La B8 (type 8K) est la quatrième gamme de la familiale routière Audi A4. La première officielle en salon de l'A4 (8K) berline a eu lieu au Salon de l'automobile de Francfort 2007. À partir de décembre 2007, elle a été officiellement livrée en tant que berline à malle. Fin février 2008, la variante break (Avant) est officiellement présentée sur Internet et présentée au public lors du Salon international de l'automobile de Genève en mars. La B8 est basée sur le nouveau concept de la plate-forme "MLB de Volkswagen", sur lequel l'Audi A5 est déjà basée et dont tous les modèles ultérieurs du groupe Volkswagen avec moteurs longitudinaux seront basés.

L'A4 ouverte, en revanche, n'était plus proposée, car cette position a été reprise par l'A5 cabriolet au printemps 2009.

En novembre 2011, la gamme A4 a fait l'objet d'un lifting, qui comprenait une révision à la fois technique et visuelle.

La gamme B8 a été fabriquée sur cinq sites de production. Alors que la berline, l'Avant et les modèles S/RS/Allroad sortaient de la chaîne de montage de l'usine Audi d'Ingolstadt, seule la berline était construite à Neckarsulm. À Aurangabad, en Inde, des kits Complete Knock Down pour l'A4 berline provenant de Neckarsulm étaient livrés et assemblés dans les locaux d'une usine Škoda. En Chine, la version à empattement long de la berline, l'A4L, destinée au marché chinois était produite par FAW-Volkswagen à Changchun. À partir de 2011, les kits préfabriqués de l'A4 berline sont finalement assemblés chez Garuda Mataram Motor à Jakarta (Indonésie).

Les véhicules concurrents comparables à l'A4 sont la BMW Série 3 et la Mercedes Classe C, ainsi que l'Infiniti Q50, la Citroën DS5 et la Cadillac ATS.

Changements par rapport à la prédécesseur

Conception

L'avant et l'arrière de la quatrième génération de l'A4 sont similaires à l'Audi A5 présentée en mars 2007. Par rapport au modèle précédent, la B7, la voiture est plus longue de 117 mm et plus large de 54 mm. Les grands rétroviseurs extérieurs avec clignotants latéraux à LED intégrés et les feux diurnes à technologie LED disponibles en combinaison avec l'éclairage au xénon optionnel se distinguent en tant qu'éléments de design particulièrement frappants.

Le design de l'intérieur est basé sur celui de l'Audi A5. La console centrale est destinée au conducteur et on retrouve un écran de 6,5 ou 7 pouces au milieu du tableau de bord, pour la radio ou le système de navigation selon l'équipement. Si le système de navigation est installé, il est commandé via un terminal MMI placé dans la console centrale ou via une logique de fonctionnement MMI simulée sur l'écran "normal". Des fonctions importantes telles que le volume de la radio ou la commande de la climatisation peuvent être commandées indépendamment de cette interface de commande.

Équipement
Comme pour l'Audi A3, trois finitions d'équipements de base ont été proposées pour la première fois dans l'histoire de l'A4 :
Attraction : La variante de base comprend des jantes de 16 pouces (17 pouces pour les modèles à moteurs six cylindres) et des incrustations avec un aspect platine.
Ambition : En plus des sièges, du châssis et du volant sport, la finition a orientation sportive comprend de série des jantes de 17 pouces, ordinateur de bord et divers inserts décoratifs avec un aspect aluminium.
Ambiente : La finition axée sur le confort comprend de série, en plus de la variante Attraction, le chauffage des sièges, régulateur de vitesse, aide acoustique au stationnement arrière, accoudoir central et un volant multifonction.

Dans le cadre des finitions d'équipements, certains équipements spéciaux étaient proposés à un prix inférieur. Par rapport à la prédécesseur, la liste des options a été élargie pour y inclure de nombreux nouveaux développements. En plus de la climatisation automatique standard, un système de climatisation automatique à trois zones était également proposé. La radio standard pouvait être complétée par un système audio de Bang & Olufsen d'une puissance totale de 505 watts ou par un récepteur pour la réception de radio numérique (Digital Audio Broadcasting).

Une autre nouveauté de la B8 était l'Audi drive select, avec lequel divers paramètres du véhicule peuvent être modifiés indépendamment les uns des autres. En plus des caractéristiques comme le réglage de la pédale d'accélérateur, de la transmission automatique et du rapport du système de direction, la "dureté" du châssis peut être ajustée individuellement à l'aide d'un ensemble châssis avec commande électronique des amortisseurs (contrôle d'amortissement continu). La "direction dynamique" est également disponible en option avec cette finition, cela permet d'augmenter ou de diminuer l'angle de braquage, cela peut être spécifié par le conducteur via le volant. De plus, elle peut diriger indépendamment, par exemple si le véhicule dévie.

Une aide au stationnement avec caméra de recul ou affichage visuel via l'écran du tableau de bord et des sièges confort avec ventilation active des sièges ont été proposés en tant que nouvelles fonctions de confort supplémentaires.

Pour la première fois sur la B8, les équipements de sécurité pouvaient être renforcés par divers système d'aide à la conduite tels que
Alerte de franchissement involontaire de ligne (Audi lane assist/active lane assist),
Assistant de changement de voie (Audi side assist) et
Radar de régulation de distance (Adaptive cruise control)
qui ont été ajouté.

Des sièges enfants peuvent être fixés à tous les sièges de la banquette arrière. Néanmoins, il n'y a pas assez d'espace pour trois sièges enfant côte à côte. Des supports Isofix pour les bords des sièges de la banquette arrière peuvent être commandés sans frais supplémentaires. Pour le siège passager, les supports Isofix et l'airbag commutable coûtent un supplément.

Technologie
Avec la nouvelle plate-forme, l'essieu avant a été avancé de 154 mm en disposant le différentiel sous l'embrayage ou le convertisseur. Grâce à ce changement
La dynamique de conduite a été améliorée grâce à une meilleure répartition du poids
La protection des piétons a été améliorée par le changement d'unité de stockage et
l'empattement a été allongé de 160 mm.

Les systèmes du freinage, du châssis et de la direction ont été revus et le coefficient de traînée (cx) de la berline a été réduit à 0,27 en optimisant la carrosserie (cx de 0,31 pour l'Avant). La sécurité en cas de collision a également été mise à jour. Par exemple, en 2009, lors du crash test Euro NCAP, l'A4 a reçu la meilleure note de cinq étoiles. Dans le détail, l'A4 obtient 93 % des points pour la protection des occupants, 84 % pour la sécurité des enfants et 39 % pour la protection des piétons.

Transmission
L'Audi A4 est équipée de série de la traction avant. Le système de transmission intégrale quattro était disponible en option avec différents moteurs.

Période de construction
Berline : de septembre 2007 à août 2015
Break : de mars 2008 à août 2015
Allroad quattro : de février 2009 à février 2016
S4 : de novembre 2008 à juin 2015
RS4 : de juin 2012 à juin 2015

Variantes du modèle
Pour le marché chinois, la version longue, l'A4L, a été produite à partir de janvier 2009. Cette variante a un empattement plus long de 60 mm et elle était initialement disponible avec deux moteurs essence, le moteur turbo de 2 litres (132 kW/180 ch) et le V6 de 3,2 litres (195 kW/265 ch). Plus tard, le moteur de 1,8 litre (118 kW/160 ch) et un autre moteur turbo de 2 litres (155 kW/211 ch) sont apparus pour l'A4L.

La S4 de cette gamme a été livrée à partir de mars 2009, qui, contrairement à ses prédécesseurs, n'est pas propulsée par un moteur turbo ou atmosphérique. Au lieu de cela, Audi a opté pour un moteur V6 de 3,0 litres dans ce modèle, qui délivre 245 kW (333 ch) via une suralimentation.

L'A4 allroad quattro est apparu au début de l'été 2009, il s'agit d'une variante avec une garde au sol accrue pour une utilisation hors route.

En février 2012, l'Audi RS4 de la gamme B8 a été présenté au Salon international de l'automobile de Genève, il n'a été livré qu'en variante Avant à partir de l'automne 2012. Le modèle A4 le plus puissant délivre 331 kW (450 ch) avec un moteur V8 à haut régime de 4,2 litres, utilisé dans le coupé Audi RS5 depuis 2010.

Motorisations
La gamme de moteurs comprend un nouveau moteur turbo à injection directe de carburant (TFSI) de 1,8 litre, qui délivre 88 kW (120 ch) ou 118 kW (160 ch). Contrairement aux précédents moteurs essence à quatre cylindres en ligne de l'A4, celui-ci dispose, entre autres, d'un entraînement d'arbre à cames sans entretien avec une courroie synchrone et d'une pompe à huile à débit volumétrique. En novembre 2011, une version révisée du moteur de 1,8 litre est apparue avec le lifting de la gamme de modèles. Le moteur a reçu une nouvelle gestion thermique, qui permet d'atteindre plus rapidement la température de fonctionnement, réduisant ainsi les émissions et la consommation de carburant. D'autres changements ont été apportés grâce à des économies de poids et à l'optimisation des frottements. De plus, l'injection directe est complétée par une injection dans le collecteur d'admission, qui est utilisée dans la plage de charge partielle pour réduire les émissions de particules. Le réglage de la levée des soupapes de l'arbre à cames en deux étapes, repris des moteurs essence de 2 litres, est également nouveau.

Le moteur essence V6 de 3,2 litres, connu, de la prédécesseur a été installé dans la B8 avec, entre autres, le réglage de la levée des soupapes en deux étapes côté admission, Audi valvelift (similaire au VTEC de Honda) et une pompe à huile à débit volumétrique optimisé avec un alésage légèrement élargi, ce qui entraîne également plus de déplacement. En conséquence, le moteur offre désormais 7 kW (10 ch) de puissance en plus. De plus, le couple maximal de 330 Nm est disponible de 3 000 à 5 000 tr/min grâce à la nouvelle commande des soupapes. Le moteur essence V6 de 3,2 litres a été abandonné lorsque le lifting est apparu en novembre 2011.

Le moteur diesel de 2 litres adopté de la gamme précédente était - en tant que premier moteur diesel quatre cylindres en ligne du groupe Volkswagen - équipé d'une injection directe à rampe commune (anciennement appelé pompe-injecteur). Les moteurs diesel V6 ont également été revus et offrent désormais plus de puissance. Tous les moteurs diesel sont équipés de série d'un filtre à particules. Depuis 2014, une réduction catalytique sélective avec additif AUS 32 a également été installé dans les moteurs diesel de 2 litres, ce qui réduit les émissions d'oxyde d'azote afin de répondre à la norme d'émissions Euro 6.

Avec l'introduction de la variante break Avant en 2008, d'autres moteurs sont apparus. Viennent ensuite deux moteurs de 2 litres basés sur le moteur turbo de 1,8 litre, qui sont également équipés du système Audi valvelift pour l'arbre à cames d'échappement et délivrent respectivement 132 kW et 155 kW (180 ch et 211 ch). La puissance du moteur de 155 kW a été portée à 165 kW (225 ch) mi-2013. Le moteur de base est le TFSI révisé de 1,8 litre avec 125 kW (170 ch), qui est disponible depuis le lifting.

La nouvelle transmission à double embrayage S tronic à sept rapports est disponible depuis début 2009 pour les modèles à quatre roues motrices avec le moteur essence de 2 litres, le moteur TDI de 3.0 L et l'Audi S4 de cette gamme. La transmission S tronic remplacera progressivement le convertisseur de couple automatique appelé Tiptronic. Elle a célébrée sa première dans un véhicule avec moteur installé longitudinalement dans le SUV compact Q5, qui est apparu à l'automne 2008.

L'Audi S4 introduite en 2009 utilise un moteur essence V6 de 3 litres avec suralimentation (compresseur Roots) qui délivre 245 kW (333 ch). Une version de ce moteur avec une puissance réduite à 200 kW (272 ch) est également disponible pour les autres modèles d'A4 depuis début 2012. Le RS4 Avant, apparu mi-2012, est le modèle le plus puissant avec son moteur essence V8 de 4,2 litres. Le moteur atmosphérique à haut régime, basé sur celui de son prédécesseur, délivre 331 kW (450 ch).

Mises à niveau
Un certain nombre d'innovations ont été introduites pour le lifting de la gamme, qui a été produit à partir de mi-2009. Une version révisée a été proposée pour le système de navigation DVD précédent, le MMI Navigation Plus, il intègre, entre autres, une résolution d'écran plus élevée, fonctionnalité avec la manette, disque dur intégré, saisie vocale d'un mot entier et offres de modèles de ville en 3D. Le disque dur est utilisé pour les données de navigation, mais peut également stocker et lire des morceaux de musique. Le lecteur DVD intégré offre également la possibilité de lire des DVD musicaux et vidéo. Une autre nouveauté concerne les feux arrière à technologie LED pour les feux stop ainsi que les feux arrière pour les véhicules équipés de feux au xénon, ainsi qu'un design de rétroviseur extérieur modifié. À partir de cette année-modèle, les modèles équipés de moteurs essence et diesel de 2 litres associés à une transmission manuelle seront équipés de série d'un système start-stop et d'un système de récupération (freinage régénératif). Dans tous les véhicules à traction avant, l'ESP a été étendu pour inclure un blocage de différentiel électronique ("XDS"), qui freine la roue avant intérieure lorsque la charge est trop élevée dans les virages afin de permettre un comportement de conduite neutre aussi longtemps que possible.

Une autre variante diesel, le moteur TDI de 100 kW (136 ch), a également été lancée et livrée entre début juin 2009 et novembre 2010. Le moteur, connu sous le nom de TDI e de 2.0 L, consommait moins que les autres moteurs diesel de 2 litres grâce à diverses mesures telles que des pneus à faible résistance, un rapport de vitesse modifié, une fonction start-stop, une récupération d'énergie au freinage et une optimisation aérodynamique. Alors que divers extras optionnels ne pouvaient pas être commandés pour la berline avec le moteur TDI e de 2.0 L et que ce moteur n'était disponible qu'avec la gamme d'équipements de base Attraction pour la berline, l'Avant avec le moteur TDI e de 2.0 L pouvait être commandé avec tous les ensembles d'équipements et tous les équipements supplémentaires. La berline était également proposée avec le moteur TDI de 100 kW et toutes les options d'équipement, mais la désignation supplémentaire "e" a ensuite été omise.

