ,  ක්ෂත්‍රීය වර්ණයට අයත් පවුල්වල  පිරිමි ගෘහමූලිකයන් පමණක් වූහ.

ලිච්චවී පරිපාලනයේ කේන්ද්‍රස්ථානය වූයේ,  වජ්ජීයානු සන්ධීයනයෙහි අගනගරයද වූ, වෛශාලී විය. උච්චතම විධායකයා සහ අධිකරණමය බලාධිකාරියා වූයේ රාජා විය.  භද්දසාල ජාතකයෙහි හැඳින්වීමේ කොටසෙහි, වෛශාලීයෙහි ජනරාජයන් අභිෂේක කෙරුම සඳහා ජලය ලබාගැනුමට භාවිතා කල වැවක් පිළිබඳ සඳහන් වෙයි. සාකච්ඡා සඳහා මෙම ජනරාජයන් රැස්වූ සම්මන්ත්‍රණ ශාලාව හැඳින්වුනේ  සන්ථඝාර ලෙසිනි.

විධායකය
රාජා (පාලන නායකයා), උපරාජා (නියෝජ්‍ය නායකයා) සහ සේනාපති (යුද්ධ හමුදාවේ නායකයා) යන්නන් ලිච්චවී පරිපාලනයෙහි  ප්‍රධාන නිලධාරීන් තිදෙන ලෙසින් අත්ථතථා වෙත සඳහන් වෙයි .  ඒකපණ්ණ ජාතකයෙහි හැඳින්වීමේ කොටසෙහිදී  තවද එක් අයෙක් සඳහන් වන අතර ඔහු භාණ්ඩාගාරික (භාණ්ඩාගාරයෙහි අධිපති) වෙයි.

අධිකරණය

අත්ථකථා පරිදී, අපරාධකරුවෙක් පළමුව භාර දෙනු ලබන්නේ විනිශ්චය මහාමාත්ථවරයෙක් (විනිශ්චය කරන මහේස්ත්‍රාත්වරයෙක්) වෙත වන අතර, ඔහු විසින් චූදිතයා විමර්ශනය කිරීමෙන් සහ හරස්  ප්‍රශ්න ඇසීමෙන් අනතුරුව වරදකරු බවට තීරණය කලේ නම්, වෝහාරික (නීතිමිමාංසී-විනිසුරු) වෙත ඉදිරිපත් කෙරෙයි. චූදිතයා නිවැරැදිකරු බව ඔහුට පැහැදිලි වූයේ නම් ඔහු නිදහස් කිරීමට මොහුට බලය ඇති අතර, නොඑසේ නම්  සූත්‍රධාර (අග්‍ර නීතිසංග්‍රහයෙහි විශාරද) වෙත භාරදෙනු ලබයි.  චූදිතයා වරදකරු බව අවධාරණය කරගත් සූත්‍රධාර විසින්, ඔහු අත්ථකුලක (වචනාර්ථයෙන් වංශ සතක් වුවද, බොහෝවිට සන්ධීය අධිකරණයක් විය හැක) වෙත භාර දෙනු ලබයි.   චූදිතයා වරදකරු බව අවධාරණය කරගත් අත්ථකුලක විසින්  චූදිතයා වරදකරු බව අවධාරණය කරගතහොත්, ඔහු සේනාපති  වෙත භාර දෙනු ලබන අතර, චූදිතයා වරදකරු බව නෙවලහා වටහා ගත් ඔහු විසින් උපරාජ වෙත චූදිතයා භාර දෙනු ලබයි. උපරාජ විසින්ද ඔහු වරදකරු බව වටහා ගත්තේ නම්, රාජා වෙත පාවා දෙනු ලබයි. රාජා විසින් චූදිතයා වරදකරු බවට තීරණය කෙරුනු විටක, පවේණිපොත්තක (පූර්වාදර්ශක පිළිබඳ පුස්තකය) තුල  වරද සඳහා නියම කර ඇති දඬුවම චූදිතයා වෙත පනවනු ලබයි.

