Napomena: Nogometne lige za u Hrvatskoj u sezoni 1995./96. (za seniore) kojima autori Wikipedije ne mogu (trenutno) precizno odrediti rang natjecanja (nisu vidljivi iz dostupnih izvora) ili nisu igrane unutar ligaškog sustava, naknadno će se prebaciti u odgovarajuće članke.

2. međimurska liga

Istok

Zapad

 Izvori:
 Hajduk Brezje

Poveznice
 1. HNL 1995./96.
 1. B HNL 1995./96.
 2. HNL 1995./96.
 3. HNL 1995./96.
 5. rang HNL-a 1995./96.
 6. rang HNL-a 1995./96.
 7. rang HNL-a 1995./96.
 8. rang HNL-a 1995./96.
 Hrvatski nogometni kup 1995./96.

Izvori

1995-96
 9o

Nogometno prvenstvo Hrvatske 1995./96. – ostale lige


Taksici ya da Taksi şoförü, taksimetresi olan ticari bir otomobille şehiriçi yolcu taşıyan serbest meslek esnafıdır.

Zorunlu Aletler

Taksicinin aracında bulundurması gerekli aletler: İlk yardım çantası, kriko, bijon anahtarı, pens, tornavida, el feneri, seyyar lamba, navigasyon sistemi, çekme halatı, patinaj zinciri, reflektör, stepne, takoz, yangın söndürme tüpü, emniyet kemeri, yedek ampuller. Taksici araç içinin ve dışının temizliğinden sorumludur. Aracın bakımı ve muayenesini yaptırmazsa trafikten men edilebilir. Her gün yapılan kontrol lastik, akümülatör ve yakıt kontrolüdür.

Kazalar ve Hastalıklar

Trafikte bir kaza durumunda araç yerinden kaldırılmaz, başından ayrılınmaz. Akan trafiğe karşı reflektörler konur, sinyal ve stop lambaları yakılır. Gereken belgeler hazır bulundurulur. Kazayı incelemeye gelen trafik ekiplerinden tespit tutanağı alınır. Bu sırada elde edilmesi gereken belgeler bilirkişi raporu, alkol muayene raporu, ehliyet fotokopisi, ruhsat fotokopisi, hasar resimleri, faturalar, sigorta poliçesi suretidir.

Taksiciler beden gücüyle çalışmaktadırlar. Günde en az 10 saatlik çalışmanın yarısı trafikte geçmekte, el, kol, ayaklar uyuşmaktadır. Sık görülen hastalıklar bel fıtığı ve basurdur.

Ayrıca bakınız
 Taksi Şoförü (film)

Meslekler
Taksiler

Taksici


فراناس (Βρανάς) هي قرية في إقليم أتيكا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 651 نسمة.

المراجع

مدن اليونان
مقاطعة أتيكا الشرقية

فراناس (أتيكي)


An Scaphyglottis acostaei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Schweinfurth. An Scaphyglottis acostaei in nahilalakip ha genus nga Scaphyglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scaphyglottis

Scaphyglottis acostaei


August Louis Detlev von Schrader (født 13. februar 1810 i Harburg, død 17. januar 1859 på Gut Bliestorf) var en lauenborgsk godsejer, landråd og politiker.

Virke
Schrader var søn af overforstmester Georg August von Schrader (1777-1834) til godset Kulpin ved Ratzeburg. Han studerede fra 1827 jura ved universitetet i Göttingen og blev der medlem af studenterkorpset Corps Lunaburgia Göttingen. Fra sin fader arvede han godserne Bliestorf, Grienau (Grinau) og Kastorf, og på Bliestorf lod han ca. 1843 opføre en ny hovedbygning.

Han var landråd i Hertugdømmet Lauenborg, kgl. dansk kammerherre, og fra 1848 til 1853 havde Schrader sæde i det lauenborgske parlament. I 1854 udnævnte kong Frederik VII ham til talsmand for ridderskabet (Ritter- und Landschaft des Herzogtums Lauenburg) og til medlem af det kommende Rigsråd. Han sad i Rigsrådet indtil 1858, hvor Holsten og Lauenborg blev udskilt fra helstaten og dermed fra Rigsrådet.

Familie
Schrader giftede sig 12. september 1843 med Adolfine Friedericke von Beulwitz (født 17. juni 1817 i i Celle, død 23. februar 1888 i Braunschweig), datter af kgl. hannoveransk overappelationsrets-præsident Anton Friedrich von Beulwitz og Helene von Hedemann. De fik fire børn:

 Henriette Friedericke Louise, ægtede 30. august 1863 i Dresden Friedrich August von Polenz
 Hypolite Wilhelmine
 Dorothea Elisabeth Ottilie
 Karl Ernst Adolf

Kilder
 Omtale af slægten hos Gut Bliestorf

Godsejere fra Sachsen-Lauenburg
August Louis Detlev
Kammerherrer fra Danmark
Medlemmer af Rigsrådet (1855-1866)
Tyskere i 1800-tallet
Jurister fra Tyskland

August Louis Detlev von Schrader


François Leleux (julio de 1971 en Croix) es un oboísta, director de orquesta y profesor de música de Francia.

Biografía
Comenzó su carrera profesional a los 18 años, cuando obtuvo el puesto de primer oboe en la Ópera de París. Posteriormente logró el puesto de solistas de la Orquesta Sinfónica de la Radio de Baviera y actualmente efectúa conciertos con la Orquesta de cámara de Europa así como grabaciones. Está casado con la violinista Lisa Batiashvili.

