27094 Salgari este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27094 Salgari este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cima Ekar de Ulisse Munari și Flavio Castellani. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia  Vesta

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

27094 Salgari


Flandern Rundt for Women () er kvindernes udgave af Flandern Rundt, et cykelløb i landevejscykling i Flandern, Belgien.

Kvindernes Flandern Rundt har været arrangeret hvert forår siden 2004 samme dag som mændenes løb. Kvindernes løb var en del af UCI Women's Road World Cup indtil 2015. I 2016 blev løbet en del af det nye UCI Women's World Tour.

Vindere

Eksterne henvisninger

Etableret i 2004

Flandern Rundt for kvinder


Esençay, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski adı Çağşur'dur ve hâlâ Çağşur köyü olarak da anılır.

Esençay'a Bağlı Mevkiler

Arapuşağı, Boztarla, Gülçukuru, Horozoğlu, Kabaçukur, Şehir Yeri,Taraklı Çukur, Gılazlar gibi mevkileri bulunmaktadır.

Coğrafya
Samsun iline 88 km, Bafra ilçesine 38 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Esençay, Bafra


البيّاضة (بتشديد الياء) قرية من قرى الجبل الأخضر في ليبيا تقع على الطريق الساحلي ما بين مدينتي المرج والبيضاء، وتقع إلى الغرب من البيضاء بحوالي 60 كم.

أيام الاحتلال الإيطالي سُميت دانونزيو على اسم غابرييل دانونزيو الشاعر الإيطالي المعروف.

ملاحظات

أماكن مأهولة في شعبية المرج
أماكن مأهولة في شعبية المرج
قرى ومدن الجبل الأخضر

البياضة (ليبيا)


People Of The World é uma canção composta por Michael Jackson e lançada pelo grupo japonês J-Friends em 13 de janeiro de 1999.

História
People Of The World foi escrita por Michael Jackson em solidariedade às vítimas de um terremoto que aconteceu em Kobe no Japão, em 17 de janeiro de 1995, na região de Hanshin-Awaji, ao sul de uma província chamada Hyogo.

Canções de 1999

Canções compostas por Michael Jackson

People Of The World (J-Friends)


Ila Fox Loetscher (* 30. Oktober 1904 in Callender, Iowa; † 4. Januar 2000) war eine US-amerikanische Flugpionierin und Naturschützerin. Sie war ein Gründungsmitglied der Pilotinnenvereinigung Ninety Nines, mehr noch war sie für ihr Engagement beim Schutz von Meeresschildkröten bekannt.

Die Zeit als Flugpionierin

Schon früh interessierte sie sich für das Fliegen und wurde mit 25 die erste Frau mit Pilotenschein in Iowa. Durch eine Einladung von Amelia Earhart, mit der sie befreundet war, war sie eine der Gründungsmitglieder der Ninety Nines.

Arbeit mit Meeresschildkröten

Nach dem Tod ihres Mannes verlegte sie ihren Wohnsitz nach South Padre Island, Texas. 1977 gründete sie den Verein Sea Turtle Inc., der sich um den Schutz und Erhalt von Meeresschildkröten kümmert.

Einzelnachweise

Pilot (Vereinigte Staaten)
Luftfahrtpionier
US-Amerikaner
Tierschützer
Geboren 1904
Gestorben 2000
Frau

Ila Loetscher


Vellugtende Agermåne (Agrimonia procera) er en 50-180 cm høj flerårig urt med en opret vækst. Den blomstrer i juni-august og bliver enten bestøvet af insekter eller selvbestøver.

Beskrivelse

Vellugtende Agermåne har gule blomster på en behåret stængel. Bladene er mørkegrønne på oversiden og lysegrønne til grågrønne på undersiden; formen af bladene er spidstandede. Frugterne er kegeleformede og har børster. Den har pælerod i form af rhizom.

Voksested
Vellugtende Agermåne er udbredt i det meste af Europa fra det sydlige Sverige og Finland over Midt- og Vest til Sydeuropa og mod øst til Ukraine. Den vokser typisk i ungskove, langs skovveje, ved hække og landeveje. I Danmark er den blandt andet fundet i Nordsjælland og Himmerland.

Note

Kilder/Eksterne henvisninger
 Arne og Anna-Lena Anderberg: Den virtuella floran, Naturhistoriska riksmuseet

Flerårige urter
Gule blomster

Vellugtende agermåne


Open Media Network (OMN) fue una red P2PTV que proveía la distribución de programas educacionales y públicos. La red fue fundada en 2005 por los pioneros de Netscape Communications Corporation Mike Homer y Marc Andreessen. Después de operar por un periodo beta extendido, el desarrollo se terminó por la seria enfermedad y la posterior muerte del fundador Homer en 2009.

La red OMN operó como una gran red centralizada para la distribución gratuita de radio y contenido de televisión por medio de P2P, descrita como "parte TiVo, parte intercambio de archivos BitTorrent". El cliente para la red OMN estuvo disponible para Mac OS X de Apple (pero no para Macs basadas en Intel hasta octubre de 2007) y para Microsoft Windows (XP y 2000, pero no para Vista hasta octubre de 2007).

La infraestructura de OMN era impulsada por la tecnología de red Kontiki, una alternativa comercial a BitTorrent.

La cadena de televisión estadounidense Public Broadcasting Service (PBS) lanzó una iniciativa "descarga para tener" con OMN y Google que permitía a los usuarios adquirir episodios de los programas más populares de PBS por medio de la Internet para verlos en cualquier momento y en cualquier lugar. Los pagos para las descargas de vídeos iban desde $2 a $8 (U.S.). Los archivos de vídeo estaban disponibles en cualquier formato que el productor eligiera, incluyendo WMV, QuickTime y el formato de Google GVI.

Véase también
 PeerCast

Referencias

Redes de compartición de archivos

Open Media Network


Joaquín Miguel de Aguirrezabala y Lasa fue un médico argentino de origen español de fines del .

Biografía
Joaquín Aguirrezabala nació en Amézqueta, Guipúzcoa en 1860, hijo de Miguel Antonio de Aguirrezabala.

Muy joven aun su familia se afincó en Gualeguay, provincia de Entre Ríos.

Recibido de médico en la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires, Joaquín Aguirrezabala desarrolló su profesión en Gualeguay convirtiéndose en uno de sus más destacados vecinos.

Casó con Ernestina Laurencena y tuvo al menos un hijo, Miguel Antonio, nacido en Gualeguay el 20 de junio de 1897.

Fue designado cónsul de España en la ciudad y desempeñaba ese cargo en 1914.

Falleció en su ciudad adoptiva. Una plaza de Gualeguay recibió su nombre y en 1919 se inauguró allí una estatua de bronce de su persona. En su base lleva inscripta la leyenda «Dr. Joaquín Aguirrezabala. Ciencia – Laboriosidad – Filantropía».

Notas y referencias

Bibliografía
Vicente Osvaldo Cutolo, Nuevo diccionario biográfico argentino (1750-1930), Editorial Elche, 1968

Médicos de Argentina del siglo XIX
Médicos de Entre Ríos
Alumnado de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires
Nacidos en Amézqueta

Joaquín Aguirrezabala


ඛමාජ් රාගය හින්දුස්ථානී සංගීතයට අයත් රාගයකි. මෙය 2007 වසරේ සිට ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජයේ අ.පො.ස. (සා.පෙ.) සඳහා වූ නව විෂය නිර්දේශය යටතේ සිසුනට නිර්දේශිත ය. අන් රාග සේ ම මීට ද සර්ගම්, ලක්‍ෂණ, මධ්‍යලය  හා විලම්භ ලය ගීත ඇතුලත් වේ.

රාග විවරණ

සර්ගම් ගීතය
ඛමාජ් රාගය සඳහා වූ එක් සර්ගම් ගීතයක් පහතින් දැක්වේ.
{සසසග අෆ්‍රcස්ග්ට්බ්ඩ්
}}

ලක්‍ෂණ ගීතය
ඛමාජ් රාගය සඳහා වූ එක් ලක්‍ෂණ ගීතයක් පහතින් දැක්වේ.

හින්දුස්ථානි සංගීතය
සංගීතය
රාග

ඛමාජ් රාගය


Abisso est un opéra en trois actes d'Antonio Smareglia sur un livret de Silvio Benco. Il a été joué pour la première fois à la Scala de Milan le  sous la direction de Tullio Serafin.

Historique
La première a été un énorme succès (« Les applaudissements avaient quelque chose d'une apothéose »). Il s'agit de la dernière œuvre de Smareglia (à l'exception de Pittori fiamminghi, qui n'est qu'une révision de Cornill Schut, une œuvre précédente).

L'œuvre se distingue « par une savoureuse variété de rythmes et de couleurs orchestrales, ravivée par une instrumentation riche mais non surchargée ». Le langage de l'orchestre, dont la présence est constante, est fondamental dans chaque épisode de l'opéra et peut avoir tendance à couvrir les voix. La ligne mélodique du chant se fond dans le commentaire orchestral. Les moments les plus intenses se retrouvent dans le deuxième acte (dans le duo entre Gisca et le frère) et dans la partie finale, qui met en scène l'affrontement entre Gisca et Mariela et le combat entre les insurgés lombards et les envahisseurs.

Pour la création à Trieste en 1926, dans une région sortie traumatisée par la guerre récente, Smareglia a revu la partie finale de la mort de Hanno.

Rôles

Argument

L'histoire se déroule entre 1175 et 1176, lors de la cinquième descente en Italie de Frédéric Barberousse. La bataille de Legnano en 1176 a vu la Ligue lombarde défaire l'Empereur.

L'opéra est un "poème patriotique, dans lequel est inséré un drame d'amour et de jalousie entre deux sœurs amoureuses d'un homme du camp ennemi".

Acte I
Hanno, un baron germanique, venu en l'Italie à travers les Alpes, a pris possession avec ses soldats de la hutte du vieux pasteur Anselmo, qui vit avec ses deux petites-filles Mariela et Gisca. Mariela est attirée par Hanno, mais il essaie de conquérir Gisca, qui le refuse d'abord puis lui cède après ses approches violentes. Il jure qu'elle sera sienne pour toujours. Il donne Mariela à son écuyer Vito. Les deux femmes sont ainsi emmenées.

Acte II
Dans un château d'un village lombard, Hanno en a vite assez de Gisca et essaie de reprendre Mariela à Vito, ignorant que les Lombards se préparent à les sauver. Gisca, jalouse, écoute les suggestions d'un frère qui profite de sa colère et lui conseille de tuer Hanno pour éliminer un oppresseur. Mais au dernier moment, Gisca manque de courage pour faire ce geste. Un combat s'ensuit entre Gisca, Mariela et Hanno, à la fin duquel Gisca appelle ses concitoyens qui entre-temps prennent d'assaut le château et tuent Vito. Hanno et les deux femmes sont capturés et emprisonnés dans une tour.

Acte III
Les Lombards ont vaincu les envahisseurs. Gisca est folle de douleur. Lorsqu'il se rend compte que son peuple a été vaincu, Hanno tente désespérément de s'échapper de la tour où il est emprisonné, profitant de la corde qui sert à sonner la cloche de la tour. Dans sa tentative d'évasion, Hanno rencontre Mariela qui veut s'enfuir avec lui. Gisca jette ensuite Mariela en bas de la tour. Gisca disparaît et dans un élan de lucidité revient pour jurer à Hanno l'amour éternel. Il la rejette alors que les Lombards se précipitent alertés par la chute de Mariela et il est ainsi mortellement blessé, et meurt en délirant dans les bras de Gisca.

Discographie
 CD10383 Smareglia Abisso - Trieste, , cond. Gianfranco Masini, Gisca-Rita Orlandi-Malaspina, Mariela-Ileana Meriggioli, Hanno-Amadeo Zambon, Un frate-Aldo Protti, Vito-Ermanno Lorenzi, Anselmo-Carlo de Bortoli, Un camanaro-Dario Zerial, Una voce-Lucio Rolli

Bibliographie

Références

Liens externes

Œuvre d'Antonio Smareglia
Opéra italien
Opéra en italien
Opéra des années 1910
1914 en Italie
Opéra créé à Milan

Abisso (opéra)


دانيل تسوي   هو فيزيائي صيني أمريكي حاز على جائزة نوبل للفيزياء عام 1998 بالمشاركة مع العالم الأمريكي روبرت لافلين والعالم الألماني هورست شتورمر عن تفسيرهم تأثير هول الكمي الجزئي، كما حصل ثلاثتهم في العام ذاته على وسام بنجامين فرنكلن.

ولد دانيل تسوي في 28 فبراير 1939 بمقاطعة هونان بالصين وهو يعمل الآن أستاذا بجامعة برنستون حيث يقوم بتدريس خواص المادة الصلبة وأشباه الموصلات. كما كان يدرس الفيزياء بجامعة كولومبيا من 2006 حتى 2008. خلال فترة كان دانيل تسوي في خدمته النشطة في الزمالة المسيحية في الحرم الجامعي.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بينغدينغشان
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الوطنية للهندسة في الولايات المتحدة
أعضاء أجانب في الأكاديمية الصينية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة برنستون
أعضاء هيئة تدريس جامعة كولومبيا
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
أمريكيون من أصل صيني
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة شيكاغو
زملاء الرابطة الأمريكية لتقدم العلوم
صينيون حازوا جائزة نوبل
صينيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
علماء أمريكيون من أصل صيني
علماء في مختبرات بل
علماء من مقاطعة خنان
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 20
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
فيزيائيون صينيون
مسيحيون أمريكيون
مواليد 1939
حاصلون ميدالية بينجامين فرانكلين

دانيل تسوي


Entre tangos y mariachi es el nombre del 25°. álbum de estudio grabado por la cantante española Rocío Dúrcal, Fue lanzado al mercado bajo el sello discográfico BMG U.S. Latin el 15 de mayo de 2001 realizado por segunda vez por el desaparecido cantautor, pianista y productor argentino-mexicano Bebu Silvetti.

Por primera y única vez la cantante grabó los tangos más conocidos, agregándole arreglos del género ranchero y bolero. En este álbum la intérprete le hizo un homenaje a la actriz y cantante argentina Libertad Lamarque, recién fallecida en esa época, con la canción «Madreselva», previamente grabada por Carlos Gardel. Con este trabajo, musical la intérprete regresa a los escenarios españoles tras 13 años de ausencia, a pesar de que la gira internacional para promocionar este álbum fue interrumpida al serle diagnosticado a la cantante un cáncer en la matriz, sometiéndose a tratamientos médicos. En esa gira se iba a presentar en varios países junto con el cantante y actor mexicano Vicente Fernández.

Al tema «Sombras... nada más», después del fallecimiento de la cantante, le fue extraída la pista vocal y fue unida con la voz de Javier Solís, con un conjunto de guitarras y coros, en un dúo post mortem incluido en el álbum Duetos (2009).