ලිච්චවීවරුන් සහ රාජකීය ගුප්තවරුන්

පළමුවන චන්ද්‍රගුප්ත නම් ගුප්ත අධිරාජයා විසින්, තුමාරදේවී නම් ලිච්චවී කුමාරිකාවක් සරණපාවා ගන්නා ලද අතර, සමුද්‍රගුප්තගේ  පළමුවන චන්ද්‍රගුප්ත-කුමාරදේවී වර්ගයේ රත්රන් කාසිවල පසුපස පැත්තෙහි ලක්ෂ්මි දෙවඟනගේ රූපය සමගින්, ලිච්චවයා නම් ආඛ්‍යානය දක්නට ඇත. සමුද්‍රගුප්තගේ අලහබාද් ස්තම්භයෙහි ශිලාලේඛනයන්හී, තමන් හඳුන්වාගන්නේ ලිච්චවීදවුහිත්‍ර (ඔහුගේ මවුගේ පාර්ශවයෙන් ලිච්චවීවරුන්ගේ මුණුපුරා) ලෙසිනි. මේවා විසින් බොහෝ විට ඇඟවෙනුයේ, රාජකීය ගුප්තවරුන්ගේ මස්තකප්‍රාප්තියට ඒක්ෂණයෙහි ලිච්චවීවරුන් විසින් මගධය අධිවාසනය කල බවක් වුවද, එය ඔප්පු කිරීමට සෘජු සාක්ෂි නොමැත.

මෙයද බලන්න
නේපාලයේ ලිච්චවී රාජධානිය

සටහන්

ඉන්දියාවේ පුරාතන ජනයා
මහාජනපද
ලිච්චවී රාජධානිය
ඉන්දියාව

ලිච්ඡවී (වංශය)


Alexander Edgar Lascelles, vicegreve Lascelles (født 13. maj 1980 i Bath, Somerset, England) er tipoldesøn af Georg 5. af Storbritannien.

I den udvidede britiske kongefamilie tilhører han den samme generation som William, Prins af Wales (født 1982) og Prins Henry, hertug af Sussex (født 1984), der begge er sønner af kong Charles 3. af Storbritannien.

Forældre
Alexander Lascelles er det tredje barn og den anden søn af Margaret Rosalind Messenger (født 1948) og David Lascelles, 8. jarl of Harewood (født 1950).

Slægtninge
Alexander Lascelles er sønnesøn af den østrigsk fødte koncertpianistinde Marion Stein (1926–2014) og oldesøn af den kongelige prinsesse Mary (1897–1965).

Familie
Alexander Lascelles's søn Leo Cyrus Anthony Lascelles (født 2008) var George 5.s første tiptipoldebarn, da han blev født i 2008. Siden er der kommet andre tiptipoldebørn til, bl.a. Savannah Phillips (født 2010), Isla Elizabeth Phillips (født 2012), prins George af Cambridge (født 2013), Mia Grace Tindall (født 2014) og prinsesse Charlotte af Cambridge (født 2015).

Jarler fra Storbritannien
Slægten Lascelles

Alexander Lascelles, vicegreve Lascelles


Yakub Cemil (1883 - 11 Eylül 1916, İstanbul), 1913'te Bâb-ı Âli Baskını sırasında Nâzım Paşa'ya suikast düzenleyen Çerkes kökenli  bir Osmanlı devrimcisi ve askeriydi. Ölüm cezasına çarptırıldı ve 1916'da idam edildi.

Osmanlı subayı ve İttihat ve Terakki'nin fedailerindendir.