Referencias

Enlaces externos
Página web oficial de François Leleux

Oboístas de Francia
Directores de orquesta de Francia
Músicos clásicos del siglo XX de Francia
Músicos clásicos del siglo XXI de Francia
Oboístas clásicos
Intérpretes de música clásica de Francia
Nacidos en Croix (Norte)

François Leleux


Akçiçek, Çorum ilinin Alaca ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 71 km, Alaca ilçe merkezine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaca belde ve köyleri

Akçiçek, Alaca


Gogueryo-Sui-krigene var fire felttog, som det kinesiske Sui-dynasti sendte mod det koreanske kongerige Goguryeo mellem 598 og 614. Sui formåede aldrig at erobre Gogueryo. Invasionerne var med til at svække Sui-dynastiet, og var en indirekte årsag til dynastiets fald i 618. En af grundene til invasionerne var, at Gogueryo ikke ville erklære sig for underordnet i forhold til Sui, og angreb Sui i 597. Derefter sendte Sui fire invasioner mod Gogueryo, i 598, 612, 613 og 614, som til sammen havde en styrke på over 3 millioner soldater. Oprør i Kina var også en af grundene til, at alle invasionerne mislykkedes. Krigene førte til, at millioner af kinesere i Sui mistede livet. Invasionerne førte til, at Goguryeo blev så svækket, at soldater fra Tang-dynastiet og det koreanske kongedømme Silla i 668 erobrede området. Det kinesiske Tang-dynasti forsøgte at indsætte et militærregime, men det varede ikke længe. Den sydlige del af Goguryeo blev indtaget af Silla mens det nye rige Balhae blev dannet i nord.

Koreas historie
Kinas historie

Goguryeo–Sui-krigene


Silvestar je bio prvi poznati biskup Budvanske biskupije. Spominje ga se kao posvetitelja crkve sv. Mihovila na rtu Mogrenu kod Budve.

Izvori

Crnogorski biskupi
Budvanski biskupi

Silvestar (budvanski biskup)


පීටර් ෆින්ච් (1916 සැප්තැම්බර් 28 - 1977 ජනවාරි 14) බ්‍රිතාන්‍යයේ උපත ලද ඕස්ට්‍රෙලියානු නළුවෙකි. නෙට්වර්ක් (Network) චිත්‍රපටයේ හොවර්ඩ් බේලෙ(Howard Beale) නම් රූපවාහිනී වැඩසටහන් මෙහෙයවන්නාගේ චරිත නිරූපණය සුවිශේෂී වන අතර ඒ වෙනුවෙන් ඇයට මරණින් පසුව හොඳම නළුවා වෙනුවෙන් ඇකඩමි සම්මානයක් හිමිවිය. එය BAFTA වෙතින් ඔහුට හිමිවුණු පස්වන හොඳම නළුවා සම්මානයයි. තවද, එම රංගනය වෙනුවෙන් ගෝල්ඩන් ග්ලොබ්ස් (Golden Globes) හොඳම නළුවා සම්මානයද හිමි විය. රංගන ශිල්පය වෙනුවෙන් මරණින් පසු ඇකඩමි සම්මාන හිමිකරගත් දෙදෙනාගෙන් පළමු වැන්නා වන්නේද මොහුය. දෙවැන්නා ඕස්ට්‍රෙලියවේ හේත් ලෙජර්(Heath Ledger) විය.

මුල් අවධිය

ෆ්‍රෙඩ්‍රික් ජෝර්ජ් පීටර් ඉන්ගල් ෆින්ච්(Frederick George Peter Ingle Finch) ලන්ඩන්හි ජෝර්ජ් ෆින්ච් (George Finch) සහ ඇලීශ්යා ග්ලඩ්ය්ස්  ෆිශර්(Alicia Gladys Fisher)ට දාව උපත ලද අතර ෆින්ච්ට වයස 2දී ඔවුහු දික්කසාද වූහ. ජෝර්ජ් ෆින්ච් ඕස්ට්‍රෙලියවේ නිව් සවුත් වේල්ස් හි උපත ලැබුවද පැරිස්හි සහ සූරිච්හි අධ්‍යාපනය ලැබුවේය. 1912 දී එංගලන්තයට සංක්‍රමණය වන විට ඔහු පරියේෂණ රසායනඥයෙකු වූ අතර පසුව පළමු ලෝක සංග්‍රාමය අවධියේ රාජකීය හමුදා යුධෝපකරණ ප්‍රධාන වැඩපොළෙහි සහ රාජකීය කාලතුවක්කු හමුදාවේ සේවය කළේය.

1915දී හැම්ප්ශර් (Hampshire) හි පොර්ට්ස්මෞත් (Portsmouth) හිදී කෙන්ට් අධිනීතීඥයෙකුගේ දුවෙකු වූ ඇලීශ්යා  ෆිශර් සමඟ විවාහ විය. එනමුඳු ජෝර්ජ් ෆින්ච්, පීටර් ෆින්ච්ගේ ජෛව විද්‍යාත්මක පියා නොවීය. තම සැබෑ පියා ඉන්දියානු හමුදා නිලධාරියෙකු වූ වෙන්ට්වොර්ත් එඩ්වර්ඩ් ඩලස් "ජොක්" කැම්බල් (Wentworth Edward Dallas "Jock" Campbell) බවත් ඔහු තම මව සමඟ පැවති අනියම් සම්බන්ධය තම දෙමාපියන්ගේ දික්කසාදයට හේතු වූ බව ෆින්ච් දැනගත්තේ ඔහුගේ වයස හතලිස් ගනන් වලදීය.  ජෝර්ජ් පීටර්ගේ භාරකාරත්වය ලබා ගත් අතර ප්‍රංශයේ සහ ඉන්දියාවෙදී පීටර්ගේ මිත්තණිය (Laura Finch) විසින් ඔහු රැකබලාගන්නා ලදී. පසුව 1926දී ඔහු ඕස්ට්‍රෙලියවේ තම සීයා එඩ්වර්ඩ් හර්බර්ට් ෆින්ච් (Edward Herbert Finch) සමඟ වාසයට යැවුණු අතර ඔවුහු සිඩ්නිහි ග්‍රීන්විච් පොයින්ට(Greenwich Point)හි ජීවත් විය.  ඇලීශ්යා ෆින්ච් 1622දී පීටර්ගේ සැබෑ පියා "ජොක්" කැම්බල් සමඟ විවාහ විය.

