Statuia lui A'a din Rurutu (în engleză: Statue of A'a from Rurutu) este o sculptură de lemn faimoasă a zeului A'a, ce a fost făcută în insula Rurutu din Oceanul Pacific. În secolul al XIX-lea, insularii au dăruit sculptura Societații Londoneze Misionare. Figurina lui A'a este cunoscută ca fiind una dintre cele mai fine sculpturi polineziene, iar în secolul al XXI-lea sculptura, conform Juliei Adams (custodele colecției artei Oceanice de la British Museum) "o celebritate internațională". Ea are 1,17 metri în înălțime și datează de dinainte de 1821 (probabil din 1591 - 1647)

Descriere

Statuia lui A'a este figurină antropomorfă care are 117 de centimetri în înălțime și 36 de centimetri în lungime. Conform lui Alfred Gell, ea este "fără îndoială cel mai rafinat exemplar existent al sculpturii polineziene". Sculptura este goală pe dinauntru. Statuia nu are tălpi și nu se știe dacă avea atunci când a fost sculptată. Picioarele statuii sunt puțin îndoite. Genunchii și partea dreaptă a fundului sunt degradate, iar penisul s-a distrus complet. În timp ce restul deteliorărilor pot să fie puse pe seama timpului, penisul pare să fi fost distrus intenționat.

30 de figurine mici au fost sculptate pe suprafața statuii. Majoritatea lor sunt poziționate astfel încât să marcheze caracteristicile corpului uman (ca ochii, nasul și gura), unele nemarcând. Figurinele sunt sculptate în două stiluri diferite, 16 dintre ele au brațele deasupra torsului, în timp ce 14 au brațele și picioarele întinse pe suprafața statuii. E posibil ca stilurile astea două să reprezinte forme feminine și musculine. Figurinele sunt distruibuite simetric pe suprafața statuii lui A'a, cu excepția celor din partea de jos a abdomenului, unde pe partea dreaptă e o figurină întinsă iar pe partea stângă e una cu mâinile pe tors. Nu e clar dacă asimetria asta simbolizează ceva.

Istorie
Cea mai veche consemnare despre A'a datează din 1821, atunci când statuia le-a fost prezentată misionarilor din insula Raiatea. Ea a fost adusă din Rurutu, insula pe care a și fost făcută, însă ar putea să fie mai veche decât se credea inițial. O datare cu rdiocarbon a dezvăluit în 2015 că statuia ar fi fost făcută între aproximativ 1591 și 1647. Conform tradiției rurutuene, figurina ar trebui să fie făcută din lemn de pua keni keni (Fagraea berteriana), nativ insulelor din estul Pacificului, dar în urma unor studii din 2015 s-a determinat că ar fi cel mai probabil lemn de Santalum insulare. Probabil că pentru realizarea statuii lui A'a sau folosit unelte cu lame sau vârfuri de piatră. Dacă ea chiar a fost făcută după sosirile europenilor în Polinezia în anii' 1760 ar fi putut să fi fost folosite și unelte de fier. E posibil ca pentru finisarea figurinei să fi fost folosite bucațele de piele de rechin, scoici și ulei de cocos.

În 1821, figurina a fost dată Societații Londoneze Misionare, gest considerat un simbol al convertirii insularilor la creștinism. Începând cu 1890, Societatea Londoneză Misionară donează o mare parte a colecției ei de artă polineziană British Museumului (inclusiv Statuia lui A'a, ea fiind primită în 1911). Momentan nu este expusă, dar începând cu anii' 80 a fost trimisă în expoziții de-a lungul lumii, incluzând New York, Canberra, Paris și Londra.

Context

Operele de artă obținute de British Museum de la Societatea Londoneză Misionară sunt unele dintre cele mai cunoscute lucrări polineziene, inclusiv Statuia lui A'a. Figurina unei zeități din Rarotonga, care se află de asemenea la British Museum, are 3 figurine umanoide mici sculptate în relief pe torsul ei, similar cum A'a are 30 de figurine mici pe el.

Scop
Atunci când statuia a fost adusă misionarilor în 1821, 24 de "zei mici" au fost găsiți în cavitatea din interiorul statuii. S-a crezut pentru o perioadă lungă de timp că figurina lui A'a fost relizată doar ca să găzduiască zeii ăștia mici. Totuși, mărimea și forma cavității sugerează că ea ar fi fost creată ca să țină alte obiecte, acei mici zei putândsa fie ținuți într-un spațiu mult mai simplu.

Copii
Copii ale Statuii lui A'a au fost achiziționate de unii oameni, inclusiv artiști ca Roland Penrose, Pablo Picasso, sau Henry Moore.

Vezi și
 British Museum (muzeul în care se află statuia lui A'a)
 Figurina unei zeități din Rarotonga (un alt exemplar rafinat de artă oceanică, expus tot în British Museum)
 Arta Oceaniei

Referințe

Sculpturi
Sculpturi polineziene
Sculpturi din British Museum
Exponate din British Museum

Statuia lui A'a din Rurutu


Sancak, sandjak eller sanjak, (tyrkisk for «fane»; udtales /sɑndʒɑk/; undertiden også liva) var i Det osmanniske rige en administrativ underinddeling af en region (vilajet).

Litteratur
 Encyclopaedia of Islam s. v. SANDJAK.
 Andreas Birken: Die Provinzen des Osmanischen Reiches (= Beihefte zum Tübinger Atlas des Vorderen Orients. Reihe B: Geisteswissenschaften. Nr. 13). Reichert, Wiesbaden 1976, .

Osmanniske Rige
Subnationale enheder
Tyrkiske ord og vendinger

Sandjak


Sjevernoirski nogometni savez (eng.: Irish Football Association (IFA)) je glavno nogometno tijelo Sjeverne Irske.
Osnovan je 1880. i samo savezi Englske, Škotske i Walesa su stariji. FIFA-i se pridružuje 1911. g. Sjevernoirski nogometni savez je jedan od osnivača UEFA-e.

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Nogomet u Sjevernoj Irskoj
Nacionalni nogometni savezi

Sjevernoirski nogometni savez


Arganchy () is a commune in the Calvados department in the Normandy region of northwestern France.

The inhabitants of the commune are known as Arganchois or Arganchoises

Geography
Arganchy is located in the area of Bessin in the valley of the Gourguichon Stream some 6.5 km south-west of Bayeux and 7 km north-east of Castillon. Access to the commune is by the D192 road from Subles in the west passing through the commune north of the village and continuing east to join National Highway N13 east of Monceaux-en-Bessin. The village is reached by the country road L'Eglise running off the D192. The D572 highway runs through the north-western corner of the commune with an exit onto the D192 at Subles. Apart from the village there are also the hamlets of La Mauvielle, Saint-Amator, La Petite Flague, and Les Feffes in the commune. The commune is entirely farmland.

The Cayennes Stream flows from the south to join the Gourgichon Stream east of the village which flows west to join the Drôme at Aprigny (Agy).

Toponymy
The name Arganchy appears as Archenceium in 1198.

The origin of the name is attributed to the anthroponym Argentius: Latin according to René Lepelley or Gaulish according to Albert Dauzat and Charles Rostaing.

History
In 1829 Arganchy (with 285 inhabitants in 1821) absorbed Saint-Amator (with 52 inhabitants) east of its territory.

Administration

List of Successive Mayors

The council is composed of eleven members including the mayor and two deputy mayors.

Population

Economy
At a place called La Grande Abbaye there is a natural camping ground.

Sites and Monuments
The Parish church of Saint-Radegonde dates from the 17th century. It contains three items which are registered as historical objects:
A Tabernacle (18th century)
A Retable (1670-1680)
An Altar, Tabernacle, and Retable (18th century)
A Lavoir (Public laundry): a concert venue (for the choir).
La Forte Main, north of Saint-Amator, where counterfeit coins were once made.

See also
Communes of the Calvados department

References

External links
Arganchy on Géoportail, National Geographic Institute (IGN) website
Arganchy on the 1750 Cassini Map

Communes of Calvados (department)

Arganchy


James William Van Der Beek (; born March 8, 1977) is an American actor. Known for his portrayal of Dawson Leery on The WB's Dawson's Creek (1998–2003), he also played a fictionalized version of himself on the cult ABC sitcom Don't Trust the B---- in Apartment 23 (2012–2013), starred on CSI: Cyber as FBI Agent Elijah Mundo (2015–2016), and appeared as Matt Bromley on the first season of the FX drama Pose (2018). His film credits include Varsity Blues (1998), Texas Rangers (1999), The Rules of Attraction (2002), Formosa Betrayed (2009), Labor Day (2013), and Bad Hair (2020).

Early life and stage career
Van Der Beek was born in Cheshire, New Haven County, Connecticut, son of Melinda (née Weber) (1950-2020), a former dancer and gymnastics teacher, and husband James William Van Der Beek, a cellular phone company executive and former minor league baseball pitcher. He is partly of Dutch ancestry; his last name translates to "from the creek".

Van Der Beek played the role of Reuben in his middle school production of Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat.  At the age of 15, he asked his mother to take him into New York City to get an agent and try his hand in professional acting. He made his professional debut off-Broadway at age 16 in 1993 in the New York premiere of Edward Albee's play Finding the Sun with the Signature Theatre Company. He played the role of "Fergus". Both he and the production, which was also directed by Albee, received positive reviews. A decade later, in 2003, he appeared again off-Broadway, briefly, in the play Rain Dance.

Aged 17, while still in high school at Cheshire Academy, he performed in the musical Shenandoah at the Goodspeed Opera House, and made his feature film debut as a sadistic bully in Angus (1995) and shot a small role in the independent film I Love You, I Love You Not (1996).

He attended Drew University, on an academic scholarship, where he participated in an all-male a cappella group, but dropped out once Dawson's Creek was picked up to series. He performed at the Vineyard Theater in New York in Nicky Silver's play, My Marriage to Ernest Borgnine, and he played a supporting role in the independent film Cash Crop, which was originally shot in spring of 1997 and originally titled Harvest until released in 2001.

Television and film career
In early 1997, Van Der Beek auditioned for three television pilots. One of them was for the fledgling WB Network show Dawson's Creek. Van Der Beek won the title role of Dawson Leery, and the show's 1998 debut was a success that helped to establish the network and its cast. The series ran for six seasons and was syndicated worldwide. In 1999, he starred in the teen football drama Varsity Blues, which held the number 1 spot at the U.S. box office for its first two weeks. He won an MTV Movie Award for his role.

Around this time he was selected one of People magazine's "50 Most Beautiful People in the World", and he appeared in several other films, including Texas Rangers, Scary Movie, and Jay & Silent Bob Strike Back, playing himself playing Jay in the film within the film opposite Jason Biggs as Silent Bob. In 2002, he played Sean Bateman (younger brother of American Psycho protagonist Patrick Bateman) in the film adaptation of the novel The Rules of Attraction by Bret Easton Ellis, written and directed by Roger Avary. The film was an initial box office failure, but found a cult following on DVD.

In 2006, he appeared on the Direct-to-DVD thriller The Plague, which was produced by Clive Barker and was panned by critics. After Dawson's Creek ended in 2003, he returned to off-Broadway, in Lanford Wilson's Rain Dance. He completed an unproduced screenplay titled Winning. Since then, he made a few appearances on television, including a role on Ugly Betty. In 2007, he guest-starred in a two-part episode of the series Criminal Minds, playing a serial killer with dissociative identity disorder called Tobias Hankel who kidnaps and drugs one of the main characters, Spencer Reid. In 2008, he made a guest appearance on How I Met Your Mother, in which he played Simon, one of Robin Scherbatsky's early boyfriends, multiple times.

In 2008, he began a recurring role on One Tree Hill as a filmmaker who was largely the satirical opposite of Dawson Leery. He appeared in an episode of the fifth season of Medium. In 2009, he portrayed real life kidnapper Anthony Steven "Tony Zappa" Wright in the Lifetime network television film Taken In Broad Daylight. In 2009, he won Best Actor at the 8th Annual San Diego Film Festival for his portrayal of FBI agent Jake Kelly working in Taiwan in the political thriller Formosa Betrayed, which also won Best Picture. The film was distributed theatrically in the United States starting February 26, 2010.

On January 5, 2010, TVGuide.com confirmed that Van Der Beek had been cast in a major recurring role on the television series Mercy. He played Dr. Joe Briggs, the new womanizing ICU chief who harbors a dark secret. He starred alongside Rhona Mitra, Josh Lucas, and Jon Hamm in the Anders Anderson thriller film Stolen.

In 2011, he portrayed Kesha's nemesis in her music video for "Blow". He portrayed a fictionalized version of himself on the television series  Don't Trust the B---- in Apartment 23. The show debuted to critical praise, with Van Der Beek earning particularly good notices for his comic timing and sendup of his own image. The show was cancelled after two seasons, but remains popular on Netflix and on Logo TV which picked it up in syndication.

On March 4, 2015, he began his role as Senior Field Agent Elijah Mundo on CSI: Cyber. In 2017, Van Der Beek appeared in the British comedy series Carters Get Rich. He made a cameo in the film Downsizing (2017), starring Matt Damon, and voices Boris Hauntley in the Disney Junior show Vampirina.

