Anders Engelbrecht Storgaard (født 28. januar 1994 i Perth, Australien) er en lokalpolitiker på Frederiksberg for Det Konservative Folkeparti, radiovært og tidligere landsformand for Konservativ Ungdom i perioden 2018-2020.

Politisk karriere
Anders var 11 år gammel da han i 2005 meldte sig ind i Konservativ Ungdom på grund af den konservative politiker Connie Hedegaards klimapolitik. I de efterfølgende år var han lokalforeningsformand, international sekretær og I 2018 blev Anders Storgaard valgt som landsformand for Konservativ Ungdom.

Landsformand for Konservativ Ungdom
Anders Storgaard markedede sig i sin tid som landsformand som en socialkonservativ med særligt fokus på klima- og miljødagsordenen. Han agiterede blandt andet for, at Danmark skulle droppe 8. udbudsrunde i Nordsøen og øge CO2-afgifterne og som det første borgerlige parti støtte 70-reduktionsmålet for CO2 i 2030. I februar 2020 annoncerede Anders Storgaard sin intention om at træde tilbage som Landsformand efter to år på posten. På grund af corona-epidemien blev Anders dog siddende som landsformand til august 2020, hvor Magnus von Dreiager blev valgt som Konservativ Ungdoms nye landsformand.

Rolle i Hong-Kong parlamentsmedlemmet Ted Hui's flugt
I januar 2020 var Anders Storgaard medstifter af foreningen Dansk-Kina Kritisk Selskab sammen med den radikale politiker, Thomas Rohden. Under en konference i Landstingssalen mellem danske ungdomspolitikere og demokratiaktivister fra Hong-Kong i februar 2020 mødte Anders Storgaard parlamentsmedlemmet Ted Hui fra Det Demokratiske Parti i Hong-Kong. I august 2020 blev Ted Hui fængslet og anklaget for at have deltaget i optøjer mod Hong-Kongs bystyre.

Ted Hui kontaktede Anders Storgaard i september 2020 og bad ham om hjælp til at arrangere møder for ham i Danmark med henblik på, at Ted Hui kunne få sit pas tilbage som var konfiskeret af myndighederne i Hong Kong. Sammen med Thomas Rohde og de to folketingsmedlemmer Katarina Ammitzbøll og Uffe Elbæk planlagde han en række møder i Danmark, hvis formål var at få Ted Hui ud af landet.

Den 1.december 2020 landede Ted Hui i Danmark med det officielle ærinde at deltage i møder om klimapolitik med danske folketingspolitikere og NGO'er. Ted Hui annoncerede sin intention om at gå i eksil d. 3. december 2020, hvorefter han tog til Storbritannien for at genforenes med sin familie. De danske politikeres rolle i Ted Huis flugt blev skarpt fordømt af Kina, der beskyldte dem for at skade Danmarks ry og opfordrede den danske regering til at hjælpe med at retsforfølge danskerne, hvilket den danske regering nægtede. Ved den efterfølgende debat i Folketinget vedtog Danmark en tekst, der kritiserede Kinas ageren i Hong-Kong, hvilket udløste protester fra Kinas ambassade i Danmark.

D. 6. marts 2021 kunne Jyllands-Posten berette, at Anders Storgaard, Thomas Rohden, Uffe Elbæk og Katarina Ammitzbøll var blevet advaret om at rejse udenfor Danmark af PET på grund af deres rolle i Ted Huis flugt og, at de fremover skulle koordinere deres rejser med PET af henhold til deres sikkerhed..

Kommunalpolitik
I april 2021 annoncerede Anders Storgaard sit kandidatur til kommunalbestyrelsen på Frederiksberg. Han blev valgt hertil d. 16. november 2021 med 683 stemmer. Han blev valgt på de Konservatives 7. mandat.

Opvækst og uddannelse
Anders Storgaard er født i Perth, Australien af danske forældre, bosat på Frederiksberg og opvokset  i bydelen Risskov i Aarhus. Til daglig læser Anders Storgaard på kandidaten i statskundskab på Københavns Universitet og har en bachelor i statskundskab fra Aarhus Universitet .

Noter og referencer

Formænd for Konservativ Ungdom

Anders Storgaard


අමරපුර ශ්‍රී සද්ධමිමවංස නිකාය, අමරපුර මහා සංඝ සභාවට අයත් නිකායකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 අමරපුර මහා සංඝ සභාව

බුදු දහම
අමරපුර මහා සංඝ සභාව

අමරපුර ශ්‍රී සද්ධමිමවංස නිකාය


El sitio de Malta fue un asedio y bloqueo de dos años de la guarnición francesa en La Valeta, la ciudad más grande y principal puerto de la isla mediterránea de Malta, ocurrido entre 1798 y 1800. La Valeta había sido capturada por una fuerza expedicionaria francesa durante la campaña del Mediterráneo de 1798 y guarnicionada con 3000 hombres comandados por Claude-Henri Belgrand de Vaubois. Cuando la Flota Francesa del Mediterráneo fue destruida en la batalla del Nilo el 1 de agosto de 1798, la Royal Navy fue capaz de iniciar un bloqueo a Malta, apoyada por un alzamiento de la población nativa en contra del dominio francés. Forzada a retirarse a La Valeta, la guarnición francesa sufrió una gran escasez de alimentos, agravada por la eficacia del bloqueo británico. Aunque les llegaron pequeñas cantidades de suministros a principios de 1799, los franceses no consiguieron más alimentos, algo que tuvo efectos desastrosos en la salud, moral y capacidad de combate de las tropas galas.

En febrero del año 1800, un convoy enviado desde Tolón bajo mando del contraalmirante Jean-Baptiste Perrée buscó reabastecer a la guarnición. La escuadra de bloqueo, comandada por el almirante Horatio Nelson interceptó el convoy y en la subsiguiente batalla Perrée resultó muerto y su nave capitana, la Généreux, fue capturada. Al siguiente mes, el navío de línea francés Guillaume Tell zarpó de La Valeta con destino a Tolón cargado de soldados, pero fue interceptado y, en una dura batalla librada el 31 de marzo, fue forzado a rendirse ante una gran escuadra británica. Estas derrotas mostraron que la posición francesa en La Valeta era insostenible y que la rendición era inevitable. Aunque Vaubois continuó la resistencia otros cinco meses, finalmente se rindió el 4 de septiembre, momento en el que la desnutrición y el tifus causaban una mortalidad de cien hombres por día. Malta se mantuvo bajo control británico, lo cual fue un factor importante en el inicio de las Guerras Napoleónicas en 1803. Este dominio se mantuvo durante 164 años, hasta que en 1964 obtuvo su independencia.

Invasión francesa de Malta

El 19 de mayo de 1798 una flota francesa zarpó de Tolón escoltando una fuerza expedicionaria de aproximadamente 30 000 hombres comandados por el general Napoleón Bonaparte. La fuerza tenía como destino Egipto. Bonaparte buscaba expandir la influencia francesa en Asia y así forzar al Reino Unido a firmar la paz en las Guerras revolucionarias francesas, iniciadas en 1792. Navegaron hacia el sudeste, el convoy obtuvo transportes adicionales en puertos italianos y a las 05:30 del 9 de junio arribó a La Valeta, la ciudad portuaria fortificada en la isla de Malta. En ese momento, Malta y las islas vecinas eran gobernadas por los Caballeros de San Juan, una antigua e influyente orden militar que se había visto debilitada por la pérdida de sus ingresos durante la Revolución francesa. La Orden estaba compuesta por hombres de toda Europa, entre ellos muchos franceses, que gobernaban a la mayoría de la población maltesa de las islas. El jefe de Gobierno era el gran maestre Ferdinand von Hompesch zu Bolheim, quien no permitió al convoy de Bonaparte entrar en La Valeta y tomar suministros con el argumento de que la neutralidad de Malta significaba que solo dos barcos podían entrar a la vez.

Al recibir esta respuesta, inmediatamente Bonaparte ordenó a su flota bombardear La Valeta y el 11 de junio el general Louis Baraguey d'Hilliers dirigió un desembarco militar en el que cientos de soldados tomaron tierra en siete puntos estratégicos de la isla. Los caballeros franceses desertaron y los restantes no pudieron organizar una resistencia eficaz. Aproximadamente 2000 milicianos nativos malteses resistieron durante 24 horas, pero tuvieron que retirarse a La Valeta una vez que la ciudad de Mdina cayó ante el general Claude-Henri Belgrand de Vaubois. A pesar de que La Valeta era lo suficientemente fuerte como para resistir un largo asedio, Bonaparte negoció la rendición con Hompesch, quien accedió a ceder Malta y todos sus recursos a los franceses a cambio de bienes y pensiones para él y sus Caballeros. Bonaparte entonces estableció una guarnición en las islas, dejando 4000 hombres comandados por Vaubois, mientras que el resto de la fuerza navegó hacia el este a Alejandría el 19 de junio.

Batalla del Nilo

El convoy de Bonaparte fue perseguido por todo el Mediterráneo por una flota británica de catorce navíos de línea comandada por el almirante Horatio Nelson. Al enterarse Nelson de la invasión de Malta, intentó interceptar a los franceses en su paso hacia Egipto. La fuerza de Nelson se adelantó a la flota francesa en la noche del 22 de junio y llegó a Alejandría el 28 de junio. Nelson creía que los franceses tenían un objetivo diferente, por lo cual volvió hacia el norte al día siguiente para reconocer las costas de Anatolia y se perdió la llegada de Bonaparte el 30 de junio. Sin oposición, Bonaparte desembarcó su ejército, marchó hasta Alejandría y capturó la ciudad. La flota recibió órdenes de anclar cerca de la bahía de Abukir y esperar instrucciones. El 1 de agosto Nelson regresó a la costa egipcia y descubrió la flota francesa anclada. Por medio de un ataque, los barcos de Nelson lograron capturar nueve navíos de línea franceses y destruir dos, incluido el buque insignia francés Orient, recibiendo a cambio solo daños menores. La destrucción de la Flota Mediterránea Francesa le otorgó el control del mar a la Royal Navy, a quien pronto se le unieron el Reino de Portugal, el Reino de las Dos Sicilias, el Imperio ruso y el Imperio otomano como parte de la apresuradamente organizada Segunda Coalición contra Francia.

Insurrección maltesa
En Malta, los franceses rápidamente desmantelaron las instituciones de los Caballeros de San Juan. La propiedad eclesiástica fue saqueada e incautada para pagar la expedición a Egipto, un acto que generó una considerable ira entre los profundamente religiosos malteses. El 2 de septiembre esta ira estalló en una insurrección durante la subasta de la propiedad eclesiástica; en pocos días, miles de soldados irregulares malteses se habían dirigido a la guarnición francesa en La Valeta. La Valeta fue rodeada por aproximadamente 10 000 infantes irregulares dirigidos por Emmanuel Vitale y por el canónigo Saverio Caruana. Los malteses estaban armados con veintitrés cañones y una pequeña flotilla de cañoneras. Aunque hubo intermitentes escaramuzas entre la guarnición y los malteses, la fortaleza era demasiado fuerte para que los irregulares la asaltaran.

Más tarde, un convoy británico conformado por trece maltrechos buques comandados por el almirante James Saumarez apareció en los alrededores de la isla. Los sobrevivientes de la batalla del Nilo necesitaban urgentes reparaciones de sus barcos, por lo cual fueron incapaces de ayudar directamente en el sitio. Sin embargo, Saumarez se reunió con representantes de los malteses y el 25 de septiembre envió una oferta de tregua a Vaubois en su nombre. Vaubois contestó:

Incapaz de persuadir a los franceses de rendirse, Saumarez entregó a los malteses 1200 mosquetes para continuar con el sitio. Saumarez, incapaz de retrasar las reparaciones más tiempo, zarpó hacia Gibraltar a finales del mes.

A mediados de septiembre, una escuadra de barcos portugueses también había llegado a la isla, entre ellos los navíos de línea Príncipe Real, Rainha de Portugal, São Sebastião, Afonso de Albuquerque y el británico el HMS Lion, todos comandados por el marqués consorte de Nisa, Domingos Xavier de Lima. Esta flota había zarpado desde el río Tajo para reforzar a la flota de Nelson y tras una breve estancia en la costa de Malta continuó hacía Alejandría. Los barcos portugueses regresaron al bloqueo de la isla en octubre.

El 12 de octubre, los navíos de línea británicos HMS Alexander, comandado por el almirante Alexander Ball, HMS Culloden, al mando del almirante Thomas Troubridge y HMS Colossus, a cargo del vicealmirante George Murray, se unieron a la flota de Castro da Gama y se dio así inicio formal a un bloqueo. El mismo día, Vaubois replegó el último de sus soldados dentro de la fortificada ciudad de La Valeta, acompañado por aproximadamente cien malteses que se habían unido a las fuerzas francesas. La guarnición contaba con más de 3000 hombres y al principio estaba bien abastecida. En el puerto situó a los navíos de línea, el Dégo y el Athénien, además de la fragata Carthaginoise, las cuales formaban parte de la Marina maltesa, así como las recién llegadas Guillaume Tell y las fragatas Justice y Diane, sobrevivientes de la batalla del Nilo, todas comandadas por el contralmirante Pierre-Charles Villeneuve, quien llegó a Malta a finales de septiembre.

Captura de Gozo
El 24 de octubre, después de una estancia de diez días en Nápoles, Nelson se unió a la escruadra del bloqueo en el HMS Vanguard, acompañado por el HMS Minotaur. El 28 de octubre, Ball completó exitosamente las negociaciones con la guarnición francesa en la pequeña isla de Gozo, compuesta por 217 soldados franceses que aceptaron rendirse sin pelear y transferir la isla, las fortificaciones, 24 cañones, una gran cantidad de municiones y 3200 sacos de harina a los británicos. Aunque la isla fue formalmente reclamada por Fernando I de las Dos Sicilias, fue administrada por el Reino Unido y representantes malteses, cuya primera acción fue distribuir los suministros capturados a los 16 000 habitantes de la isla. Malta y las islas vecinas no eran autosuficientes y rápidamente los recursos de las islas fueron insuficientes para resolver el reto de alimentar a la población, particularmente con tantos hombres luchando. Aunque formalmente dominaba la isla, el rey Fernando se negó a ayudar con los suministros, dejando a Ball y sus capitanes la responsabilidad de transportar los suministros desde Italia. A fines de año, el número de tropas en el campo había decrecido de 10 000 a 1500, apoyados por 500 Royal Marines y marinos portugueses, provenientes del escuadrón de bloqueo. La flota de bloqueo consistía en cinco barcos británicos y cuatro portugueses, que operaban desde San Pawl il-Baħar y Marsaxlokk, en la isla de Malta.