1916 උපත්

පීටර් ෆින්ච්


ID3 යනු MP3,  MP4 වැනි සමහර බහුමාධ්‍ය ගොනු ආකෘති සඳහා භාවිතා වන පාරදත්ත බහාලුමකි. එය මාතෘකාව, කලාකරු, ඇල්බමය, ධාවන අංකය සහ ගොනුව පිළිබඳ වෙනත් තොරතුරු වැනි තොරතුරු ගොනුව තුළම ගබඩා කිරීමට ඉඩ සලසයි.

ID3 යනු බහුමාධ්‍ය ගොනුවල පාර-දත්ත සඳහා තථ්‍ය ප්‍රමිතියකි ; එය නිර්මාණය කිරීමට කිසිදු ප්‍රමිතිකරණ ආයතනයක් සම්බන්ධ නොවූ අතර එවැනි සංවිධානයක් එයට විධිමත් අනුමැතියක් ලබා දී නොමැත.  එය APE ටැගයන් හා තරඟ කරයි.

ID3 හි අනුවාද දෙකක් තිබේ: ID3v1 සහ ID3v2. ID3v1 හි පාර-දත්ත ගොනුවේ, අවසානයේ 128- බයිට් කොටසක ගබඩා කර ඇත. "comment" මෙහි සුළු වශයෙන් කෙටි කිරීමේ අනුවාද v1.1 හි "ට්‍රැක් අංකය" මගින් ක්ෂේත්‍රයේ නව පිරිවිතර දිගු කරන ID3v1 හි වෙනස්කම් අනුවාදයක් තිබේ.

ID3v2 ව්‍යුහාත්මකව ID3v1 ට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් වන අතර, ගොනුවේ ආරම්භයේ පිහිටා ඇති විස්තීරණ "රාමු" කට්ටලයකින් සමන්විත වේ. ID3v2.4 පිරිවිතරයේ රාමු වර්ග 83ක් ප්‍රකාශ කර ඇති අතර, යෙදුම්වලටද ඒවායේම රාමු නිර්වචනය කළ හැක. ඇල්බමයේ පින්තූරය, BPM, ප්‍රකාශන හිමිකම් සහ බලපත්‍රය, ගී පද, සහ අත්තනෝමතික පෙළ සහ URL දත්ත, මෙන්ම වෙනත් දේවල් අඩංගු කිරීම සඳහා සම්මත රාමු ඇත. ID3v2 හි අනුවාද තුනක් ඇති අතර, ඒ සෑම එකක්ම රාමු අර්ථ දැක්වීම දීර්ඝ කර ඇත.

Lyrics3v1  සහ Lyrics3v2  mp3 ගොනුවලට පද එකතු කිරීම සඳහා ID3v2 ට පෙර ක්‍රියාත්මක කරන ලද ටැග් ප්‍රමිතීන් විය. ID3v2 සමඟ ඇති වෙනස නම් Lyrics3 සැමවිටම MP3 ගොනුවක අවසානයේ, ID3v1 ටැගයට පෙර තිබීමයි.

ID3


DexDrive é uma marca de leitores de cartão de memória de consoles de jogos que permitia o acesso aos dados por um PC. Os produtos DexDrive foram feitos pela agora extinta InterAct para uso com cartões de memória de PlayStation e Nintendo 64. Foi lançada em 1998.

Acessórios para Nintendo 64
Acessórios para PlayStation (console)
Produtos introduzidos em 1997

DexDrive


Grøn ibis () er en amerikansk storkefugl, der lever fra Costa Rica til Rio Grande do Sul.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Ibisser

Grøn ibis


Benais ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Indre-et-Loire in der Region Centre-Val de Loire; sie gehört zum Arrondissement Chinon und zum Kanton Langeais.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Saint-Germain (12. Jahrhundert, Monument historique)
 Schloss Benais (16. Jahrhundert, Monument historique)

Literatur
 Le Patrimoine des Communes d'Indre-et-Loire. Flohic Editions, Band 1, Paris 2001, ISBN 2-84234-115-5, S. 245–249.

Weblinks

Ort in Centre-Val de Loire
Weinbauort in Frankreich

Benais


Bonifacije (Ravenna, kraj 13. st. – Osor, 1363.) bio je prelat Katoličke Crkve koji je služio kao biskup osorski od 1357. do 1363. godine. Prije toga, obnašao je dužnost biskupa trebinjsko-mrkanskog (1344.) te biskupa šibenskog (1344.–1357.).

Životopis

Bonifacije je rođen u Ravenni sredinom 13. stoljeća. Imenovan je biskupom trebinjsko-mrkanskog, prema nekima prije 1344. godine. Dana 6. veljače 1344. premješten je za šibenskog biskupa nakon smrti biskupa Tolona. Prije nego što je stigla papina bula o imenovanju Bonifacija, šibenski Kaptol je izabrao za biskupa benediktinca Martina u skladu s ovlastima koje im je podijelio papa Bonifacije VIII. prigodom utemeljenja Šibenske biskupije. Došavši u Šibenik, Bonifacije pronalazi popunjenu šibensku stolicu. Tom prigodom pristaše biskupa Martina su mu poderale papinsku bulu imenovanja te je morao pobjeći iz Šibenika.

