32263 Kusnierkiewicz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
32263 Kusnierkiewicz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cerro Tololo de Marc W. Buie. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,81 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 2,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 32001-33000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

32263 Kusnierkiewicz


Die Malta International 1989 im Badminton fanden vom 13. bis zum 14. Mai 1989 statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=2B0104FD-5248-4249-95C0-3337BB517151

1989
Badminton 1989

Malta International 1989


Yoshiya Nishizawa (født 13. juni 1987) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yoshiya Nishizawa


Daniela Krien (* 25. August 1975 in Neu Kaliß) ist eine deutsche Schriftstellerin.

Leben
Daniela Krien wuchs in Jena und im Vogtland auf. Beim Mauerfall war sie eine 14-Jährige, deren Mutter sich beruflich neu erfinden musste und sich um den jüngeren Sohn kümmern musste. Krien wollte nur weg, brach ihre Schulausbildung im Gymnasium in der elften Klasse ab und absolvierte eine dreijährige Ausbildung zur Zahnarzthelferin im fränkischen Hof an der Saale. Später machte sie am Chemnitzer Abendgymnasium in weiteren drei Jahren das Abitur nach. Nach verschiedenen beruflichen Stationen zog sie 1999 nach Leipzig, wo sie Kulturwissenschaften und Kommunikations- und Medienwissenschaft studierte.

Sie arbeitete mit am Schnitt eines Dokumentarfilms der Produktionsfirma amadelio film, die sich auf Filme über Künstler spezialisiert hat. So entstand ein Dokumentarfilm über den Fotografen Jock Sturges (Die Schönheit in uns, Erstsendung: arte 2009). Im Jahre 2011 veröffentlichte Krien ihren ersten Roman.

Krien lebt in Leipzig und hat zwei Töchter, von denen eine durch einen Impfschaden auf Lebenszeit schwerbehindert ist, zugleich aber hochmusikalisch und mit absolutem Gehör begabt.

Werk

Irgendwann werden wir uns alles erzählen
Im September 2011 debütierte Krien mit dem Entwicklungsroman Irgendwann werden wir uns alles erzählen (der Titel ist ein Zitat aus Dostojewskis Die Brüder Karamasow). Die Geschichte spielt im Sommer 1990 in der DDR, ist zeitlich also zwischen Wende und Wiedervereinigung angesiedelt. Maria, die knapp 17-jährige Hauptfigur, lebt mit Johannes, ihrem Freund, auf dem Dreiseithof seiner Eltern, dem Brendel-Hof, in einem Dorf unweit der innerdeutschen Grenze. Maria schwänzt die Schule. Marias inneres Gleichgewicht gerät durcheinander, als sie den 40-jährigen Henner kennenlernt, der auf einem der Nachbarhöfe lebt. Der daraus resultierenden Amour fou gibt sich Maria rückhaltlos hin, mit dem Ende des Sommers naht aber auch das Ende dieser Beziehung. Der Roman wurde von der Kritik vor allem wegen seiner kraftvollen Sprache gelobt. Gemeinsam mit dem Buch ist ein Hörbuch erschienen, gelesen von der Schauspielerin Anna Thalbach. Der Roman wurde zunächst im deutschen Sprachraum ein Bestseller und ist daraufhin 2013 auf Englisch, Französisch und Spanisch erschienen. Insgesamt wurden 14 Auslandslizenzen verkauft.

2022 wurde der Roman unter selben Titel Irgendwann werden wir uns alles erzählen von der deutsch-französischen Berliner Regisseurin Emily Atef verfilmt. Die Figur der Maria wird im Film von der Schauspielerin Marlene Burow dargestellt. Das Drehbuch schrieb Krien zusammen mit der Regisseurin selbst, es wurde für den Deutschen Drehbuchpreis 2022 nominiert. Die Premiere des Films fand am 17. Februar 2023 im Rahmen der Internationalen Filmfestspiele Berlin statt. Die Literaturverfilmung lief als Wettbewerbsbeitrag um den Goldenen Bären, den Hauptpreis der Berlinale.

Die Liebe im Ernstfall

Der zweite Roman, Die Liebe im Ernstfall (2019), untersucht die Fähigkeiten von fünf zeitgenössischen Frauen mittleren Alters, dem geltenden gesellschaftlichen Idealbild von Familie oder trauter Zweisamkeit gemäß zu leben. Die Frauen fällen lauter Entscheidungen, von denen ihre Mütter abgeraten hätten. Es ist nicht stark handlungsgetrieben, sondern insbesondere an "Sprache, Rhythmus und Form" orientiert. Und nebenher ist es ein Stadtporträt des Leipzig der Gegenwart.

Das Buch wurde auf der Leipziger Buchmesse von Buchhändlern und Kritikern sehr positiv aufgenommen. Denis Scheck rezensierte: "Lange habe ich keinen so gleichermaßen unterhaltsamen wie psychologisch klugen Roman über die Lebens- und Liebeswirklichkeit erwachsener Menschen in der Bundesrepublik Deutschland der Gegenwart gelesen." In der Süddeutschen Zeitung bezeichnete Burkhard Müller das Werk als wundervollen Großstadtroman: "Krien fragt so unaufdringlich wie nachdrücklich nach dem Preis, den der enorm erhöhte Grad persönlicher Freiheit kostet."

Der Brand
Der im August 2021 bei Diogenes erschienene dritte Roman Der Brand erhielt durchwachsene Kritiken. Vor den bloßen Hintergrundereignissen der Covid-Pandemie und den postmodernistischen Kulturkämpfen in den Hochschulen, einer der beiden Protagonisten ist Literaturprofessor, entrollt sich eine feinsinnig psychologische Erzählung über die wackeligen Chancen, die fast erloschene Glut einer 30-jährige Ehebeziehung zu revitalisieren. Die Ich-Erzählerin ist die beruflich als Psychologin tätige Ehefrau. Der Buchtitel spielt sowohl auf die Metapher des erlöschenden (Liebes-)Feuers an als auch auf den tiefsitzenden Ärger, den viele Ostdeutsche empfinden, wenn Studierende in T-Shirts mit der Aufschrift "Bomber Harris do it again" sich demonstrativ positiv auf den Brand Dresdens durch britische Bomber in der Endphase des Zweiten Weltkriegs rückbeziehen. Diese zeitgenössischen gesellschaftlichen Konflikte sind als Stress und Belastungsfaktoren präsent, aber nicht bestimmend für die erzählte Geschichte einer Familiendynamik.

Veröffentlichungen
 Irgendwann werden wir uns alles erzählen. Roman. Graf Verlag, München 2011, ISBN 978-3-86220-019-1.
 Muldental. Zehn Geschichten. Graf Verlag, München 2014, ISBN 978-3-86220-022-1.
 Die Liebe im Ernstfall. Roman. Diogenes Verlag, Zürich 2019, ISBN 978-3-257-07053-8.
 Der Brand. Roman. Diogenes Verlag, Zürich 2021, ISBN 978-3-257-07048-4.

Auszeichnungen
 2015: Debütpreis zum Nicolas-Born-Preis
 2020: Sächsischer Literaturpreis

Weblinks

 Fünfmal lieben lernen, Interview bei Buchszene vom 8. August 2019
 DLF-Zwischentöne: Daniela Krien im Gespräch mit Florian Felix Weyh 19. Februar 2023.

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Roman, Epik
Schriftsteller (Leipzig)
Bestsellerautor (Deutschland)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1975
Frau

Daniela Krien


An Eleocharis laeviglumis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R.Trevis. ngan Boldrini. An Eleocharis laeviglumis in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis laeviglumis


Christian Seebode (* 21. Juni 1949 in Schweinfurt) ist ein pensionierter deutscher Diplomat und war zuletzt Generalkonsul in Lyon.

Leben
Nach dem Abitur am Johann-Caspar-Zeuss-Gymnasium in Kronach absolvierte er zwischen 1968 und 1974 ein Studium in den Fächern Geschichte und neuere Sprachen an der Julius-Maximilians-Universität Würzburg und leistete nach Abschluss des Studiums seinen Wehrdienst bei der Luftwaffe der Bundeswehr. 1977 schloss er seine Promotion zum Dr. phil. an der Julius-Maximilians-Universität Würzburg mit einer Dissertation zum Thema Klösterlicher Buchdruck im deutschen Sprachraum vor dem Dreissigjährigen Krieg : Eine historisch-bibliographische Studie zur Nachblüte des klösterlichen Schrift-, Buch- und Bibliothekswesens im 15. und 16. Jahrhundert ab. Im Anschluss folgten zwischen 1978 und 1981 wissenschaftliche Tätigkeiten in Florenz, Newcastle upon Tyne und München.

1981 trat er in den Auswärtigen Dienst ein und fand nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst zwischen 1983 und 1986 zunächst Verwendung in der politischen Abteilung der Botschaft in Polen, ehe er anschließend bis 1990 Leiter des Kulturreferats an der Botschaft in der Tschechoslowakei war. Nach einer darauf folgenden Tätigkeit im Referat für Öffentlichkeitsarbeit des Auswärtigen Amtes, war er zwischen 1993 und 1996 Ständiger Vertreter des Botschafters auf den Philippinen und danach bis 2000 Referatsleiter für Europaangelegenheiten im Auswärtigen Amt.

2000 wurde Seebode Leiter der Presseabteilung der Botschaft in Italien und war danach zwischen 2004 und 2008 Ständiger Vertreter des Generalkonsuls in San Francisco sowie daraufhin bis 2011 Leiter der Abteilung für Bilaterale Wirtschaftsbeziehungen der Botschaft in Russland.

Seit August 2011 war Christian Seebode Generalkonsul in Lyon, wo er 2014 mit Erreichen der Altersgrenze in den Ruhestand versetzt wurde.

Er hat vier Kinder.

Einzelnachweise

Weblinks

 Lebenslauf auf der Homepage des Generalkonsulats in Lyon

Kulturattaché
Deutscher Diplomat
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Christian Seebode


An Eriachne insularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karel Domin. An Eriachne insularis in nahilalakip ha genus nga Eriachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriachne

Eriachne insularis


Nebo Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Nebo Township (McDowell County, North Carolina)
 Nebo Township (Bowman County, North Dakota)

Nebo Township


المصرف التجاري الوطني يعتبر واحداً من أعرق وأهم المصارف على المستوى المحلي في ليبيا ، وتقع إدارته العامة في مدينة البيضاء، تأسس المصرف عام 1970 كشركة ليبية مساهمة، وبلغ رأسماله عند تأسيسه 500 مليون دينار ليبي. وأدرج في سوق الأوراق المالية الليبي في 22 سبتمبر 2008.

ملكية المصرف ونشاطه
يملك مصرف ليبيا المركزي 74.21%، أما باقي المساهمات فتمثل 25.79%.

بلغ عدد فروعه أكثر من 69 فرعًا، أما أصوله فقد وصلت إلى أكثر 22.5 مليار دينار ليبي عام 2017، وبلغ صافي الربح لذات العام حوالي 100 مليون دينار ليبي بزيادة 19% عن عام 2016.

مجلس الإدارة
يتكون مجلس الإدارة من سبعة أعضاء وهم:

 أ. عبد الوهاب أحمد المختار - رئيساً لمجلس الإدارة.
 الدكتور إدريس عبد السلام اشتيوي – نائباً لرئيس مجلس الإدارة.
 الدكتور المهدي محمد صالح إبراهيم – عضواً.
 الدكتور مفتاح عبد السلام المهدوي – عضواً.
 الدكتور أحمد فضيل سعد محمد – عضواً.
 كامل ابريك مؤمن الحاسي – عضواً.
 ناجي محمد عيسى بلقاسم – عضواً.

الجوائز
تحصل المصرف على ثلاث جوائز وهي :

 جائزة أفضل بنك في ليبيا لعام 2010 من مجلة ذا بانكر العالمية
 منحت شركة مسارات لتقنية المعلومات والاتصالات درع التميز لإدارة مبيعات الأفراد والشركات بالمصرف.
 تكريم المصرف التجاري الوطني في منتدى المشروعات الصغيرة والمتوسطة من قبل اتحاد المصارف العربية في أكتوبر من عام 2013.
 جائزة التميز المصرفي للعام 2017

روابط إضافية
 الموقع الرسمي
 صفحة المصرف في موقع سوق الأوراق المالية الليبي

مراجع

البيضاء
ت
شركات أسست في 1970
مبان ومنشآت في البيضاء

المصرف التجاري الوطني


Patronyme

 Jack Farthing (1985-), acteur britannique ;
 Stephen Farthing (1950-), peintre et écrivain anglais spécialisé dans l'histoire de l'art.

Autre
 Le farthing était une pièce de monnaie anglaise puis britannique dont la valeur s'élevait à un quart de penny
 Farthing (également connu sous le nom de Iron Mountain) était une station de chemin de fer et un bureau de poste dans l'état américain du Wyoming

Farthing (homonymie)


Întunericul sau întunecimea, opusul polar al luminozității, se înțelege ca fiind o absență a luminii vizibile. De asemenea este înțeles ca apariție a negrului într-un spațiu de culoare.

Oamenii sunt în imposibilitatea de a distinge culoarea atunci când predomină  lumină puternică sau întuneric.  În condiții de lumină insuficientă, percepția este acromatica și în cele din urmă, de negru.

Răspunsul emoțional la întuneric a generat metaforic diferite uzanțe ale termenului în multe culturi.

Note

Întuneric
Simboluri

Întuneric


NK Olimpija Ljubljana slovenski je nogometni klub iz Ljubljane.

