is a Japanese photographer best known for his black-and-white street photography and association with the avant-garde photography magazine Provoke.

Moriyama began his career as an assistant to photographer Eikoh Hosoe, a co-founder of the avant-garde photo cooperative Vivo, and made his mark with his first photobook Japan: A Photo Theater, published in 1968. His formative work in the 1960s boldly captured the darker qualities of urban life in postwar Japan in rough, unfettered fashion, filtering the rawness of human experience through sharply tilted angles, grained textures, harsh contrast, and blurred movements through the photographer's wandering gaze. Many of his well-known works from the 1960s and 1970s are read through the lenses of post-war reconstruction and post-Occupation cultural upheaval.

Moriyama continued to experiment with the representative possibilities offered by the camera in his 1969 Accident series, which was serialized over one year in the photo magazine Asahi Camera, in which he deployed his camera as a copying machine to reproduce existing media images. His 1972 photobook Farewell Photography, which was accompanied by an interview with his fellow Provoke photographer Takuma Nakahira, presents his radical effort to dismantle the medium.

Although the photobook is a favored format of presentation among Japanese photographers, Moriyama was particularly prolific: he has produced more than 150 photobooks since 1968. His creative career has been honored by a number of solo exhibitions by major institutions, along with his two-person exhibition with William Klein at Tate Modern in 2012–13. He has received numerous accolades throughout his career, including the Hasselblad Award in 2019 and the International Center of Photography Infinity Award in 2012.

Career

Early life and career beginnings
Moriyama was born in Ikeda, Osaka in 1938 as Hiromichi Moriyama. Owing to his father's work, his family moved frequently, and Moriyama spent parts of his childhood in Tokyo, Hiroshima, Chiba, and Shimane (his paternal family's home prefecture) before returning to Osaka around the age of 11.

From the ages of 16 to 20, he worked in graphic design before pivoting to photography in his early 20s after purchasing an inexpensive Canon IV Sb purchased from a friend. In Osaka, Moriyama worked at the studio of photographer Takeji Iwamiya before moving to Tokyo in 1961 to connect with the radical photography collective Vivo, whose work he admired. He eventually found work as an assistant to photographer and Vivo member Eikoh Hosoe, whom he credits with teaching him much of the fundamentals of photographic practice and technique. Yet for the three years he spent working for Hosoe, Moriyama did not take any photographs of his own until Hosoe, out of impatience, urged him to show him some of his own work.

As a young man coming of age in 1950s and '60s, Moriyama bore witness to the political unrest (illustrated most vividly in the 1960 Anpo protests), economic revival and mass consumerism, and radical art-making that characterized the two decades following the end of World War II. His first photobook, Nippon gekijō shashinchō (にっぽん劇場写真帖, Japan: A Photo Theater), published in 1968, captures the excitement, tension, anxiety, and rage of urban life during this critical historical juncture through a collection of images, indiscriminate in subject matter, presented in dizzying succession through full-page spreads. The photographs range from ordinary streetscapes featuring blurred faces and garish signage to snapshots alluding to the aggressive redevelopment taking place in Tokyo and the rubble left in its wake, as well as images of nightlife and darker elements of urban life. As the title of the photobook suggests, Moriyama's approach hones in on the spectacle of everyday life, in all its ugliness and splendor.

Provoke (1969–70)

In 1965, a series of photographs of preserved human embryos, titled 'Mugon geki' ('Silent Theatre'), by Moriyama were published in the magazine Gendai no me and caught the attention of avant-garde poet Shūji Terayama. Terayama commissioned Moriyama to provide accompanying images for his experimental theatre and prose works, providing Moriyama with a boost in his early career and connecting him to other avant-garde creatives including Tadanori Yokoo and Takuma Nakahira. His connection to Nakahira, a founding member of the photography magazine Provoke, eventually led to his participation in the publication beginning with the second issue in 1969.

Moriyama is widely recognized for his work associated with the short-lived but deeply influential magazine, which was founded by photographers Takuma Nakahira and Yutaka Takanishi, along with critic Kōji Taki and writer Takahiko Okada in 1968. The publication popularized the "are, bure, bokeh" style, translated as "grainy/rough, blurry, and out-of-focus," an aesthetic rebuttal to the dominant European-style photojournalism style (exemplified by Ken Domon's realist approach) and straightforward commercial work that dominated the Japanese photography scene at the time. These visions of everyday life rejected the notion that photography captures a lucid reflection of the world undergirded by a legible ideological argument; rather, they sought to emphasize the fragmentary nature of reality and make evident the photographer's prowling, wandering gaze.

Eroticism and masculinized subjectivity are often associated with Moriyama's contributions to the magazine, as evidenced by works such as Eros (1969), featured in the second issue of the publication. The grainy, skewed image features a nude woman smoking a cigarette on a hotel bed—suggestive of the aftermath of a tryst. Her back faces the viewer, while her surroundings are shrouded in dense shadows, giving the camera's gaze a furtive and ominous air.

As stated in the magazine's 1968 manifesto, "[T]he images [eizō] themselves are not ideas. They do not possess the wholeness of concepts, neither are they a communicative code like language....But this irreversible materiality [hikagyakuteki bussitsusei] – reality cut off from the camera – constitutes the reverse side of the world defined by language; and for this reason, [the image] is at times able to provoke the world of language and ideas." Provoke sought to assert photography's role in producing a phenomenological encounter that focused on the bodily and the immediate, moving beyond preconceived notions of truth, reality, and vision to probe questions surrounding the identity of photographic matter and the roles of the photographer, subject, and viewer. Though the collective only produced three issues and a book, First, Abandon the World of Pseudocertainty – Thoughts on Photography and Language (1970), each member continued to publicize their work in close relation to the "era of Provoke," and the magazine has had an immense cultural impact and been the subject of numerous international exhibitions.

Akushidento (Accident) (1969)
In 1968, Moriyama began producing a series focused on the theme of "equivalence" using images featured in mass media as his source material. According to Moriyama, the series was prompted by an experience he had at a train terminal in Tokyo, whereupon he was shocked to see the news of Robert F. Kennedy's assassination on the front page of newspapers scattered all around him. Taking interest in the mediated nature of press images, Moriyama says in an interview with Nakahira that this encounter prompted him to become "determined to negate the values that are attached to one single photograph." Moriyama photographed images reproduced from different mass media, including a television still of Lyndon B. Johnson announcing the suspension of the bombing of North Vietnam, newswire shots of Richard Nixon shortly after winning the presidential election, and the corpses of brutally killed Vietcong soldiers, along with the aforementioned image of Robert F. Kennedy. Moriyama treated the camera as a device that copies reality and thus produces "equivalents," rendering insignificant the distance that the original photographs, the endlessly reproduced press images, and Moriyama's own versions have from the initial event. The twelve-part series was published in Asahi Camera alongside his own texts, where he describes the unpredictability of fate and the precariousness of human experience, believing that the camera has the capacity to reveal the "possibility of tragedy [that] has somehow seeped into the surrounding environment."

Shashin yo sayōnara (Farewell Photography) (1972)
Published in April 1972, Shashin yo sayōnara ("Farewell Photography") emerged within the context of Japan's aggressive cultural and economic revival—best exemplified in the creative sphere by Expo '70—and continued suppression of left-wing politics, as illustrated by the failure of the 1970 Anpo protests and the subsequent renewal of the United States-Japan Security Treaty. The photobook, as suggested by the title, takes a nihilistic turn from his prior work, turning its attention towards the incidental and evocative nature of photography rather than the visual subject itself. The images highlight the physical detritus of the photographic process, such as the edges of discarded film, flecks of dust, and light leaks, along with the material dimensions of image-making as evidenced through the sprocket holes on negative strips and the brand names of the film, challenging the indexical relationship between photographer, camera, and image and the established conventions of viewing photographs as referents of reality.

Karyūdo (A Hunter) (1972)
Inspired by the liberatory and indeterminate qualities of Sal Paradise's journey in Jack Kerouac's On The Road, Moriyama borrowed a friend's old Toyota and embarked on a solo road trip across Japan, capturing photographs along the trip that would become the basis for Karyūdo (A Hunter), a photobook published in June 1972 as the tenth installment of the series "Gendai no me" (The Modern Gaze). Many of the scenes were captured by Moriyama as he drove past them, made evident by the skewed angles, blurry, moving figures, and fragments of road infrastructure that cut across the picture plane. The title of the volume refers to his "stalker-life" attitude towards observing and capturing his surroundings, through the perspective of a cold, detached, solitary watcher. At the same time, the volume maintains a certain open-endedness in its format, lacking any sort of narrative resolution that might typically accompany the trope of a road trip or a hunting excursion, and instead putting forth a sensation of perpetual anxiety and uncertainty through its succession of consistently detached and irresolvable images of subjects and scenes across Japan.

The book contains some of Moriyama's best-known images, including Stray Dog (1971), which depicts a growling, haggard dog turning its head towards the camera. The image was taken in Misawa, Aomori prefecture, where a large US Air Force base is located (Moriyama shot at other U.S. military bases throughout his career, including at the naval. base in Yokosuka. The introduction of the book was written by pop artist and graphic designer Tadanori Yokoo, who wrote of Moriyama's pictures as being akin to "someone who talks, without looking people in the eye." The book was re-released in 2011 with the addition of new commentary by Moriyama.

Later work
Moriyama's work began to wane in the 1970s in tandem with the sweeping reforms and social changes that took place in Japan throughout the 1960s and 70s. After Farewell Photography, which illustrated the photographer's increasingly shift towards self-effacement, material negation, and the disappearance of the subject, he entered a period of silence that was ended in 1981 by the publication of Hikari to Kage (Light and Shadow) in Shashinjidai magazine. He has continued to shoot commercial and artistic work over the decades both in and outside of Japan, and is one of the most active and prolific contemporary photographers in Japan.

Moriyama's work, through intimately engaged with the intricacies of social life and the image-laden nature of modern society, did not aspire to the same tendencies of social reportage exhibited by his contemporaries during the 1970s. Instead, his approach takes into account the futility of the medium in reproducing the reality of his surroundings, the inherently fragmentary nature of the world, and the indelible presence of the photographer in all images, lurking or haunting the sphere of his subjects.

Style and technique

Influences
Influences cited by Moriyama include Seiryū Inoue, Shōmei Tōmatsu, William Klein, Andy Warhol, Eikoh Hosoe, Yukio Mishima, and Shūji Terayama.

The Shinjuku area is frequent setting for Moriyama's images of urban life. The photographer cites Shinjuku's shadowy, labyrinthine streets and alleys as a source of inspiration and allure, describing the area as having "a strange narcotic effect...something about it that traps me and puts me under a spell."

Format
Moriyama often presents his work in the form of photobooks, which he describes as open-ended sites, allowing the reader to decide on the sequence of images that they view. Since 1968, he has published more than 150 photobooks. The photobook arose as a popular format in the 1950s and 60s, and were often produced at a small scale and disseminated through bookstores and localized political networks rather than being mass produced by major publishing houses.

He has cited a preference for having a third party work on the formatting and recomposition of the images, as it frees him from the influences of his own memory and filters the images through the eye of an outsider. A collection of Moriyama's writings, compiled from a fifteen-part series published in Asahi Camera beginning in 1983, have been published as an autobiographical photobook titled Inu no kioku ("Memories of a Dog").

Moriyama's photographs are often captured in a 4:5 aspect ratio rather than the 3:2 ratio associated with the 35mm format, and he has at times cropped his 35mm photographs in order to achieve his preferred vertical format.

Technique
Moriyama tends to capture images without looking through the viewfinder, so as to separate himself from the detached, scientific, and deliberate cropping produced by the viewfinder lens. He often takes a large volume of photographs of the world as it passes by him, embracing the uncertainty and indeterminacy of encountering the scenes as they reveal themselves during the development process.

Color and digital work
While Moriyama is most recognized for his black-and-white film photography, he has been shooting with color since the 1970s, and since the late 2000s has turned increasingly to compact digital photography, now working almost exclusively in this medium. From time to time, he has also shot Polaroid images, which he treats as "tiles" in installation settings, exhibiting them in groups rather than as discrete photographs.

In 1970, he helped produce the Asahi Journal's new color photography series Dai go shōgen ("The Fifth Quadrant") and published photo essays on new development projects in Osaka and Tokyo, cherry blossoms in Osaka, and American military base towns in the Kantō region. These projects employed his unconventional framing styles along with white balance and color exposure distortions that enhanced the uncanny, unsettling features of the world around him.

Due to his tendency to take a large number of shots when photographing, Moriyama finds the digital format more amenable to his needs, and rejects critics who fixate on the preciousness of film photography. In response to a question posted by writer Takeshi Nakamoto's regarding Moriyama's advice for beginner street photographers, Moriyama states, "Get outside. It's all about getting out and walking. That's the first thing. The second thing is, forget everything you've learned on the subject of photography for the moment, and just shoot. Take photographs—of anything and everything, whatever catches your eye. Don't pause to think."