Yaşam öyküsü
İstanbul'un Yenibahçe semtinde doğdu. Babası Ahmed Bey, annesi Nazik Hanım'dır. Babası tütün ticareti ile uğraşan bir tacir ve aynı zamanda kaçakçıydı. Askeri rüştiye ve Kuleli Askerî Lisesi'nin ardından 25 Ağustos 1903'te teğmen rütbesiyle Harp Okulu'ndan mezun oldu. İlk görev yeri Manastır'da konuşlanan 6. Nizamiye Piyade Tümeni'ydi. Burada Enver Paşa'nın emrinde bulunmuş ve hayatı boyunca da Enver Paşa'nın en yakınındaki adamlarından biri olmuştur. II. Meşrutiyet dönemine kadar bu bölgede görev yaptı. Bulgar, Sırp, Yunan, Arnavut çetelerine karşı mücadele etti. Gayrinizami harp deneyimini bu dönemde kazandı. İttihat ve Terakki'ye katılması da yakın arkadaşlarının etkisiyle aynı dönemdedir. İhtilalin ardından İttihat ve Terakki cemiyetince 1909 yılında İran'a gönderildi. Görevi daha önceden kaldırılmış olan meşrutiyeti yeniden ilan ettirmek üzere yeraltı faaliyetlerinde bulunmaktı. Yol boyunca, bölgedeki Kürt aşiretlerinin desteğini toplayarak ilerledi. İranlı meşrutiyet yanlıları ile işbirliği yaptı. 31 Mart olaylarının patlak vermesiyle İstanbul'a çağrılınca görevini bırakmak zorunda kaldı. İsyan bastırıldıktan sonra Ermeni ayaklanmaları sebebiyle müfettiş-i umumi olarak Adana'ya gönderildi. 1910'da gazeteci Ahmet Samim Bey'e düzenlenen suikastın faili olduğu iddia edildi ancak bu iddia ispatlanamadı.

Trablusgarp dönemi
1911'de İtalyan işgaline maruz kalan Kuzey Afrika'daki son Osmanlı toprağı Trablusgarp'ı (Libya) kurtarmak amacıyla başlatılan mücadeleye katıldı. Trablusgarp yoluna Kurmay Binbaşı Mustafa Kemal Bey ile çıktı. Başta Kurmay Binbaşı Enver Bey olmak üzere İttihat ve Terakki'nin en önemli komutanları Trablusgarp-Bingazi eksenine gelmişti. Yakub Cemil yine Enver Bey'in emrindeydi. Yerel halkı örgütleyerek gerilla savaşını başlattılar. Bu esnada düşmana bilgi sattığından ve casus olduğundan şüphelendiği kendisinden rütbeli zenci Teğmen Şükrü Efendi'yi bir gece çadırına gelerek uykusunda vurarak öldürmüştür. O dönem, en yakın arkadaşı Kurmay Binbaşı Enver Paşa bu hareketini beğenmemiş, Yakup Cemil'i oradan uzaklaştırmış, o da Afrika'yı dolaşarak İstanbul'a gelmiştir.

Bâb-ı Âli Baskını ve Balkanlar

1912'de başlayan Balkan Savaşları'na 4000 cezaevi mahkûmundan oluşan gerilla ordusu katıldı. Bu ordu ile beklenenin üzerinde yarar sağladılar. Ancak Osmanlı ordusu savaşta yenilince Bulgarlar Rumeli'nin (Edirne) kendilerine verilmesini istediler. Fakat Kamil Paşa Hükûmeti bunu kabul etmedi fakat o dönemde muhalefette olan İttihat ve Terakki Fırkası ve dolayısıyla da cemiyet Rumeli'nin Bulgarlara bırakıldığının ileri sürerek tarihe Bâb-ı Âli Baskını olarak geçen ikinci ihtilalini gerçekleştirdi. Yakub Cemil, Bab-ı Ali binasına ilk giren baskıncılar arasındaydı. Baskın esnasında karşılarına çıkan ve "Siyasete karışmayacağınıza söz vermiştiniz sözünüz bu muydu?" diyen Harbiye Nazırı Müşir Nazım Paşa'yı "Bu herife laf anlatılır mı" deyip şakağından vurmuştur. Bu olayın etkisiyle kısa bir süre sonra, yüzbaşı rütbesinde iken ordudan atıldı. Yine de aynı yıl Garbi Trakya Muvakkat Hükümeti'nin kurulmasıyla sonuçlanan muharebe döneminde Enver Bey'in emrinde orduda gönüllü olarak yer aldı.

