La politique  est une stratégie sécuritaire française de dissuasion, dont le but est d'éloigner et d'invisibiliser les migrants. Elle consiste à détruire très fréquemment chaque lieu de vie informel et à empêcher l'accès à la nourriture et aux soins. Elle est mise en œuvre à Calais à partir de 2016, initialement sous l'impulsion de Bernard Cazeneuve, puis par les ministres de l'intérieur d'Emmanuel Macron, Gérard Collomb et Gérald Darmanin. Cette stratégie est qualifiée de harcèlement par les associations et considérée comme inefficace et délétère par la CNCDH en 2021 et par le Défenseur des droits à de très nombreuses reprises.

Contexte historique

Le centre de Sangatte, créé en 1999 pour accueillir 800 personnes, en héberge  lorsqu'il est démantelé en 2002. Les personnes exilées s'installent alors principalement dans des squats ou sur des terrains vagues, où elles sont harcelées par la police, comme le dénonce le Défenseur des droits en 2012. À partir de , l'État et la ville Calais expulsent les migrants des lieux de vie et les conduisent vers le centre Jules Ferry, un dispositif d'accès à l'alimentation et à l'hygiène situé en périphérie de la ville dans un ancien centre de vacances, qui devient un bidonville, la Jungle de Calais. À l'été 2015, près de  y vivent. En 2016, le bidonville est détruit. Six mille personnes acceptent d'être transférées vers des centres d'accueil et d'orientation dans toute la France (en réaction à quoi Steeve Briois (FN) lance le collectif ), les autres s'éloignent seulement et errent dans Calais. En , elles sont 800, dont beaucoup de mineurs non accompagnés, et s'installent dans la ville et dans les zones industrielles, d'où elles sont délogées inlassablement par la police.

Pour les ministres de l'intérieur successifs, les préfets et la maire de Calais Natacha Bouchart (LR), il faut éviter la création d'un : dès le , le ministre de l'Intérieur Bernard Cazeneuve (PS) annonce une . Son successeur Gérard Collomb, alors maire de Lyon, lie cette stratégie à la théorie de l'appel d'air : . Sa priorité en  . Le , le gouvernement d'Emmanuel Macron réaffirme . Tout est fait alors pour dissuader les migrants de s'installer dans les environs de Calais.

Expulsions

Selon les observateurs, notamment les bénévoles de l'association Utopia 56, les expulsions sont de deux sortes.

D'une part, une expulsion massive est organisée toutes les trois semaines, les affaires des migrants sont saisies et les personnes triées et placées en centre d'accueil provisoire ou en centre de rétention administrative.

D'autre part, chaque lieu de vie est détruit toutes les 48 heures, tôt le matin. Les observateurs sont tenus à distance. Les expulsions sont souvent accompagnées de violences: il arrive que les personnes soient réveillées par des aspersions de gaz lacrymogène et des coups de matraque. Gérald Darmanin explique en  que . Selon lui, . Mais les migrants se réinstallent sur le terrain après chaque expulsion. Le collectif Human Rights Observers dénombre un millier d'expulsions de lieux de vie à Calais pendant la seule année 2020.

Ces expulsions augmentent la fatigue physique et psychologique des personnes qui sont ainsi privées de leurs biens et d'un lieu de répit. En , Human Rights Watch publie un rapport documentant les  infligés aux exilés et décrit ce qu'elle appelle une .

Lacération des tentes
À chaque expulsion, les possessions des migrants sont jetées par une société de nettoyage. En 2020 et 2021, le photographe Louis Witter documente les démantèlements de camps de migrants près de Calais et expose notamment la lacération des tentes après chaque évacuation en publiant des clichés montrant des agents de « nettoyage » utilisant des couteaux, ce qui démarre une polémique. Éric Dupond-Moretti dément l'existence d'une consigne émanant du gouvernement qui serait à l'origine de cette pratique et Gérald Darmanin explique que , pour renvoyer la responsabilité à la société de nettoyage, mais, de fait, ces pratiques ont lieu en présence des forces de l'ordre. Sur le plateau d'Arrêt sur images, Louis Witter explique devant Didier Leschi, directeur général de l'OFII et médiateur du gouvernement à Calais, que depuis la polémique, en effet, les tentes ne sont plus lacérées, mais .

Entrave à l'action des associations
Des arrêtés préfectoraux empêchent les associations d'agir. En , la municipalité tente de bloquer l'utilisation de douches publiques installées par le Secours catholique ; le mois suivant, Natacha Bouchart prend des arrêtés interdisant les attroupements et visant explicitement les distributions de repas dans une zone en périphérie de ville où elles ont lieu quotidiennement, avec l'objectif explicite d'éviter la formation . Dans les deux cas, le tribunal administratif s'oppose à la municipalité, mais l'État prend le relais par l'action de la Police nationale.

En , des associations calaisiennes de soutien aux migrants se plaignent des distributions alimentaires empêchées: . Gérard Collomb conseille alors à ces associations d.

Le , Emmanuel Macron accuse ces associations de saboter sa politique migratoire: lorsqu'elles , et . Il définit ainsi un  qui consiste en une distributions de nourriture uniquement par des associations mandatées, le rétablissement d'accès aux douches et à l'eau et la possibilité de mises à l'abri d'urgence. Le dispositif est jugé  par la CNCDH.

Dans sa première visite à Calais en , Gérald Darmanin ignore les associations. En septembre, le Conseil d'État refuse de suspendre l'arrêté préfectoral interdisant aux associations la distribution de nourriture dans le centre de Calais, estimant que . Mais ces arrêtés interdisant les distributions gratuites de repas et d'eau, pris en octobre 2020 et prolongés depuis, sont annulés en octobre 2022 par le tribunal administratif de Lille, qui juge que  et que ces arrêtés n'avaient pour seul effet que .

Entrave à l'information
La collecte d'images et d'information est difficile. Pendant l'automne 2020, les bénévoles de Human Rights Observers ont écopé de seize contraventions. L'un d'eux témoigne : .

Fin 2020 deux journalistes déposent une requête en référé-liberté auprès du tribunal administratif, qui est rejetée. Ils demandaient d'enjoindre aux préfectures de les  pour documenter les évacuations des migrants près de Calais. À cinq reprises, les 29 et , on leur avait refusé l'accès aux sites démantelés à Grande-Synthe, Calais et Coquelles. Le conseil d'État valide lui aussi l'éloignement des journalistes lors des évacuations. Le Syndicat national des journalistes saisit la Défenseure des droits pour dénoncer une entrave à la liberté d'informer.

Avis du Défenseur des droits et de la CNCDH
Entre 2012 et 2018, le Défenseur des droits publie douze rapports critiquant sévèrement les dérives de l'action administrative et policière à Calais et dans la région. En 2017 et 2018, Jacques Toubon dénonce la  des migrants ; il s'inquiète des méthodes policières mises en œuvre , et regrette que .

Les démantèlements ne sont pas associés à une politique de relogement, selon les associations et selon la délégation de la Commission nationale consultative des droits de l'homme (CNCDH) en déplacement à Calais et à Grande-Synthe en  : . La CNCDH . La CNCDH recommande plutôt . Les démantèlements répétés des camps contribuent à invisibiliser les migrants, qui se cachent des autorités : . Le jour même de la publication de ce rapport, un millier de migrants sont évacués du camp de Grande-Synthe.

Condamnations de l'État
En septembre 2021, un CRS est condamné pour avoir agressé un bénévole à Calais en marge d'une évacuation de migrants, et pour avoir falsifié son procès-verbal.

Le préfet du Pas-de-Calais est condamné pour voie de fait par la cour d'appel de Douai, après l'évacuation d'un camp de migrants à Calais le 29 septembre 2020. Il était assigné par onze exilés et huit associations, dont le Secours catholique et l'Auberge des migrants. La décision de justice rappelle que la préfecture ne peut pas évacuer des campements en prétextant un flagrant délit d'occupation illicite du terrain d'autrui quand un camp existe depuis plus de 48 heures.

Documents

Bibliographie

Références

Articles connexes

 Loi du 10 septembre 2018 pour une immigration maîtrisée, un droit d'asile effectif et une intégration réussie, Projet de loi française sur l'immigration en 2022
 Expulsion des migrants de la place de la République
 Jungle de Calais
 Utopia 56
 Naufrage du 24 novembre 2021 dans la Manche

Camp de réfugiés
Crise migratoire en Europe
Immigration en France
Calais
Politique_menée_par_le_gouvernement_Castex

Zéro point de fixation


التآزُر هو مصطلح يستخدم للإشارة إلى حصول تأثير أكبر عند تعاضد عاملين مختلفين قياساً بتأثير كل عامل منهم على حدة، ويتميز هذا التأثير بكونه أكبر من حاصل مجموع العاملين إذا ما أخذ كل منهم على حدة، ولشرح هذه العلاقة يمكن كتاب المعادلة بالشكل التالي.
س=2
ص=3
ع= س وص معاً = 7
أي أنها أكبر من حاصل جمع قيمة كل من س+ص على حدة
والبالتالي فالتآزر لعاملين يعطي تأثيراً أكبر من حاصل جمع تأثيري العاملين إذا ما أخذا كلاً على حدة

مراجع

مفاهيم علم الأحياء التطوري
إدارة
اقتصاد إنتاجي
كلانية
مصطلحات

تآزر


Puduhepa, MÖ 13. yüzyılda yaşamış Hitit hükümdarı III. Hattuşili'nin karısı ve Hitit İmparatorluğu'nun kraliçesi (tavananna)'dir. Hakkında az şey bilinmekle beraber, kendisinden ilk defa bir tablette, Hattuşili'nin evliliği hakkında yaptığı 'kendini savunma konuşması (Apologie)'nda söz edilir.

Babası Bentip-šar, Lawanzantiya (Elbistan)'lı bir rahipti. Bentip-šar Kizzuvatna'da, Lawazantiya'nın IŠTAR/Saušga Tanrıçası'nın rahibiydi. Rahibi olduğu Lawazantiya'nın IŠTAR/Saušga Tanrıçası, III. Hattuşili'nin en sevdiği tanrıça olan Samuha'nın IŠTAR/Saušga Tanrıçası'yla bağlantılıydı. Teorik olarak aynı tanrıçaydı; ama pratikte tam olarak aynı sayılmıyordu. Bunun sebebi Hititlerde her şehrin kendine özgü tanrılarının bulunması gibi IŠTAR/Saušga Tanrıçası durumunda olduğu gibi, aynı tanrının şehrine göre farklı versiyonlarının da bulunmasıydı. Fakat yine de bu tanrılar arası bağlantı III. Hattuşili'nin Puduhepa'nın rahip babasıyla ilişkiye geçmesini ve böylece de tapınakta bir rahibe olan Puduhepa'yla tanışmasını sağladı.

Puduhepa ve babasının adları Hurriceydi. Puduhepa kendini Hurri Tanrıçası Hepat'ın hizmetkarı olarak görüyor; ama aynı zamanda kendisini Arinna'nın Güneş Tanrıçası'nın sevdiği' diye adlandırıyordu. Bu bağlamda, Puduhepa'nın gençliğinde Hepat'ın hizmetinde bulunduğu fikri tarihçilerce benimsenmiştir. Ne zaman ki tavananna unvanını almıştır, o andan itibaren Arinna'nın Güneş Tanrıçası'nın memnuniyetini kazanmak için Hepat'ın ve onun tanrısallıklarını eşit tutmuştur; çünkü Arinna'nın Güneş Tanrıçası artık Puduhepa için en önemli tanrıçadır. Bu tanrısal eşitlikle sanki her zaman Hepat'ın hizmetinde bulunduğu gibi Arinna'nın da hizmetinde olduğunu göstermek istemiştir. Bu tip bir kimliğe Puduhepa'nın ne kadar dahil edilebileceği veya başka bir değerlendirme olasılığı hakkında kesin bir karara varılamamaktadır..

Kral eşiyle Puduhepa'nın birbirlerine gerçek bir sevgi ve empatiyle bağlı olduğu ve beraber çok iyi geçindikleri söylenebilirdi. Her ne kadar Puduhepa da diğer tavanannalar gibi sarayın işleri ve çocukların yetiştirilmesiyle ilgili olsa da, Hitit kraliçeleri arasında politik hayata en çok katılım gösterenlerden biri olmuştur. Puduhepa'nın o dönemki birçok devlet başkanı ve devlet adamıyla olan resmi yazışmaları bulunan mektuplardan açığa çıkarılmıştır. Mısır firavunu II. Ramses Puduhepa'yı kız kardeşi, III. Hattuşili'yi de erkek kardeşi olarak adlandırmıştır. Ayrıca geleneksel olarak diğer tavanannalarda olduğu gibi Puduhepa'nın kraliçeliği döneminde birçok kraliyet hediyesi veya mührü kralın adını taşıdığı gibi Puduhepa'nın adını da taşımaktaydı.

Puduhepa, III. Hattuşili'den sonra oğlu IV. Tuthaliya'nın krallık süresi içinde de tavananna; 'ana kraliçe' unvanıyla yönetimde bulunmuştur; çünkü Hitit hukukuna göre kazanılmış bir hak olan tavanannalık kral eşin ölümüyle bile kaybedilmemekte, tavanannanın ölümüne kadar devam etmekteydi.