Daido Tokyo at Fondation Cartier pour l'art Contemporain, Paris in 2016 was the first major solo show to display his color photographs. Between 2008 and 2015, Moriyama revisited Tokyo, with a focus on the Shinjuku district—where much of his early career was spent—to take 86 chromogenic prints ("Tokyo Colour" series, 2008–2015) and black-and-white photographs ("Dog and Mesh Tights," 2014–2015).

Exhibitions
Moriyama's work has been consistently featured in group and solo exhibitions in Japan and beyond since the 1960s, and a number of retrospectives have been organized in recent years. Major exhibitions include Daido Tokyo, Fondation Cartier, Paris (2016); Fracture: Daido Moriyama, Los Angeles County Museum of Art (2012); William Klein + Daido Moriyama, Tate Modern,  (2012); Daido Moriyama: On the Road, National Museum of Art, Osaka (2012); Daido Moriyama "I. Retrospective 1965-2005" & "II. Hawaii," Tokyo Photographic Art Museum (2008); Daido Moriyama: A Retrospective, Instituto Moreira Salles (2022).

Moriyama rose to prominence in the States after being heavily featured in the landmark group exhibition New Japanese Photography at the Museum of Modern Art in 1974, curated by John Szarkowski and Shoji Yamagishi,. Selected as one of thirteen photographers in the show, Moriyama brought a grittier edge that emphasized the rawness of visual encounter, as well as a youthful perspective to the collection of artists, which included older practitioners such as Ken Domon and Shigeru Tamura, avant-garde contemporaries (and mentors to Moriyama) such as Shomei Tomatsu and Eikoh Hosoe, as well as those working in more polished, intellectualized, and observational approaches such as Ken Ohara, Ryoji Akiyama, and Bishin Jumonji.

Awards

1967: New Artist Award from the Japan Photo Critics Association
1983: Annual Award from the Photographic Society of Japan
2003: The 44th Mainichi Art Award
2004: The Cultural Award from the German Society for Photography (DGPh)
2012: Infinity Award, Lifetime Achievement category, International Center of Photography, New York
2018: Ordre des Arts et des Lettres, Chevalier
2019: Hasselblad Foundation International Award in Photography
2020: Asahi Prize

Publications

Magazines by Moriyama
Record No.1. Self-published, 1972.
Record No.2. Self-published, 1972.
Record No.3. Self-published, 1972.
Record No.4. Self-published, 1973.
Record No.5. Self-published, 1973.
Record No.6. – Record No.39. Tokyo: Akio Nagasawa, 2006–2018. Various individual editions.

Publications with others
4. Mazu tashikarashisa no sekai o sutero: shashin to gengo no shisō = First Abandon the World of Pseudo-Certainty: Thoughts on Photography and Language. Tokyo: Tabata Shoten, 1970. . With Nakahira Takuma, Takanashi Yutaka and Taki Kōji.
 The Japanese Box – Facsimile reprint of six rare photographic publications of the Provoke era, Edition 7L / Göttingen: Steidl, 2001.
Terayama. Tokyo: Match and Company Co., 2015. English and Japanese editions. With text by Shuji Terayama and an afterword by Satoshi Machiguchi, "The Spell Moves On."
Dazai. MMM label 5. Tokyo: Match and Company Co., 2014. With a text by Osamu Dazai, "Villon's Wife."
Odasaku. Tokyo: Match and Company Co., 2016. With a short story by Sakunosuke Oda, "At the Horse Races," and an afterword by Satoshi Machiguchi.
Teppo yuri no Shateikyori. Tokyo: Getsuyosha, 2017. With haiku in Japanese by Misa Uchida.
Witness #2 (Number Two): Daido Moriyama. Portland: Nazraeli, 2007. By Moriyama, Emi Anrakuji, and Ken Kitano. .

Solo exhibitions

Source:

Further reading
 From Postwar to Postmodern : Art in Japan 1945-1989 : Primary Documents. Edited by Doryun Chong. New York: Museum of Modern Art, 2012.
 Fujii, Yuko. "Photography as Process: A Study of the Japanese Photography Journal Provoke". PhD Diss., The City University of New York, 2012.
 Moriyama, Daidō, and Gabriel Bauret. Daido Moriyama. London: Thames & Hudson, 2012.
 Moriyama, Daidō. Daido Moriyama. Paris: Fondation Cartier pour l'art contemporain, 2003.
 Phillips, Sandra S., Daidō Moriyama, and Alexandra Munroe. Daido Moriyama : Stray Dog. San Francisco. San Francisco: San Francisco Museum of Modern Art, 1999.
 Sas, Miryam B. Experimental Arts in Postwar Japan: Moments of Encounter, Engagement, and Imagined Return. Cambridge: Harvard University Asia Center, 2011.
 光の狩人 森山大道1965-2003. 島根県立美術館/NHKエデュケーショナル, 2003.
 Provoke: Between Protest and Performance : Photography in Japan 1960-1975. Edited by Diane Dufour, Matthew S. Witkovsky, with Duncan Forbes and Walter Moser. Göttingen: Steidl, 2016.

External links

 Daido Moriyama filmed interview in Tokyo – TateShots
 Moriyama's works at Tokyo Digital Museum
 Documentation of recent Moriyama exhibitions
 Daidō Moriyama at Artcyclopedia – list of exhibits and image galleries.
 Exhibition at the Centro Andaluz de Arte Contemporáneo, Seville, 2007.
 Moriyama's "Northern" series at online gallery Azito.
 shashasha photobook application – archive of Moriyama's out-of-print photobooks

References

1938 births
Living people
Japanese photographers
People from Ikeda, Osaka
Street photographers
Japanese contemporary artists
20th-century Japanese artists
20th-century photographers
21st-century Japanese artists
21st-century photographers

Daidō Moriyama


Frédéric Soguel, né le 6 mai 1841 à Cortaillod (originaire de Cernier) et mort le 21 novembre 1903 à Neuchâtel, est un notaire et homme politique suisse, membre du Parti radical-démocratique (PRD).

Biographie

Famille
Frédéric Soguel naît le 6 mai 1841 à Cortaillod, dans le canton de Neuchâtel, en Suisse. Il est originaire de Cernier, dans le Val-de-Ruz. Son père, Abram-Henri, est instituteur. Il est le cousin du conseiller aux États Henri Morel (1838-1912).

Il épouse Lina Cosandier.

Parcours professionnel
Après avoir travaillé comme commis de 1853 à 1860 dans un bureau d'avocat de Neuchâtel, puis effectué un stage à Genève, il obtient son brevet de notaire en 1865. Il détient une étude de notaire à Cernier, dans le Val-de-Ruz, de 1865 à 1897. Il est également greffier de la Justice de Paix de cette vallée de 1867 à 1877, puis juge de 1883 à 1897.

En 1873, il crée un journal nommé Le Réveil, qui deviendra Le Neuchâtelois en 1888. En 1886, il joue un rôle moteur lors de la création de l'École cantonale d'agriculture dans son village de Cernier. Enfin, le canton le délègue au conseil d'administration de la compagnie ferroviaire du Jura-Simplon.

Parcours politique
Frédéric Soguel est membre du Parti radical-démocratique (PRD).

En 1871, il est élu au Grand Conseil du canton de Neuchâtel, où il siège pendant 27 ans, jusqu'à son élection au Conseil d'État, l'exécutif cantonal. Responsable des travaux publics, il occupe cette charge publique de 1897 à 1903. Auparavant, parallèlement à son mandat de député au Grand Conseil, il préside le Conseil communal (exécutif) du village de Cernier de 1888 à 1891, puis le Conseil général (législatif) de 1891 à 1897.

Il siège brièvement dans les deux chambres du parlement fédéral : de 1875 à 1876 au Conseil des États et de 1902 à 1903 au Conseil national. Pendant sa carrière politique, il s'est notamment engagé en faveur de l'introduction du mode de scrutin proportionnel.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1841
Décès en novembre 1903
Conseiller d'État neuchâtelois
Député au Grand Conseil du canton de Neuchâtel
Notaire suisse
Décès à 62 ans

Frédéric Soguel


සමහරවිට රෝජාවා ලෙසින් හැඳින්වෙන,  උතුරු සහ නැගෙනහිර සිරියාවෙහි ස්වතන්ත්‍ර පරිපාලනය (එන්ඊඑස්) යනු, ඊසාන දිග සිරියාවෙහි පිහිටා ඇති තත්වාකාර ස්වතන්ත්‍ර ප්‍රදේශයකි.

රෝජාවා


Lazăr Măglașu (n. 19 aprilie 1894 - 17 august 1974) a fost un lider sindical și activist al Partidului Socialist Democrat din România.

Coautor al lucrării "Istoricul mișcării muncitorești din porturi" de Lazăr Măglașu și Nicolae Deleanu, Editura Uniunei Muncitorilor din Porturile României, București 1932. Cu o prefață de Jean Bart (Eugeniu Botez). Anexă: Harta Dunării și Mării Negre cu porturile.

Formare profesională: muncitor tâmplar. Senator din partea Partidului Socialist din România în Frontul Renașterii Naționale din timpul lui Carol al II-lea. La stabilirea inițială  a pensiei în anul 1954, nu i s-au luat în considerare vechimea din anii cât a fost senator.
Deținut politic în anii 1920-1921 în regimul burghez. Deținut politic în anul 1945 în regimul comunist în lotul cu Adriana Georgescu, lidera tineretului liberal, fără a fi condamnat nici unul din lotul respectiv.
La începutul lui iulie 1945 s-a înscenat un proces cunoscut sub numele de organizația "T" (de la "Teroriști" - acuzați că doreau revenirea anglo-americanilor în România), în care au fost incluși studenți liberali, țărăniști și câțiva fruntași politici, printre ei numărându-se: Radu Maltezeanu, Victor Isac, Adriana Georgescu, Iosif Jumanca, Ion Flueraș,  Lazăr Măglașu, Petre Domășneanu, Nicolae Batrânu, Nicoleta-Valeria Bruteanu (căs.Grosu) si alte vreo 20 de persoane printre care si R.Tetu și fiul cel mare al lui Constantin Tănase, cel care îi parodia pe ruși în cupletele sale.
S-a aflat, după declarația sa, în conflict personal cu Constantin Titel Petrescu.
A fost în relații de prietenie cu Ștefan Voitec.
A fost recunoscută vechimea sa teoretică în Partidul Comunist Român din anul 1921, deși a fost membru al Partidului Socialist dinaintea acestui an de înființare a Partidului Comunist Român. I s-a stabilit, către sfârșitul vieții, o pensie de merit ca FIAP (Foști Ilegaliști și Activiști de Partid), ca o recunoaștere a activității sale muncitorești și sindicale.

A avut o fiică, Măglașu Aurelia Mia (n. 17 aprilie 1925), profesoară de limba franceză și autoare de manuale școlare, decedată la data de 28 noiembrie 2016, în etate de 91 de ani.

Legături externe
 http://www.csnmeridian.ro/articol/ro/146/csnm-Bibliografie+sindicala.html
 http://www.procesulcomunismului.com/marturii/fonduri/ioanitoiu/altepub/docs/alegeri46_1.htm
 https://humanitas.ro/humanitas/carte/la-inceput-a-fost-sfarsitul
 https://amintiridincomunism.wordpress.com/tag/ignat-nestor/
 https://www.printrecarti.ro/79778-adriana-georgescu-la-inceput-a-fost-sfarsitul.html?gclid=CjwKCAjwloynBhBbEiwAGY25dENeeN4JIGhbTocH1MK4YFdBFBwNLkn26Fo8ulSMAJSF1x2qt206HRoCx3IQAvD_BwE

Sindicaliști români

Lazăr Măglașu


Sebastinae is a subfamily of marine fish belonging to the family Scorpaenidae in the order Scorpaeniformes.  Their common names include rockfishes, rock perches, ocean perches, sea perches, thornyheads, scorpionfishes, sea ruffes and rockcods. Despite the latter name, they are not closely related to the cods in the genus Gadus, nor the rock cod, Lotella rhacina.

Taxonomy
Sebastinae, or Sebastidae, was first formally recognised as a grouping in 1873 by the German naturalist Johann Jakob Kaup. Some authorities recognise this family as distinct from Scorpaenidae. FishBase, a finfish database generated by a consortium of academic institutions, does, but the United States Federal government's Integrated Taxonomic Information System and the 5th Edition of Fishes of the World do not, FotW classify it as a subfamily of the Scorpaenidae.