Pour le Salon de l'automobile de Francfort 2009, la gamme de moteurs a été élargie pour inclure le modèle diesel propre TDI de 3.0 L. Ce moteur "diesel propre" a un post-traitement des gaz d'échappement au moyen d'une réduction catalytique sélective, qui est réalisée à l'aide de l'additif AUS 32. Cela réduit considérablement les émissions d'oxyde d'azote, ce qui signifie que ce modèle est déjà conforme aux limites Euro 6 annoncées pour 2014.

Un moteur TFSI de 2 litres et 132 kW (180 ch), adapté et optimisé pour fonctionner avec du carburant à l'éthanol (E85), a également été présenté à l'IAA. Le modèle à moteur TFSI de 2.0 L pour carburant flexible peut toujours être ravitaillé en essence et coûte 600 euros de plus, en Allemagne, que son homologue conçu uniquement pour l'essence.

Avec l'année modèle 2011, qui a débuté mi-2010, l'ordinateur de bord, connu sous le nom de Fahrerinformationssystem, a reçu de nouvelles fonctions telles qu'un affichage agrandi des changements de vitesse recommandés, un affichage avec des conseils d'économie et un affichage du carburant avec les exigences individuels des consommateurs. De plus, la spécification de la cylindrée a été omise sur le hayon, à la place, le "lettrage technologique" TDI ou TFSI est utilisé. De plus, à partir de cette année modèle, tous les modèles diesel étaient équipés de série d'une protection contre les erreurs de carburant.

En novembre 2010, le "e" a été supprimé de la désignation du modèle avec le moteur TDI e de 2.0 L. Cependant, les propriétés d'économie de carburant sont conservées et ont été encore améliorées grâce à une optimisation supplémentaire. Contrairement au précédent modèle avec le moteur TDI e de 2.0 L, clui-ci est sans exception uniquement disponible avec la gamme d'équipements Attraction et il peut être configuré avec n'importe quel équipement optionnel. Le nouveau modèle reçoit la désignation supplémentaire "115g" pour la berline et "120g" pour l'Avant, ce qui indique les faibles émissions de CO2 et la faible consommation de carburant.

Lifting
En novembre 2011, l'Audi A4 subit une révision à la fois technique et optique. A cet effet, la face avant a été redessinée au niveau de la calandre et des phares. L'A4 berline a également reçu de nouveaux feux arrière, dont la forme a également été modifiée.

De plus, sur les modèles équipés de feux arrière à LED, les clignotants sont également conçus à l'aide de la technologie LED. L'intérieur a été amélioré avec de nouveaux matériaux et certaines commandes ont été révisées. Par exemple, le système de navigation MMI a désormais quatre boutons de moins, le réglage du chauffage du siège se fait directement via un bouton, les réglages du véhicule par drive select ne peuvent plus être commandés individuellement par la console centrale et l'ordinateur de bord est équipé d'une recommandation de pause.

En plus d'un châssis révisé, l'Audi A4 a reçu une nouvelle direction assistée, qui fonctionne de manière électromécanique. La gamme de moteurs comprenait des moteurs essence et diesel mis à jour, qui avaient désormais tous un système stop-start automatique de série. Par rapport à son prédécesseur, le moteur essence turbocompressé de 1,8 litre présente un certain nombre d'innovations techniques telles que l'injection directe dans le collecteur d'admission combinées et le réglage de la levée des soupapes en deux étapes, gagnant 7 kW (10 ch) de puissance en plus et 70 Nm de couple en plus. Depuis début 2012, une variante moins performante du moteur TFSI de 3 litres avec suralimentation, connue de l'Audi S4, est également disponible, qui remplace le moteur essence V6 de 3,2 litres qui a été omis depuis le lifting. Parmi les moteurs diesel à quatre cylindres, le TDI de 2 litres le plus puissant délivre désormais 130 kW (177 ch). Une variante de moteur supplémentaire avec une consommation de carburant réduite est également apparue, il s'agit du TDI de 120 kW (163 ch). Le moteur diesel V6 de 2,7 litres a été omis, à la place le TDI de 3 litres était proposé en deux niveaux de puissance (150 kW/204 ch et 180 kW/245 ch) et il n'était disponible qu'avec des transmissions automatiques lors du lancement sur le marché.

La transmission quattro a également été revue. En conjonction avec la transmission automatique S-tronic, le système de traction intégrale de sixième génération avec différentiel central à couronne était désormais disponible, qui, en plus d'une meilleure traction, dirige un maximum de 70% du couple d'entraînement vers l'essieu avant et 85% à l'essieu arrière. Un «différentiel sport» était également disponible en option pour les modèles quattro avec la transmission S tronic et le moteur de 3 litres; Ce différentiel utilise deux embrayages multidisques pour répartir de manière continu la puissance du moteur sur l'essieu arrière entre la roue gauche et la roue droite (répartition du couple).

L'équipement standard et spécial est resté presque inchangé. Un couvercle de coffre à ouverture et fermeture électriques était disponible en tant que nouvelle option pour les modèles Avant (de série à partir de mi-2014). D'autre part, certains systèmes d'aide à la conduite ont été élargis pour inclure de nouvelles fonctions. L'alerte de franchissement involontaire de ligne Active lane assist assiste désormais également le conducteur avec des interventions de direction correctives. À des vitesses inférieures à 30 km/h et si une collision est imminente, le radar de régulation de distance Adaptive cruise control applique automatiquement les freins. Le système de navigation MMI Navigation Plus prend en charge l'accès en ligne Audi connect, celui-ci peut coupler via Bluetooth un téléphone mobile compatible avec Internet ou gérer l'utilisation d'une carte SIM pour avoir un accès aux services de trafic, météo ou multimédia.

Pour l'année modèle 2014, qui sera produite à partir de mi-2013, la puissance du moteur TDI de 2,0 litres a été augmentée, passant de 105 kW (143 ch) à 110 kW (150 ch). Le moteur TFSI de 2,0 litres a également reçu une augmentation de puissance, passant de 155 kW (211 ch) à 165 kW (225 ch). Ce moteur est basé sur le TFSI de 1,8 litre et 125 kW (170 ch), qui a été révisé depuis le lifting. Le moteur TFSI de 165 kW a donc les mêmes innovations techniques que son homologue de 1,8 litre introduit précédemment. La même variante de moteur est également proposée dans le lifting de l'Audi Q5 depuis fin 2012. Les moteurs TFSI de 125 kW et 165 kW respecteront également la norme d'émissions Euro 6 à partir de cette année modèle.

En février 2014, les deux moteurs TDI 2,0 litres de 100 kW (136 ch) et 120 kW (163 ch) ont été présentés sous la nouvelle désignation de modèle "A4 Ultra". La consommation de carburant combinée pouvait être réduite jusqu'à 4 litres aux 100 km grâce à l'optimisation de la carrosserie et aux rapports de démultiplication modifiés. Une version du moteur TDI de 2.0 L a également été lancée avec une puissance de 140 kW (190 ch). Les trois moteurs diesel répondent à la norme Euro 6 grâce à l'utilisation d'une réduction catalytique sélective.

À partir de mi-2014, le couvercle du coffre à ouverture et fermeture électriques était de série sur l'Avant. Le moteur TFSI de 3.0 L répond également désormais à la norme d'émissions Euro 6 grâce à l'utilisation d'un collecteur d'admission combiné et d'une injection directe.

Nouvelles immatriculations
Selon la Kraftfahrt-Bundesamt, 531 260 A4/S4/RS4 ont été nouvellement immatriculées en Allemagne de 2007 à 2014.

Anecdotes
Contrairement à la prédécesseur, tous les modèles B8 sont équipés de série de vitres électriques à l'arrière et d'un frein de stationnement électromécanique au lieu d'un frein à main.
Contrairement à la prédécesseurs, les sorties d'échappement des modèles diesel sont droites et non pliées.
Un plancher de chargement réversible était fourni de série dans le coffre de l'Avant, avec d'un côté un bac à poussière et de l'autre un plancher de véhicule recouvert de moquette.
Comme dans l'Audi A5, les aiguilles du compte-tours et du tachymètre s'orientent dans une plage de 0° à 270° dans le sens des aiguilles d'une montre et par rapport au cercle unité.
Les grands rétroviseurs extérieurs sont un hommage à une homologation de type UE qui s'appliquera à toutes les voitures particulières nouvellement immatriculées à partir de 2010.
Les feux de jour standard étaient désormais utilisés avec des phares halogènes. Ceux-ci sont générés par une lampe halogène séparée.
Les poignées de portes pliantes, connues, des gammes précédentes ont été remplacées par des poignées en forme de U, qui facilitent l'accès au véhicule après un accident.
Le réservoir de carburant de la B8 a une capacité de 65 litres pour les véhicules à traction avant (5 litres de moins que la prédécesseur), tandis que la capacité du réservoir pour les modèles à traction intégrale est de 64 litres (63 litres pour la prédécesseur). Le lifting apparu en novembre 2011 dispose d'un réservoir de carburant de 63 litres (61 litres pour les véhicules à traction intégrale).

Notes et références

A4
Automobile des années 2000
Automobile des années 2010
Véhicule à transmission intégrale
Berline

Audi A4 IV


7120 Davidgavine este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7120 Davidgavine este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Siding Spring de Robert H. McNaught. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,86 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 1,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

7120 Davidgavine


الشيخ محمّد جواد بن محمود بن محمّد بن مهدي بن محمّد بن عليّ بن حسن بن حسين بن محمود بن محمّد بن عليّ آل مُغْنِيَّة العامليّ، من أبرز علماء لبنان، ولد سنة 1322 ه الموافق 1904 م في قرية طيردبا من جبل عامل، درس في طيردبا على المرجع الشيخ حسين مغنيّة. ثم سافر إلى النجف، وأنهى هناك دراسته. ثم عاد إلى جبل عامل وسكن معركة حيث عينته جمعية العلماء العاملية إماما للبلدة خلفا لأخيه الأكبر العلامة الشيخ عبد الكريم مغنية، ثم عين قاضيا شرعيا في بيروت ثم مستشارا للمحكمة الشرعية العليا فرئيسا لها بالوكالة، إلى أن أحيل للتقاعد. والشيخ من الذين أبدعوا في شتى الميادين الإسلامية والاجتماعية والوطنية، توجه بإنتاجه وأفكاره بصورة خاصة إلى جيل الشباب في المدارس والجامعات والحياة العامة، فكان يعالج في كتبه المشاكل والمسائل التي تؤرقهم وتثير قلقهم كمسائل العلم والأيمان، ومسائل الحضارة والدين، ومشاكل الحياة المادية والعصرية، وكان يقضي في مكتبته بين 14 إلى 18 ساعة من اليوم والليلة، وله أيضًا الكثير من المقالات والنشرات، وكان كثير الذب عن التشيع بلسانه وقلمه ضد التجني والافتراءات، وأيضًا كان يسعه بقلمه وقوله في التقريب بين المسلمين فألف الكتب ونشر المقالات، توفي ليلة السبت في التاسع عشر من محرم الحرام سنة 1400 ه، الموافق 1979 م ونقل جثمانه إلى النجف وشيع تشييعا باهرا حيث صلى عليه السيد الخوئي، ودفن في إحدى غرف مقام علي.

نشأته وأسرته
نشأ في أسرة مستواها المعيشي أقل من المتوسط، وسافر لأول مرة مع أبيه إلى النجف وعمره عشر سنين، وفقد أباه وهو لم يبلغ الحادية عشر.
 جده الشيخ محمد بن مهدي بن محمد بن علي بن حسن بن حسين بن محمود بن محمد آل مغنية العاملي: ولد عام 1235 هـ، وتوفي في طيردبا في قضاء صور، كان عالما واديبا وشاعرا، ومقربا من علي بك الأسعد وخليل بك الأسعد. له كتاب (جواهر الحكم).
 والده الشيخ محمود بن الشيخ محمد مهدي مغنية: ولد عام 1289 هـ وتوفي عام 1334 هـ، وهو ابن عم الشيخ حسين مغنية، ورفيقا له في الدرس في حناويه، ثم في بنت جبيل ثم في شقرا، ثم ارتحلا معا إلى العراق لتحصيل العلوم الدينية في النجف. عاد من العراق وسكن قرية العباسية في قضاء صور، ومات ودفن في طيردبا.
 أخوه الشيخ عبد الكريم محمود مغنية.
 أخوه الآخر الشيخ أحمد مغنية.

دراسته
توجّه إلى النّجف الأشرف سنة 1925م، ودرس العلوم الدينة حتى 1936م. قرأ الأجروميّة، وقطر الندى، وأتمّ «المعالم» و«الكفاية» عند السيد الحمامي، -ويبدو أنّ معظم إفادته كانت منه ـ وهو يذكره في حديثه عن حياته أكثر من غيره. وأخذ المكاسب المحرمة من السيد الخوئي، ثمّ حضر دروس المرحلة العليا(بحث الخارج)) في الحوزة. كان يُمضي جل عطلاته منهمكًا بين رفوف المكاتب.

أساتذته
 الشيخ حسين مغنية
 الشيخ محمد حسين الكربلائي.
 السيّد أبو القاسم الخوئي.
 السيّد حسين الحمامي.
 السيّد محمد سعيد فضل الله.

عمله
بعد عودته للبنان عام 1936م جلس في قرية معركة إماما للبلدة يمارس فيها الوعظ والتعليم إلى 1948 م ثم إلى بيروت حيث تولى القضاء للفقه الجعفري ما بين 1948م إلى 1949 ثم مستشارًا للمحكمة الجعفرية العليا سنة 1949م، وولي رئاستها من 1951م إلى 1956 ومن 1956 إلى 1958 بدء رحلة تقاعده كمشاورًا للمحكمة الجعفرية العليا.