Puduhepa'ya ait mühür, Gözlükule Höyüğü'nde bulunmuş ve bugün Adana Müzesi'nde sergilenmektedir.

Kaynakça
 14 Mart 2007 tarihli 'Puduhepa' adlı Almanca Wikipedia sayfası

Doğum tarihi bilinmeyenler
Ölüm tarihi bilinmeyenler
MÖ 13. yüzyıl kadınları
MÖ 13. yüzyılda din
Hitit kraliçeleri
Kizzuvatna

Puduhepa


Gyldendals Børnebogspris er en litteraturpris der blev stiftet af forlaget Gyldendal i 2006. Prisen uddeles til en person hvert år som har "ydet en særlig indsats for børnelitteraturen". Prisen lyder på 100.000 kr.

Prismodtagere

Kilder

Kulturpriser
Børnebogspris
Børnebøger

Gyldendals Børnebogspris


Abominations of Desolation es el primer demo/estudio de la banda de death metal, Morbid Angel. Fue grabado en 1986 pero fue publicado en 1991 por el sello erache records y producida por David vincent, quien después de su lanzamiento se une a ellos junto con Pete Sandoval para comenzar a componer material de "altars of madness" https://web.archive.org/web/20120311121834/http://www.morbidangel.com/abominations.html

Lista de canciones

Créditos
 Trey Azagthoth - Guitarra, teclados
 Richard Brunelle - Guitarra
 John Ortega - Bajo
 Mike Browning - Voz, batería

Referencias

Álbumes de Morbid Angel
Álbumes de 1991
Álbumes de death metal

Abominations of Desolation


Constant Chevillon né le  à Annoire dans le Jura et mort assassiné par la Milice française le  à Lyon est un franc-maçon français, grand-maitre du Rite de Memphis-Misraïm. Il dirige également plusieurs sociétés occultistes.

Biographie

Constant Chevillon est grand maitre de l'Ordre martiniste et de celui de Memphis-Misraïm. Il est membre du  et patriarche de l'Église gnostique.

Avec Jean Bricaud, mort le 21 février 1934, Constant Chevillon fut l'un des successeurs de Teder (Henri-Charles Détré) à la tête du Rite Égyptien en France. Ce dernier avait lui-même pris la suite de Gérard Encausse alias Papus.

Le , il est consacré évêque de l'Église gnostique par Louis-Marie François Giraud (1876-1950), créateur de l'Église catholique apostolique et gallicane.

Il est assassiné par la Milice française le  et son corps retrouvé le bord d'une route à Saint-Fons.

Hommages
Une rue porte son nom dans sa ville natale, Annoire.

Publications

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Robert Ambelain

Liens externes

Personnalité de la franc-maçonnerie française
Occultiste
Naissance en octobre 1880
Naissance dans le département du Jura
Décès en mars 1944
Décès à Saint-Fons
Décès à 63 ans
Mort assassiné par la Milice française

Constant Chevillon


Johann Gottlieb Fichte (19 Mayıs 1762, Rammenau - 27 Ocak 1814, Berlin), ünlü Alman düşünürü. Felsefedeki en önemli kavrayışı, temel çıkış noktası kendi özgürlük anlayışıdır.

Fichte'ye göre, irade ya da ben, temel gerçeklik olup özgürdür, kendi kendisini belirleyen faaliyettir. Ben ya da irade dışında her şey ölü ve pasif bir varoluşu gösterir; yalnızca böyle bir faaliyet, kendi kendisini belirleyen tinsel bir faaliyet, gerçektir. İradenin kendisi, yaşam ve akıl, bilgi ve eylem ilkesidir, her türlü ilerleme ve uygarlığın harekete geçirici gücüdür; bilginin dayandığı temel, kuramsal düşüncenin birleştirici ilkesidir. Şu halde, felsefede yapılacak ilk iş, böyle bir faaliyetin niteliğine, hem kuramsal ve hem de pratik aklın koşullarına, ilke ve ön kabullerine ilişkin olarak ayrıntılı bir açıklama sunmaktır.

Bir dokumacının oğlu olan Fichte, yeteneği olduğunu fark eden bir zenginin himayesinde yüksek öğrenimini gerçekleştirebilmiştir. Fichte, Kant'a büyük hayranlık duymuş, onu görmeye gitmiş ve "Versuch einer Kritik aller Offenbarung" (Bütün Tanrısal İlhamların bir Eleştirisi) adlı eserini sunmuştur.

Onun felsefe konumu Kant, Friedrich Schelling, Hegel gibi isimlerin yanı sıra Alman felsefesinin temel taşları arasında yer alır. Alman idealizminin hem temellendiricisi hem de temsilcisi durumundadır. Kant sonrası Alman felsefesinin önde gelen isimlerinden biri olmuştur.

Eserleri
Bütün Vahiyleri Eleştirme Denemesi (Versuch einer Kritik aller Offenbarung) 1792
Avrupa Prenslerinin Şimdiye Kadar Yasaklamış Oldukları Düşünce Özgürlüğünün Geri İstenmesi, 1793
Fransız Devrimi Üzerine Kamunun Yargısını Düzeltmeye Dair Katkı ( Beitrag zur Berichtigung der Urteile des Publikums über die französische Revaluion), 1793
Bilgini Belirleyen Nitelikler Üstüne Dersler (Einege Vorlesungen über die Bestimmung des Gelehrten), 1794
Bütün Bilim Öğretisinin Temelleri (Grundlage der gesamten Wissenschaftslehre), 1794-1795
Bilim Öğretisinin İlkeleri Açısından Doğal Hukukun Temelleri (Grundlage des Natturrechts und Prinzipien der Wissenschaftslehre), 1796-1797
Bilim Öğretisinin İlkeleri Açısından Ahlak Öğretisi Sistemi (Das System der Sittenlehre Nach dem Prinzipien der Wissenschaftslehre), 1798
Kapalı Ticaret Devleti (Der Geshlossene Handelstaat), 1800
İnsanı Belirleyen Nitelikler (Die Bestimmung der Menschen), 1800
Çağımızın Temel Karakteristikleri (Die Grundzüge des gegenwaertigen Zeitalters), 1806
Bilginliğin Doğası ve Kendini Açığa Vuruşu Üzerine ( Uber des Wesen des Gelebrten, und seine erscheinungen im Gebiete der Freibeit), 1806
Kutsal Bir Yaşam İçin Kılavuz (Die Anweisung zum seligen Leben, oder auch die Religionslebre), 1806
Alman Ulusuna Sesleniş (Reden an die Deuthschen Nation), 1807-1808
Bilincin Olguları (Das System der Rechtslehre), 1813

Ayrıca bakınız
 Alman felsefesi
 İdealizm

Kaynakça

1762 doğumlular
1814 yılında ölenler
18. yüzyılda Almanlar
18. yüzyıl filozofları
18. yüzyılda Hristiyanlar
Alman filozoflar
Alman milliyetçiler
Tifüsten ölenler

Johann Gottlieb Fichte


An Microchloa caffra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Microchloa caffra in nahilalakip ha genus nga Microchloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Microchloa

Microchloa caffra


Rukometni klub Ekonomist (RK Ekonomist; Ekonomist; Ekonomist Seget; Ekonomist Trogir) je bio ženski rukometni klub iz Trogira, Splitsko-dalmatinska županija.

O klubu
Klub je osnovan početkom 1960.-ih pri Ekonomskoj školi "Frane Šore - Čelik" u Segetu Donjem, te u njoj igraju učenice te škole te potom i šjkole iz Trogira. Klub u drugoj polovini 1960.-ih igra u Splitskoj podsaveznoj ligi (odnosno Splitskoj zoni), te su uz "Trogir", "Split" i "Nadu" iz Splita vodeće ekipe lige. Krajem 1960.-ih klub djelovanje nastavlja u Trogiru. 1970. postaje prvak Dalmatnske južne zone i ulazi u Hrvatsku ligu u kojoj u sezoni 1970./71. osvaja drugo mjesto i nakon kvalifikacija ulazi u Prvu saveznu ligu, gdje već nastupa ŽRK "Trogir", Igraju samo jednu sezonu - 1971./72.  i potom ispadaju u Drugu saveznu ligu. Klub sljedećih godina doživljava rezultatski pad te se s vremenom gasi.

Uspjesi
 Prva savezna liga
 sudionici: 1971./72.

 Druga savezna liga Jugoslavije
 doprvakinje: 1972./73. (Zapad)

 Hrvatska liga
 doprvakinje: 1970./71.

Pregled po sezonama

Poznate igračice
 Biserka Višnjić

Poznati treneri

Unutrašnje poveznice
 Trogir
 Seget Donji
 ŽRK Trogir
 ŽRK Trogir 58

Vanjske poveznice
 tragurium.blogspot.com, SPORT U GRADU
 ss-ilucica-trogir.skole.hr, Srednja škola "Ivana Lucića" Trogir, Povijest

Izvori
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091)
 Goran Stojanac: Splitske ruke pune baluna : 60 godina rukometnog kluba "Split" , Split, 2008.,
 poslovna.hr, RUKOMETNI KLUB EKONOMIST
 hr-rukomet.hr, KUDA PLOVI RUKOMETNA LAĐA U DALMACIJI, objavljeno 3. travnja 2015., pristupljeno 14. listopada 2018.
 slobodnadalmacija.hr, Povratak otpisanih: male Trogiranke se vide u eliti za četiri-pet godina, objavljeno 5. travnja 2017., pristupljeno 14. listopada 2018.

Ekonomist
Ekonomist
Ekonomist

RK Ekonomist Trogir


Prăjitorul de pâine este un film românesc din 2015 regizat de Cristian Pop. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Vasile Onica, Dragoș Olaru.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2015 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015

Prăjitorul de pâine


Max Bożyk (* 3. Mai 1899 in Łódź; † 5. April 1970 in New York City) war ein polnischer Schauspieler jüdischer Herkunft.

Leben
Bozyk begann seine Schauspielerkarriere im jüdischen Theater in Polen. Am Theater lernte er auch seine Frau Reizl Bozyk kennen. Bozyk spielte in einigen polnischen Filmen mit. 1939 emigrierte er mit Frau und Tochter erst nach Argentinien und 1941 nach New York City, wo beide über dreißig Jahre an jüdischen Theatern spielten.

1970 kollabierte Bozyk nach einem Auftritt in der New York Town Hall und starb. Er ist neben seiner Frau Reizl auf dem Mount Hebron Cemetery in Flushing, Queens beerdigt.

Filmografie
 1936: Yidl mitn Fidl
 1937: Frejliche kabconim
 1937: Kties Chaf
 1937: Der Purimszpiler
 1937: Der Dybbuk
 1938: A briwele der mamen
 1938: Mamele
 1950: Catskill Honeymoon
 1950: God, Man and Devil

Weblinks

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Pole
Geboren 1899
Gestorben 1970
Mann

Max Bozyk


أحمد أبو الفتح عبد الرحمن الخميسي أديب مصري ولد في 28 يناير 1948 في في حي المنيرة، القاهرة، ونشأ في أسرة متوسطة محبة للثقافة في حي السيدة زينب، وكانت والدته تعمل معلمة، ووالده الشاعر الفنان عبد الرحمن الخميسي. بدأت قصصه القصيرة في الظهور مبكرا، فنشر أول قصة له في مجلة صباح الخير بعنوان «رجل صغير»، ولم يكن يتجاوز الرابعة عشرة، ثم في مجلة «القصة» التي كان يشرف عليها ثروت أباظة في أبريل 1965، ثم مجلة «الكاتب» 67 وفيها قدم يوسف إدريس إلي القراء قصته «استرجاع الأحلام». عمل صحفيا في مجلة الإذاعة والتلفزيون المصرية بدءا من مارس 1964 حتى يونيه 1967 وهو تلميذ في مدرسة المبتديان الثانوية. صدرت له أول مجموعة قصصية عام 1967 عن دار الكاتب العربي بعنوان «الأحلام، الطيور الكرنفال» بالاشتراك مع زميلين هما أحمد هاشم الشريف ومحمود مؤنس. انتقل بعد ذلك للعمل مترجما من الإنجليزية إلي العربية في مجلة لوتس التي كان يصدرها المكتب الدائم للكتاب الأفريقيين والآسيويين - من 13 سبتمبر 1967 حتى 28 ديسمبر 1970 مع الأديب يوسف السباعي والروائي إدوار خراط.

كان في تلك الفترة طالبا بجامعة عين شمس كلية الفلسفة. كتب حوار فيلم «عائلات محترمة» (أحمد مظهر وزيزى البدراوي) عام 1968، ثم حوار لفيلم «زهرة البنفسج»، (عادل إمام وزبيدة ثروت) عام 1972، والفيلمان من إخراج والده. كتب العديد من الأغاني.