Nakon toga je sam papa naložio rapskom biskupu, opatu sv. Nikole u Šibeniku i kanoniku Sanzinu da imenovanog Bonifacija uvedu u kanonski posjed biskupije. Papa je zatim Martinov izbor proglasio ništavnim te je istakao pravo Svete Stolice na imenovanje šibenskih biskupa. Tek je 1345. godine Bonifacije mogao u miru preuzeti upravu biskupijom. Za svoga biskupovanja odobrio je dolazak dominikancima te dao dopuštenje da podignu samostan na obali.

Dana 19. srpnja 1357. prema papinoj odluci izmijenio biskupsku stolicu s osorskim biskupom Matejem Crnotom. Umro je u Osoru 1363. godine.

Izvori

Literatura

Knjige

Članci

Mrežna sjedišta

Trebinjsko-mrkanski biskupi
Šibenski biskupi

Bonifacije (trebinjsko-mrkanski biskup)


Cineteca Universidad de Chile es el primer archivo cinematográfico creado en Chile bajo figura y estructura de Cinemateca. A la fecha es el más antiguo y el único de carácter público y estatal que existe en Chile. Fue creada por decreto de la Secretaría General de la Universidad de Chile en 1961, y ha dedicado su labor a la conservación, investigación, difusión y rescate del patrimonio audiovisual chileno. Junto al Cine Experimental de la Universidad de Chile, fueron parte fundamental del desarrollo del cine chileno en la década de los sesenta, periodo conocido como el "Nuevo Cine Chileno".

Con la dictadura militar de 1973, casi la totalidad de los trabajadores de la Cineteca fueron exonerados, al igual que muchos académicos, comenzando un periodo de desmantelamiento producido por los militares que asumieron cargos directivos en la Universidad. De esta manera se decreta el cierre de esta institución a inicios de 1976. Su cierre significó la no existencia de ninguna institución estatal y pública dedicada al patrimonio fílmico por casi 35 años, incluso tras la caída de la dictadura.

En 2008 la Cineteca de la Universidad de Chile es sometida a un proceso de reapertura y refundación, siendo la última institución universitaria clausurada por la administración militar que es puesta nuevamente en funcionamiento, comenzando la recuperación de uno de los archivos más importantes del país.

Antecedentes
El interés de la Universidad de Chile por instalar campos de investigación y conservación audiovisual data de los años treinta. Un antecedente es el Instituto de Cinematografía Educativa, encabezado por el cineasta Armando Rojas Castro, fundado el año 1929 por la Universidad y el Ministerio de Educación como un intento por explorar las posibilidades pedagógicas que propicia la cinematografía.  Si bien se encuentran desaparecidas casi todas las películas producidas por la Universidad en aquel periodo, como "El Cerro Santa Lucía" o "Inauguración del Estadio Nacional", esta instancia se considera como pionera en Chile, al instalar de manera sistemática el concepto de archivo fílmico y pedagogía. El ICEI se encontraba ubicado en la Casa Central de la Universidad, y contaba con talleres de revisión de material fílmico, salas de clases, sala de proyección, archivo y estudios de filmación. En 1942 Armando Rojas Castro pasa a ser director de los estudios estatales Chilefilms, donde la Universidad de Chile poseía acciones y era parte del proyecto de desarrollo industrial cinematográfico chileno. Posteriormente, durante el gobierno de Gabriel González Videla, el organismo es desarticulado. A fines de los años cincuenta Armando Rojas Castro, en un intento de retomar las actividades del instituto, hace un balance lapidario de la situación, detallando la desaparición de todo el acervo patrimonial Universitario de dicha unidad, tanto equipos como películas.

Otra instancia previa a la fundación de la Cineteca de la Universidad de Chile es la actividad realizada por Edmundo Urrutia en los años cincuenta como parte del Departamento de Foto-Cinematografía de la Universidad. Camarógrafo y fotógrafo formado en le periodo del cine mudo chileno, dedicó gran parte de su vida a recopilar filmaciones primigenias chilenas, montando en 1961 el documental "Recordando" junto a Fernando Bellet, y producido por la Universidad de Chile. En ella rescata numerosas filmaciones como "Los Funerales del presidente Montt", "Fiestas del Centenario", "Funerales de Gabriela Mistral", entre muchos otros. Actualmente dicho film se encuentra desaparecido, aunque algunas de las imágenes que contiene el documental se han utilizado profusamente sin señalar su origen o que han sido extraídas de "Recordando".

Historia
La Cineteca de la Universidad de Chile es creada en el año 1961 por decreto del Secretario general Álvaro Bunster, de manera simultánea a la adscripción al organigrama universitario que se realiza con Cine Experimental, unidad de realización fílmica creada de manera independiente por el cineasta y arquitecto Sergio Bravo en 1957. La génesis de la Cineteca se da en primera instancia en el Cine Club Universitario, creado en 1954, y que permitió reunir a quienes posteriormente participarían tanto en Cineteca como en Cine Experimental.

La primera película que formó parte del archivo fílmico fue gracias a una donación realizada por el pintor José Venturelli, y consistió en una copia de "El gabinete del doctor Caligari", film mudo expresionista de 1920. El resto de las primeras películas que ingresaron en el archivo fueron donaciones realizadas por embajadas a petición de la Universidad, que realizara de manera previa un Festival de Cine Documental.

