Engelsk litteratur omfatter litteratur skrevet på engelsk, samt af englændere, britiske borgere i tidligere engelske kolonier, englændere i udlandet samt litteratur skrevet på engelsk af udlændinge i Storbritannien. Engelsksproget litteratur i tidligere kolonier efter de løsrev sig fra Storbritannien som separate lande, er siden det 19. århundrede ofte omtalt som adskilt fra britisk-engelsk litteratur. I kraft af at disse lande som USA, Indien, Canada, Sydafrika eller Australien ligger i andre verdensdele præget af deres særegne geografiske beliggenhed, historiske, politiske og socialøkonomiske faktorer, udviklede de sine egne engelske dialekter og sin egen engelsksprogede litteratur. Denne opdeling af engelsk litteratur er dog noget diffus og kan altid debatteres og kategoriseres ud fra forskellige vinkler, ligeledes forfatternes etniske og nationale tilhørsforhold.

I denne artikel omtales britisk-engelsk litteratur. Hermed medregnes også engelsk litteratur skrevet i Skotland, Wales eller Irland på engelsk af forfattere som Jonathan Swift eller Oscar Wilde. Litteratur fra USA omtales under amerikansk litteratur.

Udvikling og forfattere
Britisk-engelsk litteraturhistorie begyndte med oldengelsk sprog, som stammer fra den vestgermanske sprogfamilie og modtog også påvirkninger fra norrøne sprog. Oldengelsk litteratur startede i tidlig middelalder, hvor en mængde krøniker som skrevet af Beda og Alfred den store samt nogle digte på oldengelsk overlevede, hvoraf det store, episke digt Beowulf er det mest kendte værk.  Efter den normanniske erobring i 1066 var det officielle sprog i England normandisk-fransk og latin blandt regeringen, kirkestanden og adelen, mens litteratur på middel-engelsk var populær hos den mere almene befolkning, med især historier om kong Artur, Robin Hood og de populære ridder-romaner, hvoraf digteren Chaucer og Perlepoeten er mest kendte forfattere.
Moderne engelsk litteratur begyndte at udvikle sig fra 1500-tallet, hvor især trykpressens fremgang i England, det store vokal-skifte i udtalen, samt oversættelse af Biblen på engelsk påvirkede sproget. Biblens oversættelse betød udvikling af litteraturen væk fra kirkelig latin samt brud med katolsk verdenssyn. De bibelske myter, navne, lignelser samt teologiske udtryk kunne nu blive sproglig hvermandseje.

 Den skønlitterære forfatter, der påvirkede hele det engelske sprog og litteratur markant er William Shakespeare fra Englands elizabethanske guldalder, der skrev poesi og skuespil i alsidige genrer. I hans levetid var det engelske sprog ikke standariseret med hensyn til grammatik og stavning, og engelske teaterstykker var heller ikke særligt udviklede. Williams produktivitet og talent for sprogbrug betød, at han satte dagsordenen for, hvordan engelsk litteratur skulle skrives, også ved at bruge en hel del låneord og sætte dem sammen på nye måder." I hans
flertallige sonetter og teaterstykker opfandt William også og gav det engelske sprog en stor mængde udtryk, idiomer og ord, der bruges den dag i dag, såsom "jalousi - det grønojede monster", "with bated breath", "a foregone conclusion", "strange bedfellows", "sorry sight" og "full circle" . Det moderne ord slangord "swag" på engelsk i dag stammer fra "swagger" brugt af ham i værkerne "Henry V." og "Midsommernatsdrøm".

Siden den engelske guldalder, oplysningstiden og den industrielle revolution i England udviklede der sig stadig større strømninger i engelsk litteratur, der endte med at påvirkede resten af verdenslitteratur. Helt nye litterære genrer blev skabt, herunder romantisme modsat videnskabelig rationalisme, gotisk litteratur og skrækhistorier, science fiction, fantasy, krimiromaner, victoriansk litteratur, novelleskrivning, videnskabelige afhandlinger, socialrealisme, feminisme og social kritik, samt børnelitteratur.
De vigtigste eller mest kendte engelske forfattere siden Shakespeare var blandt andet Mary Shelley, Lord Byron, Percy Bysshe Shelley, John Keats , , Bram Stoker, Ann Radcliffe, Alexander Pope, Daniel Defoe, William Blake, Jane Austen, Mary Wollstonecraft, Charles Dickens, Brontë-søstrene, William Makepeace Thackeray, Mary Somerville, Alfred Tennyson, sir Walter Scott, H. G. Wells, Lewis Caroll, J. M. Barrie, Beatrix Potter, Edith Nesbit, Joseph Conrad, J.R.R. Tolkien, C. S. Lewis, Rudyard Kipling, Arthur Conan Doyle, George Bernard Shaw, Oscar Wilde, Virginia Woolf, Aldous Huxley, Salman Rushdie, Zadie Smith m.flere.

I det 20. århundrede bemærkes også engelske forfattere af populær litteratur som nød success verden over, som Agatha Christie, Ian Fleming, Arthur C. Clarke, Terry Pratchett, Neil Gaiman, Douglas Adams, Helen Fielding og J. K. Rowling.

Nobelprisen i engelsk litteratur
Engelsksproget litteratur er siden den britiske imperiets udvikling blevet en af verdens største litteraturer og en enorm stor række af engelske forfattere har markeret sig frem til i dag. I moderne tid er forfattere, der skriver på engelsk blevet hædret med mange priser, herunder Nobelprisen i litteratur, se følgende liste.

Kildehenvisninger

Litteratur
Romanforfattere fra Storbritannien
Romanforfattere fra England

Engelsk litteratur


Sort Hjerte er en kortfilm fra 1995 instrueret af Thomas Rostock efter manuskript af Thomas Rostock.

Handling
En tragisk teenage kærlighedshistorie. Stine er en manio-depressiv techno-fan, som den bløde Tobias forelsker sig i.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Sort Hjerte


Armin Hofmann (HonRDI) (29 June 1920 – 18 December 2020) was a Swiss graphic designer. One of the leading masters of Swiss design.

He began his career in 1947 as a teacher at the Allgemeine Gewerbeschule Basel School of Art and Crafts at the age of twenty-six. Hofmann followed Emil Ruder as head of the graphic design department at the Schule für Gestaltung Basel (Basel School of Design) and was instrumental in developing the graphic design style known as the Swiss Style. His teaching methods were unorthodox and broad based, setting new standards that became widely known in design education institutions throughout the world. His independent insights as an educator, married with his rich and innovative powers of visual expression, created a body of work enormously varied – books, exhibitions, stage sets, logotypes, symbols, typography, posters, sign systems, and environmental graphics. His work is recognized for its reliance on the fundamental elements of graphic form – point, line, and shape – while subtly conveying simplicity, complexity, representation, and abstraction. Originating in Russia, Germany and The Netherlands in the 1920s, stimulated by the artistic avant-garde and alongside the International Style in architecture. He is well known for his posters, which emphasized economical use of colour and fonts, in reaction to what Hofmann regarded as the "trivialization of colour."   His posters have been widely exhibited as works of art in major galleries, such as the New York Museum of Modern Art.

He was also an influential educator, retiring in 1987. In 1965 he wrote the Graphic Design Manual, a popular textbook in the field.

Hofmann died in December 2020 at the age of 100 in Lucerne, where he lived with his wife Dorothea Hofmann-Schmid.

See also
Swiss Style (design)
International Typographic Style

References

1920 births
2020 deaths
Logo designers
Men centenarians
Swiss centenarians
Swiss graphic designers
Swiss typographers and type designers

Listen to Mr. Morale & the Big Steppers

AIGA medalists

Armin Hofmann


Union civique radicale (Unión Cívica Radical en espagnol) est le nom de quatre partis politiques argentins :
 l'Union civique radicale, depuis 1891 ;
 l'Union civique radicale antipersonnaliste (Unión Cívica Radical Antipersonalista, UCRA), de 1924 à 1947 ;
 l'Union civique radicale intransigeante (Unión Cívica Radical Intransigente, UCRI), de 1957 à 1972 ;
 l'Union civique radicale − Rassemblement pour la rénovation (Unión Cívica Radical Junta Renovadora, UCR-JR), de 1945 à 1947.

Les trois derniers, aujourd'hui disparus ou fondus dans d'autres partis, étaient issus de scissions du premier.

Union civique radicale (homonymie)


Tony Umez, né le  à  dans l'État d'Anambra au Nigeria, est un acteur nigérian.

Il a joué dans plus de 200 films Nollywood en anglais et en yoruba depuis ses débuts en 1994 dans le film Died Wretched : Buried in N2.3m Casket

Biographie

Enfance et études
Tony Umez est né à Ogidi, dans l'État d'Anambra. Sa mère est originaire de l'État de Cross River tandis que son père est originaire d'Ogidi, le même endroit où il est né. Malgré son origine igbo, il ne parle pas igbo mais peut parler couramment l'efik, la langue de sa mère. Umez a grandi à Lagos où il a fait ses études primaires et secondaires. Il est également titulaire d'une licence et d'une maîtrise en anglais et en droit international et diplomatie, respectivement, de l'université de Lagos.