Poznati igrači

 Dejan Kelhar (2005., 2017.)
 Zoran Ubavič (2005. – 2008.)
 Miran Pavlin (2005. – 2009.)
 Robert Volk (2005. – 2009.)
 Željko Milinovič (2006. – 2007.)
 Edi Bajrektarevič (2006. – 2008.)
 Aleš Čeh (2006. – 2009.)
 Mladen Rudonja (2007. – 2009.)
 Amir Karič (2007. – 2009.)
 Miha Šporar (2007. – 2010.)
 Sebastjan Cimirotič (2007. – 2011.)
 Željko Mitrakovič (2008. – 2009.)
 Muamer Vugdalič (2008. – 2009.)
 Agim Ibraimi (2008. – 2010.)
 Senad Tiganj (2009.)
 Jalen Pokorn (2009. – 2010.)
 Igor Lazič (2009. – 2010.)
 Jan Oblak (2009. – 2010.)
 Damir Botonjič (2009. – 2011.)
 Ermin Rakovič (2010.)
 Milan Purović (2010.)
 Damjan Ošlaj (2010. – 2011.)
 Tomo Šokota (2010. – 2011.)
 Zoran Zeljkovič (2010. – 2011.)
 Dare Vršič (2010. – 2012.)
 Dragan Čadikovski (2011.)
 Aleksander Šeliga (2011. – 2018.)
 Nikola Nikezić (2012. – 2014.)
 Darijan Matić (2014. – 2017.)
 Hrvoje Čale (2015. – 2016.)
 Etien Velikonja (2016. – 2017.)
 Andraž Kirm (2016. – 2017.)
 Branko Ilić (2016. – 2019.)
 Danijel Miškić (2016. – 2019.)
 Leon Benko (2016. – 2018.)
 Alexandru Creţu (2017. – 2018.)
 Daniel Avramovski (2017. – 2019.)
 Filip Uremović (2018.)
 Davor Mrđa (2018.)
 Jason Davidson (2018.)
 Vitalijs Maksimenko (2018. – 2020., 2021.)
 Endri Ҫekiҫi (2019. – 2020.)
 Luka Menalo (2019. – 2020.)
 Bojan Knežević (2019. – 2020.)
 Ante Vukušić (2019. – 2021.)
 Miral Samardžič (2019. – 2021.)
 Roman Bezjak (2020.)
 Ante Ćorić (2021.)
 Dino Špehar (2021. – danas)

Treneri

Vanjske poveznice

 Službena web-stranica

Olimpija Ljubljana (2005.)
Olimpija

NK Olimpija Ljubljana


Engin Günaydın (29 Ocak 1972, Tokat), Türk komedyen, sinema ve tiyatro oyuncusu.

Bir Demet Tiyatro ile televizyon hayatına başlayan, Aşkım Aşkım ve Zaga'da daha geniş kitlelere kendini tanıtan Günaydın 2005 yılında Burhan Altıntop rolü ile Avrupa Yakası'nda patlama yaşar. Engin Günaydın, Garanti Bankası reklamında da oynadı. Engin Günaydın 2008 yılında Türk Ekonomi Bankası'nın reklam yüzü oldu, 2009'da da yeni reklamlarında oynadı.

Hayatı

İlk yıllar ve tiyatro kariyerinin başlangıcı
Günaydın, 29 Ocak 1972 tarihinde Tokat'ın Turhal ilçesinde doğdu. İlköğretimi Turhal'da, ortaöğrenimini Erbaa'da tamamlamıştır. Lisede, her sene yapılan okullar arası tiyatro yarışmasında aldığı ödül sonrası, jüri üyelerinin Günaydın'ı konservatuvara gitmesi yönündeki ısrarlarıyla oyunculuk hayatına ilk girişi yaptı. Ailesi onu meslek sahibi olsun diye ablasının yanına, yani İzmit'e yollamıştır. Fakat o İzmit'te tiyatroya girdi. Oradan Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı'na girdi, daha sonra Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi İstanbul Devlet Konservatuvarı'na yatay geçiş yaptı.

Engin Günaydın 1996'da profesyonel olarak tiyatroya girmiş, Engin Günaydın ilk tiyatro deneyimini Otogargara'da yaşadı. Daha sonra "Bir Demet Tiyatro"'dan aldığı teklifle buraya geçti. Bir Demet Tiyatro"dan sonra, Mehmet Ali Erbil ve Emel Sayın'la "Aşkım Aşkım" dizisinde Tarık Usta'yı oynadı, aynı yıl Zeki Demirkubuz'un Yazgı'sıyla Ankara Film Festivali'nde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü'nü aldı.

2001-2004: Zaga
Engin Günaydın, kendini asıl Okan Bayülgen'in sunduğu Zaga'da gösterdi. Burada kısa skeçlere çıkan Günaydın, Yazı Tura adlı filmde de bir rol kaptı. Bu filmde Sencer karakterini canlandırdı. Ayrıca 2003 yılında "Hadi Uç Bakalım" ve "Alacakaranlık" dizilerinde oynadı.

2005-2009: Avrupa Yakası
Engin Günaydın, asıl çıkışını Gülse Birsel'in kendisini fark etmesiyle Avrupa Yakası'na katılarak yakaladı. Burada "Burhan Altıntop" karakterini canlandırarak büyük ilgi gördü. Dizinin 14 Eylül 2005 tarihindeki 3. sezonda giriş yapan Günaydın, dizide İdare Müdürü rolünü canlandırdı ve dizinin 24 Haziran 2009 tarihindeki son bölümüne kadar devam etti.

2011-2012: Muhteşem Yüzyıl
1. sezon 1. bölümde konuk olarak geldiği saraya 2. sezon 1. bölüm (35. Bölüm)'de yerleşmeye karar vermiş ve dizi kadrosuna dahil olmuştur. Daha sonra sözleşmesi bitmiş ve diziden ayrılmıştır.

2013-2014: Galip Derviş
Galip Derviş, Barakuda Film tarafından yapılıp Kanal D'de yayınlanan polisiye, komedi türündeki Türk televizyon dizisidir. 28 Aralık 2014 tarihinde dizi final yapmıştır.

Dizi Oyunculuğunu Bırakması
Engin Günaydın, dizi oyunculuğunu bırakmıştır. Ama filmlere devam edeceğini belirtmiştir.

Diğer Projeleri
Engin Günaydın O Hikâyedeki Mal Benim adlı bir stand-up şovu hazırlayıp sunmuştur.

Filmografisi

Ödüller
 2001: 13. Ankara Uluslararası Film Festivali - En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu - Yazgı
 2006: 33. Altın Kelebek Ödülleri - En İyi Erkek Komedi Oyuncusu - Avrupa Yakası
 2010: 29. Uluslararası İstanbul Film Festivali -  En İyi Senaryo Ödülü - Vavien
 2012: 31. Uluslararası İstanbul Film Festivali - En İyi Erkek Oyuncu Ödülü - Yeraltı
 2013: 45. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - "En İyi Erkek Oyuncu" - Yeraltı
 2013: 19. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali - En İyi Erkek Oyuncu - Yeraltı
 2015: 20. Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema Oyuncu Ödülleri - En İyi Erkek Oyuncu - İçimdeki Ses

Kaynakça

Dış bağlantılar

 SinemaTürk sayfası

Yaşayan insanlar
1972 doğumlular
Erbaa doğumlular
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk stand-up komedyenler
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
Engin_Günaydın
Tokat doğumlu oyuncular

Engin Günaydın


Storm er et efternavn af angelsaksisk eller oldnordisk oprindelse og mest udbredt i England, Nordtyskland, Holland og Skandinavien.

Kendte personer med efternavnet

 Bo Storm (født 1987), dansk fodboldspiller
 Devon Storm (født 1974), ringnavn på amerikansk professionel fribryder Christopher Ford
 Edvard Storm (1749–1794), norsk digter og skolemand
 Emy Storm (1925–2014), svensk skuespillerinde
 Esben Storm (1950–2011), dansk-australske skuespiller, manuskriptforfatter, tv-producent og instruktør
 Frederik Storm (født 1989), dansk ishockeyspiller
 Gustav Storm (1845–1903), norsk historiker
 Johan Storm (1836–1920), norsk sprogforsker
 Lance Storm (født 1969), ringnavn på canadisk professionel fribryder Lance Evers
 Morten Storm (født 1976), tidligere dansk agent for Politiets Efterretningstjeneste (PET)
 Olaf Storm (1894–1931), dansk skuespiller på det tyske stumfilm
 Peter Storm (født 1953), fødenavn af svensk skuespiller Peter Stormare
 Susanne Storm (født 1970), dansk skuespillerinde
 Theodor Storm (1817–1888), tysk forfatter
 Tom Storm (født 1965), svensk snooker-spiller
 Torben Storm (født 1946), dansk fodboldtræner

Kildehenvisninger

Danske efternavne
Nedertyske efternavne
Nederlandske efternavne
Norske efternavne

Storm (efternavn)


Bjelimići su zajednica sela koja se nalaze u jugoistočnom dijelu općine Konjica, nešto manje od 30 km od Boračkog jezera, između planina Visočice, Treskavice i Crvnja. Imaju status mjesne zajednice (MZ).

Naziv
Bjelimiće se često pogrešno poistovjećuje i brka sa središnjim dijelom ovoga kraja, sa selom Odžacima. Nerijetko se može čuti da stanovništvo rubnih "bjelimićkih sela ide u školu ili u prodavanicu u Bjelimiće". Vjerojatno je da naziv Bjelimići je u svezi s bijelim sniježnim pokrivačem jer se snijeg u ovom kraju zadrži nešto duže nego u susjednim mjestima Glavatičevu i Zagorju. Znanstvenik Pavao Anđelić je istražujući ostavlja mogućnost da ime Bjelimići može biti u svezi i sa srednjovjekovnim prezimenom Bjelim, odnosno Bjelimlić. Bjelimlići su se odselili još za vrijeme Osmanlija. Da je to u nekoj svezi pokazuje i veći broj stećaka u mjestu Policama usred Visočice, a, također, jedan predio u selu Ježeprosini u srcu Bjelimića "bez ikakva razloga" zove se Bjelim. Bjelimići su predio koji popunjava prostor između planine Visočice i Neretve.

Ime
Ime se dovodi u svezu s bijelim snježnim pokrivačem. Bjelimići odnosno njihov središnji dio Odžaci su na nadmorskoj visini od 1000 metara. Postoje i drugačije teorije nastanka imena Bjelimića.

Povijest
U kasnom srednjem vijeku Bjelimići su bili unutar upravnog kotara (contato) srednjovjekovnog Veletina. Veletin je sa svojim upravnim kotarom spadao u župu Zagorje koja je i pripadala bosanskoj državi. Ne zna se je li prije ova župa bila u posjedu humskih velikaša Sankovića. U 15. stoljeću župa Zagorje bila je u posjedu humskih vojvoda Kosača. Premda su Bjelimići bili u njihovom posjedu, izvori od 1442. do 1465. navode da su u Bosni (Anđelić 1982.: 112). Sam Veletin prvi put se spominje u povijesnim vrelima 1442., a onda tri puta tijekom 1465. Jedan dubrovački izvor od 29. lipnja 1442. spominje da Veletin (s čitavim Bjelimićima) pripada Bosni. Izvor od 4. travnja 1465. donosi zaključak da je upravitelj grada u to doba bio poznati vlastelin Juraj Čemerović (Anđelić 1975.: 118-119; 1982.: 100-103). Juraj Čemerović je bio poznati diplomat kojega je vojvoda i herceg Stjepan Kosača nekoliko puta poslao u Italiju. Čemerovići su imali svoj dvor u Odžacima (nedaleko od sela Doljana) kao i svoje posjede, koji su poslije bili u timaru begova Šurkovića (Anđelić 1982.: 88, 99). Grad Veletin se spominje kao posjed Kosača u poveljama iz 1444., 1448. i 1454. Ne zna se kako je grad funkcionirao u osmanskom razdoblju. Utvrda Veletin je sagrađena daleko od prometnica, ali se u povelji iz 1442. spominje njegovo podgrađe, gdje se danas nalazi selo Ocrkavlje. Ovaj dio hercegove zemlje pao je pod osmansku vlast još 1465. godine. Doljani se spominju u popisu sandžaka vilajeta Hercegovina koji je napravljen u razdoblju od 1475. do 1477. godine (Aličić 1985.: 209, 353, 467, 483). Bjelimići su bili u župi Zagorju.

Mjesna zajednica
Bjelimići su predio od više sela u općini Konjicu. Jedno od tih sela zove se Odžaci, a od davnina je postojbina begovske obitelji Šurkovića. Tu je bilo više odžaka i tri kule. Gospodari tih kula bili su (oko 1900.) Ferhadbeg, Sejdibeg (umro 1906.) i Hanefija. Sejdibegova kula (14X14m) i danas je uzgor i to prizemlje i prvi kat i u njoj se stanuje. Fehradbegova je kula (13 x 9 m) bila na dva kata, a isto tako i Hanefijina, koja je srušena 1947., a kamen je upotrijebljen za gradnju zadružnog doma. Iako ne postoje pisani tragovi, usmenom predajom se prenosi da su osnivači džamije u Odžacima begovi Šurkovići.

Mjesna zajednica Bjelimići je zajednica sela Odžaci, Ježeprosina, Svijenča, Luka, Vranići, Gradeljina,Argud, Čitluk, Gornja Ljubuča, Donja Ljubuča, Mokro, Ocrkavlje, Doljani, Zabrđani, Tinje, Zavodac i Strane, Sopot, Veluša, Pločnik. Prije rata postojala su i sela Sitnik i Crnovići. Danas niko više ne živi u tim selima. Poslije rata Bjelimićima su pripala i neka od sela Župe Zagorske, ali samo: Luko, Brda, Polje, Zelomići, Ljuta i Hotovlje. Nakon rata, također je šest sela s druge strane Neretve koja su pripala MZ Bjelimići poslije rata. To su Vilišta, Rajac, Gapići, Sovice, Stubljaci i Zalužje. Ratna migracija stanovništva učinila je to da danas u tim selima živi po jedan ili dva domaćina. Središnji dio mjesne zajednice čini selo Odžaci.