Tribes and genera
Sebastinae is divided into two tribes and seven genera:

 Tribe Sebastini Kaup, 1873
 Helicolenus Goode & Bean, 1896
 Hozukius Matsubara, 1934
 Sebastes Cuvier, 1829
 Sebastiscus Jordan & Starks, 1904
 Tribe Sebastolobini Matsubara, 1943
 Adelosebastes Eschmeyer,  T. Abe & Nakano, 1979
 Sebastolobus Gill, 1881
 Trachyscorpia Ginsburg, 1953

Characteristics
Sebastinae species have a compressed body with the head typically having ridges and spines. The gill membranes are not attached to the isthmus. There is a venom gland in the spines of the dorsal, anal and pelvic fins. The largest species is the shortraker rockfish ( Sebastes borealis) which attains a maximum total length of  while the smallest species is Sebastes koreanus which reaches a maximum total length of .

Distribution and habitat
Sebastinae rockfishes are found in the Pacific, Indian and Atlantic Oceans with most species in the largest genus, the ovoviviparous Sebastes with over 100 species, in the North Pacific. They can be found in marine and brackish waters.

References

Scorpaenidae
Venomous fish
Ovoviviparous fish
Marine fish families
Taxa named by Johann Jakob Kaup

Sebastinae


Asase Ya (Asase Yaa, Asaase Yaa, Asaase Afua) božica je Zemlje i plodnosti koju štuju Ašanti u Gani. Poznata je i kao Majka Zemlja ili Aberewaa. Njezin je suprug Nyame — Bog Nebo, koji je stvorio svemir. Njihova su djeca Bea (Bia) i Tano.

Asase Ya je također majka Anansija te božanska maćeha "svetih" poglavica. Premda ju mnogi štovatelji smatraju iznimno moćnom, nema hramova posvećenih njoj, već je štovana na poljima regije Ašanti. Vjeruje se da su joj najomiljeniji oni ljudi koji se bave poljoprivredom te je planet Jupiter njezin simbol.

Poveznice
Nyame

Izvori i bilješke

Božanstva Zemlje

Asase Ya


Behavioral modernity is a suite of behavioral and cognitive  traits that distinguishes current Homo sapiens from other anatomically modern humans, hominins, and primates. Most scholars agree that modern human behavior can be characterized by abstract thinking, planning depth, symbolic behavior (e.g., art, ornamentation), music and dance, exploitation of large game, and blade technology, among others. Underlying these behaviors and technological innovations are cognitive and cultural foundations that have been documented experimentally and ethnographically by evolutionary and cultural anthropologists. These human universal patterns include cumulative cultural adaptation, social norms, language, and extensive help and cooperation beyond close kin.

Within the tradition of evolutionary anthropology and related disciplines, it has been argued that the development of these modern behavioral traits, in combination with the climatic conditions of the Last Glacial Period and Last Glacial Maximum causing population bottlenecks, contributed to the evolutionary success of Homo sapiens worldwide relative to Neanderthals, Denisovans, and other archaic humans.

Debate continues as to whether anatomically modern humans were behaviorally modern as well. There are many theories on the evolution of behavioral modernity. These generally fall into two camps: cognitive and gradualist approaches. The Later Upper Paleolithic Model theorizes that modern human behavior arose through cognitive, genetic changes in Africa abruptly around 40,000–50,000 years ago around the time of the Out-of-Africa migration, prompting the movement of modern humans out of Africa and across the world.

Other models focus on how modern human behavior may have arisen through gradual steps, with the archaeological signatures of such behavior appearing only through demographic or subsistence-based changes. Many cite evidence of behavioral modernity earlier (by at least about 150,000–75,000 years ago and possibly earlier) namely in the African Middle Stone Age. Sally McBrearty and Alison S. Brooks are notable proponents of gradualism, challenging European-centric models by situating more change in the Middle Stone Age of African pre-history, though this version of the story is more difficult to develop in concrete terms due to a thinning fossil record as one goes further back in time.

Definition

To classify what should be included in modern human behavior, it is necessary to define behaviors that are universal among living human groups. Some examples of these human universals are abstract thought, planning, trade, cooperative labor, body decoration, and the control and use of fire. Along with these traits, humans possess much reliance on social learning. This cumulative cultural change or cultural "ratchet" separates human culture from social learning in animals. In addition, a reliance on social learning may be responsible in part for humans' rapid adaptation to many environments outside of Africa. Since cultural universals are found in all cultures including some of the most isolated indigenous groups, these traits must have evolved or have been invented in Africa prior to the exodus.

Archaeologically, a number of empirical traits have been used as indicators of modern human behavior. While these are often debated a few are generally agreed upon. Archaeological evidence of behavioral modernity includes:

 Burial
 Fishing
 Figurative art (cave paintings, petroglyphs, dendroglyphs, figurines)
 Use of pigments (such as ochre) and jewelry for decoration or self-ornamentation
 Using bone material for tools
 Transport of resources over long distances
 Blade technology
 Diversity, standardization, and regionally distinct artifacts
 Hearths
 Composite tools

Critiques

Several critiques have been placed against the traditional concept of behavioral modernity, both methodologically and philosophically. Shea (2011) outlines a variety of problems with this concept, arguing instead for "behavioral variability", which, according to the author, better describes the archaeological record. The use of trait lists, according to Shea (2011), runs the risk of taphonomic bias, where some sites may yield more artifacts than others despite similar populations; as well, trait lists can be ambiguous in how behaviors may be empirically recognized in the archaeological record. Shea (2011) in particular cautions that population pressure, cultural change, or optimality models, like those in human behavioral ecology, might better predict changes in tool types or subsistence strategies than a change from "archaic" to "modern" behavior. Some researchers argue that a greater emphasis should be placed on identifying only those artifacts which are unquestionably, or purely, symbolic as a metric for modern human behavior.

Theories and models

Late Upper Paleolithic Model or "Upper Paleolithic Revolution"
The Late Upper Paleolithic Model, or Upper Paleolithic Revolution, refers to the idea that, though anatomically modern humans first appear around 150,000 years ago (as was once believed), they were not cognitively or behaviorally "modern" until around 50,000 years ago, leading to their expansion out of Africa and into Europe and Asia. These authors note that traits used as a metric for behavioral modernity do not appear as a package until around 40–50,000 years ago. Klein (1995) specifically describes evidence of fishing, bone shaped as a tool, hearths, significant artifact diversity, and elaborate graves are all absent before this point. According to these authors, art only becomes common beyond this switching point, signifying a change from archaic to modern humans. Most researchers argue that a neurological or genetic change, perhaps one enabling complex language, such as FOXP2, caused this revolutionary change in humans. The role of FOXP2 as a driver of evolutionary selection has been called into question following recent research results.

Building on the FOXP2 gene hypothesis, the late cognitive scientist Philip Lieberman has argued that proto-language behaviour existed prior to 50,000 BP, albeit in a more primitive form. Lieberman has advanced fossil evidence, such as neck and throat dimensions, to demonstrate that so-called "anatomically modern" humans from 100,000 BP continued to evolve their SVT (supralaryngeal vocal tract), which already possessed a horizontal portion (SVTh) capable of producing many phonemes which were mostly consonants. According to his theory, Neanderthals and early Homo Sapiens would have been able to communicate using sounds and gestures.

From 100,000 BP, Homo Sapiens necks continued to lengthen to a point, by around 50,000 BP, where Homo Sapiens necks were long enough to accommodate a vertical portion to their SVT (SVTv), which is now a universal trait among humans. This SVTv enabled the enunciation of quantal vowels: [i]; [u]; and [a]. These quantal vowels could then be immediately put to use by the already sophisticated neuro-motor-control features of the FOXP2 gene to generate more nuanced sounds and in effect increase by orders of magnitude the number of distinct sounds that can be produced, allowing for fully symbolic language.

Goody (1986) draws an analogy between the development of spoken language and that of writing: the shift from pictographic or ideographic symbols into a fully abstract logographic writing system (such as hieroglyphics), or from a logoprahic system into an abjad or alphabet, led to dramatic changes in human civilization.

Alternative models
Contrasted with this view of a spontaneous leap in cognition among ancient humans, some authors like Alison S. Brooks, primarily working in African archaeology, point to the gradual accumulation of "modern" behaviors, starting well before the 50,000-year benchmark of the Upper Paleolithic Revolution models. Howiesons Poort, Blombos, and other South African archaeological sites, for example, show evidence of marine resource acquisition, trade, the making of bone tools, blade and microlithic technology, and abstract ornamentation at least by 80,000 years ago. Given evidence from Africa and the Middle East, a variety of hypotheses have been put forth to describe an earlier, gradual transition from simple to more complex human behavior. Some authors have pushed back the appearance of fully modern behavior to around 80,000 years ago or earlier in order to incorporate the South African data.

Others focus on the slow accumulation of different technologies and behaviors across time. These researchers describe how anatomically modern humans could have been cognitively the same, and what we define as behavioral modernity is just the result of thousands of years of cultural adaptation and learning. D'Errico and others have looked at Neanderthal culture, rather than early human behavior exclusively, for clues into behavioral modernity. Noting that Neanderthal assemblages often portray traits similar to those listed for modern human behavior, researchers stress that the foundations for behavioral modernity may in fact, lie deeper in our hominin ancestors. If both modern humans and Neanderthals express abstract art and complex tools then "modern human behavior" cannot be a derived trait for our species. They argue that the original "human revolution" theory reflects a profound Eurocentric bias. Recent archaeological evidence, they argue, proves that humans evolving in Africa some 300,000 or even 400,000 years ago were already becoming cognitively and behaviourally "modern". These features include blade and microlithic technology, bone tools, increased geographic range, specialized hunting, the use of aquatic resources, long-distance trade, systematic processing and use of pigment, and art and decoration. These items do not occur suddenly together as predicted by the "human revolution" model, but at sites that are widely separated in space and time. This suggests a gradual assembling of the package of modern human behaviours in Africa, and its later export to other regions of the Old World.

Between these extremes is the view – currently supported by archaeologists Chris Henshilwood, Curtis Marean, Ian Watts and others – that there was indeed some kind of 'human revolution' but that it occurred in Africa and spanned tens of thousands of years. The term "revolution" in this context would mean not a sudden mutation but a historical development along the lines of "the industrial revolution" or "the Neolithic revolution". In other words, it was a relatively accelerated process, too rapid for ordinary Darwinian "descent with modification" yet too gradual to be attributed to a single genetic or other sudden event. These archaeologists point in particular to the relatively explosive emergence of ochre crayons and shell necklaces, apparently used for cosmetic purposes. These archaeologists see symbolic organisation of human social life as the key transition in modern human evolution. Recently discovered at sites such as Blombos Cave and Pinnacle Point, South Africa, pierced shells, pigments and other striking signs of personal ornamentation have been dated within a time-window of 70,000–160,000 years ago in the African Middle Stone Age, suggesting that the emergence of Homo sapiens coincided, after all, with the transition to modern cognition and behaviour. While viewing the emergence of language as a 'revolutionary' development, this school of thought generally attributes it to cumulative social, cognitive and cultural evolutionary processes as opposed to a single genetic mutation.

A further view, taken by archaeologists such as Francesco D'Errico and João Zilhão, is a multi-species perspective arguing that evidence for symbolic culture in the form of utilised pigments and pierced shells are also found in Neanderthal sites, independently of any "modern" human influence.

Cultural evolutionary models may also shed light on why although evidence of behavioral modernity exists before 50,000 years ago, it is not expressed consistently until that point. With small population sizes, human groups would have been affected by demographic and cultural evolutionary forces that may not have allowed for complex cultural traits. According to some authors, until population density became significantly high, complex traits could not have been maintained effectively. Some genetic evidence supports a dramatic increase in population size before human migration out of Africa. High local extinction rates within a population also can significantly decrease the amount of diversity in neutral cultural traits, regardless of cognitive ability.

Highly speculatively, bicameral mind theory argues for an additional, and cultural rather than genetic, shift from selfless to self-perceiving forms of human cognition and behavior very late in human history, in the Bronze Age. This is based on a literary analysis of Bronze Age texts which claims to show the first appearances of the concept of self around this time, replacing the voices of gods as the primary form of recorded human cognition. Despite receiving academic interest from time to time, this theory is widely disputed.

Archaeological evidence

Africa

Research from 2017 indicates that Homo sapiens originated in Africa between around 350,000 and 260,000 years ago. There is some evidence for the beginning of modern behavior among early African H. sapiens around that period.

Before the Out of Africa theory was generally accepted, there was no consensus on where the human species evolved and, consequently, where modern human behavior arose. Now, however, African archaeology has become extremely important in discovering the origins of humanity. The first Cro-Magnon expansion into Europe around 48,000 years ago is generally accepted as already "modern", and it is now generally believed that behavioral modernity appeared in Africa before 50,000 years ago, either significantly earlier, or possibly as a late Upper Paleolithic "revolution" soon before which prompted migration out of Africa.

A variety of evidence of abstract imagery, widened subsistence strategies, and other "modern" behaviors have been discovered in Africa, especially South, North, and East Africa. The Blombos Cave site in South Africa, for example, is famous for rectangular slabs of ochre engraved with geometric designs. Using multiple dating techniques, the site was dated to be around 77,000 and 100,000 to 75,000 years old. Ostrich egg shell containers engraved with geometric designs dating to 60,000 years ago were found at Diepkloof, South Africa. Beads and other personal ornamentation have been found from Morocco which might be as much as 130,000 years old; as well, the Cave of Hearths in South Africa has yielded a number of beads dating from significantly prior to 50,000 years ago, and shell beads dating to about 75,000 years ago have been found at Blombos Cave, South Africa.