Lista de canciones

Listas musicales

Certificaciones

Músicos
 Rocío Dúrcal (voz)
 Manny López (guitarras eléctricas y acústicas)
 Juan Carlos Navarro, Alfredo Solís (mariachi, guitarra)
 Guadalupe Alfaro (vihuela)
 Orquesta Sinfónica de Miami (cuerdas)
 Jeanne Tarrant (flauta)
 Robert Weiner (oboe)
 Alfredo Oliva (acordeón)
 Levi Mora-Arriaga (trompeta)
 Bebu Silvetti (piano y sintetizador)
 Julio Hernández (bajo)
 Orlando Hernández (batería)

Notas del álbum
 Dirección y realización: Bebu Silvetti
 Director ejecutivo: Adrián Possé y Antonio Morales
 Dirección A&R (artistas y repertorio): Alejandro Barrales
 Ingeniero: Alfredo Matheus
 Ingeniero de dirección digital: Boris Milán
 Coordinación: Sylvia Silvetti
 Arreglista: Bebu Silvetti
 Grabado en los estudios: The Gallery, Miami, Florida, Estados Unidos
 Fotógrafo: Adolfo Pérez Butrón
 Discográfica: BMG Music & Ariola Records (CD), RCA (casete)
 Manufacturado y Distribuido por: BMG Ariola International y RCA International

Referencias

Álbumes de 2001
Álbumes de España de 2001
Álbumes de Rocío Dúrcal
Álbumes en español
Álbumes de balada romántica
Álbumes de RCA Records
Álbumes de Ariola Records
Álbumes producidos por Bebu Silvetti

Entre tangos y mariachi


Sipocot ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Camarines Sur, in der Verwaltungsregion V, Bicol. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 46 Barangays lebten. Sie wird als Gemeinde der ersten Einkommensklasse auf den Philippinen eingestuft. Ihre Nachbargemeinden sind Lupi im Westen, Libmanan im Südosten, Cabusao im Osten. Im Nordosten grenzt die Gemeinde an die San-Miguel-Bucht, ein Nebengewässer der Philippinensee, in die der Bicol-Fluss fließt.

Das Gemeindezentrum liegt ca. 40 km nordwestlich der Provinzhauptstadt Pili und ist über den Maharlika Highway erreichbar. Eine regelmäßige Eisenbahnverbindung besteht zwischen Manila und Sipocot, sie wird von der Philippine National Railways betrieben.

Teile des Bicol Natural Parks liegen auf dem Gemeindegebiet.

Baranggays

Weblinks

 Sipocot auf Philippine-Islands.Ph

Ort auf den Philippinen

Sipocot


Stachytarpheta microphylla é um subarbusto terrícola que pertence a família Verbenaceae. A planta apresenta entre 0,3 a 1,5 m de altura, apresenta tricomas concentrados na região dos nós e na base das lâminas das folhas. As folhas são pequenas, apresentam ápice agudo, base cuneada. As flores são monóclinas/zigomorfas e apresentam corola vermelha.

As espécies estão distribuídas na região Norte (Tocantins) e no Nordeste (Alagoas, Bahia, Maranhão, Pernambuco e Sergipe). Os tipos de vegetação onde são encontradas são Caatinga, Campo Rupestre e Restinga.

Essa espécie é de grande importância para a Caatinga devido a ser endêmica da região.

Referências

microphylla

Stachytarpheta microphylla


Hugó Böckh (von Nagysur) (* 15. Juni 1874 in Budapest; † 6. Dezember 1931) war ein ungarischer Geologe.

Hugo Böckh, der aus einem durch die Geologie geprägten Elternhaus stammt (sein Vater war Johann Böckh), studierte Mineralogie und Petrographie. In München vertiefte er seine Kenntnisse auf diesen Gebieten. Kurze Zeit später wurde er in diesen Fächern zum Professor an der k.u.k. Bergakademie Schemnitz berufen.

Als im Jahr 1910 in Siebenbürgen die erste ergiebige Erdgasquelle gefunden wurde, wurde Böckh mit der weiteren geologischen Aufnahme des Siebenbürgischen Beckens betraut. Diese Funktion übte er als Beamter des k.u.k. Finanzministeriums aus. Zu dieser Zeit wurden die häufigsten Bohrungen nach Erdgas und Erdöl im Marchfeld und in der Záhorie, in Siebenbürgen und Kroatien durchgeführt.

Durch den Ausgang des Ersten Weltkrieges verlor Ungarn den Zugriff auf diese Bodenschätze, insbesondere Gas und Öl. Somit verlor Böckh auch sein praktisches Tätigkeitsgebiet. In der Folge arbeitete Böckh verstärkt im Ausland. Auch in Österreich war Böckh in Oberösterreich und Niederösterreich in der Erdölerkundung tätig.

Zwischen 1923 und 1929 unternahm er im Auftrag zahlreicher Ölunternehmen Studienreisen nach Albanien, Persien, Irak, Guatemala, Kolumbien und Trinidad.

Erst eine Berufung an die königliche Geologische Anstalt in Budapest bewog ihn zur Rückkehr nach Ungarn. Er verfügte über reiche Erfahrungen auf dem Gebiet der Geotektonik. Es gelang Böckh, den Zusammenhang von Faltungszonen und seismischen Effekten bei der Erkundung von Steinsalz- und Erdöllagerstätten zu erkennen. Frühere Messungen von Baron Loránd Eötvös hatten bereits Rückschlüsse darauf ergeben. Hierdurch wurde die Drehwaage als praktisches Hilfsmittel bei geophysikalischen Forschungen verstärkt eingesetzt.

Als sein wichtigstes Werk werden die stratigraphischen und tektonischen Arbeiten über das "Iranische Massiv" bezeichnet, die er mit G.M. Lees und F.D.S. Richardson durchführte und unter dem Titel Contrubition to the stratigraphy and tectonic of the Iranian ranges in dem 1929 erschienenen Werk von John Walter Gregory "The structure of Asia" publizierte.

Werke
 Die geologischen Verhältnisse der Umgebung von Nagy-Maros, Inaugural-Dissertation

Weblinks
 G. v. László: Hugo Böckh von Nagysur †. In: Mitteilungen der Geologischen Gesellschaft in Wien. Band 24, 1931, S. 154–155 ().

Einzelnachweise

Geologe (20. Jahrhundert)
Ungar
Geboren 1874
Gestorben 1931
Mann

Hugó Böckh


Bedreddini Hareket, "Gerçek Çevresi" oluşumunun ardılı olan komünist siyasi harekettir.

Gerçek çevresi, 2000 yılı başında bağımsız siyasal hattını inşa etme sürecine başlamıştır. Gerçek çevresi, devrimciliğin temel kriterleri olarak, mevcut düzeni yıkma perspektifine ve somut yönelimine sahip olmayı görmüş, faaliyetlerini bu doğrultuda planlamış ve yürütmüştür. Buna göre Gerçek çevresi, bir yandan her düzlemde düzenle savaşma kabiliyetine sahip devrimci bir partinin kuruluş hedefini önüne koymuş, diğer yandan da ülkenin toplumsal dinamiklerinin en fazla ezilenleriyle süreklileşmiş bir ilişki geliştirilmesi ve derinleştirmesi hedefine odaklanmıştır. Hareket içinde Kürt meselesi emekçi Kürtlerin sorunu başlığı adı altında yoğun olarak işlenmiş ve tartışılmıştır.

Gerçek çevresi faaliyetleri süresince farklı imzalı yazılardan oluşan dört kitap-dergi yayınlamış, bu yayınlarda temel ideolojik-politik tezlerini işlemiştir. Ayrıca enformel sektör işçileri içinde yürütülen BİS (Birleşik İşçi Sendikası) çalışmasına kadrolarıyla önderlik etmiş, bu sendika 2003 yılında İstanbul'da gerçekleştirilen Taşeron Postacılar Grevi'nin örgütlenmesinde başat rol üstlenmiştir. Gerçek çevresi, faaliyet yürüttüğü süreç içinde, Kürt Özgürlük Hareketi'yle yakın ilişki geliştirmeye özen göstermiştir. Kürt Özgürlük Hareketi'nin merkezi politikaları karşısında eleştirel bir tutum takınsa da, bu hareketin taşıdığı devrimci potansiyeli göz önünde bulundurarak aradaki mesafeyi açmamaya dikkat etmiştir. Bu doğrultuda, özellikle seçim süreçlerinde Kürt Özgürlük Hareketi'nin merkezinde bulunduğu blok girişimlerinin içinde gücü oranında yer almıştır. Devletin devrimci tutsaklara yönelik yürüttüğü F Tipi saldırısı karşısında ortaya konulan Ölüm Orucu eylemlerine koşulsuz aktif destek veren Gerçek çevresi, gerek faaliyet yürüttüğü yerelliklerde gerekse de düzenlenen merkezi eylemlerde yerini almıştır. Diğer yandan, emperyalist saldırının temel hedefi haline gelen Ortadoğu'daki direniş hareketlerinin halihazırdaki ideolojik angajmanlarını bir engel olarak görmeyi doğru bulmamış ve bunları engel olarak gören Türkiye'deki sol öznelerle ideolojik mücadele yürütmeye özel önem vermiştir. Gerçek çevresi, 2004 yılında Bedreddini Hareket ismini almıştır. 2005 yılı başından bu yana Sosyalist Demokrasi Partisi (SDP) içinde faaliyet yürütmektedir.

Bedreddini Hareket, teorik yenilenmeyi, ideolojik yerelleşmeyi, örgütsel harmanlanmayı ve pratik devrimcileşmeyi savunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Bedreddini Hareket sitesi

Türkiye'deki siyasi hareketler
Kürt milliyetçiliği
Kürt siyasi hareketi

Bedreddini Hareket


Türkiye siyasi tarihi, Mustafa Kemal Atatürk'ün Türk ulus devletini ihdas etmesine giden yolda bir evre olan Türk Kurtuluş Savaşı ile başlar.

Kurtuluş Savaşı dönemi: 1919-1923

Türk Kurtuluş Savaşı, I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkan Osmanlı Devleti'nin İtilaf Devletleri'nce işgali sonucunda Mîsâk-ı Millî sınırları içinde ülke bütünlüğünü korumak için girişilen çok cepheli siyasi ve askeri mücadeledir. 1919-1922 yılları arasında gerçekleşmiş ve 11 Ekim 1922'de imzalanan Mudanya Mütarekesi ile fiilen, 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması ile resmen sona ermiştir.

Türkiye Cumhuriyeti'nin temel nitelikleri, Lozan Antlaşması'nda da yer almıştır. Buna göre, ülkesi ve ulusuyla bölünmez bir bütün oluşturan Türkiye'de yaşayan ve Türk devletine vatandaşlık bağıyla bağlı olan herkes eşit ve aynı haklara sahip Türk ulusunu oluşturmaktadır.

Saltanatın kaldırılmasının ve Lozan Antlaşması'nın ardından TBMM'de en çok tartışılan konulardan biri olan yeni devletin niteliği sorunu Mustafa Kemal Paşa'nın 28 Ekim gecesi İsmet İnönü'yle, devletin niteliğinin cumhuriyet olduğunu saptayan bir yasa tasarısı hazırlaması ile son buldu. 29 Ekim 1923 günü,"Hakimiyet kayıtsız ve şartsız milletindir. İdare usulü halkın mukadderatını bizzat ve bilfiil idare etmesi esasına dayanır. Türkiye Devletinin hükûmet şekli Cumhuriyettir"esasına dayalı olarak Cumhuriyet ilan edildi ve yeni Türk Devleti'nin adı artık Türkiye Cumhuriyeti idi. Bu karar ise halka ilk kez 30 Ekim 1923 tarihli Anadolu'da Yeni Gün gazetesinde "Büyük Millet Meclisi Şekl-i Hükümetimizi Tesbit Eden Teşkilat-ı Esasiye Tadilatını Kabul ve Türkiye Cumhuriyetini İlan Eylemiştir" manşetiyle duyuruldu.

Tek partili dönem: 1923-1945

Atatürk, 24 Nisan 1920 ve 13 Ağustos 1923 tarihlerinde TBMM Başkanlığına seçildi. Bu başkanlık görevi, devlet-hükûmet başkanlığı düzeyindeydi. 29 Ekim 1923 tarihinde Cumhuriyet ilan edildi ve Atatürk ilk cumhurbaşkanı seçildi. Anayasa gereğince dört yılda bir cumhurbaşkanlığı seçimleri yenilendi. 1927, 1931, 1935 yıllarında TBMM Atatürk'ü yeniden cumhurbaşkanlığına seçti.

Atatürk sık sık yurt gezilerine çıkarak devlet çalışmalarını yerinde denetledi. İlgililere aksayan yönlerle ilgili talimatlar verdi. Yurt dışına hiçbir resmî ziyaret için çıkmamakla birlikte, Cumhurbaşkanı sıfatıyla Türkiye'yi ziyaret eden yabancı ülke devlet başkanlarını, başbakanlarını, bakanlarını ve komutanlarını ağırladı.

Mustafa Kemal Atatürk: 1923-1938

Atatürk dönemi iç politikası devrimleri ve yapılan yenilikleri kapsar.

Atatürk Halk Fırkası adıyla bir parti kurmak niyetini ve siyasi fırkaların gerekliliğini 7 Şubat 1923'te Balıkesir Paşa Camii'nde halka hitaben yaptığı, halkçılık temeline dayalı bir fırkanın kurulması üzerinde durduğu konuşmada

'Halk Fırkası dediğimiz zaman bunun içinde bir kısım değil, bütün millet dahildir... Halk Fırkası halkımıza terbiye-i siyasiye vermek için bir mektep olacaktır' diyerek belli etmiştir.

9 Eylül 1923'te Mustafa Kemal Atatürk tarafından kurulmuş olan Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yasal siyasi partisidir. Başlangıçta adı "Halk Fırkası" olan parti 1924 yılındaki kurultayda adını "Cumhuriyet Halk Fırkası" olarak değiştirdi. 1927 yılında "Cumhuriyetçilik", "Halkçılık", "Milliyetçilik" ve "Laiklik" ilkelerini tüzüğüne ekledi. 1935 yılındaki kurultayda daha önceki dört ilkeye "Devletçilik" ve '"Devrimcilik" ilkeleri de eklenerek ilkeler altıya çıkarıldı ve partinin adı "Cumhuriyet Halk Partisi" oldu.

Atatürk Devrimleri veya diğer adıyla Atatürk İnkılapları, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu ve ilk cumhurbaşkanı olan Mustafa Kemal Atatürk tarafından öncülük edilen, günümüzde Atatürk İlkeleri olarak bilinen ilkeler doğrultusunda, 1922 ile 1937 yılları arasında hayata geçirilen bir dizi yasal, hukuki, dini, kültürel, sosyal ve ekonomik değişikliklerdir. Bu devrimlerin amacı, Atatürk tarafından; "Türkiye'yi gelişmiş ülkelerin seviyesine çıkartmak" olarak beyan edilmiştir.

Cumhuriyetin ilanı, milletin yönetilme şeklinin belirlenmiş olduğu, Atatürk'ün siyasi devrimlerinden bir tanesidir. 23 Nisan 1920'de TBMM'nin açılışı ile millî egemenliğe dayalı yeni bir devlet kurulmuştu. Ancak Türk Kurtuluş Savaşı devam ederken, millî birlik ve beraberliğin bozulmaması için rejimin adı konulmamıştı. Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde (TBMM) 25 Ekim 1923'te ortaya çıkan kabine bunalımı sonucunda, bu yönetim şeklinin kusurları daha net ortaya çıkmış ve 29 Ekim'de Anayasanın ilgili maddeleri değiştirilerek, ülkenin yönetim şekli cumhuriyet olarak belirlenmiştir.