Bloqueo

1799 fue un año frustrante para las tropas británicas y maltesas desplegadas en Malta porque les negaron repetidas veces los refuerzos necesarios. James St Clair-Erskine, comandante de las Fuerzas del Ejército Británico en el Mediterráneo, consideró que la Guerra de la Segunda Coalición en Italia y la defensa de Menorca tenían prioridad sobre el sitio de Malta, mientras que los napolitanos también siguieron negando asistencia. Una escuadra rusa comandada por el almirante Fyodor Fyodorovich Ushakov apareció brevemente en la isla en enero, pero casi de inmediato recibió la orden de unirse a las fuerzas rusas y turcas en el asedio a la isla de Corfú. Además de las dificultades que afrontaban los aliados para obtener alimentos para la población de Malta, los franceses lograron evadir el bloqueo y enviar suministros en la primera parte del año: en enero de 1799 una goleta llegó a La Valeta proveniente de Ancona y en febrero la fragata Boudeuse logró sortear el bloqueo y entró en el puerto con suministros enviados desde Tolón. En mayo, un expedición francesa mayor comandada por el almirante Etienne Eustache Bruix entró en el Mediterráneo occidental, forzando a Nelson a replegar sus barcos por toda la región y levantar temporalmente el bloqueo a Malta. Durante esta operación, una serie de barcos de suministro franceses se aprovecharon de la ausencia del escuadrón británico para entrar en La Valeta.

Sin embargo, a pesar de los ocasionales barcos de suministro, la guarnición francesa agotó rápidamente los alimentos. Para ahorrar recursos, los franceses forzaron a los malteses a retirarse de la ciudad, con lo que la población civil se redujo de 45 000 habitantes en 1799 a 9000 en el año 1800. Nelson tomó el mando del bloqueo, mientras que Ball fue nombrado presidente del Congreso Nacional Maltés y sirvió como enlace entre los mandos militares y civiles de Malta y dirigió la distribución de suministros a la población maltesa, que estaba comenzando a sufrir de enfermedades provocadas por la escasez de alimentos. Fue remplazado en el mando del Alexander por su primer teniente, William Harrington. El 1 de noviembre Nelson ofreció una vez más términos de rendición a Vaubois, pero este nuevamente los rechazó, respondiendo:

Para entonces Nelson comandaba el bloqueo a distancia, pues vivía en la corte napolitana, en Palermo. Allí se entregaba al juego y a la vida de la alta sociedad, cada vez más cercano a Emma Hamilton, esposa del embajador William Hamilton. Su comportamiento fue muy criticado no solo por su oficial en jefe, el vicealmirante George Elphinstone, sino también por viejos amigos como Thomas Troubridge, quien le escribió: «Si supiera lo que sus amigos sienten por usted, estoy seguro de que acabaría con todas los fiestas nocturnas... ruego a Su Señoría, deténgase». En diciembre de 1799, Erskine fue remplazado por el teniente general Henry Edward Fox, quien inmediatamente envió 800 soldados de la guarnición en Mesina a Malta comandadas por el general de brigada Thomas Graham. Estas tropas llenaron el vacío dejado por la retirada de las fuerzas portuguesas, que habían recibido la orden de volver a Lisboa. Las enfermedades comenzaron a extenderse por la ciudad conforme las raciones se acababan. La llegada de un aviso en enero de 1800 con la noticia de los sucesos del 18 de Brumario que hizo primer cónsul de Francia a Bonaparte provocó un breve respiro y una declaración pública de Vaubois en la que declaró que la ciudad nunca se rendiría, aunque las condiciones siguieran deteriorándose.

Inanición y socorro

Batallas de convoyes
A principios de febrero de 1800, el Gobierno napolitano, restablecido en Nápoles después de ser expulsado el año anterior, finalmente accedió a participar en el sitio; 1200 hombres embarcaron en el buque insignia del vicealmirante George Elphinstone, el HMS Queen Charlotte, y desembarcaron en Malta. Durante un tiempo, Elphinstone y Nelson se mantuvieron en la escuadra del bloqueo, que consistía en seis navíos de línea y varias fragatas británicas y napolitanas. El 17 de febrero se recibió un mensaje proveniente de la fragata HMS Success, que estaba estacionada fuera de Sicilia para esperar a los refuerzos franceses: el capitán Shuldham Peard informó que había perseguido a una escuadra de seis o siete barcos franceses que se dirigían a Malta. Estos navíos eran una escuadra de ayuda, enviada desde Tolón con grandes cantidades de alimentos y 3000 soldados adicionales, comandada por el contraalmirante Jean-Baptiste Perrée desde la Généreux, uno de los navíos de línea que habían escapado del Nilo dos años antes. El 18 de febrero el convoy fue avistado por vigías del Alexander, lo que dio inicio a una persecución en la que el Success capturó un transporte francés y atacó a la Généreux. A pesar de que la fragata resultó dañada en el combate, la segunda andanada lanzada al Success hirió mortalmente a Perrée y retrasó al barco lo suficiente para que el HMS Foudroyant, comandado por Nelson, y el HMS Northumberland se unieran a la batalla. Inferior en número, el Généreux se rindió.

Poco después de la captura del Généreux, Elphinstone regresó en el Queen Charlotte a costas italianas, donde el buque insignia se perdió debido a un incendio que mató a más de 700 de sus tripulantes; Elphinstone, sin embargo, se encontraba en tierra en ese momento. Antes de partir, Elphinstone le prohibió a Nelson regresar a Palermo. Nelson ignoró la orden y en marzo se encontraba en Palermo en una abierta aventura amorosa con Emma Hamilton. En su ausencia, Troubridge tomó el mando del bloqueo y delegó temporalmente en el capitán Manley Dixon, quien el 31 de marzo condujo la escuadra al canal de Malta cuando el Guillaume Tell, al mando de Denis Decrès, intentó escapar de La Valeta. Divisado por la fragata HMS Penelope comandada por el capitán Henry Blackwood, el Guillaume Tell fue perseguido hacia el norte, siendo atacado primeramente por la Penelope y después por el HMS Lion. Finalmente, el arribo del poderoso Foudroyant al mando del capitán Edward Berry fue demasiado para Decrès; continuó, sin embargo, luchando otras dos horas antes de que se viera obligado a rendir su maltratado y desmantelado barco. En el enfrentamiento Decrès perdió más de doscientos hombres entre muertos y heridos.

El viaje de Nelson
Como consecuencia de estas derrotas en el mar y con los suministros en La Valeta disminuyendo, los británicos enviaron otra exigencia de rendición. Vaubois una vez más la rechazó, con la respuesta:

En realidad, la situación era grave: durante febrero los precios de los alimentos básicos eran de 16 francos por un ave de corral, 12 francos por un conejo, 20 sólidos por un huevo, 18 sólidos por una lechuga, 40 sólidos por una rata y 6 francos por una libra de pescado. Para los civiles enfermos de tifus, la única comida disponible era sopa de carne de caballo.

El 23 de abril Nelson se retiró de Palermo en el Foudroyant, con sir William y Emma Hamilton a bordo como sus invitados. El grupo visitó Siracusa y después viajó a La Valeta, donde Berry llevó al Foudroyant demasiado cerca del puerto, razón por la cual fue atacado por la baterías francesas. No hubo daños, pero Nelson enfureció porque se puso en peligro a Emma y de inmediato ordenó a Berry retirarse. Su enojo fue exacerbado por el rechazo de Emma de retirarse del alcázar durante el breve intercambio de fuego. A partir de allí, el Foudroyant ancló en Marsa Sirocco, donde Nelson y Emma vivieron juntos y fueron recibidos por Troubridge y Graham. Sir William Hamilton, un destacado anticuario y diplomático, pasó su tiempo explorando la isla. A principios de junio, Nelson y el equipo regresaron a Palermo, comenzando un largo viaje terrestre por la Europa continental hasta Gran Bretaña. Nelson retiró el Foudroyant y el Alexander del bloqueo, desafiando otra vez las órdenes explícitas de Elphinstone, para ayudar a la familia real napolitana en su viaje a Livorno. Enfurecido por la desobediencia de Nelson, Elphinstone comentó públicamente: «Lady Hamilton ha tenido el mando de la flota lo suficiente». En mayo, Troubridge regresó a Gran Bretaña y fue remplazado por el capitán George Martin, mientras que Graham fue sustituido por el general de división Henry Pigot.

Rendición
El bloqueo británico continuó impidiendo los esfuerzos franceses para reabastecer a La Valeta durante el verano de 1800. En agosto la situación era desesperada: no había caballos ni animales de carga, perros, gatos, aves o conejos en la ciudad, las cisternas habían sido vaciadas e incluso la leña era escasa. La guarnición estaba tan desesperada por la necesidad de madera que la fragata Boudeuse, atrapada por el bloqueo, fue destruida por la guarnición asediada para conseguir su combustible. Con una derrota inevitable, Vaubois ordenó a las fragatas Diane y Justice intentar dirigirse a Tolón, dándoles un mínimo de tripulación: aproximadamente 115 hombres a cada una. El 24 de agosto, cuando el viento era favorable y la noche lo suficientemente oscura como para ocultar sus movimientos, la fragatas se adentraron en el mar. Casi inmediatamente fueron descubiertas por un vigía del HMS Success y su capitán, Peard, inició la persecución, seguido por el HMS Genereux y el Northumberland. La Diane, al mando del capitán Solen, era demasiado lenta y Peard prontamente observó que el barco francés era de una fuerza menor; la Diane capituló después de un breve cañoneo. La fragata más tarde se convirtió en el HMS Niobe. La Justice, al mando del capitán Jean Villeneuve, fue más rápida que sus perseguidores y finalmente llegó a Tolón. Fue la única en lograrlo durante el sitio.

El 3 de septiembre, con sus hombres muriendo de hambre y enfermedades a un ritmo de más de cien al día, Vaubois convocó a sus oficiales a un consejo en el que por unanimidad decidieron rendirse. Al siguiente día se pusieron en contacto con los británicos y por la tarde el general Pigot y el capitán Martin firmaron los términos de la rendición con Vaubois y Villeneuve. Los malteses fueron excluidos totalmente de las negociaciones, aunque su comandante, Alexander Ball, se convirtió después en el primer gobernador de Malta. Los términos de la rendición fueron absolutos: la isla, sus dependencias, las fortificaciones y los suministros militares pasaron al control británico, incluyendo los navíos de línea Athenien y Dégo, además de la fragata Carthagénaise, aunque solo el Athenien tenía la suficiente calidad para ser incorporado a la Royal Navy, convirtiéndose en el HMS Athenienne. A los otros barcos se les destruyeron sus camarotes. También tomaron dos buques mercantes y una variedad de pequeños barcos de guerra.

La captura de Malta devolvió el control del Mediterráneo central al Reino Unido y fue un paso importante en la invasión y la liberación de Egipto del dominio francés en 1801. Una condición esencial del Tratado de Amiens en el mismo año, que puso fin a las Guerras Revolucionarias Francesas, fue que Malta fuera evacuada por los británicos. Pablo I de Rusia protestó por la administración británica de Malta. El disgusto del zar lo llevó a planear, poco antes de su asesinato, una invasión franco-rusa del Medio Oriente. Alejandro I de Rusia, al ser jefe titular de la Orden de los Caballeros de San Juan, exigió que se entregara el control de la isla a Rusia antes de acordar una alianza con el Reino Unido. El primer ministro William Pitt se negó rotundamente y en consecuencia se iniciaron poco después las Guerras Napoleónicas. La isla se mantuvo bajo dominio británico hasta conseguir su independencia en 1964.

Véase también
 Sitio de Malta (1940)

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
The Conflict for Malta, 1798 – 1802

Batallas de Malta
Campaña en el Mediterráneo de 1798
Malta en el siglo XVIII
Asedios del siglo XVIII
Conflictos en 1798
Conflictos en 1799
Conflictos en 1800

Sitio de Malta (1798-1800)


Songs of Norway er en eksperimentalfilm instrueret af Laurie Grundt efter manuskript af Laurie Grundt.

Handling
Fire kortfilm: Hardangerfele på fjeldet; Rensdyrslagtning i Finmarken; Rensdyrkapløb i Kautokeino; Paliflimpen - kunstmaleren Oddvar Thorstein.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Norge
Eksperimentalfilm fra Danmark

Songs of Norway


Erik Melcher Schering "Ted" Wachtmeister af Johannishus (født 14. juli 1892 på Tistad slott i Södermanlands län, død 18. december 1975 på Nääs Sædegård i Bärbo ved Nyköping i Södermanlands län) var en svensk greve, godsejer, diplomat og rosportsmand, der deltog i OL 1912 i Stockholm.

Sommer-OL 1912
Ved OL deltog Ted Wachtmeister i konkurrencerne på Djurgårdsbrunnsviken. Sammen med bl.a. Conrad Brunkman var han med i mændenes otter. Holdet nåede til kvartfinalen, hvor de blev besejrede af et britisk hold, der endte med at vinde sølv.

Diplomaten
Ted Wachtmeisters far var svensk udenrigsminister, da unionen med Norge blev opløst i 1905. Ted Wachtmeister var attaché ved Utrikesdepartementet (UD) i 1918–1922.

Ægteskaber
Ted Wachtmeister var gift to gange. I sit første ægteskab blev han far til to sønner, mens han fik fire sønner i sit andet ægteskab.

Ian Wachtmeister (1932–2017) var den næstældste søn i Ted Wachtmeisters andet ægteskab. I 1991–1994 var Ian Wachtmeister leder af partiet Ny demokrati.

Eksterne henvisninger

Deltagere for Sverige ved sommer-OL 1912
Diplomater fra Sverige
Roere fra Sverige

Ted Wachtmeister


Teusacá je rijeka u Kolumbiji, lijeva pritoka rijeke Bogote. Pripada porječju rijeke Magdalene.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Bogote

Teusacá


Gemma López Vélez ( n. 1955 - ) es una botánica española. Desarrolla actividades académicas en Departamento de Biología Vegetal, de la Facultad de Biología, en la Universidad de Murcia.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1996. Flora y vegetación del macizo del Calar del Mundo y sierras adyacentes del sur de Albacete. Volumen 85 de Instituto de estudios albacetenses: Estudios. Editor Instituto de estudios albacetenses, 520 pp. ISBN 8487136605

 . 1987. Orquídeas de la provincia de Albacete. N.º 31 de Serie I--Ensayos históricos y científicos. Edición ilustrada de Instituto de Estudios Albacetenses de la Excma. Diputación de Albacete, C.S.I.C. Confederación Española de Centros de Estudios Locales, 199 pp.