Specialized projectile weapons as well have been found at various sites in Middle Stone Age Africa, including bone and stone arrowheads at South African sites such as Sibudu Cave (along with an early bone needle also found at Sibudu) dating approximately 72,000-60,000 years ago on some of which poisons may have been used, and bone harpoons at the Central African site of Katanda dating to about 90,000 years ago. Evidence also exists for the systematic heat treating of silcrete stone to increase its flake-ability for the purpose of toolmaking, beginning approximately 164,000 years ago at the South African site of Pinnacle Point and becoming common there for the creation of microlithic tools at about 72,000 years ago.

In 2008, an ochre processing workshop likely for the production of paints was uncovered dating to c. 100,000 years ago at Blombos Cave, South Africa. Analysis shows that a liquefied pigment-rich mixture was produced and stored in the two abalone shells, and that ochre, bone, charcoal, grindstones, and hammer-stones also formed a composite part of the toolkits. Evidence for the complexity of the task includes procuring and combining raw materials from various sources (implying they had a mental template of the process they would follow), possibly using pyrotechnology to facilitate fat extraction from bone, using a probable recipe to produce the compound, and the use of shell containers for mixing and storage for later use. Modern behaviors, such as the making of shell beads, bone tools and arrows, and the use of ochre pigment, are evident at a Kenyan site by 78,000-67,000 years ago. Evidence of early stone-tipped projectile weapons (a characteristic tool of Homo sapiens), the stone tips of javelins or throwing spears, were discovered in 2013 at the Ethiopian site of Gademotta, and date to around 279,000 years ago.

Expanding subsistence strategies beyond big-game hunting and the consequential diversity in tool types has been noted as signs of behavioral modernity. A number of South African sites have shown an early reliance on aquatic resources from fish to shellfish. Pinnacle Point, in particular, shows exploitation of marine resources as early as 120,000 years ago, perhaps in response to more arid conditions inland. Establishing a reliance on predictable shellfish deposits, for example, could reduce mobility and facilitate complex social systems and symbolic behavior. Blombos Cave and Site 440 in Sudan both show evidence of fishing as well. Taphonomic change in fish skeletons from Blombos Cave have been interpreted as capture of live fish, clearly an intentional human behavior.

Humans in North Africa (Nazlet Sabaha, Egypt) are known to have dabbled in chert mining, as early as ≈100,000 years ago, for the construction of stone tools.

Evidence was found in 2018, dating to about 320,000 years ago, at the Kenyan site of Olorgesailie, of the early emergence of modern behaviors including: long-distance trade networks (involving goods such as obsidian), the use of pigments, and the possible making of projectile points. It is observed by the authors of three 2018 studies on the site that the evidence of these behaviors is approximately contemporary to the earliest known Homo sapiens fossil remains from Africa (such as at Jebel Irhoud and Florisbad), and they suggest that complex and modern behaviors had already begun in Africa around the time of the emergence of anatomically modern Homo sapiens.

In 2019, further evidence of early complex projectile weapons in Africa was found at Aduma, Ethiopia, dated 100,000-80,000 years ago, in the form of points considered likely to belong to darts delivered by spear throwers.

Olduvai Hominid 1 wore facial piercings.

Europe
While traditionally described as evidence for the later Upper Paleolithic Model, European archaeology has shown that the issue is more complex. A variety of stone tool technologies are present at the time of human expansion into Europe and show evidence of modern behavior. Despite the problems of conflating specific tools with cultural groups, the Aurignacian tool complex, for example, is generally taken as a purely modern human signature. The discovery of "transitional" complexes, like "proto-Aurignacian", have been taken as evidence of human groups progressing through "steps of innovation". If, as this might suggest, human groups were already migrating into eastern Europe around 40,000 years and only afterward show evidence of behavioral modernity, then either the cognitive change must have diffused back into Africa or was already present before migration.

In light of a growing body of evidence of Neanderthal culture and tool complexes some researchers have put forth a "multiple species model" for behavioral modernity. Neanderthals were often cited as being an evolutionary dead-end, apish cousins who were less advanced than their human contemporaries. Personal ornaments were relegated as trinkets or poor imitations compared to the cave art produced by H. sapiens. Despite this, European evidence has shown a variety of personal ornaments and artistic artifacts produced by Neanderthals; for example, the Neanderthal site of Grotte du Renne has produced grooved bear, wolf, and fox incisors, ochre and other symbolic artifacts. Although burials are few and controversial, there has been circumstantial evidence of Neanderthal ritual burials. There are two options to describe this symbolic behavior among Neanderthals: they copied cultural traits from arriving modern humans or they had their own cultural traditions comparative with behavioral modernity. If they just copied cultural traditions, which is debated by several authors, they still possessed the capacity for complex culture described by behavioral modernity. As discussed above, if Neanderthals also were "behaviorally modern" then it cannot be a species-specific derived trait.

Asia
Most debates surrounding behavioral modernity have been focused on Africa or Europe but an increasing amount of focus has been placed on East Asia. This region offers a unique opportunity to test hypotheses of multi-regionalism, replacement, and demographic effects. Unlike Europe, where initial migration occurred around 50,000 years ago, human remains have been dated in China to around 100,000 years ago. This early evidence of human expansion calls into question behavioral modernity as an impetus for migration.

Stone tool technology is particularly of interest in East Asia. Following Homo erectus migrations out of Africa, Acheulean technology never seems to appear beyond present-day India and into China. Analogously, Mode 3, or Levallois technology, is not apparent in China following later hominin dispersals. This lack of more advanced technology has been explained by serial founder effects and low population densities out of Africa. Although tool complexes comparative to Europe are missing or fragmentary, other archaeological evidence shows behavioral modernity. For example, the peopling of the Japanese archipelago offers an opportunity to investigate the early use of watercraft. Although one site, Kanedori in Honshu, does suggest the use of watercraft as early as 84,000 years ago, there is no other evidence of hominins in Japan until 50,000 years ago.

The Zhoukoudian cave system near Beijing has been excavated since the 1930s and has yielded precious data on early human behavior in East Asia. Although disputed, there is evidence of possible human burials and interred remains in the cave dated to around 34–20,000 years ago. These remains have associated personal ornaments in the form of beads and worked shell, suggesting symbolic behavior. Along with possible burials, numerous other symbolic objects like punctured animal teeth and beads, some dyed in red ochre, have all been found at Zhoukoudian. Although fragmentary, the archaeological record of eastern Asia shows evidence of behavioral modernity before 50,000 years ago but, like the African record, it is not fully apparent until that time.

See also

 Anatomically modern human
 Archaic Homo sapiens
 Blombos Cave
 Cultural universal
 Dawn of Humanity (film)
 Evolution of human intelligence
 Female cosmetic coalitions
 FOXP2 and human evolution
 Human evolution
 List of Stone Age art
 Origin of language
 Origins of society
 Prehistoric art
 Prehistoric music
 Paleolithic religion
 Recent African origin
 Sibudu Cave
 Sociocultural evolution
 Symbolism (disambiguation)
 Symbolic culture
 Timeline of evolution

References

External links
 Steven Mithen (1999), The Prehistory of the Mind: The Cognitive Origins of Art, Religion and Science, Thames & Hudson, .
 Artifacts in Africa Suggest An Earlier Modern Human
 Tools point to African origin for human behaviour
 Key Human Traits Tied to Shellfish Remains, nytimes 2007/10/18
 "Python Cave" Reveals Oldest Human Ritual, Scientists Suggest
 Human Timeline (Interactive) – Smithsonian, National Museum of Natural History (August 2016).

Anthropology
Anatomically modern humans
Modernity
Upper Paleolithic
Human evolution
Evolutionary biology
Evolutionary psychology

Behavioral modernity


Eritrea deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 2000 i Sydney og har siden deltaget i alle efterfølgende sommerlege. Eritrea deltog første gang i vinterlegene ved vinter-OL 2018 i Pyeongchang, Sydkorea.

Medaljeoversigt

Medaljevindere

Eksterne henvisninger
 Eritreas OL-statistik  på Sports-reference.com

OL

Eritrea ved OL


La estación sencilla Policarpa forma parte del sistema de transporte masivo de Bogotá, TransMilenio, inaugurado en el año 2000.

Ubicación
Está ubicada en el centro de la ciudad, sobre la Avenida Fernando Mazuera entre calles 2 Sur y 4 Sur. Se accede a ella mediante cruces semaforizados ubicados sobre estas dos vías

Atiende la demanda de los barrios Policarpa , Modelo Sur y sus alrededores.

En sus cercanías están el Hospital San Juan de Dios (conocido como la Hortúa), el hospital Materno Infantil, el hospital La Samaritana y la Penitenciaría Distrital.

Etimología
Su nombre se debe al barrio ubicado en la cercanía de la estación llamado Policarpa.

Historia
Esta estación hace parte de la Fase III de TransMilenio que empezó a construirse a finales de 2009 y, después de varias demoras relacionadas con casos de corrupción, fue entregada a mediados de 2012.

Durante el Paro nacional de 2019, la estación sufrió diversos ataques que afectaron de forma considerable las puertas de vidrio y demás infraestructura de la estación, razón por la cual no estuvo operativa por algunos días luego de lo ocurrido.

Durante el Paro nacional de 2021, la estación sufrió diversos ataques que afectaron de forma considerable las puertas de vidrio y demás infraestructura de la estación, razón por la cual se encontró inoperativa.

Servicios de la estación

Servicios troncales

Servicios duales

Esquema

Servicios urbanos
Así mismo funcionan las siguientes rutas urbanas del SITP en los costados externos a la estación, circulando por los carriles de tráfico mixto sobre la Carrera Décima, con posibilidad de trasbordo usando la tarjeta TuLlave:

Ubicación geográfica

Enlaces externos
TransMilenio

Referencias

Estaciones de TransMilenio
Antonio Nariño (Bogotá)
San Cristóbal (Bogotá)

Policarpa (estación)


Helle Malmvig (født 20. september 1972 i Gentofte) er en dansk seniorforsker ved Dansk Institut for Internationale Studier (DIIS), som er en uafhængig, statslig forskningsinstitution, der udfører og formidler forskning og analysearbejde inden for globalisering, sikkerhed, udvikling og udenrigspolitik.

Ved DIIS forsker hun i International politik og sikkerhed i Mellemøsten, herunder Mellemøstens regionale sikkerhedsorden og sikkerhedsliggørelser, sekterisk identitetspolitik, magt og kreative modstandsstrategier i den arabiske verden, regionale konflikter og konfliktløsning særligt Syrien, Irak, Libanon, Hizbullah, Israel-Palæstina.

Helle Malmvig har en ph.d.-grad i international politik fra Københavns Universitet og har været gæsteforsker ved Brown University i USA. Malmvig har været forfatter på et stort antal policy briefs, artikler og bøger om international politik og sikkerhed i Mellemøsten. Hun har blandt andet forfattet State sovereignty and intervention: A Discourse Analysis of Interventionary and Non-Interventionary Practices in Kosovo and Algeria, publiceret af Routledge i serien The New International Relations (2006) og In the Midst of Change: The US and the Middle East from the War in Iraq to the War in Gaza (2009). Sidstnævnte publikation er udgivet af Forsvarsakademiet.

Helle Malmvig medvirker ofte i danske medier som Deadline, Verden ifølge Gram, Ræson, POV, Berlingske, Weekendavisen, Dagbladet Information og andre tidsskrifter foruden i internationale medier som kommentator af den aktuelle situation i Mellemøsten.

Referencer

Forskere

Helle Malmvig


Ben Coleman puede referirse a:

 Ben Coleman, jugador de básquetbol estadounidense.
 Ben Coleman, jugador de fútbol americano.
 Ben Coleman, Director de la Papua New Guinea Section, dependiente de División de Política Internacional del Departamento de Defensa de Australia.
 Ben Coleman Associates, empresa británica.

Ben Coleman


زافولزهيي  هي مدينة في مقاطعة نيجني نوفغورود أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 42029 نسمة.

توأمة
لزافولجيي (نيجني نوفغورود) اتفاقيات توأمة مع:
 سان بيرناردينو

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1950
مدن وبلدات بنيت في الاتحاد السوفيتي
مدن وبلدات في مقاطعة نيجني نوفغورود

زافولجيي (نيجني نوفغورود)


Pearls Before Swine (Abk.: PBS; deutsch: Perlen vor die Säue) war eine US-amerikanische Folk-Rock-Band, die dem Psychedelic Folk bzw. Acid-Folk zugerechnet wird. Die Band wurde 1965 von Tom Rapp gegründet, der das einzige ständige Mitglied der Gruppe war und ab 1972 eine Solokarriere begann. Zwischen 1967 und 1971 veröffentlichte die Band sechs Alben.