Teşkilat-ı Mahsusa
1914'te Teşkilat-ı Mahsusa'nın resmen kurulmasıyla bu kuruma alındı ve ilk görev yeri olarak da Doğu Anadolu Bölgesi belirlendi. 2000 kişilik mahkûm ordusuyla yola çıktı. Çorum'da konakladıkları esnada yerel halktan birini yargılamadan idam ettirmesi tepkilere sebep oldu. Bölgedeki diğer ordu birlikleriyle çeşitli zaferler kazandı ancak Ardahan'da ciddi bir yenilgiye uğradı ve geri çekilmek zorunda kaldı. Bunun üzerine Ermeni çetelerine karşı mücadele etmekle görevlendirildi. 1915'te alınan kararla Erzurum ve çevresindeki Ermeniler'in tehcir edilmesini organize etti. Tehcir süresinde emrini verdiği bazı komitacıların yargısız infazları nedeniyle bu görevinden de alındı. Yeni görev yeri olan Bitlis'te, emirleri ihlal edip çıkan isyanlara karşı aşırı sert davrandığından dolayı, bu sefer de Bağdat'a gönderildi. Bağdat cephesinde de emirleri ihlal etti ve fevri olarak emrettiği bir taarruzda bölüğünün büyük kısmını kaybetti. Bu olay cephe günlerinin de sonu oldu ve acilen İstanbul'a çağrıldı.

Yakub Cemil son adamlarını, ünü bütün imparatorluğa yayılmış ve günümüze kadar da gelmiş olan Sinop Zindanlarından devşirir. Hepsi birbirinden belalı, hepsi birbirinden tehlikeli iki bin adam. "Berberler bir adım öne çıksın" der. Ve komutlar komutları izler: "1 leşi, 2 leşi, 3 leşi, 4 leşi, 14 leşi olan bir adım öne çıksın." Sonunda bir kişi kalır hem berber olan hem de 14 leşi bulunan, yani 14 cinayeti olan, yani 14 adam öldüren. Yakub Cemil 14 leşli berberi şöyle bir süzer tepeden tırnağa ve sonra "getir bir sandalye ve beni tıraş et, seni özel berberim tayin ettim" der. Berberin gözü kanlı, Yakub Cemil'in gözü kara. Usturanın sapı katilin elinde, ağzı Yakub Cemil'in gırtlağında. Ölümle liderlik arasındaki süre saniyeden de kısa. 14 leşli özel berber Yakub Cemil'in yüzünü sabunlamada, 2 bin kanlı katil sahneyi izlemede ve Yakub Cemil sandalyede ayak ayak üstüne atmış tütününü tüttürmede. O sandalyenin üstünde, o usturanın ucunda ve o 2 bin kanlı katilin huzurunda liderlik sınanmada, daha doğrusu insanlara liderlik dersi verilmede.Osman Kara

İdam Edilişi
İstanbul günlerinde İttihat ve Terakki yönetimi ile ters düştü ve İtilaf Devletleri ile barış için İttihat ve Terakki hükûmetini ikna, bu mümkün olmazsa darbe ile devirme planları yaptı. İttihat ve Terakki hükûmetini dağıtmak, İtilaf Devletleri ile barış yapacak bir hükûmet kurmak istiyordu. Başkomutan ve Harbiye Nazırı adayı ise Mustafa Kemal'di. İttihat ve Terakki içindeki entrikaların sonucunda Talat Bey grubunun Enver Paşa'yı kandırması sonucunda hükümeti devirmeye teşebbüs ve Harbiye Nazırı Enver Paşa'ya suikast suçlamasıyla tutuklandı. Enver Paşa, Yakub Cemil'in idam edilmesinden yana değildi. Ancak Enver Paşa'nın yurt dışında bulunmasını fırsat bilen Talat Paşa, Yakub Cemil'in idamına karar verdi. 11 Eylül 1916 günü kurşuna dizilerek idam edildi.