Carrière
Il a commencé à jouer la comédie dès ses études secondaires, où il s'est produit sur scène et dans des pièces de théâtre. En 1993, l'acteur rejoint Nollywood. Ses deux films ne lui rapportent pas un centime, ce qui le pousse à quitter l'industrie pendant quelques années.

Il revient dans l'industrie en 1997 et joue dans le film The Princess, mais c'est le film Died Wretched, sorti en 1998, qui le fait connaître.

Filmographie

 1997 : The Princess
 1998 : Died Wretched
 1999 : Pains
 2003 : Demon in law

Notes et références

Liens externes

Acteur nigérian du XXe siècle
Acteur nigérian du XXIe siècle
Naissance en août 1964
Naissance dans l'État d'Anambra

Tony Umez


HMAS Goulburn (J167/B243/A117), named for the city of Goulburn, New South Wales, was one of 60 Bathurst-class corvettes constructed during World War II, and one of 20 ordered by the British Admiralty but subsequently manned and commissioned solely by the Royal Australian Navy (RAN).

Design and construction

In 1938, the Australian Commonwealth Naval Board (ACNB) identified the need for a general purpose 'local defence vessel' capable of both anti-submarine and mine-warfare duties, while easy to construct and operate. The vessel was initially envisaged as having a displacement of approximately 500 tons, a speed of at least , and a range of  The opportunity to build a prototype in the place of a cancelled Bar-class boom defence vessel saw the proposed design increased to a 680-ton vessel, with a  top speed, and a range of , armed with a 4 inch Mk XIX gun, equipped with asdic, and able to fitted with either depth charges or minesweeping equipment depending on the planned operations: although closer in size to a sloop than a local defence vessel, the resulting increased capabilities were accepted due to advantages over British-designed mine warfare and anti-submarine vessels. Construction of the prototype  did not go ahead, but the plans were retained. The need for locally built 'all-rounder' vessels at the start of World War II saw the "Australian Minesweepers" (designated as such to hide their anti-submarine capability, but popularly referred to as "corvettes") approved in September 1939, with 60 constructed during the course of the war: 36 ordered by the RAN, 20 (including Goulburn) ordered by the British Admiralty but manned and commissioned as RAN vessels, and 4 for the Royal Indian Navy.

At 743 tons standard displacement, Goulburn exceeded the designed standard displacement of the Bathurst class ships by 93 tons.

Goulburn was laid down by the Cockatoo Island Dockyard in Sydney, New South Wales on 10 July 1940. She was launched on 16 November 1940 by the wife of Rear Admiral John Gregory Crace, the commander of the Australian Squadron, and was commissioned on 28 February 1941.

Operational history
After entering active service, Goulburn was assigned to minesweeping duties along the east and south-east coasts of Australia, and was one of several ships attempting to locate mines deployed by the German auxiliary cruiser Pinguin and the auxiliary minelayer Passat. Although operating in this role from 23 April to 31 May 1941, the corvette located only a single mine.

On 16 June, Goulburn and sister ship Burnie were assigned to the China Station and sailed to Singapore. The corvettes operated as convoy escorts, minesweepers, and anti-submarine patrol ships until January 1942. Goulburn was then deployed to Batavia and used as a minesweeper and convoy escort throughout the Sunda Islands. On 27 February, the corvette passed the ABDA cruiser force shortly before the beginning of the Battle of the Java Sea. Although removed from the main battle area, Goulburn was attacked by three waves of three Japanese dive bombers, but was undamaged. On 29 February, Goulburn departed for Australia, arriving in Fremantle on 9 March with only seven tons of fuel remaining. The corvette was assigned to convoy escort runs along the Queensland coast until the end of 1943, then entered a three-month refit.

After refitting, Goulburn was deployed to New Guinea waters as an escort and patrol vessel. During June 1944, the corvette supported landings at Dugumu Bay and Sogari Island. On 25 September, native scouts and a US Army Intelligence officer were embarked to be transported to the Malpia Islands. The native scouts were landed on 27 September to assess Japanese troop strength throughout the island group. After the scouts failed to rendezvous with the ship two days later, and following a failed search attempt by six sailors and the US officer, it was assumed that the scouts had been captured. This was confirmed when American PT boats attempted to land troops on the island a few days later, meeting heavy Japanese resistance. Before leaving the area, Goulburn shelled a village on Pegun Island believed to hold Japanese troops. At the start of October, the corvette was tasked with retrieving another native scout group. After several failed attempts to locate the scouts, they were retrieved from Mois Aoeri Island. While returning to the ship, the shore party was able to capture three Japanese soldiers attempting to escape in a canoe. After observing numerous Japanese personnel on shore, and receiving conformation that several hundred Japanese were based on the island, Goulburn opened fire on the main camp. After these operations, the corvette returned to convoy escort duties until December 1944, then returned to Australia.

Goulburn spent the first part of 1945 operating in Australian waters, before returning to New Guinea in May. She spent a month on escort and minesweeping duties, before sailing to Darwin and escorting a floating dry dock to Milne Bay. The corvette remained in New Guinea waters until the end of the war on 15 August. On 30 August, Goulburn and two sister ships escorted a convoy to Hong Kong, arriving on 21 September. The corvette was involved in minesweeping operations throughout Chinese waters, before returning to Sydney in December 1945.

The ship received two battle honours for her wartime service: "Pacific 1942–44" and "New Guinea 1942–44".

Decommissioning and fate
Goulburn was paid off on 27 September 1946. She was sold to Pacific Enterprise Incorporated on 13 October 1947, and after several re-sales, ended up in the possession of the Ta Hing Company of Hong Kong in December 1950. However, a Commonwealth Statutory Order prevented the ship from leaving Australian waters, and she was sold again to John Manners & Co of Sydney in 1953. The corvette was broken up for scrapping at Iron Cove in 1953.

Citations

References
Books

Journal and news articles

Bathurst-class corvettes of the Royal Australian Navy
Ships built in New South Wales
1940 ships
World War II corvettes of Australia

HMAS Goulburn


El barbero de Bagdad (título original en alemán, Der Barbier von Bagdad) es una ópera en dos actos con música y libreto de Peter Cornelius. Se estrenó en el Teatro Imperial de Weimar el 15 de diciembre de 1858, bajo la dirección de Franz Liszt y que aquel día no fue muy apreciada por el público.

A pesar de que el lugar de la acción es Bagdad, la música de Cornelius no es exótica en el sentido de la opereta alemana. Cornelius también se sirvió de otro género operístico; en esta obra no hay diálogos hablados. El espectador se queda con la impresión de que Cornelius pretendía, con El barbero de Bagdad, implantar en suelo alemán el ideal de ópera de Hector Berlioz. Las obras de Berlioz fueron representadas con frecuencia, por iniciativa de Liszt y bajo su dirección, en Weimar durante la década de 1850.

El colorido oriental no falta por completo en la ópera. En la introducción orquestral del segundo acto, Cornelius describe musicalmente la atmósfera del mediodía en Bagdad. El libreto cuenta aún con más tintes exóticos (Cornelius fue un destacado literato y lingüista) con nombres árabes y turcos que suenas jocosos y con una forma de hablar calculadamente exaltada.

Es una ópera poco representada en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010, siendo la primera y única de Peter Cornelius.

Referencias

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (alemán / español) en Kareol

Óperas de Peter Cornelius
Óperas de 1858
Óperas en alemán
Óperas estrenadas en Weimar
Obras con influencia de Las mil y una noches

El barbero de Bagdad


Josef Maximilian Ernst Klar (* 22. Dezember 1952 in Heidelberg) ist ein deutscher Chirurg und Hochschullehrer.

Leben
Klar studierte Humanmedizin an der Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg und der University of Manchester. Seit 1971 ist er Mitglied der Studentenverbindung KDStV Arminia Heidelberg. 1979  promovierte er in Heidelberg zum Dr. med. Im Universitätsklinikum Heidelberg durchlief er die  chirurgische Ausbildung bei Christian Herfarth. 1991  habilitierte er sich. Als Privatdozent und Oberarzt erlangte er Zusatzqualifikationen in  Gefäß-,  Viszeral- und Thoraxchirurgie. 1997 wurde er zum  apl. Professor ernannt. Am 1. März 2003 wurde er Chefarzt der Chirurgie im Klinikum Konstanz. Sechs Monate später folgte er dem  Ruf der Universität Rostock auf den Lehrstuhl der Universitätsmedizin Rostock. Seither war er Direktor der Klinik und Poliklinik für Chirurgie, Abteilung für Allgemeine, Thorax-, Gefäß- und Transplantationschirurgie. 2006 leitete er die 177. Tagung der Vereinigung Nordwestdeutscher Chirurgen. 2019 trat er in den Ruhestand.

Literatur
 Rüdiger Döhler, Heinz-Jürgen Schröder und Eike Sebastian Debus: Chirurgie im Norden. Zur 200. Tagung der Vereinigung Norddeutscher Chirurgen in Hamburg 2017. Kaden Verlag, Heidelberg 2017, ISBN 978-3-942825-67-2, S. 168–169.