اعتقل في مطلع عام 1968 في المظاهرات الطلابية التي قامت تأييدا لمظاهرات عمال حلوان، احتجاجأعلى الأحكام القضائية المتهاونة التي صدرت ضد من اعتبرهم النظام «مسئولين عن النكسة عام 1967»، وظل في المعتقل حتى منتصف عام 1971. بعد خروجه سافر لمواصلة دراسته في الاتحاد السوفيتي، بكلية الأدب واللغة. هناك حصل على دبلوم في اللغة والأدب الروسي من جامعة موسكو عام 1979، ثم دكتوراه في فلسفة الأدب جامعة موسكو عام 1992. خلال فترة دراسته وإقامته في موسكو عمل مراسلا لإذاعة (أبوظبي) ما بين 1989 – حتى يناير 1998، ومراسلا لمجلة «اليسار» المصرية، وجريدة «الأهالي» القاهرية، ثم مراسلا لجريدة الاتحاد الإماراتية ما بين 1991 حتى يناير 1998. عين صحفيا بجريدة الأهالي المصرية في نوفمبر 1995. عضو نقابة الصحفيين واتحاد كتاب مصر. يساهم بانتظام بمقالات ودراسات في الصحافة والمجلات المصرية والعربية.

جوائز
كرمه اتحاد الأدباء العرب لدوره في ترجمة الأدب الروسي إلى اللغة العربية.
كرمه اتحاد الكتاب الروس، ومجلة ديوان العرب.
حاز جائزة «نبيل طعمة» السورية عن مسرحيته «الجبل» عام 2011
 جائزة ساويرس عن مجموعته القصصية «كناري» كأفضل مجموعة بين كبار الأدباء لعام 2011، وعن مجموعته «أنا وأنت» 2017.

الأعمال

أعماله القصصية
 «الأحلام، الطيور، الكرنفال» مجموعة قصصية ـ الهيئة المصرية ـ 1967 مجموعة بالاشتراك مع أحمد هاشم الشريف ومحمود مؤنس
 «قطعة ليل» مجموعة قصصية ـ دار ميريت بالقاهرة ـ يوليو 2004ـ وصدرت منه طبعة ثانية عن كتب خان.
 «كناري» مجموعة قصصية مؤلفة ـ كتاب اليوم أخبار اليوم ـ ديسمبر 2010 ـ حازت على جائزة ساويرس فرع كبار الكتاب كأفضل مجموعة قصصية لعام 2011
 «رأس الديك الأحمر» ـ مجموعة قصصية مؤلفة ـ كتب خان ـ القاهرة ـ ديسمبر ـ 2012
 «الأجيال الثلاثة» مجموعة قصصية آنا أحمد الخميسى ـ أحمد الخميسي ـ عبد الرحمن الخميسي ـ دار كيان ـ القاهرة ـ يناير 2015.
 مجموعة قصصية «أنا وأنت» دار كيان القاهرة 2015 فازت بجائزة ساويرس كأفضل مجموعة قصصية بين كبار الأدباء في2017
 مجموعة قصصية «ليل بلا قمر»  هيئة الكتاب المصرية ديسمبر 2017.

الترجمة
 «معجم المصطلحات الأدبية» ترجمة عن الروسية عام 1984
 «المسألة اليهودية» للأديب العالمي دوستويفسكي ـ مجلة أدب ونقد ـ العدد رقم 69 ـ مايو 1991، وأعادت مجلة «زرقاء اليمامة» عام 1996 نشر نفس الترجمة، ثم تضمنها كتابه «أوراق روسية».
 «كان بكاؤك في الحلم مريرا» قصص مترجمة عن الروسية ـ دار المستقبل ـ 1985 .
 «قصص وقصائد للأطفال» ترجمة ـ اتحاد الكتاب العرب دمشق عام 1998 .
 «نجيب محفوظ في مرايا الاستشراق» ترجمة وإعداد ـ دار الثقافة ـ 1989 ـ وصدرت منه طبعة ثانية عن المجلس الأعلى للثقافة.
 «أسرار المباحثات العراقية السوفيتية في أزمة الخليج» ـ تقديم وترجمةـ 1991 ـ مكتبة مدبولي.
 «نساء الكرملين» ـ مكتبة مدبولي ـ  1997 .
 «رائحة الخبز» ـ قصص مترجمة ـ هيئة قصور الثقافة ـ  1999.
 «لقاء عابر» قصص روسية مترجمة ـ كتاب اليوم الأخبارـ فبراير2014

الأعمال المسرحية
1ـ «الجبل» مسرحية ـ هيئة قصور الثقافة ـ 2011ـ فازت بجائزة نبيل طعمة السورية عام 2011.

سينمائية
 حوار فيلم «عائلات محترمة» عام 1968
 حوار فيلم «زهرة البنفسج» 1972.

دراسات
 «موسكو تعرف الدموع» دراسات ـ كتاب الأهالي ـ القاهرة 1991 .
 «الصعود إلى الجبال الشيشانية» ـ كتاب الاتحاد ـ دولة الإمارات 1995
 «الباب المغلق بين الأقباط والمسلمين» ـ دار الهلالي القاهرة ـ 2008
 «عيون التحرير في الأدب والسياسة» ـ 2011 ـ دار كيان ـ القاهرة
 «أوراق روسية» ـ مقالات ـ كتاب اليوم الأخبار ـ مايو 2013

نماذج من أعماله
 حيرة-قصة قصيرة

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة عين شمس
صحفيون مصريون
كتاب مصريون في القرن 20
كتاب مصريون في القرن 21
كتاب وكاتبات مصريون
مواليد 1367 هـ
مواليد 1948
مترجمون مصريون في القرن 20
مترجمون مصريون في القرن 21
مترجمون من الروسية إلى العربية

أحمد الخميسي


Die Slowakische Badmintonmeisterschaft 2002 war die zehnte Auflage der Titelkämpfe im Badminton in der Slowakei.

Medaillengewinner

Weblinks
Meisterschaftsstatistik beim nationalen Verband

2002
Badminton 2002

Slowakische Badmintonmeisterschaft 2002


An Epipactis olympica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Robatsch. An Epipactis olympica in nahilalakip ha genus nga Epipactis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Greece. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epipactis

Epipactis olympica


Lost in Reverie treći je studijski album norveškog avangardnog metal sastava Peccatum. Album su 19. travnja 2004. godine objavile diskografske kuće Mnemosyne Productions i The End Records.

Popis pjesama

Recenzije
Eduardo Rivadavia, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica te je izjavio: "Ako se itko pitao zašto je posljednji Emperorov album zvučao pomalo tanko na idejama i inspiraciji (a to su se bogme pitali svi!), Peccatum je razlog zašto. Zapravo, čak i dok su ikone norveškog black metala nadopunjavale svoje legendarne karijere ne tako legendarnim albumima, glavni je skladatelj i tekstopisac Ihsahn već bio zaokupiran svojim vremenski zahtjevnim obiteljskim sekundarnim glazbenim projektom čiji su članovi bili njegova supruga Ihriel (poznata po svojem radu u Star of Ashu) te šogor Lord PZ. U stvari, trio je već bio snimio dva studijska albuma i EP u vrijeme Emperorovog raspada te je, unatoč tome što je PZ već napustio skupinu, Peccatumov treći album, Lost in Reverie iz 2004. godine, bio prvi uradak koji je uživao potpunu Ihsahnovu pozornost -- što se i vidjelo. Uistinu ambiciozan poduhvat u vodama post-metal eksperimentiranja, Lost in Reverie gura granice avangarde do mjesta koja se niti Peccatum niti Emperor nisu još usudili istražiti, istovremeno slamajući i ponovno pišući sva pravila kako se prohtije ovim stvarateljima. Doista, neki bi mogli pomisliti kako uvodni parnjak pjesama "Desolate Ever After" i "In the Bodiless Heart" sadrži više dobrih ideja od oba posljednja Emperorova albuma jer prelazi iz slatkih ambijentalnih dionica u moć industrial metala u tren oka. Posljedične zvukovne avanture, kao što su "Parasite My Heart" i "Stillness", slično su strukturirane (ili takoreći nestrukturirane), uz prorijeđene, gotovo nečujne prijelaze koji se neočekivano prepuštaju širokopojasnoj orkestraciji, dok Ihsahn i Ihriel (on vrišteći poput opsjednutog demona, a ona poput jezovite Kate Bush na shizofreničnoj "Black Star") kontinuirano izmjenjuju vokalne dionice. Doduše, zavijajući vokali ovog dua nekad mogu biti previše (na pomalo trip hop "Veils of Blue" čovjek se pita žele li biti previše dramatični ili jednostavno falšaju), ali se Ihriel u svakom slučaju iskupljuje na zapanjujućoj konačnoj skladbi vođenoj klavirom i gudačkim glazbalima, "The Banks of This River Is Night". Dok ovo evokativno djelo zatvara album, polako postaje očito da, uz sav svoj često donkihotovski romanticizam, smjelost Lost in Reveriea u konačnici pobjeđuje svake povremene greškice -- hrabro i preporučeno djelo".

Osoblje

Peccatum
Ihsahn – vokali, gitara, bas-gitara, klavijature, programiranje, produkcija, inženjer zvuka
Ihriel – vokali, klavijature, elektronika, programiranje, produkcija, inženjer zvuka
Ostalo osoblje
Tom Kvålsvoll – mastering

Dodatni glazbenici
PZ – dodatni vokali (na pjesmama 3 i 5)
Knut Aalefjaer – bubnjevi, udaraljke
Einar Solberg – dodatni vokali (na pjesmama 3 i 5)

Izvori

Albumi iz 2004.
Albumi sastava Peccatum

Lost in Reverie


Yedi Yıl Savaşı ya da Yedi Yıl Harbi, Avrupa'nın güçlü devletleri arasında, 1756-1763 yılları arası yaşanmış bir dizi askeri çatışmadır. Savaşın nedeni Büyük Britanya ve Fransa için aralarındaki sömürge yarışı; Avusturya ve Prusya içinse Orta Avrupa hegemonyasıdır. Yedi Yıl Savaşı, küresel çapta gerçekleşen ilk savaştır.

Savaşın nedenleri
Avusturya, Avusturya Veraset Savaşı'nda (1740-1748) elinden çıkan Silezya bölgesini geri alabilmek için ittifak arayışı içindeydi. Fransa, Saksonya, İsveç ve Rusya ile bir ittifak oluşturmuştu. Prusya ise Büyük Britanya ile ittifaka gitmişti.

Esasen gerek Avusturya Veraset Savaşı, gerekse de Yedi Yıl Savaşı, aynı stratejik hedeflere yönelik savaşlardır ve tek bir savaşlar dizisi olarak kabul edilir. Bir yanda, Büyük Britanya ve Fransa arasında denizaşırı sömürgelerin ve dünya denizlerindeki üstünlüğün kontrolüdür. Diğer yandan da Orta Avrupa'da Avusturya ile Prusya arasında, bir güçler dengesi arayışı olarak kabul edilmektedir.

Stratejiler
Fransa, 18. yüzyıl boyunca kolonilerine yetersiz miktarda destek asker göndermişti. Büyük Britanya'nın donanmasını aşamayacağını bildiğinden, eninde sonunda kolonilerini kaybedeceğini düşünmekteydi. Bu yüzden asıl askerî harekâtlarını Kıta Avrupası üzerinden yapmaktaydı. Burada başarılı olursa, barış antlaşmalar yapılırken kolonilerini koruyabilecekti. Plan Kıta Avrupası'nda başarılı olmasına karşın, Fransız kolonilerinin kaybına engel olamamıştır.

Büyük Britanya ise Fransa'nın tam tersi bir politika izliyordu. Kıta Avrupası'nda büyük askerî harekâtlardan kaçınmaktaydı. Abluka taktiği uygulayarak, destek gönderilerin orduları engelliyordu. Kara savaşlarından kaçındığından, Kıta Avupası'nda kara orduları güçlü bir ülkeyle müttefik olmak zorunda kalıyordu. Bu yüzden, Yedi Yıl Savaşı'nda Prusya'yla müttefik olmuştu.

Avusturya ve Rusya, bulundukları bölgede yeni bir gücün çıkmasını istemediğinden, Prusya'ya karşı müttefik olmuşlardı.

Savaşın gelişimi

Avrupa'daki gelişmeler

Karşısındaki bu güçlü ittifakı, ilk saldırıyı kendisi yaparak parçalamayı amaçlayan Prusya Kralı II. Friedrich, 1756 yılında Saksonya'nın merkezi Dresden'e saldırarak kenti almıştır.

Bir dizi küçük çaplı çatışmadan da başarılı çıkan II. Friedrich, 6 Mayıs 1757 tarihinde Prag Muharebesi'nde Avusturya'yı yenilgiye uğratmıştır. Ancak ertesi sene yenilerek Bohemya'dan çekilmek zorunda kalmıştır.

Ardından İsveç ve Rusya, Doğu Prusya'ya saldırmışlardır. Ruslar burada Prusya orduları karşısında belirgin bir başarı kazanmışlardır. Fransa ise batıdan Silezya'ya saldırdı. II. Friedrich bu saldırıyı karşılamış ve güçlü Fransız ordusunu bozguna uğratmıştır. 5 Aralık 1757 tarihinde ise Avusturya birlikleri karşısında parlak bir zafer kazanmıştır.

21 Haziran 1758 tarihinde Büyük Britanya ordusu Fransız ordusunu bozguna uğrattı. Ardından II. Friedrich, Doğu Prusya'yı Rus ordusunun işgalinden kurtardı. Ancak 12 Ağustos 1759 tarihinde Avusturya-Rusya birleşik ordusuna yenildi. Bu yenilgi Prusya'nın zaten sınırlı olan askeri olanaklarını da tüketmiş oldu. II. Friedrich artık taarruz edecek askeri güce sahip değildi. Hatta savunmada bile İngiltere'nin mali desteğine güvenmekteydi.