As a writer, Van Der Beek co-created, wrote, produced and starred in What Would Diplo Do?, in which he portrays producer and DJ Diplo. It was Van Der Beek's first foray as show runner of a series. The show debuted on Viceland to positive reviews, both for the writing and Van Der Beek's performance, was called, "The Veep of DJ Culture" by the L.A. Times and scored 90% on Rotten Tomatoes

In 2019 Van Der Beek was cast in the Emmy-nominated Pose as Matt Bromley  on FX, a role he played for one season.

Van Der Beek joined the cast of the 28th season of Dancing with the Stars. He was paired with professional dancer Emma Slater. A surprisingly good dancer, Van Der Beek was consistently scored in the top spot and favored to win until he was eliminated in the semi-finals, finishing in fifth place. That night, he revealed that his wife, Kimberly, had suffered a miscarriage forty-eight hours prior. The judges scored him lowest, and then, in a decision that was controversial with fans, sent him home.

Personal life

First marriage
Van Der Beek was previously married to actress Heather Ann McComb from 2003 until their separation in April 2009. Van Der Beek filed for divorce in the fall of that year, which was finalized and enforced in spring 2010.

Second marriage
Van Der Beek married business consultant Kimberly Brook on August 1, 2010, in a small ceremony at the Kabbalah Center near Dizengoff Plaza in Tel Aviv, Israel. The couple have six children: Olivia (born September 25, 2010), Joshua (born March 13, 2012), Annabel (born January 25, 2014), Emilia (born March 23, 2016),, Gwendolyn (born June 15, 2018), and Jeremiah (born October 2021).

Van Der Beek had also spoken in some detail about a miscarriage they suffered in November 2019, just a month after announcing they were pregnant. Following the birth of their sixth child he disclosed that they had actually suffered two 17+ week losses, explaining in a November 22, 2021 announcement on Instagram  that the couple had waited five weeks to publicly announce the arrival of Jeremiah, as they had not wanted to disclose the pregnancy any earlier.

In September 2020, they announced that they were leaving Los Angeles and moving to Texas.

Filmography

Television

Film

Awards and nominations
MTV Movie Awards

|-
||1999
|| Varsity Blues
|Best Breakthrough Male Performance
|
|-
|2001
|Scary Movie
|Best Cameo in a Movie
|
|}

Teen Choice Awards

|-
|rowspan="2"|1999
|| Dawson's Creek
|Choice TV Actor
|
|-
|| Varsity Blues
|Choice Movie Breakout Star
|
|-
|2012
|Don't Trust the B in Apt 23
|Choice TV: Male Scene Stealer
|
|}

Blockbuster Entertainment Awards

|-
|2000
| Varsity Blues
|Favorite Actor – Newcomer (Internet Only)
|
|}

San Diego Film Festival

|-
|2009
| Formosa Betrayed
|Best Actor
|
|}

NewNowNext Awards

|-
|2011
| JamesVanDerMemes.com
|OMG Internet Award
|
|}

References

External links

1977 births
20th-century American male actors
21st-century American male actors
American people of Dutch descent
American male child actors
American male film actors
American male stage actors
American male television actors
Drew University alumni
Living people
Male actors from Connecticut
People from Cheshire, Connecticut
American male web series actors
Streamy Award winners
Cheshire Academy alumni

James Van Der Beek


«Ai Se Eu te Pego» —en español: «Ay si te agarro»— es una canción interpretada por el cantante brasileño Michel Teló, incluida en su álbum de estudio titulado Na Balada. Fue lanzado oficialmente a través de descarga digital el 18 de julio del 2011, entre noviembre y diciembre de 2011 alcanzó el número uno en Brasil y España, posteriormente encabezaría las listas musicales de al menos 20 países de Europa y América Latina. Además se convirtió en el sexto sencillo más vendido del año 2012 vendiendo cerca de 7.2 millones de copias a nivel mundial, según la Federación Internacional de la Industria Fonográfica.

Antecedentes y grabación

La canción tiene un origen antiguo, la primera versión de la canción apareció a finales de 2008 en Porto Seguro, en la costa sur del Estado de Bahía. La responsable es Sharon Acioly, animadora del AxI Moi (en un escenario montado en la playa de Porto Seguro) y autor del gran éxito funky "Dança do Quadrado". La composición de la música es de la banda Meninos de Seu Zeh, dirigida por Antonio Dyggs. En esa época la letra era diferente en lugar de decir de 'sábado na balada', se cantaba 'sábado na Kabana', que según el compositor es un club nocturno en Feria de Santana. La canción fue un éxito regional y atrajo la atención de un grupo de música forro Salvador, o Cangaia de Jegue. Con el grupo Cangaia, "Ai se eu te pego", se convirtió un éxito en el estado de Bahía en 2010, y atrajo la atención de otro grupo musical llamado Garota Safada, de Ceará. Después de esto, vino la tercera versión de la canción que fue un gran éxito en todo el Nordeste brasileño, en especialmente en São João. Según Antonio Dyggs, fue Teófilo que se dio cuenta de que la música tiene el potencial para conquistar el país.

Versiones
La canción ha sido versionada al castellano por, entre otros, Julio Alex junto a los Disc-jockeys Rafa Marco y Danny Asensy como Ay si te cojo

Vídeo musical
Fue grabado en el bar y discoteca llamada Wood de Curitiba durante un concierto del cantante y músico brasileño llamado Michel Teló el día 10 de julio de 2011 y puesto en Internet el 25 de julio de ese año y el video respectivo fue dirigido por los también brasileños llamados Fernando Hiro y Jacques Junier. El vídeo musical ganó el galardón de la música brasileña más vista en Youtube, donde supera ya las 1000 millones de reproducciones.

Reclamación y acuerdo extrajudicial
La cantante brasileña Sharon Acioly, compositora del tema, anunció un acuerdo extrajudicial, cuyos detalles no han sido revelados, mediante el cual reconoce la participación de las jóvenes compositoras brasileñas Karine Vinagre, Amanda Cruz y Aline Medeiros en la composición del estribillo. Este fue creado por ellas en el año 2006, durante un viaje a Estados Unidos.

Dos años después, las tres amigas participaron como bailarinas en un concierto de Sharon Acioly en el balneario de Porto Seguro, en el que corearon el tema que la cantante luego convirtió en la canción que registró como propia junto al músico Antonio Dyggs.

Resurgimiento del conflicto judicial
La canción está inmersa en un proceso judicial para determinar la autoría del tema. De momento, todos los beneficios que le ha reportado están bloqueados hasta que se aclare si Marcella de Ramalho, Maria Eduarda Lucena dos Santos y Amanda Cavalcantison, tres universitarias, son las auténticas autoras de la canción. Ellas aseguran que inventaron la letra de la canción de «ai se eu te pego»

«If I Catch You»

El cantante Michel Telo dijo que buscaría nuevos parámetros para establecer su carrera internacional. Para ello, hizo una nueva versión de la canción "Ai Se Eu Te Pego", Inglés. De acuerdo con Telo, la reescritura debía tener un ambiente nuevo, con un nuevo arreglo. La canción recibió el título de «If I Catch You», con versos nuevos y una traducción muy cerca de las letras en portugués: "Delicious, delicious, this way you're gonna kill me / Oh, if I catch you / Oh my God, if I catch you". La versión en Inglés introdujo un tono más pop y bailable que la original en portugués: se elimina el acordeón y clarifica el sonido de la guitarra. En medio del coro repetido a lo largo de 2011, introduce un "oh, my god".

Video musical
Al igual que en el vídeo original, el cantante está rodeado por mujeres, que en esta ocasión se encuentran en bikini, en la escena playera. Dividido en los barcos, los hombres y las mujeres siguen la coreografía tradicional de la música en Angra dos Reis. El video fue comparado con un comercial de cerveza. [40] Se lanzó oficialmente en vivo en el programa Fantástico el 15 de noviembre de 2011.

Impacto cultural
La canción fue popularizada por Neymar tras bailarlo en el vestuario del Santos y en diversos programas de la televisión. En Argentina lo bailaron los futbolistas de River Plate Alejandro Domínguez y Fernando Cavenaghi tras un gol y en España la canción fue popularizada por un baile de los jugadores del Real Madrid Marcelo y Cristiano Ronaldo después de la consecución de un gol en el estadio La Rosaleda de Málaga.

Recepción comercial
La canción hizo su primera aparición en las listas en septiembre, donde se alcanzó la cima en el Billboard Hot Brasil 100 Airplay, también debutó en la primera posición en España, donde vendió 12.000 copias en la primera semana, permaneciendo por seis semanas en la cima. En el Italian Singles Chart debutó en el segundo lugar en el mes de noviembre, en la segunda semana alcanzó la cima, donde permaneció durante tres semanas.

En los Estados Unidos, encabezó las listas de música latina de Billboard, Hot Latin Songs y Latin Pop Songs respectivamente y alcanzó el puesto número 81 en el Billboard Hot 100, por lo que se convirtió en el segundo artista brasileño en introducir una canción en esta lista, luego de cinco décadas siendo Sérgio Mendes el último en hacerlo. Mientras en Alemania, fue la pista digital más descargada desde 2006.

Formatos

Versión single
 Ai Se Eu Te Pego — 2:45
CD single
 Ai Se Eu Te Pego — 2:50
Descarga digital If I Catch You The Remixes EP
 If I Catch You (Original Mix) — 2:47
 If I Catch You (Live Mix) — 2:47
 If I Catch You (Chill Versión 1) — 2:51
 If I Catch You (Chill Versión 2) — 2:43

  – Digital EP
 "Ai Se Eu Te Pego" – 2:46
 "Ai Se Eu Te Pego" (A Class Edit) – 3:04
 "Ai Se Eu Te Pego" (A Class Floor Mix) – 3:39
 "Ai Se Eu Te Pego" (Rudeejay Remix) – 5:57
 "Ai Se Eu Te Pego" (Sagi Abitbul Remix) – 3:36

  – Digital EP
 "Ai Se Eu Te Pego" (feat. Becky G) – 3:18
 "Ai Se Eu Te Pego" (Ao Vivo) – 2:52
 "Ai Se Eu Te Pego" (If I Get Ya) [feat. Pitbull] – 4:07
 "Ai Se Eu Te Pego" (Cahill Remix) – 3:13

 Otras versiones
 "Ai Se Eu Te Pego" (If I Get Ya) (Worldwide Remix) [feat. Pitbull] – 4:06
 "Ai Se Eu Te Pego" (Versión en español) – 2:45

Premios

Posicionamiento y certificaciones

Semanales
{| class="wikitable sortable plainrowheaders" style="text-align:center;"
|-
!País o Región
!Lista (2011–12)
!Mejor posición
|-
|align="left"|
|Media Control Charts
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|Ö3 Austria Top 75
|align="center"|1
|-
|rowspan="2" align="left"|
|Ultratop 50 flamenca
|align="center"|1
|-
|Ultratop 50 valona
|align="center"|1
|-
|rowspan="2" align="left"|
|Billboard'' Hot 100 Airplay
|align="center"|1
|-
| Billboard Hot Popular Songs
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|Canadian Hot 100
|align="center"|27
|-
|align="left"|
|Chile Top 100
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|National Report
|1
|-
|align="left"|
|Tracklisten
|align="center"|2
|-
|align="left"|
|Rádio Top 100
| align="center" |7
|-
|align="left"|
|PROMUSICAE
|align="center"|1
|-
|rowspan="4" align="left"|
|Billboard Hot 100
|align="center"|81
|-
|Hot Latin Songs
|align="center"|1
|-
|Latin Pop Songs
|align="center"|1
|-
|Tropical Songs
|align="center"|10
|-
|align="left"|Europa
|Euro Digital Songs
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|Suomen virallinen lista
|align="center"|2
|-
|align="left"|
|SNEP Singles Chart
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|Greece Digital Songs
| style="text-align:center;"|1
|-
|align="left"|
|Single Top 40
|align="center"|2
|-
|align="left"|
|Irish Singles Chart
|align="center"|55
|-
|align="left"|
|Media Forest
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|FIMI Singles Chart
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|Japan Hot 100
|align="center"|53
|-
|align="left"|
|Billboard Mexican Airplay
| align="center"|11
|-
|align="left"|
|VG-lista
|align="center"|2
|-
|align="left"|
|Dutch Top 40
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|Polish Airplay Top 20
| align="center" |1
|-
|align="left"|
|Portugal Digital Songs
| style="text-align:center;"|2
|-
|align="left"|
|UK Singles Chart
|align="center"|21
|-
|align="left"|
|Rádio Top 100
| align="center" |1
|-
|align="left"|
|Sverigetopplistan
|align="center"|1
|-
|align="left"|
|Swiss Singles Chart
|align="center"| 1
|-
|rowspan="2" align="left"|
| Top 100 (Record Report)
| 18
|-
| Top Latino (Record Report)
| 1
|-

Anuales

Certificaciones

Referencias

Enlaces externos
 Video Ai Se Eu Te Pego por el grupo Cangaia de Jegue (Original)
 Vídeoclip de «Ai Se Eu Te Pego» por Michel Teló
 Videoclip de «If i catch you» (versión en inglés de «Ai Se Eu Te Pego») por Michel Teló
 Posición del tema en la cartelera de éxitos de Alemania al 11 de marzo de 2012
 Letra y traducción