Weblinks

Einzelnachweise

Chirurg
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Rostock)
Hochschullehrer (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Korporierter im CV
Deutscher
Geboren 1952
Mann

Ernst Klar


Georges Millardet (* 15. Oktober 1876 in Bordeaux; † 19. September 1953 in Paris) war ein französischer Romanist, Okzitanist und Dialektologe.

Leben und Werk

Millardet studierte in Bordeaux als Schüler von Édouard Bourciez und bestand 1902 die Agrégation de grammaire. Er war zuerst Gymnasiallehrer. 1910  habilitierte er sich in Paris mit den beiden Thèses Étude de dialectologie landaise (erschienen in 2 Bänden u. d. T. Petit atlas linguistique d'une région des Landes. Contribution à la dialectologie gasconne, Toulouse 1910, und Études de dialectologie landaise Le développement des phonèmes additionnels, Toulouse 1910, New York 1971), sowie (Hrsg.) Recueil de textes des anciens dialectes landais (Paris 1910). Millardet lehrte ab 1911 an der Universität Montpellier, von 1933 bis 1947 an der Sorbonne.

Weitere Werke

 Linguistique et dialectologie romanes. Problèmes et méthodes, Paris 1923, Genf 1977
 (Hrsg.) Le Roman de Flamenca, Poitiers 1934, Paris 1937

Literatur

 Albert Dauzat: « Georges Millardet », in: Le Français moderne 1953, S. 245
 « Georges Millardet (1876-1953) », in: Bulletin trimestriel de la Société des langues néo-latines 120-127, S. 53
 Christophe Charle, Les Professeurs de la Faculté des lettres de Paris, Paris 1986
 Pierre Swiggers: « Dialectologie et méthodologie de la linguistique. Georges Millardet et la Revue des Langues Romanes », in: Revue des langues romanes 105, 2001,  S. 517–535
 Pierre Swiggers in: Peter Lauwers u. a., Géographie linguistique et biologie du langage. Autour de Jules Gilliéron, Löwen 2002, S. 167–187

Weblinks

Romanist
Hochschullehrer (Universität Montpellier)
Hochschullehrer (Sorbonne)
Franzose
Geboren 1876
Gestorben 1953
Mann

Georges Millardet


PAW (okunuşu: pov), FORTRAN temelli bir istatistik grafik paketidir. Adını İngilizce "Physics Analysis Workstation" (Fizik Çözümleme/Analiz İş İstasyonu) sözcüklerinin baş harflerinden alır. PAW GNU General Public License sözleşmesi kapsamındadır.

PAW benzeri diğer paketler : JAS (Java temelli), ROOT (C++ temelli).

Dış bağlantılar
 CERN PAW web sayfası (İngilizce)

İstatistik yazılımları
Fizik yazılımları

PAW


Daniele Amfitheatrof, geborener Daniil Alexandrowitsch Amfiteatrow,  (* 29. Oktober 1901 in Sankt Petersburg, Russisches Kaiserreich; † 7. Juni 1983 in Rom, Italien) war ein russisch-amerikanischer Komponist, Orchesterleiter und Filmkomponist, seit 1939 regelmäßig tätig beim US-amerikanischen Film.

Leben
Amfitheatrof, Sohn des Historikers Alexander Amfiteatrow (1862–1938), hatte am Königlichen Konservatorium von Rom Musik studiert und dirigierte gastweise sinfonische Orchester in Prag, Rom, Budapest, Wien und anderen europäischen Metropolen. Bei den Rundfunkanstalten von Genua und Triest wurde Amfitheatrof von 1929 bis 1932 als künstlerischer Leiter eingesetzt. Anschließend wirkte er fünf Jahre lang in Turin, für die Radiotelevisione Italiana wie auch am Teatro di Torino. Seit 1937 war Daniele Amfitheatrof auch in amerikanischen Opernhäusern (unter anderem in Minneapolis und Boston) tätig.

Während eines Aufenthaltes in Rom 1934 bat ihn Max Ophüls, die Filmmusik zu seiner Komödie Eine Diva für alle zu komponieren. Diese Arbeit blieb zunächst der einzige Abstecher zur Filmbranche, bis sich Amfitheatrof seit Ankunft in den USA regelmäßig dem Film verschrieb. Dort zeigte er sich, seit 1944 US-Staatsbürger, als fähiger Komponist von Untermalungsmusiken dramatischer bzw. melodramatischer Hollywoodstreifen. Bei zahlreichen seiner Arbeiten bis 1943 wurde er namentlich nicht genannt. Für seine Leistungen zu Seine Frau ist meine Frau und Onkel Remus' Wunderland wurde Amfitheatrof 1946 respektive 1948 für den Oscar nominiert.

Filmografie (Auswahl)

Literatur
 Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 1: A – C. Erik Aaes – Jack Carson. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3, S. 91.

Weblinks

Filmkomponist
Komponist (Russland)
Komponist (Vereinigte Staaten)
Russe
US-Amerikaner
Geboren 1901
Gestorben 1983
Mann

Daniele Amfitheatrof


Darren John Hughes (* 6. Oktober 1965 in Prescot) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler. Der schnelle linke Außenverteidiger begann seine Laufbahn beim Erstligisten FC Everton, konnte sich dort aber nicht durchsetzen und war später als langjähriger Spieler von Port Vale in der zweiten und dritten Liga aktiv. Nach einer schweren Verletzung, die ihn zwei Jahre lang außer Gefecht setzte, ließ er die Laufbahn bei Northampton Town, Exeter City und dem FC Morecambe auslaufen.

Sportlicher Werdegang
Hughes zählte als Jugendspieler des FC Everton zu einem der hoffnungsvollsten Talente und in der Saison 1983/84 gewann er mit der Nachwuchsauswahl den FA Youth Cup. Der junge Linksverteidiger hatte da auch schon in der ersten Mannschaft gespielt und John Bailey am 27. Dezember 1983 bei der 0:3-Niederlage gegen die Wolverhampton Wanderers vertreten. In einer zunehmend hochkarätigen Mannschaft fiel es ihm jedoch fortan schwer, seinen Platz zu finden und weder beim FA-Cup-Sieg 1984 noch beim Gewinn der englischen Meisterschaft 1985 und des Europapokals der Pokalsieger im selben Jahr spielte er keine nennenswerte Rolle. Lediglich in den beiden letzten unbedeutenden Ligaspielen gegen Coventry City (1:4) und Luton Town (0:2) kam er als Teil einer "B-Elf" zum Zuge. In Ermangelung einer sportlichen Perspektive ließ ihn der FC Everton im Juni 1985 ablösefrei zum Zweitligisten Shrewsbury Town ziehen.

Nach nervösem Beginn fand Hughes im Abwehrzentrum und im Mittelfeld zu mehr Sicherheit in seinem Spiel. Er wurde damit zu einem wichtigen Faktor im letztlich erfolgreichen Kampf um den Klassenerhalt und er schoss nach einer Einwechslung den entscheidenden Siegtreffer gegen den FC Middlesbrough, der selbst im Anschluss den Gang in die Drittklassigkeit antreten musste. Damit spielte er sich in die Herzen der Anhänger und umso bitterer war für diese sein Wechsel Ende September 1986 für 35.000 Pfund zum Ligakonkurrenten Brighton & Hove Albion. In Brighton agierte Hughes häufig deutlich offensiver in linken offensiven Mittelfeld oder gar im Angriffszentrum, aber mit 26 Ligaeinsätzen konnte auch er nicht verhindern, dass die "Möwen" nach Ablauf der Saison 1986/87 als Tabellenletzter in die dritte Liga abstiegen.

In der dritthöchsten englischen Spielklasse agierte Hughes aber nach seinem Wechsel im September 1987 für Port Vale. Dort war er zudem wieder auf seiner linken Abwehrseite "gesetzt" und in den nun folgenden Jahren entwickelte er sich zum "Dauerbrenner". Binnen zweier Jahre war er mit 87 Ligaeinsätzen Teil eines Teams, das aus dem Mittelfeld der dritten Liga zum Aufstieg ansetzte und diesen nach Play-off-Erfolgen gegen Preston North End und die Bristol Rovers auch bewerkstelligte. Zurück in der Second Division verhalf er dem Team als Stammspieler zum sicheren Klassenerhalt, musste aber in der Saison 1990/91 einen ersten Rückschlag erleiden, als nach einem Leistenbruch zwei Operationen notwendig wurden und er somit einen Großteil der Spiele verpasste. Weiteres Ungemach folgte in der Spielzeit 1991/92, als Hughes zwar mit 42 Einsätzen auf seine angestammte Position zurückkehrte, aber die "Valiants" zugleich als Tabellenletzter in die dritte Liga abstiegen. Weitaus gravierender war aber eine schwerere Oberschenkelverletzung, die Hughes für mehr als zwei Jahre vollständig außer Gefecht setzte. Dies führte sogar so weit, dass ihn der Verein im Februar 1994 freistellte, woraufhin Hughes erfolgreich beim Arbeitsgericht in einem bis August 1994 andauernden Prozess auf Wiedereinstellung klagte. Dessen ungeachtet verließ er den Klub dann im November 1994.