Cumhuriyet'in ilanı Atatürk ve silah arkadaşları arasında görüş ayrılıklarına, dolayısıyla tepkilere yol açmıştı. Bu ayrılıklar Cumhuriyet Halk Fırkası (CHF)'na karşı ilk muhalefet hareketini doğurdu. Bu gelişmeden sonra Millî Mücadele döneminde M. Kemal Paşa'nın yakınında yer alan ve onu destekleyen Kazım Karabekir, Ali Fuat Cebesoy, Refet Bele, Rauf Orbay ve Adnan Adıvar gibi önemli komutan ve şahsiyetler Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası adıyla yeni bir parti kurdular.

Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, Şeyh Said İsyanı sonrasında, programındaki fırkamız itikad-ı diniyeye ve fıkriyeye hürmetkardır maddesinden dolayı isyandan sorumlu tutularak 5 Haziran 1925'te kapatıldı.

1923-1929 yılları arasında Teşvik-i Sanayi Politikası uygulanmışsa da dünyada yaşanan ekonomik kriz nedeniyle beklenen ölçüde yararlı olamamıştır. Bunun sonucunda 1932 yılında hükûmet devletin üretime yönelen temel yatırımları gerçekleştirmesini üstlenmesine karar vermiştir.

1930'lu yıllar dünya tarihi açısından son derece önemliydi. Avrupa'da faşizm yayılmakla birlikte Türkiye'nin doğu komşusu SSCB'de de sosyalist idare anlayışı totaliter ve merkeziyetçi bir şekilde yayılmaktaydı. Dünyada ekonomik buhran halklar üzerinde etkisini arttırarak sürdürmekteydi. Türkiye iktisadi buhranı atlatabilmek ve hızla kalkınabilmek maksadıyla devletçilik uygulamasına geçmişti.

1934 yılında I. Beş Yıllık Sanayileşme Planı devreye sokuldu. En büyük ağırlık dokuma sektörüne verilmekteydi. Fabrikaların büyük bir kısmı Sovyet kredisi ve teknolojisi ile kuruluyordu. Demiryolları yapımına önem verilmekteydi.

İsmet İnönü: 1938-1950
Atatürk'ün ölümü üzerine 11 Kasım 1938'de cumhurbaşkanlığına seçilen İnönü Cumhurbaşkanlığının yanı sıra CHP genel başkanlığına da getirildiğinden yönetim üzerinde geniş otorite sahibi oldu.

26 Aralık 1938'de toplanan CHP Üçüncü Büyük Kurultayı'nda İsmet Paşa değişmez genel başkan ve Millî Şef ilan edilmesiyle yaklaşık 12 yıl sürecek olan millî şeflik dönemi başlamış oluyordu.

Ocak 1939'a kadar Atatürk'ün son başbakanı olan Celal Bayar ile ve kurduğu 10. Hükûmet ile çalışmış Dahiliye Vekili Şükrü Kaya'nın yerine Refik Saydam, Hariciye Vekili Tevfik Rüştü Aras'ın yerine ise Şükrü Saraçoğlu getirilmiştir. Dış politika ilkeleri ve ekonomik politika farklılıkları yüzünden 25 Ocak 1939'da istifa eden Bayar yerine Refik Saydam yeni hükûmeti kurmuştur.

II. Dünya Savaşı (1939-1945) döneminde İnönü ülkeyi savaştan uzak tutmaya çalıştı. Savaş yıllarındaki ekonomik ve toplumsal sıkıntılar ise, dönemin unutulmayan mirası olarak kaldı. Gene bu dönemde Hasan Âli Yücel'in öncülüğündeki Köy Enstitüleri kuruldu ve geliştirildi.

Savaş nedeniyle çok sayıda gencin askere alınması ve temel ürünlerle ilgili olarak devlet stoklarının geniş tutulması nedeniyle iç piyasada büyük darlık yaşanmış ve ürünlerin fiyatları olağanüstü artmıştır. Aynı dönemde hükûmet stokçu, karaborsacı ve fırsatçılarla yoğun bir şekilde mücadele etmişse de, toplumun geniş kesmi tatmin edilememiştir.

1950 genel seçimlerinden sonra CHP iktidarı Demokrat Parti'ye (DP) bırakırken, İsmet İnönü ana muhalefet partisi genel başkanı olarak siyasal rolünü sürdürdü. On yıllık muhalefet dönemi sonunda 27 Mayıs sonrası yeni anayasa kabulü ile 15 Ekim 1961 genel seçimlerinden CHP birinci parti olarak çıkınca, İnönü yeniden hükûmeti kurmakla görevlendirildi. Bu dönemde CHP-AP, CHP-YTP-CKMP ve CHP-Bağımsızlar koalisyon hükûmetlerine başkanlık etti.

II. Dünya Savaşı

Amerikalı general Douglas MacArthur'la 1931 senesinde yaptığı bir konuşmada Atatürk şöyle demektedir:

II. Dünya Savaşı 20. yüzyılın iki topyekûn savaşından ikincisidir. Altı yıl boyunca, dünyanın çeşitli bölgelerinde süren kesintisiz savaşlarla süre giden II. Dünya Savaşı, Alman ordularının Polonya'ya saldırdığı 1 Eylül 1939'da başlamış kabul edilir. Ne var ki, birbirinden kopuk görünseler de bu tarihten önceki çatışmalar ve I. Dünya Savaşı sonrası yapılan ancak mağlup devletleri memnun etmemiş olan antlaşmaların geçersiz kılınması, savaşta birincil rol oynayan tarafların stratejik hedefleri arasında yer aldığından, savaşın başlangıcı tarihsel olarak daha geriye gitmektedir.

İnsan kaynakları yönünden ağır sonuçları yaşanan bir Kurtuluş Savaşı'nın hemen ardından yeni bir savaşa girmemek konusunda kesin olarak kararlı olan Türk yönetimi, sonuna kadar denge politikasını sürdürebilmiştir.

Kaçınılmaz görünen Avrupa savaşı dışında kalabilmeyi sağlamak üzere, İngiltere ve Fransa'yla 19 Ekim 1939'da Ankara'da bir ittifak anlaşması imzalandı.

Alman ordularının Balkanlar'ı istilasının hemen ardından Alman hükûmeti Türkiye'ye bir saldırmazlık anlaşması önermiştir. Hitler, devrin Türk cumhurbaşkanı İsmet İnönü'ye gönderdiği kişisel mektubunda, Alman ordularının Türk sınırlarına 85 km'den daha fazla yaklaşmayacağı güvencesini kişisel olarak verdiğini belirtmektedir.

18 Haziran 1941'de imzalanan saldırmazlık anlaşması Türkiye'nin Almanya ile olan ilişkileri yönünden bir kilometre taşı oldu. Ne var ki 10 Ağustos 1941'de Rusya ve İngiltere, ortak notayı Türk hükûmetine ilettiler.

Bu notada, Türkiye'nin toprak bütünlüğüne saygılı olunacağı ancak, Montrö Boğazlar Sözleşmesi gereği Türkiye'nin boğazları savaş gemilerine kapalı tutma taahhüdüne sadık kalmasının gereği belirtilmiştir.

İzleyen yıllar, Müttefikler'in Türkiye'nin kendi cephelerinde savaşa girmesi konusunda baskılarının giderek arttığı yıllar olmuştur.

2 Ağustos 1944 tarihine kadar Türk yönetimi bu baskılara direnmiş, savaşın kaderinin belli olduğu tespitiyle Müttefikler ile anlaşmaya yönelmiştir. Almanya ile ve hemen ardından Japonya ile tüm diplomatik ve ekonomik ilişkilerini kesme kararı alan Türk yönetimi, Müttefik liderleri Şubat 1945'te toplanan Yalta Konferansı'nda, yeni kurulacak Birleşmiş Milletler'e yalnızca 1 Mart 1945 tarihine kadar Almanya'ya savaş açmış ülkelerin katılmasını içeren bir karar almaları üzerine, 23 Şubat 1945'te Almanya'ya savaş ilan etmiştir.

Almanya'nın yenilmiş olmasından ötürü Türk Silahlı Kuvvetleri'nin bir çatışmaya girmesini gerektiren bir durum ortaya çıkmamış ve savaş kararı uygulamaya konulmamıştır.

1945-1960 arası

Dörtlü Takrir ve Demokrat Parti

II. Dünya Savaşı'nın bitmesiyle basında ve mecliste çok partili siyasal sistemi savunan bir anlayış oluştu. Buna CHP Genel Başkanı ve Cumhurbaşkanı İsmet İnönü de yaptığı konuşmalarla destek verdi. Bunu takip eden gelişmelerde, meclisteki bütçe görüşmeleri sırasında, CHP içinde başını Adnan Menderes, Feridun Fikri Düşünsel, Yusuf Hikmet Bayur, Emin Sazak gibi bazı milletvekillerinin çektiği bir muhalefet oluştu. 11 Haziran'da kabul edilen Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu, parti içindeki muhalefetin güçlenmesine yol açtı. Bu yasanın görüşüldüğü sırada Celal Bayar, Adnan Menderes, Fuad Köprülü ve Refik Koraltan, Parti Meclis Grubu'na Dörtlü Takrir olarak bilinen bir önerge verdiler. Ülke ve parti yönetiminde liberal düzenlemeler yapılmasını isteyen bu önerge, 12 Haziran'da reddedildi. Bu gelişmelerden sonra Menderes, Köprülü ve Koraltan partiden geçici olarak ihraç edildi. Bayar ise önce vekillikten sonra partiden istifa etti.

7 Ocak 1946'da Dörtlü Takrir'e imza atanlar tarafından Demokrat Parti, kuruldu. Parti genel başkanlığına Bayar getirildi. DP, ekonomi ve siyasette liberal düzenlemeleri savunuyordu. DP'nin kuruluşu iktidar tarafından önceleri hoş karşılandı. Ama partinin gelişmesi, tavrın değişikliğine ve baskıların yoğunlaşmasına yol açtı. İktidar muhalefeti ihtilalcilikle suçlarken, muhalefet ise iktidarı tek parti özlemcisi olarak niteledi. Muhalefetin yasalarda ve seçim sisteminde değişiklik isteğinin iktidar tarafından kabul edilmemesi, çatışmaları arttırdı.

Demokrat Parti birinci iktidar döneminde (1950-54) liberalleşmede önemli adımlar attı. Yabancı yatırımlar desteklendi. Ezanın Arapça okunması ve radyoda dini program yapılması yasağı kaldırıldı ve okullara din dersi kondu. 1950 yılında Kore'ye asker gönderilmesinden sonra 1952'de NATO'ya girildi.

DP'nin üçüncü ve son iktidar dönemi (1957-60), iktidar ile muhalefetin yer yer sokağa taşan sert çatışmaları ile sürdü. 23. Hükûmet döneminde Menderes Kıbrıs konusunda imzaladıkları ortaklık anlaşmasına garantörlük maddesini yerleştirerek uluslararası başarıya imza atmıştır

Muhalefetin etkinliklerinin soruşturulması için DP tarafından TBMM içinde Tahkikat Komisyonu kuruldu. Komisyon, CHP lideri İsmet İnönü'nün TBMM'deki konuşmasını yasakladı.

Kore Savaşı

Türkiye Cumhuriyeti, 1950 yılında başlayan Kore Savaşı'na fiilen katılmış ve 1950'den 1953'e kadar tugay büyüklüğünde bir kuvvetle Kuzey Kore'ye karşı savaşmıştı. Kunu-ri Muharebesi'ndeki başarılarıyla dikkat çeken Türk Tugayı, başta Koreliler olmak üzere bütün dünyanın takdirini kazanmıştır.

II. Dünya Savaşı'nın bitip Soğuk Savaş'ın başlamasıyla Türkiye, uluslararası ortamda kendini yalnız buldu. II. Dünya Savaşı'nda tarafsız kalarak bütünlüğünü Almanya'ya karşı korumuş ancak savaş sonrasında Sovyetler'in Doğu Anadolu Bölgesi'nde toprak ve Boğazlar'da üs ve ortak savunma talepleriyle karşılaşmıştı. Böylece Sovyet tehdidine karşı müttefik arayan Türkiye Batı Bloku'na ve Amerika'ya yaklaşmaya başladı.

Türkiye, NATO'ya girişini hızlandırmak için başlayan Kore Savaşı'na birlikler göndermiştir. Özellikle sol kesimler tarafından "Türk gencinin kanının Amerika'ya satılması" şeklinde eleştirilen bu davranış, Türkiye ile Batı Bloku arasındaki yakınlaştırmayı hızlandırmış ve 18 Şubat 1952'de Türkiye bir NATO üyesi olmuştur.

1960'lı yıllar

27 Mayıs Darbesi

27 Mayıs Darbesi, 27 Mayıs 1960'ta yapılan ve Türkiye Cumhuriyeti tarihinde gerçekleşmiş ilk askerî darbedir. Ayrıca 27 Mayıs Askerî Müdahalesi ya da 27 Mayıs İhtilâli olarak da anılır. Darbe emir komuta zinciri içinde yapılmamıştır; 37 düşük rütbeli subayın planları ile icra edilmiştir. Kritik mevziler bu subayların ellerindeki asker ve silahlarla önce ordudaki komuta kademesinin etkisiz hâle getirilmesi ile ele geçirilmiştir. Sonra cumhurbaşkanı ve hükûmet üyeleri tutuklanarak, hükûmet; 235 general ve 3500 civarında subay (daha çok albay, yarbay, binbaşı) emekliye sevk edilerek, ordu; 1402 üniversite öğretim görevlisi görevden alınarak ve bazı üniversiteler kapatılıp el konularak, üniversiteler; 520 hakim ve yargıç görevden alınarak, yargı kontrol altına alınmıştır.

Darbeden sonra darbeyi planlayan ve icra eden 37 düşük rütbeli subay ve emekli Orgeneral Cemal Gürsel'in oluşturduğu Millî Birlik Komitesi ülke yönetimini üstlendi.

1950 yılında iktidara gelen Demokrat Parti'nin ülkeyi gitgide bir baskı rejimine ve kardeş kavgasına götürdüğü gerekçelerini  ileri sürerek Türk Silahlı Kuvvetleri içerisinde bir grup subay, 27 Mayıs 1960 sabahı ülke yönetimine bütünüyle el koydu. 37 subaydan oluşan Millî Birlik Komitesi bu harekât ile anayasa ve TBMM'yi feshetti, siyasi faaliyetleri askıya aldı, Cumhurbaşkanı Celâl Bayar, Başbakan Adnan Menderes başta olmak üzere birçok Demokrat Partiliyi tutuklattı. Genelkurmay Başkanı Orgeneral Rüştü Erdelhun, İstiklal Savaşı kahramanlarından Ali Fuat Paşa, Kore gazisi Tahsin Yazıcı ve emekli olduktan sonra DP'den milletvekili seçilen eski Genelkurmay başkanı Mehmet Nuri Yamut da tutuklananlar arasındaydı.