Sencillos de 2011
Canciones en portugués
Canciones virales
Sencillos número uno en Hot Latin Songs de Billboard
Sencillos número uno en Latin Pop Songs de Billboard
Sencillos número uno en Alemania
Sencillos número uno en Austria
Sencillos número uno en Bélgica
Sencillos número uno en España
Canciones número uno de LOS40 (España)
Sencillos número uno en Francia
Sencillos número uno en Grecia
Sencillos número uno en Israel
Sencillos número uno en Italia
Sencillos número uno en Países Bajos
Sencillos número uno en Suecia
Sencillos número uno en Suiza
Sencillos número uno en World Digital Songs
Sencillos certificados de triple platino por la Bundesverband Musikindustrie
Sencillos certificados de multi platino por la Federación de la Industria Musical Italiana
Sencillos certificados de doble platino por la Belgian Entertainment Association
Sencillos certificados de doble platino por la IFPI de Dinamarca
Sencillos certificados de oro por la Syndicat National de l'Édition Phonographique
Sencillos certificados de platino por la Canadian Recording Industry Association
Canciones de Becky G
Canciones con coreografía

Ai Se Eu te Pego


An Rhynchospora oreoboloidea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gómez-laur.. An Rhynchospora oreoboloidea in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora oreoboloidea


كينيو هوريوتشي (堀内賢雄 هوريوتشي كينيو) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 30 يوليو 1957 في غوتينبا، شيزوكا.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 طاغية الحب - ستولاس
 الماسة الزرقاء - سريع
 ناروتو - الهوكاجي الثاني
 ناروتو شيبودن - بين، الهوكاجي الثاني/توبيراما سنجو، ياهيكو
 روك لي وأصدقائه النينجا - بين
 بليتش - شوسكي أماغاي
 سكرايد - أونكي
 شانغري-لا - تاكيهيكو
 يو يو هاكوشو - هوكوشين
 أخي العزيز - مروان صادق
 هاتاراكي مان - كيميو ناريتا
 هاجيمي نو إيبو New Challenger - سوغورو تاكامورا
 غوين ساغا - غوين
 كاوبوي بيبوب - غرين
 قصة غنجي - كيريتسوبو نو ميكادو
 تابل وذئب - مارتن ليبرت
 إيرغو بروكسي - ويل بي غود
 زعيم المحاربين - ميكيهيسا أساكورا
 التنين الأزرق - نادر
 باكومان - هيساشي ساساكي
 شيكاباني هيمي: أكا - توكيهانا شيو
 شيكاباني هيمي: كورو - توكيهانا شيو
 الملعقة الفضية - والد يوغو هاتشيكين
 كيل لا كيل - بارازو مانكانشوكو
 ماغي: The Kingdom of Magic - داريوس ليوكسيس
 غارو: ختم اللهب - هيرمان لويس
 غارو: القمر القرمزي - فوجيوارا نو ميتشيناغا
 معرض الفن المزيف - راموس
 سيكاي-إيتشي هاتسوكوي - تاكافومي يوكوزاوا
 لعبة الجوكر - المقدم يوكي
 هنتر x هنتر (2011) - غوتو
 أونيهي - هاسيغاوا هيزو
 بلاك كلوفر - لوتس هومولت
 ري:بداية الحياة في عالم آخر من نقطة الصفر - ويلهيلم فون أستريا
 ملحمة تانيا الآثمة - آنسون سو
 كارول آند تيوزداي - داليا
 ون بيس - كينئيمون
 بنانا فيش - إدوارد إل فوكس
 أودا شينامون نوبوناغا - شينامون

أنمي الإنترنت
 سينت سيا: سول أوف غولد - ليبرا دوكو
 بوكيمون جينيريشنز - لوكر (الصوت الثاني)

أوفا أنمي
 سينت سيا فصل هادس: المعابد الإثنا عشر - ليبرا دوكو
 سينت سيا فصل هادس: العالم السفلي - ليبرا دوكو
 سينت سيا: ذا لوست كانفاس - آلتار هاكوري

أفلام أنمي
 سيكاي-ايتشي هاتسوكوي: حالة تاكافومي يوكوزاوا - تاكافومي يوكوزاوا
 سينت سيا فصل النعيم: الإفتتاحية - ليبرا دوكو

أدواره في ألعاب الفيديو
 سلسلة ألعاب ميتال غير - رايدن
 ديسيديا: فاينل فانتسي - الإمبراطور
 ديسيديا 012: فاينل فانتسي - الإمبراطور
 ديسيديا: فاينل فانتسي NT - الإمبراطور
 سينت سيا: ذا سانكتشواري - ليبرا دوكو
 سينت سيا: ذا هادس - ليبرا دوكو
 ناروتو: باورفل شيبودن - بين
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - الهوكاجي الثاني/توبيراما سنجو، بين

أدواره في الدبلجة اليابانية
 المتحولون - هاوند، دكتور سوجي يوشيكاوا، أوكتين, غرابل، راول, دايفبومب، هوت سبوت، فرست إيد، ديفينسور
 مدرسة الإمبراطور الجديدة - كرونك
 بافي قاتلة مصاصي الدماء - أنجل
 داندي والسيد ورطة - السيد ورطة
 خطاب الملك - الملك جورج السادس
 توم وجيري والصغيرة روبين - توم
 زولاندر - ديريك زولاندر
 سكيري موفي 3 - توم لوغان

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أداء صوتي ذكور من محافظة شيزوكا
ممثلو أداء صوتي من محافظة شيزوكا
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1957
مواليد 1972
مواليد في غوتينبا (شيزوكا)

كينيو هوريوتشي


İsmail Baha Sürelsan (19 Kasım 1912, Bursa – 12 Nisan 1998, Antalya), Klasik Türk müziği sanatçısı.

Hayatı
Tarım mühendisliği eğitimi gördü. Okul yılları ile birlikte müzik öğrenimi gördü. Yüksek tarım mühendisi olan bestekâr, 1972'de Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı'ndan emekliye ayrıldı.

Türk müziğine bilimsel araştırmaları, yayınları, konferansları ve ve eğitimciliği ile hizmet vermiştir. Dinî ve din dışı 100'ü aşkın bestesi kaydedilmiştir.

Yaşamında olduğu gibi sanatında da son derece titiz, taviz vermeyen, disiplinli, düzenlidir. Bu nedenle az ve güzel eser vermiştir. "Sandal", "Güle sor, bülbüle sor","Çekmiyor yâr-ı sitemkâr hayli demdir nazımız" gibi unutulmaz eserleri Türk musıkîsine kazandırmıştır.

İsmail Baha Sürelsan, 1968 ile 1972 yılları arasında Ankara Üniversitesi ilâhiyat fakültesinde dinî mûsikî dersleri verdi. 1973'te TRT Kurumu Türk mûsikîsi uzmanlığı, repertuvar kurulu başkanlığı, Kültür Bakanlığı Türk Mûsikîsi Komisyonu üyeliği gibi görevlerde bulundu. 1975 yılında TRT Ankara Radyosu Klâsik Türk Mûsikîsi Korosu'nun başına getirildi.

Ancak 1977 yılında sağlık sorunları nedeniyle Antalya'ya taşındı. 1991 yılında Devlet Sanatçısı ünvânı alan sanatçı, 1998 yılında bu şehirde öldü. Antalya Büyükşehir Belediyesi sanatçının hâtırasına "İsmail Baha Sürelsan Konservatuvarı" adıyla bir eğitim kurumu kurdu.

Ödüller
 1991: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı

20. yüzyıl Türk bestecileri
1912 doğumlular
Bursa doğumlu müzisyenler
1998 yılında ölenler
Antalya'da ölenler
Devlet Sanatçıları
Antalya Lisesinde öğrenim görenler

İsmail Baha Sürelsan


L'équipe de la république populaire de Lougansk de football (en Russe: Сборная ЛНР по футболу, et en ukrainien: Збірна Луганської Народної Республіки з футболу) est une sélection de joueurs de la république populaire de Lougansk placée sous l'égide de l'Union de football de Lugansk qui a été créée le 4 octobre 2014. Elle est affiliée à la Confédération des associations de football indépendantes (ConIFA) de 2014 à 2022.

L'État sécessionniste de l'Ukraine à proclamé le  dans l'oblast de Louhansk son indépendance, seulement quelques jours après le début de la Guerre du Donbass, ce territoire est actuellement reconnu uniquement par la Russie (État membre de l'ONU) depuis le .

Histoire
Dans le contexte de la sécession de la république populaire de Lougansk durant la guerre du Donbass, l'État sécessionniste met en place une équipe de football et nomme Anatoli Kuksov à sa tête de 2014 à 2015. Anatoli Kuksov décédera le 4 janvier 2022 à Louhansk (Vorochilograd).

Le 19 mars 2015, Lougansk participe à sa première rencontre officiel en Abkhazie contre la sélection Abkhaze, la rencontre se terminera par la défaite de Lougansk de 1 but à 0 devant 1000 spectateurs.

Le 9 juillet 2015, Lougansk remporte sa première rencontre face à la république populaire de Donetsk, 3 buts à 1.

Le 8 août 2015, Lougansk rencontre la république populaire de Donetsk et perd son second match 1 à 4.

Le vice-président de la Association ukrainienne de football et président du comité d'éthique et de fair-play, Igor Kochetov, a commenté l'information selon laquelle Kramatorsk Avangard a signé le joueur de l'équipe de Lougansk de football Alexander Yaskovich, précisant que "Pas un seul joueur qui a joué pour l'équipe de la république populaire de Lougansk de football ne jouera pas dans le Championnat d'Ukraine de football". Les athlètes ukrainiens qui étaient auparavant membres des équipes nationales ne pourront plus jouer pour l'Ukraine à l'avenir s'ils ont participé aux compétitions dites république populaire de Lougansk et république populaire de Donetsk, a déclaré le ministre de la Jeunesse et des Sports d'Ukraine  lors d'une conférence en ligne sur le SPORT.bigmir)net.

En 2016, Fiodor Soroka devient le deuxième sélectionneur de la sélection de Lougansk.

Au début de 2019, Lougansk a été invité à participer à la Coupe d'Europe de football Conifa 2019 au Haut-Karabagh. Il était prévu que Lougansk se trouve dans le groupe A, avec la Laponie et le Haut-Karabagh. Le 22 mai 2019, la ConIFA annonce le retrait de Lougansk et de 4 autres sélections de la compétition.

Le 24 août 2019, la sélection de Lougansk remporte son premier match amical face à l'Ossétie du Sud sur un score de 4 buts à 3.

Le 22 septembre 2019, Lougansk perd sa seconde rencontre en Ossétie du Sud face à l'Ossétie du Sud 2 buts 0.

Le , sur ordre du président russe Vladimir Poutine une opération militaire est déclenchée en Ukraine par la Russie en 2022. Qui ne permet pas à la sélection de la république populaire de Lougansk de jouer des rencontres. Lougansk se retire de la ConIFA.

Résultats de l'équipe de Lougansk

Parcours dans les compétitions internationales

Rencontres

Matches internationaux
Le tableau suivant liste les rencontres de l'Équipe de Lougansk de football

Équipe rencontrées

Personnalités de l'équipe de Lougansk de football

Sélection

Sélectionneurs

Président de l'union de football de la république populaire de Lougansk

Références

République populaire de Lougansk
A

Équipe de république populaire de Lougansk de football


Arktika, Kuzey Kutup Dairesi'nin üstünde kalan bölge olarak tanımlanır.

Bir adını da Antik Yunancada "ayı" anlamına gelen arktos sözcüğünden alan Kuzey Kutup Bölgesi, toplam 27 milyon km²'lik bir alana yayılır. Bunun 9 milyon km²'si kara, geri kalanı denizdir. Burada en sıcak ayda bile deniz suyu sıcaklığı +10 °C'nin üstüne çıkmaz. Arktik kara ve deniz iklimlerinin egemen olduğu bölgede yağış azdır, yılda 100 mm ile 500 mm arasında değişir. Kuru rüzgarlar ve sis, düşük sıcaklık (Grönland'da şubat ortalaması -40 °C), sıcaklığın mevsimlere göre büyük değişkenlik göstermesi (+15 °C ile -40 °C) bu bölgenin iklim özellikleri arasındadır. 23 Eylül ile 21 Mart arasında Güneş'in hiç doğmadığı kış kutup gecesi, yılın geri kalan bölümünde ise, hiç batmadığı kutup gündüzü yaşanır.

Sıcaklığın çok düşük olmasına karşın, kutup bölgelerinin de en az tropik bölgeler kadar güneş enerjisi aldığı unutulmamalıdır. Kara bitkileri buna, çok hızlı ve karmaşık bir büyüme biçimi benimseyerek uyum sağlamıştır. Denizlerde ise yüksek oksijen ve zengin besin maddesi nedeniyle, bir de 0 derece dolayındaki deniz suyu sıcaklığı fazla değişmediği için plankton ve balık çok boldur.

Yaşamın denizlerdeki bu zenginliğine karşın, az sayıdaki buzsuz kıyı bölgesinde oldukça sınırlı olduğu gözlenir. Bitki örtüsü tundralara özgü yosunlardan, likenlerden, ardıç ağaçlarından ve cüce akkayınlardan oluşur. Temmuz sıcaklığı 6 °C'nin altına düşerse bunlar da yerlerini buz çölüne bırakırlar. Zemin 600 m derinliğe kadar donmuş durumdadır ve yazın ancak yüzeyden 10–200 m arasında bir derinliğe kadar çözülür. Donmuş zeminin altında bulunan çamur katmanı aşağı doğru akar ve her türlü inşaat çalışmasını çok zorlaştırır.