Aralık 1762'de Çariçe I. Elizaveta'nın ölümü ve yerine Prusya'ya düşmanca tutumlar beslemeyen III. Petro'nun tahta geçmesi II. Friedrich'i Rusya ile bir barış anlaşması yapmaya itmişti. Ardından III. Petro'nun arabuluculuğuyla İsveç'le barış imzalandı (Sankt Petersburg ve Hamburg Antlaşmaları).

Rusya ve İsveç'in çekilmesiyle zayıflayan Fransız-Avusturya ittifakı, barış istemek zorunda kalmıştır. 10 Şubat 1763 tarihinde Fransa ile Büyük Britanya arasında imzalanan Paris Antlaşması'yla, Kuzey Amerika ve Hindistan'daki Fransız sömürgeleri Büyük Britanya'ya geçmiştir. Prusya ile Avusturya arasındaki bu savaşlara Fransa ve İngiltere'nin katılması esasen, aralarında yüzyılı geçkin zamandır süregelen sömürgecilik ve deniz üstünlüğü için olan politik mücadelelerdir.

15 Şubat 1763 tarihinde Avusturya ile Prusya arasında imzalanan Hubertusburg Anlaşması'yla da Silezya Prusya'ya bırakılmıştır.

Kolonilerdeki gelişmeler

Kolonilerdeki savaş, İngilizler ile Fransızlar-İspanyol ittifakı arasında gerçekleşti. Kuzey Amerika'da, Ohio Nehri çevresinde yapılan çarpışmalarda, çoğunlukta Fransızlar üstün geldi. Kanada'da ise İngilizler üstün geldi. Güney Amerika'da, İspanyolların kısa süreli kazanımları oldu. Hindistan'da, Fransızlar buradaki sömürgelerinin tamamını kaybetti. Afrika'da da Hindistan'dakine benzer bir durum vardı.

Sonuçları
Yedi Yıl Savaşı'nın sonucundaki Paris Antlaşmasıyla, Büyük Britanya dünya çapında deniz üstünlüğünü ve sömürgeciliğini pekiştirmiştir. Böylece hem ekonomik bakımdan, hem de politik bakımdan Fransa güç kaybetti. Bu da Büyük Britanya denizlerdeki ve denizaşırı sömürgecilik yarışındaki üstünlüğünü sağlamlaştırılması anlamına gelmekteydi. Bu durum, Fransız Devrimi'ne zemin hazırlamıştır.

Hubertusburg Anlaşması'yla da artık Prusya, Avrupa'nın askeri ve politik anlamda güçlü devletlerinden biri haline geldi. Ayrıca Prusya, Avusturya karşısına daha etkin bir biçimde Almanya toprakları üzerinde politik bir güç olarak ortaya çıkmış bulunmaktadır. Bu durum, Almanya'nın birleşmesi süreci için son derece elverişli bir zemin hazırlamıştır.

Öte yandan İngiltere'nin Yedi Yıl Savaşı'nın yol açtığı ek mali yükleri, Amerika Kıtası'ndaki kolonilerinde ek ve arttırılan vergilerle karşılamaya çalıştı. Bu vergilendirme politikası Amerika Kıtası'ndaki İngiliz kolonilerinin birleşerek isyan edip, bir bağımsızlık savaşını başlatmalarına yol açmıştır (Amerikan Bağımsızlık Savaşı). Bu savaşla, Amerika Kıtası'ndaki Kolonileşme dönemi de son bulmuştur.

Fransa'nın Hindistan'daki kolonilerinin Büyük Britanya'ya devretmesi, Hindistan'da Büyük Britanya hakimiyetinin başlamasına neden olmuştur.

Bu savaştan sonra, Fransız Devrim Savaşları'na kadar Avrupa'da başka büyük çaplı bir savaş yaşanmayacaktı.

Popüler kültüre etkileri
 Stanley Kubrick, 'Barry Lyndon', (1975)
 James Fenimore Cooper, The Last of Mohicans
 Assassin's Creed: Rogue

Kaynakça

1750'lerde çatışmalar
1760'larda çatışmalar

Yedi Yıl Savaşı


Henri James Nathaniel Charles Rothschild (Pariz, Francuska, 26. srpnja 1872. – Lausanne, Švicarska, 12. listopada 1947.), francuski dramski pisac, barun iz britanske loze bogate bankarske obitelji Rothschilda, koja se preselila u Francusku.

Rodio se kao starije od dvoje djece u obitelji baruna Jamesa Edouarda de Rothschilda (1844. – 1881.) i Laure Thérèse von Rothschild (1847. – 1931.). Njegov djed Nathaniel de Rothschild bio je britanski državljanin i osnivač vinarske obitelji Rothschilda u Francuskoj. Poslije očeve smrti 1881. godine, o njemu i njegovoj sestri Jeanne Sophie de Rothschild (1874. – 1929.) brinula se njihova majka.

Dana 22. svibnja 1895. godine oženio je Mathildu Sophiju Henriette von Weissweiller (1872. – 1926.), s kojom je imao troje djece:
 James-Henri de Rothschild (1896. – 1984.)
 Nadine de Rothschild (1898-1958)
 Philippe de Rothschild (1902. – 1988.)

Poslije su živjeli prilično odvojenim životima. Supruga mu je umrla 1926. godine i poslije se nije više ženio.

Godine 1929. osnovao je Theatre Pigalle u Parizu, zajedno sa sinom Philippeom. Zanimao se za umjetnost te je pisao drame. Bio je zaposlen u Sjevernoj željeznici kao direktor, a imao je i manje dužnosti u obiteljskoj banci. Za vrijeme Drugog svjetskog rata boravio je u Lisabonu.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Henri James Nathaniel Charles de Rothschild (1872-1947) - family.rothschildarchive.org

Rothschildi (Francuska)
Francuski književnici

Henri de Rothschild


ද සිම්ප්සන්ස් යනු ෆොක්ස් විකාශන සමාගම  වෙනුවෙන් මැට් ග්රෝනින්ග් විසීන් නිර්මාණය කරන ලද වැඩිහිටි කාලානුරූප ප්‍රහසන සජීවීකරණයකි. මෙය සිම්සන් පවුල මගින් නිරූපණය වන ඇමෙරිකානු මධ්‍යම පන්තියේ ජීවන රටාව පිලිබඳව උපහාසාත්මකව විස්තර කෙරෙන කතා මාලාවකි. ස්ප්‍රින්ග්ෆීල්ඩ් නම් කල්පිත නගරයක ජිවත් වන සිම්සන් පවුල, හෝමර්, මාජ්, බාර්ට්, ලීසා, සහ මැගී යන පුද්ගලයන්ගෙන් සමන්විත වේ. මෙම කතා මාලාව මගින් ඇමෙරිකානු සංස්කෘතිය, ඇමෙරිකානු සමාජය, රූපවාහිනිය සහ මානව ස්වභාවයේ බොහෝ ලක්ෂණයන් උපහාසයට ලක් කරයි.

මූලාශ්‍ර

රූපවාහිනී කතාමාලා

ද සිම්ප්සන්ස්


Le foramen ethmoïdal postérieur est une petite ouverture entre l'os ethmoïde et le bord médian de la partie orbitale de l'os frontal.

Il est situé à l'arrière du bord latéral du sillon olfactif sous une lame saillante issue de l'os sphénoïde.

Il permet le passage des vaisseaux ethmoïdaux postérieurs et du nerf ethmoïdal postérieur.

Crâne

Foramen ethmoïdal postérieur


Hans Krull (* 8. März 1916 in Berlin; † 1983) war ein deutscher Schauspieler, Hörspielsprecher und Regisseur.

Leben
Krull besuchte die Schauspielschule des Deutschen Theaters Berlin und nahm zudem privaten Schauspielunterricht bei Ausbildung bei Otto Brefin. Sein Bühnendebüt gab er 1937 als "Romeo" im Stadttheater Göttingen, wo er bis 1938 auch sein erstes Engagement erhielt. Weitere Bühnenstationen waren von 1938 bis 1940 das Stadttheater Bochum, von 1940 bis 1942 das Reichsgautheater Posen sowie von 1942 bis 1944 das Theater der Stadt Straßburg. Nach einem kurzen Gastspiel 1943 am Renaissancetheater in Berlin fand Krull 1946 zunächst eine Anstellung bei den Stuttgarter Kammerspielen und wurde schließlich 1948 zum Direktor des "Neuen Theaters" in Ost-Berlin berufen. Später spielte er im Westen der Stadt, beispielsweise am Schloßparktheater, am Hebbel-Theater sowie an der Tribüne. Krull spielte zahlreiche klassische Haupt- und Charakterrollen wie den "Franz Moor" in Schillers Räubern in Stuttgart oder den "John Worthing" in Oscar Wildes Bunbury 1955 an der Tribüne Berlin. Neben seiner Arbeit als Schauspieler und Regisseur verfasste er auch gemeinsam mit Friedrich Steig das musikalische Lustspiel Verliebtes Spiel.

Daneben übernahm Krull auch regelmäßig Rollen in Film- und Fernsehproduktionen. Bereits 1950 spielte er in Paul Verhoevens DEFA-Märchenklassiker Das kalte Herz. In der Bundesrepublik stand er mehrfach unter der Regie von Falk Harnack vor der Kamera: in den Historiendramen Anastasia, die letzte Zarentochter und Ferdinand Graf von Zeppelin – Stunde der Entscheidung, im Kriegsfilm Unruhige Nacht, im Abenteuerfilm Kampf um Kautschuk sowie im Drama Ein Frauenarzt klagt an mit Dieter Borsche. Zu seinen weiteren Filmen zählen die Grethe-Weiser-Komödie Jenny und der Herr im Frack, das Fernsehdrama Little Boy von Eberhard Itzenplitz sowie der Edgar-Wallace-Krimi Im Banne des Unheimlichen. Für vier Folgen der Reihe Krimi-Quiz – Amateure als Kriminalisten löste er Heinz Drache in der Rolle des "Kollin" ab. Krull war Hauptakteur einer der ersten Playback-Sendungen des deutschen Fernsehens. Am 9. Dezember 1953 wurde eine Inszenierung von La Traviata als Fernseh-Oper live gesendet, bei der Krull in der Hauptrolle des "Alfred Germont" die Lippen nach dem zuvor aufgenommenen Tonband-Gesang vom Tenor Hugo Sieberg. Darüber hinaus arbeitete er als Sprecher für Hörfunk und Hörspielproduktionen.

Hans und Charlotte Krull Stiftung
Hans Krull war zeitweilig mit der Sängerin und Tänzerin Charlotte Biewald (1918–1992) verheiratet. In Andenken an ihre Eltern richtete die gemeinsame Tochter Charlit Krull testamentarisch die Hans und Charlotte Krull Stiftung ein. Die gemeinnützige Stiftung des bürgerlichen Rechts mit Sitz in Berlin wurde 2009 gegründet. Sie vergibt jährlich Arbeitsstipendien von bis zu 12.000 Euro und bezuschusst ausgewählte Projekte der bildenden Kunst und der Gartenbaukunst in Berlin und Brandenburg.

Filmografie (Auswahl)
 1950: Das kalte Herz
 1956: Anastasia, die letzte Zarentochter
 1958: Unruhige Nacht
 1963: Der Fall Rohrbach
 1964: Jenny und der Herr im Frack
 1964: Ein Frauenarzt klagt an
 1964: Der Fall Jakubowski – Rekonstruktion eines Justizirrtums
 1965: Krimi-Quiz – Amateure als Kriminalisten
 1966: Rasputin
 1967: Das kleine Teehaus
 1967: Auf Sieg? Auf Platz? – Auf Liebe!
 1968: Eine halbe Stunde
 1968: Madame Caillaux
 1968: Im Banne des Unheimlichen
 1968: Van de Velde: Die vollkommene Ehe
 1970: Ferdinand Graf von Zeppelin – Stunde der Entscheidung
 1970: Erbe gesucht – Theater vorhanden
 1970: Gneisenau – Die politische Auflehnung eines Soldaten
 1975: Little Boy
 1978: Kommissariat 9: Der Zapfhahn

Theater
 1965: Félicien Marceau: Der Manager – Regie: Dieter Reible (Renaissance-Theater Berlin)

Hörspiele (Auswahl)
 1946: Die drei Tage; Regie: Alfred Vohrer, mit Gerhard Eichwein, Friedrich Schoenfelder, SDR.
 1950: Tilman Riemenschneider; Regie: Günther Schiffel, mit Anselm Alberti, Herbert Köfer, (Rundfunk der DDR).
 1950: Wie kann es sein, dass Kapitän Brown seine Wette verlor – Regie: Werner Stewe (Rundfunk der DDR)
 1953: Das Buch mit den drei goldenen Schlössern; Regie: Günter Siebert, mit Adi Lödel, Heinz Klevenow, RB.
 1954: Léocadia; nach Jean Anouilh, Regie: Frank Lothar, mit Richard Handwerk, Horst Keitel, RIAS.
 1954: Der Tor und der Tod; Regie; Günther Hadank, mit Günther Hadank, Franz Weber, SFB.
 1959: Horatio Hornblower's Abenteuer, Taten und Leiden; Regie: Erich Köhler, mit Wolfgang Wahl, Heinz Giese, SFB.
 1959: Recht gewünscht und schlecht gewünscht; Regie: Carlheinz Riepenhausen, mit Paul Günther, Käthe Jöken-König, SFB.
 1962: Vorstadtkönig; Regie: Erich Köhler, mit Katharina Wesse, Vera Kluth, SFB.
 1963: Akte M Strich 1; Regie: Günter Siebert, mit Hans Joachim Rathmmann, Jo Wegener, RB.
 1963: Auch hier Palermo; Regie: Erich Köhler, mit Martin Hirthe, Woldemar Leippi, SFB.
 1964: Treffpunkt Rosenstraße 9; Regie: Günter Siebert, mit Werner Bruhns, Herbert Steinmetz, RB.
 1964: Der Besuch; Regie: Erich Köhler, mit Gisela Mattishent, Katharina Wesse, SFB.
 1967: Verbirg dich im Baum des Lebens; Regie: Otto Kurth, mit Hans Helmut Dickow, Maria Häußler, RB.
 1967: Abels Tod; Regie: Siegfried Niemann, mit Wolfgang Kühne, Max Grothusen, SFB.
 1967: Das Goldfischglas; Regie: Siegfried Niemann, mit Ilse Kiewiet, Beate Menner, SFB.