Geschichte
Mit einigen Schulfreunden gründete Tom Rapp 1965 in Melbourne (Florida) die Band Pearls Before Swine. Der Name stammt aus der Bergpredigt:

1967 erschien ihr erstes Album One Nation Underground, das sich mit bis zu 250.000 Exemplaren überraschend erfolgreich verkaufte. Das Nachfolgealbum Balaklava (1968) gilt vielfach als das beste der Gruppe.

Nach dem Wechsel von ESP-Disk zu Reprise Records waren die nächsten Alben These Things Too (1969), The Use of Ashes (1970), City of Gold (1971) und Beautiful Lies You Could Live In (1971) weniger experimentell.

1972 erschien auf Blue Thumb Records Tom Rapps erstes Soloalbum Stardancer, gefolgt von Sunforest im Jahr darauf. 1976 zog Rapp sich aus dem Musikgeschäft zurück, schloss sein Studium ab und arbeitete als Rechtsanwalt. 1998 spielte er wieder live auf dem Terrastock Festival in Providence (Rhode Island), zusammen mit der Band Shy Camp seines Sohnes Dave. 1999 erschien mit A Journal of the Plague Year sein erstes Album seit mehr als zweieinhalb Jahrzehnten.

Im gleichen Jahr brachte Birdman Records mit Constructive Melancholy eine PBS-Retrospektive auf den Markt. Water Music Records veröffentlichte 2003 unter dem Titel Jewels Were the Stars eine CD-Box mit den vier Alben der Jahre 1969–71 sowie ein Jahr später die Doppel-CD The Wizard of Is mit bis dahin unveröffentlichten Live- und Demoaufnahmen der Band. ESP brachte 2005 die Doppel-CD The Complete ESP-Disk Recordings mit den beiden ersten PBS-Alben heraus. 2008 erschien auf WildCat Recording Live Pearls mit Konzertaufnahmen von 1971.

Diskografie

Studioalben
 One Nation Underground (1967, ESP-Disk)
 Balaklava (1968, ESP-Disk)
 These Things Too (1969, Reprise)
 The Use of Ashes (1970, Reprise)
 City of Gold (1971, Reprise) (Thos. Rapp / Pearls Before Swine)
 Beautiful Lies You Could Live In (1971, Reprise) (Tom Rapp / Pearls Before Swine)
 Familiar Songs (1972, Reprise) (Tom Rapp)
 Stardancer (1972, Blue Thumb) (Tom Rapp)
 Sunforest (1973, Blue Thumb) (Tom Rapp / Pearls Before Swine)
 A Journal Of The Plague Year (1999, Woronzow) (Tom Rapp)

Livealben
 Live Pearls (aufgenommen 1971, veröffentlicht 2008, WildCat Recording)

Kompilationen
 Constructive Melancholy (1999, Birdman) (CD-Kompilation mit Titeln von den Reprise-Alben 1969–72)
 Jewels Were The Stars (2003, Water) (4-CD-Box der vier Reprise-Alben)
 The Wizard of Is (2004, Water) (Doppel-CD mit Live- und Demo-Aufnahmen)
 The Complete ESP-Disk Recordings (2005, ESP-Disk und WildCat) (die beiden ESP-Alben auf einer CD)

Singles
 Morning Song / Drop Out! (1967, ESP-Disk)
 I Saw The World / Images Of April (1968, ESP-Disk)
 These Things Too / If You Don't Want To (1969, Reprise)
 Suzanne / There Was a Man (1969, Reprise)
 The Jeweller / Rocket Man (1970, Reprise)
 Marshall / Why Should I Care? (1972, Blue Thumb)

Weblinks

 Offizielle Tom Rapp / Pearls Before Swine Webpräsenz (englisch)
 Artikel über Tom Rapp und Pearls Before Swine (englisch)

 Artikel von Mark Brend (englisch)
 Artikel in der Washington Post (englisch)

Einzelnachweise

Folk-Rock-Band
US-amerikanische Band

Pearls Before Swine (Band)


St Margarets is an affluent suburb and neighbourhood in the London Borough of Richmond upon Thames, about  west-southwest of central London. It is bounded by the Thames Tideway to the north-east, and the River Crane to the north-west and north where the land tapers between these rivers. Land and buildings closer to Richmond Bridge than the eponymous railway station are, traditionally distinctly, known as East Twickenham. Both places go by their post town and traditional parish, Twickenham quite often; in the 19th century the south of St Margarets was marked on maps as Twickenham Park.

The area hosts a house that J. M. W. Turner saw built during his painting career and St Margarets railway station is within  of Marble Hill House.

Uniquely in London among the few places prefixed Saint it is named after a house. Specifically it is named after a large house together with appurtenant land of an 18th century Scottish-English aristocrat, rather than a church which began in 1930.

History

The place hosted, in the south-east, remnants of the site of an encampment of the barons and their men in 1261. This refers to a minor civil war of the last three weeks of June or so – a power struggle between the crown (ministry of Henry III of England) and the aristocracy, a few uprisings later cemented into constitutional change led by de Montford. The net result of the uprisings was a settled parliamentary system enabling limits to the monarch's powers to tax and departure from such edicts as the Provisions of Oxford and Westminster.

 takes its name from the former Saint Margaret's House, the second guise of which stood from 1827 to 1853. It was the country house of Archibald Kennedy, 1st Marquess of Ailsa (12th Earl of Cassilis), and for a few final decades became the home of the Earl of Kilmorey. Their names can be found in such streets as Kilmorey Gardens and Ailsa Road.

Victorian and Edwardian houses dominate the housing stock. In 1854 the St Margaret's Estate was laid out for building family houses, becoming one of the first garden suburbs.

Today's developed suburb dates from the arrival of the railway. The new railway station was preliminarily "Ailsa Crossing" as it passed through the estate, but it became "St Margarets" before opening.

A memorial was unveiled in April 2017 to the 6000 Belgian refugees many of the adults of whom lived and worked locally during the First World War. It is on the west bank of the Thames at Warren Gardens, next to the site of the Pelabon Munitions Works.

Annual events
St Margarets Fair is held each July in Moormead Park by the River Crane, a channel from its larger stream, on the western limits.

Buildings

In 1814 the painter J. M. W. Turner had built Solus Lodge in Sandycoombe Road. The house survives as Sandycombe Lodge.

Gordon House is a Grade II-listed Georgian mansion on the river Thames at St Margarets. Like St Margaret's House it was owned by Lord Kilmorey.  The house has a Robert Adam wing, added in 1738. For many years, it was used as part of Brunel University.  In recent years the house has been redeveloped by Octagon Developments, with the former chapel and coachhouse converted to private homes.

The Kilmorey Mausoleum has been moved several times, and is now on the northern edge of St Margarets. It was built in the 1850s by the 2nd Earl of Kilmorey and contains the bodies of the Earl and his mistress, Priscilla Anne Hoste.  Now a Grade II* listed building, it was built to resemble an ancient Egyptian monument. It is jointly maintained by Richmond upon Thames Council and English Heritage. The mausoleum is occasionally open to the public.

The Roman Catholic Church of St Margaret of Scotland on St Margarets Road was built to a modern design of the architect Austin Winckley and opened in 1969. In 1999 it became a Grade II listed building. Its forerunner stood on site from 1938, after the relevant mission begun in an adjoining house in 1930. Twickenham and Isleworth as broad encompassing areas have had no other churches named after the saint.

In Anglicanism, two late-19th-century-founded Anglican church parishes serve the area. The place represents the north-west third of Saint Stephen's and the eastern two-fifths of All Souls, if the Crane is taken as the northern limit.

Education

There are three main schools nearby, in Twickenham: Orleans Park School (secondary), St. Stephen's Primary School (primary) and Orleans Primary School (primary).

Local commerce and townscape
Two main streets have a range of shops, cafés and bars/pubs serving food. Twickenham Studios are at the heart of the village and have recently announced plans to expand their presence in St Margarets.

The high street has well-frequented local, independent businesses.

Most roads are residential, some of which tree-lined. The most common house type is semi-detached; some detached, mainly those of three or four storeys have been subdivided. To the east of the "village" is the relatively verdant-setting houses and many classical flats (apartment buildings) of Twickenham Park.

Neighbouring areas
Direct neighbours comprise:
East Twickenham/Cambridge Park to the south-east.
Richmond across the river to the east (accessible across Twickenham Bridge, Richmond Bridge and Richmond Lock Footbridge)
Twickenham from the west through to the south.
Old Isleworth and the Ivybridge estate, Isleworth is to the north and northwest in the adjoining London Borough of Hounslow.

Between Richmond Lock and Kew Bridge is the first reach of the Thames proceeding upstream out of Central London with green, wooded expanses on both sides: Kew Gardens, associated golf course, and Syon Park which are all lightly wooded.

Marble Hill House and Marble Hill Park are immediately to the south.

Transport

Road
In modern station-centric terms St Margarets is quite narrowly cut through, as to about , by the busy Chertsey Road (A316), which connects central London to the M3 motorway. Much of south St Margarets is in a controlled parking zone (CPZ), which restricts parking to residents and holders of vouchers.

Rail
The normal service from St Margarets station is four stopping-service trains per hour to and from Waterloo. Both Richmond and Twickenham stations are a short bus journey from most parts of the suburb and have status as major stops on the transport network – meaning semi-fast and somewhat fast services call at those stations.

Bus
Two bus routes run through St Margarets: the 110 (Hounslow – Hammersmith) and the H37 (Hounslow – Richmond). Other nearby bus routes are 33, R68, R70 and 490 coming from central Twickenham along Richmond Road; all of these, except 33, go past Richmond station.

Notable inhabitants

Living people

Historical figures

Footnotes and references

Footnotes

Citations

External links

 St Margarets Community Website
 St Margarets Fair
 Turner's House Twickenham
 Marble Hill House Museum

Areas of London
Districts of London on the River Thames
Districts of the London Borough of Richmond upon Thames
Places formerly in Middlesex
St Margarets, London
Twickenham

St Margarets, London


Strømsgodset Toppfotball je norveški nogometni klub iz Drammena. Natječe se u Eliteserien, u najjačem razredu norveškog nogometa. Klub predstavlja nogometnu sekciju multisportskog kluba Strømsgodset IF.

Osnovani su 10. veljače 1907. godine, ali su svoje najbolje dane doživjeli u 1960-im i 1970-im godinama. Dvostruki su osvajači norveškog prvenstva, a imaju i pet norveških kupova.

Vanjske poveznice
Službene stranice

Norveški nogometni klubovi

Strømsgodset Toppfotball


Henry O'Reilly "Harry" Schell (Pariz, Francuska, 29. lipnja, 1921. – Silverstone, Engleska, 13. svibnja 1960.) je bivši američki vozač automobilističkih utrka. U Formuli 1 je nastupao od 1950. do 1960., a najbolji rezultat mu je drugo mjesto na VN Nizozemske 1958. Na utrci 24 sata Le Mansa je nastupio tri puta, a 1953. zajedno s Mauriceom Trintignantom je bio najbolji u svojoj klasi.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Harry Schell MotorSport

Vanjske poveznice
Schell na racing-reference.info
Schell na champcarstats.com

Američki vozači Formule 1

Harry Schell


Claus Fallentin (født 27. juni 1970) er en dansk fodboldtræner og tidligere fodboldspiller, som spillede som målmand. Claus Fallentin er i øjeblikket målmandstræner i Brøndby IF, og som aktiv spillede han for blandt andre Lyngby FC og Næstved IF i Superligaen.

Trænerkarriere
Claus Fallentin blev i september 2017 udnævnt som ny målmandstræner for Lyngby BK. Han er en af de første i Danmark med UEFA Goalkeeper Advanced-målmandstrænerlicens, hvormed han er en af dem med den højeste målmandstrænerlicens i Danmark.

31. december 2018 valgte Brøndby IF at hente Claus Fallentin som ny målmandstræner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub
Fodboldtrænere fra Lyngby Boldklub
Fodboldtrænere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Greve Fodbold
Fodboldspillere fra Næstved IF
Fodboldspillere fra Ølstykke FC
Fodboldspillere fra AC Ballerup
Fodboldtrænere fra FC Vestsjælland
Fodboldtrænere fra Danmark

Claus Fallentin


Reacțiile de transpoziție (mai rar denumite și "reacții de rearanjare") reprezintă un tip de reacții organice în care catena se rearanjează, astfel încât în final se obține un izomer de structură al moleculei originale. De obicei, un substituent se leagă de un alt atom din aceeași moleculă. În exemplul de mai jos, substituentul R se mută de la atomul de carbon 1 la atomul 2:

Se cunosc de asemenea și procese de rearanjare sau de transpoziție intermoleculară.