Der Viertligist Northampton Town ermöglichte ihm im Januar 1995 einen Neuanfang und mit einem jeweils auf monatlicher Basis angelegten Vertrag absolvierte er zum Ende der Saison 1994/95 für die "Cobblers" 13 Pflichtspiele. Kurz nach Beginn der folgenden Spielzeit 1995/96 ging er im November 1995 zum Ligakonkurrenten Exeter City übernahm dort die linke Abwehrseite und überzeugte wieder gleichsam durch Defensivqualitäten und Offensivdrang. Im folgenden Jahr hatte er trotz 36 Einsätzen in der Liga wieder vermehrt mit Blessuren zu kämpfen, stellte sich aber speziell bei seinen Ausflügen ins Mittelfeld als weiterhin zuverlässig heraus. In der Saison 1997/98 war er dann zuletzt in der Football Conference für den FC Morecambe aktiv.

Titel/Auszeichnungen
 FA Youth Cup (1): 1984

Weblinks

 Statistische Daten der Post War English & Scottish Football League A - Z Player's Database

Einzelnachweise

Fußballspieler (FC Everton)
Fußballspieler (Shrewsbury Town)
Fußballspieler (Brighton & Hove Albion)
Fußballspieler (Port Vale)
Fußballspieler (Northampton Town)
Fußballspieler (Exeter City)
Fußballspieler (FC Morecambe)
Brite
Engländer
Geboren 1965
Mann

Darren Hughes


43775 Tiepolo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43775 Tiepolo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 16,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

43775 Tiepolo


Statele semnatare ale Convenției privind Interzicerea Armelor Chimice sunt cele care au ratificat sau au aderat la Convenția privind Interzicerea Armelor Chimice, un tratat multilateral care interzicere producerea, stocarea și folosirea armelor chimice. În plus, aceste state sunt membre ai Organizației pentru Interzicerea Armelor Chimice (OIAC).

Pe 13 ianuarie 1993, Convenția a fost deschisă pentru semnare. Fiji a devenit primul stat care a ratificat Convenția la 20 ianuarie 1993. În conformitate cu articolul 21 din Convenție, aceasta a intrat în vigoare la 29 aprilie 1997, după ce a fost ratificată de 65 de state. Convenția a fost închisă pentru semnare în ziua precedentă, iar statele care nu au semnat Convenția până atunci pot doar adera la ea. În conformitate cu articolul 21 din Convenție, pentru statele care ratifică sau aderă la Convenție după această dată, Convenția intră în vigoare la 30 de zile după depunerea instrumentului de ratificare sau de aderare.

Un total de 197 de state pot deveni părți ale Convenției privind interzicerea Armelor Chimice, inclusiv toate cele 193 de state membre ONU, Insulele Cook, Niue, Palestina și Vaticanul. În mai 2018, 193 de state au ratificat sau au aderat la Convenție (cel mai recent Palestina pe 17 mai 2018) și un alt stat (Israel) a semnat, dar nu a ratificat Convenția. Numai Egipt, Coreea de Nord și Sudanul de Sud nu au semnat și nu au aderat la Convenție. Toate cele patru membre care nu sunt părți sunt suspectate de a poseda arme chimice.

Dintre cele patru state, Sudanul de Sud a declarat în decembrie 2017 că acesta "mai are de încheiat procesul de aderare la Organizația pentru Interzicerea Armelor Chimice". Ahmet Üzümcü, Directorul General al OIAC, a declarat că Egipt, Israel și Coreea de Nord au "motive regionale" pentru care nu aderă. Egiptul a promis să ratifice Convenția în cazul în care Israelul, singurul stat din Orientul Mijlociu despre care se crede că posedă arme nucleare, ratifică Tratatul privind neproliferarea Armelor Nucleare. În același timp, Israelul a declarat că va ratifica Convenția dacă toate celelalte state nesemnatare din regiune (practic, doar Egipt) vor face același lucru. În plus, Israelul a fost reticent în a ratifica Convenția din cauza refuzului de a acorda inspectorilor OIAC acces la bazele sale militare. Se consideră ca fiind puțin probabilă aderarea Coreei de Nord în viitorul apropiat.

Lista statelor parte a Convenției

State care au semnat dar nu au ratificat

  – 13 ianuarie 1993

State care nu sunt parte a Convenției
Următoarele state sunt eligibile pentru a deveni părți ale Convenției, dar nu au aderat la ea:

State cu recunoaștere limitată
  – deși nu este eligibilă pentru a deveni parte a Convenției, din cauza recunoașterii limitate, aceasta a declarat că încearcă să se conformeze prevederilor Convenției.

Note

Referințe

Legături externe
 OPCW Member States

Vezi și
 Armă chimică
 Listă de arme chimice
 Război chimic

Arme chimice
Liste de țări
Liste de tratate
Tratate după țară
Tratate internaționale

Lista statelor semnatare ale Convenției privind Interzicerea Armelor Chimice


An Panicum irregulare in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Panicum irregulare in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum irregulare


Gold Against the Soul is the second studio album by Welsh alternative rock band Manic Street Preachers. It was released on 21 June 1993 by record label Columbia. The album reached No.8 on the UK Albums Chart.

Noted for its lyrics reflecting melancholia, Gold Against the Soul integrated a variation of styles, including funk and grunge.

Recording
The band stated that the choice to work with Dave Eringa again was important for this album: "We finished work in November and then just went straight into a demo studio and we came out about four weeks later with the album all finished. We were all happy with all the songs, we knew what they wanted to sound like, so we didn't want to use a mainstream producer because they've got their own sound and vision of what a record should be like. So we just phoned Dave up and said 'Look, come down, let's see how this works out', and everyone loved what we were doing, so we decided to stay with him."

When asked to look back on the album, the band themselves have described Gold Against the Soul as their least favourite album and the period surrounding the album as being the most unfocused of their career. The band's vocalist and guitarist James Dean Bradfield has said "All we wanted to do was go under the corporate wing. We thought we could ignore it but you do get affected."

Content

Lyrics, writing and themes
Simon Price of The Telegraph opined that the lyrics on Gold Against the Soul "switched from the political [of Generation Terrorists] to the personal". The lyrical content is considerably less political than their previous album Generation Terrorists, and the album is more reflective of the despair and melancholy of their later work.

"La Tristesse Durera" (literally "the sadness will go on") is the title of a biography of Vincent van Gogh, although the song is not about him but about a war veteran.

Style and influences
The album presents a different sound from their debut album, not only in terms of lyrics but in sound. The band privileged long guitar riffs and the drums feel more present and loud in the final mix of the album. This sound would be abandoned in their next album. According to AllMusic, the album takes "the hard rock inclinations of Generation Terrorists to an extreme." Meanwhile, Dave de Sylvia at Sputnikmusic characterized it as a glam rock album, similar to that of Bon Jovi, with Simon Price likening the record to "a blend of Bon Jovi and Nirvana". Cam Lindsay of Exclaim! proclaimed it to be a "sullen glam rock" album. Writing Leyendas Urbanas del Rock in 2019, José Luis Martín proclaimed that Gold Against the Soul saw the Manics "abandon glam punk and dangerously approach grunge". Tom Doyle of Q called the sound of the album "epic pop-rock", while Gigwise described it as "hair metal".

The album displayed a variety of styles; "Roses in the Hospital" tapped into a "stadium funk-rock" style, while "La Tristesse Durera" incorporated a quiet-loud dynamic which Ron Jovanovic opined to "follow the grunge template".

Regarding the album's influences, bassist Nicky Wire remarked that Gold Against the Soul was "all Alice in Chains and Red Hot Chili Peppers", and that he was emulating Flea at the time.

Release
Gold Against the Soul was released on 14 June 1993. It reached number 8 on the UK Albums Chart. The album has since gone Gold (100,000 copies) and spent more than 10 weeks in the Top 75. Gold Against the Soul also charted within the Top 100 in Germany and within the Top 50 in Japan.

Four singles were released from the album. "From Despair to Where" was the lead single. "La Tristesse Durera (Scream to a Sigh)" was the second single from the album and it has been described by many as its highlight. The third single, "Roses in the Hospital", peaked at number 15 on the UK Singles Chart, the highest-charting single from the band's first three albums. The fourth and final single, "Life Becoming a Landslide", charted at number 36, which would be the lowest charting single by the band until 2011's "Some Kind of Nothingness".

In March 2020, following several anniversary re-releases of old albums in previous years, the Manics announced a deluxe reissue of Gold Against the Soul for release on 12 June 2020. Bonus content included previously unreleased demos, B-sides from the era, remixes, and a live recording, while the CD was released alongside a book of unseen photographs from the era with handwritten annotations and lyrics from the band.

Reception

Gold Against the Soul has received generally mixed reviews from critics.

Stuart Bailie, writing for the NME, called the album "confusing" and "too much Slash and not enough burn", but did compliment its musicality, saying "the drums and guitars rumble higher in the mix, and massive, harmonising riffs are everywhere". In his review for Vox, Keith Cameron remarked that the album showed Manic Street Preachers "skating gingerly over that treacherous Difficult Second Album ice". Qs Peter Kane was more critical, calling the album "superficially competent, of course, but scratch below the surface and you'll find few signs of life, just a vaguely expressed, bemused and bored dissatisfaction". In Spin, Simon Reynolds opined that the band "motor-mouth a fine manifesto, but haven't got a musical bone between them".