Yakub Cemil efsaneleri
Beyazıt'tan Kağıthane'ye idama yaya götürülürken, Yolda bir karpuz arabasını çevirmiş, "asker evlatlarım susamışlardır" diyerek idam mangasına karpuz ısmarlamıştır.

İdamında vücuduna 14 mermi saplanmasına rağmen yarım saat boyunca can vermediği söylenir.

Vücudundan sızan kanların toprağa önce vatan yazdığı efsanesi türemiştir.

İddiaya göre idam mangası, kendilerine verilen ateş emrini, komutanları Yakub Cemil'e olan büyük saygılarından dolayı yerine getirememiş, Yakub Cemil de askerin baş kaldıracağını sezerek kendi idamı için nişan ve ateş emrini kendi vermiştir.

Atatürk, Trablusgarp'ta yaşanan olay yüzünden, çok sevdiği Yakub Cemil'e çok kızmıştır. Onun hakkında şu sözü sarf ettiği söylenir: "Eğer bir gün bir ihtilal yaparsam yanıma alacağım ilk adam Yakub Cemil'dir. İhtilalden sonra ilk asacağım kişi de yine Yakub Cemil'dir."

Yakub Cemil'in idamının ardından Atatürk, Ali Fuad (Cebesoy)'a şunları söylemiştir: "Yakub Cemil asılmış. Sebebi de ben başkomutan vekili ve harbiye nazırı olmadıkça kurtuluş yoktur demiş. Dediğini yapmış bile olsaydı ben İstanbul'a gittiğimde ilk iş olarak Yakub Cemil'i cezalandırırdım. Eğer ben, o ve onun gibiler tarafından iktidara getirilecek bir adamsam, adam değilim!"

"Yakub Cemil'in ölmeden önce / Üst üste içtiği ömründeki / İlk üç sigara..." (Cemal Süreya)

Yakub Cemil benzetmeleri
Yakub Cemil, usta bir silahşor ve keskin nişancıydı. Gönülden bağlı olduğu İttihat ve Terakki için her türlü fedakarlığı yapmaktan çekinmezdi. Cemiyet düşmanlarının en fazla korktuğu kişilerdendi. Bununla beraber cemiyet içerisinde isyankar yapısı ve sorunları silahla çözme arzusuyla tanınırdı. Bu özellikleri Türkiye'nin yakın tarihinde dahi çeşitli benzetmelere ve spekülasyonlara sebep olmuştur.

Hürriyet gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ertuğrul Özkök'e Emin Çölaşan'ın bir yazısı ile ilgili olarak göndermiş olduğu bir düzeltmede, dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, Abdullah Çatlı için Yakub Cemil benzetmesini kullanmıştı.

Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül, Danıştay saldırısı için Yakub Cemil'in Bâb-ı Âli Baskını gibi benzetmesini kullanmıştı.

Literatür
 Yalçın, Soner. Teşkilat'ın İki Silahşoru. Doğan Kitap (2001). 314 s. ISBN 975-6612-13-4
 Lord Kinross, Atatürk : Bir Milletin Yeniden Doğuşu (orj. Atatürk: The Rebirth of a Nation). Altın Kitaplar (12. Basım - 1994). 592 s. ISBN 9754050356
 Samih Nafiz Tansu, Teşkilât-ı mahsusa : iki devrin perde arkası. Nokta Kitap (1. Baskı: Ekim: 2012). 100 s. ISBN 9786055231057

Kaynakça

20. yüzyılda Osmanlılar
1883 doğumlular
İstanbul doğumlu askerler
İstanbul'da ölenler
1916 yılında ölenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Osmanlı karacı subayları
İttihat ve Terakki üyeleri
Kurşuna dizilerek idam edilmiş kişiler
İdam edilmiş Osmanlılar