Odžaci se nalaze na nadmorskoj visini od 1.000 m. Najsjevernija sela su Luka i Ljuta, a najjužniji su Gapići. Zajedno s Gornjom i Donjom Ljubučom ova sela se nalaze u neposrednoj blizini Neretve. Od Konjica do Bjelimića vodi asfaltni put. Put vodi preko Boraka, Boračkog jezera i Glavatičeva. Također je asfaltiran i putni pravac Odžaci–Luka. Ovim pravcem preko Visočice može se brže stići do Sarajeva, ali je put makadamski od Luke do Šabića. Ako se ide prema Kalinoviku, asfalta neće biti dalje od prijevoja Vojle. Prilično lošim makadamskim putem ide se preko Dindola, pored sela Hotovlje, Kutine i Graiseljići izlazi se na asfaltni put Kalinovik–Ulog. Iz Odžaka do Kalinovika je 30-ak km. Svako selo u Bjelimićima ima struju, put, telefon i vodu. Na uzvišenju Hum pušten je u rad predajnik za mobitele. Iako Hum dominira nad cijelim krajem, ipak rubna sela gotovo da nemaju signala.

Misa u crkvici sv. Ilije na Livodi na Morinama govorila se na Ilindan i na Gospu od Milosrđa (nedjelja po Maloj Gospi). Slušao ju je narod koji bi se sabrao sa svih planina, s Crvnja, Kladova Polja, pa čak i s Treskavice, a pogotovo katolici iz Borča i Nevesinja, i pješaci i konjanici, te iz Bjelimića, a dolazili su i mnogi pravoslavci iz okolnih sela.

Prirodne znamenitosti
Pećina Vrpeć je zaštićeni objekt prirode u BiH.

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji

Bjelimići


Sir Raymond "Ray" Derek Lygo KCB (* 15. März 1924 in Ilford, Essex; † 7. März 2012 in Portugal) war ein britischer Admiral der Royal Navy und Wirtschaftsmanager, der Vize-Chef des Marinestabes (Naval Staff) sowie Chief Executive Officer (CEO) von British Aerospace war, und als solcher eine maßgebliche Rolle während der sogenannten Westland-Affäre spielte.

Leben

Laufbahn in der Royal Navy

Marineflieger und Kommandant der HMS Ark Royal
Lygo, Sohn eines Schriftsetzers im Londoner Zeitungsviertel in der Fleet Street, verließ die Schule 1938 im Alter von vierzehn Jahren und wurde Bürobote bei The Times, ehe er 1942 als Airman Second Class in die Royal Navy aufgenommen wurde, und seine militärische Ausbildung in Kanada absolvierte.

Nach Beendigung der Pilotenausbildung war er während des Zweiten Weltkrieges Pilot an Bord des Flugzeugträgers Indefatigable, und nahm an Geleitzügen nach Nordrussland, sowie an den Angriffsflügen auf das Schlachtschiff Tirpitz teil, die das Schiff am 12. November 1944 zum Kentern brachten. Zuletzt fand er Verwendung bei Kampfeinsätzen im Fernen Osten.

Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges war er zunächst Ausbilder in der Royal Navy, ehe er zwischen 1949 und 1951 zum Ausbau seiner fliegerischen Kenntnisse erste Strahlflugzeuge der US Navy flog. Danach war er Kommandeur des ersten Geschwaders der Royal Navy zur Ausbildung von Piloten auf Strahlflugzeugen, das auch als erstes Geschwader auf dem 1955 in Dienst genommenen Flugzeugträger Ark Royal zum Einsatz kam.

1956 wurde er Kommandant der Lowestoft sowie anschließend stellvertretender Direktor für Marineluftkriegsführung im Stab der Royal Navy. Diese erste Erfahrung im Verteidigungsministerium fand zu einer Zeit statt, als es zu einem Disput zwischen der Navy und der Royal Air Force (RAF) über die Zukunft von Starrflüglerflugzeugen in der Marine kam. Dabei nutzte er zur Unterstützung seiner Position auch seine Beziehungen zu Chapman Pincher, dem einflussreichen verteidigungspolitischen Korrespondenten der Tageszeitung Daily Express.

1965 wurde er Kommandant der Juno, einer neu in Dienst gestellten Fregatte der Leander-Klasse. Während seiner 1969 begonnenen Dienstzeit als Kommandant des Flugzeugträgers Ark Royal kam es 1970 während einer Nachtübung mit einer NATO-Flotte im Mittelmeer zu einer Kollision mit einem Zerstörer der Kotlin-Klasse der Sowjetischen Marine, der den Flugzeugträger beschattete. Bei der Kollision erlitt die Ark Royal nur leichte Schäden.

Admiral und Vice Chief of Naval Staff
Im Anschluss wurde Lygo zum Konteradmiral befördert, und trug als solcher zunächst die Verantwortung für Flugzeugträger und amphibische Angriffsschiffe, ehe er danach Direktor der Royal Navy für Marinepersonal und Ausbildung war.

Während seiner darauf folgenden Verwendung als Vizechef des Marinestabes nahm er 1975 eine unbeholfene Verantwortung während des sogenannten Dritten Kabeljaukrieges zwischen Großbritannien und Island ein, als sich die Fregatten der Navy nicht gewinnbare Duelle in Manövern mit den flinkeren isländischen Kanonenbooten lieferten, bei denen Lygo erleichtert feststellen konnte, dass niemand ums Leben kam.

1977 wurde er zum Knight Commander des Order of the Bath geschlagen und führte fortan den Namenszusatz Sir. Nach einer kurzen letzten Verwendung als kommissarischer Erster Seelord, trat er 1978 in den Ruhestand.

Tätigkeiten in der Privatwirtschaft

Aufstieg zum CEO von British Aerospace
Nach seinem Ausscheiden aus dem aktiven Militärdienst wechselte er 1978 in die Privatwirtschaft, und wurde Direktor der Dynamics-Gruppe von British Aerospace, die Lenkflugkörper herstellte, und energisch daran arbeitete, eine dysfunktionale Organisation zu entwickeln. Dabei wurden Mitarbeiter aus der Marine angeworben, um die Organisationsstruktur für die für 1981 vorgesehene Privatisierung zu schärfen.

Wegen seines Erfolgs wurde er nach der Privatisierung zunächst Vorstandsvorsitzender und Chief Executive Officer (CEO) der Dynamics-Gruppe, ehe er 1983 Geschäftsführender Direktor und schließlich 1986 CEO von British Aerospace wurde. In dieser Funktion arbeitete er insbesondere mit Austin Pearce, dem Vorstandsvorsitzenden des Unternehmens zusammen. Zu seinen größten Verdiensten gehörte die Sicherung staatlicher Hilfen für den Start des Airbus A 320 Dank der guten Beziehungen zu Industrie- und Handelsminister Norman Tebbit, der ebenfalls früher Pilot war. Er war verärgert über die frühere Praxis von British Aerospace, die nach dem alten Kosten-Plus-System doppelte oder dreifache Zahlungen an das Verteidigungsministerium aufgrund geänderter Spezifikationen , und forderte daher preislich verbindliche Verträge.

Die Westland Aircraft-Affäre
Ende 1986 wurde er jedoch durch die Aktionen von Sir John Cuckney in der Affäre um Westland Aircraft überrascht. Cuckney, ein früherer Mitarbeiter des Secret Intelligence Service (MI6), wurde mit der Unterstützung von Premierministerin Margaret Thatcher zum Vorstandsvorsitzenden von Westland Aircraft berufen, Großbritanniens einzigem Hersteller von Hubschraubern, der vor der Insolvenz stand. Die von Cuckney bevorzugte Lösung war der Verkauf des Unternehmens an die in den USA ansässige Sikorsky Aircraft Corporation.

Verteidigungsminister Michael Heseltine, alarmiert durch den möglichen Verlust europäischer Fabrikationskapazitäten, vermittelte eine alternative europäische Lösung, der sich Aerospace unter Lygos Führung anschloss. Sikorsky setzte sein Anwerben fort, mit der Folge, dass in Politik und Medien auf beiden Seiten darum gerungen wurde, auf einer Aktionärshauptversammlung die notwendigen Stimmmehrheiten zu erhalten.

Lygo wurde daraufhin Anti-Amerikanismus vorgeworfen. Während eines Gesprächs mit Industrieminister Leon Brittan, bei dem Lygo auf seine Beziehungen zu den USA aufgrund seiner Ehe mit einer US-Amerikanerin, aber auch auf seine Militärdienstzeit in den USA hinwies, führte Brittan aus, dass die Beteiligung von British Aerospace deren Interessen in den USA nicht förderlich seien, und dass das Unternehmen Abstand von seinen Plänen nehmen sollte. Lygo war über den Standpunkt des Ministers erbost, so dass Cuckney mit Hilfe von nicht näher bekannten Aktionärsgruppen mit seinen Plänen zum Verkauf an die Sikorsky Aircraft Corporation erfolgreich war.

Lygo fand später eine gewisse Befriedigung darin, dass Brittan als Minister zurücktreten musste, als bekannt wurde, dass er ein kritisches Dossier über Michael Heseltine der Presse zugespielt hatte, der in der Sache eine andere Strategie verfolgte.

In der Folgezeit war er 1988 am Kauf des Autoherstellers Rover maßgeblich beteiligt, wobei diese Transaktion bereits von dem zukünftigen Vorstandsvorsitzenden Roland Smith betreut wurde.

Vorstandsvorsitzender von TNT Express
Nach seinem Ausscheiden bei British Aerospace 1989 wurde Lygo 1992 Vorstandsvorsitzender des Zustellunternehmens TNT Express. Daneben engagierte er sich in der Bildungsstiftung des britischen Unternehmerverbandes Confederation of British Industry sowie in der Denkfabrik The Work Foundation.

Lygo, der 1991 einen Untersuchungsbericht über das Management in britischen Justizvollzugsanstalten verfasste, setzte sich außerdem für Spendensammlungen für die Organisation der Taubblinden (National Deafblind) sowie die Rubella Association ein.
2002 veröffentlichte er seine Autobiografie Collision Course.

Weblinks
 Sir Raymond Lygo obituary. Admiral and senior naval staff officer, he became embroiled in the Westland affair as chief executive of British Aerospace. In: The Guardian vom 5. April 2012

Einzelnachweise

Admiral (Royal Navy)
Knight Commander des Order of the Bath
Manager
Brite
Geboren 1924
Gestorben 2012
Mann

Raymond Lygo


Societatea Ornitologică Română (SOR) este o organizație neguvernamentală, nonprofit,  înființată în anul 1990, care reunește biologi și ornitologi din România, precum și persoane interesate de cunoașterea, cercetarea și conservarea păsărilor, a altor viețuitoare, a habitatelor și a mediului înconjurător și derulează activități pentru protecția păsărilor din România cu sprijinul membrilor, voluntarilor, pe bază de donații și proiecte.  În România, SOR este cea mai mare organizație non-profit și una din cele mai longevive organizații nonguvernamentale de profil în domeniul conservării vieții sălbatice, studiului păsărilor și habitatelor lor. Organizația urmărește totodată conștientizarea publicului în domeniul dezvoltării durabile, protecției biodiversității și a păsărilor. Din 2003, SOR sprijină Guvernul României pentru implementarea rețelei Natura 2000 în România. SOR gestionează Programul Zone Importante pentru Păsări (IBAs), studiul și protecția speciilor de păsări rare și periclitate, studiul migrațiilor păsărilor, monitorizarea anumitor specii de păsări, realizarea planurilor de acțiune pentru protecția speciilor. SOR împreună cu specialiștii asociației pentru Protecția Păsărilor și a Naturii "Grupul Milvus" au contribuit la desemnarea ariilor speciale de conservare avifaunistică din România. SOR are sediul central la Cluj-Napoca și două birouri regionale la București și Tulcea. Acoperirea națională este asigurată de 19 filiale și două grupuri școlare. Din 1997 este partener al BirdLife International. Trei proiecte ale SOR au fost premiate de Comisia Europeană

Istoric
Ideea înființării unei societăți ornitologice române este mai veche, din perioada interbelică. Până și scriitorul Mihail Sadoveanu saluta inițiativa unor biologi de a se organiza. Însă nu a fost cazul atunci, SOR apărând abia după căderea regimului comunist. Un cerc de ornitologi (Szabo Jozsef senior, Dan Munteanu, Peter Weber, Szabó József jr. etc.) au constituit pe 23 februarie 1990  la Mediaș Societatea Ornitologică Română.  La această primă ședință a SOR au participat 25 de persoane - membrii fondatori. Așa a apărut SOR, prima organizație neguvernamentală de mediu din România și una dintre cele mai importante. De atunci SOR protejează păsările sălbatice și natura din România.  De la un grup mic de oameni care iubesc Natura s-a ajuns la o organizație mare cu 3 sedii,  19 filiale și două grupuri școlare, care contribuie la protecția naturii, la campanii de conservare a naturii și protecției mediului, la descoperirea de specii noi pentru România.

Distincții
Trei din proiectele SOR au fost premiate de Comisia Europeană cu distincția "Best Project".

În 2010, SOR a fost premiată de Comisia Europeană cu premiul "Best project" pentru felul în care a implementat proiectul LIFE "Salvați pelicanul creț din  Delta Dunării".

În 2014, SOR este premiată cu premiul "Best project" din partea Comisiei Europene pentru proiectul "Conservarea acvilei țipătoare mici în România".