Literatur
 Herbert A. Frenzel, Hans Joachim Moser (Hrsg.): Kürschners biographisches Theater-Handbuch. Schauspiel, Oper, Film, Rundfunk. Deutschland, Österreich, Schweiz. De Gruyter, Berlin 1956, , S. 400.

Weblinks

 Homepage der "Hans und Charlotte Krull Stiftung" mit Fotos und Biografie Krulls

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Theaterregisseur
Hörspielsprecher
Deutscher
Geboren 1916
Gestorben 1983
Mann

Hans Krull


An Aechmea contracta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Friedrich Philipp von Martius, Schult. ngan Julius Hermann Schultes, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Gilbert Baker. An Aechmea contracta in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea contracta


Le Landgraviat de Hesse-Philippstal est la ligne cadette de la maison de Hesse-Cassel.

Historique

Elle est fondée en 1685 par le troisième fils de Guillaume VI, Philippe. Son fils cadet fonde en 1721 la lignée de Hesse-Philipsthal-Barchfeld.

Le nom de la maison fait référence au château de Philippsthal, qui a été construit par Philippe  en 1685 à Kreuzberg (aujourd'hui Philippsthal) sur les vestiges du monastère bénédictin de Kreuzberg, qui appartenait auparavant à l'abbaye de Hersfeld et a été fermé en 1568. La famille était donc parfois appelée d'après le nom de lieu de l'époque Hessen-Kreuzberg ou Hessen-Kreuzburg.

En 1678, le château et le domaine de Herleshausen reviennent au landgrave Charles Ier de Hesse-Cassel en tant que fief, qui le donne d'abord à son frère Philippe en tant que fief et plus tard pour en être le propriétaire. En 1821, le château reçoit le nom d' Augustenau, du nom de l'épouse du landgrave Charles Auguste von Hohenlohe-Ingelfingen, décédée jeune.

Les landgraves de la lignée Hesse-Philippsthal se succèdent jusqu'au  siècle. Après la mort d'Ernst von Hessen-Philippsthal en 1925, son héritage revient à une branche latérale de cette lignée, Hesse-Philippsthal-Barchfeld, du nom de la ville de Barchfeld dans le domaine de Schmalkalden, qui était encore une enclave de Hesse jusqu'en 1944. Cette succursale avait été fondée en 1721 par le deuxième fils de Philippe, Guillaume. Depuis lors, les princes de Hesse-Philippsthal-Barchfeld ont leur siège au palais Augustenau à Herleshausen.

En 1880, les deux lignées ont reçu une pension de  marks de la Prusse de l'électorat de Hesse par fidéicommis. La ligne principale reçoit - en plus de leurs possessions existantes de Philippsthal et de Herleshausen - le château de Schönfeld (Cassel) et la branche de Barchfeld le château de Rotenburg. À l'exception du château d'Augustenau à Herleshausen, ces propriétés ont cependant été vendues dans la première moitié du  siècle.

Galerie

Membres
 Adolphe de Hesse-Philippsthal-Barchfeld (1743–1803), landgrave de Hesse-Philippsthal-Barchfeld
 Charlotte-Amélie de Hesse-Philippsthal (1730-1801), duchesse et régente de Saxe-Meiningen de 1763 à 1782
 Ernest de Hesse-Philippsthal (1771–1849), landgrave de Hesse-Philippsthal
 Ernst de Hesse-Philippsthal (1846–1925) (pas d'enfants, la lignée Hessen-Philippsthal s'est éteinte avec lui)
 Julienne de Hesse-Philippsthal (1761-1799), régente de Schaumburg-Lippe de 1787 à 1799
 Charles Ier de Hesse-Philippsthal (1682-1770), landgrave de Hesse-Philippsthal
 Charles II de Hesse-Philippsthal (1803–1868), landgrave de Hesse-Philippsthal
 Louis de Hesse-Philippsthal (1766–1816), landgrave de Hesse-Philippsthal
 Philippe de Hesse-Philippsthal (1655–1721), landgrave de Hesse-Philippsthal
 Guillaume de Hesse-Philippsthal (1726–1810), landgrave de Hesse-Philippsthal

Notes et références

Voir aussi
 Liste des souverains de Hesse

Bibliographie
 Eckhart G. Franz, Das Haus Hessen, Kohlhammer, Stuttgart 2005
 Philippsthal, In: Meyers Konversations-Lexikon, 4, vol. 12, Verlag des Bibliographischen Instituts, Leipzig/Vienne, 1885–1892, .
 Das Haus Hessen-Philippsthal, In: Meyers Konversations-Lexikon, 4, vol. 8, Verlag des Bibliographischen Instituts, Leipzig/Vienne, 1885–1892, .

Liens externes

Landgrave de Hesse

Landgraviat de Hesse-Philippsthal


AvaTrade je irska burzovna posrednička kompanija. Tvrtka nudi trgovanje na brojnim tržištima, uključujući valute, sirovine, burzovne indekse, dionice kojima se trguje na burzi, opcije, kriptovalute i obveznice putem svojih trgovačkih platformi i mobilne aplikacije.

Povijest
AvaTrade su osnovali kao Ava FX 2006. godine Emanuel Kronitz, Negev Nozatzky i Clal Finance Ltd.

U ožujku 2011. godine tvrtka je stekla ne-američke klijente eForex-a. U lipnju 2011. tvrtka je stekla kupce i robu kupaca izvan Europske unije od Finotec Trading UK Limited.

Godine 2013. AvaFX promijenio je ime u AvaTrade.

Operacije
AvaTrade nudi spot trgovanje uglavnom putem MetaTradera 4 (MT4) i AvaTraderovog vlasničkog softvera. U kolovozu 2013. godine AvaTrade je predstavio Bitcoin trgovanje s CFD-om na platformama AvaTrader i MT4.

Regulacija
AvaTrade regulira u EU -u Središnja banka Irske, u Australiji Australska komisija za vrijednosne papire i ulaganja, u Japanu Agencija za financijske usluge, Japansko udruženje za financijske budućnosti i Japansko udruženje robnih dobara, a na Britanskim Djevičanskim otocima Komisija za financijske usluge BVI -a. Tvrtka nudi svoje usluge trgovcima iz različitih zemalja, osim iz SAD -a, Novog Zelanda, Belgije.

Kritika
U travnju 2018. godine Uprava za potrošače i financije Saskatchewana izdala je upozorenje tvrtki zbog korištenja neregistrirane internetske platforme.

Izvori

Tvrtke
Investiranje

AvaTrade


Patrick O'Reilly Brown (* 23. September 1954 in Washington, D.C.) ist ein US-amerikanischer Biochemiker.

Leben
Brown erwarb an der University of Chicago 1976 einen Bachelor in Chemie, 1980 bei Nicholas R. Cozzarelli mit einer Arbeit über Topoisomerasen einen Ph.D. in Biochemie und 1982 einen M.D. als Abschluss des Medizinstudiums. Bis 1985 arbeitete er in der Kinderheilkunde des Children's Memorial Hospital in Chicago. Zwischen 1985 und 1988 war Brown Postdoktorand bei J. Michael Bishop und Harold E. Varmus an der University of California, San Francisco. 1987 wurde er Facharzt für Kinderheilkunde. 1988 erhielt Brown eine Professur (Assistant Professor) für Kinderheilkunde und Biochemie an der Stanford University in Stanford, Kalifornien, 1995 wurde er Associate Professor für Biochemie, seit 2000 ist er dort ordentlicher Professor.

Seit 1988 forscht Brown zusätzlich für das Howard Hughes Medical Institute. Zwischen 1994 und 1997 gehörte er zu den Herausgebern der Zeitschrift Virology, zwischen 2002 und 2007 zu denen der Proceedings of the National Academy of Sciences, einer renommierten US-amerikanischen Fachzeitschrift.

Brown ist verheiratet und hat drei Kinder.

Wirken
Brown gilt als "intellektueller Führer auf dem Gebiet der funktionellen Genomik. Insbesondere entwickelte er verlässliche und breit verfügbare DNA-Microarray-Systeme, mit denen sich Genom-weit die Genexpression messen lässt."

Gemeinsam mit Michael Eisen gründete Brown im Jahr 2000 Public Library of Science (PLoS), ein nichtkommerzielles Open-Access-Projekt für wissenschaftliche Publikationen, das der Open-Access-Idee im wissenschaftlichen Bereich erheblichen Auftrieb gab. Brown gehört zum Board of Directors des PLoS.

Thomson Reuters zählt Brown seit 2010 zu den Favoriten auf einen Nobelpreis für Chemie (Thomson Reuters Citation Laureates).

Nach einem Sabbatical kehrte Brown nicht an die Universität zurück und gründete 2011 die Firma Impossible Foods, welche Fleischersatz entwickelt.
2018 war er auf dem Weltwirtschaftsgipfel in Davos.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1998 Gabbay Award
 2000 NAS Award in Molecular Biology
 2002 Takeda Award
 2002 Mitgliedschaft in der National Academy of Sciences
 2005 Curt Stern Award der American Society of Human Genetics

Weblinks

 Pat Brown's Lab und Profil bei der Stanford University; abgerufen am 10. März 2012
 Patrick O. Brown, M.D., Ph.D. und Research Abstract beim Howard Hughes Medical Institute (hhmi.org); abgerufen am 10. März 2012

Einzelnachweise

Biochemiker
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Stanford University)
Mitglied der National Academy of Sciences
US-Amerikaner
Geboren 1954
Mann

Patrick O. Brown


Constantin Fugașin (n. 30 martie 1951, comuna Dârvari, județul Mehedinți, România - d. 22 octombrie 2022 la București) a fost un actor și jurnalist român.

Biografie
În 1974 a absolvit Institutul de Artă Teatrală și Cinematografică "I.L. Caragiale" din București, secțiunea Arta actorului de teatru și film. Până în decembrie 1989 a practicat meseria de actor. Din 1990 a practicat ziaristica și publicitatea timp de aproximativ 20 de ani, după care s-a reîntors la dragostea dintâi - teatrul.

Constantin Fugașin a fost ales pentru a interpreta rolul lui Nicolae Ceaușescu în episodul dedicat României din serialul sovietic Soldații victoriei, ce prezenta, după un scenariu scris de Petre Sălcudeanu, actul de la 23 august 1944; liderul comunist român urma să aibă un rol principal. Personajul Ceaușescu urma să apară în mai multe secvențe: o demonstrație prin fața Palatului Regal, condusă de el, o întâlnire printre gratii la Doftana între Nicolae și Elena în care cei doi se prefăceau că se sărută pentru ca "tovarășa" să-i strecoare un bilet cu indicații de la conducătorii PCR aflați în libertate, un discurs antifascist ținut în atelierul de tâmplărie din închisoare, întrerupt de un gardian ce se retrage intimidat de "privirea pătrunzătoare a tovarășului", și o cuvântare rostită în ziua intrării trupelor sovietice în București. Fugașin s-a pregătit pentru probe, rostind, fără public, un discurs atât de convingător în curtea studioului de la Buftea, încât cei care l-au auzit au crezut că vorbea însuși președintele țării. Regizorul Lucian Bratu (care urma să regizeze episodul și a fost înlocuit ulterior de Doru Năstase) l-a anunțat pe actor că Nicolae și Elena Ceaușescu vizionaseră probele susținute de patru actori, iar soția liderului comunist a spus textual: «Ăsta!», alegându-l pe Fugașin pentru rolul lui Nicolae Ceaușescu, în timp ce pentru rolul ei a ales-o pe balerina Elena Dacian.

Filmările au avut loc în toamna anului 1975, iar actorul, emoționat, a urat Armatei Sovietice "drum bun" în loc de "bun venit" spre spaima membrilor părții române. Regizorul serialului, Iuri Ozerov, a tăiat la Moscova un număr mare de secvențe, iar din cele 8-9 secvențe în care apărea Ceaușescu au rămas în varianta finală doar trei: procesul, scena cu gardianul de la Doftana și cea cu discursul de întâmpinare a trupelor sovietice. Liderul comunist român a refuzat să-l primească în audiență pe Ozerov după ce aflase că rolul "revoluționar" îi fusese drastic diminuat și că rușii își arogau meritul răsturnării regimului antonescian. Serialul a fost lansat în iunie 1977 în URSS și a circulat în toate țările socialiste, cu excepția României.