Honores
Miembro de
 Asociación Murciana de Amigos de las Plantas, y su presidenta

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de España del siglo XX
Botánicos de España del siglo XXI
Profesores de la Universidad de Murcia

Gemma López Vélez


Bazarak (en persa: بازارک) es una ciudad del valle de Panshir, en el norte de Afganistán. También es la capital de la provincia de Panjshir. La tumba del señor de la guerra Ahmad Sah Masud, conocido como el "El León de Panjshir", se encuentra en la ciudad.

Entidades de población
De Bazarak dependen un total de seis entidades de población:
 Khanez
 Jangalak
 Malaspa
 Parandeh
 Rahmankhil

Provincia de Panjshir

Bazarak (Panshir)


Le fascia bucco-pharyngé est une lame cellulo-fibreuse du cou.

Description
Le fascia bucco-pharyngé est parallèle à la face médiale de la gaine carotidienne.

Il nait de la lame prétrachéale du fascia cervical. Il est constitué du fascia buccinateur qui recouvre le muscle buccinateur et du fascia péripharyngien qui recouvre le muscle constricteur supérieur du pharynx. Ces deux parties se joignent au niveau du raphé ptérygomandibulaire.

Il est en contact avec les parties latérales de la glande thyroïde.

Notes et références

Liens externes

Articles de Wikipédia qui incorpore des textes de la 20e édition de Gray's Anatomy (1918)
Tête et cou humains

Fascia bucco-pharyngé


Yıldız Savaşları: Bölüm V - İmparator (Özgün adı: Star Wars Episode V - The Empire Strikes Back), Irvin Kershner'ın yönettiği 1980 yapımı uzay operası filmi. Senaryoyu, George Lucas'ın hikâyesini temel alan Lawrence Kasdan ve Leigh Brackett yazdı. Yıldız Savaşları (Star Wars) serisinin gösterime giren ikinci filmidir. Devam filmi Yıldız Savaşları: Bölüm VI - Jedi'ın Dönüşüdür ve kronolojik sıraya göre serinin beşinci filmidir.

Film Ölüm Yıldızı'nın imha edilmesinin üç yıl sonrasında geçer. Luke Skywalker, Han Solo, Prenses Leia Organa ve Asi İttifak ekibinin geri kalanı Darth Vader ve İmparatorluk'un elit güçleri tarafından takip altına alınır. Luke, Dagobah'a Jedi Ustası Yoda'dan eğitim almaya gider. Han Solo da Leia Organa'yı yanına alıp eski dostu Lando Calrissian'nın yöneticisi olduğu Bulut şehrine gider. Luke kendisine gizli bir tuzak hazırlayan Darth Vader'dan şok edici bir gerçeği öğrenecektir.

Zor bir yapım aşamasından sonra İmparator, 21 Mayıs 1980 tarihinde gösterime girdiğinde karışık eleştiriler aldı ama zamanla serinin en iyi bölümü ve sinema tarihinin gelmiş geçmiş iyi filmlerinden biri olarak kabul gördü. Orijinal gösterimlerde ve tekrar gösterimlerde 538 milyon $ kazanan film, 1980 yılının en çok kazanan filmi oldu. Enflasyon ölçümüne göre Birleşik Devletler'de en çok hasılat yapan 12. film oldu.

Özet
Yavin Savaşı'ndan 3 yıl sonra, İsyan Güçleri'nin üç kahramanı Luke Skywalker, Han Solo ve Prenses Leia Organa, Hoth  gezegeninde konuşlanan isyancılarla beraberdirler ve imparatorluk güçleri tarafından aranmaktadırlar. Luke devriye gezisi sırasında bir yaratığın saldırısına uğrar. Yaratığın ininden kaçmayı başaran Luke soğuk yüzünden fazla ilerleyemez. Yere yığılır. Bu sırada Obi-Wan Kenobi'nin ruhu kendisine görünür ona Dagobah sistemine gitmesini ve kendisinin de eski ustası olan Master Yoda'yı bulmasını söyler. Geri dönmeyişi üzerine  aramak için dışarı çıkan Han, Luke'u donmak üzere iken bulur. Sonunda, İmparatorluk Donanması galaksinin bir ucundaki Hoth buzul gezegeninde üs kuran asi ittifakının yerini tespit eder. Darth Vader komutasındaki imparatorluk ordusu asileri ablukaya alır. Asiler ciddi kayıplarla Buzul Gezegeni'nden kaçmayı başarırlar fakat Millenium Falcon gemisindeki Han ve Leia imparatorluk tarafından galaksi boyunca takip edilir. Bu arada Luke, Vader ve İmparatorun Klon ordusunu da kullanarak başlattığı meşhur Jedi katliamından kurtulan ve esrarengiz Dagobah gezegeninde yaşayan en bilge Jedi ustası Yoda'yı bulmak için onlardan ayrılır. Gezegene zorunlu iniş yapar ve kamp kurar. Kısa süre sonra Yoda ile karşılaşır. Yoda başlangıçta onu eğitmeyi istemez. Luke ısrar eder. Böylece eğitime başlarlar. Luke, Yoda'dan Güç hakkında pek çok şey öğrenir. Bu öğrendikleri Luke'un kaderi ile olan yüzleşmesinde ve Darth Vader ile karşılaşmasında ona kılavuzluk edecektir.

Millenium Falcon'un hasarlı durumu yüzünden iniş yapma zorunluluğu hisseder. En yakın yer gibi görünen Bulut şehrinde bir maden işletmecisi olan eski arkadaşı Lando Calrissian'ın kendisine yardım edeceğini ummaktadır. Sıcak şekilde karşılanırlar. Lando, Leia'ya fazlasıyla nazik davranır. Ancak hiçbir şey sandıkları gibi değildir. Gezgeni çoktan ablukaya almış olan Darth Vader kendilerini beklemektedir. Luke eğitimini yarıda keser çünkü Leia ile Han'ın tehlikede olduğunu hisseder. Güç ile bütünleşmiş Obi-Wan ve Yoda'nın ısrarlarına rağmen yola çıkar. Yoda eğitimini tamamlamamış ve hala gücün karanlık tarafının cazibesine çabucak kapılacak zayıflıkta olan Luke'u kayıp olarak görür. Oysa o son umutlarıdır. Obi Wan bir tane daha olduğunu hatırlatır. Vader'ın işkencesine maruz kalan Han, Lando ile dostça sayılmayan bir konuşma yapar. Lando, şehri ve insanları için seçim yapmıştır. Aslında tüm olanların Vader'ın Skywalker adındaki birine tuzak kurmak için tasarladığı planının bir parçası olduğunu söyler. Han ve Leia, Vader'ın Luke'u neden istediğine bir anlam veremezler.

Luke, Bulut Şehre sorunsuzca iniş yapar. Buradan onu bekleyen Vader'ın yanına gider. Han Solo, Luke için planlanan karbon dondurucuda dondurulur. Jabba the Hutt'a teslim edilecek bir kargo olarak götürülür. Lando, Leia için pazarlık yapar ama Vader anlaşmaya sadık kalmaz. Sonuçta Lando, Leia ve beraberindekilerin kaçmasına yardım eder ve kendisi de onlara katılır. Luke, Leia'nın götürülüşünü görür. Klonların açtığı ateş yüzünden ona bir yardımı dokunmaz. Çok geçmeden Darth Vader'la karşı karşıya gelir. Luke eğitiminin henüz çok başında ve deneyimsizdir. Düello yaparlar ve Luke sağ elini kaybeder. Vader ona önce karanlık tarafın sağladığı Güç'ten bahseder ve ardından babası olduğu gerçeğini söyler.

Luke yaşadığı derin şokla beraber buna inanmayı reddeder. Vader gücün karanlık tarafıyla, beraber galaksiye hükmedebileceklerini ekler. Sonuçta Luke ya teklifini kabul edecek ya da ölecektir. Seçimini kendisini üzerinde zorlukla tutunabildiği platformdan aşağı atmaktan yana kullanır. Şans eseri hayatta kalır ama tek kolunu kullanamadığı için düştüğü yerde asılı kalır. Önce Obi-Wan'a sonra Leia'ya seslenir. Millenium Falcon gezegeni terk etmek üzeredir. Kokpit koltuğundaki Leia, Luke'un kendisini çağıran sesini duyar. Gemi peşindeki avcı gemilere rağmen geri döner ve Luke'u platformdan alırlar. Bundan sonraki adım Han'ı kurtarmaktadır. Lando ve Chewbacca buluşmak üzere Millenium Falcon'la ayrılırlarken Luke ve Leia bulundukları gemiden onların gidişini izler.

Oyuncular
 Luke Skywalker rolünde Mark Hamill: Asi İttifak Ordusu'nda komutan, Rogue Squadron'ların lideri olan ve Jedi eğitimi alan Luke, çiftçi olarak bir yetiştirilmiş gençtir. Yaşlı bir Jedi Ustası olan Obi-Wan Kenobi ile karşılaştıktan sonra droidi R2-D2 ile Dagobah gezegenine Yoda'yı bulmak için gider.
 Han Solo rolünde Harrison Ford: İsyancılara yardım eden bir kaçakçıdır. Jabba the Hutt, Solo'nun kendine olan borcu yüzünden onu aramaya başlar. Leia Organa ile sığınmak için eski arkadaşı Lando Calrissian'ın bulut şehrine gider. Harrison Ford, filmin yapımı sırasında George Lucas'a karakteri Han Solo'nun öldürülmesi konusunda baskı yapıyordu. Ancak Lucas, Harrison Ford'un bu isteğini reddetti. Ford bu konu ile ilgili "Lucas benim oyuncak ayı kılıklı tipler tarafından öldürülmemi istemiyordu. Rol üç boyutlu... Üçüncü boyut da benim" dedi.
 Prenses Leia Organa rolünde Carrie Fisher: Bail Organa'nın kızı olarak kabul ettiği Leia, isyan komuta zincirinin üst düzey yetkililerinden biridir.
 Darth Vader rolünde David Prowse: Ölüm Yıldızı'nı yokeden genç Luke Skywalker'ı bulmaya yakmış olan, Palpatine'nin emrindeki Sith Lordudur. Daha sonra Luke Skywalker onun gerçekten kendi babası olduğunu öğrenir. Darth Vader'ı James Earl Jones seslendirdi.
 Lando Calrissian rolünde Billy Dee Williams: Calrissian, bulut şehrinin yöneticilerinden biridir. Han Solo'nun uzun süreli arkadaşıdır ve Millenium Falcon'un eski kaptanıdır. Billy Dee Williams, Yıldız Savaşları: Bölüm IV - Yeni Bir Umut filminde Han Solo'yu canlandırmak için oyuncu seçmelerine girmişti.
 C-3PO rolünde Anthony Daniels: C-3PO, Prenses Leia Organa'nın protokol droididir.
 R2-D2 rolünde Kenny Baker: Luke Skywalker'ın sadık droididir.
 Yoda rolünde Frank Oz: Bir Jedi Ustası olan Yoda, Dagobah'da yaşamaktadır. Luke Skywalker da, Obi-Wan Kenobi'nin tavsiyesi üzerine Yoda'dan eğitim almak için Dagobah'a gider.
 Chewbacca rolünde Peter Mayhew: Chewbacca, Han Solo'nun yardımcı pilotu ve yakın arkadaşıdır.
 Boba Fett rolünde Jeremy Bulloch: Vader tarafından Millenium Falcon'u bulmakla görevlendirilmiş, ünü galakside yayılmış olan kelle avcısıdır. Boba Fett'in vücut dilini Bir Avuç Dolar İçin filmindeki Clint Eastwood'tan ilham alarak şekillendirdi. Bulloch, sonradan dublaj yapılacağını bilmesine rağmen, repliklerini sürekli okudu. Bulloch daha sonra filmde Han Solo'nun dondurulmuş vücudunun Slave 1 adlı gemiye yüklendiği sahnede "Kaptan Kargo'yu Solo bölümüne koyun" dediğini itiraf etti. Bulloch'un bu gafı filmin ilk kurgu kopyasına kadar fark edilmedi. Jason Wingreen, filmin sinema kurgusu ve 1997 Özel Edisyonu'nda seslendirdi. 2004 yılındaki Özel Edisyon'da ise Yıldız Savaşları: Bölüm II - Klonların Saldırısı filminde Fett'i oynayan  Temuera Morrison'ın sesi, orijinal üçleme ve prequel üçleme arasında süreklilik sağlamak için Wingreen ile değiştirildi.
 Obi-Wan "Ben" Kenobi rolünde Alec Guinness: Darth Vader tarafından, Yeni Bir Umut'da Ölüm Yıldızı'da öldürülmüştür. Ancak ölümünden sonra da gücü kullanarak başka bir boyuttan eski öğrencisi Luke Skywalker'a kılavuzluk yapar.
 Wedge Antilles rolünde Denis Lawson: Luke Skywalker ile Yavin Savaşı'nda pilotluk yapan Asi İttifak üyesidir. Önceki filmde olduğu gibi, filmin bitiş jeneriğinde Denis Lawson'un adı yanlış hecelenerek "Dennis" olarak yazıldı.
 Palpatine rolünde Clive Revill: Ölüm Yıldızı'nın yokoluşundan memnun olmayan ve sonuç olarak da Asi İttifak Birliği'ni çökertmeye çalışan Galaktik İmparatorluk'un yöneticisidir. Revill, 2004'te satışa çıkarılan DVD'de Ian McDiarmid ile değiştirildi. Clive Revill'in seslendirdiği Palpatine'i, sinema kurgusunda ve 1997 yılındaki Özel Edisyon'da Marjorie Eaton oynadı. Devam filmi Yıldız Savaşları: Bölüm VI - Jedi'ın Dönüşü'ünde ve prequel filmlerde Palpatine'i canlandıran Ian McDiarmid, Yıldız Savaşları: Bölüm III - Sith'in İntikamı filminin hazırlıkları başladığı sırada çıkarılan 2004 yılındaki Özel DVD Edisyonunda Clive Revill ve Marjorie Eaton'un yerine getirildi.