3. Ordu Komutanı Orgeneral Ragıp Gümüşpala'nın, eğer darbenin lideri kendisinden daha kıdemli değilse ordusuyla Ankara'ya yürüyüp isyancıları yakalayacağını söylemesi üzerine darbeden haberi olmayan emekli Orgeneral Cemal Gürsel Millî Birlik Komitesi'nin başına getirildi. Bu darbenin daha sonraki yıllarda meydana gelen askerî darbelerden farkı, Türk Silahlı Kuvvetleri emir komuta zinciri içinde yapılmamış olmasıydı; nitekim dönemin Genelkurmay başkanı da yönetime el koyan askerî güçler tarafından tutuklanmıştı.

Askeri en fazla rahatsız eden gelişmelerden biri DP'nin, 1932'de Atatürk tarafından çıkartılan ezanın Türkçe okunması kanunu'nu değiştirmesiyle ilintiliydi. Cumhurbaşkanı ile Başbakan arasında bile tartışmalara neden olan bu konu, Menderes'in istifaya yanaşma resti ile sona ermiş ve ezan uzun bir aradan sonra yeniden Arapça okutulmaya başlanmıştı. Bu değişiklik ve Menderes'in

açıklaması genç subayların ve aydın kesimin tepkisini çeken uygulamalardan sadece biriydi.

Yüksek Adalet Divanı'nca yargılananlardan 15 kişi idama, 31 kişi ömür boyu hapse, 418 kişi değişik hapis cezalarına çarptırılırken 123 kişi de aklandı. Millî Birlik Komitesi'nin onayıyla Fatin Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan 16 Eylül 1961, Adnan Menderes ise 17 Eylül 1961'de Yassıada'da idam edildi.Celal Bayar ve Refik Koraltan ile 11 kişinin idam cezası ömür boyu hapse çevrildi. DP, 29 Eylül 1960'ta kapatıldı.

Türkiye İşçi Partisi

1961 Anayasasının getirdiği demokratik ortamda, 12 sendikacının İstanbul Valiliğine verdikleri bildirimle kurulan, Türkiye İşçi Partisi kısaca TİP, 1961-1980 yılları arasında Türkiye'de faaliyet gösteren bir siyasi partidir. 13 Şubat 1961'de, Şaban Yıldız, Kemal Sülker, Kemal Türkler, İbrahim Güzelce, Rıza Kuas, İbrahim Denizcier, Adnan Ardan, Avni Erakalın, Kemal Nebioğlu, Hüseyin Uslubaş, Ahmet Muslu ve Salih Özkarabay tarafından kurulmuştur. Parti 1961 seçimlerine katılamadı.

TİP, 1965 seçimlerinde, 54 ilde, %3 oy alarak TBMM'ye 15 milletvekili göndermiştir. Çetin Altan'ın da aralarında olduğu bu milletvekilleri muhalefet görevini üstlenmişlerdir.

1968'de Sovyetler Birliği'nin Çekoslovakya'yı işgali partiyi ikiye bölmüştür.12 Mart 1971 muhtırası sonrasında 21 Temmuz'da TİP kapatıldı. Liderleri tutuklandı.

11 Şubat 1961'de Demokrat Parti'nin devamı olarak kurulan Adalet Partisi 15 Ekim 1961 seçimlerine girerek %34,8 oy topladı. 450 kişilik mecliste 158 milletvekilini, Senatoda ise 150 senatörün 70'ini aldı. Cumhuriyet Halk Partisi-Adalet Partisi koalisyonu kuruldu.

Demokrat Parti'nin devamı olduğunu söyleyen Adalet Partisi'nin 27 Mayıs'tan hemen sonra yapılan bu seçimde aldığı %34.82'lik oy oranı Türk halkının ihtilalle ilgili düşünceleri açısından önemlidir.Tıpkı 1980 sonrasında Kenan Evren tarafından kurdurulan ve açıktan oy istenen MDP ye oy vermemekle gösterdiği tutum gibi.

1961-1965 arası kurulan üç İnönü Hükûmeti'nin de Çalışma Bakanı olan Bülent Ecevit Ortanın Solu politikasını benimsemişti özellilikle Çalışma Bakanlığı döneminde işçilerle çok iyi ilişkiler kurmuştu. Bakanlığı döneminde 1963'te Grev, Lokavt ve Toplu Sözleşme Yasası'nın çıkarılmasını sağladı.

1970'li yıllar

12 Mart Muhtırası
Amacı, Ecevit'e göre, CHP içinde egemen olan "ortanın solu" politikasına son vermek ve partinin iktidar olmasını önlemek olan Türk Silahlı Kuvvetleri'nin 12 Mart 1971'deki müdahalesi İnönü'nün parti genel sekreteri Bülent Ecevit'le anlaşmazlığa düşmesine ve Ecevit'e genel başkanlığa giden yolun açılmasına olanak vermiştir. Ecevit'le yoğun bir mücadeleye giren İnönü, Mayıs 1972'de toplanan V. Olağanüstü Kurultay'da, politikasının partisince onaylanmaması durumunda istifa edeceğini açıkladı. Kurultayda parti meclisi Ecevit'in yanında yer alınca da 8 Mayıs 1972'de CHP genel başkanlığından ayrıldı. Türk siyasal yaşamında parti içi mücadele sonucunda değişen ilk genel başkan olan İnönü 4 Kasım 1972'de CHP üyeliğinden, 14 Kasım 1972'de de milletvekilliğinden istifa etti. Başvurusu üzerine tabii senatör olarak Cumhuriyet Senatosu'nda görev aldı.

1960'ların ortalarından itibaren Türkiye'de başlayan öğrenci hareketlerinin en önemli önderlerinden ve Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu (THKO)'nun kurucu ve yöneticilerinden Deniz Gezmiş, 6 Mayıs 1972'de idam edilmiştir.

"...Yaptıklarımızın haklı olduğuna inanıyorum. Halen de bu inancı taşıyorum. Türkiye'nin bağımsızlığından başka bir şey istemedim ve bu sebeple Amerikan emperyalizmine ve işbirlikçilerine karşı mücadele verdik. Bundan dolayı ölümden korkmuyoruz. Onu ancak işbirlikçiler düşünsün ve ancak onlar kendi canının telaşına düşsün. Ve ben 24 yaşındayken kendimi Türkiye'nin bağımsızlığına armağan etmekten onur duyuyorum."

Ecevitli CHP: "Milliyetçi solculuk"

30 Haziran 1972'de toplanan CHP 21.Olağan Kurultayı partideki büyük iktidar değişimine sahne oldu, CHP Tüzüğünün 35 maddesi birden değiştirildi. Kurultay, Genel Başkanlıktan istifa eden İsmet İnönü'nün CHP Kurultayına son katılımına sahne oldu. Bülent Ecevit, 1085 delegeden 1032'sinin oyunu alarak tekrar Genel Başkanlığa seçildi.

14 Ekim 1973 tarihinde yapılan seçimlerde Ecevit'in başkanlığındaki CHP en fazla oyu almasına rağmen çoğunluğu kazanamadı. 26 Ocak 1974 tarihinde Millî Selamet Partisi ile kurduğu koalisyon hükûmetinde ilk defa başbakanlık görevini aldı. Sadece 10 ay süren bu koalisyon hükûmetinin tarihe geçen en önemli olayı Kıbrıs Harekâtı olmuştur. Türk müdahalesi sonucu Yunanistan'daki cunta idaresi ve Kıbrıs Nikos Sampson Hükûmeti de yıkılmıştır. 26 Ocak 1974-17 Kasım 1974 tarihleri arasında görevde bulunan Bülent Ecevit tarafından kurulan CHP ve MSP koalisyon hükûmeti 37. Cumhuriyet Hükûmeti, I. Ecevit Hükûmeti olarak anılmaktadır.

Milliyetçi Cephe hükûmetleri
I. Ecevit Hükûmeti'nin dağılması üzerine Süleyman Demirel'in başbakan olarak görev yaptığı AP-MSP-MHP-CGP partilerinden oluşan ve daha sonra I. Milliyetçi Cephe Hükûmeti olarak adlandırılacak olan koalisyon hükûmeti kuruldu.

II. Ecevit Hükûmeti
1979 yılında yapılan ara seçimlerde başarısızlığa uğrayan Ecevit görevden çekildi ve Süleyman Demirel 25 Kasım 1979 tarihinde MSP ve MHP'nin desteğiyle bir azınlık hükûmeti kurdu. 12 Eylül 1980 tarihinde Genelkurmay Başkanı Kenan Evren'in komutasındaki silahlı kuvvetler ülkenin yönetimine el koydu.

Kıbrıs Harekâtı

1960'ta Kıbrıs'ta yaşayan Rum ve Türk cemaatleri arasında kurulan ortaklık Kıbrıs Cumhuriyeti yaşanan iç çatışmalar sonucu sürdürülemez olmuş ve 15 Temmuz 1974 tarihinde Yunan cuntasının Kıbrıs'ta darbe yaptırması sonucu 20 Temmuz 1974 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Devleti Türk Silahlı Kuvvetleri'nin Garanti Anlaşması'nın III. maddesine istinaden Kıbrıs Harekâtı'nı gerçekleştirmiştir.

20 Temmuz 1974 sabahı Türk Ordusunun Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Kıbrıs'a havadan indirme ve denizden çıkarma yapmaya başladı.

Türk kuvvetleri 22 Temmuz'da Girne'yi ele geçirdi. Türk paraşütçüleri Kıbrıs'ın başkenti Lefkoşa'nın Türk kesimine indi. Yunan birliklerinin adada garantör olarak bulunan Türk birliğine saldırması ise, çarpışmaların Ada geneline yayılmasına neden oldu. 22 Temmuz akşamı Türkiye, BM Güvenlik Konseyi'nin ateşkes kararını kabul etti. Türk müdahalesi sonucu Yunanistan'daki cunta idaresi ve Kıbrıs Nikos Sampson Hükûmeti de yıkılmıştır.

8 Ağustos'ta II. Cenevre Konferansı sırasında yapılmakta olduğu sırada Rum Millî Muhafız Alayı ve EOKA-B işgal ettikleri yerleri tahliye etmedikleri gibi ellerindeki esirleri de serbest bırakmamışlardır. Bunun üzerine Türkiye 14 Ağustos'ta başlayıp 16 Ağustos'ta sona eren üç günlük II. harekâtı gerçekleştirdi.

25-26 Ağustos 1974 tarihinde Kıbrıs'a gelen BM Genel Sekreteri toplumlar arasında ikili görüşmelerin başlatılmasını istemiş, mutabakat gereği nüfus mübadelesi yapılmış ve iki bölgeli ve iki toplumlu bir federal yapı için uygun ortam sağlanmış oldu. 13 Şubat 1975 günü Kıbrıs Türk Federe Devleti'nin ilanı Doktor Fazıl Küçük tarafından açıklanarak gerçekleşti. Ancak hedeflenen federal yapı gerçekleşmediğinden 15 Kasım 1983 tarihinde KKTC'nin ilanı gerçekleşti.

Yıllarca süren toplumlararası görüşmelerden bugüne değin herhangi bir sonuç çıkmamıştır. En son BM Kıbrıs Çözüm Planı ile iki toplum arasında yeniden birleşme imkânı da referandum'da Türklerin "evet"ine karşı Rumların "hayır" demesi sonucu gerçekleşmemiştir.

1980'li yıllar

24 Ocak Kararları

Süleyman Demirel, 1979 yılında Başbakanlık Müsteşarlığı'na getirdiği Turgut Özal'a, yeni bir ekonomik istikrar programı hazırlama görevi vermiş ve program kısa sürede hazırlanmıştır; bir başka deyişle IMF tarafından hazırlanmış olan program, 24 Ocak 1980'de kamuoyuna açıklanmıştır.

IMF'nin daha önce yaptıramadığı isteklerini içeren program; Türkiye'yi tek taraflı olarak yabancı sermayeye açmıştır.

Kararlar uygulanmaya başlanmasından dört yıl sonra, bu politikaların burjuvazinin küçük bir kesimi dışında tüm toplum kesimlerinin çok önemli kayıplarına neden olduğu görülmüştür. Bu politikaların ortaya atıldığı dönemde destekçisi olan büyük holdinglerin önemli bir kesimi desteklerini geri çekmiştir.

12 Eylül Darbesi

27 Mayıs 1960 Darbesi ve 12 Mart 1971 Muhtırası'nın ardından Türkiye Cumhuriyeti tarihinde Silahlı Kuvvetlerin yönetime üçüncü ve son başarılı açık müdahalesi 12 Eylül 1980 Darbesi'dir.

Müdahalenin sebepleri olarak; sağ-sol çatışması, bölücülük, suikastlar, katliamlar, cumhurbaşkanı seçimi krizi ve siyasi, sosyal ve ekonomik istikrarsızlık gösterildi.

Müdahale sonucu Türkiye Büyük Millet Meclisi ve Süleyman Demirel'in başbakan olduğu hükûmetin faaliyetine son verildi, parlamento üyelerinin dokunulmazlığı kaldırıldı, ülkenin her yerinde sıkıyönetim ilan edildi, yurt dışına çıkışlar yasaklandı. Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren devlet başkanı oldu. Yasama yetkisini kullanmak üzere Kenan Evren başkanlığında kuvvet komutanları ve Jandarma Genel Komutanı'ndan oluşan Millî Güvenlik Konseyi kuruldu. Siyasi partiler lağvedildi, parti liderleri önce askerî üslerde gözetim altında tutuldu, sonra serbest bırakıldı, bir süre sonra ise bazıları yargılandı. 12 Mart 1971 Muhtırası sonrasında değiştirilen 1961 Anayasası uygulamadan kaldırıldı ve Türkiye siyasetinin yeniden tasarlandığı bir askerî dönem başladı. Anayasa hazırlandı, 7 Kasım 1982 günü halkoyuna sunuldu, %91,37 oy oranı ile 1982 Anayasası ve Kenan Evren'in cumhurbaşkanlığı kabul edildi.

Darbe sonrası; resmî rakamlara göre 650.000 kişi gözaltına alındı, 230.000 kişi askerî mahkemelerce yargılandı, cezaevlerinde ise işkence sonucu 171 kişi olmak üzere yaklaşık 300 kişi öldü, 48 kişi (24 adli suçlu, 15 sol, 8 sağ, 1 ASALA militanı) idam edildi, 1.683.000 kişi ise fişlendi.

Siyasi yasaklar ve Özallı yıllar
7 Kasım 1982'de anayasa halkoyuna sunuldu ve %91.3 oyla anayasa kabul edildi. Aynı oylamayla MGK ve Devlet Başkanı Kenan Evren de 7. Cumhurbaşkanlığına seçildi. Seçimlerin 6 Kasım 1983'te yapılacağı açıklandı ve 1983 ortalarında siyasi faaliyetler serbest bırakıldı ancak MGK işleri sıkı tutuyordu. Parti kurulurken MGK'ye kurucuları veto etme yetkisi verildi.

CHP'nin tabanına hitap eden Erdal İnönü'nün kurduğu SODEP, Adalet Partisi'nin ardılı olarak kurulan Büyük Türkiye Partisi ve Doğru Yol Partisi de vetolardan nasibini almıştı. Seçimlere Turgut Özal'ın başında bulunduğu ANAP, Necdet Calp'in başında bulunduğu HP ve Turgut Sunalp'in MDP katıldı.