Kaynakça

Arktika


An Eriocaulon spruceanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich August Körnicke. An Eriocaulon spruceanum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon spruceanum


Abelov teorem je jedan od temeljnih teorema u matematičkoj analizi, posebice u proučavanju reda funkcija. Teorem je nazvan po norveškom matematičaru Nielsu Henriku Abelu.
Iskaz teorema glasi:

Ako red potencija  konvergira u točki , tada taj red konvergira apsolutno i uniformno na svakom segmentu .

Dokaz
Neka je  proizvoljan. Red  konvergira pa je niz  nula niz (niz s limesom u nuli), a time je to i ograničen niz. Dakle, postoji konstanta  takva da je  Odavde i iz  dobivamo (*)

Kako je , lako zaključujemo da geometrijski red  konvergira, a zbog
(*) slijedi apsolutna i uniformna konvergencija reda  na segmentu .

Izvori

Matematika

Abelov teorem


O Burgo (Le Bourg) est un quartier de la ville de Pontevedra (Espagne). C'est l'un des plus anciens quartiers de la ville et il est traversé par le Camino portugués. Sur son côté droit se trouve le secteur A Xunqueira avec d'importantes installations éducatives et culturelles.

Géographie
O Burgo est un quartier situé au nord  de la ville sur la rive droite du fleuve Lérez. Son principal axe est l'avenue de La Corogne et la rue Juan Bautista Andrade, ainsi que l'Avenue de Compostelle à droite, qui le sépare du secteur A Xunqueira. Au sud, le quartier est délimité par la rue Domingo Fontán.

Histoire
O Burgo, à côté du pont qui porte son nom et sur les rives du Lérez, était depuis la présence des Romains  un point stratégique de Pontevedra (la Via XIX passait par ici), et depuis le Moyen Âge l'une des entrées de la ville par le nord ainsi qu'un point de passage sur le camino portugués.

Au , le pont du Bourg a remplacé l'ancien pont romain, qui était en ruines. Le Burgo Pequeno a été le premier des trois faubourgs de la ville. Il est documenté dès 1290. La formation de ce nouveau, bien que petit, établissement humain a fait que le pont a servi de lien entre la ville et le quartier, qui est devenu une sorte d'appendice urbain. Le quartier s'est développé avec pour centre l'ermitage de San Jacobo ou Santiago del Burgo. Son économie était basée sur la viticulture, soutenue par la présence au  d'un moulin, et par sa proximité et sa relation avec le Monastère Saint-Sauveur de Lérez.

Au Moyen Âge, O Burgo est devenu une étape obligatoire pour les pèlerins qui se rendaient à Saint-Jacques-de-Compostelle depuis le Portugal. Selon la légende, l'apôtre Saint-Jacques le majeur, lors de son pèlerinage à Saint-Jacques-de-Compostelle, s'est senti fatigué et a fait une halte à O Burgo, où il a été soigné et hébergé jusqu'à ce qu'il récupère et puisse poursuivre son chemin. En remerciement de l'aide reçue, le saint a dit aux propriétaires de la maison où il se reposait que les premiers raisins et le premier maïs de chaque récolte y mûriraient chaque année.

À la fin du , de l'autre côté du pont du Bourg, le faubourg linéaire O Burgo, d'origine médiévale, a commencé à prendre une certaine importance. Le 16 décembre 1811, Xoan Manuel Pintos, écrivain et lexicographe et l'un des auteurs du Rexurdimento galicien, est né à O Burgo. En 1898, le quartier s'est développé avec la construction d'une route entre O Burgo et A Caeira.

Le terrain de sport d'O Burgo a été inauguré le 16 octobre 1919 avec un match de football entre Pontevedra Athletic et Real Coruña. Le terrain est devenu le lieu multisports par excellence de la ville. En 1949, la route connue sous le nom de Chemin de Saint-Jacques ou Chemin du  Bourg a été appelée Avenue de La Corogne. En 1960, le conseil municipal a acheté le stade qui est devenu l'actuel stade Pasarón. Le 13 juillet 1968, le pavillon municipal des sports est inauguré dans le quartier.

Le 10 septembre 1983, le pont de Santiago a été inauguré pour désengorger le pont du Bourg et offrir un nouvel accès au centre-ville.

En septembre 1986, l'ancienne chapelle du Bourg a été démolie et en avril 1987, la construction d'une nouvelle chapelle qui a intégré la façade de l'ancien bâtiment a commencé.

Le 3 juillet 1987, l'Avenue Compostela à quatre voies a été inaugurée, offrant une nouvelle sortie à la ville depuis le nord vers Saint-Jacques-de-Compostelle et La Corogne.
En 1993, un terrain situé au nord de A Xunqueira a été aménagé pour le campus de Pontevedra. Le 26 mai 1995, un nouveau pont a été inauguré pour relier cette partie de la ville à la rive gauche du fleuve, le pont des Tirantes.

En 1996, la paroisse de Santiago del Burgo a été créée dans le quartier.

L'été 2020 a vu l'inauguration de la piétonisation du pont du Bourg, qui a amélioré la connexion du quartier avec le centre-ville.

Urbanisme

O Burgo est le quartier pontevedrien situé sur la rive droite du fleuve Lérez. Il est organisé longitudinalement depuis le pont du Bourg, le long de l'avenue de La Corogne et de la rue Juan Bautista Andrade. La rue Domingo Fontán longe les rives du Lérez et le camino portugués longe la rue Santiña. À l'est, l'avenue Compostelle sépare le quartier O Burgo du secteur A Xunqueira, relié au Pont des Tirantes par la rue Alexandre Bóveda.

En face du stade Pasarón se trouve le parc Pasarón et à l'ouest le Parc naturel Marismas d'Alba. À l'arrière du pavillon municipal des sports de Pontevedra se trouve un terrain de pétanque.
Dans le secteur A Xunqueira se trouve le parc Rosalía de Castro et le parc Île des Sculptures, l'un des  plus grands de la ville.

Au numéro 20 de l'avenue Coruña se trouve la maison Sanz Díaz, un bâtiment Art nouveau de l'architecte Antonio López Hernández.

Équipements

Sports et loisirs
O Burgo dispose des installations sportives les plus importantes de la ville :
 Stade Pasarón : inauguré en 1965, il a été entièrement rénové en 2006.
 Le pavillon municipal des sports : inauguré en 1968, il a été conçu par l'architecte Alejandro de la Sota.
 Dans le secteur A Xunqueira, il y a plusieurs terrains de football (dont un en gazon synthétique)  et un pavillon sportif polyvalent.

Établissements scolaires
Le secteur A Xunqueira dispose d'importantes infrastructures éducatives et c'est là que se concentre la majeure partie de l'offre éducative de la ville. Dans ce secteur se trouvent :
 deux écoles : A Xunqueira 1 et A Xunqueira 2.
 deux établissements d'enseignement secondaire : A Xunqueira 1 et A Xunqueira 2.
 un centre intégré de formation professionnelle.
 l'École Officielle de Langues de la ville.
 le centre de formation des enseignants de la Xunta de Galicia.
 le campus A Xunqueira, avec 3 facultés, 1 école d'ingénieurs et une crèche de la Xunta de Galicia.

Autres équipements
À l'ouest, près du parc naturel Marismas d'Alba, se trouve la salle d'examen de la Direction provinciale de la circulation routière, dans la rue Martín Códax.
O Burgo dispose également d'un centre social pour les habitants du quartier.
Le quartier compte une église paroissiale : Saint-Jacques Pèlerin du Bourg.

Dans le secteur A Xunqueira,  il existe d'importantes installations culturelles : le palais des congrès de Pontevedra et le parc des expositions de Pontevedra.

Fêtes et événements culturels
Les fêtes de quartier se déroulent chaque année autour du 25 juillet, ainsi que l'offrande traditionnelle de raisins et de maïs à l'apôtre Saint-Jacques le majeur.

Galerie d'images

Références

Voir également

Bibliographie

Articles connexes
 Campolongo (Pontevedra)
 Centre historique de Pontevedra
 Lérez (Pontevedra)

Liens externes

     Pontevedra en la baja edad media: trazado urbano, arquitectura civil y militar.

Quartier de Pontevedra

O Burgo (Pontevedra)


În astronomie, optica activă este o tehnică folosită la telescoape, fiind dezvoltată în anii 1980. Ea constă în deformarea unei oglinzi cu scopul optimizării calității imaginii și corectării diferitelor aberații optice (cum sunt aberațiile geometrice). Optica activă nu trebuie confundată cu optica adaptativă care constă în corectarea deformărilor imaginii datorate turbulenței atmosferice în timp real (cu alte cuvinte cu o frecvență de câteva sute de hertzi). Optica activă este folosită, între altele, de telescoapele următoare: Nordic Optical Telescope, New Technology Telescope la Observatorul din La Silla,  telescoapele Very Large Telescope și Telescoapele Keck situate în Hawaii.

Cele mai multe telescoape moderne sunt reflectoare, al căror prim element este o oglindă, denumită oglindă primară sau oglindă obiectiv. Istoric vorbind, era utilizată o relație fixă între greutate și diametru, limitându-se astfel diametrul lor la 5 sau 6 metri (200 până la 230 de țoli), cum este telescopul de la Observatorul Palomar.

O nouă generație de telescoape utilizează acum oglinzi mult mai fine, atât de fine încât nu mai sunt capabile să rămână rigide în forma dată, prin ele însele. Se folosește o rețea de actuatoare așezate sub oglindă pentru a o menține (sau a o corecta) în forma optimă. În practică, este suficient să se aleagă o stea strălucitoare și să se observe defectele pe care le prezintă pentru ca apoi să se activeze actuatoarele în scopul compensării aberațiilor observate. Distorsiunile pot fi datorate pur și simplu gravitației când oglinda este înclinată pentru a observa o stea joasă pe orizont.

Note

Bibliografie
 Gérard R. Lemaitre: Astronomical optics and elasticity theory - active optics methodes. Springer, Berlin 2009, ISBN 978-3-540-68904-1
 M. D. Rhodes: Thermal active optics technique for correcting symmetrical distortions in space telescope mirrors. NASA Langley Research Center 1970 Abstract NASA Technical Reports Server
 John W. Hardy: Active optics - A new technology for the control of light. IEEE, Proceedings, vol. 66, Juni 1978, S.651-697,abstract@nasa ads, pdf
 William J. Cuneo: Active Optical Devices and Applications. Proceedings of the Society of Photo-Optical Instrumentation Engineers, April, 1980, Washington, DC, pdf

Legături externe
 An introduction to active & adaptive optics (European Southern Observatory web-site)
 Active optics on ESO's NTT.
 Active optics at the Gran Telescopio Canarias.

Vezi și
 Five hundred meter Aperture Spherical Telescope

Observatoare astronomice

Optică activă


Thilo Hermann (Mühlhausen, Njemačka, 19. rujna 1964.) njemački je heavy metal-gitarist. Svirao je u sastavima Faithful Breed te se pojavio na albumu Skol. Bio je i gitarist sastava Risk. Godine 1994. pridružio se sastavu Running Wild u kojem je svirao sve do 2001. Od 2008. svirao je s Grave Diggerom gdje bio je jedan od dvojice gitarista, ali napustio ga je u veljaču 2009.

Diskografija

 Faithful Breed

 Skol (1985.)

 Risk

 Hell's Animals (1989.)
 Dirty Surfaces (1990.)

 Running Wild

 Black Hand Inn (1994.)
 Masquerade (1995.)
 Victory (1998.)
 The Rivalry (2000.)

 Grave Digger

 Ballads of a Hangman (2009.)

Izvori

Njemački gitaristi heavy metala

Thilo Hermann


Kirazpınar, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 104 km, Ladik ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ladik'in mahalleleri

Kirazpınar, Ladik


Hohenaspe er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Itzehoe-Land under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Hohenaspe ligger 7,5 km nord for Itzehoe. Vandløbene Bekau, Rolloher Bek og Mühlenbach løber gennem kommunen. Motorvejen A23 strejfer den vestlige del af kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Hohenaspe


Jorge Arriaga García (Isaac Arriaga, municipio de Puruándiro, Michoacán; 1915-Ciudad de México, 30 de abril de  1973) fue un actor mexicano que participó en más de 100 películas de la Época de Oro del cine mexicano, actuando mayormente en papeles secundarios. Es recordado por su papel de Ledo «el tuerto», principal antagonista de las películas Nosotros los pobres y Ustedes los ricos, dirigidas por Ismael Rodríguez y protagonizadas por Pedro Infante.

Biografía

Jorge Arriaga nació en Isaac Arriaga, municipio de Puruándiro, Michoacán en 1915. Siendo muy joven se trasladó a la Ciudad de México, en donde inició su carrera de actor en 1938, trabajando como extra en cintas como Refugiados en Madrid (1938), Virgen de medianoche (1942), La feria de las flores (1943) y ¡Qué lindo es Michoacán! (1943). Esta última era la primera película como director de quien más tarde le daría el papel de su vida: el cineasta Ismael Rodríguez Ruelas. Posteriormente Arriaga participó en No matarás (1943) y El camino de los gatos (1944). Hacia mediados de la década de los cuarenta el actor comenzó a recibir papeles de mayor peso, sin dejar de ser roles secundarios, en filmes exitosos como La sombra de Chucho el Roto (1945), Hasta que perdió Jalisco (1945), Cuando lloran los valientes (1946) y El muchacho alegre (1948).