Televizyon dizisi Cheers'taki Cliff Clavin rolüyle ve birçok Pixar animasyonunda yaptığı seslendirmeyle tanınan John Ratzenberg güverte subayı Binbaşı Bren Derlin rolüyle filmde yer aldı. Önemli karakter oyuncusu Treat Williams da Hoth'taki asker ve bulut şehrindeki asker dahil olmak üzere birkaç rolü canlandırdı.

Yapım
George Lucas'ın 1977 tarihli Yıldız Savaşları filmi, kâr bakımında beklentilerin üstüne çıktı, sinema endüstrisinde bir devrim yaptı ve kültürel bir fenomene dönüştü. Lucas, önceki film sayesinde borçlarını kapayınca, filmi Hollywood sanayinden bağımsız olarak çekti. Filmin yapımcısı olan Lucas özel efekt şirketinde ve finansal görevlerdeki rolü yüzünden filmi çekmek istemedi. Bu yüzden filmi yönetmesi için sinema okulundaki öğretmenlerinden biri olan Irvin Kershner'ı düşündü. İlk filmin kalitesini hiçbir devam filminin aşmayacağını düşünen Kerhner, teklifi en başta reddetti. Sonra Kershner, onun sekreterini arayıp işi kabul ettiğini söyledi.  Ayrıca Lucas da, kendi yazdığı orijinal hikâyeyi temel alan bir senaryo yazmaları için Lawrence Kasdan ve Leigh Brackett'i kiraladı. Brackett, 1978'de ilk taslağı tamamlamayı başardı. Brackett'ın taslağı, Darth Vader'ın Luke Skywalker'a onun babası olduğunu söylememesi dışında filmin son senaryosu ile neredeyse aynıydı. Bu taslakta, Luke'un babası ona bilgi vermek amacıyla bir hayalet olarak görülüyordu. Lucas, metni gördüğünde hayal kırıklığına uğradı. Ancak Lucas, senaryoyu ile tartışma fırsatı bulamadan, senarist Leigh Brackett kanserden öldü. Bu yüzden Lucas, sonraki senaryo taslağını kendisi yazmak zorunda kaldı. Yönetmen bu taslakta ilk kez filmleri episodik bir şekilde ayırdı ve İmparator'u Bölüm II olarak listeledi. Lucas muhtemelen ilk taslağın kendisinde yarattığı hayal kırıklığından dolayı filmin olay örgüsünde bazı değişiklikler yaptı. Yönetmenin yaptığı en büyük değişiklik Darth Vader'ın Luke Skywalker'ın babası olmasıydı. Lucas, ilk film için uzun yıllar süren senaryo yazımı aşamasına göre, bu taslağı yazarken nispeten daha çok eğlendi ve 1978'in Nisan ayında iki taslağı hızlıca yazdı. Ayrıca senaryoya Han Solo'nun karbonitle dondurulması fikrini de ekledi.

İmparator'un ikinci ve üçüncü taslaklarının yazımından sonra Lucas, hikâyeye yeni bir nokta ekledi. Buna göre; Anakin Skywalker, Obi-Wan Kenobi'nin öğrencisiydi ama İmparator Palpatine tarafından karanlık tarafa çekildi. Anakin, Obi-Wan bir volkanda karşılaştı ve oldukça ağır bir şekilde yaralandı. Ama yine de, Darth Vader olarak tekrar dirildi. Darth Vader, Jedi şövalyeleri bulup yakalarken bu arada Obi-Wan Kenobi de  Luke Skywalker'ı yeni kurulan cumhuriyetten korumak için Tatooine'de saklıyordu. Lucas, eklenen yeni hikâyeler ile seriyi bir üçleme yapmayı kararlaştırdı ve sonraki taslağın adını Empire Strikes Back olarak değiştirdi. Lucas Kutsal Hazine Avcıları için yazdığı senaryoyu çok beğendiği Kasdan'ı ikinci taslağı yazması için kiraladı.

Yıldız Savaşları filminin gösteriminden sonra ILM, gelişmek için çalışan bir şirket olmaktan çıktı ve Kaliforniya'da bulunan Marin County'ye taşındı. Yıldız Savaşları: Bölüm V - İmparator filmi şirkete yeni olanaklar sağladı. Yıldız Savaşları' genellikle uzay sekanslarına yer veriyordu, ama İmparator yalnızca uzaydaki it dalaşı sekanslarına yer vermedi, ayrıca bir buz gezegeninde geçen savaşlara ve gökyüzündeki bulutların arasında yer alan bir şehre de yer verdi. Hoth'taki buzullarda yapılan mücadele sahnesi için ilk düşünce, imparatorluğa ait olan robotların mavi ekran önünde yürütülmesiydi. Onun yerine görüntüyü oluşturması için bir sanatçı kiralandı ve imparatorluğa ait robotların yürüyüşünde stop-motion tekniği kullanıldı. Phil Tippett, AT-AT'ların orijinal tasarımını "büyük tekerlekleri olan zırhlı araçlar" olarak düşünmüştü. Bitmiş birçok tasarım Port of Oakland konteynır vinçlerini andırıyordu, ama Lucas bunu reddetti.

Stuart Freeborn, Jedi Efendisi Yoda'nın yüz modeli için Albert Einstein'ın bazı görünümlerinden yararlandı. Dagobah setinde, Yoda'nın kuklacılarına kolaylık sağlayabilmek için beş fit yüksekliğinde set inşâ edildi. Yoda'yı canlandıran Frank Oz, bazı sahnelerde sorun yaşadı. Ardından Mark Hamill, aylarca setteki tek insan karakter olduğu için dehşete düştüğünü açıkladı. Hamill kendini makinelerin, hareket eden kuklaların ve hayvanların arasında önemsiz bir öğe gibi hissetmeye başlamıştı. Yönetmen Kershner, Hamill'i kuklalar ile olan performansı için tebrik etti. Filmin çekimleri 5 Mart 1979'da Norveç'te başladı. Yeni Bir Umut'un çekimlerinde çok sevilen Tunus'ta yeniden çekim yapan film ekibi, bölgede elli yıldır ilk kez meydana gelen yağmur fırtınasıyla karşı karşıya kaldı. Çekimler için Norveç'teki Hardangerjøkulen buzullarına giden ekip, son elli yılda çıkan en kötü kış fırtınasıyla karşılaştı. Sıcaklık −28.9 °C'ye kadar düşerken kar kalınlığı 5.5 m'ye çıkmıştı. Mark Hamill, Yeni Bir Umut filminin final sahnesinin çekiminden bir gün önce arabası ile kaza yaptı. Mark Hamill'ın burnu ve elmacık kemiği kırıldı. Bu yüzden Hamill, yüzündeki yaralar ile oynamak zorunda kaldı. Lucas sonradan ona yardım ettiğini itiraf etti. 13 Mart'ta yapım için Londra'daki Elstree Stüdyoları'na gidildi. Ocak ayında Sahne 3'te çıkan yangın (Stanley Kubrick'in Cinnet filminin çekimleri sırasında) yüzünden filmin bütçesi 18 milyon dolardan 22 milyon dolara çıktı. Temmuz ayında bütçeye 3 milyon dolar daha eklendi. Filmin çekimleri Eylül ayının ortasında bitirildi.

Filmdeki bir diyalog, yapım için büyük bir reklam oldu. Gerçekte, Lucas'ın yazdığı, Leia Organa'nın Han Solo'ya aşkını itiraf ettiği sahnede Solo'nun repliği "Ben de seni seviyorum" cümlesiydi. Harrison Ford karakterizasyonu etkin kullanmıyordu ve yönetmen Kershner da bunu kabul etmişti. Birkaç denemeden sonra, Kershner, Ford'a cümleyi doğaçlama söylemesini önerdi. Sonuçta da Han Solo'nun cümlesi "Biliyorum" olarak değişti.

Yapım sırasında, Darth Vader'ın Luke'un babası olduğu gerçeği büyük bir gizlilik içinde korundu. Çekimler sırasında David Prowse'ye ve bütün film ekibinin geri kalanı gibi, Vader'ın filmde konuştuğu bütün cümlelerin yer aldığı sayfada yanlış bilgilendirme amacı olan "Senin babanı Obi-Wan öldürdü" cümlesi yer aldı. Filmin gösterimine kadar gerçeği sadece Mark Hamill, George Lucas, Irvin Kershner ve James Earl Jones biliyordu. James Earl Jones, cümleyi gördükten sonra verdiği ilk tepkinin "Oh, yalan söylüyor!" olduğunu söyledi. Filmde, kameranın uzaktan çektiği, Vader'ın maskesini takmadığı sahne ile izleyicilere Vader'ın bir robot olmadığı aksine organik - belki de insan olduğunun gösterilmesiydi. Bu gerçek biraz kafa karıştırıcı olsa da, Vader'ın Luke'un babası olduğu öğrenildikten sonra önemli bir yer teşkil etti.

Filmin dramatik açılış sekansını korumak için Lucas, ekran kredilerinin filmin sonunda yer almasını istedi. Şimdilerde daha alışıldık olmasına rağmen o zaman için oldukça olağandışı bir seçimdi. Amerikan Yazarlar Derneği ve Amerikan Yönetmenler Derneği, ilk Yıldız Savaşları için izin verdi ama Lucas'a, filmin deneme gösterimleri sırasında 250,000 doların üzerinde ceza kesti ve filmi sinema salonlarından çekmeyi denedi. Yönetmenler Derneği sonra da Irvin Kershner'a gitti. Yönetmenine sahip çıkan Lucas, derneklere bütün cezaları ödedi. Lucas'ın çektiği bu eziyet ve hissetmeye başladığı duygular bu derneklerden ayrılmasına neden oldu. İmparator'un yapımı 35,000,000 dolar bütçe ile sonlandırıldı ve tarihin en pahalı filmlerinden biri yapıldı. Banka çektiği kredi için borcunu isteyince Lucas, 20th Century Fox şirketi ile anlaşmak zorunda kaldı. Lucas, stüdyo ile yapımın devam filminin ve ticari haklarının kaybı olmadan bir anlaşma yaptı.

Gösterim
İmparator için 21 Mayıs 1980'de basit bir gala yapıldı. Yeni Bir Umut gibi, İmparator da Amerika Sinema Filmleri Birliği'nden "bilimkurgu/aksiyon şiddet" öğeleri nedeniyle PG sertifikası aldı. Bu filmin 1980 sürümünün VHS ve Laserdisc versiyonları birkaç kez 1980'lerde ve 1990'larda piyasaya sürüldü.

1997 yılında Yıldız Savaşları'nın 20. yıldönümü nedeniyle İmparator, serinin diğer iki filmi Yeni Bir Umut ve Jedi'ın Dönüşü'nün dahil olduğu paketi Yıldız Savaşları: Özel Versiyon adı altında satışa çıkarıldı. Lucas bu fırsatı kullanarak filmde birkaç küçük değişiklik yaptı. Hoth'taki canavar temeli korunarak değişiklikler yapıldı. Millenium Falcon'un Bulut Şehrine girişindeki bazı detaylar değiştirildi. Kısa bir sahnede de, yaptığı düellodan sonra gemiden çıkan oğlunu izleyen Vader'a, Jedi'ın Dönüşü filminden bazı eklemeler yapıldı. Değişikliklerin çoğu küçük ve estetikti, ancak bazı hayranlar bunların filme olumsuz etki yaptığına inandı.

İmparator'un DVD'si 2004 yılının Eylül ayında satışa çıkarıldı. DVD Box-setinde diğer iki film Yeni Bir Umut ve Jedi'ın Dönüşü'ün diskler ile bir de bonus disk yer aldı. Filmler dijital olarak yenilendi ve George Lucas tarafından birkaç değişiklik daha yapıldı. Filmlerin bonus özellikleri, George Lucas, Irvin Kershner, Ben Burtt, Dennis Muren, ve Carrie Fisher'in sesli yorumlarını ve İmparatorun Rüyası: Yıldız Savaşları Üçlemesinin Hikayesi adlı bir belgeseli kapsıyordu. Ayrıca tanıtımlar, fragmanlar, TV spotları, resim galerileri, video oyun demoları ve Yıldız Savaşları: Bölüm III - Sith'in İntikamı filmi ile ilgili görüşler de yer aldı.

DVD gösterimi için Lucas ve ekibi İmparator ve prequel üçleme arasında bağlantı kurmak için değişiklikler yaptı. Bu versiyonda, İmparator'un da dahil olduğu orijinal üçleme filmleri ve prequel üçleme filmlerine yeni dijital baskı yapıldı. Bonus diskin bulunmadığı, yalnızca üçlemenin diskinin bulunduğu set 2005 yılının Kasım'ında satışa çıkarıldı.

Film, diğer yapımlardan ayrı olarak iki diskli sınırlı versiyon olarak 12 Eylül 2006 ve 31 Aralık 2006 tarihlerinde satışa çıkarıldı. Bu sefer filmin değişikliğe uğramamış, orijinal sürümü yer aldı. Üçlemenin DVD seti 4 Kasım 2008'de tekrar piyasaya sürüldü. Satışa verileceği zaman, DVD'de, orijinal filmlerin 1993'te yayınlanan anaformik olmayan Lazerdisk sürümlerine yer verilip verilmemesi tartışıldı. Anaformik ekran yerine, yarım ekranın kullanılması seçimi karşısında birçok hayran hayal kırıklığına uğradı.

Eleştiriler

Her ne kadar günümüzde serinin iyisi olarak kabul edilse de,  İmparator, gösterime girdiğinde karışık eleştiriler aldı. Film, finansal olarak beklentileri aştı, Lucas'ın filme yatırdığı 30 milyon dolar üç ay içinde kâra dönüştü. Birleşik Devletler'deki ilk haftasonunda 10,840,307 dolar kazandı. 1997 yılındaki ABD'deki tekrar gösterimlerin açılış haftasonunda 21,975,993 dolar kazandı. 2007'de ABD'deki kazancı 290,475,751 dolar ve dünya çapındaki brüt kazancı da 538,375,067 dolara erişti.