6 Kasım 1983 seçimleri sonucunda ANAP tek başına iktidara geldi ve 12 Eylül 1980 Askerî Darbesi'nden sonra, IMF politikalarını uygulamak amacıyla Bülend Ulusu Hükûmeti'nde ekonomiden sorumlu Başbakan yardımcılığı görevine getirilen, göreve getirildikten 22 ay sonra, 14 Temmuz 1982 yılında istifa eden ve 20 Mayıs 1983'te Anavatan Partisi'ni kuran Turgut Özal yeni hükûmeti kurdu. (ANAP %45,14: 212, HP %30,46: 117, MDP %23,27: 71)

6 Kasım 1983'teki seçimlerde 400 kişiden oluşan parlamentoda 211 milletvekili çıkararak iktidar ve 45. Dönem Başbakanı olan Özal 1984 yerel seçimlerinde tekrar iktidar oldu. 25 Mart 1984'te yapılan yerel seçimlere SODEP de katıldı ve ANAP'ın ardından %23.4 oy alarak ikinci parti oldu.

Demokrat Parti ve Adalet Partisi'nin devamı olarak kabul edilen Doğru Yol Partisi 1983 yılında kurulduğunda Genel Başkanlığında Ahmet Nusret Tuna vardı ve ancak 1 ay kadar partiye başkanlık etti. Ardından Yıldırım Avcı başkanlığa geldi. 1985'teki olağan kurultayda Hüsamettin Cindoruk'a yenilerek başkanlık görevini bıraktı.

13 Nisan 1984'te toplanan SODEP 1. Küçük Kurultayı'nda Genel Başkan Erdal İnönü solda tek çatının şart olduğunu söyledi ve 26 Eylül 1985'te Gürkan ve İnönü SODEP-HP birleşme protokolünü imzaladılar. Yeni partinin adını Sosyaldemokrat Halkçı Parti olarak açıkladılar. HP kurultay toplanarak partinin adı SHP olarak değiştirildi. Ardından toplanan SODEP kurultayında parti feshedildi ve SHP'ye katıldı. 30 Mayıs 1986'da SHP 1.Kurultay toplandı ve Erdal İnönü genel başkan seçildi.

14 Kasım 1985'te Rahşan Ecevit tarafından kurulan DSP, eski Halkçı Parti'den ayrılıp bağımsız kalmış ya da SHP'den görüş ayrılıkları nedeniyle ayrılmış kimi milletvekillerinin katılmasıyla TBMM'de grup oluşturdu.

PKK

İlk ayaklanma 1921 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne karşı bağımsız Zaza-Alevi devleti kurma amacıyla girişilen Koçgiri aşireti tarafından başlatılan Dersim aşiretlerinin de desteklediği Tunceli yöresinde gerçekleşen Koçgiri İsyanı ayaklanmasıdır. Koçgiri ayaklanmasını Zaza-Alevilerden; Haydar ve Alişan Beyler ile Gülağaoğullarından Mehmed İzzet, Naki, Hasan Askeri, Kazım ve Alişir yönetmiştir. İsyan, Nurettin Paşa ve Topal Osman yönetimindeki [Giresun] muhafız alayı tarafından kısa sürede bastırılmış ve isyandan netice alınamamıştır. İsyana katılıp yakalananlara idam cezası verilmiş ancak daha sonra Dersim aşiretlerinin araya girmesiyle Mustafa Kemal Paşa cezaları kaldırmıştır.

1930'larda meydana gelen Dersim İsyanı, yapılan bir askerî harekâttan sonra 13 Kasım 1937'de sona erdi. Ayaklanmanın lideri Seyit Rıza ile 6 kişi idam edildi. Çok sayıda ayaklanmacı değişik hapis cezalarına çarptırıldı. Durulmayan olaylar üzerine 1938'de yeni bir ayaklanma çıktı ve başlatılan ikinci askerî harekât sonunda Eylül 1938'de ayaklanma tamamen bastırıldı.

TBMM'de yapılan görüşmelerde, bu gelişmelerin başta Fransa ve Fransa'nın mandası altındaki Suriye tarafından kışkırtıldığı ileri sürüldü. Başbakan İsmet İnönü ise, Tunceli ilinde iki yıldır izlenen reform programının amacının bölgenin uygar bir hâle getirilmesi olduğunu belirterek, programa karşı bölgede direniş olduğunu belirtmiştir.

Türk Kurtuluş Savaşı sırasında dahi yaşanan isyanlar Cumhuriyetin ilanından sonra da devam etmiş ve etmektedir.

1970'lerin başında örgütlenmeye başlayan, 1984'te dağ kadrolarını oluşturarak paramiliter yapıya bürünen, Kürdistan İşçi Partisi, KADEK ve Kongra-Gel isimlerini kullanmış olan, kendisine Türkiye'nin güneydoğusu, Irak'ın kuzeyi, Suriye'nin kuzeydoğusu ve İran'ın kuzeybatısını kapsayan bölgede bir devlet kurmayı amaçlayan ve bu amaçla söz konusu toprakların Türkiye Cumhuriyeti sınırları dahilinde kalan kısmına sahip olabilmek için Türk Silahlı Kuvvetleri ve sivillere karşı silahlı eylem yapan örgüt, 15 Şubat 1999'da Abdullah Öcalan'ın Kenya'da uluslararası bir operasyonla yakalanması ile büyük oranda çökertilmiş ve etkinliği yok denecek noktaya getirilmiştir. Bugün ise ad değiştirip siyasallaşarak meşrulaşma çabasına girmiştir.

Dörtler'in dönüşü
1987 yılında yapılan referandum ile siyasi yasaklar kalkmış ve Bülent Ecevit, Alparslan Türkeş, Süleyman Demirel ile Necmettin Erbakan yeniden siyasi arenada yerlerini alabilmişlerdir. Ecevit Demokratik Sol Parti'nin, Türkeş Milliyetçi Çalışma Partisi'nin, Demirel Doğru Yol Partisi'nin, Erbakan ise Refah Partisi'nin genel başkanları oldular.

Hüsamettin Cindoruk 1987 yılında siyasi yasakların kalkması üzerine Süleyman Demirel'in genel başkanlığa geçmesi amacıyla istifa etmiştir ve bununla beraber Süleyman Demirel genel başkanlığa seçilmiştir.
1987 genel seçimlerinde, ANAP %36,31 oyla 292 milletvekili çıkarmış ve Özal tekrar çoğunluğu sağlayarak 46. Dönem Başbakanı olmuştur. 1987 seçimlerinde DSP iki milyonu aşkın (%8,54) oy almasına rağmen barajın altında kalması nedeniyle milletvekili çıkaramadı. %24,74 oy alan SHP ve %19,1 oyla DYP, 1987'de meclise giren partilerdir.

26 Mart 1989 yerel seçimlerinde SHP; İstanbul, Ankara ve İzmir belediye başkanlıklarıyla 39 ilin belediye başkanlığını kazanmıştı ayrıca il genel meclisi seçimlerinde %28.8 oy almayı başarmıştı. SHP ve DYP ANAP iktidarının meşrutiyetini kaybettiğini halkın desteğini yitirdiğini ve bu nedenle genel seçimlerin yenilenmesi gerektiğini savunmaya başladılar. Turgut Özal 9 Kasım 1989'da Kenan Evren'den boşalan cumhurbaşkanlığına SHP ve DYP'nin muhalefetine rağmen seçildi. Turgut Özal'ın Cumhurbaşkanı seçilmesini protesto eden Hatay milletvekili Murat Sökmenoğlu milletvekilliğinden istifa ederek sine-i millete döndü.

1990'lı yıllar

20 Ekim 1991 seçimlerinde DYP en çok oyu alan parti oldu. DYP %27 oy oranı ile 178, ANAP %21 ile 115, SHP %20,75 ile 88, RP %16,9 ile 62 ve DSP %10,75 ile 7 milletvekili elde etti.

Seçimlere HEP ile birlikte katılan SHP seçimlerden sonra TBMM açılışında Kürt kökenli milletvekillerinin Kürtçe yemin etmeye kalkışması ortalığı karıştırdı. 21 Mart 1992 Nevruz Bayramı'nda çıkan olaylar sonucunda da SHP içindeki HEP kökenliler partiden istifa ettiler.

Demirel DYP-SHP koalisyon hükûmetini 20 Kasım 1991'de kurdu. SHP Genel Başkanı Erdal İnönü Başbakan Yardımcılığı görevini almıştı.

12 Eylül döneminde çıkartılmış olan kapatılan siyasi partilerin aynı adla tekrar açılmasını engelleyen yasa Haziran 1992'de kaldırıldı. SHP içindeki muhalefet hareketinin önde gelen ismi Deniz Baykal ve diğer CHP kökenliler CHP'yi tekrar açma kararı aldılar. 9 Eylül 1992'de CHP tekrar açıldı. SHP'den ayrılan bir grup milletvekili CHP'ye geçti.

17 Nisan 1993'te Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın vefat etmesi üzerine 16 Mayıs 1993'te Süleyman Demirel Cumhurbaşkanlığına seçilmiştir. Genel Başkanlığa, Millî Eğitim Bakanı Köksal Toptan, İçişleri Bakanı İsmet Sezgin ve Ekonomiden Sorumlu Devlet Bakanı Tansu Çiller adaylıklarını koydular ancak ilk turda yeterli oyu alamamasına karşın Tansu Çiller'in yüksek oy alması diğer adayların adaylıktan çekilmelerine sebep olmuş ve 13 Haziran 1993'te Genel Başkanlığa Tansu Çiller seçilmiştir. 14 Haziran'da, Süleyman Demirel de 50. hükûmeti kurma görevini Tansu Çiller'e vermiştir.

Solda birlik çalışmaları

26 Mart 1994 yerel seçimlerine ayrı ayrı giren SHP, DSP ve CHP'nin; solun toplam oy oranı %25 olabilmişti. Bir önceki seçimde kazanılan büyük kentler Refah Partisi'ne teslim edilmişti. CHP bu seçimlerde sadece %4.7 oranında oy alabildi. Sosyal Demokrat oylar gitgide eriyordu ve birleşme çalışmaları başladı. 18 Şubat 1995'te toplanan ortak kurultayda 1003 delege birleşmenin CHP, 635 delege de SHP çatısı altında olması yönünde oy kullandı. Bunun üzerine SHP feshedilerek CHP'ye katılım kararı alındı. Hikmet Çetin oybirliğiyle CHP'nin 5. Genel Başkanı seçildi. Birleşme sürecinde partiden istifa eden CHP Genel Sekreteri Ertuğrul Günay yerine Adnan Keskin getirildi. 25 Şubat'ta yapılan seçimde Adnan Keskin Genel Sekreter oldu.

9 Eylül 1995'teki kurultayda ise Deniz Baykal genel başkanlığa geldi. 30 Ekim'de DYP ve CHP bir koalisyon hükûmeti kurdu. CHP Genel Başkanı Deniz Baykal Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı olarak yer aldı. TBMM seçimlerin 24 Aralık 1995'te yenilenmesi kararı aldı. CHP bu seçimde kıl payı %10 barajını aşarak TBMM'ye girdi. Seçimlerin galibi ise Necmettin Erbakan'ın başında bulunduğu Refah Partisi olmuştu. RP %21.3:158, DYP %19,18:135, ANAP %19,65:132, DSP %14,64:76, CHP %10,71:49.

28 Şubat süreci

12 Eylül Darbesi sonucu ortaya çıkan siyasetin etkisiyle 1980 ve 1990'larda radikal sağcı gruplar güçlenmiş ve bunun sonucu olarak Refah Partisi 1995'teki genel seçimlerinde siyasette güçlü duruma gelmiştir. 1996 seçimlerinin ardından kurulan DYP-ANAP hükûmeti kısa sürede dağılmıştır. Bunun üzerine TBMM'de birinci parti durumunda olan RP ile DYP arasında kurulan 54. Hükûmet, 8 Temmuz 1996'da TBMM'de yapılan oylamada güvenoyu almayı başarmıştır.

8 Şubat 1997 günü yapılan MGK Toplantısı'nda köktendinci faaliyetlere ilişkin bir MİT raporu ele alınmıştır. Bu rapordan yola çıkarak alınan kararlar için bir çeşit "sivil muhtıra" yorumu yapıldı. Türk siyaset tarihine 28 Şubat Kararları olarak geçen kararlar Türk siyasi tarihinde önemli değişikliklere neden oldu.

Başbakan Necmettin Erbakan'ın 'havada yakıt ikmali' olarak tanımladığı başbakanlık görevini hükûmet ortağı DYP genel başkanı Tansu Çiller'e vermek amacıyla 18 Haziran 1997'de istifasını Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'e sundu. Ancak Demirel, hükûmet ortaklarının arasındaki protokolü dikkate almayarak hükûmeti kurma görevini ANAP genel başkanı Mesut Yılmaz'a verdi. 12 Temmuz'da Mesut Yılmaz başkanlığında ANAP-DSP-DTP arasında kurulan 55. hükûmet TBMM'den güvenoyu aldı.

MGK'nun 28 Şubat kararlarının ardından özellikle 18 Nisan 1999 seçimlerine kadar süren zaman diliminde 14 Ağustos 1997'de 8 yıllık kesintisiz eğitim kanunu TBMM'de kabul edildi. Bu kanunla İmam Hatip Liseleri dahil Meslek Liselerini ortaokul bölümleri kapatıldı.

1998'in Kasım ayında eski Refah Partisi mensubu İstanbul Büyükşehir belediye başkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın belediye başkanlığı düşürüldü.

28 Şubat süreci sırasında TSK içinde dönemin Genelkurmay Başkanı İsmail Hakkı Karadayı yerine iki ismin, dönemin Genelkurmay 2. Başkanı Çevik Bir ile Genelkurmay Genel Sekreteri Tümgeneral Erol Özkasnak'ın, adları daha çok ön plana çıktı. 2001 yılında bir televizyon programına katılan döneminin Genelkurmay Genel Sekreteri emekli Tümgeneral Erol Özkasnak, 28 Şubat sürecini "postmodern bir darbe" olarak tanımlayan bazı yazarları haklı bulduğunu söyledi.

2000'li yıllar

2000 cumhurbaşkanlığı seçimi
2000 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçimi Türkiye'nin 10. cumhurbaşkanını seçmek üzere TBMM'de düzenlenen seçim sürecidir. Seçim sonucunda TBMM'de grubu bulunan 5 partinin üzerinde mutabakat sağladığı emekli Anayasa Mahkemesi Başkanı Ahmet Necdet Sezer 3. tur sonunda gereken oy sayısının (276) üzerine çıkarak Türkiye'nin 10. Cumhurbaşkanı seçilmiştir. İlk iki turda gereken 2/3 (367) çoğunluğa hiçbir aday ulaşamamıştır. Sezer Cumhurbaşkanlığı görevini 16 Mayıs 2000 tarihinde Süleyman Demirel'den devralmıştır.