Filmografie

 Ilustrate cu flori de cîmp (1975)
 Filip cel bun (1975)
 Comedie fantastică (1975)
 Patima (1975) - băiatul cu invitațiile
 Singurătatea florilor (1976) - Fănel
 Premiera (1976) - Nichi, fiul lui Mihai și al Alexandrei Dan
 Bunicul și doi delincvenți minori (1976) - Doru
 Domnișoara Nastasia (1976) - Luca Lacrima
 Gloria nu cîntă (1976)
 Buzduganul cu trei peceți (1977) - Nicolae Pătrașcu, fiul lui Mihai Viteazul
 Războiul independenței (serial TV) - ostaș
 Soldații victoriei (serial sovietic, 1977) - Nicolae Ceaușescu
 Acțiunea Autobuzul (1978) - studentul Nelu
 Severino (coproducție româno-est-germană, 1978)
 Pe malul stîng al Dunării albastre (1983) - învățătorul
 Rămășagul (1985) - Făt Frumos
 A doua variantă (1987)
 Despre oameni și melci (2012) - Colan

Referințe

Legături externe
 Constantin Fugașin la IMDB
 Constantin Fugașin la Cinemagia

Nașteri în 1951
Nașteri pe 30 martie
Decese în 2022
Actori de film români
Actori de teatru români

Constantin Fugașin


دير عبد يشوع وهو أول دير أسس في الحيرة، وكان بناء الدير سنة 410 م في عهد النعمان بن امرؤ القيس. وكان عبد يشوع عربي من ميسان، بينما هذا القديس يدرس في الدير ذهب إلى دجلة ليأخذ الماء فلاقى هناك نسوة استحلفنه على أن يملئ جرارهن، ولما تأخر عن الرجوع قص على رئيسه ماجرى له فأمره ان يدخل تنورا، ورسم عبد يشوع على جسمه وعلى النار علامة الصليب ودخله على مشهد من أهل الدير. فانفرجت عنه النار، وكي يتخلص من الاحترام الذي استوجبته هذه المعجزة انسل ليلا إلى الفرات، وبنى ديرا فاجتمع اليه بعض المتعلمين وتلمذ أهل متوث وميسان واتصل خبره بتومرصا الجاثليق (المتوفي سنة 721 يونانية) فجعله اسقفا على دير محراق، ولكنه لم قليل حتى ذهب إلى جزيرة اليمامة في البحرين (في شرقي جزيرة العرب)، وقضى هناك حياة عزلة وعمد سكانها وبنى ديرا. ثم طرد شيطانا وأمره أن يحمل حجرا إلى بادية بني إسماعيل فانجز الشيطان هذا الأمر ورجع إلى القديس قائلا: قد حملت الحجر إلى الموضع الذي عينته لي، ووضعته الليلة على بعد ثلاثة اميال من مدينة الحيرة الواقعة على مدخل البادية، فرأى القديس حلما قرر على اثره الذهاب إلى الحيرة وبنى بها ديرا في موضع الحجر.

مصادر

أديرة وكنائس العراق

دير عبد يشوع


The desert bighorn sheep (Ovis canadensis nelsoni) is a subspecies of bighorn sheep (Ovis canadensis) that is native to the deserts of the United States' intermountain west and southwestern regions, as well as northwestern Mexico. The Bureau of Land Management considered the subspecies "sensitive" to extinction.

The trinomial of this species commemorates the American naturalist Edward William Nelson (1855–1934). The characteristics and behavior of the desert bighorn sheep generally follow those of other bighorn sheep, except for adaptation to the lack of water in the desert. They can go for extended periods of time without drinking water.

The desert bighorn sheep is the state mammal of Nevada. It is also the mascot of the Universidad Autónoma de Baja California.

Distribution
The range of the desert bighorn sheep includes habitats in the Mojave Desert, Sonoran Desert, Great Basin Desert, and Chihuahuan Desert, as well as the Colorado Plateau. Anza-Borrego Desert State Park, Joshua Tree National Park, Death Valley National Park, Kofa National Wildlife Refuge, Cabeza Prieta National Wildlife Refuge, Zion National Park, and Mojave National Preserve all offer protected habitat for them. The subspecies is considered extirpated from Oregon.

Populations of the desert bighorn sheep declined drastically with European colonization of the American Southwest beginning in the 16th century. These declines were followed by a period of population stabilization ascribed to conservation measures. As of 2004, desert bighorn sheep numbers remained extremely low, although the overall population trend had increased since 1960.

Characteristics
Desert bighorn sheep are stocky, heavy-bodied sheep, similar in size to mule deer. Weights of mature rams range from 115 to 280 pounds (52 to 127 kg), while ewes are somewhat smaller. Due to their unique concave elastic hooves, bighorn are able to climb the steep, rocky terrain of the desert mountains with speed and agility. They rely on their keen eyesight to detect potential predators, such as mountain lions, coyotes, and bobcats, and they use their climbing ability to escape.

Both sexes develop horns soon after birth, with horn growth continuing more or less throughout life. Older rams have curling horns measuring over three feet long with more than one foot of circumference at the base. The ewes' horns are much smaller and lighter and do not tend to curl. After eight years of growth, the horns of an adult ram may weigh more than 30 pounds. Annual growth rings indicate the animal's age. The rams may rub their own horns to improve their field of view. Both rams and ewes use their horns as tools to break open cactus, which they consume, and for fighting.

Desert bighorn sheep typically live for 10–20 years. The typical diet of a desert bighorn sheep is mainly grasses. When grasses are unavailable, they turn to other food sources, such as  sedges, forbs, or cacti.

Desert adaptations
The desert bighorn has become well adapted to living in the desert heat and cold and, unlike most mammals, their body temperature can safely fluctuate several degrees. During the heat of the day, they often rest in the shade of trees and caves.

Southern desert bighorn sheep are adapted to a desert mountain environment with little or no permanent water. Some may go without visiting water for weeks or months, sustaining their body moisture from food and from rainwater collected in temporary rock pools. They may have the ability to lose up to 30% of their body weight and still survive. After drinking water, they quickly recover from their dehydrated condition. Wildlife ecologists are just beginning to study the importance of this adaptive strategy, which has allowed small bands of desert bighorns to survive in areas too dry for many of their predators.

Social life

Desert bighorn sheep are social, forming herds of eight to 10 individuals; sometimes herds of 100 are observed.

Rams battle to determine the dominant animal, which then gains possession of the ewes. Facing each other, rams charge head-on from distances of  or more, crashing their massive horns together with tremendous impact, until one or the other ceases.

Desert bighorn sheep live in separate ram and ewe bands most of the year. They gather during the breeding season (usually July–October), but breeding may occur anytime in the desert due to suitable climatic conditions. Gestation lasts 150–180 days, and the lambs are usually born in late winter.

Conservation status and trends
The number of desert bighorn sheep in North America in prehistoric times is unknown, but most likely was in the tens of thousands. By the 1960s, the desert bighorn population had dwindled to 6,700-8,100. These declines were attributed to excessive hunting; competition and diseases from domestic livestock, particularly domestic sheep; usurpation of watering areas and critical range by human activities; and human-induced habitat changes.

In 1939, after intense lobbying by Frederick Russell Burnham and the Arizona Boy Scouts, President Franklin D. Roosevelt signed a proclamation to establish two desert areas in southwestern Arizona to help preserve the desert bighorn sheep: Cabeza Prieta National Wildlife Refuge and the Kofa National Wildlife Refuge.  In 1941, the San Andres National Wildlife Refuge in New Mexico was added.

Desert bighorn sheep populations have trended upward since the 1960s. The upward trend was caused by conservation measures, including habitat preservation. In 1980, desert bighorn sheep populations were estimated at 8,415-9,040. A state-by-state survey was conducted a few years later and estimated the overall US desert bighorn sheep population at 15,980. The 1993 estimate of the population is 18,965-19,040. The results of the state-by-state survey are shown to the right.

In Southwestern Utah, desert bighorns were largely extirpated by 1960, until 14 sheep were re-introduced into Zion National Park in 1978. The southeastern corner of the park is closed to all human traffic to protect their habitat. The herd has now grown to over 500 animals, to the point that they often come in contact with visitors in the eastern part of the park, and may begin spreading into surrounding agriculture areas with domesticated sheep.

In southern California, by 1998, only 280 individuals of the peninsular bighorn sheep population remained, and that population was added to the list of the United States' most imperiled species. Populations in three southern counties had suffered greatly from disease, development, and predation. As of 2008, about 800 peninsular bighorns are believed to populate the desert backcountry from the US-Mexico border to the San Jacinto Mountains, with known populations in Anza-Borrego Desert State Park. These gains, combined with Bush Administration policies, prompted the US Fish and Wildlife Service to propose a reduction in protected sheep habitat by more than 50%, from .

In southern Texas, desert bighorn sheep conservation began in 1973 with the release of seven captive-bred sheep in the Sierra Diablo Mountains. Captive-bred sheep were periodically released in this area until 1997. The Elephant Mountain Wildlife Management Area herd began with 20 sheep total in 1987. The Elephant Mountain population has increased substantially, and this population has been the source for most translocation efforts in the state so far. The Sierra Vieja population started in 1987 with 5 sheep, and from 2014 to 2015, an additional 76 sheep were released, half of them fitted with radio telemetry collars to understand their movements more. The Van Horn population came from wild-caught Nevada sheep in 1987. This population did not do so well due to predation from mountain lions. The Culberson County population was also started in 1988 from wild-caught sheep from Nevada.
The Black Gap Wildlife Management Area population translocation began in 1995 with 20 sheep. Over the next five years, 73 more sheep would be released with origins from Nevada and Elephant Mountain. Restoration efforts picked up again in 2018 with the release of 82 sheep from Elephant Mountain. Most of those sheep were fitted with radio telemetry collars to track population factors.
A very limited number of hunting permits are awarded per year in Texas, with one public land permit being donated to a conservation organization for auction purposes. Most of these funds go back to the conservation of the bighorn sheep. In 2020, three Texas Parks and Wildlife Department employees died in a helicopter accident working on desert bighorn sheep conservation.

In popular culture
In 2023 the desert bighorn was featured on a United States Postal Service Forever stamp as part of the Endangered Species set, based on a photograph from Joel Sartore's Photo Ark. The stamp was dedicated at a ceremony at the National Grasslands Visitor Center in Wall, South Dakota.

References

External links

 Desert Bighorn Council — Scientific organization for biologists working with desert bighorn sheep.
 Arizona Desert Bighorn Sheep — video about desert bighorn sheep in Arizona.
 California Department of Fish and Game: Desert Bighorn Sheep Facts

Ovis
North American desert fauna
Mammals of Mexico
Mammals of the United States
Mammals described in 1897
Flora and fauna of the San Jacinto Mountains
Subspecies
Taxa named by Clinton Hart Merriam
Symbols of Nevada

Desert bighorn sheep


Sphaeropleaceae, porodica zelenih algi u redu Sphaeropleales. Ime je dobiloa po rodu Sphaeroplea kojemu pripada 8 priznatih vrsta, od ukupno 24 u cijeloj porodici.

Rodovi
 Ankyra Fott, 6
 Atractomorpha L.Hoffman, 2
 Characiopodium G.L.Floyd & Shin Watanabe, 5
 Radiofilum Schmidle, 3
 Sphaeroplea C.Agardh, 8

Izvori

Porodice Sphaeropleales

Sphaeropleaceae


දේශපාලනය, මානුෂීය ආධාර සහ සමාජ විද්‍යාවන්හිදී, කුසගින්න යනු අඛණ්ඩ කාලයක් තුළ අත්‍යාවශ්‍ය පෝෂණ අවශ්‍යතා සපුරාලීමට ප්‍රමාණවත් ආහාර අනුභව කිරීම සඳහා සඳහා පුද්ගලයෙකු නොහැකි වීමයි.

කුසගින්න


ප්‍රතිලෝම ටැංජන හෙවත් චාප ටැංජන යනු දී ඇති ටැංජන අගයක කෝණයයි. උදාහරණ වශයෙන් ටැංජන 45හි අගය 1 බැවින් ප්‍රතිලෝම ටැංජන 1 හෙවත් චාප ටැංජන 1 හි අගය අංශක 45 වේ. පහත දැක්වෙන්නේ විශේෂ චාප ටැංජන අගයයන් කිහිපයකි. පිළිතුර ඇත්තේ අංශක වලින් බව සලකන්න.

ප්‍රතිලෝම ටැංජන 0 (චාප ටැංජන 0) = 0

ප්‍රතිලෝම ටැංජන      (චාප ටැංජන ) = 30

ප්‍රතිලෝම ටැංජන 1    (චාප ටැංජන 1 ) = 45

ප්‍රතිලෝම ටැංජන    (චාප ටැංජන ) = 60

ටැංජන 90 හි අගය අනන්තය නිසා ප්‍රතිලෝම ටැංජන අනන්තය අංශක 90 යැයි කියනු ලැබේ.

මෙය සමහර පැතුරුම්පත් සඳහා වන මෘදුකාංගවල ද පරිගණකා භාෂාව්ලද ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිතයක් වශයෙන් දක්නට ඇත.