نذكر أحد أسباب تقاعده: خلال رئاسته عرضت على المحكمة قضية تهم موجهة لأحد النافذين، فعرض النافذ عليه أن يحكم بما يرغب فيه، وفي مقابل ذلك يجعله رئيسا أصيلا، فأعرض الشيخ عنه، ولما نظر في القضية تبين ان الحق في غير الجانب الذي يلتزمه النافذ، فحكم الشيخ بالحق مما أغضب النافذ فنجح في إقصائه نهائيا عن الرئاسة. ثم أحيل للتقاعد. هذه القصة التي ذكرها في هوامش كتابه الشيعة والتشيعة: في سنة 1948 عينت قاضيًا، وفي سنة 49 مستشارًا، وفي سنة 51 رئيسًا للمحكمة العليا، وبقيت في هذا المنصب إلى سنة 56، فصادف أن أقيمت عندي دعوى تخص كاظم الخليل، وكان يومئذ وزيرًا، فصدر الحكم في غير صالحه، فطار صوابه وجن جنونه، كما أن عادل عسيران رغب في تعيين بعض الشيوخ قاضيًا فرفضت، وكان يومها رئيسًا لمجلس النواب، فتعاون رئيس النواب والوزير على الشيخ لابس العمة -يعني نفسه-، وعملا على تنحيتي من الرياسة إلى المستشارية، وذكرت ذلك مفصلاً في آخر كتاب الإسلام ومع الحياة، وكان في ذلك الخير كل الخير ولله الحمد، حيث انصرفت إلى التأليف، حتى أخرجت لي المطابع، حتى أول سنة 63 اثنين وعشرين كتابًا.

مؤلفاته
 المرآة.
 الكميت.
 الأحكام الشرعية للمحاكم الجعفرية.
 التضحية.
 من زوايا الأدب.
 الوضع الحاضر في جبل عامل (وهو أول كتاب نشر للمؤلف).
 الفصول الشرعية.
 مع الشيعة الإمامية.
 الاثنا عشرية وأهل البيت (ونشرت الكتب الثلاثة الأخيرة في مجلد واحد باسم الشيعة في الميزان).
 أهل البيت.
 الشيعة والحاكمون.
 الإسلام والحياة.
 الله والعقل.
 شبهات الملحدين.
 النبوة والعقل.
 الآخرة والعقل.
 المهدي والمنتظر والعقل.
 إمامة علي والعقل.
 علي والقرآن.
 الحسين والقرآن.
 مفاهيم إنسانية في كلمات الإمام الصادق.
 بين الله والإنسان.
 الاثنا عشرية (ونشرت الكتب الأحد عشر الأخيرة في مجلد واحد باسم عقليات إسلامية).
 مذاهب ومصطلحات فلسفية.
 الفقه على المذاهب الخمسة (قسم العبادات).
 الحج على المذاهب الخمسة.
 الزواج والطلاق على المذاهب الخمسة.
 الوصايا والمواريث على المذاهب الخمسة.
 الوقف على المذاهب الخمسة.(ونشرت هذه الكتب الخمسة الأخيرة في مجلد واحد باسم الفقه على المذاهب الخمسة)
 قيم أخلاقية في فقه الإمام الصادق.
 فضائل الإمام علي.
 دولة الشيعة.
 علي والفلسفة.
 معالم الفلسفة.
 نظرات في التصوف.
 فلسفة المبدأ والمعاد.
 فلسفة التوحيد والولاية.
 الإسلام بنظرة عصرية (ونشرت هذه الكتب الستة الأخيرة في مجلد واحد باسم فلسفات إسلامية).
 المجالس الحسينية.
 مع بطلة كربلاء و(نشر الكتابان الأخيران في مجلد واحد باسم الحسين وبطلة كربلاء).
 مع علماء النجف.
 هذه هي الوهابية.
 من هنا وهناك.
 الوجودية والغثيان.
 فقه الإمام الصادق (ثلاثة مجلدات).
 التفسير الكاشف (سبع مجلدات).
 في ظلال نهج البلاغة (أربعة مجلدات).
 فلسفة الأخلاق في الإسلام.
 علم أُصول الفقه في ثوبه الجديد.
 أُصول الإثبات في الفقه الجعفري.
 التفسير المبين (على هامش القرآن الكريم).
 تفسير الصحيفة السجادية.
 من ذا وذاك.
 صفحات لوقت الفراغ.
 تجارب محمد جواد مغنية بقلمه.
 نفحات محمدية.
 من آثار أهل البيت.
 دليل الموالي للنبي وآله.
 من وحي الإسلام.
 إسرائيليات.
 المختصر الجامع في فقه جعفر الصادق (ولم يكتمل الكتاب بسبب وفاته)
 الشيعة والتشيع

وفاته
توفّي الشيخ مغنية في الحادي والعشرين من المحرّم 1400 هـ 1979م في بيروت، ودفن جثمانه في أحد غرف مقام الأمام علي في النجف الأشرف جرياً على عادة دفن كبار المراجع والعلماء.

مواضيع ذات صلة
 في ظلال نهج البلاغة (شرح محمّد جواد مَغْنيّة)
 الفقيه المجدِّد محمد جواد مغنية 1904 – 1979

 سيرة الشيخ محمد جواد مغنيه
 ترجمة الشيخ محمد جواد مغنية في معجم البابطين
 بعض مؤلفات محمد جواد مغنية للتنزيل

روابط خارجية

مصادر

أعلام الشيعة
علماء النجف
علماء جبل عامل
علماء دين شيعة لبنانيون
كتاب مسلمون
كتاب وكاتبات لبنانيون
مدفونون في العتبة العلوية
مواليد 1322 هـ
مواليد 1904
وفيات 1400 هـ
وفيات 1979
علماء مسلمون في القرن 14 هـ

محمد جواد مغنية


Templ ist der Familienname folgender Personen:

 Florian Templ (* 1988), österreichischer Fußballspieler
 Stephan Templ (* 1960), österreichischer Architekt, Journalist, Publizist und Ausstellungskurator

Templ


Papai Fanfarrão é um filme brasileiro de 1957, dirigido por Carlos Manga, a partir do argumento e roteiro de Cajado Filho. É baseado na peça teatral "Papai Fanfarrão" de Mário Lago e José Wanderley.  Nos papeis centrais estão Oscarito, Cyll Farney, Miriam Teresa, Margot Louro e Afonso Stuart.

Elenco

Prêmios e Indicações

Ligações externas

 Papai Fanfarrão (em inglês) no Letterboxd

Filmes do Brasil de 1957
Filmes dirigidos por Carlos Manga
Filmes de comédia do Brasil
Filmes em língua portuguesa
Filmes em preto e branco

Papai Fanfarrão


Frontul Popular pentru Eliberarea Palestinei (FPEP) (în , translit. al-Jabhah al-Sha`biyyah li-Taḥrīr Filasṭīn) este o organizație seculară, marxist-leninistă și revoluționar-socialistă palestiniană fondată în 1967 de George Habash. De-a lungul anilor, FPEP a continuat să fie a doua ca mărime dintre grupările care compun Organizația pentru Eliberarea Palestinei (OEP, fondată în 1964), cea mai mare fiind Fatah (fondată în 1959). Începând din 2015, FPEP boicotează participarea în Comitetul Executiv al OEP și în Consiliul Național Palestinian.

Ahmad Sa'adat ocupă funcția de secretar-general al FPEP din 2001. În decembrie 2006, după ce a fost răpit dintr-o închisoare palestiniană, el a fost condamnat de un tribunal israelian la 30 de ani de închisoare și este încarcerat solitar. Frontul Popular pentru Eliberarea Palestinei consideră ilegale atât guvernul condus de Fatah din Cisiordania cât și pe cel condus de Hamas din Fâșia Gaza, deoarece alegerile pentru Autoritatea Națională Palestiniană nu au mai fost organizate din 2006. Statele Unite, Japonia, Canada, Australia și Uniunea Europeană au desemnat FPEP drept organizație teroristă.

De la fondarea sa, FPEP a căutat patronajul unor puteri regionale sau mondiale și a dezvoltat încă de la început legături cu Republica Populară Chineză și Uniunea Sovietică, apoi, în diferite momente, cu actori regionali ca Siria, Yemenul de Sud, Libia și Irakul, precum și cu grupări de extremă-stânga de pe tot globul, inclusiv PKK, FARC și Armata Roșie Japoneză. Când sprijinul acestora s-a diminuat sau a încetat, la sfârșitul anilor 1980 și 1990, FPEP a căutat aliați noi și a înnodat legături cu grupări islamiste având conexiuni cu Iranul, în ciuda puternicei identificări a FPEP cu secularismul și anti-clericalismul. Relațiile dintre FPEP și Republica Islamică Iran au fluctuat. Ele s-au întărit ca rezultat al îndepărtării Hamas de Iran din cauza opiniilor diferite față de Războiul Civil Sirian. Pentru poziția sa pro-Assad, Iranul a răsplătit FPEP prin creșterea asistenței financiare și militare.

Frontul Popular pentru Eliberarea Palestinei a adoptat în general o poziție mai dură în privința aspirațiilor naționale palestiniene, opunându-se atitudinii mai moderate a Fatah. FPEP nu recunoaște Israelul, se opune negocierilor cu guvernul israelian și preferă soluția unui singur stat pentru conflictul israeliano-palestinian. Aripa militară a FPEP este denumită Brigăzile Abu Ali Mustapha. FPEP este binecunoscut drept pionier al deturnărilor de avioane de la sfârșitul anilor 1960 și începutul anilor 1970. Conform Leilei Khaled, membru al biroului politic al FPEP și participantă la deturnarea de avioane, FPEP nu consideră atentatele sinucigașe drept formă de rezistență față de ocupația israeliană sau drept acțiune sau politică strategică și nu mai desfășoară astfel de atacuri.

Vezi și
Septembrie Negru
Frontul Democratic pentru Eliberarea Palestinei
Hamas
Jihadul Islamic Palestinian
Conflictul israeliano-palestinian
Armata Roșie Japoneză

Note

Grupuri militante palestiniene
Organizații de gherilă
Mișcări naționale de eliberare
Mișcări de rezistență
Terorism în Palestina
Terorism în Israel
Antisionism


Crkva Navještenja Blažene Djevice Marije je župna crkva u staroj jezgri grada Vrgorca. Posvećena Navještenju BDM.

Opis
Župna crkva Navještenja Blažene Djevice Marije u Vrgorcu izgrađena je po nacrtu arhitekta Ćirila Metoda Ivekovića. Monumentalna je trobrodna građevina, podignuta u neoromaničkom slogu, orijentirana zapad-istok. Građena je od fino obrađenih, kamenih ploča slaganih u redove. Na istočnoj strani crkve je pročelje s tri portala te sa središnijm, jače izbačenim rizalitom. Crkva na zapadnoj strani završava s tri polukružne apside. U osi pročelja, 1962. godine naknadno je dograđen impozantni četvrtasti, kameni zvonik. Gradnja crkve dovršena je krajem 1921. godine, a unutrašnjost je uređena 1932. godine. U unutrašnjosti crkve su tri oltara.

Povijest
Crkva datira iz srednjeg vijeka. Nakon osmanskih osvajanja pretvorena je u džamiju i uz nju je dograđen minaret. Pri oslobađanju Vrgorca od Osmanlija građevina je vraćena katoličanstvu, a u crkvu su ju prenamijenili franjevci 1694. godine. Godine 1793. izlivena su zvona za crkvu. Crkva je popravljana do 1859. godine. Minaret je ostao do 1861. godine, a konačno srušen 1913. godine. Arhitekt Ćiro Iveković napravio je 1908. nacrte i po njima je srušen minaret i od 1913. građena današnja župna crkva, čiji su radovi zgotovljeni 1921. godine. Godine 1932. uređena je unutrašnjost, a 1962. dograđen zvonik na pročelju. Godine 1993. počela je konzervacija-restauracija. Godine 2004. dobila je reljef "oslobođenje Vrgorca", 2005. godine postavljena su tri nova zvona, a 2006. godine su završeni konzervatorski radovi i obnovljeno pročelje, sređen okolni prostor, te izgrađena ljetna pozornica za mnogobrojna događanja.

Izgled
Crkva je neoromaničkog stila. Tri su portala na pročelju, ima tri broda. Zvonik je istaknut. Ima pet zvona: dva očuvana zvona iz 18. stoljeća i tri nova. Oltar krasi italobizantska Gospa. U crkvi je grob mučenika fra Ivana Rozića. U župnoj zbirci je druga vrijedna Gospina slika "bizantsko Umilenije" s grčkim natpisima. Po predaji ju je nabavio vrgorački junak i serdar Rade Miletić, čiji je grob nalazi u istoimenoj crkvi. Zvonik s pročelja dograđen je u 20. stoljeću. Crkvu krasi reljef "Oslobođenje Vrgorca",  akademskog kipara Petra Ujevića. Kod crkve je ljetna pozornica za razna zbivanja.

Zaštita
Klasificirana u II. kategoriju spomenika kulturne baštine. Pod oznakom Z-3686 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Turistička zajednica Splitsko-dalmatinske županije Vrgorac - Crkva Navještenja Blažene Djevice Marije

Katoličke crkve u Vrgorcu
Navještenja BDM, Vrgorac
Navještenja BDM, Vrgorac

Crkva Navještenja Blažene Djevice Marije u Vrgorcu


Agrilus muscicoloratus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hespenheide, em 1990.

Referências

muscicoloratus

Agrilus muscicoloratus


الدغارير قرية سعودية تابعة خدمياً وأمنياً لمحافظة صامطة التي تتبع منطقة جازان الواقعة جنوب السعودية.

التسمية
الدغارير مفردهم دغريري، والدغريري معرفاً، من دغر وتعني هجم واقتحم من غير تثبت، كما ذكُر في معجم العين - للخليل الفراهيدي (ت 175 هـ)، وكذلك في جل معاجم اللغة.

الجغرافيا والسكان
من أشهر قرى منطقة جازان بالمملكة العربية السعودية، وتبعد عن مدينة جازان بحوالي 50 كم في الاتجاه الجنوب الشرقي. تقع على الطريق الدولي الذي يربط المملكة العربية السعودية باليمن.
يسكنها حوالي 5000 نسمة، وجميع سكانها ينتمون إلى قبيلة الدغارير من الحكم بن سعد العشيرة.