Among more favourable reviews, Stuart Maconie of Select praised the album as "a mammoth development even from their excellent debut" and "almost without exception terrific", while Melody Maker remarked that the band had "stayed beautiful". Kerrang! and Melody Maker listed Gold Against the Soul at number 8 and number 25, respectively, in their end-of-year lists of the best albums of 1993.

Legacy
Both the NME and Q have since revised their opinions of Gold Against the Soul in some later articles, with the former's Paul Stokes opining that its short, "snappy, driven and focused" length contrasts with other albums' "indulgently lengthy tracklistings", and suggesting that "with its big, radio-friendly Dave Eringa production, it's easy to see why Gold Against the Soul caused such a stir compared to the wild, almost feral rock of Generation Terrorists that preceded it a year earlier. However, with the band's more beefed up, arena-friendly sound emerging in subsequent years, this album is no longer so at odds with the general Manics aesthetic." The latter publication, in a retrospective review of The Holy Bible, looked back on Gold Against the Soul as "an underrated pop-metal effort that's armed with a handful of bona-fide big tunes", and cited "La Tristesse Durera (Scream to a Sigh)" as its highlight.

In his retrospective review, Stephen Thomas Erlewine of AllMusic described Gold Against the Soul as a "flawed but intriguing second album". Sputnikmusic writer Dave de Sylvia called it "a fine, and certainly underappreciated, album which fell victim to the weight of expectation generated by its predecessor and fell well short of the standard set by its successor, The Holy Bible, released the following year. The album has many flaws – it's rushed; it's formulaic in parts; the music was sometimes compromised in the search for a hit, but behind these flaws lies a solid rock 'n' roll album with a deeper, more profound edge than most any other rock album you'll hear." Joe Tangari of Pitchfork, however, lambasted Gold Against the Soul as a "labored, sophomore-slumping hard rock turd that had them looking washed up early", concluding that "there was really no preparation for the intensity, perversion and genuine darkness of The Holy Bible" which would follow in 1994.

"It's fair to say that history judged Gold… slightly unjustly," wrote Drowned in Sounds Ben Patashnik in 2008. He added that the album was "heavy, melodic and packed full of huge choruses: radio-friendly doesn't have to be used in the pejorative sense and it's certainly more considered and mature than their debut." Tom Ewing of Freaky Trigger hailed Gold Against the Soul as "a half-classic of sensitive metal" that built upon the style of the Manics' earlier single "Motorcycle Emptiness". He highlighted the "confused-nihilist persona internalised and fucked up to the point of collapse, while the riffs just keep on playing." In 2013, "La Tristesse Durera (Scream to a Sigh)" was chosen by Clash as one of their favourite Manic Street Preachers singles.

Gold Against the Soul was given a deluxe re-issue in 2020 with each track remastered, complete with a 120-page A4 book of photos taken by Mitch Ikeda and scans of original lyric sheets plus previously unreleased demos. In his review for FMS Magazine, Jimi Arundell addresses the discomfort the band have previously expressed about the record; "It seems that the band have exorcised the needless shame they have always seemed to carry for their second album, and finally given Gold Against The Soul the respect it deserves".

Track listing

Personnel

 Manic Street Preachers

 James Dean Bradfield – lead vocals, lead, rhythm and acoustic guitars, backing vocals
 Richey Edwards (credited as Richey James) – rhythm guitar (credited but only performs on 'La Tristesse Durera (Scream to a Sigh)'), backing vocals
 Sean Moore – drums, sampled percussion, drum programming on "Nostalgic Pushead" and "Gold Against the Soul", additional programming, backing vocals
 Nicky Wire – bass guitar, backing vocals

 Additional personnel

 Dave Eringa – piano, Hammond organ
 Ian Kewley – piano, Hammond organ
 Nick Ingman – string arrangements
 Shovell – percussion

 Technical personnel

 Dave Eringa – production, engineering, mixing
 Lee Phillips - engineering assistance
 Andy Baker - engineering assistance
 Giles Cowley - mixing assistance
 Dave Bascombe - mixing on "Sleepflower", "La Tristesse Durera (Scream to a Sigh)" and "Yourself"
 Andy Bradfield - mixing assistance on "Sleepflower", "La Tristesse Durera (Scream to a Sigh)" and "Yourself"
 Mitch Ikeda - photography

Charts

References

External links

 Gold Against the Soul at YouTube (streamed copy where licensed)

Manic Street Preachers albums
1993 albums
Albums produced by Dave Eringa
Hard rock albums by Welsh artists
Columbia Records albums

Gold Against the Soul


Barack Hussein Obama (d. 4 Ağustos 1961), Amerika Birleşik Devletleri'nin 44. başkanı. İlk olarak 4 Kasım 2008'de yapılan 2008 ABD başkanlık seçimlerinde ABD'nin 44. devlet başkanı seçilmiş ve 20 Ocak 2009 tarihinde bu görevi George W. Bush'tan devralmıştır. 6 Kasım 2012'de yapılan 2012 ABD başkanlık seçimlerinde Mitt Romney karşısında seçimi kazanmış ve Amerika Birleşik Devletleri Başkanlığına ikinci kez seçilmiştir. Demokrat Parti'nin adayı olan Obama, ABD tarihindeki ilk ve tek Afroamerikalı devlet başkanıdır.  Başkanlık görevinden önce; 2005'ten 2008'e kadar Illinois senatörü ve 1997'den 2004'e kadar da Illinois eyalet senatörü olarak görev yaptı.

Obama, Honolulu, Hawaii'de doğdu. Columbia Üniversitesi'nden 1983 yılında mezun olduktan sonra Chicago'da toplum organizatörü olarak çalıştı. 1988 yılında Harvard Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu ve burada Harvard Hukuk Dergisi'nin ilk siyah başkanı oldu. Mezun olduktan sonra sivil haklar avukatı ve akademisyen olarak 1992'den 2004'e kadar Chicago Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde anayasa hukuku dersleri verdi. Seçimli siyasete yönelerek 1997'den ABD Senatosu'na başarıyla adaylığını koyduğu 2004 yılına kadar Illinois Senatosu'nda 13. bölgeyi temsil etti. 2008 yılında Hillary Clinton'a karşı yakın bir ön seçim kampanyasının ardından Demokrat Parti tarafından başkanlığa aday gösterildi ve Joe Biden'ı aday arkadaşı olarak seçti. Obama, başkanlık seçimlerinde Cumhuriyetçi aday John McCain'e karşı seçildi ve 20 Ocak 2009'da göreve başladı. Dokuz ay sonra, 2009 Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü ve bu karar övgü ve eleştirilerin bir karışımına neden oldu.

Obama'nın ilk dönem icraatları küresel mali krizi ele aldı ve büyük bir teşvik paketi, George W. Bush'un vergi indirimlerinin kısmen uzatılması, sağlık hizmetlerinde reform yasası, büyük bir mali düzenleme reformu tasarısı ve Irak'taki büyük ABD askeri varlığının sona erdirilmesini içeriyordu. Obama ayrıca Yüksek Mahkeme yargıçları Sonia Sotomayor ve Elena Kagan'ı atadı; bunlardan ilki Yüksek Mahkeme'deki ilk Hispanik Amerikalı oldu. Usame bin Ladin'in öldürüldüğü terörle mücadele baskınını emretti ve Bush'un kontrgerilla modelini küçümseyerek hava saldırılarını genişletti ve ev sahibi hükümet ordularına daha fazla güvenmeyi teşvik ederken özel kuvvetleri yaygın bir şekilde kullandı.

Cumhuriyetçi rakibi Mitt Romney'i yenerek yeniden seçilmeyi başaran Obama, 20 Ocak 2013 tarihinde ikinci dönem için yemin etti. Obama ikinci döneminde iklim değişikliğiyle mücadele için adımlar atarak büyük bir uluslararası iklim anlaşması ve karbon emisyonlarını sınırlandırmaya yönelik bir idari emir imzaladı. Obama ayrıca, İran ile bir nükleer anlaşma müzakere etti ve Küba ile ilişkileri normalleştirdi. Afganistan'daki Amerikan askerlerinin sayısı Obama'nın ikinci döneminde önemli ölçüde azaldı, ancak ABD askerleri Obama'nın başkanlığı boyunca Afganistan'da kaldı.

Obama'nın başkanlığı döneminde Amerika Birleşik Devletleri'nin yurtdışındaki itibarı ve Amerikan ekonomisi önemli ölçüde iyileşti. Obama, 20 Ocak 2017'de görevinden ayrıldı ve günümüzde Washington, DC'de ikamet etmektedir. 2021 yılında Chicago'daki başkanlık kütüphanesinin inşasına başlandı. Görevden ayrıldığından beri Obama, çeşitli Amerikan seçimlerinde adaylar için kampanya yürütmek de dahil olmak üzere Demokrat siyasette aktif olmaya devam etti. Obama, siyaset dışında çok satan üç kitap yayınladı: Dreams from My Father (1995), The Audacity of Hope (2006) ve A Promised Land (2020). Akademisyenler ve tarihçiler tarafından yapılan ve 2010 yılından bu yana yer aldığı sıralamalarda Amerikan başkanları arasında orta ve üst sıralarda yer almaktadır.