ත්‍රිකෝණමිතිය

ප්‍රතිලෝම ටෑංජන


رومان سارتر (12 نوفمبر 1982 في ليون)  لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى لنس في مركز قلب الدفاع .

المسيرة الرياضية مع الأندية
بدأ سارتر مسيرته الرياضية في نادي ليون موسم 2003-2004 حيث شارك في مباراة واحدة في بطولة دوري أبطال أوروبا وكانت أمام نادي ريال سوسيداد الإسباني في 25 فبراير 2005 . أما ضمن بطولة دوري الدرجة الأولى فقد شارك في 4 مباريات حيث كانت أولى المباريات ضمن المرحلة الثامنة في مواجهة نادي لنس حيث حل مكان السويسري باتريك مولر وانتهت المباراة بفوز نادي ليون 4-0 . في الموسم التالي انتقل إلى نادي الدرجة الثانية لافال بعقد إعارة لمدة موسم واحد . سنحت له فرصة المشاركة أساسيا حيث شارك في 32 مباراة وتم اختياره أفضل لاعب من قبل مشجعي النادي الذي احتل المركز الرابع عشر . بعد انتهاء فترة الإعارة وافق سارتر على الانتقال إلى نادي سيدان في يونيو 2005 . ساهم سارتر في احتلال نادي سيدان المركز الثاني في بطولة دوري الدرجة الثانية ولكن في الموسم التالي عانى النادي من عدة صعوبات مما جعله يعود سريعا إلى الدرجة الثانية . في الموسم الثالث فشل نادي سيدان في العودة إلى الدرجة الأولى وذلك باحتلاله المركز الرابع . مع نهاية الموسم قرر سارتر عدم تجديد العقد وبالتالي الموافقة على الانضمام إلى نادي لنس في صفقة انتقال حر مجاني . كون سارتر مع إريك تشيل قلبي دفاع متميزين وساهما في احتلال نادي لنس المركز الأول في بطولة دوري الدرجة الأولى وبالتالي الصعود إلى الدرجة الأولى .

المسيرة الرياضية مع المنتخبات
انضم سارتر إلى صفوف منتخب فرنسا للناشئين تحت 15 سنة وتحت 17 سنة ولكنه فشل في مواصلة اللعب دوليا مع منتخبات الشباب تحت 21 سنة والكبار .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو تورز
لاعبو سيدان
لاعبو شاتورو
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو لافال
لاعبو لنس
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو نيم
مواليد 1982
مواليد في ليون

رومان سارتر


ඇෆ්ගනිස්තානයෙහි  ඇෆ්ගන් නිදහස් දිනය සැමරෙනුයේ අගෝස්තු 19 දිනදී වන අතර එහිදී 1919 එංගලන්ත-ඇෆ්ගන් ගිවිසුම සිහි කෙරෙයි.  ඇෆ්ගනිස්තානය කිසිවිටෙක බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙහි කොටසක්ව නොපැවතුනද, මෙම ගිවිසුම මගින් බ්‍රිතාන්‍යය වෙතින් පූර්ණ නිදහස පිරිනැමිණි. බ්‍රිතාන්‍යයෝ ඇෆ්ගනිස්තානය සමග යුද්ධ තුනක් සටන් කළහ.

ආශ්‍රිත

නිදහස් දිනයන්

ඇෆ්ගන් නිදහස් දිනය


«Love on Top» es una canción interpretada por la cantante estadounidense Beyoncé, e incluida en su cuarto álbum de estudio, 4. La inspiración de la cantante para escribir y componer «Love on Top» fue Etta James. La canción fue escrita por Beyoncé, Shea Taylor y Terius Nash mientras que fue producida por Beyoncé y Shea Taylor. La canción fue interpretada por la cantante en los premios VMA de 2011, donde al final de la canción anunció que estaba embarazada. Todo inspirado en la obra de la banda estadounidense, New Edition , el video musical de "Love on Top" muestra Knowles junto con cinco bailarines, realizando coreografías en un estudio ático en Nueva York con vistas al río Hudson hacia Nueva Jersey .

Desarrollo y composición

«Love On Top» fue la octava canción en ser elegida para el álbum 4. Sobre la inspiración para crear «Love On Top», Beyoncé dijo:
Beyoncé.
«Love on Top» es una canción upTempo R&B considerada como versión nueva de la vieja escuela. También tiene elementos de música soul y la música pop y funk de la década de los ochenta.De acuerdo con la nota publicada en Music Notes.com por Emi music, «Love on Top» está escrita en la clave de Do mayor con un metrónomo de 94 latidos por minuto. El rango vocal de Beyoncé en la canción se extiende desde la nota baja de A ♭ 3 de la nota alta de C 6.«Love on Top» se establece tanto como «una canción de amor dulce y una expresión del poder femenino», como dice Georgette Cline de AOL Music. Genevieve Koski de The AV Club y Amidon David de PopMatters señaló que "Love on Top" tiene "letras de canciones maduras", junto a Beyoncé, quien suena vocalmente vertiginosa y agresiva mientras que retrataba el mensaje". Líricamente, la canción se encuentra Knowles como la protagonista femenina que expresa la felicidad que siente por tener a su interés amoroso en su vida.

Recepción

Crítica
Además de ser considerada como una de las canciones más desafiantes para una vocalista femenina, "Love on Top" fue aclamado por los críticos de música que han apreciado el intento de Knowles por recrear el ambiente de la década de los años 80 y compararon la canción a varios artistas de la época, entre ellos Stevie Wonder y Whitney Houston. Rica Juzwiak de The Village Voice felicitó a la canción como " más fácil bailar el boogie ambiente".Genevieve Koski de The AV Club visto "Love on Top" como una excepción en el álbum, calificándolo de "un gusano de primera escucha con su brisa, retro-soul estilo ". [ 16 ] Mateo Horton de la BBC bromeó sobre el clímax de la canción, diciendo que el álbum 4 "fue nombrado después de los cuatro principales cambios en el estribillo final, tambaleándose de 'Love on Top' la memoria RAM del punto de origen ". Greg Kot de El Chicago Tribune elogió la canción para poner un "rebote" en el paso de Knowles. Del mismo modo, Matthew Perpetua de la revista Rolling Stone nombró "Love on Top" una explosión como Knowles crea una versión moderna de la vieja escuela de Whitney Houston .Hamish MacBain de NME a favor de la canción up-tempo de estilo, diciendo que era muy necesario después de la "balada heavy" primera mitad del álbum. Al declarar que "Love on Top" es una reminiscencia de 1980, R & B, Erika Ramírez, de Billboard revista felicitó a la canción como "canción de amor Halcyon, ideal para ser transportado a". Spence D. de IGN comentó Knowles "disposición alegre" y los "cuernos temerario" recordará a los oyentes de "muy bueno" a mediados de 1980 R & B puede ser. Aunque incluye la canción como un "debe oír", del álbum, Andy Gill, de The Independent llamado "Love on Top" como " una nota al pie pequeño genio innovador de Stevie Wonder ".

Comercial
Previo a ser lanzada como sencillo, «Love on top» ingresó al ranking coreano Gaon Chart, donde alcanzó la posición 3 y se mantuvo allí por tres semanas consecutivas, gracias a que en esas semanas registró 89,942;52,462 y 42,261; respectivamente. Permaneció 5 semanas en el top 10.
Después de la actuación en los VMA 2011, la canción alcanzó la posición 5 en ITunes Estados Unidos.  En la semana que terminó el 10 de septiembre de 2011, la canción debutó en la posición 135 del ranking de Billboard Digital songs, y posteriormente, la hizo debutar en la posición 22 del ranking Bubbling Under Hot 100 (nº 122 del Hot 100). La semana siguiente, la canción saltó desde la posición 135 hasta la posición 10 en el Digital songs, por lo que la canción debutó en la posición 20 del Billboard Hot 100, siendo esa su mejor posición.
En Australia, la canción alcanzó la posición 20, donde fue certificada de platino por sus altas ventas.

Video musical
El video presenta a Beyoncé en un ático con un respaldo de bailarines detrás de ella. Al principio, cuando empieza a sonar la canción,ella está vestida de forma informal, con una malla negra y una gorra,empieza a cantar y a bailar, en la segunda estrofa, la ropa de Beyoncé cambia a una formal,la cual es un vestido negro de gala, en el puente de la canción Beyoncé aparece con una chaqueta dorada y un pantalón negro. Al final del video, se la escucha a ella gritar corte, Beyoncé se va y los bailarines se felicitan entre sí.

Rankings musicales

Semanales

Certificaciones

Créditos
 Beyoncé: Vocalista, productora, escritora
 Shea Taylor: productor, escritor, saxofón
 Alex Asher: trombón
 Nikki Gallepsi: tambores
 John Hanes: ingeniería y mezcla
 Cole Kamen-Green: trompeta
 Terius "The-Dream" Nash: compositor
 Pat Thrall: guitarra
 Jordania "DJ giratoria" Young: Grabadora

Historial de lanzamiento

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Beyoncé

Canciones de 2011
Sencillos de 2011
Sencillos de Beyoncé
Canciones en inglés
Vídeos musicales certificados por VEVO
Sencillos número uno en Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs

Love On Top


MidtlivsVisen er det tredje studiealbum fra den danske sanger og sangskriver Søren Huss, der blev udgivet den 17. november 2017. Om albummet har Søren Huss udtalt: "Jeg er meget glad og stolt og mener helt oprigtigt ikke, at jeg har lydt så godt før på plade som nu. Sammen med Producerne Mahler og Bir, aka Christoffer Møller og Lars Skærbæk, har jeg forsøgt at ramme den intimitet i udtrykket og musikken, som jeg har oplevet de sidste fem år, når jeg har været alene på scenen rundt om i landet. Jeg tænker om pladen, at det er en søndagsplade. Til dagen derpå. Dagen efter ungdommen. En plade fra, til og om et voksent menneske".

Søren Huss' forrige to album Troen & Ingen (2010) og Oppefra & Ned (2012) centrerede om kærestens død i 2007, og for Søren Huss var det vigtigt at MidtlivsVisen ikke også handlede om "død, tab, sorg, savn og længsel". Albummets titel betyder ifølge Søren Huss, at han med kærestens død oplevede sit livs identitetskrise, og midtlivskrisen føles derfor anderledes.

Coveret til albummet forestiller Søren Huss kun iført et par dannebrogsfarvede boksershorts. Ifølge Søren Huss handler billedet om at "løsrive mig fra den Søren Huss, man har mødt på de to første soloplader", ligesom den er et opgør med skønhedsidealer: "Den mandlige krop er pludselig udsat for den kritik, som har været rettet mod kvindekroppen i årtier. Jeg har sjovt nok aldrig været så komfortabel i min krop, som jeg er nu".

Spor

Kilder

Søren Huss-album
Album fra 2017

MidtlivsVisen


1941 este un film american din 1979 regizat de Steven Spielberg. Scenariul este scris de  Robert Zemeckis și Bob Gale. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dan Aykroyd, Ned Beatty, John Belushi, John Candy, Christopher Lee, Toshiro Mifune și Robert Stack.

Este distribuit de Universal Pictures în America de Nord și de Columbia Pictures în toată lumea.

Prezentare

Povestea filmului are loc pe coastele Californiei, în zona Los Angelesului după atacul de la Pearl Harbor din decembrie 1941. Panica e pe cale să cuprindă locuitorii care se așteaptă la o invazie.

Distribuție

Producție
Filmul este dedicat supervizorului de scenarii de la Universal Studios, Charlsie Bryant.

Primire

Note

Bibliografie
 Bonham, Joseph and Joe Kay, eds.Bombs Awaayyy!!! The Official 1941 Magazine. New York: Starlog Press, 1979.
 Bonham, Joseph and Joe Kay, eds. 1941: The Poster Book. New York: Starlog Press, 1979.
 Ciment, Michel, Gilbert Adair and Robert Bononno. "Interview: Jack Nicholson." Kubrick: The Definitive Edition. New York: Faber & Faber, Inc., 2003. .
 Clarke, James. Steven Spielberg. London: Pocket Essentials, 2004. .
 Culhane, John. Special Effects in the Movies: How They Do it. New York: Ballantine Books, 1981. .
 Crawley, Tony. The Steven Spielberg Story. New York: William Morrow, 1983. .
 Dolan, Edward F. Jr. Hollywood Goes to War. London: Bison Books, 1985. .
 Erickson, Glenn and Mary Ellen Trainor. The Making of 1941. New York: Ballantine Books, 1980. .
 Freer, Ian. The Complete Spielberg. New York: Virgin Books, 2001. .
 Heard, Christopher. Mickey Rourke: High and Low. Medford, New Jersey: Plexus Publishing, 2006. .
 McBride, Joseph. Steven Spielberg: A Biography. Jackson, Mississippi: University Press of Mississippi, 2011. .
 1941, the making of (DVD Commentary). 1999.
 Sinyard, Neil. The Films of Steven Spielberg. London: Bison Books, 1986. .
 "Steven Spielberg: The Collectors Edition". Empire Magazine, 2004.