تشتهر القرية كغيرها من قرى جازان بالزراعة، وموسم الزراعة غالبا ما يكون في نهاية أغسطس وبداية سبتمبر، نظرا لهطول الأمطار الموسمية.

الخدمات
قرية الدغارير تتبع خدميا وأمنيا لمحافظة صامطة.
تحتوي القرية على مدارس للبنين وللبنات في كل المراحل ابتدائية ومتوسطة وثانوية. ويخدم القرية مركز صحي.
كما يشتغل أغلب سكانها بالتعليم والطب والزراعة والأعمال العسكرية والهندسة، وتشتهر بمرور وادي خلب من اراضيها.

انظر أيضا
 حاكمة الدغارير

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة جازان
دغارير
مذحج

الدغارير


හැඳින්වීම
කොළ නොමැති ගස ලෙස සියලු දෙනාම දන්නා එල්ලුම් ගස පිළිබඳව ඇත්තේ සුවිශේෂ  කතාවකි. විශේෂයෙන්ම වරදට දඬුවම් කළ යුතුය
යන්න මත පදනම් වු එල්ලුම් ගස ශ්‍රී ලංකාව තුල ක්‍රියාත්මක කිරීමට අතීත රජ දවස පැවති දඬුවම් ක්‍රමයද ඉවහල් වූවා යයි අනුමාන කළහැක.
මන්ද එකල රාජ උදහසට හසුවන ඕනෑම කෙනෙකුට ප්‍රසිද්ධියේ උල තැබීම, ඇතුන් ලවා පෑගවීම, තෙල් කටාරම් වලට දැමීම වැනි දරුණු දඬුවම් දීමට රජවරුන් කිසිදා පැකිලුණේ නැති බව ඵෙතිහාසික කතා පුවත් වලින් අපට පෙනේ. ඒ ආකාරයේ දඬුවම් ක්‍රම නිසා අතීත සමාජයේ දඬුවමට ඇති බිය වර්ධනය වී එමගින් සමාජ දූෂිත ක්‍රියාවල යෙදීමට වූ පෙළඹවීම අඩුවිය. විශේෂයෙන්ම වර්තමානයේ විවිධ රටවල මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක වීම විවිධ අදියර වලින් සිදු කළද, එල්ලුම් ගහ තවමත් ලංකාව සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාත්මක වන එකම ක්‍රමයයි. විවිධ රටවලදී මෙයට අමතරව විදුලි පුටුව, වෙඩි තැබීම යනාදිය ද සිදු කරනු ලබයි.

අතීත ලංකාවේ මරණ දඬුවම

අතීතයේ දී ලංකාවේ සැලකිය යුතු පුද්ගලයන් පිරිසක් මරණ දඬුවමින් සිය දිවි කෙළවර කරගත් බව ප්‍රකාශ වේ. බ්‍රිතාන්‍ය
යුගයේ එල්ලුම්ගහ ක්‍රියාත්මක වූ අවස්ථාවක් ලෙස වෘත්තියෙන් වතු අධිකාරවරයෙකු වූ පුද්ගලයෙකුට වත්තේ සේවකයෙකු මරා දැමීම
සම්බන්ධයෙන් මරණ දඬුවම ලබා දී තිබේ. 1856 තරම් ඈතකදී කෑගල්ලේ  කඩපිළකදී මරණීය දඬුවම ප්‍රසිද්ධියේ සිදුකළ අවස්ථාවක් ගැනද
වාර්තා වේ. ඉන් පසුව මෑතකදී බණ්ඩාරණායක මිනීමැරුම් නඩුවේ එල්ලුම්ගහ නියම වූ මාපිටිගම බුද්ධරක්ඛිත, එච්. පී. ජයවර්ධන,
තල්දූවේ සෝමාරාම යන තිදෙනාගෙන් තල්දූවේ සෝමාරාමට මරණ දඬුවම නියම වූයේ ප්‍රිවි කවුන්සල තීන්දුවෙනි. සිරගෙට නියම වූ පසුව
ක්‍රිස්තියානි ආගම වැලඳගත් ඔහු 1962 ජූලි 6 වැනි දින එල්ලා මරණ ලදි.

එල්ලුම්ගහට නියම වූ ප්‍රථම පොලිස් නිළධාරියා වූයේ සන්සෝනි පෙරේරා නම් අයෙකි. ආටිගල මිනීමැරුම් නඩුවේ විත්තිකරුවකු වූ ඔහුද
සිය ජීවිතය නිමකර ගත්තේ එල්ලුම් ගසෙනි. මේ නඩුව විභාග වන විටත් ඔහු විශ්‍රාමික පොළිස් නිළධාරියෙක් වීම විශේෂත්වය විය.
ජෝන් සිල්වා ඝාතනය හා හාරලක්ෂ මංකොල්ලය සම්බන්ධයෙන් වැරදිකරුවන් වූ කොළොන්නාවේ මිනීපෙට්ටි ජේමිස්
නොහොත් ජේමිස් සෙනෙවිරත්නත්, පිරිවෙන් ආයුර්වේද සිසුවකු වූ ප්‍රේමලාල් රාජපක්ෂත්, පොලිසියේ සේවය කළ මුණසිංහ, හමුදාවේ
සේවය කළ පෙරේරා යන අයද මරණ දඬුවමට යටත් වූහ.

එසේම බණ්ඩාරගම ලෑතරබාස් නම් පුද්ගලයා ඇතුළු තවත් තිදෙනෙකුටද මරණ දඬුවම නියම වූයේ වයිට්හවුස් නම් වත
අධිකාරවරයාගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙනි. තවද වතු යායක වැටුප් මුදල් රැගෙන ගිය පාසල් ගුරුවරයෙකු මරා දැමීම  හේතුවෙන් වතු
කම්කරුවෙකු වූ වේලායුධන් හට මරණ දඬුවම නියම විය. ලංකාවේ එල්ලුම්ගහ තහනම් කිරීමට පෙර අවසන් වශයෙන් එල්ලුම්ගහට නියම
වූයේ චන්ද්‍රදාස නොහොත් හොඳ පපුවාටය. ඒ සිය පෙම්වතිය මැරීමට දඬුවම් වශෙයන් එල්ලුම්ගහට  නියම වූ අය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකට කතාවන් ද ගොඩනැගී තිබේ.විශේෂයෙන් එක් පුද්ගලයෙකුට මරණ දඬුවමට පෙර කණ්ණාඩියකින් මුහුණ පෙන්වූ විට ."බාරෝ උඹේ කෙරුමා අදින් ඉවරයි" යනුවෙන් පවසා ඇත. තවෙනකකු සිර මැදිරියේ බුද්ධ ප්‍රතිමාවක රූපයක් ඇඳ තිබෙනු දැක පුවත්පත් වේදියෙකු නැගූ පැනයකට පිළිතුරු දෙමින් ප්‍රකාශකර ඇත්තේ "මා නම් මගේ මරණය සිදුවන දිනය දන්නවා,නමුත් නුඹ නුඹේ මරණය සිදුවන දිනය දන්නවාද" යනුවෙනි. සුප්‍රසිද්ධ සපුවලාන ම්නීමැරුම් නඩුවේ එල්ලුම් ගහට නියම වූ සිරිසේන නම් අයෙක් ලියූ කවි 1954 වර්ෂයේදී පමණ එවක පුවත්පත්වල පළකොට තිබුණේ, එවකට අධිකරණ අමාත්‍යාංශයේ විශේෂ අවසරයක් මත සිරකරුවන් පිළිබඳව පරීක්ෂා කොට වාර්තා කිරීම සිදුකළ,පසුකලීනව ලංකාවේ ජනාධිපති බවට පත් වූ රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතා විසිනි. එරික් බචෝ නම් තැනැත්තා සිරකුටිය තුළ සිට පොතක් ලියූබව ද සඳහන් වේ.

ලංකා නීතිය යටතේ මරණ දඬුවම

ශ්‍රී ලංකා දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය  යටතේ 114 වගන්තියේ රාජ්‍ය වැරදි සම්බන්ධයෙන් 129 වගන්තිය යටතේ හමුදාව තුළ
කැරැල්ලක් සංවිධානය කිරීම සම්බන්ධයෙන්, 191 බොරු සාක්ෂි දීම සම්බන්ධයෙන්, 296 යටතේ මිනීමැරීම සිදු කරන අයෙකු
සම්බන්ධයෙන්, 299 යටතේ සිය දිවි හානිකර ගැනීමට අනුබල දීම ද මරණ දඬුවමින් දඬුවම් කිරීමට හැකි වැරදි වෙයි. මීට අමතරව
අන්තරායකර ඹෟෂධ ආඥා පනත යටතේ මත්කුඩු ජාවාරමේ යෙදීමද මරණ දණ්ඩණය ලැබීමට තරම් බරපතල වරදකි.

එල්ලුම්ගහට නියම කිරීම

අදාල නඩුවේ සාක්ෂි විමසා බලන විටක එකී වරදකරුට මරණ දඬුවම නියම කිරීමට තරම් පැහැදිලි සාක්ෂි තිබේනම් ද
අනෙකුත් සාධක ද සොයාබලා දඬුවම් නියම කරයි. එහිදී අදාල තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට පෙර අධිකරණ ශාලාවේ විදුලි පහන් නිවා දමනු ලැබේ. මරණ දඬුවම නියම කළ වගන්තිය ලියා එය ලියූ පෑන කඩා දමනු ලැබේ.

එල්ලුම්ගහ ක්‍රියාත්මක වීම

ලංකා නීතිය යටතේ ජනාධිපතිවරයා නියම කරනු ලබන දිනයකදී එල්ලා මැරීම සිදු කරයි. මරණ දඬුවම නියම කරනු ලැබූ
පුද්ගලයන් සිර මැදිරිවල වෙන වෙනම තබනු ලැබේ. දිනකට ශාරීරික ව්‍යායාම සඳහා පමණක් සීමිත වෙලාවක් එකී සිර මැදිරිවලින් එලියට ගනු ලැබේ. මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීමට පෙරදින පෝරකය අසල ඇති වෙනත් කාමරයක අවසාන දින රාත්‍රියේ රඳවා තබනු ලැබේ. එහිදී ඔහුගේ බර කිරා එම බරට සරිලන වැලි ගෝනියක් එල්ලා එල්ලුම් ගසේ ලණුව ක්‍රියාත්මක කර පරීක්ෂණයක් කරනු ලැබේ. සිරකරු කෑමට කැමති ආහාරයක් පිළියෙල කර දෙන අතර අවශ්‍ය නම් විස්කි ස්වල්පයක් ද බීමට දෙනු ලැබේ. තවද තමා කැමති ආගමික පූජකවරයෙක් ගෙන්වා ධර්ම දේශනාවක්  ද කරනු ලැබේ. එක්තරා අවස්ථාවකදී මරණ දඬුවම ලබා සිටි සිරකරුවකුගේ අවසාන ඉල්ලීම වූයේ මිල්ටන් පෙරෙරා නම් ගායකයා ලවා ගීතයක් ගායනා කරවා ගැනීමයි සහ මරදාන බුහාරි හොටලයෙන් බුරියානි කෑම එකක් කෑමයි.  ඒ අයුරින්ම කැමැත්ත ඉටුකරවා දුන් බවත්, පසුව සිරකරු  පෝරකය වෙත ගියේ තමාම ඒ සින්දුව ගායනා කරමින් බවත් පැවසේ.

ක්‍රියාත්මක කරන්නා

එල්ලුම් ගස ක්‍රියාත්මක කරන පුද්ගලයා අලුගෝසුවා යන නමින් හඳුන්වයි. වර්තමානයේ නම් අලුගෝසුවා යනු කාර්යයන්
කිරීමකින් තොරව වැටුප් ලබන්නෙකි. විශේෂයෙන්ම එයට හේතු වී ඇත්තේ එල්ලුම්ගහට ලැබුණු විරාමයේ පිහිට අලුගෝසවාටද ලැබී ඇති
බැවිනි.මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කරන දින උදෑසන අදාල චෝදිත පුද්ගලයාට විශේෂ ඇඳුමක් අන්දවනු ලැබේ.එකී ඇඳුම ඇන්ද වූ පසු අත්දෙක සෙලවීමටවත් අවස්ථාවක් නොමැත. ඉන් පසුව ඔහුගේ මුහුණ කණ්ණාඩියකින් පෙන්වනු ලැබේ.එය තම මුහුණ දැකගැනීමට ලැබෙන අන්තිම අවස්ථාව වෙයි.ආගමික පූජකවර‍යෙකු පැමිණ ආගමික කටයුතු නිම වූ පසුව පෝරකය වෙත කැඳවාගෙන යනු ලැබේ.එසේම එල්ලුම් ගහ වර්තමානයේ ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන්නේ නිළධාරීන් කිහිප දෙනෙකු ඉදිරිපිටදීය. මේ කණ්ඩායමට වෛද්‍යවරයෙකු ද ඇතුලත් වෙයි. එල්ලුම්ගහ තබා ඇත්තේ සිරගෙයි අඳුරු කාමරයක් තුලය. අද දවසේ බෝගම්බර සිර ගෙදර සහ වැලිකඩ සිර ගෙදර පමණක් එල්ලුම්ගස් තිබේ.