Yaşamı
ABD'nin Hawaii eyaletindeki Honolulu kentinde Kapiolani Tıp Merkezi'nde dünyaya gelir. Kendisiyle aynı adı taşıyan babası Kenya'nın Siaya Bölgesi'ndeki Nyang'oma Kogelo yerleşim yerinde doğup büyümüş bir Kenyalıdır. Annesi Ann Dunham ise Kansas eyaletinin Wichita kentinde doğup büyümüş bir Amerikalıdır.

Barack Obama'nın anne ve babası, babasının yabancı öğrenci olarak geldiği Hawaii'de tanışır ve evlenir. Yeni evli çift Obama 2 yaşındayken boşanır. Babası Boston'a gider. Harvard Üniversitesi'nde doktora yapar ve 1965 yılında Kenya'ya geri döner. Annesi ise yine bir yabancı öğrenci olan Endonezyalı Lolo Soetoro'yla ikinci bir evlilik yapar. Obama'nın hem babası, hem de üvey babası Müslüman kökenli ailelerden gelen fakat fazla dindar olmayan kişilerdir.

Annesi ve üvey babasıyla birlikte Endonezya'ya taşınan Obama, 6-10 yaşları arasında Cakarta'da ilkokul öğrenimi görür. Sonra Honolulu'ya geri dönerek 1979 yılında liseyi bitirinceye kadar anneannesi ve dedesiyle yaşar. Liseden sonra Los Angeles'teki Occidental College'de üniversitenin ilk iki sınıfını okur. Sonra New York'taki Columbia Üniversitesi'ne geçiş yapar ve 1983 yılında Siyasal Bilimler bölümünden mezun olur. 1988 yılında Harvard Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne girer. Harvard Üniversitesi'ndeyken öğrenciler tarafından yayınlanan prestijli "Harvard Law Review" dergisinin yayın işleri müdürlüğünü yapan ilk Afroamerikan olur. 1991 yılında avukatlık diplomasını alarak başarı kazanır.

Obama anne ve babası boşandıktan sonra babasını sadece bir kez ABD'ye  ziyareti sırasında 1971 yılında görür. Babası hayatının geri kalan kısmını Kenya'da geçirir ve Ruth Ndesandjo ile evlenir ve 1982 yılında Nairobi'de otomobil kazasında ölür. Annesi ise 1972 yılında ikinci eşinden ayrılarak Endonezya'dan ABD'ye geri döner. 1992 yılında Hawaii Üniversitesi'nde antropoloji dalında doktora kazanır. 1995 yılında yumurtalık kanseri'nden ölür. Barack Obama'nın anne tarafından 1 tane üvey kardeşi, baba tarafından ise 7 tane üvey kardeşi vardır.

Barack Obama 1989 yılında Michelle Robinson'la tanışır. 3 Ekim 1992 tarihinde Michelle Robinson'la evlenirler. 1998 ve 2001 yıllarında doğan iki kız çocuk sahibi olurlar. 1964 doğumlu Michelle Obama eşi Barack Obama gibi Harvard Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu bir avukattır. Obama çifti Protestan Hristiyan'dır ve United Church of Christ kilisesine üyedirler.

Siyasi hayatı

Obama avukatlık diplomasını aldıktan sonra 1992 yılından itibaren 12 yıl süreyle Chicago Üniversitesi Hukuk Fakültesinde Anayasa hukuku dersleri verdi. Avukatlık firmalarında çalıştı, çeşitli yardım dernekleri ve vakıflarda görev yaptı. 1996 yılında İllinois'in eyalet senatosuna seçilerek siyasete ilk adımını attı. 1998 ve 2002 yıllarında iki kez tekrar eyalet senatosuna seçildi. 2000 yılında ABD Temsilciler Meclisi'ne girmek için Demokratik Partinin ön seçimlerine katıldı ama başarılı olamadı. 2004 tarihinde adaylığını koyduğu ABD Senatosu'na% 70'lik bir oy çoğunluğu almak suretiyle seçildi.

Obama'nın ABD'de ilk defa ülke sahnesine çıkması 2004 ABD başkanlık seçimleri sırasında Boston'da toplanan Demokratik Parti kurultayında yaptığı ve ülke çapında televizyonda canlı olarak yayınlanan etkileyici konuşması sayesinde olmuştur. Obama Senato'daki hizmet döneminde Senato Dışişleri Komisyonunda görev yaptı. Doğu Avrupa, Orta Doğu, Orta Asya ve Afrika'ya resmi ziyaretlerde bulundu. Filistin devlet başkanı Mahmud Abbas'la buluştu. Kenya'da Nairobi Üniversitesi'nde bir konferans verdi. ABD Senatosu'nda henüz 6 yıllık ilk dönemini tamamlamamışken 10 Şubat 2007 tarihinde 2008 ABD başkanlık seçimlerine Demokratik Parti'den adaylığını koyduğunu açıkladı.

2008 ABD başkanlık seçimleri

Barack Obama'nın yanı sıra Demokratik Parti içindeki başkanlık ön seçimlerine adaylığı koyan siyasetçiler arasında Hillary Clinton, John Edwards, Joe Biden, Christopher Dodd ve Bill Richardson gibi birçok tanınmış siyasetçiler bulunmaktaydı. Özellikle aday adayları arasındaki New York senatörü Hillary Clinton eski ABD başkanı Bill Clinton'un eşi olarak çok tanınmış bir siyasetçiydi ve 2007 yılı boyunca Demokratik Parti içinde en şanslı aday olarak görülmekteydi.

ABD başkanlık seçimleri'nde iki büyük partiyi temsil edecek başkan adayı her eyalette ayrı ayrı ve değişik tarihlerde yapılan ön seçimlerle belirlenmektedir. Bu ön seçimlerden ilki Iowa eyaletinde 3 Ocak 2008 tarihinde gerçekleşti. Siyahilerin sayısının çok az olduğu bu eyalette Barack Obama'nın beklenmedik bir başarı elde ederek seçimi kazanması Hillary Clinton'un adaylık şansını olumsuz yönde etkiledi. Ancak Clinton 5 gün sonra New Hampshire eyaletindeki seçimleri kazanarak yarışı sürdürdü. 2008'in Ocak ayı boyunca Demokratik Parti içinde Hillary Clinton ve Barack Obama dışındaki bütün adaylar birer birer adaylıktan çekildiklerini ilan ettiler.

Ön seçim takvimine göre 5 Şubat 2008 günü 20 eyalette aynı anda yapılacak  Salı seçimleri kritik bir önem taşımaktaydı. Ancak Salı gününde kazanılan oylar iki aday arasında eşitliği bozmadı. Ön seçimler diğer eyaletlerde devam etti. Zamanla Obama'nın Clinton'a kıyasla az bir farkla öne geçtiği gözlendi. Buna rağmen Haziran ayına kadar adaylık yarışı başa baş devam etti. Hillary Clinton Obama'yı sonuna kadar az bir farkla takip ediyordu. Ancak ön seçimler 3 Haziran 2008 tarihinde Güney Dakota ve Montana eyaletleriyle tamamlandıktan sonra Hillary Clinton'un Obama'nın açtığı bu küçük farkı kapatamayacağı anlaşıldı. Barack Obama Demokratik Parti'nin 2008 ABD başkanlık seçimlerindeki adayı olarak ilan edildi. Böylece Obama ABD tarihinde iki büyük partinin birinden aday gösterilmiş ilk Afrikalı-Amerikalı aday olma özelliğini kazanmış oldu.

Demokratik Partinin kurultayı 25-28 Ağustos 2008 tarihleri arasında Colorado eyaletinin Denver kentindeki Pepsi Center'da yapıldı. Barack Obama 28 Ağustos gecesi canlı yayınla aktarılan konuşmasında Demokratik Parti'nin adaylığını resmen kabul etti. 1 hafta sonra Minnesota eyaletinin St. Paul kentindeki XCel Energy Center'da yapılan Cumhuriyetçi Parti kurultayında Arizona senatörü John McCain'in başkan adaylığını onaylandı. Böylece 2008 ABD başkanlık seçimleri kampanyası resmen başlamış oldu.

Barack Obama ve John McCain 26 Eylül- 15 Ekim tarihleri arasında televizyon kameraları önünde 3 defa münazara yaptılar. Seçim kampanyası sırasında ABD gündemi 2008 Ekonomik Kriziyle sarsıldı. Irak Savaşı ve Terörizm gibi konular arka plana itildi. Obama, McCain'in Cumhuriyetçi Partili başkan George W. Bush'un başarısız ekonomik siyasetlerini devam ettireceğini öne sürdü. McCain ise Obama'nın küçük esnafın gelir vergilerini arttıracağını iddia etti. Seçim kampanyası süresince Obama hakkında birçok iddia dile getirilmiştir.