Adalet ve Kalkınma Partisi ve Recep Tayyip Erdoğan

12 Aralık 1997 tarihinde Recep Tayyip Erdoğan, Siirt'te yaptığı konuşma gerekçe gösterilerek mahkeme tarafından 21 Nisan 1998 tarihinde Türk Ceza Kanunu'nun 603456868/15154 maddesi gereğince "halkı din ve ırk farkı gözeterek kin ve düşmanlığa açıkça tahrik etmek" suçundan 1 yıl hapis ve 860 milyon TL para cezasına çarptırıldı. Daha sonra sanığın mahkemedeki ve duruşmadaki iyi hâli göz önüne alınarak cezası 10 ay hapis ve 177 milyon TL para cezasına indirildi. Erdoğan Diyarbakır DGM kararına temyiz başvurusu yaptı, ancak Yargıtay 8. Ceza Dairesi 24 Eylül 1998 günü Erdoğan'ın cezasını onadı. Böylece 26 Mart günü Pınarhisar Cezaevi'ne giren Erdoğan 24 Temmuz 1999 günü tahliye oldu.

Fazilet Partisi'nin Anayasa Mahkemesince kapatılmasının ardından "gelenekçi" olarak adlandırılan Milli Görüşçü kanat 2001 yılında Saadet Partisi'ni kurarken "değişimci" ve "ılımlı" olduğu öne sürülen "yenilikçi" kanat ise yine 2001 yılında Recep Tayyip Erdoğan liderliğinde AK Parti'yi kurmuştu.

2002 seçimlerinde %34 oyla iktidara gelen AK Parti'nin genel başkanı Erdoğan, siyasi yasağı nedeniyle seçimlere giremedi ve milletvekili seçilemedi. Bu nedenle seçim sonrası kurulan 58. Hükûmet, Abdullah Gül'ün başkanlığında kuruldu. Bu hükûmet, Erdoğan'ın siyasi yasağının kaldırılması için TBMM'ye yasa teklifi sunuldu. Yasa oy çokluğuyla kabul edildi ancak dönemin Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer tarafından "öznel, somut ve kişisel" olduğu gerekçesiyle veto edildi. Yasa teklifi değiştirilmeden ikinci kez meclise sunuldu. Tekrar kabul edilen yasa bu kez Sezer tarafından onaylandı. Böylece Erdoğan'ın milletvekili seçilmesinin önündeki hukuki engel ortadan kalkmış oldu.

2007 cumhurbaşkanlığı seçimi

16 Mayıs 2000 tarihinde Cumhurbaşkanı seçilen Ahmet Necdet Sezer'in görev süresinin 16 Mayıs 2007 tarihinde dolacak olması nedeni ile yapılacak Cumhurbaşkanlığı seçimi Başbakan Erdoğan'ın muhtemel adaylığına başta CHP olmak üzere diğer siyasi partiler karşı çıkmışlardır.

CHP Erdoğan da dahil olmak üzere 3 ana makamın Millî Görüş adı verilen siyasi İslam akımının temsilcileri tarafından doldurulacağı ve bunun ülkede gerilime neden olacağı, Cumhurbaşkanı'nın tarafsız olması ve toplumsal uzlaşma ile seçilmesi, bu makamın sahibinin Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş felsefesi ve kurallarını içine sindirebilmiş olası gerekçeleri ile başta Erdoğan olmak üzere bu görüşe sahip kişilerin devletin temel nitelikleri ile ters düşeceği fikrini savunarak karşı çıkmıştır.

Cumhurbaşkanlığı seçim sürecinin başlaması ile AK Parti Dışişleri Bakanı Abdullah Gül'ü aday göstermiştir. CHP seçimlerin açılış oturumunda gerekli sayının 367 olması gerektiği, Meclis İçtüzük ihlali yapıldığı gerekçesi ile Anayasa Mahkemesi'ne seçimlerin iptali ve seçim sürecinin durdurulması için müracaat etmiş; Anayasa Mahkemesi aldığı karar ile oturum yeter sayısının 367 olması gerektiği kararını almış ve bunun neticesinde "Türkiye Tarihi'nde görülmemiş bir kararla" TBMM Cumhurbaşkanını seçemediği için erken genel seçime gitmek zorunda kalmıştır.

Cumhuriyet Mitingleri

2007 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçimi öncesinde Millî Görüş kökenli bir siyasetçinin olası cumhurbaşkanı adaylığına karşı 2007 yılının Nisan ve Mayıs aylarında düzenlenen Cumhuriyet Mitingleri, Ankara, İstanbul, İzmir, Manisa, Çanakkale gibi şehirlerde gerçekleştirildi. Mitinglerin duyurulmasında "Cumhuriyetine sahip çık!" mesajı kullanıldı.

2007 genel seçimleri

2007 seçimlerinde, AK Parti %47 ile TBMM'de sandalye çoğunluğunu elde etmiş ve seçim akabinde Başbakan Erdoğan toplumsal uzlaşı içinde olacakları beyanatını vermiştir. TBMM'nin açılması ve Başkanlık seçimlerini takiben Cumhurbaşkanlığı seçim süreci başlamış, AK Parti Abdullah Gül'ün adaylığının devam ettiğini kamuoyuna deklare etmiştir. Bunun üzerine CHP ülkenin erken seçime Abdullah Gül'ün adaylığı sebebi ile gidildiği, AK Parti'nin Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde uzlaşma karşıtı tutumlarının devam ettiği gerekçesi ile oturumlara katılmayacaklarını ve Gül seçildiği takdirde görev süresi boyunca Cumhurbaşkanının hiçbir davetine katılmayacaklarını, ancak Gül'ün seçimini sonucunu da meşruiyet konusu yapmayacaklarını beyan etmiştir.

MHP ise ilk oturuma katılacaklarını ancak kendi adaylarını göstereceklerini seçimden önce ve sonrasında beyan ederek, Kayseri milletvekili Sabahattin Çakmakoğlu'nu Cumhurbaşkanı adayı göstermişlerdir.

DSP ise Erdoğan'ın uzlaşma yanlısı olmayan tutumuna tavır koymak ve Cumhurbaşkanlığının uzlaşı ile seçilen; her kesimi temsil edebilme yeteneğine sahip birisinin olması gerekliliği düşüncesi ile bireysel başvuru yaparak aday olan Eskişehir milletvekili Tayfun İçli'nin adaylığının desteklenmesi kararını almıştır.

2010'lu yıllar

2011 genel seçimleri

2011 seçimlerinde, AK Parti %49,83 ile TBMM'ye 327 milletvekili ile girmiştir. Oy oranı artışına karşın meclise giren milletvekili bir önceki seçime göre azalmıştır. AK Parti hükûmeti 3. kez iktidara gelmiştir. CHP %25,98 oy almıştır.

2014 cumhurbaşkanlığı seçimi

Adaylar için kırk yaşını doldurmuş ve yükseköğrenim yapmış Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) üyeleri veya bu niteliklere ve milletvekili seçilme yeterliğine sahip Türk vatandaşı olma şartı arandı.

Cumhurbaşkanlığına TBMM üyeleri içinden veya Meclis dışından aday gösterilebilmesi en az yirmi milletvekilinin yazılı teklifiyle mümkün oldu. Her bir milletvekili ancak bir aday için teklifte bulunabildi.

2011 genel seçimlerinde, aldıkları geçerli oylar toplamı birlikte hesaplandığında, yüzde onu geçen siyasi partiler ortak aday gösterebildi. Her bir siyasi parti ancak bir aday için teklifte bulunabildi.

16 Haziran 2014 tarihinde Cumhuriyet Halk Partisi lideri Kemal Kılıçdaroğlu ve Milliyetçi Hareket Partisi lideri Devlet Bahçeli TBMM'de düzenledikleri ortak basın toplantısıyla Ekmeleddin İhsanoğlu'nu çatı aday olarak göstereceklerini açıkladılar.

30 Haziran 2014 tarihinde ise, Halkların Demokratik Partisi (HDP) tarafından düzenlenen basın toplantısı ile partinin cumhurbaşkanı adayının HDP Eşbaşkanı Selahattin Demirtaş olduğu açıklandı.

1 Temmuz 2014 tarihinde Adalet ve Kalkınma Partisi'nin cumhurbaşkanı adayının AK Parti Genel Başkanı ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan olduğu açıklandı.

Seçim sonucunda Recep Tayyip Erdoğan %51,79 ile 1., Ekmeleddin İhsanoğlu %38,44 ile 2. ve Selahattin Demirtaş 3. oldu. Recep Tayyip Erdoğan Türkiye'nin 12. cumhurbaşkanı ve halk oyuyla seçilmiş ilk cumhurbaşkanı oldu.

Haziran 2015 genel seçimleri

7 Haziran 2015 tarihinde yapılan genel seçimlerde AK Parti %40,87 ile 1. oldu ve 258 milletvekili kazandı. AK Parti 13 seneden sonra ilk defa tek başına hükûmet kurabilme gücünü kaybetti. Oyu %8,96 oranında, milletvekili sayısı ise 69 sandalye azaldı.

Koalisyon görüşmeleri
Haziran 2015 Türkiye Genel Seçimleri'nde hiçbir partinin salt çoğunluğu bulunmaması üzerine koalisyon hükûmeti kurulması gerekiyordu. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ise görüşmelerin yapılması için görevi sandıktan birinci parti olarak AK Parti Genel Başkanı Ahmet Davutoğlu'na verdi. Ahmet Davutoğlu ilk görüşmeyi CHP ile gerçekleştirdi. İlk olarak heyetler arası yapılan görüşme olumlu geçti daha sonra liderler arasında yapılan ikinci görüşme sonrası Başbakan Ahmet Davutoğlu CHP ile koalisyon görüşmelerinin olumsuz geçtiğini basın açıklamasında bildirdi. Daha sonra MHP ile de görüşen Davutoğlu buradan da olumsuz ayrılarak görevi Cumhurbaşkanı'na iade etti. Cumhurbaşkanı Erdoğan hükûmet kurma yetkisini CHP'ye vermeyerek erken seçim kararı aldı.

Suruç saldırısı

"Kobane'yi Beraber Savunduk, Beraber İnşa Ediyoruz" sloganıyla İstanbul, İzmir, Ankara, Adana ve diğer illerden Şanlıurfa'nın Suruç İlçesi'ne giden Sosyalist Gençlik Dernekleri Federasyonu üyesi 200 genç açıklama yaptığı sırada canlı bomba saldırısına uğradı. Kobani'ye gitmek için hazırlık yapan genç- ler sabah saat 09.00 sıralarında Amara Kültür Merkezi'nin bahçesinde toplu kahvaltı yaptı. Suruç'un karşısında bulunan Kobani kentine gitmek üzere, sadece özel izinle geçiş yapılan Mürşitpınar Sınır Kapısı'na doğru yürüyüşe geçmeyi planlayan grup bunun öncesinde basın açıklaması yaptı. İşte tam bu sırada, açıklama devam ederken saat 11.50'de patlama oldu. Kameraların kaydettiği patlamanın şiddetiyle parçalanan insanların uzuvları ve cesetleri havaya savruldu. Can pazarının yaşandığı patlamanın şiddetiyle çevredeki ev ve işyerlerinin camları da kırıldı.

Seçim Hükûmeti ve Kasım 2015 erken genel seçimleri

Koalisyon görüşmelerinin olumsuz geçmesi ve Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun görevi iade etmesinin ardından 24 Ağustos 2015 tarihinde Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve Meclis Başkanı İsmet Yılmaz bir araya gelerek erken seçim kararını açıkladı. YSK, karar öncesinde, erken seçim kararı alınması hâlinde yasadaki 90 günlük süreyi 30 gün kısaltma yetkisinin bulunduğuna karar vererek karar alınması durumunda seçimlerin 1 Kasım'da yapılmasının mümkün olduğunu duyurmuştu. Hemen aynı gün Resmî Gazetenin mükerrer sayısında yayımlanan kararın ertesi günü, YSK seçim tarihini 1 Kasım 2015 olarak açıkladı.

Seçime kadar gidecek bir hükûmet kurmak üzere Başbakan Ahmet Davutoğlu'nu tekrar görevlendirdi. Anayasa uyarınca TBMM Başkanlığı, partilerin milletvekili sayılarına göre seçim hükûmetindeki kontenjanlarını hesapladı. Buna göre, başbakanlık ve anayasaya göre bağımsız olması gereken 3 bakan haricinde AKP'ye 11, CHP'ye 5, MHP ve HDP'ye üçer bakanlık düştü. CHP ve MHP bakanlıkları reddedeceklerini, HDP ise kabul edeceğini duyurdu. Buna karşın, bakanlık teklifi alanlardan MHP' li Tuğrul Türkeş parti kararının aksine bakanlığı kabul etti, HDP'li Levent Tüzel ise parti kararının aksine kabul etmedi. 31 Ağustos 2015 tarihinde başbakan yardımcılarının görev dağılımı belli oldu.

1 Kasım tarihindeki seçimlerde AKP kaybettiği tüm oyları geri kazanarak %49.5 oy oranıyla yeniden tek başına iktidar oldu.

15 Temmuz 2016 Askerî Darbe Girişimi

15-16 Temmuz 2016 tarihleri arasında saat 21.30 sularında Türk Silahlı Kuvvetleri bünyesinde kendilerini Yurtta Sulh Konseyi olarak tanımlayan bir grup asker tarafından askerî darbe teşebbüsü gerçekleştirilmiştir.

15-16 Temmuz sabahı Türk Silahlı Kuvvetleri ve Emniyet Genel Müdürlüğü personelinin gerçekleştirdiği operasyonlar sonucunda darbe girişimi bastırıldı ve askerler silahları ile birlikte teslim oldu. Olaylar sonucunda 104'ü darbe yanlısı asker olmak üzere 300'den fazla kişi öldü, 1.491 kişi yaralandı, farklı rütbelerden 8.036 asker gözaltına alındı. Yargı ve sivil siyaset mensupları dâhil olmak üzere toplam gözaltı sayısı 10 bini buldu. Bunun yanı sıra askerî, idari ve adli kurumlarda birçok kişi görevden alındı.

2017 anayasa değişikliği
Başkanlık sistemi, ilk olarak 2005 yılında Adalet Bakanı Cemil Çiçek tarafından önerildi ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan tarafından desteklendi. Başkanlık sistemine geçiş Adalet ve Kalkınma Partisi liderleri tarafından birçok kez dile getirildi. 2011 Türkiye genel seçimleri sonrasında konuyla ilgili bir Anayasa değişikliği teklifi Adalet ve Kalkınma Partisi tarafından ortaya atıldı. Ancak Meclis'teki tüm partilerden oluşan Anayasa Komisyonunun çalışmaları sonunda AKP dışındaki partilerin sistem değişikliğine sıcak bakmaması üzerine teklif geri çekildi.