ක්‍රියාත්මක වන දිනය

එල්ලුම්ගහ ක්‍රියාත්මක වන දිනයේ අදාල අඳුරු කාමරය තුල එල්ලා මරණු ලබන්නාගේ නම දිනය සඳහන් කොට ඇත.
එල්ලා මැරීමට යොදාගන්නා කඹය බෙල්ජියමෙන් ආනයනය කරනු ලැබේ. එල්ලුම් ගසට අවශ්‍ය කඹය මෙදා පාකිස්ථානයෙන් ගෙන්වීමටද
කටයුතු යොදා ඇත. එල්ලීමේ දී බෙල්ල සිරවීමෙන් උගුරු දණ්ඩ කැඩීයාමක් සිදුවේ. මුහුණ වැසීම හෝ නොවැසීම සිදු කරන්නේ අදාල දඬුවම ලබන්නාගේ මනාපය පරිදිය.  මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක වූ පසු වෛද්‍යවරයෙකු විසින් අදාල සිරුර පරීක්ෂා කර හරියටම මිය ඇද්දැයි පරීක්ෂා කරනු ලැබේ. ඹහු එවිටද මියාගාස් නැතිනම් නැවත එල්ලුම්ගහ ක්‍රියාත්මක කොට මරා දැමීමට නොහැකිය.  අදාල පුද්ගලයාගේ ශරීරය වලදැමූ පසුව ඒ මත පස් ගොඩගසනු නොලැබේ. එයට හේතුව ඔහු වරදකරුවෙකු ලෙස දඬුවම් ලබා මිය යාමයි.අප මෑතකදී සදාම් හුසේන් නම් හිටපු නායකයෙකුට එරෙහිව වර්ග ඝාතනය සිදු කිරීම වෙනුවෙන් ලබාදුන් මරණ දඬුවම ප්‍රසිද්ධියේ මාධ්‍ය ඔස්සේ දැක ගතිමු.  එය එල්ලුම්ගහක් ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය ලෝක ප්‍රජාවටම දැකගත හැකිවූ සුවිශේෂ අවස්ථාවක් වෙයි.මේ ආකාරයට බලන විට එල්ලුම්ගහ මරණ දඬුවම ලබාදීමේ දී උපයෝගී  කරගන්නා ක්‍රම අතර තවම ප්‍රමුඛ ස්ථානය හිමි කරගෙන ඇත.

මරණ දඬුවම තහනම් කිරීම

ලංකාවේ මරණ දඬුවම ඉවත් කල යුතුයයි විවිධ අදහස් පල වී තිබේ.විශේෂයෙන්ම ලංකාව බෞද්ධ රටක් වීමත් බෞද්ධ
ධර්මයේ වන අවිහිංසාවාදී ප්‍රතිපත්තියත් මෙයට මූලික වන්නට ඇත. මුල් යුගයේ සිටම අපේ රටේ පැවති මරණ දඬුවම ඉවත් කළ යුතු බවට
මුලින්ම යෝජනාවක් ගෙන ආවේ එවක අග්‍රාමාත්‍ය ඩී.එස්. සේනානායක මහතා විසිනි.1928 දී රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට ගෙන ආ මෙම
යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප වූයේ මෙයට විකල්ප දඬුවමක් නොවූ බැවිනි. 1936 දී පානදුර කොට්ඨාශය නියෝජනය කළ සුසන්තාද ෆොන්සේකා
මහතා විසින් නැවතත් රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට එල්ලුම්ගහ තහනම් කිරීමේ යෝජනා ගෙන ආ අතර දිවි ඇති තෙක් බන්ධනාගාර ගත වීම
විකල්ප වශයෙන් යෝජනා වී ඇති නමුත් එය ද ප්‍රතික්ෂේප විය.

නීති පොතේ තවදුරටත් මරණ දඬුවම ලියවී තිබුණද එය ක්‍රියාත්මක කිරීම එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරණායක මහතා විසින්
නවතා දමන ලදි. මේ පනත පාර්ලිමේන්තුවෙන් සම්මත කරන ලද නමුත් සෙනෙට් සභාවෙන් සම්මත නොවූ නිසා දෙවන වර පාර්ලිමේන්තුවේ ඒකච්ඡන්දයෙන් සම්මත කර ගැනීම තුලින් ක්‍රියාත්මක විය. මේ නිසා එවකටත් මරණ දඬුවම නියම වී සිටි මරදන්කඩවල යකඩයා, කපිතාන් ආතර් පෙරේරා, එරික් බුචෝ යන අයට ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවමට යටත් වීමට සිදු විය.

නමුත් නැවත එල්ලුම් සම්බන්ධයෙන් කතාබහට ලක් වූයේ මහාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු වූ සරත් අඹේපිටිය මහතාගේ
ඝාතනයත් සමගින්ය. විනිසුරු අඹේපිටිය ඝාතනය කළ නවුෆර් නැමැත්තා එල්ලා මැරිය යුතු බවට සමාජයේ බොහෝ දෙනා අදහස් දැක්වීම
මෙයට හේතුව විය. නීතිඥ සංගමය මගින් ද මේ අදහස ස්ථිර විය. 2006 වසරේදී ජනාධිපතිතුමා ප්‍රකාශ කළ ආකර‍යට කුඩු ජා‍වාරම්කරුවන්, කුඩු ව්‍යාපාරිකයන් හට මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කරවන බව ප්‍රකාශ කලද, තවමත් මරණ දඬුවම ලංකාවේ ක්‍රියාත්මක නොවේ. මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කල හැක්කේ ජනාධිපතිතුමාට හෝ තුමියට පමණක් වන නමුදු මරණ දඬුවම නියම කල
හැක්කේ අධිකරණයට පමණක් වීම සුවිශේෂත්වයකි. එසේ නොවී නියම කිරීම, ක්‍රියාත්මක කිරීම යන දෙකම එක් පුද්ගලයෙකුට පමණක්
නියම වී කිබුණි නම්, එය අයහපත් ආකාරයට ද ක්‍රියාත්මක වීමට ඇතිවිය හැකිව තිබූ ඉඩකඩ මින් අහුරා දමා තිබේ.

කෙසේ වුවද ලංකාව බෞද්ධ රටකි. ඒ සංකල්පය අනුව කෙනෙකුගේ ජීවිකය නැති කිරීම වරදකි. නමුත් එක්
පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතය නැති කිරීම හෝ උක්ත දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ දැක්වූ අනෙකුත් වැරදි  සිදු වීම මගින් සමාජයට වන්නා වූ හානිය සුළුපටු නොවේ. වර්තමානය සැලකිල්ලට ගැනීමේ දී  දඬුවමට බිය ඇති කිරීමටත්, අපරාධ වලක්වා ගැනීමටත් මරණ දඩුවම ඉවහල් වෙයි. නමුත් තවමත් ලංකාව තුල එල්ලුම් ගහ ක්‍රියාත්මක නොවේ.

අගමැති බණ්ඩාරානායක මහතා එල්ලුම්ගස තහනම් කළද, ඊට පසුවද එල්ලුම් ගස ක්‍රියාත්මක විය. බණ්ඩාරනායක මහතා ඝාතනය කළ සෝමාරාම භික්ෂුවද එල්ලා මැරීය. නමුත් 1976-06-27 න් පසුව එල්ලා මරා දැමීම සඳහා මේ වනතෙක් එල්ලුම්ගස ක්‍රියාත්මක කර නැත.

ආශ්‍රිත මූලාශ්‍ර

01. ශ්‍රී ලංකා දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය.

02. එල්ලුම්ගහේ කතාව--ඇම්.සී. ඉඳුනිල් ප්‍රනාන්දු  [2007 පෙබරවාරි 27 අඟහරුවාදා දිණමිණ පත්‍රය(පිටුව-04, මට තාම මතකයි)]

නීතිය

එල්ලුම් ගහ


An Dendrobium angustispathum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Dendrobium angustispathum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium angustispathum


Marge la brute est un épisode de la série télévisée d'animation Les Simpson. Il s'agit du dix-neuvième épisode de la trente-troisième saison et du  de la série.

Synopsis
Marge est calomniée en public par une ancienne directrice de collège, elle révèle à sa famille qu'elle était secrètement une farceuse pendant ses années de collège. Pendant ce temps, Homer cherche à trouver un terrain d'entente avec Lisa.

Réception
Lors de sa première diffusion, l'épisode a attiré .

Notes et références

Épisode des Simpson, saison 33

Marge la brute


فلينستون  مسلسل كرتوني أمريكي عرض على شبكة هيئة الإذاعة الأمريكية (ABC) من 30 أيلول سبتمبر 1960 حتى 1 أبريل 1966، يحكي قصة فريد فلينستون وزوجته ويلما وصديقه بارني رابل وزوجته بيتي وحياتهم جميعاً في العصر الحجري، وهو من أنتاج هانا-باربيرا. حظي المسلسل بشهرة عالمية واسعة وتمت إعادة بثه بعد شراء حقوق على العديد من قنوات التلفزة في جميع أنحاء العالم، تم بثه باللغة العربية بقناة سبيس تون .

الشخصيات
 فرِد (فريد بالدبلجة العربية) وقام بالدور الفنان ( آلان ريد ) ، ( محمد خرماشو )
 وِلما (سلمى بالدبلجة العربية) وقامت بالدور الفنانة ( جان فاندر بيل ) ، ( آنجي اليوسف )
 بِتي (ريما بالدبلجة العربية) وقامت بالدور الفنانة ( بي بيناديرت ) ، ( آمنة عمر )
 بارني (بارع بالدبلجة العربية) وقام بالدور الفنان (ميل بلانك ) ، ( الصوت الأول رأفت بازو - الصوت الثاني يحيى الكفري )

الممثلون
 آلان ريد - فريد فلينتستون ، العم غستلي
 جان فاندر بيل - ويلما فلينتستون ، بيبلز فلينتستون
 ميل بلانك- بارني ربل ، دينو ، زاك هاتروك
 داوس بتلر - بارني رابل (الموسم الثاني ، الحلقات 1 و 2 و 5 و 6 و 9 فقط)
 بي بيناديرت - بيتي ربل (الموسم الأول - الرابع) ، جرافيلا هاتروك
 جيري جونسون- بيتي رابل (المواسم الخامسة والسادسة)
 دون ميسيك - بام-بام رابل ، هوبي ، أرنولد ، جوبي جروسوم
 جون ستيفنسون - السيد سليت ، جو روكهيد ، سام سلاغيب
 فيرنا فيلتون
 جانيت والدو
 هارفي كورمان

أصوات إضافية
 هنري كوردن
 ووكر إدمستون
 جوون فوراي - الجدة هاتروك
 ساندرا غولد
 هوارد مكنير
 ألان ملفين
 هوارد موريس
 هال سميث
 جيني تايلر
 دوغ يونغ

دبلجة باللغة العربية الفصحى

الجزء الأول
 محمد خرماشو - فريد
 أنجي اليوسف - سلمى
 آمنة عمر - ريما
 رأفت بازو - بارع
 مروان فرحات
 عادل أبو حسون
 قاسم ملحو
 هنادي السعدي
 رائفة أحمد

الجزء الثاني
 محمد خرماشو
 أنجي اليوسف
 يحيى الكفري
 آمنة عمر
 علي كريم
 أمل عمران
 عادل أبو حسون
 بثينة شيا
 زياد الرفاعي
 رأفت بازو
 رنده جليلاتي
 يوسف المقبل
 فدوى سليمان
 محمد حداقي
 نضال حمادي

روابط خارجية

مراجع

أعمال مركز الزهرة
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية حولت إلى أفلام
برامج تلفزيونية حولت إلى ألعاب فيديو
برامج تلفزيونية حولت إلى قصص مصورة
برامج قناة سبيستون
برامج هيئة الإذاعة الأمريكية الأصلية
برامج واي تي في
ثقافة عصر ما قبل التاريخ
رسوم متحركة
سيتكومات رسوم متحركة أمريكية
عروض رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية تتميز بشخصيات مجسمة
مسلسلات أطفال كوميدية أمريكية
مسلسلات أمريكية انتهت في 1966
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1960
مسلسلات تلفزيونية أمريكية كوميدية في عقد 1960
مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في ما قبل التاريخ
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون وارنر برذرز
مسلسلات تلفزيونية من قبل هانا-باربيرا
مسلسلات خيال علمي أمريكية
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية في عقد 1960
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار في عقد 1960
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن أطفال
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن العوائل
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن ديناصورات
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية كوميدية
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية كوميدية أمريكية للأطفال
مسلسلات رسوم متحركة فانتازيا تلفزيونية أمريكية للأطفال
مسلسلات رسوم متحركة كوميدية تلفزيونية أمريكية للكبار
مسلسلات فانتازيا رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار
مسلسلات من إنتاج إستوديوهات سوني بكتشرز
مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في عصر حجري

فلينستون


ජනගහණ ඝණත්වය, වාර්ගිකත්වය, අධ්‍යාපන මට්ටම, මහජනයාගේ සෞඛ්‍යය, ආර්ථික තත්ත්වය, ආගමික අනුබැඳියන් සහ ජනගහණයෙහි අනෙකුත් අංගයන් ඇතුළු කාම්බෝජයෙහි ජනගහණයෙහි ජනවිකාසාත්මක ගුණාංග, මෙම ලිපිය තුලින් විග්‍රහ කෙරෙයි.

ජනගහණය

1874 සිට 1921 දක්වා, කාම්බෝජයෙහි මුළු ජනගහණය 946,000 පමණ සිට මිලියන 2.4 දක්වා වර්ධනය විය. 1950 වන විට, 3,710,107 සිට 4,073,967 දක්වා අගයයකට එය වර්ධනය වූ අතර, 1962 වසරෙහිදී එය මිලියන 5.7 අගයයට සම්ප්‍රාප්ත විය. 1960 ගණන් වල සිට 1975 දක්වා, කාම්බෝජයෙහි ජනගහණය වාර්ෂිකව 2.2% පමණ අගයයකින් ඉහල ගිය අතර, එය අග්නිදිග ආසියාවෙහි පහළම වර්ධන අගය විය. 1975 වසරෙහිදී කමාය රූජ් බලයට පත්වූ විට, ජනගහණයෙහි ඇස්තමේන්තුගත අගයය වූයේ මිලියන 7.3 ක් විය. 1975 සිට  1978  දක්වා කාල සීමාවෙහිදී, මෙම මුළු අගයෙන් මිලියන එකක සිට දෙක දක්වා ප්‍රමාණයක් මිය ගිය බවට වාර්තා වෙයි. 1981 වසරෙහිදී, කම්පූචියා මහජන සමූහාණ්ඩුව විසින් නිල ජනගහණ අගය ලෙසින් මිලියන 6.7 දැක්වුවද, බොහෝ විට වඩාත් නිරවද්‍ය විය යුත්තේ දළ වශයෙන් මිලියන 6.3 සිට 6.4 දක්වා අගයයකි. 1978 සිට 1985 දක්වා සාමාන්‍යය වාර්ෂික ජනගහණ වර්ධන අනුපාතිකය 2.3% (වගුව 2, පරිශිෂ්ටය A බලන්න) විය. අපර-කමාය රූජ් ළදරු  අත්පාතයක් විසින් ජනගහණය  මිලියන 10 ක් අභිබවා ඉහළට ඔසවා තැබූ අතර, මෑත වසර කිහිපය තුලදී වර්ධනය මන්දගාමී බවක් දක්වයි.