2008 ABD başkanlık seçimleri 4 Kasım 2008 günü yapıldı. Barack Obama oyların %52'sini kazanarak ABD'nin 44. devlet başkanı seçildi. Obama kazandığı oy oranı ve kazandığı eyaletler bakımından son 30 yıl boyunca hiçbir Demokrat Partili başkan adayının elde edemediği bir başarıyı elde etmiştir. Obama'nın adaylığı altında Demokrat Parti Virginia, Florida ve Ohio gibi son seçimlerde değişmez bir biçimde Cumhuriyetçilere oy veren eyaletleri kazanmayı başarabilmiştir. Seçim zaferi sonrasında yaptığı konuşmada Obama, ABD'nin gelecek döneminde zorlukların ve hataların olabileceğini belirtmiş, yaşanacak sıkıntıların ise vatanseverlikle aşılacağını anlatmıştır.

Barack Obama 20 Ocak 2009 günü yerel saatle 12.00 (TSİ 19.00)'de daha önce 1861 yılında başkan Abraham Lincoln'un yemin töreninde kullandığı İncil'e el basıp yemin ederek George W. Bush'tan görevi devraldı ve resmen ABD devlet başkanı oldu.

2012 ABD başkanlık seçimleri

Bu seçimlerde Demokratik Parti'yi 2008 yılında ilk kez ABD başkanı seçilmiş olan Barack Obama temsil ederken, Cumhuriyetçi Parti'yi ise eski Massachusetts eyaleti valisi ve iş insanı Mitt Romney temsil etti. Seçimi kazanmayı başaran Barack Obama tekrar ikinci kez 4 yıl süreyle ABD başkanlığı görevini üstlendi.

Kronoloji
 4 Ağustos 1961 tarihinde ABD'nin Hawaii eyaletindeki Honolulu kentinde dünyaya geldi.
 1967-1971 yılları arasında Endonezya'nın Cakarta kentinde yaşadı.
 1971-1979 yılları arasında Honolulu'da yaşadı.
 1983'te New York'taki Columbia Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesinden mezun oldu.
 1983-1987 yılları arasında New York'ta yaşadı.
 1991 yılında Harvard Üniversitesinden avukatlık diplomasını aldı.
 1996 Illinois eyalet senatosuna seçildi.
 2 Kasım 2004'te ABD Senatosuna seçildi.
 10 Şubat 2007'de İllinois eyaletinin Springfield kentinde ABD başkanlığına adaylığını koydu.
 3 Haziran 2008'de Demokratik Parti'nin ön seçimlerini kazandığı kesinleşti.
 25 Temmuz 2008 Dış politika önceliklerini desteklemeyi amaçlayan uluslararası gezisinin son ayağı için Almanya'ya gitti. Yaklaşık 200.000 kişiye hitap eden Barack Obama'nın Almanya'da yaptığı konuşmadan: "Irklar ve toplumlar; yerliler ve göçmenler; Hristiyanlar ve Müslümanlar ve Yahudiler arasındaki duvarlar daha fazla dikilmeye devam edemez. Bunlar şimdi yıkılmak zorunda olan duvarlardır."
 27 Temmuz 2008 ABD başkan adayı Barack Obama İngiltere'yi ziyaret ettiği sırada, Berkshire'deki evinde ulaşılan Müslüman üvey kardeşi Bernard Obama, "Kardeşimle gurur duyuyorum." dedi.Kenya'nın başkenti Nairobi'de sahibi olduğu mağazada oto parçaları sattığını belirten Bernard, "Sık sık gelirim" dediği İngiltere'de, sosyal konutlarda annesi Kezia (67) ile birlikte oturuyor. Bernard, "İlk kez 17 yaşındayken Barack ile karşılaştım. Babam Müslüman'dı ben de 18 yıl önce Müslümanlığı seçtim. Barack ise Hristiyandır" dedi.
 30 Temmuz 2008 CNN'de yayınlanan 28 Temmuz'da yapılan anket sonuçlarına göre Obama %45, McCain %40.
 25 Ağustos 2008, Denver'de toplanan Demokratik Parti kurultayı resmen Barack Obama'nın başkan adaylığını onayladı.
 26 Eylül 2008, Oxford, Missisippi'de Barack Obama ve McCain ilk münazaralarını yaptılar.
 8 Ekim 2008, kamuoyu yoklamaları Obama'nın tekrar öne geçtiğini gösteriyor.
 4 Kasım 2008, 2008 ABD başkanlık seçimleri'nde ABD'nin 44. devlet başkanı seçildi.
 20 Ocak 2009'da yemin ederek resmen ABD Başkanı oldu.
 20 Ocak 2017'de görevini Donald Trump'a devretti.

İthaf
Barack Obama'nın adına ithaf edilen bitki ve hayvan taksonları:
Caloplaca obamae Knudsen 2009: bir liken türü.
Etheostoma obama Mayden & Layman, 2012:  Percidae familyasından balık türü.
Aptostichus barackobamai Bond, 2012: Euctenizidae familyasından 2012 yılında keşfedilen örümcek türünün Latince epiteti Barack Obama'nın adına ithaf edilmiştir.
Obamadon Longrich et al. 2012: fosil bir kertenkele cinsi ve türü.
Paragordius obamai Hanelt, Bolek and Schmidt-Rhaesa, 2012: Nematomorpha filumundan asalak bir solucan türü.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Barack Obama Resmi Twitter Hesabı
 Barack Obama Kişisel Twitter Hesabı

1961 doğumlular
Honolulu doğumlular
Barack
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Amerikalı feminist yazarlar
Amerikalı feministler
Amerikalı siyasi yazarlar
Kenya asıllı Amerikalılar
İngiliz asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
Alman asıllı Amerikalılar
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
Harvard Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Occidental College'da öğrenim görenler
Grammy Ödülü sahipleri
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Amerikalı anı yazarları
Afrikalı Amerikalı akademisyenler
Afrikalı Amerikalı siyasetçiler
Afrikalı Amerikalı Hristiyanlar
Afrikalı Amerikalı feministler
Demokrat Parti (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler
Illinois'in ABD senatörleri
Erkek feministler
Protestan feministler
Yaşayan insanlar
20. yüzyılda Amerikalı avukatlar
21. yüzyılda Amerikalı avukatlar
Amerikalı siyasetçiler
Amerikalı LGBT hakları aktivistleri
Time Yılın Kişisi
Amerikalı liberaller

Barack Obama


Șerban Nichifor, né le 25 août 1954 à Bucarest, est un compositeur, violoncelliste et professeur de musique roumain.

Biographie

Les parents de Șerban Nichifor sont Ermil Nichifor (1916–1997) et Livia Nichifor, née Balint (1922–2017), tous deux médecins. Son père était également musicien et chef d'orchestre de l'Orchestre des médecins de Bucarest.

Nichifor étudie à l'Université nationale de musique de Bucarest de 1973 à 1977 et suit des cours de composition en 1978, 1980 et 1984 à Darmstadt, en Allemagne. En 1994, il obtient un doctorat en musicologie de l'Université Nationale de Musique et, de 1990 à 1994, il étudie à la Faculté de Théologie de l'Université de Bucarest. En 2015, il obtient un doctorat summa cum laude en direction d'orchestre et rédige une thèse SHOAH – The Holocaust Reflected in My Musical Creation.

Il a composé de nombreuses œuvres dédiées aux victimes de l'Holocauste. Selon le musicologue Octavian Cosma, le style de Nichifor est basé sur le néoromantisme mais inclut des éléments de jazz (par exemple dans ses troisième et quatrième symphonies) et l'utilisation d'enregistrements sur bande électro-magnétique comme dans son opéra Domnişoara Cristina. Dans les années 1990, il "développe un style simplifié employant des thèmes rappelant le chant byzantin".

Nichifor est professeur à l'Université nationale de musique. Il a épousé la musicienne et compositrice roumaine Liana Alexandra en 1978. Ils ont joué ensemble en tant que violoncelliste et pianiste dans le Duo Intermedia à partir de 1990 et ont été co-directeurs du Nuova Musica Consonante – Living Music Foundation Festival.

Distinctions
Nichifor reçoit le Prix international des compositeurs Gaudeamus en 1977 et est décoré de l'Ordre belge de la Couronne en 2008.