2014 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Recep Tayyip Erdoğan'ın Türkiye cumhurbaşkanı olmasıyla birlikte başkanlık sistemine geçiş tartışmaları hız kazandı ve hem Haziran 2015 genel seçimlerinde hem de Kasım 2015 genel seçimlerinde AK Parti'nin en önemli seçim politikalarından biri oldu. Mayıs 2016'da başbakanlığı ortadan kaldıracak anayasal değişiklik konusunda Erdoğan'la anlaşmazlıklar yaşayan Ahmet Davutoğlu görevden istifa ettirilerek yerine en önemli gündeminin Anayasa değişikliği olduğunu söyleyen Binali Yıldırım geldi. Geçmişte birçok kez başkanlık sistemine karşı olduğunu dile getiren Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkanı Devlet Bahçeli, 15 Temmuz 2016 tarihindeki askerî darbe girişimi sonrasında fikrini değiştirerek Ekim 2016'da değişiklik teklifini Meclis'e getirmesi için Hükûmete çağrı yaptı ve süreçte iş birliği içinde olabileceklerini duyurdu. 16 Kasım günü AK Parti, getirmeyi istediği sistemin adının başkanlık sistemi değil, cumhurbaşkanlığı sistemi adıyla anılacağını duyurdu. Bir aylık görüşmelerin ardından aralık ayında teklif üzerinde anlaşmaya varan iki parti, böylece önerinin referanduma sunulması için gerekli olan Meclis onayı sürecini başlattı. Cumhurbaşkanlığı Hükûmet Sistemi olarak adlandırılan sistem, dünyada tam bir benzeri olmasa da bir tür başkanlık sistemi olarak tasarılaştı.

30 Aralık tarihinde tamamlanan Anayasa Komisyonu çalışmaları sonucunda 21 değişiklikten üçü tekliften çıkarıldı ve 18 madde onaylanmak üzere Meclis'e sunuldu.

20 Ocak 2017 günü tasarının tümü üzerine yapılan son oylamada, beşte üç oranı olan 330'u aşarak 339 oy toplayan Anayasa değişikliği teklifi Meclis'ten geçerek referandum kararı verildi. Ana muhalefetteki Cumhuriyet Halk Partisi, oylamalar sırasında gizli oy kullanılması gerekirken açık oy kullanılması gibi çeşitli usulsüzlükler yaşandığını belirtti. Gerek 9 günlük Anayasa Komisyonu çalışmaları gerek de Meclis'teki görüşmelerin gece gündüz devam edilerek hızlı davranılması, toplumda yeterli tartışılma zamanı olamaması da eleştiri konusu oldu. Ayrıca birbiriyle ilgisiz maddeler bir arada tasarılaşırken gerekli birçok yasanın tasarlanıp yürürlüğe konması ihtiyacı ise "uyum yasaları" kapsamında ileri tarihe bırakıldı.

Tasarı; yürürlükteki parlamenter sistemin kaldırılarak yerine cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemi adıyla bir tür başkanlık sistemi getirilmesini, başbakanlık makamının kaldırılmasını, hükûmetin yetkilerinin cumhurbaşkanına geçmesini, meclisteki vekil sayısının 550'den 600'e çıkarılmasını, Hâkimler ve Savcılar Kurulunun (HSK) yapısında değişiklikler yapılmasını, seçilme yaşının 18'e inmesini, cumhurbaşkanının bundan sonra seçildiği partiyle ilişiğini kesmek zorunda olmamasını, savaş durumu olmadıkça disiplin mahkemeleri dışında askerî mahkeme kurulmasına son verilmesini, meclisin bakanları ve hükûmeti denetleme yetkisinin kaldırılmasını, kanun hükmünde kararname (KHK) çıkarma yetkisinin Bakanlar Kurulundan alınmasını ve cumhurbaşkanına bu yetkinin verilmesini içeriyordu.

16 Nisan Anayasa değişikliği referandumunda Büyük Birlik Partisinin de desteğiyle %51,41 oy oranıyla halk tarafından bu Anayasa değişiklikleri kabul edildi.

2018 cumhurbaşkanlığı seçimi

24 Haziran 2018 tarihinde, Türkiye cumhurbaşkanını seçmek için yapılan erken seçimdir. 6 resmî adayın yarıştığı seçimi Cumhur İttifakı'nın adayı Recep Tayyip Erdoğan kazanmıştır.

2020'li yıllar

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki siyasi partiler listesi
 Türkiye'de genel seçimler
 Yıllara göre Türkiye
 Türk modeli
 Ara rejim

Notlar

Kaynakça
 Atatürk, Mustafa Kemal (1927). Nutuk, Cilt 1-2-3, Türk Devrim Tarihi Enstitüsü, İstanbul 1970.
 Akay, Oğuz (2006). Atatürk'ün Sofrası. Truva Yayınları. ISBN 975-6237-54-6
 Öztürk, Kazım (1992). Atatürk'ün TBMM Açık ve Gizli Oturumlarındaki Konuşmaları, Cilt 1-2, Kültür Bakanlığı-Atatürk Dizisi. ISBN 975-17-0635-1
 Hikmet Bila, CHP 1919-1999, Doğan Kitap, İstanbul 1999.

Siyasi

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Türkiye siyasi tarihi


Catherine Denguiadé, née le  à Fort-Archambault (Afrique-Équatoriale française), est la sixième épouse de Jean-Bedel Bokassa, président de la République centrafricaine devenu empereur de Centrafrique sous le nom de . À ce titre, elle est Première dame de la République centrafricaine du  au  puis impératrice consort de Centrafrique du  au .

Biographie
Catherine Martine Denguiadé naît le  à Fort-Archambault d'un père centrafricain, issu d'une famille aisée, et d'une mère tchadienne. Elle est la troisième d'une famille de quinze enfants. Elle suit sa scolarité primaire à N'Djaména. Ses bons résultats scolaires lui permettent d'obtenir une bourse pour poursuivre ses études secondaires à Bangui, au lycée . En 1963, à l'âge de , elle rencontre par hasard le colonel Jean-Bedel Bokassa, chef d'état-major des armées, alors âgé de , qui est immédiatement attiré par son physique.

Leur mariage est célébré le . Convertie au catholicisme peu avant ses noces, Catherine est la sixième épouse de Bokassa, qui pratique activement la polygamie. Il la préfère néanmoins à ses nombreuses autres épouses. Sept enfants sont nés de leur union, dont le futur prince héritier Jean-Bedel  (né en 1973). Après le renversement de son cousin David Dacko, Bokassa devient président de la République centrafricaine en 1966. Catherine prend une part active à la vie publique du pays et le couple entame une relation d'amitié-protection très critiquée avec le chef d'État français Valéry Giscard d'Estaing.

Le , Bokassa instaure la monarchie afin, selon lui, d'accroître le prestige de l'Afrique centrale dans le monde et s'autoproclame empereur de Centrafrique sous le nom de . Favorite parmi ses épouses, Catherine reçoit le titre d'impératrice. Elle emménage au palais de Berengo, près de Bangui, où elle installe une cour somptueuse.

Le couronnement du couple impérial se déroule le  à la cathédrale Notre-Dame de Bangui.  place sur la tête de l'impératrice une couronne sertie de  dont la Centrafrique est riche. Catherine porte une robe brodée d'or et un manteau d'hermine, et est coiffée d'un diadème fabriqué en France (semblable à celui de Joséphine de Beauharnais). L'empereur est assis sur un immense trône doré en forme d'aigle (symbole de la dynastie), l'impératrice sur un petit trône à sa droite, le prince héritier âgé de  à sa gauche.

L'impératrice accompagne son mari dans tous ses voyages officiels. En 1979, alors que  se trouve en Libye, l'ancien président David Dacko organise un coup d'État avec l'aide de la France, qui conduit à la chute du régime impérial. L'empereur et sa famille s'exilent en Côte d'Ivoire jusqu'en 1985, puis au château français d'Hardricourt, près de Meulan.

Leur relation se détériore progressivement, et Catherine passe les années suivantes à Lausanne. En 1986, Bokassa retourne dans son pays natal, où il est emprisonné puis libéré et gracié. Il meurt d'une crise cardiaque le . L'ancienne impératrice assiste aux funérailles et à l'enterrement près du palais de Berengo, laissé à l'abandon.

Catherine  fait alors le choix de revenir vivre en Centrafrique. Elle acquiert une grande ferme et une plantation de manioc, et se consacre par la suite à la floriculture. Soutenue par le président gabonais Ali Bongo, elle crée la « fondation Catherine-Bokassa » et reçoit la médaille d'honneur de l'État, des mains du président François Bozizé, en .

Honneurs
  Dame Grand-Croix de l'ordre impérial de  ().

Bibliographie

Articles connexes
 Empire centrafricain
 Jean-Bedel Bokassa

Notes et références

Notes

Références

Première dame
Impératrice du XXe siècle
Personnalité féminine centrafricaine
Naissance en août 1949
Naissance en Afrique-Équatoriale française

Catherine Denguiadé


Christie Golden (Atlanta, 21 de novembro de 1963) é uma escritora norte-americana. Ela esteve oito vezes na lista de bestsellers do New York Times. Ela é vencedora de vários prêmios, e é autora de diversos romances e contos nos gêneros de ficção científica, fantasia e terror. Ela também escreveu com o pseudônimo Jadrien Bell.

Carreira
Entre seus muitos projetos estão mais de uma dúzia de romances de Star Trek, mais de uma dúzia para os romances de World of Warcraft e StarCraft da gigante de jogos Blizzard, e três livros para a série Fate of the Jedi, agora concluída, de romances de Star Wars.

Ela lançou a linha de romances Ravenloft da TSR em 1991 com seu primeiro romance – Vampire of the Mists,  e é a criadora do arquétipo do vampiro élfico na ficção de fantasia. Ela também escreveu livros na Assassin's Creed (série de livros).

Sob o nome Jadrien Bell, ela escreveu um thriller de fantasia intitulado AD 999,  que lhe rendeu o prêmio Colorado Author's League de Melhor Romance de Gênero em 1999.

Vida pessoal
Golden nasceu em em Atlanta, Geórgia, EUA. Morou nos estados do Michigan, Virgínia, Colorado, Tennessee e Texas.

Bibliografia
 Instrument of Fate (1996)
 King's Man and Thief (1997)
 A.D. 999 (como Jadrien Bell) (1999)
 The Accidental Knight (2014)
 Valerian and the City of a Thousand Planets (2017)

Assassin's Creed
 Assassin's Creed: Heresy (2016)
 Assassin's Creed: The Official Movie Novelization (2016)

The Final Dance
 The Final Dance Book 1: On Fire's Wings (2003)
  The Final Dance Book 2: In Stone's Clasp  (2005)
 The Final Dance Book 3: Under Sea's Shadow (2007) (somente e-book)

HEX: Shards of Fate
 The Accidental Knight (2014)

Invasion America
 Invasion America (1998)
 Invasion America: On the Run (1998)

Ravenloft
 Ravenloft: Vampire of the Mists (1991)
 Ravenloft: Dance of the Dead (1992)
 Ravenloft: The Enemy Within (1994)

StarCraft
 StarCraft II: Devil's Due (2011)
 StarCraft II: Flashpoint (2012)

StarCraft: The Dark Templar Saga
 StarCraft: The Dark Templar Saga: Firstborn (2007)
 StarCraft: The Dark Templar Saga: Shadow Hunters (2007)
 StarCraft: The Dark Templar Saga: Twilight (2009)

Star Trek: Gateways
 Star Trek: Voyager: Gateways Book 5: No Man's Land 2001
 Star Trek: Gateways Book 7: What Lay Beyond: In the Queue (2001)

Star Trek: The Next Generation
 Star Trek: The Next Generation: Double Helix Book 6: The First Virtue (com Michael Jan Friedman) (1999)

Star Trek: The Original Series
 Star Trek: The Last Roundup (2002)

Star Trek: Voyager
 Star Trek: Voyager #6: The Murdered Sun (1996)
 Star Trek: Voyager #14: Marooned (1997)
 Star Trek: Voyager #16: Seven of Nine (1998)
 Star Trek: Voyager: Endgame, (com Diane Carey) (2001)
 Star Trek: Voyager: Homecoming (2003)
 Star Trek: Voyager: The Farther Shore (2003)

Star Trek: Voyager: Dark Matters Trilogy
 Star Trek: Voyager #19: Dark Matters #1: Cloak and Dagger (2000)
 Star Trek: Voyager #20: Dark Matters #2: Ghost Dance (2000)
 Star Trek: Voyager #21: Dark Matters #3: Shadow of Heaven (2000)

Star Trek: Voyager: Spirit Walk
 Star Trek: Voyager: Spirit Walk Book 1: Old Wounds (2004)
 Star Trek: Voyager: Spirit Walk Book 2: Enemy of My Enemy (2004)

Star Wars
 Star Wars: Fate of the Jedi: Omen (2009)
 Star Wars: Fate of the Jedi: Allies (2010)
 Star Wars: Fate of the Jedi: Ascension (2011)
 Star Wars: Dark Disciple (2015)
 Star Wars: Battlefront II: Inferno Squad (2017)
Star Wars: The Bucket (conto) publicado em Star Wars: From a Certain Point of View, (2017)
The Truest Duty (conto) publicado em Star Wars: From a Certain Point of View: The Empire Strikes Back (2020)

World of Warcraft
 Warcraft: Lord of the Clans (2001)
 World of Warcraft: Rise of the Horde (2006)
 World of Warcraft: Beyond the Dark Portal (com Aaron Rosenberg) 2008)
 World of Warcraft: Arthas: Rise of the Lich King (2009)
 World of Warcraft: The Shattering: Prelude to Cataclysm (2010)
 World of Warcraft: Thrall: Twilight of the Aspects (2011)
 World of Warcraft: Jaina Proudmoore: Tides of War (2012)
 World of Warcraft: War Crimes 2014)
 Warcraft: Durotan: The Official Movie Prequel (2016)
 Warcraft: The Official Movie Novelization (2016)
 World of Warcraft: Before the Storm (2018)
 World of Warcraft: Exploring Azeroth - Eastern Kingdoms (2020)
 World of Warcraft: Sylvanas (2022)

Ver também
 Assassin's Creed (série de livros)
 StarCraft (série de livros)
 :en:List of Star Trek novels Lista de livros do Star Trek, na wikipedia em inglês.
 Lista de livros de Star Wars
 Warcraft#Livros - Série de livros do Universo Warcraft

Ligações externas

 Christie Golden no Fantastic Fiction

Naturais de Atlanta
Nascidos em 1963
Alunos da Universidade da Virgínia
Pessoas vivas
Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Escritores de ficção científica dos Estados Unidos

Christie Golden


Toddar (fræðiheiti: Todidae) eru fuglar sem tilheyra ættbálki meitilfugla.

Heimild

Meitilfuglar

Toddar


ගොන් ලාඩම් යනු, කරත්ත බඳින ගොනුන්ගේ කුර ගෙවීම වැලැක්වීමට සැලසුම් කළ ලෝහයෙන් තනන පය පළඳනාවක් වේ.

ලාඩම්

ගොන් ලාඩම්


Kutsal Emanetler (Emanat-i Mübareke), Hz. Muhammed'e, sahabelerine ve İslam'daki bazı peygamberlere ait olduğuna inanılan, İslam'da kutsal sayılan eşyalardır. Yavuz Sultan Selim'in 1517'de Mısır'ı fethinden sonra İstanbul'a getirilmiş, bir bölümü de İslam ülkelerinden derlenmiştir. Kutsal emanetler Topkapı Sarayı içerisinde bulunan Has Oda'nın Mukaddes Emanetler Dairesi'nde korunmakta ve sergilenmektedir.