කාම්බෝජයෙහි ජනවිකාසය


Agrilus xiphion é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1933.

Referências

xiphion

Agrilus xiphion


In dieser Liste sind die Träger des Order of Newfoundland and Labrador chronologisch aufgeführt.

2004
 Edgar Baird
 Gary Graham
 Paul Johnson
 Joanne MacDonald
 Susan Patten
 Linda Peckford
 Henry Shouse
 James Tuck
 Otto Tucker

2005
 Tim Borlase
 Tom Cahill
 Desmond Dillon
 Susan Knight
 Ingeborg Marshall
 Shane O'Dea
 Deborah (Debbie) Powers
 Janet Story

2006
 Mary Furey
 Kathrine Bellamy, RSM
 Bessie Merrigan
 Tobias McDonald
 Mike Adam
 Jamie Korab
 Brad Gushue
 Mark Nichols
 Russ Howard

2007
 Barbara Barrett
 Elsa Helen Flack
 Elinor Gill Ratcliffe
 Paul O'Neill
 Nigel Rusted
 Frances Sweetland
 Henry Vokey
 Malcolm "Max" Winters
 Shirley Brooks-Jones

2009
 Gerard Cantwell Blackmore
 Donna J. Butt
 Jon Lien
 Hazel R. Newhook
 Gladys Manuel Osmond
 John Crosbie Perlin
 Margaret Pike
 Geoffrey Alan Perry
 Geoffrey William Stirling

2011
 Melbourne Alton Best
 Angus A. Bruneau
 Elizabeth Davis
 Frances Elizabeth Ennis
 Susan Green
 Wayne Nesbit
 Ches Penney
 Lanier W. Phillips
 Frances Vardy

2012
 Janet Cox
 Tom Dawe
 Freida Gabrielle Faour
 John C. Ford
 Mary Dyer Gordon
 Constance Howley
 Captain Sidney J. Hynes
 Susan Frances Williams

2013
 Bridget Foster
 Jane Stuart Green
 General Rick Hillier
 Margaret Kearney
 Colleen Kennedy
 Gilbert Linstead
 Sara Rita Sexton
 Kevin St. George

2014
 Selma Barkham
 Harry Blackmore
 Shannie Duff
 Janet Gardiner (posthum)
 Earl Ludlow
 David Parsons
 Sterling Peyton
 Frank Tibbo
 Calvin White

2016
 Noel Browne
 Thomas J. Foran
 William D. Mahoney, OMM, CD
 Melba Rabinowitz
 Philip Riteman, ONS
 Cheryl Stagg
 Kellie Walsh
 Clyde K. Wels, QC
 Vincent Withers, CM

2017
 Marie Ryan
 Terence Goodyear
 Kathleen Pratt LeGrow
 Frederick David Smallwood
 Robert Mellin
 Wayne Miller
 Falah Maroun
 Katarina Roxon

2018
 Joseph Butler
 Richard Cashin
 Paula Dawe
 Arthur G. Elliott
 Darryl Fry
 Cassandra Ivany
 Kaetlyn Osmond
 Odelle Pike
 John Christopher Pratt
 Lloydetta Quaicoe

2019
 Jim Burton
 Elaine Dobbin
 Robert Lyall
 Helen Murphy
 Myles Murphy
 Susan Rose
 Gordon Slade
 Bruce Templeton

2021
 John R. Barrett
 David Gordon Bradley
 N. Louise Bradley
 Fred Budgell
 Alice M. Collins
 Marlene Creates
 Donald B. Dingwell, OC
 Lester C. Powell
 Ted O. Rosales

Weblinks
 Ordensträger

Kanada

Liste der Träger des Order of Newfoundland and Labrador


في الرياضيات وبالتحديد في الجبر الابتدائي، المعادلة التربيعية  هي معادلة جبرية أحادية المتغير من الدرجة الثانية، تكتب وفق الصيغة العامة

حيث يمثل  المجهول أو المتغير أما ،  ،  فيطلق عليها الثوابت أو المعاملات.

يطلق على  المعامل الرئيسي وعلى  الحد الثابت . ويشترط أن يكون . أما إذا كان  عندها تصبح المعادلة معادلة خطية لأن عنصر ال  لم يعد موجوداً.

يتم إيجاد حلول (أو جذور) المعادلة التربيعية باستعمال عدة طرق: باستعمال الصيغة التربيعية أو طريقة إكمال المربع أو طريقة حساب المميز أو طريقة الرسم البياني.
تُسمى قيم المجهول  التي تحقق المعدالة حلا للمعادلة (أو حلحلةً لها)، أو جذورا لها أو أصفارا لها. للمعادلة التربيعية جذران على الأكثر. إذا وجد للمعادلة التربيعية جذرا واحدا فقط، فإنه يُقال عنه أنه جذر مزدوج.

التاريخ
يعتقد أن علماء الرياضيات البابليين قد حلحلوا معضلات تتعلق بمحيط مستطيل ومساحته.

بالتعبير المعاصر هذا يعود إلى حلحلة معادلتين اثنتين من قبيل ما يلي:

إنهما تكافئان المعادلة التالية حيث  و  هما جذرا هذه المعادلة.

انظر إلى لوح طيني وإلى سلالة أور الثالثة.

طور محمد بن موسى الخوارزمي مجموعة من الصيغ اللائي يلائمن الحلول الموجبة. وقد ذهب إلى أبعد من ذلك حيث أعطى حلحلة كاملة لمعادلة تربيعية في صيغتها العامة، معتقدا أن معادلة تربيعية تعطى حلا واحدا أو حلين، ومقدما برهانا هندسيا على ذلك. وصف أيضا طريقة استكمال المربع، وأضاف أنه لا حل للمعادلة إذا لم يكن المميز موجبا.

حل معادلة تربيعية
للمعادلة التربيعية ذات المعاملات الحقيقية أو المركبة حلّان (ليس بالضرورة أن يكونا مختلفين)، تسمّى جذور الدالة وليس من الضرورة أن تكون هذه الجذور أعدادا حقيقيةً دوما. يتم إيجاد حلول المعادلة التربيعية بإحدى الطرق التالية:

الصيغة التربيعية
الصيغة التربيعية أو الشكل العام هي العبارة الرياضية التي يتم بها حساب حلول المعادلات التربيعية وتعطى بالعلاقة التالية:

الرمز "±" يعني وجود حلين هما:

علاقة المعاملات بالجذور
إذا كان  ،  هما جذري المعادلة

فإن العلاقة بين معاملات المعادلة وجذورها تكون كالتالي:

طريقة إكمال المربع
يتم استعمال طريقة إكمال المربع بتبسيط المعادلة وتحويلها إلى الشكل:

ويتم ذلك بإضافة عدد ثابت ذو قيمة مناسبة إلى كلا الطرفين لجعل الطرف الأيسر يظهر في شكل جداء شهير (مربع كامل). ويتم تطبيق الطريقة وفق المراحل التالية:
نعتبر معادلة تربيعية من الشكل:

 يتم قسمة جميع معاملات الأطراف على  (بما أن )
 ننقل المعامل الثابت  إلى الجانب الآخر للمعادلة (الجانب الأيمن).
 نضيف عددا يساوي  إلى الطرفين وهذا يجعل الطرف الأيسر يبدو في شكل جداء شهير.
 نكتب الطرف الأيسر على الشكل التربيعي ونبسط الطرف الأيمن إن أمكن.
 نشكل معادلتين خطيتين بمساواة الجذر التربيعي للطرف الأيسر بالجذر التربيعي الموجب والسالب للطرف الأيمن.
 نحل المعادلين الخطتين المشكلتين.

طريقة المميز

نعتبر المعادلة

حيث  و و أعداد حقيقة و.

مميز المعادلة التربيعية هو العدد  الذي يحسب بالعلاقة:

تحسب قيمة جذور المعادلة استنادا إلى قيمة المميز :
 إذا كان  ، فالمعادلة لها حلان حقيقيان مختلفان:

 إذا كان ، فالمعادلة لها حل حقيقي واحد مضاعف:

 إذا كان  فالمعادلة ليس لها حلول حقيقة، بل لها حلان مركبان.

طريقة الرسم البياني

الدوال على الشكل  تسمى دوال تربيعية.

جميع الدوال التربيعية لها شكل عام متشابه يسمى القطع المكافىء، موقع وحجم المقطع يرتبط بالقيم  ،  ، .

إذا كان  فإن المقطع تكون له قيمة أعظمية كبرى وشكله يكون منفتحا نحو الأسفل، أما إذا كان  فإن المقطع تكون له قيمة أعظمية صغرى وشكله يكون منفتحا نحو الأعلى.

فاصلة النقطة الأعظية (سواء كبرى أو صغرى) هي النقطة ، أما ترتيبتها فنحصل عليها بتعويض قيمة  في عبارة الدالة.

حلول الدالة التربيعية هي نقاط تلاقي منحنى الدالة مع محور الفواصل .

انظر أيضاً
 معادلة خطية
 معادلة تكعيبية
 المبرهنة الأساسية في الجبر
 قطع مكافئ
 دالة أسية
 متطابقات هامة

مراجع

وصلات خارجية
 المعادلة التربيعية في شبكة الرياضيات رمز

جبر ابتدائي
متعددات الحدود
معادلات

معادلة تربيعية


Robert Arthur James Gascoyne-Cecil, 5th Marquess of Salisbury,  (27 August 1893 – 23 February 1972), known as Viscount Cranborne from 1903 to 1947, was a British Conservative politician.

Background
Nicknamed "Bobbety", Salisbury was the eldest son of James Gascoyne-Cecil, 4th Marquess of Salisbury, by his wife Lady Cicely Gore, daughter of the 5th Earl of Arran, and the grandson of the 3rd Marquess of Salisbury, Prime Minister 1895–1902. He was educated at Eton and Christ Church, Oxford, receiving an honorary Doctorate of Civil Laws in 1951.

Military career
Salisbury served in the Army during the First World War. He was commissioned as a Lieutenant into the Grenadier Guards (SR) in 1915 and served until the war's end. He was awarded the Croix de Guerre and Chevalier Order of the Crown of Belgium. When the war ended, he worked at the Westminster Bank. In 1928, he was appointed a director and to the Royal Commission on Historical Manuscripts; he was promoted to chairman of the commission in 1957.

Political career
Salisbury, as Viscount Cranborne, was elected as a Conservative to the House of Commons as MP for South Dorset in 1929. As Parliamentary Secretary to the Lord Privy Seal in 1934 in Ramsay MacDonald's National Government, he was promoted serving as Joint Parliamentary Under-Secretary of State for Foreign Affairs from 1935 to 1938. He was made Paymaster General by Winston Churchill in May 1940 for the duration of the Battle of Britain but was appointed Secretary of State for Dominion Affairs from 1940 to 1942.

In 1941, he was summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in one of his father's titles as Baron Cecil of Essendon. He was Secretary of State for the Colonies in February–November 1942, Lord Privy Seal between 1942 and 1943, Leader of the House of Lords between 1942 and 1945 and again Secretary of State for Dominion Affairs between 1943 and 1945. As a friend of Churchill, in 1943, he was appointed President of the English-Speaking Union to promote the universality of the language throughout the British Empire. His final wartime appointment was as President of the University College of the South West for a statutory ten years before it was converted to university status.

In 1947, King George VI made Salisbury a Knight of the Order of the Garter, and he succeeded his father in the marquessate shortly afterwards. He became High Steward of Hertfordshire, where he lived, in 1947, shortly before the office was abolished.

During the 1950s, when his party returned to office, successively, he served Churchill, Anthony Eden, and Harold Macmillan as Lord Privy Seal from 1951 to 1952; Leader of the House of Lords from 1951 to 1957; Secretary of State for Commonwealth Relations in 1952 and Lord President of the Council from December 1952 to 1957. During the period of the coronation of Elizabeth II, he was appointed Acting Foreign Secretary, as Eden was then seriously ill after a series of botched operations on his bile duct.

In November 1951, he received an honorary doctorate of law from the University of Liverpool.

Lord Salisbury was known as a hardline imperialist. In 1952, as Secretary of State for Commonwealth Relations, he tried to make permanent the exile of Seretse Khama, kgosi (leader) of the Bamangwato people in Bechuanaland, for marrying a white British woman. During the 1960s, Lord Salisbury continued to be a staunch defender of the white-dominated governments in South Africa and in Southern Rhodesia (now Zimbabwe) and was granted the Freedom of the City of Salisbury (which had been named after his grandfather) on a visit in 1956. He was also a fierce opponent of liberal-left attempts to reform the House of Lords, but he created what is known as the Salisbury Convention, under which the House of Lords will not oppose the second or third reading of any government legislation promised in its election manifesto.

In January 1957, Eden resigned as prime minister. The two candidates were Rab Butler and Harold Macmillan. The Queen took advice from Winston Churchill (who backed Macmillan), Edward Heath (who, as Chief Whip, was aware of backbench opinion), and Salisbury, who interviewed the Cabinet one by one and with his famous speech impediment, asked each one whether he was for "Wab or Hawold" (it is thought that only between one and three were for "Wab"). To the surprise of the media, the advice was overwhelmingly to appoint Macmillan as Prime Minister instead of Butler.

Lord Salisbury resigned from his position as Leader of the House of Lords in opposition to the Government's decision to release Archbishop Makarios from his detention in Seychelles. Makarios, the Archbishop of Cyprus, had been arrested because the British perceived that he was encouraging inter-communal violence and terrorism in Cyprus during the so-called 'Cyprus Question'. He became the first president of the Conservative Monday Club in January 1962, when he stated "there was never a greater need for true conservatism than there is today". He held the post until his death in 1972.

Salisbury's cultural pursuits were recognised when he was made a Fellow of the Royal Academy of Arts that year. These artistic credentials were enhanced as a Trustee of the National Gallery from 1960 to 1966.