Yakub Cemil


O sistema de antígenos Kell (também conhecido como sistema Kell-Cellano) é um sistema de grupo sanguíneo humano, ou seja, grupo de antígenos na superfície das hemácias humanas que são importantes determinantes do tipo sanguíneo e são alvos de doenças autoimunes ou aloimunes que destroem glóbulos vermelhos. Os antígenos Kell são K, k, Kp a, Kp b, Js a e Js b . Os antígenos Kell são peptídeos encontrados dentro da proteína Kell, uma endopeptidase dependente de zinco transmembrana de 93 quilodaltons que é responsável pela clivagem da endotelina-3 .

Proteína
O gene KEL codifica uma glicoproteína transmembranar tipo II que é o antígeno do grupo sanguíneo Kell altamente polimórfico . A glicoproteína Kell liga-se através de uma única ligação dissulfeto à proteína de membrana XK que transporta o antígeno Kx . A proteína codificada contém sequência e semelhança estrutural com membros da família neprilisina (M13) de endopeptidases de zinco .

Existem vários alelos do gene que cria a proteína Kell. Dois desses alelos, K 1 (Kell) e K 2 (Cellano), são os mais comuns. A proteína kell está fortemente ligada a uma segunda proteína, XK, por uma ligação dissulfeto . A ausência da proteína XK (como através de deleção genética ou através de uma única mutação pontual na região de codificação do gene XK ), leva a uma redução acentuada dos antígenos Kell na superfície dos glóbulos vermelhos. A ausência da proteína Kell (K 0 ), entretanto, não afeta a proteína XK.

A proteína Kell também foi recentemente designada CD238 ( grupo de diferenciação 238).

Associação de doenças

Os antígenos Kell são importantes na medicina transfusional, anemia hemolítica autoimune e doença hemolítica do recém-nascido (anti-Kell) . O anti-K é o próximo anticorpo de eritrócitos imune mais comum após aqueles no sistema ABO e Rh. O anti-K apresenta-se tipicamente como aloanticorpo da classe IgG. Indivíduos sem um antígeno Kell específico podem desenvolver anticorpos contra antígenos Kell quando transfundidos com sangue contendo esse antígeno. Isto é particularmente verdadeiro para o antígeno "K" que mostra uma antigenicidade relativamente alta e frequência moderadamente baixa (~9%) em populações caucasianas. Anti-K também pode ocorrer após hemorragia transplacentária (TPH) associada ao parto, tornando Kell uma preocupação importante para a doença hemolítica do recém-nascido . Após a formação do anti-K, as transfusões de sangue subsequentes podem ser marcadas pela destruição das novas células por esses anticorpos, processo conhecido como hemólise . O anti-K não se liga ao complemento, portanto a hemólise é extravascular. Indivíduos sem antígenos K (K 0 ) que formaram um anticorpo para um antígeno K devem ser transfundidos com sangue de doadores que também são K 0 para evitar hemólise.

A anemia hemolítica autoimune (AIHA) ocorre quando o corpo produz um anticorpo contra um antígeno de grupo sanguíneo em seus próprios glóbulos vermelhos. Os anticorpos levam à destruição dos glóbulos vermelhos com anemia resultante. Da mesma forma, uma mulher grávida pode desenvolver anticorpos contra hemácias fetais, resultando em destruição, anemia e hidropisia fetal em um processo conhecido como doença hemolítica do recém-nascido (HDN). Tanto a AIHA quanto a HDN podem ser graves quando causadas por anticorpos anti-Kell, pois são os antígenos mais imunogênicos depois dos sistemas de grupos sanguíneos ABO e Rhesus .