En 1948, Ismael Rodríguez lo contrató para participar en la cinta Nosotros los pobres, basada en un argumento de Pedro de Urdimalas y protagonizada por Pedro Infante y Blanca Estela Pavón y con un reparto lleno de destacados actores como Miguel Inclán, Carmen Montejo, Katy Jurado, Delia Magaña y Amelia Wilhelmy. En esta Arriaga caracterizaba a Ledo, el villano por el que culpan a  Pepe "El Toro" (Infante) del asesinato de "La usurera" (Conchita Gentil Arcos). Cuando Ledo" cae en prisión, Pepe lo reconoce y es entonces cuando Arriaga e Infante protagonizan una escena de antología en una celda en la que pelean, saliendo avante "Pepe" cuando le entierra una astilla de madera en el ojo a "Ledo" y lo deja tuerto, para luego llevarlo rudamente a asomar la cara por la ventanilla de la celda y obligarlo a confesar a gritos: ¡Pepe el Toro es inocente! ¡Yo maté a la usurera!, frase que a la fecha sigue siendo de las más (para muchos la que más) emblemáticas en la historia del cine mexicano. Quizá sin la entonación que le dio Jorge la frase no hubiera resultado tan interesante.

Después del éxito de Nosotros los pobres, Arriaga participa en su secuela Ustedes los ricos, esta vez como el villano principal. En esta mata a "El Camellito" (Jesús García) y provoca el incendio en el que mueren "El Torito" y Don Manuel de la Colina y Barcena (Miguel Manzano). Al final muere al caer accidentalmente desde lo alto del edificio en el que estaba peleando con "Pepe el Toro", en la que es otra de sus grande escenas. Bastaron estos dos filmes para que Jorge Arriaga pasara a la inmortalidad dentro del cine, y el odio que provocaba debido a su actuación era tal que en una ocasión que se encontraba en Puebla trataron de lincharlo, y solo la intervención de la policía pudo calmar los ánimos de la gente.

Después de Ustedes los ricos, Arriaga sigue su carrera cinematográfica en cintas como Soy charro de levita (1949), Las puertas del presidio (1949), Quinto patio (1950), Dicen que soy comunista (1951), Chucho el roto (1954), El río y la muerte (1955) y La sombra del caudillo (1960). El actor nunca se casó y poco a poco las ofertas de trabajo fueron escaseando, por lo que murió en la completa soledad y pobreza, víctima de un paro cardíaco, el 30 de abril de 1973 en la Ciudad de México.

Bibliografía
 Pérez Medina, Edmundo (2000).Galanes y villanos del cine nacional. En Cine Confidencial. México: Mina Editores.
 ABAD – GRACIA, Quién es quién. 1.  Volumen 1 de Quién es quién en el teatro y el cine español e hispanoamericano, Centro de investigaciones literarias españolas e hispanoamericanas, ISBN 8487411002, 9788487411007

Enlaces externos

Referencias

Nacidos en Morelia
Actores de cine de México
Actores de la Época de oro del cine mexicano
Fallecidos en Ciudad de México

Jorge Arriaga


Gustavo Adolfo Otero Vértiz (La Paz, 1896 - 1958), fue un escritor, historiador, biógrafo, ensayista, diplomático, sociólogo y periodista boliviano. Conocido por sus extensos escritos, los cuales cubren una vasta gama de géneros desde la sátira, el drama y la novela pasando por la sociología, la ciencia política, la geografía y la historia. Fue ganador del Premio Nacional de Literatura en 1957.

Biografía
Nació en La Paz el 8 de septiembre de 1896. Estudió en el colegio Ayacucho de la misma ciudad, donde obtuvo su título de bachiller en humanidades en 1914. Pasó algún tiempo como periodista colaborando en periódicos nacionales y extranjeros. Fundó además algunas publicaciones, tales como: El Fígaro (1915), La Ilustración (1921) y La Nueva Era (1923).

Fue director del Archivo y Biblioteca Nacionales de Bolivia, de la Academia Boliviana de la Historia, y del Instituto de Bellas Artes de la Universidad de La Paz. Ocupó el cargo de Cónsul de Bolivia en España, Colombia y Ecuador. Además, fue ministro de educación (1940-1941) durante el gobierno de Enrique Peñaranda.

Obras
Entre algunas de sus obras cabe destacar:
El honorable poroto,
El Chile que yo he visto,
El Perú que yo he visto,
Estampas bolivianas

Enlaces externos
 Biografía de Gustavo Adolfo Otero

Referencias

Ensayistas de Bolivia
Escritores en español del siglo XX
Novelistas de Bolivia
Dramaturgos de Bolivia
Historiadores de Bolivia

Gustavo Adolfo Otero


An Genoplesium validum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones. An Genoplesium validum in nahilalakip ha genus nga Genoplesium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Genoplesium

Genoplesium validum


Derailleur er det mest brugte udvendige gearsystem der bruges på cykler. Det består af mekaniske arme som løfter eller flytter en kæde fra et tandhjul af én størrelse til et tandhjul af én anden størrelse.

Eksterne henvisninger

Cykeldele

Derailleur


Çita (Acinonyx jubatus), kedigiller familyasının bir üyesi olup, diğer memelilerden daha hızlı koşabilmesiyle bilinir. Günümüzde türün çoğunluğu Güney ve Doğu Afrika'da yaşar. Çok küçük bir topluluk da İran'ın Horasan bölgesinde yaşamaktadır. 15, 16 ve 17. yüzyıllara ait Padişahların av sahnelerini gösteren minyatürlerde av yapan çitalar görülmektedir. Anadolu ve Ortadoğu'da zoolojik araştırmalar yapan İngiliz araştırmacı Charles Danford'un 1879 yılına ait notlarında Birecik'in güneyinde bir şeyh tarafından kendisine canlı bir çita hediye edildiği belirtilmektedir. Türkiye'de 19. yüzyıla kadar yaşamıştır.

Vücudunda benekler ve gözlerinin altından ağzına ve çenesine inen siyah çizgiler vardır. Bu çizgiler güneş ışınlarını çeker ve böylece diğer yırtıcıların aksine günün en sıcak saatlerinde bile daha rahat bir görüş ile avlanabilirler. Dünyanın en hızlı koşan kara hayvanıdır. İsmi Sanskritçede benekli anlamına gelen "Çitraka" sözcüğünden gelir.

Aslanlar gibi sürü halinde veya saklanarak avlanmak yerine, yüksek hızının avantajını kullanarak avlanan bir hayvandır. Sıfırdan 108 km/saat hıza sadece 3,1 saniyede erişebilmektedir. 460 metreden fazla koştuğu durumlarda vücut ısısı 46 derecenin üstüne çıkar ve bu da çitanın beynine zarar verebilir. Bu yüzden avlanma sırasındaki koşusu genellikle bir dakikadan daha kısa sürer. Uzmanlar dünyada 10.000'den az vahşi çita olduğunu düşünmektedir.

Dişi çitalar yirmi ile yirmi dört aylıkken ergenliğe erişirler. Öte yandan erkek çitalar bu sürece on iki aylıkken ulaşırlar. Buna karşılık cinsel birleşme üç yaşından evvel nadiren gerçekleşir. Çita yavrularında ölüm oranı %90'dır. Genellikle sırtlan ve kartalların saldırılarına maruz kalırlar. Yavrular genellikle 13-20 aylıkken annelerinden ayrılırlar. Çitalar 20 yıldan daha uzun süre yaşayabilirlerse de çoğu zaman ilerleyen yaşla birlikte azalan süratleri dolayısıyla daha kısa yaşarlar.

Çitalar hızlı koşsa da, av girişimlerinin yalnızca yarısında başarılı olur. Çitalar sahip oldukları hızlı koşma yeteneğini hafif, ince kemiklerine borçludur. Bu nedenle çitalar avını bir yerde yerken, aslan ve sırtlan gibi yırtıcı hayvanlar gelirse o bölgeden çekilerek avını orada bıraktığı görülmüştür. Çünkü sırtlanların çeneleri çok kuvvetlidir. Çitanın ince kemikleri ise güçlü çenelere karşı daha dayanıksızdır. Çitaların hızlı koşma sebeplerinden birisi de kuyruklarının uzun olmasıdır. Çitalar için kuyruk koşu esnasında da yardımcı olur. Çitalar, ceylan ve impala gibi otobur hayvanları avlarlar. Ancak ceylan ve impalalar dünyanın en hızlı manevra yapan hayvanlarıdır, çitalar da yüksek hızlarına rağmen kuyruklarını bir dümen gibi kullanarak keskin dönüşler yapabilirler, çitaların maksimum hıza eriştiklerinde her adım arası mesafesi yaklaşık 15 metreye ulaşabilmektedir. Bu uzun adımları onlara sürat kazandıran bir etkendir.

Kaynakça

Sahra faunası

Çita


Gemma Louise Bissix es una actriz inglesa, más conocida por haber interpretado a Clare Bates en la serie EastEnders y a Clare Devine en la serie Hollyoaks.

Biografía
Es la mayor de cinco hermanos; sus padres se divorciaron en 1994.

Carrera
El 6 de julio de 1993, se unió al elenco principal de la exitosa serie británica EastEnders, donde interpretó a Clare Bates hasta 1998. Después de diez años, regresó a la serie el 1 de febrero de 2008, cuando interpretó a Clare hasta el 7 de agosto de 2008.

En 2006 se unió al elenco principal de otra exitosa serie británica Hollyoaks, donde interpretó a Clare Devine hasta septiembre de 2007; regresó brevemente en 2009 y se fue el 5 de junio del mismo año. Regresó a la serie el 27 de marzo de 2013, y su última aparición fue el 16 de octubre del mismo año.

En enero de 2009 participó en la cuarta temporada del programa Dancing on Ice junto al patinador Andrei Lipanov; sin embargo la pareja fue la segunda en ser eliminada. En 2010 interpretó a Meredith Stuart en un episodio de la serie Doctors; anteriormente había interpretado a Roxanne Lloyd en 2002 durante el episodio "A Crisis of Faith".

Filmografía

Series de televisión

Películas

Apariciones

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > Gemma Bissix
 Gemma Bissix on TV.com
 MailOnline | News | Gemma Bissix
 Gemma Bissix Fansite
 Gemma Bissix zimbio

Actrices de televisión de Inglaterra
Actrices infantiles de Inglaterra

Gemma Bissix


Kevin Trapp (født 8. juli 1990) er en tysk fodboldspiller, der spiller for Eintracht Frankfurt.

Karriere

Paris Saint-Germain
Den 8. juni 2015 skrev Trapp under på en femårig aftale med Paris Saint-Germain.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain
Personer fra Merzig
Målmænd (fodbold)
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Kevin Trapp


Tønning Herred eller Ejdersted Herred var et herred i det sydlige Nordfrisland i Sydslesvig. Herredet omfattede geografisk den østlige del af den nuværende halvø Ejdersted omkring byen Tønning i Sønderjylland. Området blev i 700- og igen i 1100-tallet koloniseret af sydfra kommende frisere.

Tønning Herred var en del af Skibherrederne eller Trelandene på den ejderstedske halvø. Trelandene omfattede ved siden af Tønning Herred også Everschop (eller Heverskab) og Udholm (eller Holmbo Herred). Tønning Herred er nævnt i Kong Valdemars Jordebog fra 1231 som Thunninghæreth.

I herredet ligger følgende sogne:
 Koldebyttel Sogn
 Kotzebøl Sogn
 Oldensvort Sogn
 Simonsberg Sogn (tidligere til Lundebjerg Herred, øen Strand)
 Tønning Sogn med Olversum
 Vitsvort Sogn

Noter

Litteratur
 O. Nielsen: Liber Census Daniæ. Kong Valdemar den Andens Jordebog; G.E.C. Gads forlag, København 1873

Ejdersted
Herreder i Sydslesvig

Tønning Herred


Iryna Friz (en ), née le  à Eupatoria (RSS d'Ukraine, URSS), est une femme d'État ukrainienne.

Biographie
Elle est diplômée de l'Académie nationale des Beaux-arts et d'Architecture.

Carrière politique

Elle était ministre du Gouvernement Hroïsman. En 2014 elle a été élue membre de la Rada pour le parti bloc Poroshnko puis en juillet 2019 pour le parti Solidarité européenne.

Notes et références

Liens externes

Naissance en RSS d'Ukraine
Ministre ukrainienne
Naissance en septembre 1974

Iryna Friz


Yngve Brodd (født 9. juni 1930, død 23. september 2016) var en svensk fodboldspiller (angriber) og -træner.

Brodd startede sin karriere i hjemlandet, men skiftede i 1953 til Toulouse FC i Frankrig. Han spillede de følgende ni år i Frankrig, hvor han også repræsenterede FC Sochaux, inden han sluttede karriere af hos IFK Göteborg.

Brodd spillede desuden 20 kampe for Sveriges landshold, hvori han scorede 12 mål. Han repræsenterede sit land ved OL 1952 i Helsinki, hvor svenskerne vandt bronze.