Apart from his political career, Salisbury was Chancellor of the University of Liverpool from 1951 until 1971. In 1970, students at the university staged an occupation at Senate House to demand his removal over his support for apartheid and other views.

Marriage and children
Lord Salisbury married Elizabeth Vere Cavendish, daughter of Lord Richard Cavendish (grandson of the 7th Duke of Devonshire) and his wife Lady Moyra de Vere Beauclerk (a daughter of The 10th Duke of St Albans), on 8 December 1915. They had three sons, two of whom predeceased their parents:

 Robert Edward Peter Gascoyne-Cecil, 6th Marquess of Salisbury (born 24 October 1916, died 11 July 2003)
 Michael Charles James Gascoyne-Cecil (born 27 October 1918, died 27 October 1934)
 Richard Hugh Vere Gascoyne-Cecil (born 31 January 1924, a Sergeant Pilot in the RAF who was killed in action on 12 August 1944  during the Second World War.

Lord Salisbury died in February 1972, at 78, and was succeeded by his eldest and only surviving son, Robert, who became the 6th Marquess. Lady Salisbury died on 5 June 1982.

Media portrayal
He is portrayed by Clive Francis in the Netflix series The Crown.

References

Further reading
 Simon Ball: The Guardsmen: Harold Macmillan, Three Friends and the World They Made. Harper Perennial, London 2005, .

External links

 works at WorldCat by Robert Gascoyne-Cecil Cecil of Chelwood, Viscount

|-

1893 births
1972 deaths
Alumni of Christ Church, Oxford
Cecil
Robert, Salisbury 5
Chancellors of the Order of the Garter
Gascoyne-Cecil
Conservative Party (UK) hereditary peers
Deputy Lieutenants of Dorset
Deputy Lieutenants of Hertfordshire
English Anglicans
Fellows of the Royal Society (Statute 12)
Foreign Office personnel of World War II
Knights of the Garter
Cecil
Lord Presidents of the Council
Lords Privy Seal
Robert
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Ministers in the Churchill caretaker government, 1945
Ministers in the Churchill wartime government, 1940–1945
People educated at Eton College
Cecil
Gascoyne-Cecil
Gascoyne-Cecil
Gascoyne-Cecil
Salisbury, M5
Ministers in the Chamberlain peacetime government, 1937–1939
Ministers in the third Churchill government, 1951–1955
Ministers in the Eden government, 1955–1957
Ministers in the Macmillan and Douglas-Home governments, 1957–1964
20th-century English nobility

Robert Gascoyne-Cecil, 5th Marquess of Salisbury


Public holidays in New Zealand (also known as statutory holidays) consist of a variety of cultural, national, and religious holidays that are legislated in New Zealand. Workers can get a maximum of 12 public holidays (eleven national holidays plus one provincial holiday) and a minimum of 20 annual leave days a year.

History
Bank holidays in New Zealand originated with a celebration of St Andrew's Day in 1857. Nationwide public holidays began with the Bank Holidays Act 1873, which was based on the UK Bank Holidays Act 1871. Initially there was some resistance to it.

Anniversary days celebrated, from as early as 1843, the first arrivals of settlers in each province. By 1846 the Wellington Anniversary Day was described as having the appearance of an English Fair.

Matariki

In 2006, Māori Language Commissioner Haami Piripi proposed to make Matariki an official holiday. After public discussion, in 2009 a bill was introduced to make Matariki a public holiday; however, the bill was voted down at its first reading. Prime Minister Jacinda Ardern announced on 7 September 2020 that her government would create a new public holiday to celebrate Matariki should the Labour Party win the 2020 general election. Labour won the election, and in February 2021 Ardern announced that Matariki would become an annual public holiday with a variable date (June or July). The Matariki Public Holiday Bill received royal assent on 11 April 2022. The first Matariki public holiday was observed on 24 June 2022.

National public holidays

Statutory holidays are legislated by  the Holidays Act 2003.

Mondayised

The holidays that do not always fall on Monday or Friday are "Mondayised".

If the holiday fall on a weekend, and an employee does not work on the weekends, then the holiday is transferred to the following Monday or Tuesday. If the employee works on the weekends, then the holiday is taken on that day.

Christmas Day and New Years' Day have always been Mondayised holidays, and from 2013 Waitangi Day and Anzac Day are also Mondayised.

Waitangi Day and Anzac Day are always commemorated on the exact date, as they remember specific historical events. The statutory holidays, however, are Mondayised.

Pay
All workers who work on a public holiday must be paid time-and-a-half, and if it would otherwise be a normal working day for them, be given an alternative holiday (known as a day in lieu). Payment for the alternative holiday is equivalent relevant daily pay for the particular alternative day taken, had they have worked it.

Restricted trading days

There are special trading restrictions on Christmas Day, Good Friday, Easter Sunday (not a public holiday) and before 1 pm on Anzac Day. On those days, generally only dairies, petrol stations, pharmacies, restaurants, cafés, and shops within an airport or train station may open. All other shops including supermarkets must close.

Some shops open each year despite the law and are fined.

Certain areas have exemptions allowing them to trade one or more of the restricted days. These areas include Parnell Road in Parnell, Auckland, Paihia, Picton, and Queenstown. The Shop Trading Hours Commission  decided where exemptions were to apply but it was shut down in 1990, leaving the existing exemptions in place but no longer having a mechanism for other places to apply. In 2016, regional councils were given the power to set Easter Sunday trading rules in their area. Around 44 councils, covering around one-third of the population, have set policy allowing trading on Easter Sunday.

Shops that can open on the restricted days are still subject to conditions and subject to any other law to the contrary. For example, alcohol can only be sold to with a meal or to people staying on the premises overnight.

Provincial anniversary days
In addition to the eleven national public holidays, section 44 of the Holidays Act 2003 specifies as public holidays the anniversary days of each province (or the day locally observed as that day) to celebrate the founding days or landing days of the first colonists of the various colonial provinces. These are only celebrated within each province, not nationwide. Exact dates of the various provinces' anniversary days are not specifically stated in the act, and are instead determined by historical convention and local custom. The regions covered are set by provincial district (as they stood when abolished in 1876), plus Southland, the Chatham Islands, South Canterbury, and Northland. The actual observance days can vary even within each province and is due to local custom, convenience or the proximity of seasonal events or other holidays and may differ from the official observance day.

Annual leave and non-working days
In addition to the above holidays, from 1 April 2007 all workers must be given four weeks annual leave, often taken in the summer Christmas – New Year period. In many industries there is a Christmas – New Year shutdown of business.  With only three working days between Christmas and New Year, many workers take this time off, as they can have a ten-day summer break for only three days leave.  Many retail outlets also hold sales at this time to stimulate business while others close down due to low demand for services.  The days from 25 December to 15 January are not considered to be working days for official government purposes. The public counters of most government departments do open on weekdays during this period, though often only a limited service may be available.

School holidays
State schools have a 4-term year, of about ten weeks each and usually with a two-week holiday between terms. Although standard term dates are set by the Ministry of Education each year, schools can vary these to account for local holidays and school closures due to weather. The first term commences in late January or early February. Occasionally, Easter holidays and/or Anzac Day may fall within these holidays. The holiday between terms two and three is generally known as the midwinter break and occurs in July, while that between terms 3 and 4 occurs in late September, early October. Term four ends in mid December, generally a week or two before Christmas, though for many senior students this term ends after their final NCEA examination in late November or early December.

One-off public holidays

A "one off" national public holiday was declared by the Prime Minister for 26 September 2022 to allow people to pay their respects for the passing of Queen Elizabeth II, the longest-reigning monarch of New Zealand. South Canterbury Anniversary Day, which was due to be observed on 26 September, was moved to be observed on Friday 11 November.

Proposals for new holidays
Following the death of Sir Edmund Hillary in 2008, the Green Party proposed a public holiday in his honour. There is also support in some quarters for the old Dominion Day holiday to be revived as "New Zealand Day".

Proposals for abolition of holidays

From the 1950s to the 1970s it was frequently suggested that the Provincial Anniversary holidays be abolished, as the Provinces ceased to exist in 1876.

Before Waitangi Day was made a national public holiday it was sometimes suggested that a Waitangi Day holiday should replace the anniversary days, and the Waitangi Day Act 1960 made provision for this. Waitangi Day was eventually made an additional holiday and the provincial holidays lived on, primarily because most regions had long established events on those weekends.

A small minority of people advocate the abolition of the Waitangi Day holiday, but it is regularly suggested that a less controversial day, such as Anzac Day (25 April) or Dominion Day (26 September), be made New Zealand's national day.

See also
 List of unofficial observances in New Zealand

References

External links
 Employment New Zealand Public holidays
 Employment New Zealand Public holidays - Public holidays and anniversary dates
 Employment New Zealand Public holidays in iCalendar format
 School Terms and Holidays, Ministry of Education

New Zealand
Holidays

Public holidays in New Zealand


Tudorel Filimon () este un actor român. Este cel mai cunoscut pentru rolul Nea Popa din serialul La bloc, difuzat pe Pro TV.

Biografie
În 1976 a absolvit Universitatea Națională de Artă Teatrală și Cinematografică "Ion Luca Caragiale" din București, secția Actorie.

Filmografie

Filme

 Muntele ascuns (1975)
 Ediție specială (1978)
 Mai presus de orice (1978)
 Al treilea salt mortal (1980)
 Saltimbancii (1981)
 Orgolii (1982) - un țăran
 Înghițitorul de săbii (1982)
 Întoarcerea din iad (1983)
 Fructe de pădure (1983) - Pablo, un fost pușcăriaș pocăit
 Ca-n filme (1984) - Iordache
 Dreptate în lanțuri (1984)
 Moara lui Călifar (1984)
 Acordați circumstanțe atenuante? (1984), regizor Lucian Bratu
 Mitică Popescu (1984) - Goldenberg
 Pas în doi (1985) - Bobiță
 Răstimp (1986)
 Nelu (1988), regizor Dorin Mircea Doroftei, rolul Grasone Bișnițarul
 Rezervă la start (1988), regizor Anghel Mora
 Kilometrul 36 (1989), regizor Anghel Mora, rolul Ion
 Flori de gheață (1989), regizor Anghel Mora
 Secretul armei... secrete! (1989)
 Cei care plătesc cu viața (1989)
 Un bulgăre de humă (1990)
 Privește înainte cu mînie (1993) - șoferul hingherilor
 Bloodstone: Subspecies II (1993), regizor Ted Nicolaou; ca recepționerul de la Athene Palace
 Ivan Turbincă (1996), regizor Radu Popovici, rolul boierului
 Dănilă Prepeleac (1996) - Păcală
 Trenul vieții (1998), regizor Radu Mihăileanu, rolul Săteanul 1
 Sexy Harem Ada Kaleh (2001) - Bombonel
 Țăcăniții (2002), regizor Gérard Cuq, rolul Nebun
 Turnul din Pisa (2002) - procurorul
 Mimic 3: Sentinel (2003), regizor J. T. Petty, rolul Birdman
 Frumoasa criminală (2004), regizor Duncan Roy, rolul Miner
 Nunta mută (2008) - Haralamb Vrabie
 Poker (2010), regizor Sergiu Nicolaescu, rolul Agârbiceanu

Seriale
 Omul din Buzău  - 1988
 Arlechino  - 1995 - rolul Țăranul
 Căsătorie imposibilă  - 1999 - TVR 1 - rolul Barbut
 La Bloc  - 2002-2006 - regizor R.Dragomir - ProTv - rolul Nea Popa
 Gașca  - 2007 - regizor R.Dragomir - Kanal D - rolul Gica
 Nimeni nu-i perfect  - 2008 - regizor A.Avandei - Prima TV - rolul Anton
 Fete de măritat  - 2009 - Prima TV - rolul Constantin Badica, zis Titel

Teatru
 D'ale carnavalului  de I. L. Caragiale  rolul Cracanel
 Cerere în căsătorie  de A. P. Cehov  rolul Lomon
 O sărbătoare princiară  de Teodor Mazilu  rolul Varga
 Schițe  de I. L. Caragiale  rolul Nae
 Cum vă place  de W. Shakespeare  rolul Celia
 Ubu rege  de Alfred Jarry,  rolul Ubu (în anii 1980)
 Sâmbătă, duminică, luni  de  Eduardo De Filippo,  rolul Rocco
 Macbeth  de W. Shakespeare  rolul Malcolm
 Vreau să mă mărit  de Vasile Alecsandri  rolul Nicu Pilciu
 Nu sunt Turnul Eiffel  de Ecaterina Oproiu  rolul Tatăl
 Ordinarul  de Paul Everac  rolul Cornel
 Ceasul  de Dumitru Solomon - 3 personaje

 ...escu  de T. Mușatescu,  rolul Platon
 Peripețiile bravului soldat Švejk  de Jaroslav Hašek,  rolul Svejk
 Aventurile cu Scufița roșie  adaptare de Cristian Pepino rolul Vânătorul
 Poate Eleonora  de Gellu Naum,  rolul Tatăl
 Hangița  de Carlo Goldoni, rolul Marchizul
 Ce formidabilă harababură  de Eugen Ionescu,  rolul Personajul
 Titus Andronicus  de W. Shakespeare,  rolul Chiron
 Clovnii  de M. Mălaimare,  rolul Dario
 Oina  de M. Mălaimare, rolul Clovnul
 Conu Leonida față cu reacțiunea  de I.L.Caragiale, rolul Leonida
 O noapte furtunoasă  de I. L. Caragiale, rolul Ipingescu
 Conu Leonida față cu reacțiunea  de I. L. Caragiale  rolul Efimita
 Cum vă place  de W. Shakespeare,  rolul Tocila
 Acești îngeri triști  de D. R. Popescu, rolul Tatăl
 Ciuta  de Victor Ion Popa  rolul Costea Moceanu
 Afară, în fața ușii  de Wolfgang Borchert -  rolul Directorul de cabaret. Data premierei: sâmbătă, 27 octombrie 1979, Teatrul National Cluj-Napoca
 Labirintul  de Fernando Arrabal,  rolul Justin
 Opera de trei parale de Bertolt Brecht
 Avarul de Moliere
 Monșer, stăm rău! după Ion Luca Caragiale
 Gâlcevile din Chioggia de Carlo Goldoni
 Haimanaua de Victor Eftimiu
 Azilul de noapte (sau Fundătura) de Maxim Gorki
 Omul cu mârțoaga de George Ciprian

Premii
În 1980 i s-a acordat Premiul pentru cea mai buna interpretare masculină la Festivalul Teatrului Scurt din Oradea pentru rolul Nae din piesa de teatru Schițe de I. L. Caragiale și  Premiul de popularitate de la Festivalul Teatrului Scurt Arrezo pentru rolul Varga din piesa O sărbătoare princiară de Teodor Mazilu.  A primit în 1983  Premiul pentru interpretare al ziarului "Scânteia tineretului" - Gala Tânărului Actor - Costinești pentru rolul Tatăl din piesa de teatru Nu sunt Turnul Eiffel de Ecaterina Oproiu. În 1985  i s-a acordat Marele premiu - Gala Tânărului Actor - Costinești  pentru rolul Tatăl din piesa de teatru Poate Eleonora de Gellu Naum.  A primit în 2004 - Premiul de excelență acordat de Primăria Municipiului București.