În 2015, SOR primește același premiu din partea Comisiei Europene pentru proiectul "Conservarea șoimului dunărean în NE Bulgariei, Ungaria, România și Slovacia"

Note

Legături externe
 Societatea Ornitologica Romana (SOR). Sit-ul oficial
 Societatea Ornitologică Română - SOR. Ministerul Mediului. Agenția Națională pentru Protecția Mediului.
 Romanian Ornithological Society (SOR) / BirdLife Romania. BirdLife International
  Romanian Ornithological Society (SOR). Wetlands International

Organizații neguvernamentale

Societatea Ornitologică Română


Viminal  (latinski: Collis Viminalis) je najmanji od sedam rimskih brežuljaka na kojima je izgrađen Rim i nalazi se između Kvirinala i Eskvilina. Nazvan je po vrbama (vimen) koje su nekad rasle na njemu. Na njemu se nalazi Teatro dell'Opera i glavni rimski željeznički kolodvor. Na vrhu brežuljka se nalazi talijansko ministarstvo unutarnjih poslova, poznatije pod imenom Il Viminale.

Prema Liviju, brežuljak je postao dio grada Rima zajedno s Kvirinalom tijekom vladavine Servija Tulija, šestog rimskog kralja, u VI. stoljeću pr. Kr.

Izvori

Sedam rimskih brežuljaka

Viminal


Šumska anđelika (šumski kravujac, divlja anđelika, lat. Angelica sylvestris), jedna od 106 vrsta trajnica iz roda anđelika (Angelica), porodica štitarki. raširena jer po gotovo čitavoj Europi (uključujući europsku Rusiju), zapadnom i središnjem Sibiru, Kavkazu, Kini, Mongoliji, Turskoj, a introducirana je i u neke kanadske provincije. Raste na vlažnim šumskim čistinama, na obalama potoka, i vlažnim jarcima.

Slična je ljekovitoj anđeliki koja naraste do dva metra, tamnozelenih listova, ali joj je posve bijeli cvijet nešto sitniji. Cvate u srpnju i kolovozu.

Šumska anđelika nema tako prijatan i aromatičan miris kao ljekovita anđelika, a njezino eterično ulje u većim koncentracijama je možda otrovno. Mljeveni plodovi ove biljke koriste se kao insekticid.

Izvori

Selineae

Šumska anđelika


Settimana Internazionale di Coppi e Bartali er et italiensk etapeløb i landevejscykling som arrangeres hvert år i marts. Løbet er blevet arrangeret siden 1984. Løbet er af UCI klassificeret med 2.1 og er en del af UCI Europe Tour.

Vindere

Eksterne henvisninger

Etableret i 1984


පාසමලර් (දෙමළ -பாசமலர்) (ඉංග්‍රීසි - The flower of love) (සිංහල - ස්නේහ පුෂ්පය) යනු ඉන්දිය දෙමළ චිත්‍රපටයකි. සිවාජි ගනේෂන්, සාවිත්‍රි, ජෙමිනි ගනේෂන් මෙහි ප්‍රධාන චරිත රගන අතර නම්බියාර්, එම්.එන්.රජම්, කේ. තංගවේලු යන අය අනු චරිත රගපා ඇත. සහෝදර බැදීමක උතුම් අර්ථය කුමක්ද යන්න මෙම චිත්‍රපටය පෙන්වාදෙයි.

පාසමලර්


An Anadendrum affine in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Anadendrum affine in nahilalakip ha genus nga Anadendrum, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. a. affine
 A. a. semivestitum

Mga kasarigan

Anadendrum

Anadendrum affine


Archduke Franz Karl Joseph of Austria (17 December 1802 – 8 March 1878) was a member of the House of Habsburg-Lorraine. He was the father of two emperors: Franz Joseph I of Austria and Maximilian I of Mexico. Through his third son Karl Ludwig,  he was the grandfather of Archduke Franz Ferdinand of Austria – whose assassination sparked the hostilities that led to the outbreak of World War I – and the great-grandfather of the last Habsburg emperor Karl I.

Life

Early life and marriage

Franz Karl was born in Vienna, the third son of Emperor Francis II of the Holy Roman Empire by his second marriage with Princess Maria Theresa from the House of Bourbon, daughter of King Ferdinand I of the Two Sicilies and Maria Carolina of Habsburg-Lorraine. On 4 November 1824 in Vienna, he married Princess Sophie of Bavaria from the House of Wittelsbach, a daughter of King Maximilian I Joseph of Bavaria by his second wife Caroline of Baden. Sophie's paternal half-sister, Caroline Augusta of Bavaria was by this time Franz Karl's stepmother, having married his thrice-widowed father in 1816. The Wittelsbachs condoned the unappealing manners of Sophie's husband in consideration of the incapability of his elder brother Ferdinand and Sophie's chance to become Austrian Empress.

Franz Karl was an unambitious and generally ineffectual man, although he was, together with his uncle Archduke Louis, a member of the Geheime Staatskonferenz council, which after the death of Emperor Francis I ruled the Austrian Empire in the stead of his mentally ill brother Ferdinand from 1835 to 1848. The decisions, however, were actually made by the Minister of State Prince Klemens Wenzel von Metternich and his rival Count Franz Anton von Kolowrat-Liebsteinsky. His wife Sophie had already transferred her ambitions, when she urged Franz Karl to renounce his claims to the throne at the time of his brother's abdication on 2 December 1848, allowing their eldest son Franz Joseph I to take the throne.

Death and burial
Archduke Franz Karl died in Vienna in 1878, six years after the death of his wife. He is buried at the Imperial Crypt at the Capuchin Church. Franz Karl was the last Habsburg whose viscera were entombed at the Ducal Crypt of St. Stephen's Cathedral and whose heart was placed at the Herzgruft of the Augustinian Church according to a centuries-long family rite.

Honours and awards
He received the following awards:

Issue

See also
 List of heirs to the Austrian throne

Ancestors

References

External links

1802 births
1878 deaths
Nobility from Vienna
House of Habsburg-Lorraine
Austrian princes
Knights of the Golden Fleece of Austria
Grand Crosses of the Order of Saint Stephen of Hungary
Recipients of the Order of St. Anna, 1st class
Recipients of the Order of the White Eagle (Russia)
Burials at the Imperial Crypt
Burials at St. Stephen's Cathedral, Vienna
Sons of emperors
Children of Francis II, Holy Roman Emperor
Sons of kings

Archduke Franz Karl of Austria


Gara Dej Călători este o stație de cale ferată care deservește municipiul Dej, România. Dej Calatori este unul dintre cele mai mari noduri de cale ferata din Transilvania, avand un flux mare de trenuri in fiecare directie.

In Gara Dej Calatori poate fi vazuta, aproape tot timpul, o locomotiva "plug" remizata, folosita in timpul iernii pentru dezapezire in jud Cluj, Bistrita Nasaud, Salaj etc.

Date tehnice

Linii
Gara Dej Calatori dispune de un total de 7 linii, din care 6 sunt electrificate si una neelectrificata. Dinspre Nord-Est vin 2 linii, una dinspre Brasov (Via Deda, Beclean pe Somes) si alta dinspre Satu Mare (Via Baia Mare, JIbou), ambele facand parte din M400. Dinspre Sud-Vest vine L401 (Apahida-Gherla-Dej Calatori-Beclean pe Somes-Salva-Ilva Mica). Din L401 se "rupe" si o linie industriala mica spre Ocna Dejului (2 km). In prezent, pentru trenurile de calatori, sunt folosite liniile 1, 2, 3 si 4. Pentru manevre ale trenurilor de călători sau staționarea marfarelor sunt utilizate, in general, liniile 5 si 6

Peroane
In gara Dej Calatori exista un total de 4 peroane, fiecare dintre ele avand latimii intre 1,5 si 4 metri. Fiecare peron deserveste cate 2 linii, cu exceptia peronului 1 care intr-o parte are linia 1, iar in partea opusa fiind cladirea garii. Trecerea intre peroane se realizeaza cu ajutorul unor dale de beton, puse intre sine.

Destinatii

Dej Calatori ca statie de formare/terminus

In trecut, gara Dej Calatori era statie de formare si pentru R4112 (pe atunci Dej C. - Sighetu Marmatiei, acum Cluj Napoca - Sighetu Marm.) si pentru 2 perechi de trenuri Dej Calatori - Jibou

Restul trenurilor
In aceasta categorie (foarte ingenios numita) se afla trenurile care doar tranziteaza gara Dej Calatori (ex: R4105 Bistrita Nord - Cluj Napoca, soseste la 17:00, pleaca la 17:15).

Operatori

Operatori feroviari de calatori
In momentul de fata doar 2 companii feroviare de transport calatori au oprire in Gara Dej Calatori. Este vorba despre operator national (CFR Calatori) si operatorul privat cu sediul in Cluj Napoca numit InterRegional Calatori (IRC). In perioada 2010-2012 pe ruta Bistrita Nord-Cluj Napoca si retur opera, cate 2 perechi pe zi, Transferoviar Calatori (TFC), dar de la retragerea lor odata cu mersul 2012-2013 nu au mai revenit.

In ceea ce priveste materialul rulant al companiilor feroviare de transport calatori, el se poate impartii in 2 categorii:

- Locomotive + Vagoane (acest tip de trenuri sunt operate de CFR Calatori la marea majoritate a trenurilor, utilizand 060EA ale depourilor Cluj, Brasov, Suceava sau chiar Arad pentru trenurile care circula pe cale ferata electrificata si locomotive diesel de tip DA/GM pentru trenurile care circula pe cale ferata neelectrificata.

- Automotoare (folosite de CFR Calatori - AM VT624 Desiro "Sageata Albastra", dar utilizate si de InterRegional Calatori - AM BR628 Duewag)

Operatori Feroviari de marfa
Chiar daca nu se compara cu numarul de trenuri de marfa din gara Dej Triaj, gara Dej Calatori este folosita de numeroase marfare, de la companii precum CFR Marfa, Express Forwarding, GFR, Unicom Tranzit,iar ocazional marfare de la Cerfersped sau LTE Rail România dinspre Curtici/Vințu de Jos spre Dornești
Dej Călători

Gara Dej Călători


La révolte anti-espagnole de Messine est un événement historique qui s'est déroulé entre  et  à Messine et dans une partie de sa province.

Causes du déclenchement

Au , Messine était une ville portuaire prospère, située dans une position stratégique d'un point de vue géopolitique et économique.

La couronne d'Espagne, titulaire du trône du royaume de Sicile, afin de neutraliser le nationalisme sicilien et de créer des discordes et des divisions entre les grandes villes de l'île, a soufflé le feu des querelles municipales et paroissiales qui existaient entre Palerme et Messine. C'était une période où de nombreux juristes et intellectuels prédisaient la nécessité d'avoir un Souverain en Sicile afin de relancer les fortunes politiques, économiques et sociales du Royaume. En substance, les monarques espagnols, défendant tantôt Messine contre Palerme, tantôt Palerme contre Messine, ne poursuivaient d'autres objectifs que d'affaiblir les deux grandes villes du royaume de Sicile.

Les privilèges politico-économiques dont jouissait la ville péloritaine étaient la cause de conflits avec d'autres villes siciliennes, en particulier Palerme ; les nobles de Palerme, vers 1610, ont réussi à convaincre la couronne d'Espagne de révoquer certains des privilèges susmentionnés. De son côté, Messine demande à devenir le siège du vice-roi de Sicile.

De plus, entre 1646 et 1656, quelques famines et pestes se produisirent à Messine, en Sicile et, en général dans l'Italie méridionale, qui dégradèrent les conditions de vie des populations, auxquelles s'ajouta le ressentiment dû à l'échec des révoltes anti-espagnoles de 1647-1648.

En 1671, le général Luis del Hoyo devient  de Messine. Il a poursuivi la politique habituelle de neutralisation du nationalisme sicilien, mais pas seulement : il a également tenté d'éteindre les revendications de Messine en créant la discorde dans le tissu social de la ville.

Il mena une campagne délétère visant à créer des factions et fomenter des divisions dans la ville : il imputait aux nobles et à leur orgueil la responsabilité de la décadence, de la violence dans la ville et de la faim subie par les pauvres ; aux riches, cependant, il a suggéré que le peuple réfléchissait à une révolte contre eux.

Les mauvaises intentions de del Hoyo atteignirent leur but, et le peuple s'arma pour attaquer les maisons des nobles et des sénateurs en les mettant à feu et à sang.

Messine s'est retrouvée divisée en deux factions, en lutte acharnée l'une contre l'autre : d'une part les Malvizzi (nobles et bourgeois anti-espagnols) qui voulaient maintenir les privilèges que la ville avait acquis au fil du temps et maintenir la classe sénatoriale ; d'autre part les Merles (petits-bourgeois et classes pauvres pro-espagnoles) qui insistent pour l'instauration d'un gouvernement populaire dans la ville.

La révolte

La situation devint rapidement intenable : en , le sénat de la ville, devenu au fil du temps fortement anti-espagnol en raison de l'échec de l'octroi des privilèges susmentionnés à Messine, se révolta contre le strategoto et céda à la révolte. Lorsque la nouvelle de la révolte arriva à Palerme, le vice-roi , partit pour Messine avec un bon nombre de soldats, apporta du blé, chassa del Hoyo et mit un peu de paix entre les prétendants. Mais cette intervention ne suffit pas : les Messinois étaient désormais déterminés à se rendre définitivement indépendants de l'Espagne et à faire de Messine une sorte de République maritime semblable à Gênes et Venise.

L'arrivée des Français

Il fut décidé de demander la protection du roi de France . Il accepte la proposition et envoie une flotte de sauvetage à Messine, sous le commandement du duc de Vivonne, Louis Victor de Rochechouart de Mortemart. Après une bataille navale aux îles Éoliennes (bataille de Stromboli), qui se termine par la défaite des Espagnols, Vivonne entre triomphalement dans le port de Messine avec ses galères, où il est reçu avec de grands honneurs en .