Bazı eleştirmenlerin filmin öyküsüyle ilgili olumsuz görüşleri olsa da film, teknik açıdan başarılı bulundu. Örneğin The New York Times'den Vincent Canby film hakkında çok olumsuz bir yazı yazdı. Daha sonra San Francisco Examiner'dan Bob Stephens filmi "Yıldız Savaşları serisinin en büyük filmi olarak nitelendirdi. Empire dergisi, İmparator'un serinin en ahlâki ve duygusal açıdan karmaşık filmi olduğunu yazdı. Roger Ebert, 1997'deki incelemesinde filmin orijinal üçlemenin en güçlü ve tahrik edici filmi olduğunu yazdı. Rotten Tomatoes sitesinde %97 "Fresh" derecesi alan İmparator, serinin sitedeki en yüksek puana sahip bölümü oldu. Darth Vader, filmdeki rolüyle Amerikan Film Enstitüsü'nün 2003'te açıkladığı "En Büyük 100 Kahraman ve Kötü Adam" listesinde üçüncü sırada yer aldı. Wizard dergisi, filmin finalindeki dövüş sekansını "Tüm Zamanların En Büyük Kapışma Sahnesi" olarak adlandırdı. Filmin en büyük şöhrete sahip repliği olan "Hayır, senin baban benim" (No, I am your father) çoğunlukla yanlış aktarılarak "Luke, senin baban benim" (Luke, I am your father) diye geçti.

1981'deki Akademi Ödülleri'nde İmparator, Bill Varney, Steve Maslow, Craig Landaker ve Peter Sutton ile En İyi Ses dalında ödül kazandı. Ayrıca film, görsel efektleri hazırlayan Brian Johnson, Richard Edlund, Dennis Muren, ve Bruce Nicholson ile Akademi Özel Başarı Ödülü'nü aldı. John Williams ile En İyi Müzik, En İyi Orijinal Müzik dallarında, Norman Reynolds, Leslie Dilley, Harry Lange, Alan Tomkins, ve Michael Ford ile de En İyi Sanat Yönetimi-Set Tasarımı dallarında aday oldu. Film, BAFTA Ödülleri'nde En İyi Orijinal Müzik ödülünü kazandı. Ayrıca En İyi Ses ve En İyi Yapım Tasarımı dallarında aday oldu. Williams besteleriyle Grammy ve Altın Küre ödülü aldı. İmparator, Saturn Ödülleri'nde Mark Hamill ile En İyi Aktör, Irvin Kershner ile En İyi Yönetmen, Brian Johnson ve Richard Edlund ile En İyi Özel Efekt ödüllerinin yanı sıra En İyi Bilimkurgu Filmi dalında da ödül sahibi oldu. Hugo Ödülleri'ndeki Altın Ekran Ödülleri'nde En İyi Dramatik Sunum dalında ödül kazandı. Yazarlar Derneği Ödülleri'nde de Başka Bir Türden Uyarlanan En İyi Komedi ödülü kazandı. Yapım, İngiliz sinema dergisi Empire'ın 2006 yılında hazırladığı "Tüm Zamanların En Muhteşem 201 Sinema Filmi" listesinde Esaretin Bedeli (Shawshank Redemption) filminin ardından ikinci sırada yer aldı. Aynı derginin 2008 yılında düzenlediği "Tüm Zamanların En Muhteşem 500 Sinema Filmi" anketinde ise Baba (The Godfather) ve Kutsal Hazine Avcılarının ardından üçüncü sırada yer aldı. İmparator, birçok kişiye üstün bir devam filmi yapmak konusunda örnek oldu. X-Men filminin devamı olan X-2'nin yapımcısı Tom DeSanto ve yönetmeni Bryan Singer, filmdeki karakter incelemesini taklit etti. Christopher Nolan da Kara Şövalye'nin devam filmini yönetip yönetmeyeceği sorusuna "Eğer devam filmini kötü çekerseniz göze batar ve 'Neden tüm bu karakterleri tıkıştırmışlar ki?' denir. Ama iyi giderse, Baba II veya Yıldız Savaşları: Bölüm V - İmparator'da olduğu gibi kimse ağzını açıp şikayet edemez" dedi.

Sinema ve edebiyattan alıntılar

Önceki film Yeni Bir Umut gibi, İmparator da dünya dinleri ve mitolojik öykülerden bazı öğeler içeriyordu. Bunlara George Lucas'ın çocukluğundaki favori film serisi olan Flash Gordon'daki gökyüzünde bulunan bulutlardaki şehir de dahildi.

Film müziği
Filmin müzikal besteleri John Williams tarafından hazırlanıp bestelendi ve Londra Senfoni Orkestrası tarafından gerçekleştirildi. RSO Kayıt şirketi, filmin orijinal soundtrack albümünü Amerika Birleşik Devletleri'nde çift LP ve 8 parça formatında dağıttı. Albümün ön kapağına Darth Vader'ın maskesinin resmi yerleştirildi. RSO Kayıtı ve onun müzik kataloğunu içine alan Polydor Kayıt, filmin ilk compact disk (CD) sürümünü yayımladı. 20th Century Fox şirketi 1993 yılında  Star Wars Trilogy: The Original Soundtrack Anthology adında özel dört CD'lik bir kutu hazırladı. Bu antolojinin içindeki disklerde, üç orijinal Yıldız Savaşları filmi için bestelenen müzikler yer aldı. 1997 senesinde RCA Victory, orijinal üçlemenin üç filmi için hazırladığı iki disklik seti satışa sundu. Bu sette 32 sayfalık bir kitapçıkta bulunuyordu. Bu kitapçıkta Yıldız Savaşları Üçlemesi: Özel Versiyon için hazırlanmış posterler bulunuyordu. Bütün parçalar dijital olarak yenilendi. RCA Victory, daha sonra seti yeniden paketledi. Bu set, sınırsız olarak satışa sunuldu ama önceki sette yer alan kitapçık yer almıyordu. 2004 yılında, üç devam filmin (Gizli Tehlike, Klonların Saldırısı, Sith'in İntikamı) soundtrack albümleri yayınladıktan sonra bunların yayın hakkını isteyen Sony Classical, bu amacına ulaşırken aynı yıl İmparator'u da kapsayan 1997'deki RCA Victor sürümünü tekrar dağıtıma soktu. Filmin DVD sürümü, yeni bir albüm kapağı çalışmasıyla dağıtıldı. Sony'nin bu 2004 sürümü, aslında 1997'deki RCA Victor sürümüyle aynıydı.

Pazarlama

Romanı
Filmin romanı 12 Nisan 1980 tarihinde Del Ray Kitapçılık tarafından yayımlandı. Romanı, Leigh Brackett ve Lawrence Kasdan'ın senaryosunu temel alan Donald F. Glut yazdı.

Roman ilk önce Star Wars: The Empire Strikes Back adıyla yayımlandı. Ancak sonraki basımlarda serideki filmlerin adlarına uygun olacak şekilde romanın adı Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back olarak değiştirildi. Diğer Yıldız Savaşları filmleri için çıkarılan romanlarda olduğu gibi, bu romanda da hikâyenin arka planına yer verildi ve öykünün ekrana yansımayan kısımları genişletildi. Yine de romanın bazı ayrıntıları prequel üçleme ve Jedi'ın Dönüşü için yazılan romanın ayrıntılarıyla ile ters düştü. Örneğin; İmparator'da Boba Fett'in kökenleri belirsiz ve giydiği zırh savaşçı bir grup olan mandalorianların kostümlerinden biriydi. Bobo Fett'in gerçek kökenleri Yıldız Savaşları: Bölüm II - Klonların Saldırısı filminde açıklanmıştı. Marvel Comics, Archie Goodwin'ın yazıp Al Williamson ve Carlos Garzon'un çizdiği bir çizgi roman uyarlaması yayımladı. Filmin gösterim tarihi ile aynı zamanda yayımlanan çizgi roman ayrıca eş zamanlı olarak dergilerde ve cep kitapçıklarında yayımlandı.

Video oyunları
Filmden uyarlanan video oyunları çeşitli konsollar için piyasaya sürüldü. Ayrıca filmden esintiler taşıyan ama tamamen filme dayalı olmayan video oyunları da çıkarıldı. Parker Brothers, 1982'de AT-AT'ların Hoth'taki saldırısının da yer aldığı  Star Wars: The Empire Strikes Back oyununu Atari 2600 konsolu için çıkardı. Bunu 1985'te çıkarılan arcade oyunu takip etti. Karakterler ilk kişi perspektifinden kontrol ediliyordu ve filmdeki savaş sekansları takip ediliyordu. Hoth Savaşı'ndaki mücadeleleri ve Millenium Falcon'un bir asteroid alanından kaçışını kapsıyordu.  Başka türler de ZX Spectrum, Amstrad CPC, Commodore 64, BBC Micro, Atari ST ve Commodore Amiga için yayımlandı. 1992 yılında JVC, LucasArts tarafından Nintendo Entertainment System konsolu için hazırlanan Star Wars: The Empire Strikes Back isimli oyunu piyasaya dağıttı. Oyunda Luke Skywalker karakteri kontrol ediliyor ve baştan sona dek Skywalker'ın filmdeki hikâyesini izleniyordu. Aynı yıl Ubisoft da oyunun Game Boy versiyonunu dağıttı. Önceki oyun gibi bu oyunda Luke Skywalker'ın hikâyesini takip ediyordu. LucasArts'ın Shadows of the Empire adlı video oyunu, Nintendo'nun üçüncü nesil konsolu Nintendo 64 ve ayrıca Microsoft Windows için hazırlanmış ilk oyunlardan biri oldu. Shadows of the Empire, Nintendo 64 adlı konsolun 1996 yılının Aralık ayında piyasaya sürülmesinden dört ay sonra dağıtıldı. Oyunun bilgisayarlar için hazırlanmış versiyonu ise, yaklaşık bir yıl sonra, Eylül 1997'de dağıtıldı. Bu oyunda, oyuncular kendi çabaları ile Prenses Leila'yı ve Luke Skywalker'ı Prens Xizor'un elinden kurtarıyordu.

 Star Wars: Rogue Squadron (Nintendo 64): Hoth Savaşı'nda açılan bir bölümdür.
 Star Wars Rogue Squadron II: Rogue Leader (Nintendo GameCube): Hoth Savaşı'nda oynanan bölümdür.
 Star Wars Rogue Squadron III: Rebel Strike (GCN): Hoth Savaşı bu oyunda tekrar elden geçirildi ve Rogue Leader bölümü iki kişilik oynanışa müsait hale getirildi.
 Star Wars Trilogy Arcade (Arcade only): Orijinal üçlemedeki bütün filmlerden uyarlanan oyundur.
 Lego Star Wars II: The Original Trilogy/Lego Star Wars: The Complete Saga (PlayStation 2, Xbox, Xbox 360, PlayStation 3, GCN, Nintendo DS, Wii, PlayStation Portable, Bilgisayar): Hoth Savaşı'ndaki görevlerin, Millenium Falcon'un asteroidlerden kaçışı, Luke'un Dagobah'taki Jedi eğitimini ve Lando ile Leia'nın kaçışı sırasında Luke'un Bulut şehrinde Darth Vader ile düello mücadelesini de kapsayan İmparator'dan filmiden altı farklı bölüm içerir.
 Star Wars Battlefront II (PlayStation 2, PlayStation Portable, Xbox, Bilgisayar): İmparator'da Hoth'taki savaşın Campaign Mod üzerinden oynandığı oyundur. Ayrıca Hoth ve Dagobah'taki mücadeleler Galactic Conquest Mod'da oynanabilir.

İmparator filmi sırasında geçen Star Wars: Rebellion, filmden farklı olaylar içerir.

Radyo dramı
Filmin radyo dram uyarlaması Brian Daley tarafından yazıldı ve 1983 yılında Ulusal Halk Radyosu'nda yayınlandı. Karakterler ve olaylar Leigh Brackett ve Lawrence Kasdan'ın senaryosundan uyarlandı. Dram, John Madden tarafından yönetildi. Ses miksajı Tom Voegeli tarafından yapıldı. John Williams'ın bestesine ek olarak Ben Burtt'un ses tasarımı da kullanıldı. Mark Hamill, Billy Dee Williams, ve Anthony Daniels sırasıyla Luke Skywalker, Lando Calrissian ve C-P3O rollerini tekrarladı. Yoda'yı John Lithgow seslendirdi. Dram beş saatlik bir süreye sahipti. 14 Şubat 1983  tarihinde yaklaşık 750,000 insan radyoları ile seriyi dinledi.

Ayrıca bakınız
 Splinter of the Mind's Eye, Yıldız Savaşları evreninden bir bilimkurgu romanı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back 'de StarWars.com

 The World of Star Wars'ta Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back

5 - İmparator
1980 çıkışlı filmler
Irvin Kershner'ın yönettiği filmler
Satürn Ödülü kazanan filmler
1980'lerde aksiyon filmleri
Kurguda aile
Yıldız Savaşları Orijinal Üçleme
Leigh Brackett'in senaryosunu yazdığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri uzay macerası filmleri
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
1980'lerde devam filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu savaş filmleri
En İyi Bilimkurgu Filmi Saturn Ödülü kazanan fimler
En İyi Dramatik Sunum Hugo Ödülü kazanan eserler

Yıldız Savaşları: Bölüm V - İmparator


Klinički zavod je dio zdravstvene ustanove klinike. U kliničkom zavodu obavlja se dijagnostička djelatnost. U klinici se obavlja najsloženije oblike zdravstvene zaštite iz neke specijalističko-konzilijarne djelatnosti te se u njemu izvodi nastava visokih učilišta i provodi znanstveni rad za djelatnost za koju je osnovana. Unutarnji ustroj kliničkih zavoda čine odjeli.

Izvori

Zdravstvene ustanove

Klinički zavod


Marlon Brando (d. 3 Nisan 1924, Omaha, Nebraska – ö. 1 Temmuz 2004, Los Angeles, Kaliforniya), 20. yüzyılın en etkili aktörlerinden biri olarak kabul edilen, altmış yıla yayılan kariyeri boyunca iki Akademi Ödülü, iki Altın Küre Ödülü, bir Cannes Film Festivali Ödülü ve üç İngiliz Akademisi Film Ödülü dahil olmak üzere sayısız ödül aldı.