Al poco andar, se designa a Pedro Chaskel como director de la Cineteca, quien había participado en la fundación de Cine Experimental junto a Bravo, así como en el film "Día de Organillos". Sería el principal responsable del desarrollo que tendría esta institución en el periodo, así como Cine Experimental entre 1964 y 1973. Chaskel posteriormente asumiría la dirección general de Cine Experimental y luego del Departamento de Cine, siendo en esta etapa Kerry Oñate el encargado de dirigir la Cineteca, aunque Chaskel organizaría todo a nivel estructural. En sus primeros años también trabajó en la Cineteca José Román, destacado crítico de cine y documentalista, así como las sesiones del Cine Club serían animadas ocasionalmente por Fernando bellet, acaso uno de los cineastas más importantes de esa generación.

El acervo se incrementó con la adquisición de películas que no exhibían las salas comerciales, instalando un campo de estudio y apreciación cinematográfica de vanguardia, influenciado por las corrientes europeas. Gracias a la Cineteca se pudieron ver por primera vez en Chile películas de Pabst, Bergman, Buñuel, Chaplin, Lang, Gance, Ivens o Eisenstein, así como de cineastas iberoamericanos. La vinculación con el medio intelectual era innegable, tal como queda mostrado en el logo que realiza el artista visual Santos Chávez para la institución, mostrando en un sol y una luna la luz y la sombra representativa de la cinematografía.

Un hito para la Cineteca fue la visita de Henri Langlois, padre de la Nouvelle Vague y fundador de la Cinémathèque française, quien pudo departir con cineastas y académicos nacionales.

La Cineteca de la Universidad de Chile conservó los negativos y copias de gran parte del denominado "Nuevo Cine Chileno", así como las películas documentales más trascendentes del periodo. Además de "El Húsar de la muerte", restaurada algunos años antes por un equipo encabezado por el cineasta Sergio Bravo, el archivo se preocupó de conservar las primeras películas de Patricio Kaulen, Emilio Taulis, Armando Rojas Castro, Miguel Frank y Pablo Petrowitsch, valiosos documentos del cine nacional de los años 40 y 50. Junto a esto convivían con películas de cineastas contemporáneos como Miguel Littín, Helvio Soto o Raúl Ruiz, que comenzarían filmando al alero de Cine Experimental sus primeros documentales y cortometrajes. También albergó un rico acervo de cine iberoamericano con películas de Jorge Sanjinez, Santiago Álvarez, Mario Handler, Raymundo Gleyzer, entre otros.

La Cineteca pudo realizar un proyecto de investigación, a cargo de Kerry Oñate: un catastro general del cine chileno, quizá el primero realizado en nuestro país.

Sin embargo, el 11 de septiembre de 1973 las nuevas autoridades militares expulsan a todos los trabajadores del departamento de cine de la Universidad, y unos años después se decretaría el cierre del archivo, acabándose la primera etapa de la Cineteca, al menos de manera pública. Sería el inicio de un largo proceso de invisibilización de la actividad realizada en esta unidad.

La Cineteca en época de dictadura
Se difundió por mucho tiempo que, tras el golpe de Estado, las películas chilenas del periodo de la UP habían desaparecido o que habían sido quemadas por militares. Lo cierto es que, si bien la solidaridad internacional significó divulgar y duplicar muchas de las películas que estaban en riesgo dentro del país, muchas de ellas nunca fueron tocadas por la dictadura.

Tras el golpe de Estado, solo queda Kerry Oñate a cargo de la Cineteca, quien retoma lentamente actividades de extensión cultural en 1974. Bajo un clima hostil, logra realizar algunas muestras de cine en Unidades de la Facultad de Artes, pero todo finalmente se acaba con el decreto de clausura del departamento audiovisual emanado por la nueva Decana de la Facultad, en la que estaba adscrita Cineteca.

El acervo, que durante más de diez años había conservado la Universidad de Chile, quedó abandonado y circuló por distintos departamentos e incluso bodegas. Sin trabajadores encargados, y sin un departamento que lo tutelara, la Cineteca quedó prácticamente abandonada. Existen antecedentes de que algunas copias de las películas producidas por Cine Experimental como "Venceremos" de Pedro Chaskel y Héctor Ríos, "Miguel Ángel Aguilera" del Colectivo Cine Experimental (Ramírez, Céspedes, Carvajal) o "No nos trancarán el paso" de Guillermo Cahn, eran proyectadas por trabajadores de la misma Universidad de manera clandestina en las poblaciones de Santiago, para ejercer acciones de resistencia cultural a la dictadura.

Del periodo data la desaparición de algunas películas emblemáticas como "A Valparaíso", realizada a partir de 1963 por el holandés Joris Ivens, desapareciendo las únicas dos copias en español realizadas exclusivamente para Chile, o "Angelito", el cortometraje de ficción realizado por Luis Cornejo. Pero en el extranjero, eran precisamente aquellas películas producidas por la Universidad de Chile las que daban la vuelta al mundo mostrando la realidad chilena previa al golpe de Estado, contrastando con la triste realidad que vivían los originales dentro del país. Las condiciones significaron que todos los equipos pertenecientes a Cineteca y Cine Experimental fueran robados y revendidos en mercados. Así es como desaparecieron cámaras, moviolas, mesas de restauración, fotografías, afiches y documentos originales, incluso equipos de gran valor histórico como la cámara con la que se filmó "El Chacal de Nahueltoro", los equipos con que se hicieron los efectos ópticos de "Descomedidos y Chascones" y una de las bibliotecas de cine más completas existentes en Chile.

En los años noventa, y tras la caída de la dictadura, se propiciaron espacios para que muchas instituciones internacionales realizaran actos de apoyo a Chile, entre ellos donando muchas de las películas que años antes habían servido para divulgar la situación chilena, y se presuponía desaparecidas en Chile. En ellas se contaba mucho material que pertenecía a la Universidad, pero que nunca llegó a esta institución. El estado, por su parte, nunca resarció la clausura de esta unidad, a pesar de que el año 1994 se volvió a trabajar en un proceso de ampliación a 35mm de la película muda "El húsar de la Muerte" que conservaba la Universidad, tal como figura el los créditos de esa versión.