Les villes placées sous la juridiction politico-territoriale de Messine ont réagi de manière ambiguë et discordante à la nouvelle situation politique qui s'était présentée ; elles gardaient en mémoire les événements qui s'étaient produits pendant les soulèvements d'indépendance de 1646-1647, lorsque Messine (alors pro-espagnole et anti-Palerme) s'était rangée contre elles, et en faveur de la couronne espagnole. Milazzo resta fidèle aux Espagnols qui en firent (avec Reggio de Calabre) l'une des places fortes de la reconquête. Forza d'Agrò s'est rangé du côté des rebelles de Messine et des Français après être tombé entre les mains du Français Don Giacomo de Hox. Taormine resta fidèle à l'Espagne, mais fut conquise le  par les Français.

, dans ses Nouvelles historiques de la ville d'Aci-Reale (1836), raconte :

Fiumedinisi et Alì firent de même que Taormine, mais furent attaqués et mis à feu et à sang par Messine et les Français en représailles. Scaletta, fief des princes Ruffo, fidèles alliés des Espagnols, fut assiégé et conquis par les Français peu après la chute de Taormine.

Enfin, Savoca qui resta d'abord fidèle à la monarchie espagnole, mais ensuite, craignant d'être conquis et soumis à l'assaut violent des Français et des Messinois, se rendit au duc de Vivonne, négociant avec les Français une capitulation avantageuse qui l'éleva comme la ville principale de la Comarca de Taormina, qui s'étendait sur le territoire compris entre Capo Ali et le fleuve Alcantara. La capitulation eut lieu le .

Le Sénat messinois a prêté allégeance au roi de France . Après cet épisode, la lutte entre Messine, aidée par les Français et l'Espagne a duré longtemps à la fois par mer et par terre jusqu'en 1678. La situation économique de Messine sous les Français ne s'est pas améliorée, au contraire, les occupants français se sont livrés aux pires abus contre Messine et ses habitants. Nombreuses étaient les brimades perpétrées par les Français contre la population locale et par conséquent, nombreux étaient les meurtres d'officiers français. Au cours de 1677 et 1678, Messine revint s'enflammer de révoltes, mais cette fois anti-françaises.

Le retrait français et le retour des Espagnols

En 1678, à l'insu de Messine, les rois de France et d'Espagne signèrent le traité de Nimègue, qui mit fin à la guerre de Hollande et aussi à la révolution. En , les troupes françaises se retirent de Messine sous les ordres du duc de Lafeuillade.

Messine n'a pas pu résister à l'onde de choc des forces espagnoles et la vengeance cruelle et la haine des troupes ont frappé la ville du détroit. La ville a été déclarée "morte civilement", tous les privilèges ont été perdus, le Sénat messinois a été aboli ; la Monnaie a été transférée à Palerme, le palais sénatorial a été démoli et le sol où il se trouvait a été saupoudré de sel. L'université de la ville, fondée en 1548, a également été supprimée, les archives ont été dépouillées et transférées à Palerme ; la Citadelle a été construite sur la zone ainsi rasée. Les instigateurs de la révolte furent persécutés ou mis à mort, beaucoup s'enfuirent sans rentrer dans la ville ; leurs propriétés à Messine et dans sa province furent confisquées et attribuées à ceux qui étaient restés fidèles aux Espagnols.

Les villes restées fidèles à l'Espagne ont été récompensées par des honneurs et des privilèges ; Fiumedinisi devint le siège d'une zecca et reçut en cadeau une relique sacrée ancienne et très précieuse : un cheveu de la Madone, présente à Messine depuis l'an  et qui était jalousement gardé dans la cathédrale de la ville. La ville devient une terre de conquête facile pour les Espagnols. Enfin, le roi Charles II de Habsbourg fait ériger une statue à son effigie sur le site du palais sénatorial.

Le strategoto a été remplacé par un gouvernorat militaire, qui est resté en vigueur jusqu'en 1812. La ville est entrée dans un état de déclin sans précédent qui a duré longtemps. Pour aggraver la crise intervinrent la peste de 1743, qui décima la population de la ville, et le tremblement de terre de 1783, qui sema la mort et la destruction.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
Giacomo Macrì, Capitolazione della Terra di Savoca alle Armi francesi del 1676. Archivio Storico Messinese. 1906.
 Saverio Di Bella: La rivolta di Messina (1674-78) e il mondo mediterraneo nella seconda metà del Seicento. Pellegrini, Cosenza 2001 .
 Camillo Giardina: Capitoli e privilegi di Messina. Palermo 1937.
 Placido Arena-Primo, Storia civile di Messina colle relazioni della storia generale di Sicilia. Lor. Dato, 1842.
 Gaetano Martino: Messina - Angioini - Aragonesi.
 Luis Ribot: La revuelta antiespanola de Mesina. Causas y antecedentes (1591-1674). Valladolid 1982 .
 Luis Ribot: La rivolta antispagnola di Messina. Cause e antecedenti (1591-1674). Rubbettino, Soveria Mannelli 2011 .
Salvatore Barbagallo, La guerra di Messina 1674-1678, "Chi protegge li ribelli d'altri principi, invita i propri a' ribellarsi", Guida, Napoli, 2016
 Massimo Costa. Storia istituzionale e politica della Sicilia. Un compendio. Amazon. Palermo. 2019 .

Articles connexes

 Histoire de la Sicile
 Détroit de Messine

Histoire de la Sicile
Guerre impliquant la France
Guerre impliquant l'Espagne
Rébellion du XVIIe siècle

Révolte anti-espagnole de Messine


An Carex albicans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow ngan Spreng.. An Carex albicans in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. a. albicans
 C. a. australis
 C. a. emmonsii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex albicans


إداريا، تنقسم جزر المالديف إلى عشرين قسما إداريا تسمى آتولات ( اَتُوْلُتَهْ)، زيادة على العاصمة ماليه.

مراجع

انظر أيضًا
 آتولات جزر المالديف

آتولات جزر المالديف الإدارية
تقسيمات البلدان في آسيا
تقسيمات إدارية من المستوى الأول حسب البلد
تقسيمات جزر المالديف
مالديف
قوائم تقسيمات البلدان
قوائم متعلقة بجزر المالديف
لامركزية

التقسيم الإداري في جزر المالديف


رابطة ميلان المحدودة لكرة القدم  ، وغالباً ما يعرف اختصاراً باسم إيه سي ميلان  أو الميلان فقط، هو نادي كرة قدم إيطالي محترف، تأسس بتاريخ 16 ديسمبر 1899 بمدينة ميلانو في إقليم لومبارديا في إيطاليا، على يد الإنجليزي هيربرت كيلبن. يعرف الفريق بلونيه الأسود الأحمر، ويشتهر في إيطاليا بلقب «الروسونيري» (بالإيطالية: Rossoneri) (بالعربية: الأحمر والأسود). ويلعب الفريق حاليّاً في دوري الدرجة الأولى الإيطالي لكرة القدم.

يُعتبر إيه سي ميلان من أنجح الأندية في العالم حيث حصد 18 لقباً على مستوى القارة الأوروبية وعلى مستوى العالم متساوياً مع بوكا جونيورز، حيث حقق الميلان لقب دوري أبطال أوروبا 7 مرات، متأخراً عن ريال مدريد بأربعة القاب، وفاز بلقب كأس العالم للأندية، أو كما كان يُسمّى قديماً «كأس الإنتركونتيننتال»، 4 مرات متملكاً الرقم القياسي، وقد حصد الرقم القياسي أيضاً في الفوز بلقب كأس السوبر الأوروبي، حيث فاز به 5 مرات، بينما فاز مرتين بلقب كأس الاتحاد الأوروبي للأندية أبطال الكؤوس  ليصبح اجمالي بطولاته القارية 18 والآكثر فوزاً بالألقاب القارية في العالم، متساوي مع ريال مدريد (18 لقب). أما من ناحية التصنيف الأوربي فيحتل المرتبة الثالثة عشر على مستوى الفرق الأوروبية، وفقاً لتصنيف الاتحاد الأوروبي لكرة القدم، معتمدا على النتائج التي حققها في المسابقات الأوروبية في السنوات الخمس الأخيرة.

وإذا كان إيه سي ميلان الأول عالمياً فهو يأتي الثاني في إيطاليا بعد يوفنتوس، حيث استطاع حصد لقب الدوري الإيطالي 18 مرة. وكذلك فاز الفريق بكأس إيطاليا خمس مرات وبكأس السوبر الإيطالي سبع مرات. ومع هذا، فقد هبط إيه سي ميلان إلى دوري الدرجة الثانية (serie B)، أولها عام 1980 بأمر من المحكمة على خلفية فضيحة التلاعب في نتائج المباريات - التي أطلق عليها "" - والثانية على أرض الملعب عام 1982. كان إيه سي ميلان يُعد الفريق الوحيد الذي استطاع أن يحصد المراكز الثلاثة الأولى في سباق الحصول على الكرة الذهبية في عاميّ 1988 و1989، وقد كان بطل هذا السباق هو ماركو فان باستن قبل أن يتمكن فريق برشلونة من تحقيق الإنجاز ذاته في سنة 2010. يُعتبر إيه سي ميلان أكثر الفرق الإيطالية جماهيريةً والخامس أوروبياً وفقاً لبحوث أجرتها صحيفة لا ريبوبليكا إيطالية في شهر أغسطس من عام 2007.

نظرة عامة
تعاقب على تدريب نادي إيه سي ميلان 58 مدربًا منذ نشأته في عام 1899 وحتى الوقت الحالي، منهم 18 مدرباً أجنبياً. أول مدرب في تاريخ ميلان هو هيربرت كيلبن وهو أيضاَ أول مدرب أجنبي للفريق. وأول مدرب إيطالي كان دانييلي أنجيلوني وهو الذي درب الفريق لموسم واحد 1906-07. ويُعد نيريو روكو أكثر المدربين تحقيقاً للألقاب بشكل عام برصيد 10 بطولات. أيضا هو نفسه الأكثر تحقيقاً للألقاب الأوروبية بالمشاركة مع كارلو أنشيلوتي برصيد 5 ألقاب. فحقق نيريو روكو (2 الأبطال و 2 السوبر وكأس الإنتركونتيننتال) وحقق كارلو أنشيلوتي (2 الأبطال و 2 السوبر وكأس العالم). بينما يعتبر فابيو كابيلو أنجح المدربين على المستوى المحلي بعدما استطاع الفوز بسبعة ألقاب محلية (4 بطولات دوري إيطالي، و 3 بطولات كأس السوبر الإيطالي). أطول فترة تدريب متواصلة كانت من نصيب كارلو أنشيلوتي (8 سنوات و 199 يوما)، خلال الفترة من 13 نوفمبر 2001 إلى 31 مايو 2009. بينما أكثر المدربين خوضاً للمباريات هو نيريو روكو حيث قاد الميلان في 459 مباراة خلال 16 سنة وشهر واحد من يونيو 1961 يوليو 1977.

أرقام المدربين
 أول مدرب هو هيربرت كيلبن من 15 أبريل 1900 إلى 6 مايو 1906.
 أول مدرب أجنبي هو هيربرت كيلبن من 15 أبريل 1900 إلى 6 مايو 1906.
 أول مدرب إيطالي هو دانييلي أنجيلوني من 1906 إلى 1907.
 أكثر المدربين فوزا بالألقاب بشكل عام هونيريو روكو بواقع 10 بطولات.
 أكثر المدربين فوزا بالألقاب المحلية هو فابيو كابيلو بواقع 4 بطولات دوري إيطالي، و 3 بطولات كأس السوبر الإيطالي.
 أكثر المدربين فوزا بالألقاب الأوروبية هما
 نيريو روكو (2 الأبطال و 2 السوبر وكأس الإنتركونتيننتال)
  كارلو أنشيلوتي (2 الأبطال و 2 السوبر وكأس العالم).
 أكثر مدرب خاض المباريات هو نيريو روكو حيث قاد الميلان في 459 مباراة خلال 16 سنة وشهر واحد من يونيو 1961 يوليو 1977.
 أطول مدة تدريب متواصلة: كارلو أنشيلوتي (8 سنوات و 199 يوما)، خلال الفترة من 13 نوفمبر 2001 إلى 31 مايو 2009.
 أطول مدة تدريب متقطعة: نيريو روكو (9 سنوات و 161 يوما)
 من 11 يونيو 1961 إلى 16 يوليو 1963
 من 17 يونيو 1967 إلى 7 يونيو 1972
 من 6 سبتمبر 1972 إلى 10 فبراير 1974
 من 5 أكتوبر 1975 إلى 6 يونيو 1976.

قائمة المدربين
فيما يلى قائمة باسماء مدربو ميلان في الفترة من عام 1900 حتى اليوم

بطولات المدربين

حسب الفترات

</div>

حسب البطولات

أرقام المدربين التفصيلية
.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 الموقع العربي

ملاحظات ومراجع
ملاحظات

مراجع

إيه سي ميلان
قوائم متعلقة بإيه سي ميلان
قوائم مدربو كرة قدم حسب النادي في إيطاليا
قوائم مدربي كرة القدم
مدربو إيه سي ميلان

قائمة مدربي إيه سي ميلان


Cursa Milano-San Remo 2016 a fost ediția a 107-a a cursei clasice de ciclism Milano-San Remo, cursă de o zi. S-a desfășurat pe data de 19 martie 2016 și a făcut parte din calendarul UCI World Tour 2016.

Cursa a fost câștigată de francezul Arnaud Démare (FDJ) printr-un sprint la final, urmat de Ben Swift și de Jürgen Roelandts (Lotto Soudal). Finalul a fost întrerupt de un accident care l-a implicat pe Fernando Gaviria (Etixx-Quick-Step), mai mulți rutieri fiind întârziați și pierzând orice șansă de victorie. O alunecare de teren pe drum a cauzat devierea cursei pentru o lungime de 9 km.

Echipe participante
La această cursă au participat 25 de echipe: cele 18 din Circuitul mondial UCI invitate automat, la care s-au adăugat șapte echipe continentale care au primit wildcard-uri.