Œuvres

Opéra, musique symphonique, vocale-symphonique et visuelle

 "Constellations" for Orchestra (1977)
 Symphony I "Shadows" (1980)
 Cantata "Sources" (1977)
 Cantata "Gloria Heroum Holocausti" (1978)
 Opera "Miss Christina" (libretto by Mircea ELIADE,1981)
 Symphony II "Via Lucis" (1985)
 Symphony III "American Symphony – I" (1986)
 Symphony IV "American Symphony – II" (1987)
 Symphony V "Pro Patria" (1987)
 Symphony VI "Time Archways" (1988)
 Cantata "Remember" (1988)
 "Missa da Requiem" (1990)
 Chamber-Opera "Talaria" (libretto by Etienne DE SADELEER, 1994)
 Cantata "Per Christum" (1997)
 "Concerto GRIEGoriano" for Piano and Orchestra (1997)
 Chamber-Opera "Le Martyre de Saint Claude Debussy" (libretto after   Claude Debussy and E.A.Poe, 1999)
 Symphony VII "Cello Memoirs" (2001–2003)
 "Cries from Earth to Heaven" – to the Holocaust martyrs (2007)
 "Tribute to Joseph Smith, The American Prophet" – visual music (2005–2007)
 Shoah –  music dedicated to the Holocaust martyrs (2010–2013)
 Pentagon – visual music (2010)
 God Bless America! – visual music (2010)
 Symphony VIII "Tom & Huck" (2011–2012)
 Symphony IX "God Bless Romania" (2016)
 Piano Concerto No.2 (2016)
 Homage to my Mother (dedicated to Dr. Livia Balint-Nichifor) (2017)

Musique de chambre, chorale et vocale

 "Postludium" per Organo (1975)
 "Sorcova" per Coro Misto a capella (1995)
 Quartetto per Archi I – "Anamorphose" (1976)
 "Carols" per Trombone e Percussione (1978)
 "Invocatio" per Flauto e Celesta (1979)
 "Canto di Speranza" per Flauto, Violino, Viola, Cello e Pianoforte (1981)
 "Onirophonie" per Fl., Vn.e Pf. (1982)
 "Chanson d'Antan" per Vn.e Pf.(1983)
 "Carnyx" per Clarinetto (1984)
 "Tango for Yvar" per Pf.(1984)
 Quartetto per Archi II – "Vallons de l'Oubli" (1984)
 "Aprite le porte di questo castel" per Coro Maschile (1984)
 "Morendo" per Cb. e Pianoforte (1985)
 "6 Melodies Irlandaises d'Amerique" per 2 Ob.,C.i. e 2 Fg. (1985)
 "Czarna Rosa" per Mezzo-Soprano e Pf. (1986)
 "7 Canti Rumeni di Natale" per 4 Trombe, 4 Tromboni ed Organo (1986)
 "Horn Call Rag" per Corno e Pf. (1986)
 "Ave Maria" per Soprano ed Organo (1987)
 "Isola di Euthanasios" – Sonata "sopra acqua e pietra" per Pianoforte (1988)
 "Transgressio" per Fl.,Ob. e Fg. (1989)
 "Battuta" per Percussione (1989)
 "Il nome della rosa" for violoncello and piano 4 hands (1989)
 "Lacrimosa" per Tenore e Pf. (1989)
 "Meditatio"per Organo (1990)
 Missa "Actio Gratiarum Oecumenica" per Coro Misto a capella (1991)
 "Natalis Domini" per Coro Misto a capella (1992)
 "Isihia" per Cello (1992)
 "Epiphania" per Cello e Pianoforte (1993)
 "Rorate Caeli" per Soprano ed Orchestra da Camera (1994)
 "Medium per Arpa" (1995)
 "Medium per Flauto" (1995)
 "3 Christmas German Chorals" for Organ (1997)
 "Hommage a Debussy" per 2 Pf. – ossia Pf. e Nastro Magnetico (1998)
 "La Nuit Obscure" per Orchestra da Camera (1998)
 "Invocation a Themis" per Sax. Alto (2001)
 "Isihia" for violoncello and tape (2002)
 Tu es Sacerdos (To my Mother Dr. Livia Nichifor) (2017)

Discographie

 Șerban Nichifor, Liana Alexandra, , Anamorphose, Incantații II, Culori, – Cvartetul Gaudeamus, Formația Musica Nova, LP, Electrecord ST-ECE 01694
 "Olympia Romanian Concert" – "Four Tablatures for Lute by Valentin Greff Bakfark" by , "Concerto for Violin and Orchestra" by Paul Constantinescu, "American Symphony No.4 – From West to East" by Șerban Nichifor, Audio CD, Olympia, London, OCD 417
 Video Music Cyberart – Liana Alexandra, Șerban Nichifor – 12 Variations, Infinite Song, Sticky Dances, Video DVD, Electrecord EDVD 001, Licență Nr. RO8AV20500382
 Music from Romania and Belgium: César Franck, Jacques Leduc, Raoul De Smet, , Liana Alexandra, Șerban Nichifor – Duo Intermedia, Șerban Nichifor (cello) and Liana Alexandra (piano), Editura Muzicală, Poziție catalog 038, Licență U.C.M.R.-A.D.A. 5AF081508184
 Luxembourg Sinfonietta – World Premiere Recordings, "La Nuit Obscure", Audio CD, Editions LGNM, No. 401, BP 828, L-2018 Luxembourg
  (2004–2005)  VN-001
 60x60 (2006–2007) Vox Novus VN-002

Références

Bibliographie
  Tartler, Grete (1984). Melopoetica. Editura Eminescu.
  Tyrrell, John and Sadie, Stanley (eds.) (2001). "Nichifor, Şerban", The New Grove Dictionary of Music and Musicians, Second Edition, Volume 17, pp. 865–866. Macmillan Publishers Limited

Liens externes

 Centrul de Informare Muzicală din România – CIMRO. Şerban Nichifor.
 Université nationale de musique de Bucarest, Nichifor Serban.
 Romania-on-line, Who's Who, Nichifor Serban.

Compositeur roumain d'opéra
Compositeur roumain de musique classique
Étudiant de l'université nationale de musique de Bucarest
Compositeur roumain de ballet
Naissance en août 1954

Șerban Nichifor


Mihovil "Misha" Kapetanic (* 1922; † 18. Februar 2012 in Belgrad) war ein jugoslawischer Tischtennisfunktionär, der wegen seiner Verdienste um den Tischtennissport mit dem ITTF Merit Award ausgezeichnet wurde.

Funktionen
Mihovil Kapetanic wurde 1953 Präsident des jugoslawischen Tischtennisverbandes. Ein Jahr später übernahm er Aufgaben auf Europa-Ebene, indem er bei der Europäischen Tischtennisvereinigung ETTU in der Geschäftsführung (Executive Board) mitarbeitete und Vorsitzender des Technischen Ausschusses wurde. Seit 1977 gehörte er Verwaltungsorganen des Weltverbandes ITTF an. 1986 wurde er als Nachfolger des Ungarn György Lakatos zum ETTU-Präsidenten gewählt. 1992 trat er freiwillig von diesem Amt zurück, Hans Wilhelm Gäb löste ihn ab. Bis zu seinem Ableben wirkte Kapetanic als enger Berater des ITTF-Präsidenten Adham Sharara.

Zahlreiche Ehrungen würdigten Kapetanics Verdienste um die Entwicklung für den Tischtennissport. So war er Ehrenpräsident des serbischen und jugoslawischen Tischtennisverbandes sowie der Balkan-Tischtennisunion und dem Mittelmeer-Tischtennisverband. Bei der ETTU und im ITTF war er Ehrenmitglied. 1989 wurde ihm der ITTF Merit Award verliehen.

Einzelnachweise

Weblinks
 Nachruf mit Geburtsjahr (abgerufen am 29. Februar 2012)
 Nachruf des Weltverbandes ITTF mit genauem Sterbedatum (abgerufen am 29. Februar 2012)
 Milica Nikolic: Last farewell for Mihovil Misa KAPETANIC in Belgrade, Nachruf der Europäischen Tischtennisunion ETTU vom 25. Februar 2012 (abgerufen am 21. August 2012)

Tischtennisfunktionär (Jugoslawien)
Tischtennisfunktionär (ITTF)
Präsident (ETTU)
Jugoslawe
Geboren 1922
Gestorben 2012
Mann

Mihovil Kapetanic


Isla Brasil Es una isla fluvial de Venezuela ubicada al oeste de ese país suramericano, y del lago de Maracaibo, específicamente en el río Limón en las coordenadas geográficas . Administrativamente depende del occidental Estado Zulia en la Región Zuliana, 540 kilómetros al oeste de la capital, Caracas. Al este de su territorio se encuentran Puerto Guerrero y el Islote Guerrero, al sur la localidad de Cotorrea y la Laguna Los Jaguicitos, y al este la Ciénaga Cataneja y la Ciénaga de Sinamaica.

Posee una superficie aproximada de 2,21 kilómetros cuadrados o 221.44 hectáreas con un perímetro de 7,6 kilómetros.

Véase también
 Geografía de Venezuela
 Islas de Venezuela
 Isla Brasil

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización de la Isla

Archipiélagos e islas del Zulia
Islas fluviales de Venezuela

Isla Brasil (Venezuela)


John Polkinghorne (1930.) poznati je engleski teorijski fizičar, anglikanski svećenik i teolog. Predavao je matematičku fiziku na Sveučilištu u Cambridgeu i bio direktor Queen's Collegea pri istomu sveučilištu. Napisao je preko dvadeset knjiga od kojih su mnoge upravo o odnosu između vjere i znanosti. Za svoj doprinos na području odnosa vjere i znanosti 2002. godine primio je i Templetonovu nagradu. Među poznatijim djelima prevedenim na hrvatski jezik je Vjera u Boga u doba znanosti.

Izvori

Britanski fizičari
Svećenici
Protestantski teolozi
Anglikanstvo u Engleskoj
Engleski anglikanski kler

John Polkinghorne