En esos mismos años, la Universidad de Chile firma un convenio con la Fundación Chilena de las Imágenes en Movimiento, entidad privada dirigida por el productor de cine Abdullah Ommidvar, y que albergó en la figura de comodato la colección de películas y fotografías de la Cineteca, algo que se extendió por casi diez años. La reapertura de la institución solo pudo llevarse a cabo en 2008.

Refundación
Actualmente la Cineteca de la Universidad de Chile es una unidad académica dependiente de la Facultad de artes y el Instituto de la Comunicación e Imagen de la Universidad de Chile. Se ubica en el Campus Juan Gómez Millas.

Su labor se concentra en la restauración de patrimonio fílmico Chileno destacando los procesos que ha realizado con los films "La Maleta", (Raúl Ruiz, 1963), "La Respuesta" (Leopoldo Castedo, 1961), "Venceremos" (Pedro Chaskel y Héctor Ríos, 1970) y el registro único de la composición realizada por Sergio Ortega para el film mudo "El Húsar de la Muerte". Así también realiza investigaciones especializadas en patrimonio fílmico nacional y cuenta con un área de extensión cultural en que el Cine Club Universitario es el eje de las actividades.

En el año 2010, para conmemorar el Bicentenario de la Independencia, realizó una amplia muestra de cine chileno en el Teatro Antonio Varas, estrenando oficialmente el largometraje "Descomedidos y Chascones" de Carlos Flores, el cual originalmente tendría su estreno en septiembre de 1973, y que sería la última película producida por la Universidad antes del golpe. En dicha oportunidad exhibió también el film "Queridos Compañeros" de Pablo de la Barra, terminado en el exilio, y realizó un homenaje a Edmundo Urrutia.

Por su parte en el Cine Club ha redescubierto y puesto en valor una serie de películas patrimoniales chilenas de todos los tiempos y que no tienen cabida en otras salas de cine. Entre ellas se cuentan clásicos como "Nadie dijo nada" de Raúl Ruiz o "Voto+Fusil" de Helvio Soto o películas en video sobre la historia social reciente de Chile como  "Operación Siglo XX" o "Estrellas en la esquina". También ha sido una importante plataforma de divulgación del cine independiente, de la misma manera que en los años sesenta, acogiendo a cineastas jóvenes que no acceden a las salas tradicionales de cine arte o comerciales. han exhibido sus películas cineastas tan disímiles como Bernardo Quesney, Perutt/Osnovikoff, José Luis Sepúlveda, Martín Rodríguez, Patricio González Colville, Julio Jorquera, Christián Ramírez, Susana Díaz, Camilo Becerra, Christopher Murray, Germán Bobe, Guillermo Mahnke, entre otros.

El año 2011 se conmemoraron 50 años de la fundación de la Cineteca, realizándose para ello una muestra especial y simbólica de "El Gabinete del Doctor Caligari", la misma película que ingresó a la Cineteca en sus orígenes. Esta vez se exhibió acompañada de música en vivo a cargo de la banda "Óptica y Ondas" y con discursos de los premios nacionales de periodismo Sergio Campos y María Olivia Mönckeberg así como la presencia del principal gestor y director de la Cineteca, Pedro Chaskel, actividad que se transmitió en directo para todo Chile a través de la Radio Juan Gómez Millas. Ese año también se realizaron actividades en la Casa Central, de la misma manera que en los años sesenta, exhibiendo cine patrimonial y realizando charlas.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial.
 Blog oficial.
Colecciones digitales de la Cineteca
 Cine Club de la Universidad de Chile.
 Conmemoración de los 50 años de la Cineteca.
 Conmemoración de los 50 años de la Cineteca.
 Cine en el Bicentenario: Matices de nuestra historia contemporánea.
 Nota de revista PEC.

Universidad de Chile
Ñuñoa
Universidad de Chile

Cineteca Universidad de Chile


Yeni Zelanda (, ; , ), Güney Büyük Okyanus'ta bir ada ülkesidir. Güney Yarımkürede, Okyanusya'daki Güney Pasifik adaları arasında, Avustralya'nın yaklaşık 2.000 km güneydoğusunda yer almaktadır. Başlıca iki büyük (North Island ve South Island) ve 700'den fazla küçük adadan oluşur. Toplamda 268.021 kilometrekarelik bir yüz ölçümüne sahiptir. Bölgedeki tektonik hareketler ve volkanik olaylar nedeniyle Yeni Zelanda birçok yüksek dağa sahiptir. Yeni Zelanda'nın başkenti Wellington ve en büyük şehri Auckland'dır.

Uzak olmaları sebebiyle Yeni Zelanda adaları insanlar tarafından yerleşilen en son büyük kara parçalarından biridir. 1280 ile 1350 yılları arasında Polinezyalılar tarafından yerleşilmeye başlanan adalar özel bir Maori kültürü geliştirmeye başlamıştır. Adaları keşfeden ilk avrupalı 1642 yılında Abel Tasman isimli Hollandalı olmuştur.

Etimoloji
Yeni Zelanda adı Felemenkçe Zeeland adından gelir. Zeeland, Hollanda'da bir bölgedir ve deniz ülkesi/bölgesi anlamındadır. Maoricede Yeni Zelanda'ya Aotearoa (Uzun Beyaz Bulutların Ülkesi) denir. Ao bulut, şafak, gündüz ya da dünya anlamına, tea beyaz, açık ya da parlak anlamına ve roa uzun anlamına gelmektedir.