Kariyeri
Küçük yaşta tiyatroya başlamış olan oyuncu, New York'ta Lee Strasberg, Elia Kazan, Stella Adler ve Emir Zahirovic'den senelerce oyunculuk dersi almıştır. Ancak kendisi üzerinde en önemli etkiyi Stella Adler'in (dolaylı olarak ünlü Rus tiyatrocu Konstantin Stanislavski'nin) yaptığını ısrarla belirten Brando, Actors Studio'nun kurucularından olmasa da 1952'den itibaren stüdyonun dünya çapında ün kazanacağı dönemde başında bulanan Lee Strasberg'in kendini hocaların hocası gören kibirli tavrı karşısında hep muhalif olmuştur. Oyunculuk hayatı üzerinde, bir zamanlar Henry Fonda'yı sahnelere kazandıran tiyatrocu annesinin etkisi olduğunu da yadsımaz.

"Hâlâ Hollywood'da bulunmamın tek nedeni parayı reddedecek ahlaki cesaretimin  olmayışıdır." diyecek kadar cesur, 1972'de Baba filmiyle aldığı Oscar ödülünü reddedecek kadar da asi biriydi. İkinci Oscarını kazandığında, Amerika'nın Kızılderililere karşı uyguladığı politikayı protesto etmek için ödülü almaya dahi gelmemiştir. On the Waterfront (Rıhtımlar Üzerinde) ile gösterdiği performansla tüm zamanların en iyi oyuncularından biri olduğunu kanıtladı; ama Brando'nun yakın dostu Elia Kazan'ın da bu başarıda rolü vardı. Elia Kazan film için başta Frank Sinatra ile anlaşmış olmasına rağmen, yapımcı Spiegel'in de etkisiyle Brando'yu başrole koymuştur. Kült filmler arasına giren bir diğer filmi olan "Last Tango in Paris" filminde Bernardo Bertolucci ile çalışmıştır. Filmlerinde kendisine has bir tarzı vardı. Repliklerini ezberlemeyi reddederdi, küçük kâğıtlar kullanırdı. Bir filmde sesinin daha boğucu çıkması için yanaklarına pamuklar doldurdu. The Man (1950) filmindeki Ken Wilcheck rolü için haftalarca tekerlekli sandalyeli gazilerle birlikte olmuştu.

Brando ülkesinde Kızılderili ve siyahların hakları için aktif olarak çalışmıştı. Hollywood sinemasının Kızılderililere karşı tutumunu pek çok yollarla protesto etmiş, bu nedenle düşman edinmiştir. Oğlunun cinayet davasında mahkemede kendisini 'ateist' olarak tanımlasa da, dini inancı bulunduğunu hayatının akışında pek çok yerde belirtmiş, özellikle Kızılderili manevi inançlarına kendini yakın hissettiğini belirtmiştir. Oğlu Michael Jackson'ın korumalarından biriydi. Uyuşturucudan kurtulmaya çalışan kızı intihar etti. 2001 yılında zatürreden dolayı hastaneye kaldırıldı. Empire dergisinin 'Film Tarihinin 100 Seksi Starı' listesine 14. sıradan seçilmişti.

Filmografi

Kaynakça
 Kazan, Elia. Bir Yaşam. Nihal Yeğinobalı (Çev.) (1989) İstanbul:Güneş Yayınları
 Brando, Marlon. Annemin Öğrettiği Şarkılar. Gürol Koca (Çev.) (1995) İstanbul:Remzi Kitabevi, ISBN 975-14-0491-6
 Grobel, Lawrence. Conversations with Brando. (1999) New York:Cooper Square Press, ISBN 0-8154-1014-X

Dış bağlantılar

1924 doğumlular
2004 yılında ölenler
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek tiyatro oyuncuları
Amerikalı deistler
İrlanda asıllı Amerikalılar
İngiliz asıllı Amerikalılar
Alman asıllı Amerikalılar
Hollanda asıllı Amerikalılar
Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Cannes Film Festivali En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Gey ikonu
Cenazesi yakılarak icra olunan kişiler
En İyi Erkek Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
BAFTA En İyi Yabancı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Nebraska doğumlular
David di Donatello En İyi Yabancı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular
Mini dizi ya da Filmlerde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Emmy Ödülü sahipleri

Marlon Brando


Halimah binti Yacob (jawi: حاليمه بنت ياچوب; født 23. august 1954) er en politiker fra Singapore og landets nuværende (2021) præsident.

Hun var fra januar 2013 til august 2017 formand for Singapores parlament og den første kvinde på denne post. I perioden fra 2001 til 2015 var hun medlem af parlamentet for Jurong Group Representation Constituency og i perioden 2015-2017 for Marsiling-Yew Tee Group Representation Constituency.

Hun fratrådte som parlamentsmedlem og formand for parlamentet den 7. august 2017 for at stille op til posten som Singapores præsident ved valget i 2017. Den 13. september 2017 kunne det konstateres, at der ikke var opstillet andre kandidater, hvorfor hun blev erklæret vinder af valget. Hun blev indsat i præsidentembedet den følgende dag, hvorved hun blev den første kvindelige præsident i Singapores historie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Singapores præsidenter

Halimah Yacob


Heinz Sandauer (* 9. Januar 1911 in Wien; † 5. August 1979 in Wien) war ein österreichischer Dirigent, Komponist und Schriftsteller.

Leben
Heinz Sandauer studierte an der Wiener Akademie für Musik und darstellende Kunst. Sein Kompositionslehrer war der österreichische Komponist und Musikpädagoge Professor Joseph Marx, von dem er später mehrere Musikstücke arrangierte, so den Neujahrshymnus für gemischten Chor, Orgel und Orchester von 1914. Bereits in den 20er-Jahren war Sandauer als Arrangeur für so berühmte Komponisten wie Franz Lehár, Emmerich Kálmán und Robert Stolz tätig. Mit einem eigenen Ensemble spielte er bald zahlreiche Musikstücke auf Schellackplatten ein (manchmal auch unter einem Phantasienamen, wie etwa Harry's Tanzorchester). Die Schlagersänger der Zeit, wie etwa Austin Egen, Max Hansen, Gloria Astor und Kinderstar Evi Bodo, waren seine Begleiter.

Als Komponist war Heinz Sandauer vor allem im Filmgeschäft tätig. Zwischen 1936 und 1958 schuf er die Filmmusik zu rund 30 deutschen Filmen. Aber auch konzertante Musik wie ein Konzert in C-Dur für Trommel und Orchester, Klaviersoli und Ballettmusik gehören zu seinem Œuvre – genauso wie zahlreiche Wienerlieder und Schlager.

In den 20er-Jahren begann auch Heinz Sandauers Beziehung zum österreichischen Rundfunk. Zunächst war er für die Radio Verkehrs AG (RAVAG), den ersten österreichischen Rundfunksender, tätig. 1937 avancierte er dann zum Leiter des Wiener Rundfunkorchesters. Die Rundfunkkarriere ging auch nach dem Zweiten Weltkrieg weiter. So arbeitete er zunächst für den Sender Rot-Weiß-Rot der amerikanischen Besatzungsmacht, später dann auch für den Österreichischen Rundfunk (ORF). Großen Erfolg erntete er in den 70er Jahren mit dem Kleinen Wiener Rundfunkorchester und der wöchentlichen Live-Sendung "Im Konzertkaffee" aus dem AEZ in Wien. Sandauer hatte auch den berühmten Wiener Conferencier Heinz Conrads entdeckt.

Im Jahre 1963 wurde Heinz Sandauer zum Professor an der Universität für Musik und darstellende Kunst (wie die ehemalige Wiener Akademie inzwischen hieß) ernannt. Er unterrichtete Unterhaltungsmusik und Jazz. Als Musikpädagoge trat er auch in Buchform ans Publikum: Er schrieb das Werk Der Jazz-Pianist. Der Weg zum modernen Klavierspiel (1950) und das Handbuch des praktischen Instrumentierens für großes Orchester, Blasmusik und Jazzorchester (1965).

Heinz Sandauer hatte ein weiteres Interessengebiet, nämlich die Astrologie. Neben einem Ratgeber Astrologie für jedermann, schrieb er (zusammen mit Nathalie Sandauer) in den 70er-Jahren zwölf astrologische Tierkreisratgeber (für jedes Sternzeichen eines). 1978 folgte das Buch Geschichte, gelenkt von den Sternen. In dieser Astrologischen Analyse des Abendlandes (Untertitel), beschäftigte er sich unter anderem auf mehreren Seiten mit Adolf Hitlers Aufstieg und Fall. Mit Hitlers Sternenkonstellation begründet Sandauer nicht nur dessen Charakter, sondern auch seine Wirkung und sein Handeln. Beispiel: "Pluto und Neptun zeigen diesen Mann als Verführer mit magischen Kräften an, einer gewaltsamen Mischung von Schwärmerei und Täuschung, der nicht nur die Umwelt, sondern er selbst zuletzt erlag."

Im Schubertpark (18. Bezirk) steht in Wien eine Büste in  Erinnerung an Prof. Heinz Sandauer.

Kompositionen (Auswahl)
 In Salmannsdorf drauß steht ein Häuserl am Bach, Wienerlied (Text: H. Sobotka), 1942
 Moderne Zigeuner, langsames Walzerlied (Text Erich Meder), 1944
 Es geht ein Ruf durch die Nacht, Song (Text Erich Meder), 1944
 Der Franz von Assisi, mein Schutzpatron, Wienerlied und Slowfox (Text: Josef Petrak), 1946
 Auf dem weißen Markt am Limpopo, Eine dunkle Geschichte, Fox (Text: Erich Meder),  1946
 Mahatma, Mahatma, ma hat ma neulich, Das indische Wienerlied (Text Erich Meder), 1947
 I brauch Geld!, Wiener Marschlied (Text Erich Meder), 1947
 Heute schreib ich meiner Mutter einen Liebesbrief, Lied und langsamer Fox (Text:Otto Hanns Dangel), 1948
 Am blauen See liegt ein Haus, Lied und Slowfox (Text: Rudolf Berdach), 1949
 Heimkehr ruft mein Herz,  Slow-Intermezzo nach einer alten Melodie (Text: Rudolf Berdach und Hans Werner), 1951
 Ich steig so gern auf die Berge, Lied und Jodelfox, 1951
 Unterm Haustor zwei verliebte Leute, Lied und Slowfox (Text: Josef Petrak), 1952
 Ich möchte' Dir einen Wecker schenken (Das Weckerelied), Fox (Text: Ernest Ermad), 1952
 Am Wiesenrand steht eine Kuh (Text Karl Farkas), Lied und Fox, 1952
 Nur eine Frau, die schon die Liebe kennt, Slowfox (Text: Karl Farkas), 1954
 Holleschau-Polka, Polka (Text: Karl Farkas), 1954
 Oh, diese Beine, Foxtrott, 1957
 Liebling sei nicht so lieb zu mir!, Lied und Slowfox, 1957
 Die Sterne tanzen vor Glück, Lied und langsamer Walzer, 1958
 Warum soll's denn mit 50 schon vorbei sein?, Wiener-Lied 1966
 Wenn man so wie einen Regenschirm vergessen könnt die Liebe
 So ein Regenwurm hat's gut  1957
 Apres Valse, konzertante Komposition für Orchester
 Tanzendes Kinderland (Potpourri) ev. noch im Archiv beim ORF
 Whisky Soda, Foxtrot, (Sandauers Lieblingssong), Gesamttitel: Erinnerungen an Seinerzeit, Titel: Zwischen 5 (fünf) und 6 (sechs) bei Heinz Sandauer, Interpret: Heinz Sandauer, Klavier, 1953; 1981

Diskographie
 5x3 = 15 Bunte Minuten. Heinz Sandauer (Klavier) und seine Rhythmiker. EP, Columbia o. J. [33 VP 805]
 Beliebte Melodien. Komponist: Robert Stolz. Heinz Sandauer: Klavier. CD, Preiser/Naxos, Wien 1997
 Heinz Sandauer spielt Melodien von Franz Lehár und der Strauß-Dynastie. CD, Preiser/Naxos, Wien 1999
 Gebundene Hände (Exklusive Rundfunkaufnahmen 1955–1970), u. a. mit Zarah Leander und dem Kleinen Wiener Rundfunkorchester, Leitung Heinz Sandauer, CD, Koch International 1999
 Ralph Benatzky: Axel an der Himmelstür. (Leitung Heinz Sandauer), CD, Walhall-Eternity/Gebhardt Musikvertrieb, Dusslingen 2011

Filmographie
 1936: Ernte (Regie: Géza von Bolváry)
 1937: Der Mann, von dem man spricht (Regie: E. W. Emo)
 1937: Millionenerbschaft (Regie: Arthur Maria Rabenalt)
 1937: Die verschwundene Frau (Regie: E. W. Emo)
 1938: Geld fällt vom Himmel (Regie: Heinz Helbig)
 1939: Liebe streng verboten (Regie: Heinz Helbig)
 1939: Anton der Letzte (Regie: E. W. Emo)
 1943: Reisebekanntschaft (Regie: E. W. Emo)
 1943: Zwei glückliche Menschen (Regie: E. W. Emo)
 1950: Cordula (Regie: Gustav Ucicky)
 1951: Schwindel im Dreivierteltakt (Regie: Sándor Szlatinay)
 1951: Der Weibsteufel (Regie: Wolfgang Liebeneiner)
 1952: Der Sonnblick ruft (Regie: Eberhard Frowein)
 1952: Der eingebildete Kranke - (Regie: Hans H. König)
 1952: Schäm dich, Brigitte (später: Wir werden das Kind schon schaukeln) (Regie: E. W. Emo)
 1953: Die Todesarena (Regie: Kurt Meisel)
 1957: Familie Schimek (Regie: Georg Jacoby)
 1957: Wie schön, daß es dich gibt (Regie: Thomas Engel)
 1957: Die unentschuldigte Stunde (Regie: Willi Forst)
 1957: Mit Rosen fängt die Liebe an (Regie: Peter Hamel)
 1958: Sebastian Kneipp (Regie: Wolfgang Liebeneiner)

Bibliographie
 Der Jazz-Pianist. Der Weg zum modernen Klavierspiel; ein Leitfaden mit 114 Beispielen, Hohner, Trossingen/Württemberg 1951
 Handbuch des praktischen Instrumentierens für großes Orchester, Blasmusik und Jazzorchester, Österreichischer Bundesverlag, Wien 1965
 Astrologie für jedermann, Kirsch-Verlag, Wien 1975
 Alles, was Sie schon immer über den Widder wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über den Stier wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über die Zwillinge wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über den Krebs wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über den Löwe wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über die Jungfrau wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über die Waage wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über den Skorpion wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über den Schützen wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über den Wassermann wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über den Steinbock wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Alles, was Sie schon immer über den Skorpion wissen wollten. Von Heinz und Nathalie Sandauer, Wiener Verlag, Wien 1977
 Geschichte, gelenkt von den Sternen. Eine astrologische Analyse des Abendlandes, Prisma, Gütersloh 1978

Weblinks

 Heinz Sandauer at The Remington Site auf English

Einzelnachweise

Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Dirigent
Hochschullehrer (Universität für Musik und darstellende Kunst Wien)
Musiker (Wien)
Österreicher
Geboren 1911
Gestorben 1979
Mann

Heinz Sandauer


José de Sousa Faria (Vila Nova de Gaia, 1851– Porto, 25 de Agosto de 1934) foi um empresário português, provedor da Ordem da Santíssima Trindade, da Ordem da Venerável Irmandade de Nossa Senhora da Lapa, e cônsul do Uruguai (1913 - 1934) na cidade do Porto. Foi também o fundador da Companhia de Seguros Argus. Personalidade de relevância no norte do pais, José de Sousa Faria foi um dos impulsionadores do desenvolvimento económico da cidade do Porto, entre as décadas de 80 e 90 do século XIX e nas três primeiras décadas do século XX.