Efter sit karrierestop var Brodd i tre sæsoner træner for sin gamle klub som aktiv, IFK Göteborg.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Sverige
Fodboldspillere fra IFK Göteborg
Fodboldspillere fra Örebro SK
Fodboldspillere fra Toulouse FC
Fodboldspillere fra FC Sochaux-Montbéliard
Fodboldtrænere fra Sverige
Olympiske bronzemedaljevindere fra Sverige

Yngve Brodd


Hildegard Auf-Franić (Zagreb, 5. prosinca 1941)., hrvatska arhitektica

Životopis
Hildegard Auf-Franić rođena je 1941. u Zagrebu, gdje je završila 7. gimnaziju i diplomirala 1965. na Arhitektonskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu po mentorstvom prof. Nevena Šegvića. Pohađala i završila Majstorsku radionicu Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti prof. Drage Galića 1967. godine, magistrirala poslijepdiplomski studij Urbanizam i prostorno planiranje na Arhitektonskom fakultetu s temom "Kontaktne zone - potencijalni prostori vitalizacije primarnog centra Zagreba" 1979. (mentor prof. Bruno Milić), te doktorirala s temom "Centri usmjerenog obrazovanja u funkciji kulturno-društvene integracije" 1989. godine (mentor prof. Edo Šmidihen). Radila je na Arhitektonskom fakultetu od 1974. do 2012. Od 1980. voditeljica je istraživačkih timova na nizu znanstvenih projekata iz područja arhitekture zgrada za odgoj i obrazovanje. Bila je prodekanica u tri mandata i dekanica u dva mandata, osnovala je doktorski znanstveni studij Arhitektura, a zahvaljujući trajnom sudjelovanju u radu fakulteta 2013. godine dodijeljen joj je status prof. emeritae.

Paralelizam znanstvenog i umjetničkog interesa za arhitekturu društvenog standarda i urbanističko planiranje uspješno spaja u projektima zgrada školskih ili predškolskih ustanova te u projektima sveučilišnih kompleksa i kampusa, a teorijski ih temelji u znanstvenim projektima, radovima i publikacijama. Redovita je članica Akademije tehničkih znanosti Hrvatske od 1998., a za člana emeritusa izabrana je 2012. godine. Sudjelovala na nizu javnih arhitektonskih i urbanističkih natječaja, a projekte i realizacije izlagala na izložbama u Hrvatskoj i inozemstvu. Cijeli svoj profesionalni vijek uključena je u niz programa, akcija i inicijativa za unapređenje prostorne i arhitektonske razine života, u rad ocjenjivačkih sudova natječaja i državnih nagrada, te u rad strukovnih organizacija među kojima se ističe angažman u radu Društva arhitekata grada Zagreba i Udruženju hrvatskih arhitekata, čija je predsjednica bila od 1993. do 1995. godine, a od 2013. počasna članica Društva arhitekata Zagreba.

Njezin značajan doprinos hrvatskom arhitektonskom prostoru temelji se na usporedno priznatom znanstvenom, istraživačkom, nastavnom i umjetničkom radu, što potvrđuju državne i strukovne nagrade za projekte i znanstvena postignuća te priznanja za kontinuirano javno djelovanje.

Izabrana realizirana djela
 Katedrala u Mostaru (s I. Franićem), 1970.
 Institut Fakulteta poljoprivrednih znanosti u Zagrebu (s B. Radimirom, L. Pleštinom), 1975.
 Dječji vrtić i jaslice Imotski, 1980.
 Osnovna škola Aržano, 1982.
 Dječje jaslice i vrtić Malešnica (s T. Žarnićem), 1996.
 Dječji vrtić i Osnovna škola Petruševac (s T. Žarnićem i V. Olujićem), 1998.
 Agronomski fakultet, VI paviljon u Zagrebu (s V. Olujićem), 2005.
 Osnovna škola Borovje (s T.S. Franićem), 2005.
 Dječje jaslice i vrtić Markuševec (T.S. Franićem), 2006.
 Osnovna škola Sesvete – Jelkovec (s T.S. Franićem, L. Korlaetom, V. Risterom), 2009.
 Filozofski fakultet i Učiteljski fakultet u Rijeci (s T.S. Franićem, V. Risterom), 2010.

Nagrađeni natječajni projekti
 Spomen kosturnica, Barletta (s D. Džamonjom), 1968., izvedeno
 Središnji prostor grada Zagreba (s V. Richterom, M. Uzelcem), 1969.
 Središte Južnog Zagreba (s I. Franićem, Z. Grbcem), 1970.
 Trg francuske republike, Zagreb (s B. Silađinom), 1977.
 Srednjoškolski centar, Imotski, 1979.
 Srednjoškolski centar ŽTP, Zagreb (s B. Silađinom), 1985.
 Stambena kuća, interpolacija u Novoj Vesi (s Lj. Biondić), 1989.
 Sveučilišni kampus Visoka, Studentski dom i centar, Split, (s T. Franićem, V. Risterom, M. Bertina), 2002.
 Zgrada muzičke akademije na Trgu maršala Tita, Zagreb, (s T. Franićem, V. Risteomr), 2004.

Nagrade i priznanja
 Velika nagrada 14. Zagrebačkog salona za višegodišnje kontinuirano projektiranje i rekonstrukcije zagrebačkih trgova, 1979. (H. Auf-Franić, Mihajlo Kranjc, Branko Silađin, Berislav Šerbetić)
 Godišnja nagrada Udruženja hrvatskih arhitekata "Viktor Kovačić" ,1996. (Dječji vrtić Malešnica, H. Auf-Franić, Tonči Žarnić)
 Godišnja nagrada Ministarstva kulture za arhitekturu "Vladimir Nazor", 1996. (Dječji vrtić Malešnica, H. Auf-Franić, Tonči Žarnić)
 Državno odlikovanje Republike Hrvatske Red Danice hrvatske s likom Ruđera Boškovića za doprinos u znanosti ,1998.
 Državno odlikovanje Republike Hrvatske Red Danice hrvatske s likom Marka Marulića za doprinos u umjetnosti, 1999.
 Godišnja nagrada Akademije tehničkih znanosti Hrvatske "Rikard Podhorsky", 2005.
 Nagrada grada Zagreba za doprinos u izgradnji zgrada za odgoj i obrazovanje, 2006.
 Priznanje Udruženja hrvatskih arhitekata za vrijedan doprinos u radu udruženja i javnoj afirmaciji rada arhitekata, 2008.
 Priznanje Hrvatske komore arhitekata i inženjera u graditeljstvu za zasluge u razvitku i promidžbi djelatnosti arhitekata u RH, 2012.
 Nagrada Zagrebačkog salona, 2012. (za Filozofski fakultet u Rijeci, H. Auf-Franić, Tin Sven Franić, Vanja Rister)
 Nagrada Ministarstva kulture "Vladimir Nazor" za životno djelo, 2012.
 Nagrada Akademije tehničkih znanosti Hrvatske za životno djelo "Moć znanja", 2013.
 Nagrada Udruženja hrvatskih arhitekata "Viktor Kovačić" za životno djelo, 2015.

Izvori

Auf-Franić, Hildegard
Životopisi, Zagreb

Hildegard Auf-Franić


Friktion - Magasin om Køn, Krop og Kultur er dansk feministisk webmagasin der udgives på bloggingplatformen Medium. Magasinet blev stiftet i 2014 af blandt andet samfundsdebattørerne Emma Holten og Nazila Kivi efter en crowdfundingkampagne der rejste 16.000 kr.

Magasinet beskriver sig selv som et magasin der "bygge(r) bro mellem kønsforskningen og verden udenfor universiteternes mure" og "et seriøst alternativ i en til tider useriøs dansk sex- og kønsdebat". Ud over webudgaven udgiver magasinet en trykt udgave af det foregående års artikler i såkaldte opsamlinger.

Et af magasinets mere kendte indlæg var redaktør Emma Holtens artikel "Samtykke" og den tilhørende fotoserie taget af fotograf Cecilie Bødker, kaldet "En ny historie om min krop" hvor Holten fortalte om sine oplevelser med hævnporno og udgav en serie af nøgenbilleder hvor kvinden ifl. Holten var "subjekt i stedet for et objekt". Serien blev viderebragt i det engelske medie Hysteria og senere i The Guardian.

Magasinets artikler er blevet citeret i diverse danske medier og i videnskabelige artikler.

Kildehenvisninger

Tidsskrifter fra Danmark
Etableret i 2014
LGBT-relaterede tidsskrifter

Friktion (magasin)


ජෝර්ජ් වොෂිංටන් (පෙබරවාරි 22, 1732 – , 1799) යනු  ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදයෙහි පීතෘමූලිකයන් අතුරින් එක් අයෙකු වන අතර, දේශයෙහි පළමුවන ජනාධිපතිවරයා (1789–1797) වශයෙන් සේවය කළේය.  නව දේශයෙහි පැවැත්මට අතිශයින් වැදගත් වූ ඇමරිකානු විප්ලවීය යුද්ධයෙහිදී දේශමාමක බලකායන්ට ආඥාපතිත්වය සැපයූ ඔහු,  බ්‍රිතාන්‍යයන් පරදවමින් ජයග්‍රහණය වෙත එය මෙහෙයවීය.  නව ෆෙඩරල් රජය සංස්ථාපනය කෙරුමට ඉවහල් වූ,  1787 වර්ෂයෙහි ආණුඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්මේලනයෙහි    මූලාසනයද ඔහු විසින් හෙබවීණි.

1788දි වරකයන් 69 දෙනෙකුගේ ඒකමතික මනාපය ලෙසින් වොෂිංටන් තෝරා පත් කර ගන්නා ලද අතර ඔහු විසින් ධූර වාර දෙකක් එම තනතුර දරන ලදි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

1732 උපත්
1799 මරණ

ජෝර්ජ් වොෂිංටන්


Haakon Sverresson (ö. 1 Ocak 1204) Norveç Kralı (1202-1204). Babası Sverre'nin yerine geçti ve dinsel anlaşmazlıklara son verdi. Zehirlenerek öldürüldü.

Kaynakça

1204 yılında ölenler
Güzel Saçlı Hanedanı
Norveç kralları
Suikast sonucu ölen hükümdarlar
Norveç'te defnedilenler

III. Haakon


Le Vågsfjorden est un fjord situé dans le sud du comté de Troms et Finnmark en Norvège. Le fjord est situé entre les deux plus grandes îles de Norvège, Hinnøya au sud et Senja au nord. Le fjord est relié à l'Andfjorden et au Tranøyfjorden au nord, et à l'Astafjorden et au Tjeldsundet au sud. Les petites îles de Grytøya et Sandsøy se trouvent sur le côté ouest du fjord. Les îles d'Andørja et Rolla se trouvent le long du côté est du fjord.

Le fjord est long de 46 kilomètres et traverse les municipalités de Harstad, Senja, Dyrøy, Ibestad et Tjeldsund. La ville de Harstad, sur la rive ouest du fjord, est populairement connue sous le nom de Vågsfjordens perle (en français : la perle du Vågsfjorden).

Voir aussi
 Liste des fjords de Norvège

Notes et références

Liens externes
 .
 .

 .

Fjord dans le comté de Troms og Finnmark

Vågsfjorden (Troms et Finnmark)


Hubert Mumelter (* 26. August 1896 in Bozen, Österreich-Ungarn; † 24. September 1981 ebenda) war ein Südtiroler Dichter und Maler.

Leben
Hubert Mumelter stammte aus einer Bozner Kaufmannsfamilie. Er besuchte das Gymnasium Stella Matutina in Feldkirch bis zum Ausbruch des Ersten Weltkriegs. Nach der Kriegsmatura diente er drei Jahre an der Front in den Dolomiten und zuletzt am Ortler. In seinen Dichtungen kommt immer wieder die Erschütterung über den Untergang Österreich-Ungarns und die Teilung Tirols zum Ausdruck.

Nach dem Krieg studierte er Rechtswissenschaften an der Universität Innsbruck. 1921 promovierte er zum Dr. iuris und wurde daraufhin Rechtsanwaltsanwärter in der Bozner Kanzlei seines Onkels Ernst von Tschurtschenthaler. 1924 beendete er seine juristische Laufbahn und wurde Skilehrer, um im Sommer als freier Schriftsteller tätig sein zu können. Er schrieb und wohnte in der Villa "Waldfried" in der Nähe des Völser Weihers. 1936 kaufte er ein Haus in St. Konstantin bei Völs, das seine endgültige Bleibe wurde.

1931 erschien sein Oswald-von-Wolkenstein-Roman "Zwei ohne Gnade" im Insel Verlag. 1933 veröffentlichte er seine berühmte "Skifibel", die er selbst mit Karikaturen versah. 1934 kam sein Roman "Die falsche Straße" heraus, 1940 folgten "Schatten im Schnee" und "Leise fällt der Schnee" sowie die gemeinsam mit Carl Zangerle und Franz Sylvester Weber verfasste Gedichtsammlung "Opfergang und Bekenntnis" (das zugunsten einer Südtiroler Abwanderung in das NS-Reich warb), 1941 das nationalsozialistisch gesinnte Büchlein "Das Reich im Herzen. Erzählungen" (erschienen im NS-Gauverlag und Druckerei Innsbruck, 2. Aufl. 1944), 1948 "Maderneid". Daneben schrieb Mumelter viele Gedichte (zwei Sammlungen 1933 und 1952).

Der Zweite Weltkrieg riss ihn aus seinem bisherigen Leben heraus. Im Herbst 1943 wurde er zum Südtiroler Ordnungsdienst eingezogen und 1944 kam er zu den Standschützen. In der Zeit der NS-Besatzung Südtirols schrieb Mumelter wiederholt für das offiziöse Bozner Tagblatt.