Transpoziții 1,2

O transpoziție 1,2 este o reacție organică prin care un substituent se mută de la un atom la un altul. Într-o transpoziție de tipul 1,2, sunt implicați doi atomi adiacenți, însă sunt posibile și întâlnite și transpoziții la distanță. Un exemplu este transpoziția Wagner-Meerwein:

Un alt exemplu este transpoziția Beckmann a cetoximelor:

Reacții periciclice

Metateză olefinică

Vezi și
 Transpoziție Bamberger
 Transpoziție Beckmann
 Transpoziție Claisen
 Transpoziție Curtius
 Transpoziție Hofmann
 Transpoziție Lossen
 Transpoziție Neber
 Transpoziție Wolff

Referințe

Reacție de transpoziție


İndus Nehri (Hintçe ve Sanskrit: सिन्धु Sindhu; Urdu: سندھ Sindh; Sindhî: سندھو Sindhu; Punjabi (Shahmukhi: سندھ, Gurmukhi: ਸਿੰਧੂ) Sindhu; Farsça: Hindu حندو ; Peştuca: Abasin ّآباسن "Baba Nehri"; Tibetçe: སེང་གེ།་གཙང་པོ Sengge Chu "Aslan Nehri"; Çince: 印度 Yìndù; Yunanca: Ινδός Indos), Pakistan'ın en uzun nehridir. Çin'deki Tibet Platosu'ndan başlayan nehir batıya doğru Hindistan üzerinden devam ederek Pakistan'a ulaşır. Pakistan'da güneye doğru saparak Haydarabad şehrinden geçip Karaçi yakınlarında Umman Denizi'ne dökülür.

3.200 kilometre uzunluğundadır.

Başta ülkenin tahıl ambarı Pencap bölgesi olmak üzere Pakistan ekonomisinin en önemli su kaynağıdır.

Ayrıca bakınız
Dünyanın en uzun nehirleri

Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

İndus Nehri


Porolithaceae, porodica crvenih algi, dio reda Corallinales. Sastoji se od tri potporodice i 31 vrste

Potporodice
 Floiophycoideae R.A.Townsend & Huisman
 Metagoniolithoideae H.W.Johansen
 Porolithoideae A.Kato & M.Baba

Izvori

Corallinales

Porolithaceae


තෑන්ක් යු බර්ටි යනු 2010 වර්ෂයේදී තිරගත වූ සිංහල ක්‍රියාදාම-විකට චිත්‍රපටයකි. මෙහි රචනය ටෙනිසන් කුරේගේ වන අතර සිය කුළුදුල් සිනමා අධ්‍යක්ෂණයයි. බන්දු සමරසිංහ, දිල්හානි ඒකනායක, මහේන්ද්‍ර පෙරේරා, ආනන්ද වික්‍රමගේ, අනූෂා දමයන්ති, නිලන්ති ඩයස්, ක්ලීටස් මෙන්ඩිස් ආදීහූ මෙහි රංගනයෙහි යෙදෙයි. මෙම චිත්‍රපටය 2010 අගෝස්තු 7 දින ඕස්ට්‍රේලියාවේදී මංගල ප්‍රදර්ශනය ඇරඹීය.

කතාව
Per the official website, the film is a "hilarious laugh a minute comedy of love and deceit. Starring the talented Tennyson Cooray as Berty, and Bandu Samarasinghe playing Norty. A duo that will have you in stitches with their mayhem trundling through the maze of Sri Lankan cultural traditions of dance, music, money and love."

රංගනය
 ටෙනිසන් කුරේ - බර්ටි
 බන්දු සමරසිංහ - නොර්ටි
 දිල්හානි ඒකනායක - හැරීගේ දුව
 ඇන්ටන් ජුඩ් - ඇමති
 ආනන්ද වික්‍රමගේ - අන්කල් හැරී
 මහේන්ද්‍ර පෙරේරා - සඳාගේ තාත්තා
 නිලන්ති ඩයස් - සඳා
 රොනී ලීච් - සඳාගේ තාත්තාගේ ඩ්‍රයිවර්
 ප්‍රියංකර පෙරේරා - නෝර්ටිගේ සක්විති ගේම් සෙන්ටර්, සිසුවා
 සුසිලා කෝට්ටගේ - බර්ටිගේ අම්මා
 අනූෂා දමයන්ති
 ක්ලීටස් මෙන්ඩිස්
 මානෙල් වානගුරු
 විමල් කුමාර ද කොස්තා
 ආරියසේන ගමගේ
 සමන්ති ලැනරෝල්
 සුසිලා කූරගම
 ප්‍රේමදාස විතානගේ
 රජිත හිරාන් චාමිකර
 ජීවන් හඳුන්හෙත්ති
 මහින්ද පතිරගේ
 දොන් ගයි
 ටෙඩී විද්‍යාලංකාර

මුලාශ්‍ර

බාහිර ලිපි
  as archived January 6, 2014

2010 films
Comedy films
Action films
Sinhala-language films
Films shot in Sri Lanka

තැන්ක් යූ බර්ටි


An Agropyron interjacens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aleksandre Melderis. An Agropyron interjacens in nahilalakip ha genus nga Agropyron, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agropyron

Agropyron interjacens


Öğretmen veya eğitmen; eğitim kurumlarında önceden belirlenmiş hedefler doğrultusunda öğretim etkinliklerini planlı ve programlı bir biçimde düzenleyerek yürüten uzman kişidir.

Öğretmenlik geçmişte din insanı veya filozofların, kendi temel uğraşları yanında sürdürdükleri ikincil bir görev iken öğretme işinin belirli bir hazırlığa sahip kişilerce yapılması yaygınlaşmış ve özellikle 19. yüzyıldan itibaren öğretmenler öğretmenlik mesleğine hazırlayan özel kurumlarda yetişmişlerdir.

Tanım ve etimoloji
Eğitim ve Eğitim Bilimleri Sözlüğü'nde öğretmenlik, resmî ya da özel eğitim kurumlarında çocuk, genç ve yetişkinlere öğretim verme işi olarak tanımlanır. Öğretmenlik mesleği,  1973 tarihli  Milli Eğitim Temel Kanunu'nun 43. maddesinde "devletin eğitim, öğretim ve bununla ilgili yönetim görevlerini üzerine alan özel bir ihtisas mesleği" olarak tanımlanmıştır. Öğretmen, bu mesleği icra eden kişidir.

Öğretmen kelimesi Eski Türkçedeki "öğretmek" fiiliyle ilgili bir köke sahiptir.  Türkçe Batı dillerinden geçen 'adam, insan' demek olan "-man, men" kelimesinin öğretmek fiiline eklenmesi ile isimleştiği düşünülür.  1930'ların ortasında, o zamana kadar kullanılan Arapça kökenli "muallim" kelimesinin yerine öz Türkçeçilik kampanyası ile  öğretmen kelimesi geçerek yaygınlaşmıştır.

Öğretmen yeterlikleri

Lee Shulman'a göre öğretmen yeterlikleri
Öğretmenlerin eğitim faaliyetlerini gerçekleştirmek için hangi yeterliklere ihtiyaçları olduğu, bir alan ile ilgili bilgi sahibi olmanın öğretim yapmak için yeterli olup olmadığı ya da o alanla ilgili bilgi sahibi olmadan da öğretmenlik yapılıp yapılamayacağı öğretmenlikle ilgili çok tartışılan konulardır. Bu sorulara yanıt bulmak  için yapılan çalışmalarda  en önemli gelişmelerden birinin 1980'lerde ABD'li eğitimci Lee Shulman ve arkadaşları tarafından kaydedildiği kabul edilir. Shulman ve arkadaşları,  profesyonel öğretmenliğin gerektirdiği bilgileri kategorilendirmiştir. Bu kategoriler şunlardır:

Alan bilgisi: Bir öğretmenin, öğrettiği alanla ilgili en önemli kavramların ve becerilerin bilgisine sahip olmasını ifade eder.
Müfredat bilgisi: Bir konuyu herhangi bir seviyede öğretmek için geliştirilmiş müfredata ve materyallere dair bilgiye sahip olmaktır.
Pedagojik alan bilgisi (PAB): Konuyu başkalarının anlaması için en kullanışlı şekillerde gösterebilme ve açıklayabilme bilgisidir. Bir konuyu öğrenmeyi neyin zorlaştırıp neyin kolaylaştırdığını anlamayı da içerir.
Öğrenciler ve özellikleri ile ilgili bilgi: Grup veya sınıf ortamının işleyişinden okul yönetimi ve finansına, toplulukların ve kültürlerin karakterine dek uzanan bir yelpazede eğitsel ortamların bilgisidir.
Eğitsel olarak ulaşılmak istenen sonuçlar, amaçlar, değerler ve tüm bunlara ilişkin felsefi ve tarihsel bilgi

Eğitim alanında çalışanlar Shulman'ın görüşlerini genişleterek Teknolojik Pedagojik Alan Bilgisi (TPAB) kavramını geliştirmiştir. "Konu ile ilgili kavramların teknolojiyle gösterimi; içeriği öğretmek için teknolojilerin yapıcı bir şekilde kullanılması; öğrencilerin anlamakta zorlandıkları konuları anlamaları için teknolojinin ne şekillerde yardımcı olabileceğinin bilgisi gibi yetkinlikler, TPAB kavramı içinde yer alır.

Öğretmen yeterlilikleri ve nitelikleri için ortak Avrupa ilkeleri
2000'li yıllarda Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Teşkilatı, kariyerleri boyunca eğitimlerine ve mesleki gelişimlerine rehberlik etmek için öğretmenlerin ihtiyaç duyduğu bilgi ve becerilerin ortak bir tanımını geliştirmenin gerekli olduğunu savundu. Bazı kanıta dayalı uluslararası tartışmalar böyle bir ortak anlayışa ulaşmaya çalışmıştır. Örneğin, Avrupa Birliği öğretmenlerin ihtiyaç duyduğu üç geniş yeterlilik alanı belirlemiştir:
 Başkalarıyla çalışmak
 Bilgi, teknoloji ve bilgi ile çalışmak
 Toplum içinde ve toplumla birlikte çalışmak.

Dünyada öğretmenlik

2017 yılında yayımlanan bir araştırmaya göre dünyada 9.4 milyonu okul öncesi, 30.3 milyonu ilköğretim, 18.1 milyonu ortaokul, 14 milyonu lise ve 12.5 milyonu yükseköğretimde olmak üzere toplam 85 milyon öğretmen bulunmaktadır. Our World In Data projesinin hazırladığı raporda 1993 -2014 yılları arasında farklı eğitim seviyelerinde görev yapan öğretmen sayıları verilmiştir.
Cinsiyete göre dağılım

Our World In Data raporuna göre; 2014 yılı itibarıyla dünyadaki öğretmenlerin  yaklaşık üçte birini ilkokul öğretmenleri oluşturmaktadır. Cinsiyet dağılımı açısından incelendiğinde, ilköğretimde görev yapan kadın öğretmen oranının bazı ülkelerde %98'e kadar çıktığı  kadın öğretmenlerin oranının eğitimin üst kademelerinde düştüğü görülür.

OECD ülkeleri genelinde eğitimin tüm seviyelerinde öğretmenlerin yaklaşık %70'i kadındır. Kadın öğretmenlerin oranının eğitimin ilk kademelerinde yoğunlaştığı görülmektedir. Bu pay  birbirini izleyen her eğitim seviyesiyle birlikte azalır. Kadınlar, OECD ülkeleri genelinde ortalama olarak okul öncesi düzeyde öğretim kadrosunun %96'sını ve ilköğretim düzeyinde %82'sini temsil ederken, ortaöğretim düzeyinde %63'ünü ve yükseköğretim düzeyinde yalnızca %44'ünü oluşturmaktadır.
Yaş dağılımı
Öğretmenlerin yaş dağılımı ülkeler ve eğitim düzeyleri arasında önemli ölçüde farklılık göstermektedir. Ülkenin nüfusu, yaş dağılımı, yükseköğretimin süresi, öğretmenlerin maaşları ve çalışma koşulları gibi çeşitli faktörler bir ülkedeki öğretmenlerin yaş ve eğitim düzeyinde etkilidir. Örneğin azalan doğum oranları yeni öğretmenlere olan talebi azaltabilir ve yükseköğretimde daha fazla zaman harcanması, öğretmenlerin işgücü piyasasına girişini geciktirebilir. Rekabetçi maaşlar, iyi çalışma koşulları ve kariyer geliştirme fırsatları bazı ülkelerde gençleri öğretmenliğe çekmiş veya diğer ülkelerde etkili öğretmenlerin elde tutulmasına yardımcı olmuş olabilir.