Echipe UCI World

  Ag2r-La Mondiale
  Astana
  BMC Racing Team
  Etixx-Quick Step
  FDJ
  IAM Cycling
  Lampre-Merida
  Lotto Soudal
  Movistar

  Orica-GreenEDGE
  Cannondale-Garmin
  Giant-Alpecin
  Team Katusha
  LottoNL–Jumbo
  Dimension Data
  Team Sky
  Tinkoff-Saxo
  Trek-Segafredo

Echipe continentale profesioniste UCI

  Androni Giocattoli–Sidermec
  Bardiani–CSF
  Bora–Argon 18
  CCC–Sprandi–Polkowice

  Cofidis
  Southeast–Venezuela
  Team Novo Nordisk

Rezultate

Referințe

Legături externe

Cursa Milano-San Remo
2016 în sport
UCI World Tour

Cursa Milano-San Remo 2016


Eastern Germany may refer to:

 New states of Germany, states that joined the Federal Republic of Germany after 1990

Historically:
 Former eastern territories of Germany, territories lost by Germany during and after the two world wars
 East Germany, namely the German Democratic Republic, the socialist state in existence between 1949 and 1990

Eastern Germany (disambiguation)


ليو شياوبو  (28 ديسمبر 1955 - 13 يوليو 2017)، مثقف ناقد وناشط في حقوق الإنسان في عصر الإصلاح في الصين. حصل على جائزة نوبل للسلام عام 2010، وقد منحت له لكفاحه الطويل والسلمي من أجل حقوق الإنسان الأساسية في الصين، وقالت اللجنة النرويجية المانحة للجائزة إنها تؤمن بأن هناك ارتباط وثيق بين حقوق الإنسان والسلام. انتقدت الحكومة الصينية منحه الجائزة، ووصفت الأمر بأنه خطأ فاحش يتعارض مع أهداف الجائزة.

وفاته

توفي في يوم 13 يوليو 2017 في مدينة شنيانغ الواقعة في مقاطعة لياونينغ شمال شرقي الصين بعد صراع طويل مع مرض سرطان الكبد عن عمر يناهز 61 عاماً.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص جامعة كولومبيا
حائزون على جائزة نوبل للسلام
سجناء حرية التعبير في الصين
سجناء ومعتقلون صينيون
سياسيون صينيون
شعراء من جيلين
صينيون حازوا جائزة نوبل
صينيون معادون للشيوعية
صينيون ناشطون في حقوق الإنسان
فلاسفة من جيلين
كتاب من تشانغتشون
لاعنفيون
ليبراليون كلاسيكيون صينيون
مدفونون في البحار
مسجونون سياسيون صينيون
معارضون صينيون
مواليد 1955
مواليد في تشانغتشون
ناشطو ديمقراطية صينيون
نقاد الإسلاموية
وفيات 2017
وفيات السرطان في الصين
وفيات السرطان في جمهورية الصين الشعبية
وفيات بسبب سرطان الكبد

ليو شياوبو


Futbola klubs Jelgava (også kendt som Jelgava) var en fodboldklub fra Letland. Klubben spiller i den bedste lettiske liga Virslīga og har hjemmebane på Zemgales Olimpiska centra stadions i byen Jelgava.

Historie
Klubben blev stiftet i 2004 og ophørt 2021.

Titler

 Lettiske pokalturnering (4): 2009–10, 2013–14, 2014–15 og 2015–16.

Historiske slutplaceringer

Klubfarver

Eksterne kilder/henvisninger
 fkjelgava.lv
 lff.lv

Noter

Fodboldklubber i Letland
Etableret i 2004

FK Jelgava


Karlo Emanuel II. (Torino, 20. lipnja 1634. – Torino, 12. lipnja 1675.), savojski vojvoda od 1638. godine. Nosio je i naslove markiza od Saluzza i grofa od Aoste, Ženeve i Nice. Bio je sin Viktora Amadea I. i mlađi brat Franje Hijacinta kojeg je naslijedio na vojvodskom prijestolju.

Do 1653. godine bio je pod skrbništvom svoje majke Kristine Burbonske. Okrutno je progonio valdenze i bezuspješno ratovao protiv Genove (1671. – 1673.). Učvrstio je vlast nad Pijemontom te proširio i uredio prijestolnicu Torino.

Rodoslovlje

</center>

Bilješke

Vanjske poveznice

 Karlo Emanuel II. - Proleksis enciklopedija
 Karlo Emanuel II. - Britannica Online

Savojci

Karlo Emanuel II.


Soyuz MS-23 foi um voo não tripulado realizado para fornecer uma cápsula de retorno aos tripulantes da Soyuz MS-22, devido a um vazamento que a nave anterior sofreu.

Tripulação
Pouso

Missão
A nave, com lançamento adiantando para o dia 24 de fevereiro de 2023 foi lançada de forma não tripulada para oferecer uma forma de resgate para os tripulantes da Soyuz MS-22, que sofreu um vazamento em dezembro de 2023. Originalmente previsto para 20 de fevereiro de 2023, o lançamento foi inicialmente adiado até março devido a um vazamento na Progress MS-21 e por fim, realizado no dia 24 de fevereiro. A nave acoplou na ISS no dia 26 de fevereiro (UTC).

É a segunda missão do tipo na história da exploração espacial tripulada, com a primeira sendo a Soyuz 34.

Retorno
No dia 9 de março de 2023 o jornal Izvestiya citou fontes anônimas dentro da indústria espacial russa de que existiria o risco da MS-23 desenvolver o mesmo vazamento que a Soyuz MS-22 e a Progress MS-21 e por isso, a RKK Energia estaria considerando anteceder o lançamento da Soyuz MS-24 para 7 de junho, assim possibilitando adiantar o pouso da MS-23. Em coletiva de imprensa realizada após o retorno da SpaceX Crew-5, a NASA anunciou que a Rússia estava estudando possíveis problemas de fabricação, que também possam afetar a MS-23, ao lado da hipótese de impactos de micrometeoritos. A NASA disse ter confiança na nova Soyuz. Por fim, o retorno ocorreu no dia 27 de setembro de 2023.

23
1
2023 na Rússia

Soyuz MS-23


Kuparić (Cupareo, Cuparich, Cuppareo, Cuppareus), splitska obrtnička, građanska i kasnije plemićka obitelj koja se prvotno naselila na otok Šoltu, gdje se rodonačelnik obitelji Filip spominje 1412. godine. Dvadeset godine poslije zabilježen je u Trogiru kao majstor za izradu crjepova (kuparstvo), po čemu su njegovi prezime.

Sredinom 15. stoljeća Filipov sin Mihovil naselio se u Split, gdje su se njegovi potomci nastavili baviti obrtničkim i težačkim poslovima (obućarstvo, vinogradarstvo). Tijekom 16. stoljeća splitska grana obitelji se obogatila trgovinom te su stekli ugled i istaknut položaj među građanstvom, nakon čega se članovi obitelji spominju u svećeničkim i upravnim zvanjima.

U 17. stoljeću je Frane († oko 1650.) prokurator građana i pučana koji se 1621. godine oženio trogirskom plemkinjom Petricom Mazzarello s kojom je imao sinove Bernarda (1631. – 1694.), Ivana (1635. – 1694.) i Dujma (1637. – 1719.) te kćeri Jakovicu (1629. – 1665.) i Elizabetu (1633. – 1698.). Ivan je završio studij crkvenog i civilnog prava u Padovi te postao arhiđakon u Splitu te kanonik od 1669. godine, da bi 1683. godine bio imenovan trogirskim biskupom. Njegova braća Bernard i Dujam postali su nasljednici zakupljenih zemalja u Grohotama.

Dana 6. srpnja 1671. godine članovi obitelji Kuparić primljeni su u splitsko plemstvo na temelju odobrenja mletačkog Senata. Posljednji izdanak obitelji bio je Dujam koji je umro 1719. godine, ostavivši nezakonitog sina Jerolima. Prema Dujmovoj oporuci nasljedili su ga unuci, braća Dujam i Nikola Dinaričić.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Kuparić - Hrvatski biografski leksikon

Splitsko plemstvo

Kuparić


Nikica Vukašin (Drniš, 1943. – Split, 10. veljače 2019.), bio je istaknuti hrvatski sportski novinar.

Nikica Vukašin je rođen 1943. godine u Drnišu. Od 1968. do 1998. godine bio je član sportske redakcije Vjesnika, a potom je do umirovljenja radio u Jutarnjem listu.

Koautor je Hajdukovih monografija izišlih 1977. i 1981. godine, više puta je bio član Redakcijskog odbora, a potom i urednik lista "Hajduk". Više godina Vukašin je vodio i Hajdukovu press službu.

Dobitnik je niza priznanja za svoj rad, a 2003. godine dobio je Nagradu za životno djelo Hrvatskog zbora sportskih novinara.

Izvještavao je za Vjesnik sa svjetskih prvenstava u nogometu, 1974. iz SR Njemačke i 1990. iz Italije te za Jutarnji list 1998. iz Francuske i 2002. iz Japana i Južne Koreje. Bio je izvjestitelj s europskih nogometnih prvenstava, 1984. u Francuskoj i 2004. u Portugalu.

Kao novinar Jutarnjeg lista u dva je navrata izvještavao s Ljetnih Olimpijskih igara, 2000. u Sydneyju i 2004. u Ateni.

Hrvatski novinari
Životopisi, Drniš

Nikica Vukašin


Makunaima (Macunaima, Makonaima, Makonáima, Mackonaima, Makenaima), Makunaima je ime velikog boga Stvoritelja plemena Akawaio i susjednih plemena Pemon, Macusi i Carib. Ime Makunaima doslovno znači "On radi noću". Tradicionalna karipska kozmologija postala je vrlo zbrkana od dolaska kršćanskih misionara. Iako stariji mitovi prikazuju Makunaimu kao legendarnog kulturnog heroja koji ubija čudovišta, u novijim tekstovima ti se podvizi obično pripisuju Siguu, dok se Makunaima prevodi kao "Bog" ili "Veliki duh" i nije personificirana. Za Makunaimu se često kaže da je smrtni čovjek nikada nije vidio.

Izvori

Indijanska mitologija (bogovi stvaratelji)
Indijanska mitologija (heroji kulture)
Akawai
Pemon
Makuxi
Carib

Makunaima


حث كهروسكوني أو حث كهروستاتيكي أو حث كهروساكن, هو إعادة توزع الشحنة الكهربائية في جسم، بتأثير شحنات مجاورة.
اكتشف الحث الكهروستاتيكي عن طريق العالم البريطاني جون كانتون، عام 1753 والبروفسور السويدي جون كارل عام 1762.

تعتمد مولدات الحث الكهروستاتيكي مثل مولد فان دي غراف وآلة ويمشورست والإلكتروفورس على هذا المبدأ. يجب عدم اللبس بين الحث الكهروستاتيكي والحث الكهرومغناطيسي; على الرغم من الإشارة إليهما مصطلح «الحث».

تفسير

ان الوضع الطبيعي للمادة ان تحتوي على عدد متساوي من الشحنات الموجبة والسالبة، لذا نقول ان الجسم غير مشحون أو ان شحنته الكلية تساوي صفر كما في الشكل المجاور، وعندما يقترب جسم مشحون من المادة الموصلة (الحديد مثلا) فإنها تؤثر بقوة تجاذب مع الشحنات المختلفة عنها وتنافر مع الشحنات المشابهة، وعندما نُبعد الجسم المشحون عن قطعة الحديد مثلا فإن الشحنات تستعيد فيها توزيعها الطبيعي مرة أخرى، ونستطيع تسميتها بأنها قطعة حديد متعادلة.

في المثال السابق كان الكلام عن تحرك الشحنات الموجبة والسالبة على حد سواء وهذا من باب الفرض والتسهيل لعملية التخيل. ان ما يحدث فعلا هو أن الشحنات السالبة والمقصود بها الالكترونات الحرة هي التي تتحرك اما الأيونات فتكون مقيدة داخل البنية البلورية للمادة ولا تتحرك.

وبتفصيل أكثر نرى في الصورة رقم ثلاثة على يسار الشاشة وفي الجزء الأول منها نفس التوزيع الطبيعي للشحنات واما الاختلاف هو اننا عندما نقرب الجسم المشحون تتحرك الالكترونات الحرة(كما قلنا سابقا) ويحدث عدم توازن في اعداد الالكترونات والأيونات الموجبة يؤدي إلى ظهور الشحنة السالبة في المكان الذي تكون فيه كثافة الشحنات السالبة أكبر واما المكان الذي توجد فيه كثافة شحنات موجبة أكبر ثكون محصلة الشحنة له موجبة، ومن هنا فإن حركة الالكترونات ينتج عنها الشحنة الموجبة والسالبة كما يظهر في الصورة.

شحن الجسم بالحث

هنالك طرق عدة طرق لشحن الجسم بالكهرباء الساكنة ومنها شحن الجسم بالحث ويعتبر أهم ما يميز هذا النوع من طرق الشحن انها تستخدم لشحن المواد الموصلة مثل النحاس والحديد.

و تتلخص العملية بثلاث خطوات كما تظهر بالصورة:

1-تقريب جسم مشحون من المادة الموصلة المتعادلة فتتأثر بشحن الجسم المشحون ويؤدي ذلك الي توزع الشحنات فالمشابه تبتعد إلى الطرف البعيد والمختلفة تنجذب وتكون على الطرف القريب.

2-يمكننا ملاحظة ان الشحنة المختلفة المنجذبة للجسم المشحون مقيدة(بسبب انجذابها للجسم المشحون) اما الشحنة المتنافرة فتكون حرة، ومن هنا فعندما نوصل الجسم الموصل بسلك تأريض(يعني سلك موصول بالأرض)فإن الشحنات السالبة تنتقل إلى الأرض.