1945 heiratete Mumelter. Seine Frau stammte aus der Bozner Kaufmannsfamilie Jank-Rubatscher.

1951 wurde die Bozner Wochenzeitung "Die Alpenpost" gegründet, die in bewusstem Gegensatz zur Südtiroler Volkspartei stand und von der italienischen Regierung finanziert wurde. Hubert Mumelter wurde Schriftleiter des Blatts und propagierte darin seine Idee vom dreisprachigen Tirol. Dieser von ihm so bezeichnete "Rätische Traum" bedeutete eine Absage an ein rein deutschsprachiges Südtirol, was ihm vielfach übelgenommen wurde. Nur mehr ein kleiner Kreis von Freunden hielt ihm die Treue. Als die Zeitung Ende 1957 keine staatliche Finanzierung aus Rom mehr bekam, musste sie ihr Erscheinen einstellen. Damit endete auch die journalistische Tätigkeit Mumelters.

Seit der Optionszeit hatte Mumelter auch zu malen begonnen, vorwiegend Aquarelle von Heimatlandschaften.

Hubert Mumelter starb 1981 im Alter von 85 Jahren und wurde auf dem Friedhof seiner Wahlheimat Völs begraben.

Auszeichnungen
 Walther-von-der-Vogelweide-Preis (1964)
 Ehrenbürger von Völs am Schlern (1976)
 Ehrenzeichen des Landes Tirol (1979)

Literatur
 Günter Regensberger (Hrsg.): Bekenntnis zum Schlern. Festschrift für Hubert Mumelter. VA Athesia, Bozen 1971.
 Oswald Sailer: Vermächtnis eines Dichters. Zum ersten Jahrtag des Todes Hubert Mumelters (24. September 1982). In: Der Schlern. Bd. 56 (1982), S. 531–538, .
 Eduard Widmoser: Südtirol A–Z. Band 3: Kr–N. Südtirol-Verlag, Innsbruck 1988, , S. 368.
 Bruno Mahlknecht: Hubert Mumelter. Der Maler und Dichter aus Bozen. In: Südtirol in Wort und Bild. Bd. 50 (2006), Heft 4, S. 23–26.
 Harald Wieser: Die literarischen Beiträge der "Alpenpost" (1951–1957): Hubert Mumelter als Journalist. Innsbruck, Univ., Dipl.-Arb., 2009

Einzelnachweise

Weblinks

 Werkverzeichnis im Lexikon Literatur in Tirol

Autor
Dichterjurist
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Heimatliteratur
Literatur im Nationalsozialismus
Roman, Epik
Erzählung
Lyrik
Tirolensien
Maler (Italien)
Person im Ersten Weltkrieg (Österreich-Ungarn)
Träger des Ehrenzeichens des Landes Tirol
Ehrenbürger von Völs am Schlern
Person (Bozen)
Person (Südtirol)
Person (Cisleithanien)
Österreicher
Italiener
Geboren 1896
Gestorben 1981
Mann

Hubert Mumelter


La ratona oscura (Microcerculus philomela) es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae. Es nativa de América Central: Belice, Costa Rica, Guatemala, Honduras, México y Nicaragua. Su hábitat es el bosque húmedo tropical y subtropical. No tiene subespecies reconocidas.

Referencias

Enlaces externos

philomela
Aves de América Central
Taxones descritos por Osbert Salvin
Animales descritos en 1861
philomela microcerculus

Microcerculus philomela


Otto Rettenmaier (* 28. Juli 1926 in Holzmühle, Gemeinde Rosenberg; † 23. Juli 2020) war ein deutscher Unternehmer. Er war Inhaber der Rettenmaier-Gruppe, eines Mischkonzerns mit Sitz in Heilbronn, der neben Anteilen an den von den Eltern übernommenen Faserstoffwerken J. Rettenmaier & Söhne (JRS) mit Sitz in Rosenberg auch Hersteller von Schwertransportern, ein Immobilienunternehmen, Bau- und Handwerkermärkte und ein Bordeaux-Weingut umfasste. In der 2010 von der Zeitschrift Manager Magazin veröffentlichten Liste der 500 reichsten Deutschen stand Otto Rettenmaier mit einem geschätzten Vermögen von 400 Mio. Euro auf Rang 292. In seiner Wahlheimat Heilbronn unterstützte er mehrfach kulturelle Projekte mit größeren Spenden, zuletzt 2010 den Umbau des Gebäudes des Stadtarchivs Heilbronn zum Haus der Stadtgeschichte, den er mit einer Spende von 3 Mio. Euro ermöglichte.

Leben
Rettenmaier wurde 1926 als Sohn von Josef (1882–1974) und Josefine Rettenmaier in Rosenberg-Holzmühle geboren. Er war das zweitälteste von vier Geschwistern. Die Familie Rettenmaier hatte die 1497 erstmals erwähnte Holzmühle 1878 erworben und begann 1938 mit der Produktion von Holzfasern.

Otto Rettenmaier besuchte ab 1937 ein humanistisches Gymnasium, kam 1943 zur Wehrmacht und studierte ab 1946 an der Technischen Hochschule Stuttgart. Er wurde Mitglied der katholischen Studentenverbindungen KAV Rheno-Nicaria Stuttgart und KStV  Askania-Burgundia Berlin, beide im KV. 1950 trat er in den elterlichen Betrieb ein, wo er ab 1951 geschäftsführender Gesellschafter war, und baute ein Zweigwerk in Heilbronn auf, wo er seit 1949 auch lebte. Neben seiner Tätigkeit bei JRS, wo er zusammen mit seinem älteren Bruder Josef (* 1924) aktiv war, betätigte sich Otto Rettenmaier im Lauf der folgenden Jahrzehnte als Unternehmer in verschiedensten Branchen wie Erdbeerzucht und Schifffahrt. 1972 kaufte er das Bordeaux-Weingut Château La Tour-Figeac, 1984 errichtete er in Heilbronn einen Obi-Bau- und Heimwerkermarkt, dem 1997 und 2000 zwei weitere folgten. 1988 kaufte er die insolvente Scheuerle Fahrzeugfabrik aus Pfedelbach, die er 1994 mit dem französischen Konkurrenten Nicolas aus Auxerre zur Transporter Industry International zusammenführte, die 2004 mit dem Ulmer Spezialfahrzeugbauer KAMAG Transporttechnik ergänzt wurde. 1994 baute Rettenmaier auf der Heilbronner Industriebrache Weipertgelände ein Fachmarktzentrum. Die 1994 gegründete Projektentwicklungsgesellschaft Ripeg ist außer in Heilbronn und Umgebung auch in Berlin, Halle, Leipzig und Weimar tätig, die 2010 gegründete Gesellschaft OR Energy betreibt zwei Windparks in Sachsen-Anhalt. Die Gesellschaften der Rettenmaier-Gruppe beschäftigen zahlreiche Mitarbeiter; JRS ist Weltmarktführer in der Faserstofferzeugung und hat (Stand 2012) 1200 Mitarbeiter und über 250 Mio. € Umsatz, die Transportersparte TII zählt 720 Mitarbeiter und einen Umsatz von 235 Mio. €. Rettenmaiers Vermögen wurde auf 400 Mio. Euro geschätzt; in der 2010 von der Zeitschrift Manager Magazin veröffentlichten Liste der 500 reichsten Deutschen stand er auf Rang 292.

Privates
Am 26. Januar 1959 heiratete Rettenmaier seine Frau Lore, geb. Spieß, mit der er zwei Töchter und einen Sohn hatte. Der Sohn Otto Maximilian Rettenmaier (* 1962) leitet seit 1994 das Weingut Château La Tour-Figeac, die Tochter Susanne Rettenmaier die Transportersparte der Unternehmensgruppe. Otto Rettenmaier war leidenschaftlicher Jäger. 1986 war er Präsident des Rotary-Clubs Heilbronn.

Mäzenatentum
Rettenmaier unterstützte mehrere kulturelle und wissenschaftliche Projekte und Institutionen, darunter die Universität Hohenheim, deren Forschungsaktivitäten die Verbindung zu den Faserstoffwerken JRS herstellten. Im Jahr 2013 sicherte Rettenmaier der Universität Hohenheim eine Spende in Höhe von 3 Mio. Euro für das neu zu bauende Audimax zu. Das Audimax sollte den Namen Otto Rettenmaier Audimax tragen, am 11. November 2016 wurde es eingeweiht. In Heilbronn unterstützte Rettenmaier das Deutschordensmünster St. Peter und Paul, die Sanierung des Kiliansturmes und den Umbau des Stadtarchivgebäudes zum Haus der Stadtgeschichte, den er mit einer Spende von 3 Mio. Euro ermöglichte.

Auszeichnungen

1984 wurde Rettenmaier zum Ehrensenator der Universität Hohenheim ernannt. Nach dem Bundesverdienstkreuz am Bande erhielt er 2005 das Bundesverdienstkreuz 1. Klasse. Das von ihm ermöglichte Heilbronner Haus der Stadtgeschichte trägt seit seinem 85. Geburtstag am 28. Juli 2011 ihm zu Ehren den Namen Otto-Rettenmaier-Haus. Am 31. Januar 2013 wurde Otto Rettenmaier für sein Engagement für die Scheuerle Fahrzeugfabrik mit der Goldenen Bürgermedaille der Gemeinde Pfedelbach ausgezeichnet. Am 1. Januar 2014 wurde die Lortzingstraße in Pfedelbach in Otto-Rettenmaier-Straße umbenannt.

Einzelnachweise

Literatur

Wolfgang Bok: Mutiger Macher und großzügiger Mäzen: Otto Rettenmaier (1926–2020). In: Christhard Schrenk (Hrsg.): Heilbronner Köpfe IX. Lebensbilder aus zwei Jahrhunderten. Stadtarchiv Heilbronn, Heilbronn 2021 (Kleine Schriftenreihe des Archivs der Stadt Heilbronn; 70), ISBN 978-3-940646-32-3, S. 147–165.

Weblinks

Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Korporierter im KV
Unternehmer (Heilbronn)
Ehrensenator der Universität Hohenheim
Deutscher
Geboren 1926
Gestorben 2020
Mann

Otto Rettenmaier


Turahan Bey (? - 1456, Edirne). Osmanlı Devleti'nde 15. yüzyılın ikinci yarısında Rumeli'de Teselya'da sancak beyi ve Mora'da akıncı olarak görev yapmış asker ve devlet adamıdır. Teselya sancak beyi iken emri altında bulunan akıncı birlikleri ile Mora'ya akınlar düzenlemişti. Korint Körfezi'ne birkaç kez hücum ederek oradaki surları tahrip etmişti. Mora'ya yaptığı akınlarla Mora Despotluğu Osmanlı Devleti'ne yıllık tazminat ödeyen tabi devlet haline gelmiş ve Mora'nın daha sonra Osmanlı toprağı olmasına giden süreci başlatmıştır. 10 Kasım 1444 tarihinde, Papalık önderliğinde Macar, Leh, Eflak ve çeşitli Balkan milletlerinden oluşan, Kral I. Ulászló komutasındaki Haçlı ordusu ile II. Murad'in yaptığı Varna Muharebesi'ne kendi sancak askerleri ile katıldı. Teselya Sancakbeyi iken bu bölgeye Türklerin yerleşmesine önem vermiş; Teselya Tırnova'sı (günümüzde Trynavos) kentini kurmuş; yerel ekonomiyi yeniden diriltmiş ve bu bölgede yüzyıllarca sürecek olan Osmanlı idaresine sağlam bir temel atmıştır.

Hayatı
Babası Yıldırım Bayezid zamanında 1392'de Üsküp'ü eline geçirip, bey olan Paşa Yiğit Bey'dir. Ailenin kökeni Manisa'dır. Kardeşi İshak Bey de tanınmış bir akıncı beyiydi ve 1415-1439 yılları arasında Üsküp valiliği yaptı. Gayet iyi tanınmış akıncı beyi olan yeğeni ve İshak Bey'in oğlu İshakoğlu İsa Bey de Bosna fatihi; ilk Osmanlı Bosna Sancakbeyi ve Saraybosna şehrinin kurucusudur. Soyu Turahanlılar olarak bilinmektedir. Doğum yeri ve tarihi ve çocukluğu ile gençliği hakkında hiçbir bilgi bulunmamaktadır.

Osmanlı belgelerinde ilk olarak ismi Vidin beyi olarak 1413'de görev alması ile geçmektedir. 1422'de Bizanslı bir vali idaresinde Teselya'da bulunan "İzzeddin" (modern Lamia, Yunanistan) kalesine yaptığı akından dolayı ismi geçmektedir.

I. Mehmed'in ölümünden hemen sonra Bizans İmparatoru II. Manuil, Limni'de gözaltında tutulan Mustafa Çelebi'yi Osmanlı tahtına çıkmış olan yeğeni II. Murad'a karşı Osmanlı tahtına hak etmesi için serbest bıraktığında Mustafa Çelebi'ye destek veren Rumeli beylerinin arasında Turahan Bey de bulunmaktaydı. Fakat Mustafa Çelebi'nin Sadrazam Amasyalı Beyazıd Paşa'yi esir alıp idam ettirip Edirne'de tahta çıktıktan sonra Anadolu'ya geçip ve Bursa'yı kuşatmaya başlamasından hoşnutsuz olan Rumeli asıllı akıncı beyleri arasında oldu ve bu suretle Sultan II. Murad tarafına geçti. Mustafa Çelebi İsyanı, Anadolu'da Mustafa'nın yenilmesi; Rumeli'ye kaçması ve yakalanıp Edirne Kalesi burcundan asılması ile 1422 yılında son buldu. 1423 başında Teselya Sancakbeyi olarak tekrar Rumeli'de görevlendirildi.