Topkapı Sarayı Arzhane'de Sergilenen Kutsal Emanetler
 Hırka-i Saâdet
 Hırka-i Saâdet'in saklı olduğu altın sandık
 Muhammed'in ayak izi
 Muhammed'in sakalı
 Muhammed'in Uhud Savaşı'nda kırılan dişinin bir parçası (Dendan-ı Saadet)
 Muhammed'in kabir toprağı
 Muhammed'in mührü (Mühr-ü Saadet)
 Muhammed'in sandaletleri (Nal-ı Saadet)
 Muhammed'in kılıcının kabzası
 Muhammed'in kılıçları
 Muhammed'in oku ve yayı
 Muhammed'in bir "yalancı peygambere" gönderdiği mektup (Name-i Saadet)
 Muhammed'in kızı olan Fatıma'nın seccadesi, hırkası ve gömleği
 Sancak-ı Şerif
 Sahabe-i Kiram'ın kılıçları
 Hacerü'l-Esved muhafazası
 Kâbe'nin altın su oluğu
 Kâbe'nin anahtarı ve kilitleri
 Kâbe'nin kapılarından biri
 Mescid-i Nebevi'nin maketi
 Mescid-i Aksa'nın maketi
 Davud'un kılıcı
 İbrahim'in tenceresi
 Musa'nın asası
 Yusuf'un cübbesi
 Yahya'nın kol kemiği
 Gasl-i Nebevî Suyu

Kaynakça

İslami nesneler
Topkapı Sarayı Müzesi

Kutsal Emanetler


An Racemobambos gibbsiae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Stapf, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard Eric Holttum. An Racemobambos gibbsiae in nahilalakip ha genus nga Racemobambos, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Racemobambos

Racemobambos gibbsiae


كأس العالم للسيدات تحت 20 سنة 2010 ستستضيفها ألمانيا من 15 يوليو و حتى 1 أغسطس. ستة عشر منتخب، من 6 قارات، سيشاركون في البطولة النسائية. ألمانيا التي لها مكانة مضمونة بوصفها الدولة المضيفة.

ملاعب البطولة

المنتخبات المشاركة

دور المجموعات

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

المجموعة الثالثة

المجموعة الرابعة

مرحلة خروج المغلوب

ربع النهائي

الهدافات
6 أهداف

  أليكساندرا بوب

5 أهداف

  جي سو يون

4 أهداف

  سيدني ليرو

 3 أهداف

  مارينا ماكانزا

  انطونيا غورانسون

هدفين

  دانيالا مونتويا
  مارينا هيجرينغ

  إليزابيث كودجو
  مانا إيوابوشي

  ريناي سويلار
  ديزير أوبارانوزي

هدف

  رافاييلا
  لادي أندراد
  مليسا أورتيز
  يوريلي رينسون
  كاثرين ألفارادو
  كارولينا فينيغاس
  كايريس هاروب
  بولين كرامير
  سيلفيا أرنولد
  سفينيا هوث

  دزينيفر ماروزان
  ديبوراه أفريي
  ميغومي تاكاسي
  هو أون بيول
  كيم أون هيانغ
  يون هيون هي
  كيم جين يونغ
  لي هيون يونغ

  كيم ناراي
  شارلين كورال
  نايلي رانغل
  بريدجت أرمسترونج
  هانا ويلكينسون*
  آماراشي أوكورونكو
  زكية بيواترز
  كريستي ميويس

خطأ في مرماه
  ريناي سويلار (أمام اليابان)

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 لوائح البطولة

أحداث أغسطس 2010 الرياضية في أوروبا
أحداث يوليو 2010 الرياضية في أوروبا
بطولات كأس العالم تحت 20 سنة لكرة القدم للسيدات
كأس العالم للسيدات تحت 20 سنة
كرة القدم للسيدات في 2010
كرة قدم ألمانية نسائية في 2009-10
كرة قدم الشباب في 2010
مسابقات كرة قدم نسائية دولية تستضيفها ألمانيا
منافسات كرة قدم نسائية
أحداث يوليو 2010 الرياضية في ألمانيا
أحداث أغسطس 2010 الرياضية في ألمانيا

كأس العالم للسيدات تحت 20 سنة 2010


මයික්‍රොසොෆ්ට් වන්නෝට්(Microsoft OneNote) යනු ඩිජිටල් නෝට්බුක්(Digital Notebook) එකකි . එය පරිශීලකයින්ගේ සටහන්, චිත්‍ර, තිර පිටපත් සහ ශ්‍රව්‍ය විවරණ එකතු කරයි. සටහන් අන්තර්ජාලය හරහා හෝ ජාලයක් හරහා වෙනත් මයික්‍රොසොෆ්ට් වන්නෝට් භාවිතා කරන්නන් සමඟ බෙදා ගත හැකිය.

මීට පෙර, මයික්‍රොසොෆ්ට් ඔෆිස් කට්ටලයේ කොටසක් ලෙස මයික්‍රොසොෆ්ට් වන්නෝට් ලබා ගත හැකි විය. මයික්‍රොසොෆ්ට් විසින් මැකෝස්, වින්ඩෝස් 10, iOS සහ ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් සඳහා නොමිලේ, තනිවම යෙදුමක් ලෙස මයික්‍රොසොෆ්ට් වන්නෝට් අනුවාදයන් ප්‍රකාශයට පත් කරයි.  මයික්‍රොසොෆ්ට් වෙබ් සඳහා වන් ඩ්‍රයිව් සහ ඔෆිස් හි කොටසක් ලෙස වන් - නෝට් හි වෙබ් පාදක අනුවාදයක් සපයයි; මෙම අනුවාදය වෙබ් බ්‍රව්සරයක සටහන් සංස්කරණය කිරීමට පරිශීලකයින්ට හැකියාව ලබා දෙයි.

මයික්‍රොසොෆ්ට් ඔෆිස්
මයික්‍රෝසොෆ්ට්
පරිගණක මෘදුකාංග
තොරතුරු තාක්ෂණය

මයික්‍රොසොෆ්ට් වන්නෝට්


تشارلي ديفيز  هو لاعب كرة قدم أمريكي ولد 25 يوليو 1986 في مدينة مانشستر بولاية نيوهامشير الأمريكية يلعب لمنتخب أمريكا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أفارقة أمريكيون في القرن 20
أفارقة أمريكيون في القرن 21
أمريكيون من أصل غامبي
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 20
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 21
رياضيون أمريكيون أفارقة في القرن 21
رياضيون أمريكيون من أصل إفريقي
رياضيون من أصل غامبي
رياضيون من مانشستر (نيوهامبشير)
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بثلهام ستييل
لاعبو بطولة دوري كرة القدم المتحدة
لاعبو دوري السوبر الدنماركي
لاعبو دي سي يونايتد
لاعبو سوشو
لاعبو فيلادلفيا يونيون
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كأس الكونكاكاف الذهبية 2009
لاعبو كرة قدم أفارقة أمريكيون
لاعبو كرة قدم أمريكيون
لاعبو كرة قدم أمريكيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم أمريكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية أمريكيون
لاعبو كرة قدم رجالية أمريكيون أفارقة
لاعبو كرة قدم رجالية أمريكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السويد
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم مغتربون في السويد
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من نيوهامشير
لاعبو كوبا أمريكا 2007
لاعبو منتخب الولايات المتحدة لكرة القدم
لاعبو منتخب الولايات المتحدة لكرة القدم للرجال تحت 20 سنة
لاعبو منتخب الولايات المتحدة لكرة القدم للرجال تحت 23 سنة
لاعبو نادي راندرس
لاعبو نادي هاماربي
لاعبو نيو إنجلاند ريفولوشن
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1986
مواليد في مانشستر (نيوهامبشير)

تشارلي ديفيز


Dry Creek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Dry Creek Township (Howell County, Missouri)
 Dry Creek Township (Maries County, Missouri)

Dry Creek Township


Pasionska baština, hrvatska je udruga koja njeguje pasijsku tradiciju održavanjem godišnjih Pasionskih svečanosti u korizmi s kulturnim i umjetničkim događajima diljem Hrvatske, pod krilaticom »Muka kao nepresušno nadahnuće kulture«. Utemeljena je 1991. godine. Članica je Europassiona.

Pasionske svečanosti predstavljaju niz književnih, likovnih, glazbenih, kazališnih, filmskih, fotografskih i inih kulturnih događaja (izložbi, koncerata, predstavljanja knjiga) okupljenih oko teme Kristove Muke (Pasije):

Jedan je od ciljeva Udruge, a i samih Svečanosti, pronalaženje, istraživanje i očuvanje te izvedbeno oživljenje tema Kristove patnje, smrti i Uskrsnuća temeljem raznovrsnih izvora iz svih dijelova Hrvatske i među Hrvatima izvan domovine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice
 Društvene mreže: Facebook, Instagram i YouTube

Hrvatske udruge
Hrvatska kulturna baština
Katoličanstvo u Hrvatskoj
Manifestacije u Hrvatskoj
Kršćansko kazalište

Pasionska baština


An Egeria in uska genus han Liliopsida. An Egeria in nahilalakip ha familia nga Hydrocharitaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Egeria

Egeria


Čongarski tjesnac je kratki, plitki, uski tjesnac koji razdvaja istočni i zapadni dio Sivaša, plitki lagunski sustav koji odvaja Krim od kopna, istočno od Perekopske prevlake.

Pregled
Tjesnac je dug oko 300 metara, a širina mu varira od 80 do 150 metara. More u tjesnacu pliće je od 3 metra. Tjesnac dijeli poluotok Čongar na sjeveru (na ukrajinskom, na njemu je selo Čongar) od poluotoka Tup-Dzhankoi na jugu (na Krimu). Dva mosta prelaze tjesnac. Na jednom je ukrajinska autocesta M18, koja je dio europske rute E105 od sjeverne Norveške do Jalte. Drugi most je napušten.

Tijekom ruskog građanskog rata Čongarski tjesnac bio je jedno od mjesta napada tijekom akcije Perekop-Čongar u studenom 1920. godine, a prešla ga je sovjetska 30. streljačka divizija. Operacija je rezultirala sovjetskim zauzimanjem Krima i prisilila na konačnu evakuaciju Wrangelove Bijele armije i kraj građanskog rata na jugu.

Od aneksije Krima od strane Ruske Federacije 2014. tjesnac Chongar čini dio faktičke granice između Ukrajine i Republike Krim i militariziran je.

Izvori

Tjesnaci u Azovskom moru
Tjesnaci u Ukrajini
Vodene mase na Krimu

Čongarski tjesnac


Christoph Cluse (* 8. September 1964 in Erle (Raesfeld)) ist ein deutscher Historiker für Mittelalterliche Geschichte.

Leben
Christoph Cluse studierte die Fächer Geschichte und Anglistik an den Universitäten Heidelberg, Trier und Leeds. Seine Promotion erfolgte 1998 in Trier zu den Juden in den mittelalterlichen Niederlanden. Seit 1997 ist er Geschäftsführer bzw. Referent der Geschäftsführung des Arye-Maimon-Instituts für Geschichte der Juden, mit einer Unterbrechung von 2003 bis 2007. In dieser Zeit war er Postdoc-Stipendiat im Graduiertenkolleg 846 "Sklaverei – Knechtschaft und Frondienst – Zwangsarbeit" an der Universität Trier und wissenschaftlicher Mitarbeiter im DFG-Projekt "Forschungen zur Sozialgeschichte der mediterranen Sklaverei im Mittelalter". Von 2007 bis 2009 leitete er gemeinsam mit Reuven Amitai von der Hebräischen Universität Jerusalem das Forschungsprojekt "Slavery in the Later Medieval Mediterranean".

Cluse ist Mitherausgeber der Reihen "Cultural Encounters in Late Antiquity and the Middle Ages", die bei Brepols Publishers erscheint, "Forschungen zur Geschichte der Juden" (Hahnsche Buchhandlung) sowie der "Studien und Texte" des Arye Maimon-Instituts (Kliomedia). Er ist Vorstandsmitglied und Schatzmeister der Gesellschaft zur Erforschung der Geschichte der Juden e.V. (GEGJ).

Seine Forschungsinteressen gelten der Geschichte der Juden im Mittelalter, der Motivgeschichte antijüdischer Stereotype, Predigten als Quellen zur mittelalterlichen Geschichte sowie der Sklaverei im hohen und späten Mittelalter, insbesondere im städtischen Umfeld Nord- und Mittelitaliens. Zurzeit widmet er sich einem Buchprojekt zur "Rechenhaftigkeit" im Mittelalter am Beispiel des Zinseszins-Problems.

Schriften
 Monografien
 Darf ein Bischof Juden zulassen? Die Gutachten des Siffridus Piscator OP zur Auseinandersetzung um die Vertreibung der Juden aus Mainz. Trier: Kliomedia, 2013. ISBN 978-3-89890-185-7.
 Studien zur Geschichte der Juden in den mittelalterlichen Niederlanden. Hannover: Hahn, 2000. ISBN 3-7752-5619-9.

 Herausgeberschaften
 Europas Juden im Mittelalter. Beiträge des internationalen Symposium in Speyer vom 20. bis 25. Oktober 2002. Trier: Kliomedia, 2004. ISBN 3-89890-081-9.
 The Jews of Europe in the Middle Ages (Tenth to Fifteenth Centuries). Proceedings of the International Symposium, Speyer, 20-25 October 2002. Turnhout: Brepols, 2004. ISBN 2-503-51697-1.
 zusammen mit Alfred Haverkamp und Israel Jacob Yuval: Jüdische Gemeinden und ihr christlicher Kontext in kulturräumlich vergleichender Betrachtung (5.–18. Jahrhundert). Internationale Konferenz an der Universität Trier, 18.–22. Oktober 1999. Hannover: Hahn, 2003. ISBN 3-7752-5622-9.
 zusammen mit Friedhelm Burgard und Alfred Haverkamp: Liber Amicorum necnon et amicarum für Alfred Heit. Beiträge zur mittelalterlichen Geschichte und geschichtlichen Landeskunde. Trier: Verlag Trierer Historische Forschungen, 1996. ISBN 3-923087-27-6.

 Artikel
siehe Liste beim OPAC der RI

 Übersetzung
 Joseph Shatzmiller: Shylock geht in Revision. Juden, Geldleihe und Gesellschaft im Mittelalter. Aus dem Englischen, Trier: Kliomedia, 2007. ISBN 978-3-89890-121-5.

Weblinks
 Seite von Christoph Cluse an der Universität Trier

 Veröffentlichungen von Christoph Cluse im OPAC der Regesta Imperii
 Homepage des AMIGJ

Mittelalterhistoriker
Deutscher
Geboren 1964
Mann

Christoph Cluse


Skutull.is var héraðsfréttamiðill á Vestfjörðum með höfuðstöðvar á Ísafirði. Vefurinn var starfræktur frá 2007 til seinni parts árs 2016 og var gefinn út af Rauðir pennar ehf. Fyrsti formaður ritstjórnar vefsins var Ólína Þorvarðardóttir.

Heimildir

Ytri tenglar
Skutull.is á Vefsafn.is

Stofnað 2007
Lagt niður 2016
Ísafjarðarbær
Íslenskar vefsíður

Skutull.is