Note

Legături externe
 tudorelfilimon.ro/  Site-ul oficial
 Tudorel Filimon la CineMagia.ro
 Tudorel Filimon la Imdb.com
Tudorel Filimon  la teatral.ro
 Tudorel Filimon la CinemaRx.ro

Nașteri în 1953
Actori de teatru români
Actori de televiziune români
Bucureșteni

Tudorel Filimon


{{Automatic taxobox
| name              = Boat orchids
| image             = Cymbidium iridioides-1-bsi-yercaud-salem-India.jpg
| image_caption     = Cymbidium iridioides
| display_parents   = 3
| taxon             = Cymbidium
| authority         = Swartz
| subdivision_ranks = Species
| subdivision       = See text.
| synonyms          = * Jensoa Raf.
 Cyperorchis Blume
 Iridorchis Blume nom. illeg.
 Arethusantha Finet
 Pachyrhizanthe (Schltr.) Nakai
 × Cyperocymbidium A.D.Hawkes
 Liuguishania Z.J.Liu & J.N.Zhang
 Wutongshania Z.J.Liu & J.N.Zhang
 Cymbidiopsis H.J.Chowdhery
| type_species =Cymbidium aloifolium}}Cymbidium , commonly known as boat orchids, is a genus of evergreen flowering plants in the orchid family Orchidaceae. Orchids in this genus are epiphytic, lithophytic, terrestrial or rarely leafless saprophytic herbs usually with pseudobulbs. There are usually between three and twelve leaves arranged in two ranks on each pseudobulb or shoot and lasting for several years. From one to a large number of flowers are arranged on an unbranched flowering stem arising from the base of the pseudobulb. The sepals and petals are all free from and similar to each other. The labellum is significantly different from the other petals and the sepals and has three lobes. There are about fifty-five species and sixteen further natural hybrids occurring in the wild from tropical and subtropical Asia to Australia. Cymbidiums are well known in horticulture and many cultivars have been developed.

Description
Plants in the genus Cymbidium are epiphytic, lithophytic or terrestrial plants, or rarely leafless saprophytes. All are sympodial evergreen herbs. Some species have thin stems but in most species the stems are modified as pseudobulbs. When present, there are from three to twelve leaves arrange in two ranks and last for several years. The leaf bases remain after the leaf has withered, forming a sheath around the pseudobulb. The flowers are arranged on an unbranched flowering stem which arises from the base of the pseudobulb or rarely from a leaf axil. The sepals and petals are usually thin and fleshy, free from, and more or less similar to each other. The labellum (as in other orchids, a highly modified third petal) is significantly different from the other petals and sepals. It is sometimes hinged to the column, or otherwise fused to it. The labellum has three lobes, the side lobes erect, sometimes surrounding the column and the middle lobe often curving downwards. After pollination a glabrous capsule containing many light coloured seeds is produced.

Taxonomy and naming
The genus Cymbidium was first formally described in 1799 by Olof Swartz who published the description in Nova acta Regiae Societatis Scientiarum Upsaliensis based on the description of Epidendrum aloifolium L. (Cymbidium aloifolium). The genus name Cymbidium is derived from the Latin word cymba meaning "cup" "bowl" or "boat" with the diminutive suffix -idium, hence "little boat", apparently in reference to the shape of the labellum in some species.

In 1848 Blume raised the genus Cyperorchis in Fedde's Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis and moved 19 species and 26 hybrids previously included in Cymbidium to the new genus. In 1984 Christopher Seth and Phillip Cribb divided the genus into three subgenera Cyperorchis, Jensoa, and Cymbidium and each subgenus into sections. In 1988, Dupuy and Cribb modified the sections. The three subgenera were confirmed by molecular phylogeny, however the sections did not show monophyly.

Species
The following is a list of Cymbidium species accepted by Plants of the World Online as of April 2022 separated into subgenera:

Subgenus Cymbidium
Plants in this subgenus have two pollinia, each deeply cleft with callus ridges

Subgenus Cyperorchis
Plants in subgenus Cyberorchis have lips fused at the base to the base of the column.

Subgenus Jensoa
Plants in this subgenus have four pollinia, in two unequal pairs; lips attached to the base of the column,

Natural HybridsCymbidium × ballianum RolfeCymbidium × baoshanense F.Y.Liu & PernerCymbidium × dilatatiphyllum J.M.H.ShawCymbidium × florinda RolfeCymbidium × gammieanum King & Pantl.Cymbidium × glebelandense RolfeCymbidium × hillii F.Muell. ex RegelCymbidium × monanthum J.M.H.ShawCymbidium × nishiuchianum Makino ex J.M.H.ShawCymbidium × nomachianum T.Yukawa & Nob.TanakaCymbidium × nujiangense X.P.Zhou, S.P.Lei & Z.J.LiuCymbidium × oblancifolium Z.J.Liu & S.C.ChenCymbidium × purpuratum L.J.Chen, Li.Q.Li & Z.J.LiuCymbidium × rosefieldense RolfeCymbidium × woodlandense Rolfe

Distribution
This genus is distributed in tropical and subtropical Asia (such as northern India, China, Japan, Malaysia, the Philippines, and Borneo) and Australia. The large flowering species from which the large flowering hybrids are derived usually grow at low altitudes, while short leaved species, from which compact hybrids with small to medium size flowers are derived, are high altitudes lithophytes and epiphytes.

Uses
Use in horticultureCymbidium (abbreviated Cym. in the horticultural trade) orchids are among the oldest horticultural orchids in the world and were mentioned in a manuscript from the Jin dynasty from about 200 BCE and by Confucius. Today they are among the most popular orchid genera in cultivation. They have decorative flowers spikes and are one of the least demanding indoor orchids. To flower well they need a distinct difference between day and night temperatures in late summer. Plants need to remain outside in autumn until night temperatures drop to near .

Cymbidiums have few pests or diseases but can be affected by aphids, spider mites and viral diseases.

Use in cooking
The species Cymbidium hookerianum'' is considered a delicacy in Bhutan, where it is traditionally cooked in a spicy curry or stew and called "olatshe" or "olachoto".

References

External links

 Multikey System for Identification of Cymbidium species
 Cymbidium Society of America
 Cymbidium Club of Australia

Cymbidiinae genera
Epiphytic orchids
Taxa named by Olof Swartz

Cymbidium


Podgornoje (, ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Bagrationowsk im Rajon Bagrationowsk.

Die Ortsstelle Kattlack ist verlassen. Dafür gehört zu Podgornoje auch der ehemalige deutsche Ort Seeben, der russisch zunächst Gruschewka hieß.

Geographische Lage
Podgornoje liegt am See namens Osero Krasni Lutsch zwölf Kilometer nordwestlich der Rajonshauptstadt und früheren Kreisstadt Bagrationowsk (Preußisch Eylau) an einer Nebenstraße, die nahe Strelnja (Schultitten) von der russischen Fernstraße A 195 (ehemalige deutsche Reichsstraße 128) abzweigt und über Krasnosnamenskoje (Dollstädt) bis nach Pogranitschnoje (Hussehnen) und Bogatowo (Rositten) im russisch-polnischen Grenzgebiet führt. Eine Bahnanbindung besteht nicht.

Geschichte
Das ehemalige Penken geht in seiner Gründung auf die Zeit um 1400 zurück.

Am 7. Mai 1874 wurde es Sitz und namensgebender Ort des neu errichteten Amtsbezirks Penken, zu dem außer dem Gutsbezirk Penken noch die beiden Landgemeinden Dollstädt (heute russisch: Krasnosnamenskoje) und Seeben (russisch: Gruschewka, nicht mehr existent) gehörten. Der Amtsbezirk lag im Bereich des Landkreises Preußisch Eylau im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Am 1. Dezember 1910 zählte Penken 483 Einwohner.

Am 30. September 1928 verlor Penken seine Eigenständigkeit, als die Vorwerke Dollstädt und Zwangshof in die Landgemeinde Dollstädt (Krasnosnamenskoje) und der übrige Ort in die Landgemeinde Seeben (Gruschewka) eingemeindet wurden. Am 28. Mai 1930 erfuhr der Amtsbezirk Penken folgerichtig die Umbenennung in "Amtsbezirk Seeben".

Infolge des Zweiten Weltkrieges kamen Penken und Kattlack 1945 mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion und erhielten 1947 gemeinsam die russische Bezeichnung Podgornoje. Gleichzeitig wurde der Ort in den Dorfsowjet Puschkinski selski Sowet im Rajon Bagrationowsk eingeordnet. Vor 1975 wurde Podgornoje an den Nachbarort Gruschewka (Seeben) angeschlossen. Im Jahr 1997 wurde umgekehrt der Ort Gruschewka (wieder) in Podgornoje umbenannt. Von 2008 bis 2016 gehörte Podgornoje zur Landgemeinde Dolgorukowskoje selskoje posselenije und seither zum Stadtkreis Bagrationowsk.

Kirche
Mehrheitlich war die Bevölkerung Penkens vor 1945 evangelischer Konfession. Sie war in das Kirchspiel Dollstädt (heute russisch: Krasnosnamenskoje) im Kirchenkreis Preußisch Eylau (Bagrationowsk) in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union eingepfarrt. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Herbert Wensky.

Heute liegt Podgornoje im Einzugsgebiet der Dorfkirchengemeinde in Gwardeiskoje (Mühlhausen). Sie ist Filialgemeinde der Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg) innerhalb der Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER).

Persönlichkeiten des Ortes
 Constantin Guido von Podewils (* 30. März 1703 in Penken; † 1762), königlich preußischer Generalmajor

Weblinks
 Podgornoje Bankgorodov.ru (russisch)

Einzelnachweise

Ort im Rajon Bagrationowsk

Podgornoje (Kaliningrad, Bagrationowsk)


Citizen in Space este o colecție de povestiri științifico-fantastice umoristice de Robert Sheckley din 1955. A fost publicată de Ballantine Books.

Conține povestirile (apărute inițial în revistele trecute între paranteze):
 "The Mountain Without a Name" (1955)
 "The Accountant" (F&SF 1954/7)
 "Hunting Problem" (Galaxy 1955/9)
 "A Thief in Time" (Galaxy 1954/7) (Un hoț în timp)
 "The Luckiest Man in the World" (Fantastic Universe 1955/2;  cunoscută și ca "Fortunate Person")
 "Hands Off" (Galaxy 1954/4)
 "Something for Nothing" (Galaxy 1954/6)
 "A Ticket to Tranai" (Galaxy 1955/10) (Un bilet pentru Tranai)
 "The Battle" (If 1954/9)
 "Skulking Permit" (Galaxy 1954/12)
 "Citizen in Space" (Playboy 1955/9; cunoscută și ca "Spy Story")
 "Ask a Foolish Question" (Science Fiction Stories No. 1, 1953)

Câteva povestiri din acestă colecție au fost traduse în limba română și adunate în colecția Monștrii (1995) (alături de câteva povestiri din colecția Untouched by Human Hands.

Referințe și note

Legături externe

Cărți din 1955
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Povestiri americane
Colecții de povestiri de Robert Sheckley
1955 în științifico-fantastic
Cărți Ballantine Books

Cetățean în spațiu (colecție de povestiri)


La Eurocopa Sub-21 de 2006 fue la 26ª edición de dicho torneo de fútbol. Comenzó el 23 de mayo y finalizó el 4 de junio de 2006. La sede fue Portugal y participaron ocho equipos que avanzaron después de jugar la eliminatoria previa.

Calificación

Estadios
Estadio Municipal de Águeda, Águeda
Estadio Municipal de Aveiro, Aveiro
Estádio Cidade de Barcelos, Barcelos
Estadio Municipal de Braga, Braga
Estadio Dom Afonso Henriques, Guimarães
Estádio do Bessa XXI, Oporto

Torneo final
Leyenda: Pts: Puntos; PJ: Partidos jugados; PG: Partidos ganados; PE: Partidos empatados; PP: Partidos perdidos; GF: Goles a favor; GC: Goles en contra; DIF: Diferencia de goles.

Primera fase

Grupo A

Grupo B

Segunda fase

Final
{{Partidos
|estado      = no plegable
|deporte     = fútbol
|local       = Países Bajos
|paíslocal   = Países Bajos
|resultado   = 3:0 (2:0)
|visita      = Ucrania
|paísvisita  = Ucrania
|fecha       = 4 de junio de 2006
|estadio     = Estádio do Bessa XXI
|ciudad      = Oporto
|asistencia  =
|refe        = Martin Hansson (Suecia)
|goleslocal  = Huntelaar  <br/ >Hofs
|golesvisita =
|reporte     =
}}

 Goleadores Goles en Contra'''
 Bruno Vale (por Francia)
 Zé Castro (por Serbia y Montenegro)

Enlaces externos
 Archivos de resultados en UEFA.com
 Archivos de resultados en rsssf.com

Eurocopa Sub-21
Fútbol en 2006
Portugal en 2006
Competiciones de fútbol en Portugal

Eurocopa Sub-21 de 2006