Biografia
José de Sousa Faria nasceu em Vila Nova de Gaia no ano de 1851, no distrito do Porto, filho de Bernardo Sousa Faria e Ana Isabel. Cresceu entre Vila Nova de Gaia e Porto, onde se formou. Teve sempre um grande fascínio pelo mar, o que o levou a abrir a sua própria companhia, a firma marítima José de Sousa Faria, com sede no nº 75 (nos primeiros anos) e depois no nº 85, no Muro dos Bacalhoeiros, Porto.

A firma de navegação José de Sousa Faria tinha o seu próprio iate — Américo Sousa Faria. Fazia transporte de mercadoria e de passageiros. Era também agente de representação de outras firmas de navegação, tais como a de Alberto R. Coutinho & Cª, e A Empresa de Navegação por vapor para o Algarve e Guadiana, de Alonso Gomes & Cª.

A par da firma marítima, José de Sousa Faria foi benemérito da Ordem da Santíssima Trindade, onde exerceu funções de provedor. Mais tarde exerceu também o cargo de provedor da Ordem da Venerável Irmandade de Nossa Senhora da Lapa, onde contribuiu com elevadas somas e capitais para melhoramento do Hospital da Lapa. Recebeu várias condecorações e o título de comendador pelos seus serviços sociais e económicos prestados. Destacam-se também as condecorações por coragem, abnegação e humanidade no socorro a náufragos, filantropia e caridade.

Em 1907 fundou a Companhia de Seguros Argus, onde exerceu o cargo de diretor até ao seu falecimento em 1934.

Em novembro de 1908, fez parte dos dignitários que receberam o rei D. Manuel II na Ordem da Venerável Irmandade de Nossa Senhora da Lapa, nos dias em que o rei fez uma digressão pelo norte do país.

A 10 de novembro de 1913, foi nomeado cônsul do Uruguai, na cidade do Porto, onde ficou responsável pela gerência do consulado.

José de Sousa Faria foi casado duas vezes. A primeira com Emília Rosa Paredes Faria, com quem teve dois filhos: Elvira de Sousa Faria e Américo de Sousa Faria. Ficou viúvo em 1889 e passados uns anos casou com Florinda Soares Pereira Faria, de quem teve três filhos: Celeste de Sousa Faria, Fernanda de Sousa Faria, e José de Sousa Faria Júnior.

José de Sousa Faria faleceu às 21h30 do dia 25 de agosto do ano de 1934, vítima de colapso cardíaco. Tinha 83 anos.

Curiosidades
José de Sousa Faria foi um dos primeiros portuenses a adquirir um carro na cidade do Porto, no início do século XX.

Era sócio da revista O Vegetariano, órgão oficial da Sociedade Vegetariana de Portugal e da Sociedade Naturista Portuguesa, sediada na cidade do Porto, e que promovia a nutrição saudável para vegetarianos e simpatizantes deste regime dietético.

Legado

José de Sousa Faria foi uma distinta personalidade no mundo empresarial de Portugal e impulsionador da economia no norte do país. A sua obra benemérita ainda está presente na Ordem da Santíssima Trindade e na Ordem da Venerável Irmandade de Nossa Senhora da Lapa, no Porto.

Um dos seus retratos, pintado a óleo no final do seculo XIX, integra a Sala dos Quadros da Igreja da Lapa, ao lado do seu filho, comendador José de Sousa Faria Júnior (1913-2003), que também foi benemérito, irmão de 1ª Classe e provedor da Ordem da Venerável Irmandade de Nossa Senhora da Lapa, já no século XX.

O seu legado é atualmente preservado pelos seus trinetos Francisco Sousa Faria Loureiro da Silva e André Sousa Faria Loureiro da Silva.

Nascidos em 1851
Homens
Empresários de Portugal
Naturais de Vila Nova de Gaia
Século XX
Século XIX

José de Sousa Faria


සෙවුම් යන්ත්‍රයක් යනු පරිගණක පද්ධතියක ගබඩා කර ඇති තොරතුරු සොයාගැනුම හැකි වන පරිදී සැලසුම් කර ඇති  තොරතුරු සමුද්ධරණ පද්ධතියකි.

සෙවුම් යන්ත්‍රය (පරිගණන)


An Ficinia pygmaea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Ficinia pygmaea in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia pygmaea


Edward Walter Furlong (born August 2, 1977) is an American actor. He won Saturn and MTV Movie Awards for his breakthrough performance at age 13 as John Connor in James Cameron's Terminator 2: Judgment Day, which was followed by a mini-sequel, short attraction film T2-3D: Battle Across Time.

In 1992, he gave an Independent Spirit Award-nominated turn opposite Jeff Bridges in American Heart, and earned a second Saturn Award nomination for his work in Pet Sematary Two. He won a Young Artist Award for his performance alongside Kathy Bates in A Home of Our Own (1993) and appeared in Before and After (1996) with Meryl Streep and Liam Neeson. Furlong received acclaim for his starring roles in the 1998 motion pictures Pecker, co-starring Christina Ricci, and American History X, co-starring Edward Norton. He had significant roles in the comedy Detroit Rock City (1999) and the crime drama Animal Factory (2000).

Early life
Edward Furlong was born August 2, 1977, in Glendale, California, the son of Eleanor Torres, a youth-center worker, and Heinrich Bruno Wittig. Furlong is of Mexican descent on his mother's side, and has also described himself as "part Russian".

Furlong's father died in 1980. His mother's sister, Nancy Tafoya, and their half-brother, Sean Furlong, obtained custody of him for several years, including 1990–1991, when he began his acting career. Initially, the two served as Furlong's managers.

Career

1990s
In 1991, Furlong began his film career as John Connor in Terminator 2: Judgment Day, a role that earned him an MTV Movie Award for Best Breakthrough Role and a Saturn Award for best young actor. He was discovered for the part by casting director Mali Finn while visiting the Pasadena Boys and Girls Club in September 1990.

He followed this role with a string of moderately successful high-profile films and independent films, sharing the screen with Meryl Streep and Liam Neeson in Before and After (1996); Tim Roth, Maximilian Schell and Vanessa Redgrave in Little Odessa (1995); Jeff Bridges in American Heart (1993); and Anthony Edwards and Clancy Brown in Pet Sematary Two (1992).

In 1993, he was featured in Aerosmith's music video for "Livin' on the Edge". He played the lead role of Michael Brower, a horror and videogame-obsessed teen in the sci-fi horror film Brainscan (1994). In 1995, he starred in the film adaptation of Truman Capote's The Grass Harp. He reprised his role as John Connor in the 1996 theme park ride T2-3D: Battle Across Time alongside Linda Hamilton, Arnold Schwarzenegger and Robert Patrick.

In 1998, he starred in American History X alongside Edward Norton and appeared in his first comedy role in Pecker, directed by John Waters. Of his title role in Pecker, Furlong stated, "It's true most of the characters that I've played so far are kind of like suicidal. Really dark roles, which I like. But I wanted to do something different and John gave me a chance to do that."

In 1998, he starred in the film Detroit Rock City. During filming, he met Natasha Lyonne whom he then dated. He played a young convict in Steve Buscemi's film Animal Factory (2000).

2000s
Furlong's career and stardom declined considerably after 2000, with most of his subsequent films being released straight to DVD. In 2001 he took a role in I Cavalieri che fecero l'impresa aka The Knights of the Quest, a little-seen film by Italian filmmaker Pupi Avati.  Furlong was expected to play John Connor again in Terminator 3: Rise of the Machines (2003); however, Nick Stahl was cast just before filming began.<ref>{{cite magazine |url=https://ew.com/article/2002/04/30/meet-terminator-3s-hot-new-star/|title=Meet Terminator 3'''s hot new star|date=April 30, 2002 |magazine=Entertainment Weekly |last=Bonin |first=Liane |access-date=November 10, 2019}}</ref> He later elaborated to have had a deal to reprise his role and was removed after the producers discovered his drug addiction.

In 2004, he appeared in a music video for Metallica's "The Unnamed Feeling", and played Jimmy in the low budget independent film Jimmy & Judy (2004), during which time he met Rachael Bella. The two became romantically involved and later married.  He played the lead in The Crow series' fourth film The Crow: Wicked Prayer (2005), alongside David Boreanaz and Tara Reid, which was planned for a theatrical release but upon release was widely panned by critics and audiences and was released to DVD after one week in limited theaters. He appeared in Night of the Demons, the 2009 remake of the 1988 horror classic, which was shot in New Orleans and released straight to DVD.

In 2006 and again in 2010, he appeared in five episodes of the television program CSI: NY as Shane Casey.

2010s

Furlong appeared in two scenes of Seth Rogen's film The Green Hornet (2011). Next he starred in This Is Not a Movie, an English-language Mexican film written and directed by Olallo Rubio and co-starring Peter Coyote and Edi Gathegi. He was featured as Fixer in the crowdfunded pilot Star Trek: Renegades.

In 2019, James Cameron confirmed that Furlong would be returning to reprise his role of John Connor. It was later reported that his facial likeness would be used via CGI in Terminator: Dark Fate (2019) with Jude Collie as a CGI stand-in, and he was involved in one day of filming for facial capture performance, as John Connor was killed off in the opening scene.

2020s

In 2023, Furlong was slated to star in the movie Forest Hills alongside Shelley Duvall and Dee Wallace as well as Charlie's  House.

Other work
In October 1992, Furlong released an album in Japan called Hold on Tight, with a cover of "People Are Strange" by the Doors.

Personal life
When California's statutory rape law changed in 1994 to allow the prosecution of adult women who have sex with minors, his uncle Sean Furlong filed a complaint against Furlong's tutor Jacqueline Domac alleging rape, but was unsuccessful in having Domac prosecuted. In May 1999, Domac sued Furlong for domestic violence.

Furlong married Rachael Bella on April 19, 2006. The couple's son was born in September 2006. On July 8, 2009, she filed for divorce citing irreconcilable differences. Later in 2009, she sought to dissolve the restraining order she had filed, so that he could visit their child.  In 2012, Bella alleged in court documents that their six-year-old son tested positive for cocaine, which led a judge to rule Furlong's visits had to be supervised.

Substance abuse and legal problems

Furlong has battled alcoholism and drug addiction throughout his career. He first went into rehab in October 2000. In 2006, Furlong stated he was "on and off" hard drugs from ages 22 to 26 and added that "I was a heroin and cocaine addict. It was really scary." and "I don't even think about (partying) anymore. It seems lonely now: running and clubbing and doing coke. I have nightmares about doing hard drugs. I'll wake up and I'm like, 'Did I relapse?'"

In September 2009, Bella filed a restraining order against Furlong after he allegedly punched her in a drug-fueled altercation. In 2010, he received three years of probation for violation of the civil protective order obtained by Bella.

In October 2012, Furlong was arrested and charged with felony domestic violence against his girlfriend Monica Keena. In November 2012, he was arrested for allegedly assaulting Keena. In January 2013, he was arrested and charged with misdemeanor battery against Keena. He was also arraigned on an outstanding misdemeanor warrant in connection with a misdemeanor domestic violence charge involving the same victim on December 12. In March 2013, he was sentenced to 180 days in jail for a violation of probation after he "used force" against his ex-girlfriend, and for violation of a protective order, prohibiting approach and contact with Keena.
He was arrested again in May 2013 for assaulting his girlfriend and avoided a further prison sentence after agreeing to five years' probation, going to rehab for drug addiction for 90 days, and to undergo one year of domestic violence counseling. He had already served 61 days in jail.

Rehabilitation and reconciliation

After his arrest in 2013, Furlong committed to rehabilitation.

In February 2021, he reunited with his former American History X co-star, Ethan Suplee, on Suplee's podcast American Glutton'' to discuss Furlong's recovery from drug addiction and compulsive eating. At the time of publication, he was three years sober from alcohol and illegal substances. Speaking on his initial hesitancy to maintain sobriety, he said, "I genuinely was afraid of facing what I would be without all that, because I carried all that as who I was."

Filmography

Film

Television

Music videos

Awards

References

External links

1977 births
20th-century American male actors
21st-century American male actors
American male actors of Mexican descent
American male child actors
American male film actors
American male television actors
American male singers
Living people
Male actors from Glendale, California
Actors from Glendale, California
American people of Russian descent

Edward Furlong


Chincholi (en canarés: ಚಿಂಚೋಲಿ ) es una ciudad de la India en el distrito de Gulbarga, estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 460  a 588 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 25 407 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Chincholi


Mišjakinja (crijevac, zvjezdina, lat. Stellaria), rod jednogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice klinčićevke (Caryophyllaceae).