OECD ülkelerinde genç öğretmenler (30 yaş altı) öğretim nüfusunun yalnızca küçük bir bölümünü oluşturmaktadır:  ortalama olarak ilköğretimde %12, ortaöğretimde %11 ve lisede %8. Lise düzeyinde  çoğu ülkede genç öğretmenlerin, öğretmenlik nüfusunun %10'undan daha azını oluşturduğu görülür. Genç öğretmenler Çek Cumhuriyeti, Finlandiya, Almanya, Yunanistan, Macaristan, İtalya, Litvanya, Polonya, Portekiz, Slovenya, İspanya ve İsviçre'deki lise öğretmenlerinin %5 veya daha azını oluşturmaktadır. OECD ülkeleri genelinde ortalama olarak ilkokul, ortaokul ve lise öğretmenlerinin yarısından fazlası 30- 49 yaşları arasındadır ve öğretmenlerin büyük bir kısmı en az 50 yaşındadır. Yaşlı öğretmenlerin (50 yaş ve üstü) payı, eğitim seviyesiyle birlikte ilköğretimde %33'ten ortaöğretimde %38'e ve yükseköğretimde %40'a yükselmektedir. Çoğu ülkede yükseköğretim düzeyinde her üç öğretmenden en az biri 50 yaş ve üzerindedir. Bununla birlikte yüksek öğretimde 50 yaş ve üzeri öğretmen oranı,  %13 (Lüksemburg) ile  %56 (İtalya) arası değişkenlik göstermektedir.

Statü
Öğretmenlik Mesleğinin Statüsü Dünya ölçeğinde, öğretmenlerin statüleri arasında önemli farklılıklar olduğu görülmektedir. Öğretmenlerin dünya ölçeğinde statülerinin karşılaştırılmasına yönelik ilk kapsamlı çalışma, Varkey GEMS Vakfı aracılığı ile Sussex Üniversitesi öğretim üyesi Peter Dolton ve Malaga Üniversitesi öğretim üyesi  Oscar Marcenaro-Gutierrez tarafından, 21 ülke ölçeğinde 1000 katılımcı ile halkın öğretmenlere yönelik tutumlarını ortaya çıkarmak amacıyla yapılmış ve "2013 Global Öğretmen Statüsü Endeksi' adıyla yayımlanmıştır. Bu endekse göre, öğretmenler Çin'de en yüksek, İsrail'de en düşük statüye sahiptir. Söz konusu araştırmaya göre Çin, Güney Kore, Türkiye, Mısır ve Yunanistan'da insanlar öğretmenlere diğer Avrupa ve Anglo Sakson ülkelerinden daha çok saygı göstermektedir. Britanya ve Amerika bu endeksin ortalarında yer almaktadır. Brezilya, Çin, Çek Cumhuriyeti, Mısır, Finlandiya, Fransa, Almanya, Yunanistan, İsrail, İtalya, Japonya, Hollanda, Yeni Zelanda, Portekiz, Türkiye, Singapur, Güney Kore, İspanya, İsviçre, Birleşik Krallık ve Amerika'da yapılan bu çalışmanın sonuçlarına göre, hemen hemen bütün ülkelerde öğretmenlere yeterli veya pozitif güven değerlemeleri verilmekle birlikte, Finlandiya ve Brezilya'da en yüksek değerlemeler ortaya çıkarken, İsrail, Güney Kore, Mısır ve Japonya'da en düşük değerlemeler verilmiştir. Bu bağlamda, Finlandiya ve Brezilya'da toplumun öğretmenlere verdiği değerin en yüksek oranda olduğu söylenebilir. Bununla birlikte, Fransa, Çin, Türkiye ve ABD'de ilkokul öğretmenlerinin daha fazla itibar gördüğünü de belirtilmiştir.

Ülkelere göre öğretmenlik

Almanya'da öğretmenlik

Almanya'da öğretmenler çoğunlukla  Eğitim Çalışmaları Öğretimi adı verilen özel üniversite sınıflarında göreve başlamaktadır. İlkokul (Grundschule), ortaokul (Hauptschule), orta seviye ortaokul (Realschule) ve daha yüksek seviye ortaokul (Gymnasium) öğretmenleri arasında birçok fark vardır. Öğretmenlerin maaşları, memur maaş endeksi ölçeğine (Bundesbesoldungsordnung) bağlıdır.

Almanya´da öğretmen eğitimi üniversitelerin bünyesindeki yüksek öğretmen okullarında, eğitim enstitülerinde, müzik ve sanat eğitimi okullarında  gerçekleşir; öğretmen adayları çok amaçlı üniversitelerde akademik bir eğitim de görebilirler. Lisans eğitimi aşamasında bilim ve alan eğitimi verilir. Lisans eğitimini izleyen öğretmenlik stajı aşamasında mesleğe yönelik eğitim bilimi dersleri verilir. Eğitim bilimleri alanında, okulla ilgili ve eğitim bilim açısından önemli olan konu alanlarına ait bilimler girmektedir (Coşkun, 2000). Bu yüksek okullardaki eğitim-öğretim izlenceleri öğretmen adaylarının görev yapmayı düşündükleri kurumların beklentilerine ve özelliklerine uygun düzenlenmekte ve buna uygun uygulamalı eğitim verilmektedir. Bütün eyaletlerde öğretmen eğitimi çerçevesinde Almanca, matematik, sanat eğitimi, müzik, spor, hayat bilgisi alanlarının eğitimi verilmektedir.

ABD'de öğretmenlik

Varkey Vakfı'nın hazırladığı 2018 Küresel Öğretmen Statüsü Endeksi'ne göre  Amerika Birleşik Devletleri 35 ülke arasında 16.sırada yer almaktadır. Aralarında doktorların, hemşirelerin, kütüphanecilerin ve sosyal hizmet uzmanlarının bulunduğu 14 farklı meslek grubu arasında yapılan saygınlık sıralamasında orta okul kademesinde görev yapan öğretmenler 12.sırada yer almaktadır. Amerika'da araştırmaya katılanların %37'si öğretmenlerle mesleki karşılaştırma yapılabilecek meslek grubunu kütüphaneciler,%23'ü sosyal hizmet işçileri ve %10'u hemşireler olarak görmektedir.

Amerikalıların %44 ü öğrencilerin öğretmenlere saygı duyduğunu düşünmektedir. Bu başlık Varkey Vakfı'nın 2013 Küresel Öğretmen Statüsü Endeksi'nde %37 oranında yer almıştır. Amerikalılar'ın % 42'si çocuklarını öğretmen olmaları konusunda desteklemektedir.

Avustralya'da öğretmenlik

Avustralya'da eğitim, uzun yıllar boyunca merkezi hükûmetin değil, ülkede bulunan 6 eyaletin sorumluluğunda bulunuyordu.  1970'li yıllarda öğretmen yetiştiren kurumların finansmanı artık merkezi hükûmet tarafından sağlanmaya başlamıştır. 1995 yılı itibarıyla  Avustralya ve Yeni Zelanda'da öğretmen eğitiminde standart geliştirme çalışmaları başlamıştır. Bu standartlar başta öğretmenlerin sahip olması gereken nitelikler olarak algılanmış, daha sonra standartlar öğrenmenin doğasını belirlemek, karmaşık öğrenmeleri yapılandırmak ve öğrenme etkinliklerini organize etmek amacıyla geliştirilmeye başlanmıştır.

Avustralya'da öğretmenlik ilk, orta ve lise kademelerinde farklılaşmaktadır. Öğretmen olmak için başvuru yapan adayları seçmek için ölçülebilen akademik başarı esastır. Avustralya'da öğretmenler genellikle üç farklı yol izlenerek yetiştirilir;
 Üç veya dört yıllık öğretmen eğitimi lisans derecesi (Eğitim Lisansı),
 Dört veya 5 yıl süren ve iki alandan birinin öğretmen eğitimi olduğu çift lisans derecesi programı (Eğitim Lisansı ile birlikte Fen Bilimleri Lisansı veya Sosyal Bilimler Lisansı),
 Bir veya iki yıl süren, lisans derecesi eğitim alanı dışında olan kişilerin eğitim alanında yüksek lisans derecesi alması şeklindedir. Altı eyaletin uygulamaları her ne kadar değişiklik gösterse de temel olarak 4 yıllık lisans eğitimi ile öğretmen olunmaktadır. Öğretmen programları,
 Mesleki alan: öğretmenlik mesleği için gerekli olan teorik bilgi ve beceriler
 Eğitim Programı alanı: konu bilgisi ve pedagojik beceriler
 Uygulama eğitimi: 12–20 hafta süren yönlendirilmiş mesleki eğitimdir.

Avustralya'da öğretmen eğitimi programından mezun olan aday öğretmenler 12-18 aylık bir zaman diliminde aday öğretmen olarak çalışabilirler. Aday öğretmenler bu zaman zarfında, asil öğretmen olarak çalışabilmek için gerekli olan yeterliklere sahip olduklarını kanıtlamak zorundadırlar.

Birleşik Krallık'ta öğretmenlik

Varkey Vakfı'nın 2018'de yaptığı Küresel Öğretmen Statüsü Endeksi'ne göre Birleşik Krallık, öğretmenlerin statüsü açısından 35 ülke arasında 13.sıradadır. İngiltere'de araştırmaya katılanların %26'sı öğretmenlerle sosyal hizmet uzmanlarının,%26'sı ise hemşirelerin mesleki denklik açısından yakın olduğunu belirtmiştir. Sadece %3'ü öğretmenlerle doktorları mesleki açıdan denk bulmuştur.

İngiliz halkının %46'sı öğrencilerin öğretmenlerine saygı duymadığını; %26'sı öğrencilerin öğretmenlerine saygı duyduğunu düşünmektedir. Araştırma sonuçlarına göre %26'lık bu oranın Almanya gibi diğer büyük Avrupa ülkelerinden daha fazla olduğu tespit edilmiştir.

Araştırmada yer alan diğer ülkelere göre öğretmenlere daha fazla saygı duyulan İngiltere'de ailelerin %23'ü çocuklarının öğretmen olmasını desteklemektedir. Yine de İngiltere'de insanların kendi eğitim sistemlerine güven oranı 2013 ve 2018 Küresel Öğretmen Statüsü Endeksi'nde artış göstermiştir.

Brezilya'da öğretmenlik

Varkey Vakfı'nın 2018'de yaptığı Küresel Öğretmen Statüsü Endeksi'nde 35 ülke arasında en düşük öğretmenlik statüsüne sahip ülke Brezilya olmuştur. Araştırmaya dahil olan Latin Amerika ülkelerinin tümü Brezilya'dan daha üst sıralarda yer almaktadır: Arjantin(31),Kolombiya(26),Peru(25),Şili(22) ve Panama(15). Varkey Vakfı'nın 2013 Küresel Öğretmen Statüsü Endeksi'nde Brezilya 21 ülke arasında en alt sıradaki İsrail'in hemen üzerinde yer almıştır.

Brezilya'da insanların %10'undan azı öğrencilerin öğretmenlere saygı duyduğunu düşünmektedir.14 farklı meslek grubu arasında yapılan  saygınlık sıralamasında doktorlar, hemşireler, kütüphaneciler ve sosyal hizmet uzmanları ilk sıralamada yer alırken okul müdürleri ve orta kademe öğretmenlerine düşük oy verildiği belirtilmiştir.Brezilya'da araştırmaya katılanların %29 öğretmenlerle  mesleki karşılaştırma yapılabilecek  meslek grubunu  kütüphaneciler olarak görmektedir.Brezilya halkının yalnızca %20'si çocuklarını öğretmen olmaları konusunda desteklemektedir.

Çin'de öğretmenlik

Varkey Vakfı'nın 2018 Küresel Öğretmen Statüsü Endeksi'ne göre Çin halkının %50 'sinden fazlası çocuklarını öğretmenlik mesleğini seçmeleri konusunda destklemektedir.İlk okul ve orta okul kademelerinde görev yapan öğretmenlerin saygınlık oranı araştırmada yer alan 35 ülke içinde birinci sırada yer almaktadır.Çin halkının % 37'sinin mesleki yeterlilik ve denklik olarak öğretmenliğe en yakın gördükleri meslek grubu doktorlar. Araştırmaya katılan 35 ülke içinde öğretmenlik mesleği saygınlık statüsü en yüksek ülkenin Çin olduğu belirtilmiştir.

Hindistan'da öğretmenlik

Hindistan'da devlete ait geniş bir öğretmen yetiştirme ağı bulunmaktadır. Federal düzeyde, Eğitim Araştırmaları ve Eğitimi  Ulusal Konseyi (NCERT)bölgesel enstitüleri ile birlikte farklı öğretmen yetiştirme eğitimleri hazırlarlar ve öğretmen adayları, öğretmenler bu eğitimlere tabi olurlar. Ulusal Eğitim Planlama Üniversitesi öğretmenlere kurumsal ve yönetimsel destek sağlar.