3-في اخر خطوة نقوم بإبعاد السلك والجسم الموصل فتتوزع الشحنات الموجبة على الجسم بالكامل وعندها يكون الجسم قد شحن بشحنة موجبة باستخدام الحث.
و يلاحظ الشحنة التي شحنة بها قطعة المادة الموصلة كانت مخالفة للشحنة الموجودة على الجسم المشحون، لذا نستنتج انه لشحن جسم موصل بشحنة موجبة فإننا نقرب منه جسم سالب الشحنة والعكس بالعكس.

اقرأ أيضا
 حث كهرومغناطيسي
 محاثة

مراجع

كهرباء
كهرباء ساكنة

حث كهروستاتيكي


Les violences numériques, aussi appelé violence sur Internet, violence électronique (ou cyberviolence) regroupent toutes formes de violences (agressions et autres formes de victimations) auxquelles peuvent être exposés les utilisateurs du Web ou d'autres outils de communication électroniques, individus ou groupes de personnes, dans le cas de violences ponctuelles ou répétées (cyberharcèlement), avec ou sans déséquilibre de pouvoir.

Les violences numériques ponctuelles revêtent diverses formes, telles que l'exposition non voulue aux images VSH (violentes, sexuelles ou haineuses), le "quasi-travail du clic", l'exposition à des pratiques allant de l'intimidation au chantage, la diffusion non autorisée d'informations ou d'images à caractère privé, ainsi que toutes formes de violences écrites ou verbales (dénigrement, ridiculisation, ostracisation, diffusion de propos diffamatoires, insultes, menaces, lynchage, tentative de destruction de relations sociales via la propagation de rumeurs, ou en générant des conflits en ligne »). La cyberviolence peut aussi se traduire par la soumission à l'influence d'adultes ou de groupes mal intentionnés qui souvent se font passer pour des jeunes.

Ces violences numériques ponctuelles peuvent trouver des cibles sans qu'il y ait eu de liens préalables entre la victime et l'auteur des violences. Souvent la victime ne peut pas empêcher la dissémination d'un contenu « posté » en ligne (ce qui est source d'un grand sentiment d'impuissance. Il lui est difficile de se défendre seule et elle peut avoir des difficultés à demander de l'aide ; l'auteur de la violence numérique profite d'un déséquilibre de pouvoir dans la relation entre l'agresseur et victime, souvent renforcé par le fait qu'il se sent caché derrière une IP ou un pseudonyme.

Les stratégies algorithmiques et commerciales des grandes plateformes numériques ont contribué à diffuser des discours de haine et d'autres formes de violence numérique, et il leur a été reproché un laxisme en termes d'autorégulation et une très mauvaise protection des données personnelles des internautes.

Sémantique
Des concepts et un vocabulaire nouveau sont apparus pour les décrire (ex : « cyber-harcèlement », « cybersexisme », « cyberagression », « cyberintimidation », « cyberhumiliation », flaming », « cyber-radicalisation », « happy slapping, « vidéolynchage » ou « vidéoagression », « revenge porn » ...) .

Eléments de définitions
Les violences numériques sont immatérielles (aux « frontières du réel »), parfois fantasmatiques pour l'agresseur, mais bien réelles pour l'agressé(e), qu'elles soient intentionnelles ou non.

Elles sont généralement liées à :
 la désinhibition qui caractérise de nombreux internautes quand ils sont en ligne ;
 des chocs visuels (dessins, photos ou vidéos représentant des violences physiques ou morales). Les éléments traumatisants peuvent être présentés dans des genres ludique, fictionnels ou documentaires ; l'image peut ne pas être violente en elle-même, mais dans certains contextes générer des violences, ou heurter la sensibilité des adolescents en s'opposant à leur interprétation du monde, à des normes et des croyances (dont leur représentation de la pudeur). Ainsi, en France, en 2013, selon une enquête nationale, 18 % des collégien·ne·s disaient avoir déjà été insultés, humiliés ou victimes d'actions dévalorisantes sur Internet et via le téléphone portable et en 2015 la même enquête indiquaient que  17 % des lycéen·ne·s ont ainsi été victimes d'injures et de moqueries, et 4 % que des photos avaient été diffusées en ligne sans leur consentement (Hubert et al., 2016).

 l'intrusion dans la vie privée avec des , d'exposition de la vie privée, d'embrigadement forcé.Les insultes, menaces, humiliations et actes dégradants à l'encontre de mineurs (ou de jeunes issu de minorités) ne sont pas des phénomènes nouveaux ni spécifiques à Internet, mais ils peuvent prendre une ampleur, une vitesse et des caractéristiques nouvelles dans le cyberespace (Blaya, 2013).

La violence immatérielle en ligne (avec ou sans harcèlement) peut s'accompagner ou être suivie de violences hors-ligne, physique parfois. La victime (chez les enfants et adolescents notamment) peut être ainsi conduit au suicide.

Des sociologues qui s'intéressent aux effets de la technique sur la psyché, montrent que depuis l'avènement du Web 2.0, chez un nombre croissant de personnes, la vie sociale, scolaire, étudiante, professionnelle et la vie numérique tendent à s'entremêler, ce qui invite l'étude de la violence numérique , afin de restituer la complexité des relations sociales à l'ère numérique, sans diaboliser l'Internet ni sous-estimer ses effets traumatisants quand il est vecteur de violence numérique.

A l'école... Chez les enfants et adolescents...
Dans les années 2000-2010, les pré-adolescents et les adolescents (et les enfants parfois) sont particulièrement exposé et/ou vulnérables face à la violence numérique, d'une part parce qu'ils découvrent les réseaux sociaux, souvent sans savoir que la circulation d'images et de propos violents est cyniquement favorisée par les grandes plateformes numériques dans le cadre de stratégies interne visant, selon  Sophie Jehel (2018) . Les likes, les émoticones, les systèmes de notifications et de partages favorisent une hyper-réactivité et une extension des réseaux personnels et dans le même temps, l'adolescent doit gérer les émotions générées par des images violentes, sexuelles et haineuses, souvent inattendues, et leur expression numérique via les plateformes.

Ils peuvent se sentir écartelés entre les  apprises dans leur famille, leur milieu, à l'école, les règles des plateformes, les règles des réseaux sociaux ou encore les règles des pairs, qui ne posent pas les mêmes limites aux comportements admissibles/inadmissibles et au consentement. Certains se construisent des postures autonomes, prenant du recul et résistant aux logiques de violence, alors que d'autres, souvent pris dans une dynamique de groupe vont adhérer aux .

Comme les formes « traditionnelles » de violence à l'école (Debarbieux, 1996), la cyberviolence (surtout quand elle est répétée) est délétère pour le climat scolaire et induit chez l'enfant ou l'adolescent qui en est victime une perception négative de l'environnement scolaire, et un sentiment d'insécurité (Blaya, 2015),

Parmi les phénomènes en cause en arrière-plan figurent souvent :
 la « tyrannie de la majorité » ;
 le Cyberespace en tant que désinhibiteur et facilitateur de passage à l'acte délinquant". Fréderic Pugniere-Saavedra décrit des processus pouvant conduire vers le côté « obscur » du Web (dark web) à un moment où les jeunes n'ont pas tous ni toujours consciences des conséquences de leurs actes. Ces jeunes peuvent aussi s'auto-justifier derrière des logiques argumentatives minimisant la gravité des actes, logiques facilitées par l'illusion de distance donnée par le vecteur numérique ;
 le fait que, dans le contexte scolaire notamment, le numérique apporte de nouveaux moyens d'humiliation.
 les « inégalités sociales numériques », cognitives en général, par exemple décrites et étudiées par Plantard et Le Mentec (2013), Brotcorne et Valenduc (2009), qui peuvent inclure l'illectronisme et la fracture numérique.
 des logiques algorithmiques et de séduction qui biaisent la perception du réel (chez les jeunes notamment), pouvant faciliter ce que Séraphin Alava dénomme la cyber-radicalisation.

Dans le milieu professionnel
Le travail où la part du numérique prend une place croissante est aussi un lieu fréquent d'incivilités numériques et de possible violence numérique.

L'utilisation du courriel professionnel, asynchrone et désincarné, peut faciliter la montée en tension verbale (potentiellement) violente, dont avec l'utilisation du pluri-adressage via les copies voire les copies cachées, favorisant parfois une confusion des espaces et temps (privé/public).

Contre les défenseurs des droits humains
Les technologies numériques ont facilité la défense des droits humains, mais également les cyber-attaques de  lanceurs d'alerte et de porte-paroles défenseurs des droits humains, avec un discours souvent stéréotypé, souvent également machiste et antiféminisme, homophobe et antisémite, s'appuyant sur la désinformation, le cyberharcèlement et la cyberhumiliation.

Liens avec le genre
Les mouvements de mobilisation féminine en ligne (ex : #Metoo, #balancetonporc) ou encore le scandale de la ligue du LOL ont révélé ou confirmé l'importance des violences ciblant les femmes, notamment dans le monde numérique (sur Twitter notamment), et y compris dans des environnements socialement favorisés.
Les plate-forme de réseaux sociaux ont contribué à faciliter le développement de la « misogynie en ligne » dans le monde numérique.

A titre d'exemple, une étude du retentissement psychologique de ces violences chez leurs victimes s'est basée sur l'analyse des cas traités par une unité médico-judiciaire durant deux années consécutives.
Là, les victimes adultes étaient plus souvent des femmes, et la majorité des violences numériques étant pratiquée par leur conjoint ou l'ex-conjoint (82 %). Les violences numériques étaient répétées dans 82 % des cas. Elles ont duré moins de 8 jours chez 29 % des victimes, et plus  d'un  an chez 25 % des victimes.
dans 70 % des cas, des violences verbales faites de en face à face ont été associées, ainsi que des violences physiques (dans 82 % des cas, ce qui aggravait le retentissement psychologique chez chez 69 % des consultant(e)s.

Dans les années 2010/2020, dès le collèges puis au lycées, enfants ou jeunes (garçons comme filles) sont exposés au « cybersexisme » ou y contribuent plus ou moins consciemment (le cybersexisme est défini par les deux chercheuses Sigolène Couchot-Schiex et Gabrielle Richard en 2021, comme un phénomène hautement genré, ciblant des comportements et des préférences généralement considérées comme atypiques sur le plan du genre ; encourageant .

Différentes formes de violences numérique

cyberharcèlement
Le cyberharcèlement est l'une des formes de la violence numérique, caractérisé par une répétition dans le temps.

Cyberhumiliation
En raison du pouvoir de dissémination et d'amplification typique de certains réseaux sociaux en ligne, même un seul propos agressif ou vulgaire, infamant ou un humiliant, parfois émis sous le coup d'une colère, sous l'emprise de l'alcool...  peut rapidement toucher des pairs, voire un très large public, en étant relayé, dans divers « espaces publics en réseau » . Ce type d'attaques affecte la réputation de la victime de telle manière qu'elle est douloureusement privée de toute capacité à contrôler son apparence et son existence en ligne. Elle se sent impuissante et est parfois plongée dans un état de détresse .

Les images VSH
Les images VSH sont des images à caractère violent (ex : vidéo d'actes violents tels que des agressions ou des meurtres d'animaux), sexuel (pornographique, pédophile ou autres...) ou haineux (raciste, intolérant, incitant à la haine d'une personne ou d'un groupe, à la radicalisation...). Les victimes de cette violence numérique reçoivent ce contenu sans savoir de quoi il s'agit et souvent sans avoir les moyens de se prémunir contre l'agression. Souvent envoyées à de jeunes adolescents ou à des enfants, ces images ont un caractère dévastateur et traumatisant pour leur destinataire.

Véhiculées par les plateformes en ligne, les images VSH génèrent une réaction immédiate de la part de l'internaute, ce qui influence les algorithmes des réseaux sociaux et enferme l'utilisateur dans une bulle informationnelle qui lui propose sans cesse le même genre de contenus et entraîne un "quasi-travail du clic".

Le « travail du clic » permet aux plateformes de récupérer les données personnelles des utilisateurs plus facilement. Cette activité est parfois rémunérée, et . Elle a cependant parfois de lourdes influences psychologiques dues au fait qu'elle soit mal rémunérée et qu'il soit pour certains nécessaire de consulter un psychologue, que l'utilisateur soit adulte ou plus jeune. Selon Antonio A. Casilli, « il y a énormément de personnes qui regardent à longueur de journée les contenus mis en ligne et en jugent la légitimité »Les images VSH sont favorisées par ce travail du clic, de par le fait que les adolescents passent beaucoup de temps sur les réseaux sociaux. L'utilisation qu'ils en font permet de faire circuler les informations « fallacieuses six fois plus vite sur Twitter que les informations vérifiées », grâce aux j'aime, partages, et clics notamment. La récupération des données se fait également grâce au travail du clic : certains sites collectent les données personnelles avec un simple clic sur des publications (les recherches précédentes par exemple, qui par la suite apparaissent dans des publicités sur les différents sites où l'utilisateur navigue).

Le « trollage »
De l'anglais « trolling », qui signifie « pêche à la cuillère ». Cette action consiste à dénigrer plusieurs personnes dans des discussions en ligne. La personne à l'origine du lynchage est nommée un « troll » : il se fait remarquer grâce à des messages haineux, polémiques, provocants… et crée le désordre dans le groupe de discussion. Souvent, le « troll » cherche à imposer ses idées, n'hésitant pas à prendre à partie les utilisateurs n'étant pas d'accord avec lui. Il possède, entre autres, des capacités de manipulation, cherchant à atteindre son but par tous les moyens.

Réponses
Pour la victime, une première réponse, individuelle peut être de rapidement modifier les paramètres de confidentialité de ses « comptes » en ligne, mais une enquête a montré que peu d'adolescents y pensent.

Dans les faits, les victimes adolescentes, si elle ne garde pas le silence, semblent le plus souvent chercher de l'aide auprès de leurs pairs, plus rarement auprès des parents et/ou de la fratrie, et encore plus rarement auprès de la communauté éducative.