Postoji 164 vrsta, a neokliko vrsta raste i u Hrvatskoj: travolika mišjakinja (S. graminea), velika mišjakinja (S. holostea), srednja mišjakinja (S. media), barska mišjakinja (S. palustris), crijevac povaljeni ili močvarna mišjaknija (S. alsine), gajska mišjakinja (S. nemorum) i još nekoliko

Vrste

 Stellaria aquatica (L.) Scop.
 Stellaria abaensis H.F.Xu & Z.H.Ma
 Stellaria alaschanica Y.Z.Zhao
 Stellaria alaskana Hultén
 Stellaria alsine Grimm
 Stellaria alsinoides Boiss. & Buhse
 Stellaria altimontana N.S.Pavlova
 Stellaria amblyosepala Schrenk
 Stellaria amplexicaulis (Hand.-Mazz.) Huan C.Wang & Feng Yang
 Stellaria anagalloides C.A.Mey. ex Rupr.
 Stellaria angarae Popov
 Stellaria angustifolia Hook.
 Stellaria antillana Urb.
 Stellaria antoniana Volponi
 Stellaria apetala Bernardino
 Stellaria aphanantha Griseb.
 Stellaria aphananthoidea Muschl.
 Stellaria arenarioides Shi L.Chen, Rabeler & Turland
 Stellaria arvalis Fenzl ex F.Phil.
 Stellaria australis Zoll. & Moritzi
 Stellaria bistyla Y.Z.Zhao
 Stellaria borealis Bigelow
 Stellaria brachypetala Bunge
 Stellaria bungeana Fenzl
 Stellaria calycantha (Ledeb.) Bong.
 Stellaria celsa Ravenna
 Stellaria cherleriae (Fisch. ex Ser.) F.N.Williams
 Stellaria chilensis Pedersen
 Stellaria chinensis Regel
 Stellaria circinata Ravenna
 Stellaria concinna Ravenna
 Stellaria congestiflora H.Hara
 Stellaria corei Shinners
 Stellaria crassifolia Ehrh.
 Stellaria crispa Cham. & Schltdl.
 Stellaria cryptopetala Griseb.
 Stellaria cupaniana (Jord. & Fourr.) Bég.
 Stellaria cuspidata Willd. ex Schltdl.
 Stellaria dahurica Willd. ex Schltdl.
 Stellaria darvasievii Kamelin
 Stellaria debilis d´Urv.
 Stellaria decipiens Hook.fil.
 Stellaria decumbens Edgew.
 Stellaria delavayi Franch.
 Stellaria depressa Schmid
 Stellaria dianthifolia F.N.Williams
 Stellaria dicranoides (Cham. & Schltdl.) Fenzl
 Stellaria discolor Turcz.
 Stellaria elatinoides Hook.fil.
 Stellaria emirnensis Danguy
 Stellaria erlangeriana Engl.
 Stellaria eschscholtziana Fenzl
 Stellaria fenzlii Regel
 Stellaria filicaulis Makino
 Stellaria filiformis (Benth.) Mattf.
 Stellaria fischeriana Ser.
 Stellaria flaccida Hook.
 Stellaria glochidisperma (Murb.) Freyn
 Stellaria gracilenta Hook.fil.
 Stellaria graminea L.
 Stellaria gyangtsensis F.N.Williams
 Stellaria gyirongensis L.H.Zhou
 Stellaria hebecalyx Fenzl
 Stellaria henryi F.N.Williams
 Stellaria hintoniorum B.L.Turner
 Stellaria hippoctona (Czern.) Klokov
 Stellaria humifusa Rottb.
 Stellaria imbricata Bunge
 Stellaria infracta Maxim.
 Stellaria inundata Vorosch.
 Stellaria irazuensis Donn.Sm.
 Stellaria irrigua Bunge
 Stellaria jacutica Schischk.
 Stellaria koelzii Rech.fil.
 Stellaria kolymensis A.P.Khokhr.
 Stellaria krylovii N.V.Vlassova & Artemov
 Stellaria laevis (Bartling) Rohrb.
 Stellaria lanata Hook.fil. ex Edgew. & Hook.fil.
 Stellaria lanipes C.Y.Wu & H.Chuang
 Stellaria leptoclada (Benth.) C.H.Mill. & J.G.West
 Stellaria littoralis Torr.
 Stellaria longifolia (Regel) Muhl. ex Willd.
 Stellaria longipes Goldie
 Stellaria mainlingensis L.H.Zhou
 Stellaria mannii Hook.fil.
 Stellaria media (L.) Vill.
 Stellaria merzbacheri Kozhevn.
 Stellaria miahuatlana B.L.Turner
 Stellaria minuta Kirk
 Stellaria montioides (Edgew. & Hook.fil.) Ghaz.
 Stellaria multiflora Hook.
 Stellaria multipartita Bo Xu & Meng Li
 Stellaria neglecta (Lej.) Weihe
 Stellaria nemorum L.
 Stellaria nepalensis Majumdar & Vartak
 Stellaria nipponica Ohwi
 Stellaria nitens Nutt.
 Stellaria nubigena Standl.
 Stellaria obtusa Engelm.
 Stellaria omeiensis C.Y.Wu & Tsui ex P.Ke
 Stellaria ovatifolia (M.Mizush.) M.Mizush.
 Stellaria oxycoccoides Kom.
 Stellaria palustris (Murray ex Ehrh.) Hoffm.
 Stellaria papillata C.H.Mill. & J.G.West
 Stellaria parviflora Banks & Sol. ex Hook.fil.
 Stellaria parviumbellata Y.Z.Zhao
 Stellaria patens D.Don
 Stellaria pauciflora Zoll. & Moritzi
 Stellaria pedersenii Volponi
 Stellaria pentastyla W.Q.Wang, H.F.Xu & Z.H.Ma
 Stellaria persica Boiss.
 Stellaria petiolaris Hand.-Mazz.
 Stellaria petraea Bunge
 Stellaria pilosoides Shi L.Chen, Rabeler & Turland
 Stellaria pinvalliaca Chandra Sek. & S.K.Srivast.
 Stellaria polyantha (Edgew. & Hook.fil.) M.T.Sharples & E.A.Tripp
 Stellaria porsildii C.C.Chinnappa
 Stellaria postii (Holmboe) B.Slavík, Jarol. & Chrtek
 Stellaria procumbens Huan C.Wang & Feng Yang
 Stellaria pterosperma Ohwi
 Stellaria pubera Michx.
 Stellaria pulvinata Grubov
 Stellaria pungens Brongn.
 Stellaria pusilla Schmid
 Stellaria radians L.
 Stellaria recurvata Willd. ex Schltdl.
 Stellaria reticulivena Hayata
 Stellaria rigida Bunge
 Stellaria roughii Hook.fil.
 Stellaria ruderalis M.Lepsí, P.Lepsí, Z.Kaplan & P.Koutecký
 Stellaria ruscifolia Pall. ex Schltdl.
 Stellaria salicifolia Tsui & P.Ke
 Stellaria sanjuanensis M.T.Sharples & E.A.Tripp
 Stellaria sarcophylla Rech.fil.
 Stellaria scaturiginella Rech.fil.
 Stellaria schischkinii Peschkova
 Stellaria semivestita Edgew. ex Edgew. & Hook.fil.
 Stellaria sennii Chiov.
 Stellaria serpens Ravenna
 Stellaria sessiliflora Y.Yabe
 Stellaria sikaramensis Rech.fil.
 Stellaria sikkimensis Hook.fil. ex Edgew. & Hook.fil.
 Stellaria soongorica Roshev.
 Stellaria souliei F.N.Williams
 Stellaria strongylosepala Hand.-Mazz.
 Stellaria subumbellata Edgew. ex Edgew. & Hook.fil.
 Stellaria tibetica Kurz
 Stellaria tomentella Ohwi
 Stellaria uchiyamana Makino
 Stellaria uda F.N.Williams
 Stellaria umbellata Turcz.
 Stellaria venezuelana Steyerm.
 Stellaria vestita Kurz
 Stellaria viridifolia (Khokhr.) A.P.Khokhr.
 Stellaria wallichiana Haines
 Stellaria weddellii Pedersen
 Stellaria williamsiana Kozhevn.
 Stellaria winkleri (Briq.) Schischk.
 Stellaria yinshanensis L.Q.Zhao & Y.Z.Zhao
 Stellaria yungasensis (Rusby) Rusby ex Volponi
 Stellaria yunnanensis Franch.
 Stellaria zangnanensis L.H.Zhou
 Stellaria zhuxiensis Q.L.Gan & X.W.Li
 Stellaria zolotuchinii A.L.Ebel
 Stellaria ×adulterina Focke

Izvori

Vanjske poveznice

Alsineae

Mišjakinja (biljni rod)


Murrurundi est un village australien situé dans le comté du Haut-Hunter en Nouvelle-Galles du Sud.

Géographie
Murrurundi est situé dans la vallée de l'Hunter à l'est de la Nouvelle-Galles du Sud, à  au nord de Sydney et à  au nord-ouest de Newcastle. Le village est arrosée par la rivière Pages, un affluent de l'Hunter, et dominé par les monts de Liverpool.

Il est traversé par la New England Highway et desservi par une gare ferroviaire sur la ligne entre Armidale et Sydney.

Démographie
La population s'élevait à 847 habitants en 2011 et à  en 2016.

Références

Localité en Nouvelle-Galles du Sud

Murrurundi


Yüksekova, Hakkâri ilinin en büyük ilçesidir.

Ülkenin güneydoğu ucunda, Türkiye-İran-Irak sınırlarının kesiştiği nokta yakınlarında yer alan ilçe, İran'a açılan (Esendere sınır kapısı) ve Irak'a ileride açılacak sınır kapılarıyla Türkiye'nin stratejik öneme sahip ilçelerinden biridir.

Tarihçe
Oldukça eski bir kent olan Yüksekova'da yerleşimin MÖ 7000'lere değin uzandığı kesin olarak bilinmektedir. MÖ 1000'de ise yörede Urartular yaşamıştır. I. Süleyman devrinde Osmanlı hakimiyetine giren kentin eski adı Gevar'dir.

1855 yılında "Gevar" adıyla görülen yerleşimin ismi 1898 yılında "Dize" olarak görülmektedir.)Şehir, I. Dünya Savaşı sırasında Rus işgaline uğramışsa da 5 Mayıs 1918'de Rus işgalinden kurtulmuştur. 19. yüzyılda Van Vilayeti'ne bağlı Hakkâri Livası'nın kazası olan Yüksekova, 1936'da ilçe durumuna getirilmiştir. İlçe merkezin eski adı o yıllardaki ismi ise Dize'dir.

1990'lı yıllarda yoğun bir göç dalgasına maruz kaldı. Ocak 2016'da Hakkâri il merkezinin idari tedbirler kapsamında Yüksekova'ya taşınacağı belirtilse de henüz uygulanmamıştır.

Coğrafya
Yüksekova, Doğu Anadolu Bölgesi'nin Hakkâri bölümünde bulunur. Kuzeyinde Van'ın Başkale ilçesi, doğusunda İran, güneyinde Irak ve batısında Hakkâri ana (merkez) ilçesi bulunur. Yüksekova, dağlar arasında bir çöküntü alanında kurulmuştur. Ovanın yükseltisi 2000 metreye yakındır. Yaklaşık olarak genişliği 15 kilometre, uzunluğu 40 kilometredir.

İklim
Kapalı bir havza konumunda olan ova, kışın soğuk hava akımlarının üzerine çökmesi ile soğuk kışlar geçirir. İlçeye ve kente genel olarak sert bir kara iklimi hakimdir.

Nüfus
2020 son nüfus sayımında ilçenin güncel nüfusu 119.562'dir Türkiye'deki diğer ilçe merkezleri ile karşılaştırıldığında nispeten büyük bir şehir sayılabilir. 1990'lı yıllara kadar kendi hâlinde küçük bir şehirken, bölgede o yıllarda yaşanan şiddet olayları ve köy boşaltma olayları nüfusun hızlı ve düzensiz artışına neden olmuştur. Bugün bile şehir bu nüfusu taşıyamamaktadır. Düzensiz yapılaşma, yetersiz altyapı, sağlık ve eğitim hizmetlerinin yetersizliği hâlâ çözülememiştir.
Ancak son zamanlarda Yüksekova'da iş imkanlarının artmasıyla halk ilçeye geri göç etmeye başlamıştır.

Ekonomi
Şehirdeki ekonomik etkinlikler yerel ölçeklidir. Ulaşımın zor olması ve şehrin adının güvenlik olaylarıyla anılması tüm Doğu Anadolu'yu olduğu gibi Yüksekova'yı da olumsuz yönde etkilemiştir. Türkiye-İran arasında bulunan gümrük kapılarından birinin burada olması ticareti biraz haraketlendirse de şehrin geçimini sağlayacak kadar yeterli değildir.

Verimli topraklara sahip olmasına rağmen tarım çalışmaları, etkinlikleri kış aylarında ekinleri koruyacak teknik bilgi eksikliği nedeniyle çok azdır. Aylık ve günlük sıcaklık farkları tarımdan çok, gür çayır ve meralarla hayvancılığa zemin hazırlamıştır. Şehir ters lalesi, sümbül ve nergizi ile ünlüdür.

Eğitim
İlçe eğitim alanında Türkiye standartlarının altındadır. İlçede 3 okul öncesi eğitim kurumu, 17 merkez ilköğretim kurumu, 100 civarında belde-köy ilköğretim kurumu, 9 orta öğretim (lise) kurumu ile 14 özel eğitim kurumu faaliyet göstermektedir. Ayrıca halk eğitimi programları da uygulanmaktadır. İlçede öğretmen evi ve sosyal tesisler mevcuttur.

Altyapı

Sağlık
Kentte 130 yataklı bir devlet hastanesi faaliyettedir ki kentin tek hastanesidir. Yeni yapilan 75 yataklı Askerî Hastanede  hizmet vermeye hazır hale getirildi. acil sağlık hizmetleri dışında, kadın doğum, çocuk hastalıkları ile ilgili kliniklerle diğer cerrahi klinikler etkindir. Özel sağlık sektöründe yeni hizmetler yapılmış bunlar ileri teknoloji de güzellik salonları saç ekim merkezleri, rehabilitasyon merkezleri,fizik tedavi hizmetleri gibi.

İlçenin birinci basamak sağlık hizmetleri Ekim 2010'a değin 5 adet sağlık ocağı aracılığıyla yürütülmekteydi. Devletin sağlık hizmetlerinde uygulamaya koyduğu yeni sistemle bu merkezler aile sağlığı merkezlerine dönüştürülmüş ve 36 yeni aile hekimliği birimi kurulmuştur. Kentin ve ilçenin koruyucu sağlık hizmetleri (bağışıklama hizmetleri, ana-çocuk sağlığı ve aile planlaması hizmetleri ile poliklinik hizmetleri) 36 aile hekimi ve hemşiresince yürütülmektedir.

Ulaşım
İldeki ilk ve tek havalimanı olan Hakkâri Yüksekova Selahaddin Eyyubi Havalimanı, ilçe merkezine 5 km mesafededir.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
YerelNET

Yüksekova