Fenótipo McLeod
O fenótipo de McLeod (ou síndrome de McLeod) é uma anomalia ligada ao X do sistema de grupos sanguíneos Kell em que os antígenos Kell são mal detectados por testes laboratoriais. O gene McLeod codifica a proteína XK, uma proteína com características estruturais de uma proteína transportadora de membrana, mas de função desconhecida. O XK parece ser necessário para a síntese ou apresentação adequada dos antígenos Kell na superfície dos glóbulos vermelhos.

História
O grupo Kell recebeu o nome da primeira paciente descrita com anticorpos para K 1, uma gestante chamada Sra. Kellacher em 1945. Sra. Cellano também era uma mulher grávida com os primeiros anticorpos descritos para K 2 . O fenótipo K 0 foi descrito pela primeira vez em 1957 e o fenótipo McLeod foi encontrado em Hugh McLeod, um estudante de odontologia de Harvard, em 1961. O rei Henrique VIII da Inglaterra pode ter tido tipo sanguíneo Kell-positivo, explicando a morte de sete de seus dez filhos no nascimento, ou logo após, e sugerindo que sua deterioração mental por volta dos 40 anos poderia ser explicada pela síndrome de McLeod; isso foi apoiado pela revelação de que Henrique pode ter herdado Kell de sua bisavó materna, Jacquetta de Luxemburgo .

Outras associações
Evidências apóiam uma ligação genética entre o grupo sanguíneo Kell (no cromossomo 7 q33) e a capacidade de provar feniltiocarbamida, ou PTC, um composto de tioureia de sabor amargo. As proteínas receptoras do sabor amargo nas papilas gustativas da língua que reconhecem o PTC são codificadas no locus cromossômico próximo 7 q35-6.

Ligações externas
  - OMIM entry for Kell protein
  - OMIM entry for XK protein

Medicina de transfusão
Sistemas de antígenos sanguíneos
Grupos de diferenciação
Hematologia

Sistema de antígeno Kell


Amanda Svensson, née le  à Arlöv dans le comté de Scanie en Suède, est une romancière, journaliste et traductrice suédoise.

Biographie

Amanda Svensson naît en 1987 à Arlöv, une localité suédoise située dans la commune de Burlöv dans le comté de Scanie. Fille du journaliste et écrivain  et de la professeur Ann-Sofie Svensson, elle grandit à Malmö. Elle commence à écrire durant sa jeunesse et est finaliste du  à l'âge de dix-sept ans. Elle suit ensuite des cours d'écriture créative au  de  puis étudie la critique littéraire et le Français à l'Université de Lund. Elle déménage avec sa famille à Londres en 2015, avant de s'installer un an plus tard dans la région des Cornouailles.

Elle publie en 2008 un premier roman, Hey Dolly. En 2011, son deuxième roman, Bienvenue dans ce monde (Välkommen till den här världen), est nommé pour le prix August. Après la parution de Allt det där jag sa till dig var sant en 2014, elle écrit en 2019 le roman Un système d'une beauté aveuglante (Ett system så magnifikt att det bländar), un drame familial moderne qui est lauréat du .

Elle travaille également comme critique littéraire et journaliste culturelle pour le quotidien Expressen et comme traductrice, de l'anglais vers sa langue maternelle. Elle a notamment traduit des œuvres d'Ali Smith, de Tessa Hadley ou de Kristen Roupenian.

Œuvre
 Hey Dolly (2008)
 Välkommen till den här världen (2011)
 Allt det där jag sa till dig var sant (2014)
 Ett system så magnifikt att det bländar (2019)

Prix et distinctions
  de l'Académie les Neuf en 2011.
 Nomination au prix August 2011 pour Bienvenue dans ce monde (Välkommen till den här världen).
  en 2019 pour Un système d'une beauté aveuglante (Ett system så magnifikt att det bländar).
  en 2019 pour Un système d'une beauté aveuglante (Ett system så magnifikt att det bländar).

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1987
Naissance dans le comté de Scanie
Écrivain suédois du XXIe siècle
Romancière suédoise
Traductrice suédoise
Journaliste suédoise

Amanda Svensson