Mora Yarımadası'nda bulunan Bizans'a bağlı Mora Despotluğu'na karşı ilk akınlarını Mayıs-Haziran 1423'de yaptı. Mora Despotu II. Theodoros Paleologos daha yetişkin değilken ona naiplik yapan imparator II. Manuil, Osmanlı akınlarını durdurmak için dar Korint Körfezi'nde bulunan Heksamilion Suru (Altı Mil Suru)'nu 40 gün suren bir inşaat faaliyeti ile tamir ve tahkim ettirmişti. Ama ilk ve 1431'de yaptığı akınlarında Turahan Bey bu surları geçip Mora içlerine hücum etmeyi başardı.

1443'de Macar kralı I. Ulászló'nun komutası altındaki Haçlı ordusuna karşı uygulanacak strateji padişahın huzurunda görüşülürken, Turahan Bey'in ihtiyata ve düşmanı yormaya dayalı teklifine karşı, Evrenosoğlu İsa Bey'in savunma savaşı teklifi kabul edildi. Bunun üzerine, Osmanlı ordusu, Morova, İzladi ve Yalvaç muharebelerinde mağlup oldu. Kış münasebetiyle çekilmekte olan düşmanı takiple görevlendirilen Kasım Paşa'nın maiyetinde bulunan Turahan Bey'in yinelediği ikazlara karşılık, Kasım Paşa'nın tedbirsiz hareket ederek bir mağlubiyete daha sebep olmasıyla, Kasım Paşa padişaha bu halin Turahan Bey'in kendisine yardım etmemesinden ileri geldiğini beyan etti. Bunun üzerine II. Murad tarafından Lofça'da Bedeviçardak Kalesi burcuna hapsedildi.

Fakat Varna Muharebesi öncesinde akıncıların padişaha ricasıyla affedildi. Savaş alanında gösterdiği başarılardan sonra da 1444'te kendisine tekrar Teselya Sancağı ve Mora Akıncı Beyliği verildi. Bu tarihte Mora Despotu olan Konstantin Paleologos Heksamilion Suru'nu yeniden tamir ettirmişti. 1444 yazında Mora'ya düzenlediği akında bu surları tekrar zorlanmadan geçti. II. Murad, Mora hakkında Turahan Bey'den bilgiler aldıktan sonra 1446 yılında bizzat gelerek Korint Körfezi'ni zapt etti ve buradaki Heksamilion Surları da yıktırarak, Turahan Bey'e Mora içerilerine akınlar yapma ve despotları vergiye bağlama yolunu açtı. II. Murad'ın bu surlara saldırması sırasında ilk defa kale kuşatması için barutlu büyük top kullanımı gerçekleşti ve bu askeri tarihte yeni devri açtı.

Bu surlar yeniden Mora despotları tarafından yeniden tamir ettirildi. II. Mehmed'in İstanbul kuşatmasından önce, 1452 yılı sonbaharında, Oğulları Ahmed ve Ömer ile birlikte, Bizans imparatoru olan IX. Konstantinos'un kardeşleri olan Mora despotları Tomas ve Dimitrios'un Bizans'a yardım etmelerini engellemek için Mora'ya akınlar düzenleyerek onlara göz açtırmamak suretiyle önemli bir rol üstlenmiştir. Turahan Bey yine Korint Korfezi'ndeki Heksamilion surlarına saldırarak kısa sürede geçti ve Korint'ten itibaren neredeyse Mora'nın tamamında akınlarda bulundu. Mora despotları, Heksamilion'da kurduğu savunma hattının kırılması üzerine direnişte bulunamadılar. Bütün kış devam eden bu akınların birinde oğlu Ahmed Bey "Dervenaki" adli bir mevkide bir pusuya düşürülerek esir edildi. Despotluğun başkenti olan Sparta yakınlarında Mystras'ya Dimitrios'un yanına götürülüp orada tutuklandı.

İstanbul'un 29 Mayıs 1453 tarihinde fethedilmesi Mora'da Bizans'a bağlı olarak hüküm suren Mora Despotluğu'nda büyük etkiler yaptı. Mora despotları yıllık tazminat vermek suretiyle Osmanlı Devleti tâbi ve Teselya Sancakbeyi Turahan Bey'e bağlı olmaya devam ettiler. Mora despotları olarak hüküm suren iki kardeş Dimitrios ve Tomas, birbirleri ile hiç geçinememekte ve devamlı birbirleriyle çatışma halindeydiler. Mora'da yaşayan halk da bu despotların devlet idaresinden gayet hoşnutsuzlardı. 1453 güzünde önce Mora'ya göç etmiş olan "Arvait" adı verilen Arnavut asıllı göçmenler arasında despotların idaresine karşı bir isyan başladı. Sonra Mora yerlisi Rumlar da bu isyana katıldılar ve isyan yayılıp daha ciddi bir durum aldı. Mora Despotluğu yıllık tazminat verip Osmanlı Devleti'ne tâbi bir devlet statüsünde olduğu için despotlar bu halk isyanını bastırmak için Osmanlı Devleti'nden yardım istediler. Turahan Bey bunun üzerine oğlu Ömer Bey'i yanına verdiği eyalet askeri ile birlikte Aralık 1453'de Mora'ya gönderdi. Ömer Bey önce bazı başarılar kazanmakla beraber isyanı bastıramadı. Fakat Mystras'da tutuklu olan kardeşi Ahmed Bey'i kurtardı ve Teselya'ya geri döndü.

Bundan sonra iki Mora despotu kendi aralarındaki çatışmayı önleyemedikleri gibi çıkan isyan da devam etmekte idi. Ekim 1454'te Teselya Sancakbeyi Turahan Bey bu sefer bizzat eyalet ordusu ile Mora'ya girdi. Mora'da birkaç önemli kaleyi ve şehri eline geçirip talan ettikten sonra isyanın liderleri teslim olmasıyla isyan sona erdi. Turahan Bey iki Mora despotuna aralarındaki çatışmalara bir çözüm bulmayı ve bundan sonra daha adaletli olarak hüküm sürmelerini öğütledikten sonra ordusu ile Mora'dan çekildi.

Fakat Mora despotları olan iki Paleologos kardeş arasında anlaşmazlık sürmeye devam etti ve daha ciddi seviyelere yükseldi. İki despot kardeş ayrı ayrı olarak bu sefer Mora'da kolonileri bulunan Venedik Cumhuriyeti'ne ve diğer denizci İtalyan cumhuriyetlerine elçiler göndererek onlardan Osmanlı Devleti'ne karşı yardım istediler. Bu haber İstanbul'da duyulduğunda II. Mehmed duruma bizzat müdahale etmek için Mayıs 1458'de Mora'ya bir askeri sefer düzenledi. Despot Dimitrios esir alındı ve tutuklandı. Kardeşi Tomas Venediklilere kaçtı. 1459 yazı sonuna kadar Mora Yarimadası'ndaki şehir ve kasabaların hepsi Osmanlı ordusuna teslim oldu. Mora'nın kuzeybatı bölgeleri Osmanlı Devleti'ne ilhak edildi ve Turahan Bey'in oğlu Ömer Bey bu bölgenin valisi olarak görevlendirildi. 1460 yılında Mora'nın hepsi, Venedik Cumhuriyeti elinde bulunan bazı sahil kaleleri hariç, Osmanlı Devleti'ne ilhak edildi.

Ekim 1455'te Teselya sancakbeyliği görevinden alınarak başkent Edirne'ye geri çağrıldı. Olum tarihi kati olarak bilinmemektedir. Muhtemelen Ağustos 1456'da Edirne'de öldüğü tahmin edilmektedir. Mezarı Uzunköprü yakınlarında Kırk Kavak'tadır. Fakat Edirne'de de yaptırdığı bir türbe vardır.

Eserleri
Osmanlı Devleti'nin Balkanlarda ve özellikle Teselya ve merkezi Yunanistan'da Türklerin yerleşmesinde önemli rol oynamıştır. Akınları sonrasında Teselya sancağı verilince Anadolu'dan 5000 kadar Türkmen, Yörük ve Konyalı Türk göçmenin getirilmesini ve 12 tane yeni kurulan Türk köyüne yerleştirilmesini sağladı. Eski bir harabelik olan modern adı Tyrnavos ve bu şehrin 17 km güneybatısında Teselya merkezi olan Yenişehr-i Fener (günümüzde Larisa) kurulup gelişmesine büyük katkıda bulunmuştur.

Teselya sancakbeyiliğinde camiler, medreseler, okullar, hanlar, kervansaraylar, hamamlar ve köprüler yaptırdı.

Ocak 1455 tarihli bir vakfiye belgesi tespit edilmiştir. Malkara'da mescit, medrese ve zaviye vakfetmiş ve vakfına oğlu Ömer Bey'i mütevelli atamıştır. Diğer oğulları vakfiyede şahitler arasında bulunmaktadırlar.

Oğulları ve sülalesi
Babinger, Turahan Bey sülalesinin soy ağacını şöyle vermektedir:

Oğlu olan Turahanlı Ömer Bey de zamanının meşhur akıncılarındandır. 1452 yılı sonbaharında Mora Despotu'nun Sultan II. Mehmed'in İstanbul Kuşatması sırasında kardeşi olan Bizans İmparatoru IX. Konstantinos'a yardım etmelerini önlemek için babası ve kardeşi ile birlikte Mora'da geniş alanlar üzerinde yapılan akınlara katıldı. 1454 yılında Osmanlı Devleti'ne tabi olan Mora despotu ortaya çıkan bir isyanını bastırmak için Osmanlılardan yardım istedi. Bunun üzerine Turahanlı Ömer Bey, Teselya Eyalet Ordusu ile Mora'ya yardım etmekle görevlendirildi. Bu isyanın bastırılmasıyla beraber bir önceki akında Mora despotlarına esir düşmüş olan kardeşini Mystra'da kurtarmıştır. Babası Mayıs 1458'de Mora'ya bir askeri sefer yaptıktan sonra Osmanlı Devleti'ne ilhak edilen Kuzeybatı Mora Beyliği Ömer Bey'e verilmiştir. Uzun Hasan ile Otlukbeli Muharebesi yapılmadan önce pişdar kolu kumandanı Has Murad Paşa'nın Akkoyunlu kuvvetlerine mağlup düştüğü sırada Turahanlı Ömer Bey de esir düştü. Has Murad Paşa'nın on bin Rumeli sipahisini yenmiş olmasına pek çok sevinen Uzun Hasan'a karşı "bizim esir olmamızla padişaha halel gelmez" yollu fikirler belirtmesi Uzun Hasan'ı gazaba getirmiş, ancak padişahını savunmanın kulluk ve nimetşinaslık icabı olduğunu söylemesine Uzun Hasan da hak vermiştir. Turahanlı Ömer Bey Fatih'in zaferinden sonra esaretten kurtulup dönmüş ve 1489'de Memlüklerle karşı yapılan savaşlara katılmıştır. Ölümü bu tarihten sonradır. Malkara'da defnedildi.

Mehmed Bey adındaki oğlu da beylerdendir; II. Bayezid zamanında ölmüştür.

Turahanlı Ömer Bey'in oğullarından İdris Mahvi Bey bilgili şair kimliği ile değerli bir insandı. Abdurrahman Hatifi'nin nazmettiği Husrev ve Şirin ve Leyla ile Mecnun'u Farsça'dan gayet başarılı bir şekilde Türkçeye çevirmiştir.

Turahanlı Ömer Bey'in diğer oğlu Turahan Bey 1554'te akıncı komutanı olarak İran seferinde bulunmuştur.

Kendinin devam eden sülalesi Turahanoğulları Teselya'da büyük toprak sahipleri olarak hayatlarına devem etmişlerdir. Teselya'da 19. yüzyıl sonlarına kadar Turahanoğulları sülalesinin büyük toprak sahipliği devam etmiştir.

Dış bağlantılar
 Osmanlimedeniyeti" websitesi
 Babinger, Franz (Son bas.1987) [1936]. "Turakhān Beg". Houtsma, Martijn Theodoor. (ed) E. J. Brill's Encyclopaedia of Islam, 1913–1936, Cilt VIII. Leiden: BRILL. s.:876–878. ISBN 90-04-09794-5.
 Vakalopoulos, Apostolos E. (1974). Ιστορία του νέου ελληνισμού, Τόμος Α′: Αρχές και διαμόρφωσή του (Έκδοση Β′) [Modern Helenizm'in Tarihi, Cilt I: Ortay cikmasi ve gelişmesi (2. Ed.) Selanik: Emm. Sfakianakis and Sons. (Yunanca)

Kaynakça

Fetret Devri'nde kişiler
14. yüzyılda doğanlar
1456 yılında ölenler
14. yüzyılda Osmanlılar
15. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı askerî personeli
Bizans-Osmanlı savaşları'nda Osmanlılar
Turahanoğlu ailesi

Turahan Bey