Legături externe

Vezi și
Listă de filme despre cel de-al Doilea Război Mondial

Filme din 1979
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Steven Spielberg
Filme de comedie din anii 1970
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme Universal Pictures
Filme Columbia Pictures
Scenarii de John Milius
Filme despre Atacul de la Pearl Harbor

1941 (film)


Dortmund Teknik Üniversitesi, Almanya'nın Dortmund kentinde bulunan yaklaşık 20.000 öğrenciye ve 3.000 çalışana sahip bir teknik üniversite. 2006 yılında Uluslararası Robot Futbol Turnuvasına ev sahipliği yapmıştır.

.de alan adı uzantılı Almanya'ya ait web siteleri kayıt işlemlerini buradan yaptırmaktadır. Dünyadaki .de uzantılı ilk web sitesi http://www.uni-dortmund.de  'dir.

Üniversite güney ve kuzey olarak iki kampüsten oluşmaktadır. Kampüsler arası ulaşım H-Bahn denilen havaray (monorail) araçları ile sağlanmaktadır.

Dış bağlantılar
 Deutschstudent

Kuzey Ren-Vestfalya'daki üniversiteler
Üniversite
1960'larda Almanya'da kurulan oluşumlar
1968'de kurulan üniversiteler

Dortmund Teknik Üniversitesi


Liberias fodboldlandshold repræsenterer Liberia i fodboldturneringer og kontrolleres af Liberias fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Afrika

Liberias fodboldlandshold


A Pousada de Sagres, igualmente conhecida como Pousada de São Vicente ou Pousada do Infante, e originalmente como Estalagem do Infante, é uma unidade hoteleira na localidade de Sagres, no concelho de Vila do Bispo, na região do Algarve, em Portugal. Desenhada pelo arquitecto Jorge Segurado, foi oficialmente inaugurada em 1960.

Descrição
A pousada situa-se no promontório da Baleeira, junto à povação de Sagres, e nas imediações do promontório com o mesmo nome, numa zona de grande significado para a história nacional, devido à sua ligação ao Infante D. Henrique e aos Descobrimentos Portugueses. Por este motivo, a construção da pousada foi considerada de especial importância para o regime ditatorial do Estado Novo, pelo que o arquitecto escolhido foi Jorge Segurado, que já tinha uma larga experiência nos edifícios estatais, em vez de o entregar à geração mais recente. Jorge Segurado procurou seguir as linhas estéticas impostas pelo governo, com claras influências historicistas, devido à simbologia da área em que se encontra, nas imediações de Sagres. Desta forma, o complexo da pousada pode ser considerado como um exemplo tardio do chamado Português Suave, de influência regionalista e neo-tradicionalista, que estava em voga na região em meados do século XX. Desta forma, aliaram-se as novas tendências construtivas, baseadas no betão, com a arquitectura regional algarvia, que surge principalmente na decoração e no formato utilizado em várias partes do edifício. Isto é mais visível na multiplicidade de chaminés algarvias, nas grandes arcarias nos lados virados para o oceano, com arestas chanfradas nos arcos, e contrafortes de alvenaria a marcar os cunhais, apenas com funções decorativas. As paredes são lisas e totalmente caiadas, e foi instalado um pequeno embasamento em pedra, de forma a adequar os edifícios ao promontório em que se encontram. Destacam-se igualmente as cantarias de forma singela nos vãos e escadarias, e as portadas exteriores, em madeira.

Os interiores originais da pousada demonstravam um afastamento em relação às tendências primitivas para este tipo de edifícios em território nacional, com a introdução de novos conceitos de estar, como uma sala de leitura, e um moderno bar. O complexo original contava com quinze quartos, todos com lavabos privativos. No interior destacava-se o mobiliário inspirado nos estilos tradicionais portugueses, incluindo as escrivaninhas de época. Na altura da sua inuauguração, a pousada contava com duas salas de jantar, uma apenas para hóspedes e outra para excursionistas, uma biblioteca e uma sala de leitura. Em termos de elementos decorativos, encontravam-se as tapeçarias de Beiriz, com motivos alusivos aos Descobrimentos, e os embrechados de Tavira. Dispunha igualmente de seis quartos de duas camas para os motoristas, e oito garagens isoladas. Tanto os interiores como os exteriores foram organizados de forma a que as partes destinadas aos hóspedes fossem mais privilegiadas do ponto de vista da exposição solar e das vistas sobre a paisagem, principalmente o promontório de Sagres. Os edifícios que constituem a pousada apresentam uma planta de forma poligonal, consistindo em três corpos contínuos de orientação ligeiramente diferente, que foram originalmente articulados com base num corredor, que servia de espinha dorsal, e ao mesmo tempo como linha de separação entre duas áreas distintas, a primera composta pelos alojamentos dos hóspedes e as salas de estar, e a segunda pelas áreas de serviço. As duas zonas também estabelecem formas diferentes de interagir com o espaço envolvente, sendo a primeira mais fechada e pontuada pelas entradas do edifício, enquanto que a segunda é muito mais aberta, formando uma ampla galeria ao longo da fachada, e dando acesso a um grande terraço. No piso superior esta área é constituída por uma varanda de forma contínua, complementado e expandido a área dos quartos. Quanto às áreas dos serviços, estas possuíam originalmente entradas próprias, e estavam distribuídas ao longo dos três corpos, sendo compostas por cozinhas com ligação à cave, onde se encontrava a garrafeira, dormitórios para os empregados no primeiro andar, um átrio, e uma residência para o gestor, que contava com três quartos, uma sala e um lavabo. Fora dos corpos principais da pousada encontrava-se a garagem, num volume próprio, que segue as mesmas linhas gerais do edificio, com extensa arcaria ao longo das fachadas.

História
A primeira referência à instalação de uma pousada em Sagres surgiu num despacho de 1953, emitido no âmbito de um plano para a construção de novas pousadas. Naquele documento, o presidente do concelho declarou que não havia necessidade de prestar uma especial atenção ao Algarve, uma vez que existia uma possibilidade que fosse construído um estabelecimento daquele tipo na região, embora a título particular. Porém, o empreendimento referido nunca chegou a avançar. Em 1957, existem registos sobre a continuação dos estudos para a instalação de uma pousada em Sagres. Em 1958 um despacho ordenou a construção deste edifício, no âmbito das comemorações centenárias do Infante D. Henrique, tendo o correspondente anteprojecto sido apresentado em 15 de Maio, e em 23 de Agosto foi assinado o contrato entre a Direcção-Geral dos Edifícios e Monumentos Nacionais e o arquitecto Jorge de Almeida Segurado, para executar o projecto para a pousada. Em 28 de Outubro desse ano foi feita a avaliação dos terrenos onde iria ser construído o complexo, e um despacho ministerial de 11 de Dezembro nomeou o engenheiro António Mateus Wencelau para a elaboração do projecto correspondente aos esgotos e abastecimento de água. O concurso realizou-se em 26 de Maio de 1959, tendo a obra sido adjudicava à empresa Lourenço, Simões & Reis, Ld.ª, no valor de 5:200.000$00, com o prazo de execução de 365 dias, mas os trabalhos não se iniciaram no período previsto, tendo arrancado apenas em 24 de Setembro.

O imóvel foi originalmente construído pela divisão estatal da Direcção Geral dos Edifícios e Monumentos Nacionais, em três fases distintas. Foi instalado como parte da segunda fase de construção das pousadas por parte daquele organismo, tendo sido considerada como o principal elemento num conjunto das pousadas conhecido como Série Beira-Mar, onde se procuraram aproveitar de forma turística vários pontos na linha costeira nacional. Além de Sagres, no programa Beira-Mar também foi planeada a instalação de pousadas na Ria de Aveiro, no Sítio da Nazaré e no Portinho da Arrábida, embora as unidades da Arrábida e da Nazaré tenham sido posteriormente canceladas. A sua construção também esteve integrada no programa de celebrações do V Centenário da morte do Infante D. Henrique, uma vez que Sagres tem um papel muito importante na história portuguesa, devido à ligação aos Descobrimentos Portugueses e à lendária escola naval. A pousada foi inaugurada em 15 de Janeiro de 1961, numa cerimónia que contou com a presença dos Ministros da Presidência e das Obras Públicas, e de José Caeiro da Mata, presidente da Comissão Executiva das Comissões Henriquinas, os presidentes das Câmaras Municipais de Lagos e de Vila do Bispo, entre outras altas autoridades a nível regional e nacional. Além da pousada, neste dia também foram inauguradas outras infra-estruturas em Sagres, incluindo o auditório e o posto de turismo. A exploração do empreendimento ficou a cargo de Aníbal Pereiro, que já tinha estado à frente dos hotéis do Facho, na Foz do Arelho, e da Urgeiriça.

Foi posteriormente integrada na rede das Pousadas de Portugal. Um despacho de Fevereiro de 1960 mudou a denominação do estabelecimento, de Pousada de São Vicente para Pousada do Infante, tendo nesse ano sido igualmente instalado um painel cerâmico pelo artista Jorge Barradas. Em 14 de Janeiro de 1961 foi emitido o auto de recepção provisória, correspondente à construção da Pousada e dos seus espaços verdes, e em 4 de Maio foi autorizado um projecto para a montagem de um posto de combustíveis nas imediações. O edifício principal da pousada foi concluído em 29 de Setembro, e em 11 de Novembro foi publicado o despacho que entregou o complexo ao Ministério das Finanças e sua cessão a título precário ao Secretariado Nacional da Informação, Cultura Popular e Turismo. O auto de recepção definitiva para a obra da pousada só foi emitido em 24 de Maio de 1963. Em 22 de Maio de 1965, a Pousada alojou um grupo de visitantes americanos da associação Power Squadron, que organizaram uma cerimónia de homenagem ao Infante D. Henrique na Fortaleza de Sagres. Em 1977 iniciaram-se os estudos para a expansão e remodelação da Pousada, que foram igualmente feitos por Jorge Segurado, e com o apoio de José Maria Segurado. As obras foram concluídas em 1980, levando ao prolongamento do edifício para poente em cerca de 27 m, tendo-se mantido a mesma aparência da estrutura original. Com esta ampliação, o complexo ganhou mais 21 quartos. Mais tarde o complexo foi novamente expandido, de forma a acrescentar mais uma ala para quartos.

Ver também
Lista de património edificado na Vila do Bispo
Fortaleza de Belixe
Fortaleza de Sagres
Forte da Baleeira
Fortaleza de São Vicente

Bibliografia

Ligações externas

Hotéis de Portugal
Arquitetura de Portugal do século XX
Fundações em Portugal em 1960

Pousada de Sagres


Luis María de Borbón, duque de Rambouillet (2 de enero de 1746 – 13 de noviembre de 1749) fue un príncipe francés e hijo mayor del duque de Penthièvre. Fue conocido como el Duque de Rambouillet.

Biografía

Nació en el Palacio de Versalles en los apartamentos de su madre en Versalles, actual recámara de Madame Adelaida. Luis ostentó el título de Duque de Rambouillet desde su nacimiento, título otorgado a su abuelo, el conde de Tolosa, en 1711, por Luis XIV.

Como miembro de una rama legitimada de la Casa de Borbón, la casa de Casa de Borbón-Penthièvre, fue clasificado como un Príncipe de la Sangre, con derecho al estilo de Alteza Serenísima.

El padre de Luis, Luis Juan María de Borbón, era el mayor terrateniente de Francia y poseía una de las mayores fortunas de Europa, dado que Luis Juan María había heredado la fortuna del duque de Maine, su tío paterno. A pesar de esto, Luis María no vivió para disfrutar la fortuna de su padre, Luis María murió en el Palacio de Versalles a los tres años. Fue enterrado en la capilla del Castillo de Rambouillet, y después trasladado por su hermana, Luisa María Adelaida de Borbón, esposa del futuro Felipe Igualdad, a la Capilla Real de Dreux.

Títulos y estilos

 2 de enero de 1746 – 13 de noviembre de 1749: Su Alteza Serenísima el duque de Rambouillet.

Nobles de Francia del siglo XVIII
Príncipes descendientes de príncipes legitimados de Francia
Luis Maria

Luis María de Borbón


Laura Roxana Rus () este o fotbalistă română.

Carieră
Ea a jucat pentru Pandurii Târgu Jiu în România, Liga I,  în liga daneză ,  din Limassol, Cipru, în  în 2010 și 2011, WK League (primul eșalon feminin al fotbalului din Coreea de Sud), în primă ligă italiană, la , nou-promovată în Serie A, la Hellas Verona,, la RSC Anderlecht, Belgia și la Fortuna Becicherecu Mic.

În 2011, a dat probe la clubul  din liga engleză . Cu formația din Limassol ea a participat la Liga Campionilor și a câștigat în sezonul 2012-2013 titlul de cea mai bună marcatoare, marcând 11 goluri.

Rus este membră a Echipei Naționale a României. Ea s-a născut în Bocșa și a studiat la Universitatea din Reșița, unde a jucat pentru echipa universitară de handbal.

Palmares
 Cupa României: 2007
 Campionatul Ciprului: 2010, 2011, 2012, 2013
 Campionatul Danemarcei: 2014
 Cupa Danemarcei: 2014
 Campionatul Belgiei: 2020
 Cupa Belgiei: 2020

Note

Legături externe
 LAURA RUS: UN NOUĂ DE ZECE la fotbalfemininromania.ro

Nașteri în 1987
Fotbaliste române
Români expatriați în Spania
Sportivi români în viață
Oameni din Bocșa
Români expatriați în Cipru
Români expatriați în Danemarca
Români expatriați în Italia
Atacanți

Laura Rus