Tarihçe

Yeni Zelanda'ya ilk kez 1000 yıl önce Polinezyalı Maoriler yerleşmiştir. Maoriler iyi örgütlenmiş, kan bağı ile gelen şefler ve güçlü rahipler tarafından yönetilen bir kabiledir.

Adaya ilk ayak basan Avrupalı, 1642 yılında Hollandalı Abel Tasman olmuştur. Ancak Kaptan James Cook'un 1769 ve 1779'daki gezilerine kadar adalar herhangi bir yönetime bağlı kalmamış ve keşfedilmemiştir. İngiliz göçmenler, 1840 yılında İngiliz hakimiyeti kurulunca adaya yerleşmeye başlamışlardır. Wellington bu tarihten sonra kurulmuştur. Yeni Zelanda'ya 1852 yılında kendi hükûmeti tahsis edilmiştir ve sonraki yüzyılda ülke yatırım, iletişim ve tarımsal üretimde hızlı bir gelişme kaydetmiştir.

Yeni Zelanda adı Hollandalı kartograflar tarafından, Hollanda'da bulunan Zealand adasına ithafen konulmuştur ve ülkenin yerlileri olan Maorilerin kendi dillerinde Aotearoa yani Uzun Beyaz Bulut Ülkesi olarak isimlendirilir. 1769-1779 yılları arasında ülkeyi 4 kez ziyaret eden İngiliz kâşif James Cook tarafından şimdiki ismi New Zealand olarak adlandırılmıştır. İngiliz Kraliyeti, 1840'ta Maori şefleri ile Waitangi anlaşmasını yaparak Yeni Zelanda'yı İmparatorluğu'nun kolonisi olarak ilan etmiştir.

Yönetim ve politika
Yeni Zelanda meşruti monarşi ve parlamenter demokrasi ile yönetilmektedir. III. Charles, Yeni Zelanda Kralı ve dolayısıyla devlet başkanıdır. Başbakan Chris Hipkins, Genel Vali ise Cindy Kiro'dur. Kiro, göreve gelmiş ilk Maori kökenli kadın validir.

İklim
Yeni Zelanda'nın Güney Yarımküre'de veya ekvatorun güneyinde olması, mevsimlerin kuzey yarım küredekilerin tam tersi olması anlamına gelir. Yazın en sıcak ayları Ocak ve Şubat olup en soğuk aylar Haziran ve Temmuzdur.

Genellikle ılıman bir iklime sahip olup, ülkenin kuzey kesimleri subtropikal iklimin etkisi altındadır. Kışın, Güney Ada'nın (South Island) iç kesimleri -10 dereceye kadar inerken, Okyanus kıyıları daha yumuşak ve yağışlı bir iklime sahiptir. Yazları 20-33 dereceler arasında olup oldukça da güneşlidir.

Demografi

2019 yılının Aralık ayındaki sayıma göre Yeni Zelanda'da 4.951.500 kişi yaşamaktadır. Kuzey Adası, Güney Adası'ndan daha küçük olmasına rağmen bu adada daha çok kişi yaşar. Ülke nüfusunun çoğunluğunu Avrupa kökenliler oluşturur Yeni Zelanda'nın yerli halkı Maoriler ise nüfusun %14,9'unu oluşturmaktadır.

Yeni Zelanda halkı kendilerini Yeni Zelanda'da yaşayan uçamayan bir ulusal kuş olan Kivi olarak adlandırmaktadır.

Din
Ülkede baskın inanç bulunmamaktadır. 2018 nüfus sayımına göre halkın %48,59'u kendini herhangi bir dine mensup görmemektedir. 2001 nüfus sayımından bu yana kendini Hristiyan olarak gören Yeni Zelandalıların oranı azalmaktadır. Nüfus sayımının verilerine göre diğer azınlık dinleri Hinduizm, Budizm, İslam ve Sihizm'dir.

Kültür
Başkenti Wellington olan Yeni Zelanda kar kaplı dağ manzaraları ile bilinen bir ülkedir. En büyük ve en kozmopolit şehri Auckland'dır. Sinemada Yüzüklerin Efendisi film üçlemesi ile 200.000.000 $ ek gelir kazanmıştır. Peter Jackson'ın yönettiği filmler Almanya, ABD ve Yeni Zelanda'da çekilmiştir.

Ekonomi

Yeni Zelanda oldukça gelişmiş bir serbest piyasa ekonomisine sahiptir. Gayri safi yurtiçi hasılaya göre 52. en büyük ekonomiye sahip olan ülke, satın alma gücü paritesi bakımından ise 63. en büyük ekonomidir. 5 milyon nüfusa göre oldukça büyük bir ekonomisi olan ülkede kişi başına 42,084 Amerikan doları düşer. Ülke ekonomisi dünyadaki en küreselleşmiş ekonomilerden biridir ve genel olarak Avustralya, Kanada, Çin, Avrupa Birliği, Japonya, Singapur, Güney Kore ve ABD ile yaptığı ticarete dayanır.

Yeni Zelanda ekonomisi 2013 itibarıyla toplam GYSİH'sinin %63'üne denk gelen oldukça büyük bir hizmet sektörüne sahiptir. Alüminyum, gıda, metal, ahşap ve kağıt endüstrileri ülkenin başlıca sanayi kalemlerini oluştururlar. Birincil sektör ülkenin GSYİH'sinin %6,5'ini oluşturmasına rağmen ihracatı domine eder. Bilgi teknolojileri sektörü de hızla büyüyen sektörler arasındadır.