Öğretmen Eğitimi Kolejleri (CTE'ler) ve Eğitimde İleri Düzey Öğretmen Yetiştirme Enstitüleri (CTE'ler) ve yine Eğitimde  İleri Düzey Öğrenme Enstitüleri (IASE'ler) ortaöğretim ve ikinci kademe orta öğretim öğretmenlerine  hizmet içi eğitim vermektedir. Yerel bölgelerde öğretmen eğitimleri Bölge Eğitim ve Öğretim Müdürlükleri tarafından verilmektedir. Öğretmen eğitimleri için devlet ve devlet destekli öğretmen yetiştiren kurumlar eyalet-yerel yönetimler tarafından yine ulusal eğitim politikası çerçevesinde finansal olarak desteklenmektedir.

Türkiye'de öğretmenlik
Türkiye'de 2019-2020 eğitim öğretim yılı itibarı ile okul yöneticileri de dahil çalışan öğretmen sayısı 1.117.686'dır. 01/11/2021 tarihi itibarıyla Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde çalışan kadrolu öğretmen sayısı 774.536, sözleşmeli öğretmen sayısı 114.001'dir.

Türkiye'de öğretmen yetiştirme tarihi
Türkiye'de ilk defa 16 Mart 1848 tarihinde rüştiyelere öğretmen yetiştirmek üzere İstanbul'un Fatih ilçesinde bir "Öğretmen Okulu" (Darülmuallimin-i Rüşti) kuruldu. Türkiye de bu tarih öğretmen okullarının kuruluş günü kabul edilir. Bu tarihe kadar öğretmenlik, belli bir birikime sahip olanların yaptığı ikincil bir iş olarak görülmekteydi; kuralları belirlenmiş sistemli bilgi ve beceri isteyen bir iş değildi.  Her ne kadar geçmişte  Fatih Sultan Mehmed döneminde öğretmen yetiştirme konusunda bir uygulama yapılmış ve sıbyan okullarında öğretmen olmak isteyen medrese öğrencilerinin diğer öğrencilerden farklı olarak tartışma kuralları ve öğretim yöntemi, matematik, edebiyat, coğrafya, tarih mantık gibi dersleri okumaları zorunlu olmuşsa da bu uygulama Fatih'ten sonra devam ettirilememişti.  Her okul dilediği kişileri öğretmen yapabilmekteydi.

Tanzimat'ın ilanı ile birlikte devlet, eğitimi bir kamu hizmeti olarak görmüş ve bu işi tekeline almaya girişmiştir. Bu tarihten sonra öğretmen yetiştirmek için şu okullar açıldı:

 1848-Ortaöğretmen Okulu (Dârülmuallimin-i Rüşdi),
 1868- Erkek İlköğretmen Okulu (Dârülmuallimin-i Sıbyan),
 1870- Kız Öğretmen Okulu (Dârülmuallimat),
 1891-Yüksek Öğretmen Okulu (Dârülmuallimini  liye),
 1913- Ana Öğretmen Okulu (Ana Muallime Mektebi)

II. Abdülhamid devrinde bu okulları vilayetlere yayma çabasına rağmen, Osmanlı Devleti'nin sonuna kadar yeterli öğretmen kadrosu hiçbir zaman sağlanamadı. İsmail Hakkı Tonguç ve Faik Reşit Unat yazdıkları "Muallim Yıllığı" adlı eserlerine göre 1920 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükûmeti'ne bağlı illerde 3495 ilkokuldan 682'sinin kapalı; yarısının sadece medrese eğitimi almış, Öğretmen Okulu mezunu olmayan 3316 ilkokul öğretmeni, 422 öğrencisi bulunan 13 Öğretmen Okulu ile 314 öğrencisi bulunan 4 Kız Öğretmen Okulu bulunduğunu belirtmekteydi.

Cumhuriyet'in ilanından sonra bu durum devam etti.  1926 yılında Maarif Teşkilatına Dair Kanun ile birlikte ilkokullara öğretmen yetiştiren okullar İlk Muallim Mektebi ve Köy Muallim Mektebi olarak ikiye ayrıldı. 17 Nisan 1940 tarihinde Köy Enstitüleri Kanunu'nun getirdiği düzenleme ile köylerde öğrencileri yetiştirecek öğretmenlerin sadece köy işleri, ziraat, hayvancılık konuları dışında bu öğretmenlerin çok yönlü yetiştirilerek köy çocuklarını donanımlı bireyler olarak yetiştirmeyi amaçlandı. 1954'te Köy Enstitüleri'nin kapatılmasıyla 6 yıllık İlköğretmen Okulları'nda öğretmen yetiştirildi.

Öğretmen açığını kapatmak için yedek subay öğretmen yetiştirme, mektupla öğretmen yetiştirme, hızlandırılmış programla öğretmen yetiştirme, fakülte mezunlarının öğretmen yapılması, tezsiz yüksek lisans ile öğretmenlik gibi uygulamalar gerçekleştirildi.

1970'li yıllarda bütün öğretmenlerin yükseköğrenimden geçirilmesi gerekliliği düşünülmüş, 1974- 1975 öğretim yılı başında bütün öğretmenlerin liseden sonra iki sene eğitim verecek olan enstitülerde eğitim görmesi sağlanmıştır.  1982 yılında  Yükseköğretim Kurulu'nun kurulmasından sonra öğretmen yetiştiren tüm kurumlar YÖK bünyesinde toplandı. 2014 yılında itibaireyle ortaöğretim seviyesinde öğretmen yetiştiren okullar tamamen kapanmıştır.

Türkiye'de öğretmen olma süreci

Eğitim fakülteleri
Türkiye'de öğretmen yetiştirme, 1997 yılından itibaren bazı istisnaları dışında tamamen eğitim fakültelerine verilmiş; bu fakültelerde, ilköğretime öğretmen yetiştiren bölüm ve programları öne çıkaran yeni bir yapılanmaya gidilmiştir. Aynı kapsamdaki çalışmanın gereği olarak, eğitim fakültelerine öğretim üyesi yetiştirmek üzere kaynak yaratılmış, ayrıca öğretmen yetiştirme programlarının tamamı, o günün gereksinimlerine göre yenilenmiştir. 2006 yılında öğretmen yetiştirme programları, gelen talepler doğrultusunda ve paydaşların da katkılarıyla güncelleştirilmiş, programlara bazı esneklikler getirilmiştir.

Pedagojik formasyon
Pedagojik formasyon eğitim programı, üniversitelerin fen-edebiyat fakültelerindeki herhangi bir bölümden alınmış eğitimden sonra, o bölüm mezunlarının öğretmenlik yapabilmesi için oluşturulmuş bir sertifika programıdır.  Geçmişte Tezsiz Yüksek Lisans adı verilen öğretmenlik eğitimi,  2010-2011 yılından itibaren Pedagojik formasyon eğitimi adıyla verilmektedir. İki dönemlik program, Yükseköğretim Kurulu tarafından izin verilen üniversitelerde uygulanır; diploma not sıralamasına göre öğrenci kabul edilir.  Sınıf yönetimi, öğretmenlik mesleğine giriş gibi derslerden oluşmaktadır.

Aday öğretmenlik
Yönetmelikle belirlenen yükseköğretim kurumlarından mezun olan ve Milli Eğitim Bakanlığı'nın  ve/veya Ölçme, Seçme ve Yerleştirme Merkezi'nin yaptığı sınavlarda başarılı olup öğretmen olarak atananlar, atandıktan sonraki bir yıllık dönemde "aday öğretmen" olarak adlandırılır. Aday öğretmenler, en az bir yıl içinde çalışıp başarılı performans gösterdikten sonra, yapılacak yazılı ya da sözlü sınava girme hakkı kazanırlar. Sınavda başarı gösterenler öğretmen olarak atanır. Sınavda başarısız olan öğretmen adayları, il içinde ya da il dışında başka okullarda görevlendirilir, yılın sonunda tekrar değerlendirmeye alınır.

Öğretmenin iyi olma hali
Hem öğrencilerin hem de öğretmenlerin kişisel ihtiyaç ve beklentilerini birleştiren olumlu duygusal durumların tamamı "Öğretmenin iyi olma hâli, olarak tanımlanmıştır. Kimi araştırma ve çalışmalar, bu kavramın 21. yüzyılda öğretmenler için kilit rol oynayacak bir kavram olduğu yapılan ortaya konmuştur.
Öğretmenlerin yalnız öğrencilerin bilişsel ve sosyal düzeylerini değil duygusal beklentilerini, teknolojik gelişimlerini, mesleki seçimlerini desteklemesi ve geliştirmesi de beklenmekte ve öğretmenlerin sosyal-ekonomik koşulları birbirinden farklı, duygusal gelişimleri ve  hazır bulunuşlukları değişken kalabalık gruplarla aynı anda çalışması gerekmektedir. Bu şartlarda öğretmenlerin iyi olma halinin düşük olması, sık sık işten ayrılma, düşük performans, devamsızlık ve verimlilik nedeniyle eğitim sistemlerinin bir bütün olarak organizasyonunu etkileyebilmektedir. Öğretmenin iyi olma hâline yönelik bazı temel göstergeler OECD tarafından 27 Haziran 2021 yılında yayımlanan raporda şu başlıklar altında ele almıştır:

 Bilişsel İyi Oluş: Bilişsel iyi oluş, öğretmenlerin etkili bir şekilde çalışması için ihtiyaç duyduğu beceri ve yetenekler kümesini ifade eder. Bu kavram, öğretmenlerin öz yeterliliği ile de ilgilidir. Mesleki öz yeterlilik, insanların belirli bir konuda başarıyı yakalamaya duydukları inanç ve buna ilişkin geliştirdikleri bilinç düzeyidir. Bu bilinç düzeyi karşılaşılan engeller ya da yaşanan güçlükler karşısında direnç göstermek ve zorlu durumlarla başa çıkabilme gücünü doğrudan etkilemektedir.
 Öznel İyi Oluş: Öznel iyi olma hali, öğretmenlerin mesleklerine yönelik bireysel değerlendirmeleri, duygusal durumları ve mesleki tatminleriyle ilişkilidir. Öğretmenin öznel olarak iyi olma halini; yaşamının anlamlı olduğu, yaşam amaçları, inançları ve hedefleri hakkındaki bireysel duyguları oluşturmaktadır.
 Fiziksel ve Zihinsel İyi Oluş: Öğretmenlerin çalışma koşulları ve stres düzeyi ile fiziksel-psikolojik sağlıkları arasındaki ilişkiye odaklanan temel göstergedir. Öğretmenlerin meslek hayatı sürecinde ve sonunda yaşadıkları fiziksel-psikolojik rahatsızlıklarla ilgili yapılan araştırmalara göre fiziksel ve duygusal bozukluklar yaratabilecek 50 yaygın stres belirtisi ve semptomu tanımlanmıştır: Sıklıkla tekrar eden baş ağrıları, sırt ağrısı/kas spazmları, uykusuzluk, yalnızlık duyguları, aşırı kaygı, artan öfke veya hayal kırıklığı, iştah artışı veya azalması, yorgunluk veya sosyal geri çekilmeyi içerir.
 Sosyal İyi Oluş: Öğretmenlik, bireysel bir meslek değildir. Öğretmenler, mesleklerini kalabalık sayılabilecek bir sosyal ilişki ağında sürdürür.  Meslektaş, yönetici, öğrenci, veli bu ilişkinin temel bileşenlerini oluşturur. Karmaşık ve birbiriyle ilgili bu sosyal ağ sistemi öğretmenin mesleki iyi oluşunu olumlu ya da olumsuz etkileyecek bir mekanizma içerir. Örneğin, meslektaşları ve müdürleri tarafından desteklendiğini hisseden öğretmenler genellikle iyi olma halini daha fazla hisseder, gerekli öz-yeterliliği yaşar, kendisini baskı altında daha az hisseder ve daha öğrenci merkezli bir yönelime sahiptir. Ayrıca genellikle dış baskılarla başa çıkmak için daha donanımlıdır.

Öğretmenin özne olma hali
Meslektaşlarıyla işbirliği halinde olarak bilerek ve isteyerek hem kendinin hem de meslektaşlarının öğretmenlik uygulamalarını, tecrübesini, kimliğini dönüştürmek ve değiştirmek için eylemde bulunan öğretmen; "özne olan öğretmen" (İngilizce:teacher agency) olarak adlandırılır. Özne öğretmen öğrenme fırsatlarına aktif bir şekilde yanıt verir. Özne olan öğretmenler, kendi kendilerinin mesleki gelişimlerindeki rollerinin farkındadır ve hedeflerine ulaşmak için bilinçli öğrenme seçimleri yapar.

Eğitimin değişim ve dönüşümünde öğretmenin özne olma halinin önemli rol oynadığında dair araştırma bulguları vardır. Meslektaşlarıyla grup olarak  işbirliği yapan öğretmenler yeni bilgiler üretip, ürettikleri bilgileri yaygınlaştırır. Mesleki uygulamalarının ve mesleki kimliklerinin dönüşümü konusunda birbirlerine destek olarak ve mesleki ağlarını  örerek okullarda veya genel anlamda eğitim sisteminde öğrenme ve öğretmeyi iyileştirmenin yollarını açarlar.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Öğretmen