Selon Giorgia  Macilotti (Enseignant chercheur à l'IDETCOM ; Université Toulouse-I-Capitole, Faculté de droit et science politique) ; à l'Institut du droit de l'espace et des télécommunications (IDETCOM), la cyberviolence ne doit pas être interprétée .

En France, outre des procédures judiciaires et des enquêteurs spécialisés, un n°vert est à la disposition des victimes de violence numérique :
 En 2009, une plateforme d'assistance aux jeunes subissant des violences numériques (et un premier n° vert : 0800 200 000) ont été mis en place, comprenant des psychologues, des juristes et des experts du numérique.
 Le  ce N°vert a été remplacé par le 3018 (plus facile à retenir, accessible par téléphone 6 jours sur 7, sauf le dimanche, de 9 heures à 20 heures). Une aide par écrit est également souhaitable pour ceux qui le préfèrent, via un tchat en ligne, le courrier électronique ou une messagerie instantanée (Messenger ou WhatsApp). Le service est également ouvert aux parents cherchant des conseils pour aider leurs enfants. Le nom et le prénom de l'appelant n'apparaissent pas dans les discussions en ligne. le 3018 peut agir directement auprès des sites communautaires les plus connus (Facebook, Twitter, Snapchat, TikTok, Instagram, Twitch, YouTube, Discord, Roblox et Yubo), grâce à une procédure de signalement accélérée permettant la suppression de contenus ou de comptes illégaux en quelques heures grâce à un canal prioritaire.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Violence / Non-violence
 Agressivité

 Colère
 Crime
 Délinquance
 Déviance
 Harcèlement moral
 Homophobie
 Incivilité
 Insulte
 Monopole de la violence
 Racisme
 Sadisme
 Soumission librement consentie
 Torture
 Violence conjugale
 Violence contre les femmes
 Violence extrême
 Violence féminine
 Violence policière
 Violence politique
 Violence structurelle
 Violences urbaines
 Violence verbale

Violence
Culture informatique

Violence numérique


Dargoleza (deutsch Dargeröse) ist ein Dorf in der polnischen Woiwodschaft Pommern. Es gehört zu der Gmina Główczyce (Glowitz) in dem Powiat Słupski (Stolp).

Geographische Lage
Dargoleza liegt in Hinterpommern, etwa 36 Kilometer ostnordöstlich der Stadt Słupsk, 18 Kilometer nordwestlich der Stadt Lębork und 4,5 Kilometer nördlich des Dorfs Stowięcino.

Geschichte

Das früher auch  Dargherese und Dargorese genannte  Rittergut befand sich 1487 im Besitz von Tetzlaw Damerow auf Dargeröse und Dammen. Anschließend wurde es ein Lehen der Familie Podewils und seit 1535 der Familie Zastrow, die dort bis ins 17. Jahrhundert ansässig war. Das Dorf wurde dann von Kaspar Otto von Massow, Staatsminister und Oberpräsident von Pommern, aufgekauft und blieb über Generationen hinweg im Besitz von dessen Familie. 1777 wurde es durch Carl von Massow an Moritz Heinrich von Weiher verkauft. Um das Jahr 1784 gab es in dem Dorf ein Vorwerk, sechs Bauern, drei Kossäten, eine Schmiede, einen Schulmeister und insgesamt 13 Haushaltungen. Im Jahr 1796 kamen Dargeröse und Zezenow als Heiratsgut der Dorothea Charlotte Hering, Tochter eines Großkaufmanns, in den Besitz von Kaspar Wilhelm von Zitzewitz. Im Besitz der Familie Zitzewitz blieb das Dorf dann bis zur Regulierung der bäuerlichen und gutsherrlichen Verhältnisse im Jahr 1823, als die landwirtschaftlichen Nutzungsflächen zum Teil den Bauern übereignet wurden.

Seit Mitte August 1897 war Dargeröse an die Stolper Kreisbahn angeschlossen und verfügte über einen eigenen Bahnhof. Neben dem Bahnhof entstand 1904 Dargeröses erstes Gasthaus. Im Jahr 1925 standen in Dargeröse 30 Wohnhäuser. Im Jahr 1929 wurde das bis dahin selbständige Nachbardorf Prependow eingemeindet, und die Gemeinde Dargeröse hatte seither zwei Wohnorte:
 Dargeröse
 Prependow

Vor 1945 gehörte Dargeröse zum Amtsbezirk Zezenow im Landkreis Stolp, Regierungsbezirk Köslin, der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche betrug insgesamt 1230 Hektar. 1939 wurden 89 Haushaltungen und 372 Einwohner gezählt.

Die Güter Dargeröse und Prependow, zu denen 1093 Hektar Land gehörten, blieben bis 1945 im Besitz der Familie Zitzewitz. Unter den Besitzern hatte der 1909 in den Grafenstand erhobene Wilhelm von Zitzewitz einen höheren Bekanntheitsgrad, der jedoch nicht in Dargeröse wohnte, sondern in Zezenow. Am 23. Dezember 1918 überließ er Dargeröse seinem Sohn Wilhelm-Siegfried von Zitzewitz. Nach dem Tod des Vaters 1925 zog Wilhelm-Siegfried von Zitzewitz nach Zezenow, wo er bis zum Einmarsch der Russen 1945 blieb. Seinen Gutsbesitz in Dargeröse und Prependow ließ er von einem Gutsverwalter verwalten.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Dargeröse am 9. März 1945 von der Roten Armee besetzt und bald darauf unter polnische Verwaltung gestellt. Am 1. Juni 1945 wurde im Dorf ein polnisches Verwaltungsbüro eingerichtet. Später wurden alle Einwohner vertrieben. In der Bundesrepublik Deutschland wurden später 142 und in der DDR 127 aus Dargeröse vertriebene Dorfbewohner ermittelt.

Im Jahr 2006 wurden in Dargoleza 180 Einwohner gezählt.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 432–436 (Download Ortsbeschreibung Dargeröse) (PDF; 1,0 MB)
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 959, Nr. 31 und S. 1021–1022, Nr. 167

Weblinks

 Der Wohnort Dargeröse im ehemaligen Kreis Stolp in Pommern (Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft, 2011)

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Główczyce

Dargoleza


Retrato de una Mujer o Reto de Mujer es una telenovela colombiana producida por Fox Telecolombia para RCN Televisión y Telefutura. Es un reboot de la telenovela La madre de 1998 original de Mónica Agudelo. Está protagonizada por Katherine Vélez y Patrick Delmas

Sinopsis
Esta es la historia de María Luisa, una mujer con cinco hijos y un matrimonio de poco más de dos décadas, sacrifica su vida, su tiempo y su dedicación por ello, pero cuando descubre que su esposo, Enrique. tiene una amante, que está embarazada. y que es casi vente años menor que él, sus esperanzas de una mejor vida se derrumban.

El único apoyo de María Luisa son sus compañeros de trabajo; cuatro personas esenciales en su vida, con quienes comparte sus secretos y preocupaciones. Tres mujeres; dos madres. Ester, su novio la abandonó a mitad del embarazo, sin embargo, logró salir adelante con una niña a la que enseñó excelencia sobre todas las cosas. Martha, cuatro hijos y un esposo maltratador, los cimientos de su hogar no se basan en amor, sino en odio. Graciela "Gege", soltera y sin hijos, pero con ganas de tener un hogar; esposo e hijos. Un hombre; don Ángel, lleva trabajando en el hotel desde su fundación y se acerca ya a su pensión, este es el único apoyo masculino de este peculiar grupo de mujeres, persona quien les hace reír pero además las defiende y aconseja.

Cuando piensa que solo queda esperar a que su esposo recapacite, vuelva al hogar y sus hijos prosperen, comienzan las tragedias. "Guillo", el hermano mayor se ve envuelto en un peligroso negocio de tráfico de armas, involucrando robos, asesinatos y misiones que ponen en riesgo su vida. Este convence a su madre con un trabajo de vendedor, el cual parece ser limpio y honrado. "Vicky" termina de bailarina en un bar de prostitutas, todo con las esperanzas de independizarse y liberarse de su madre, a quien considera un estorbo pues no la deja hacer lo que ella quiere. "July" sin darse cuenta comienza un romance con el jefe de su hermano mayor, un peligroso traficante de armas. Y "Pacho", quien pareciese ser la única esperanza de la familia es herido en un atentado y queda al borde de la muerte.

Una "luz al final del túnel" se avista, sigue adelante, enfrenta a sus hijos y en el hotel, su lugar de trabajo, conoce a André, un hombre maravilloso y sobre todo caballero. Sin darse cuenta, comienzan a experimentar una atracción mutua que no dejará de crecer hasta que estén juntos. María Luisa niega estar enamorada y esquiva sus encuentros con él.

Pero André no ve en María Luisa sólo a una buena trabajadora y a una madre ejemplar, sino a una mujer encantadora, atrapada tras el muro de sus creencias y sus obligaciones. Con él, la madre aprenderá que ella aún está viva, que el amor es una posibilidad real y que para hacer feliz a los otros, ella debe aprender a quererse, a respetarse y a ser feliz.

Elenco

Principales

 Katherine Vélez como María Luisa Caicedo de Bernard
 Patrick Delmas como André Bernard
 Juan Pablo Franco como Enrique Suárez
 Sebastián Caicedo como Guillermo "Guillo" Suárez Caicedo
 Juan Fernando Sánchez como Francisco "Pacho" Suárez Caicedo
 Natalia Jerez como Victoria "Vicky" Suárez Caicedo
 Alejandra Ávila como Juliana "July" Suárez Caicedo
 Mike Moreno como Enrique "Kike" Suárez Caicedo

Secundarios

 César Mora como Ángel Rodríguez
 Aura Helena Prada como Martha
 Alina Lozano como Esther
 Martha Isabel Bolaños como Graciela "Gege"
Erika Glasser como Catalina
 Vicky Hernández como Lola
 Vicky Rueda como Doña Rita
Manuel Navarro como Mauricio Rossi
 Alejandro López como Javier Villegas  "Javi"
Juancho Arango como Aguilar "Vampiro"
Anderson Balsero como Fercho
Oscar Mauricio Rodríguez como Richard
 Toto Vega como Yair Antonio Pacanchique
María Alejandra Colón como Beatriz Helena
Patricia Grisales como Clemencia
Víctor Rodríguez como Alicate
Lucho Velasco como Maleza
 Sandra Beltrán como Raquel
 Alma Rodríguez como Adriana
Jorge Armando Soto como Juan Carlos
 Juliana Posso como Myriam
John Jairo Jaimes como Miguel Arango
Juan Alejandro Gaviria como Jaimito
Edmundo Troya como Ramiro
Carlos Serrato como Saúl Chaparro
José Rojas como el Padre "Pelota"

Recurrente

 Miguel Alfonso Murillo como Don Jacinto
José Luis Paniagua como Don Nacho
Rodrigo Celis como Remigio, el casero
Jesús Hernando Reyes como Segura
 Viviana Santos como Natalia "Nathy"
 Ginna Parra como Lupe

Ficha técnica

 Historia Original y Libretos: Mónica Agudelo
 Directores: Pepe Sánchez y Julio César Romero
 Producción General: Amparo López
 Productor Ejecutivo: Oscar Guarín
 Diseño de Fotografía: Alfredo Ruíz
 Director de Arte: Carlos Ríos
 Edición: Isabel Cristina Méndez y Camilo Escobar
 Diseño de Vestuario: Rosita Cabal
 Diseño de Maquillaje: Olga Turrini
 Casting: Juan Pablo Rincón

Versiones

 La madre fue una telenovela colombiana, realizada por Cenpro TV y producida por el RCN Televisión, idea original de Mónica Agudelo Tenorio. Protagonizada por Margarita Rosa de Francisco quien en esta telenovela da vida a una mujer que debe dedicarse a cuidar sus hijos en uno de los momentos más difíciles de su vida, la separación con su esposo. Cabe destacar que esta fue la primera telenovela del Canal RCN, como canal privado.

 Todo por amor fue la versión mexicana de "La madre" producida por TV Azteca en el 2000, emitida por Azteca Trece, protagonizada por Angélica Aragón y Fernando Luján.

Curiosidades
 Pepe Sánchez fue el director de La madre, telenovela en la que se basa Retrato de una mujer.
 Katherine Vélez ya interpretó a la madre de Natalia Jerez en El Capo, novela de RCN, en 2013
 Mónica Agudelo Tenorio fue escritora de la original, además supervisó los guiones de Retrato de una mujer.
 Vicky Hernández trabajó en sus dos versiones, La Madre y Retrato de una mujer, la primera como Martha, y en la segunda como Lola.
Alejandro López también participó en ambas versiones, en la primera como el huésped que engaña a "Gege" y en la segunda como Javier Villegas.

Véase también
 RCN Televisión
 Katherine Vélez
 La madre
 Telefutura

Enlaces externos
 http://novelasyseries.univision.com/reto-de-mujer

Programas de televisión de RCN Televisión
Telenovelas de 2013
Telenovelas de Colombia
Telenovelas iniciadas en 2013
Telenovelas finalizadas en 2013

Retrato de una mujer (telenovela)


Europium(III)-chlorid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Chloride.

Gewinnung und Darstellung
Europium(III)-chlorid kann direkt durch Reaktion von Europium mit Chlor gewonnen werden.

Eigenschaften

Europium(III)-chlorid ist ein gelbes hygroskopisches Pulver. Es besitzt eine hexagonale Kristallstruktur mit der . In der Nähe des Schmelzpunktes beginnt es sich zu Chlor und Europium(II)-chlorid zu zersetzen.

Verwendung
Europium(III)-chlorid kann zur Herstellung anderer chemischer Verbindungen wie Europium(II)-chlorid und Europiumkomplexverbindungen verwendet werden.

Einzelnachweise

Europiumverbindung
Chlorid

Europium(III)-chlorid