Yeni Zelanda para birimi olan Yeni Zelanda doları (halk arasındaki adı Kiwi doları) dört Pasifik ada bölgesinde de kullanılır. Yeni Zelanda doları dünyanın en çok takas edilen 10. para birimidir.

Yeni Zelanda, Transparency International 2013 Yolsuzluk Algısı Endeksi'nde, Danimarka ile birlikte 100 üzerinden 91 puanla birinci sırada yer almıştır (0 puan = yüksek yolsuzluk, 100 puan = temiz). The Legatum Institute 2016 Dünya refah düzeyi araştırması sonucuna göre Yeni Zelanda Dünyada refah düzeyi en yüksek ülke olarak 1. sırada yer almıştır. İnsani Gelişmişlik Endeksi'nde 14. sırada yer almaktadır.

Ticaret
Yeni Zelanda ekonomisi büyük oranda uluslararası ticarete dayanır. İhracatın toplam üretimin %24'üne karşılık gelmesi, ülkeyi küresel yavaşlamalara karşı savunmasız hale getirir. Gıda ürünleri %55'le ülke ihracatında ilk sırayı alır. Ahşap ürünleri ise %7 ile ikinci sıradadır. Turizm GYSİH'ye 12,9 milyar dolar katkıda bulunur ve iş gücünün %7,5'ini oluşturarak önemli bir rol oynar.

Altyapı
2015 yılında Yeni Zelanda'nın enerji ihtiyacının %40,1'i yenilenebilir enerjiden karşılandı. Ülkenin elektrik üretiminin büyük bir kısmı Waikato, Waitaki ve Clutha nehirleri üzerindeki hidroelektrik santrallerinde yapıldı. Yeni Zelanda'nın ulaşım ağı 94,000 kilometre otoyol ve 4,128 kilometre demiryolu hatlarından oluşur. Çoğu büyük yerleşim yeri birbirine otobüs seferleriyle bağlı olmasına rağmen başlıca ulaşım tercihi özel araçtır. 1993'te özelleştirilen fakat 2004 ile 2008 arasında yeniden millileştirilen demiryolları ise tüm ülkeyi kaplar ve yolcudan ziyade yük taşımacılığında kullanılır. İki adadaki otoyollar ve demiryolları birbirlerine Wellington ve Picton arasındaki feribot seferleriyle bağlanır. Yeni Zelanda'nın altı uluslararası havaalanı vardır fakat yalnızca Auckland ve Christchurch havaalanları Avustralya ve Fiji dışındaki ülkelerle bağlantılıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
  New Zealand History Online
  Story: European discovery of New Zealand
  New Zealand Population

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler

Yeni Zelanda


"Mer Hayrenik" (, ), Ermenistan'ın milli marşıdır. Müziğin bestesini Barsegh Kanachyan, sözlerini Mikayel Nalbandian yazdı. İlk başta 1918'de kısa bir süre hayatta kalan Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti'nin marşı olarak kabul edildi. Daha sonra ülke işgal edildikten ve Sovyetler Birliği'ne dahil edildikten sonra yasaklandı. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ve 1991'de Ermenistan'ın egemenliğin yeniden sağlanmasının ardından marş, biraz değiştirilmiş sözler ile Ermenistan'ın milli marşı olarak yeniden kabul edildi.

Sözler

Asya ulusal marşları
Ermenistan'ın ulusal sembolleri
Avrupa ulusal marşları
Ulusal marşlar

Mer Hayrenik


Aligerno fue un líder militar ostrogodo, durante la Guerra Gótica (535-554). Al final de la guerra Aligerno se había unido al ejército bizantino. Las principales fuentes que hay sobre él son Procopio y Agatías.

Biografía
Agatías describe a Aligerno como el hijo de Fredigerno (Fritigern) y hermano menor de Teya, rey de los ostrogodos (r. 552-553). Procopio considera que Aligerno es hermano de Totila (r. 541-552). Probablemente es un error puesto que no podría haber sido hermano de ambos monarcas. Los historiadores modernos consideran más fiable la versión de Agatías.

Es mencionado por primera vez, sin nombrarlo, en 552 por Procopio. Totila designó a Herodiano y a Aligerno al mando de la ciudad de Cumas. Lo que ocurrió con Herodiano es incierto. Se cita a Aligerno defendiendo la ciudad el 554, tras las muertes Totila y Teya. Agatías explica como Aligerno continuó defendiendo la ciudad desde la posición defensiva más fuerte y con una aparente "abundancia de suministros". También como, durante el asedio bizantino a la ciudad, Aligerno mató a Paladio.

La situación cambió cuando los francos invadieron la península itálica. La nueva amenaza convenció a Aligerno de rendir la ciudad a finales del 553 o principios del 554. Visitó a Narsés, el general bizantino en Italia, para entregar las llaves de la ciudad. Narses inmediatamente envió a Aligerno a Caesena, para un primer encuentro con los francos. Su intento de ahuyentar a los francos de marchar sobre Cumas falló.

Aligerno luchó del lado bizantino en la Batalla de Casilino (en octubre del 554), que resultó ser una victoria bizantina decisiva. Nada más se sabe de él tras esto.

Referencias

Fuentes
 John B. Bury. History of the Later Roman Empire: From the Death of Theodosius I to the Death of Justinian, Volume 2. Courier Dover Publications, Nueva York 1958 ISBN 978-0-486-20399-7
 John R. Martindalel; A.H.M. Jones; John Morris. The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: AD 527–641. Cambridge University Press 1992. ISBN 978-05-212-0160-8

Ostrogodos
Militares del siglo VI

Aligerno


Les anciennes maisons Lorquet sont un immeuble classé du  situé dans la ville de Verviers en Belgique (province de Liège).

Localisation
Ces maisons sont situées à Verviers, dans le quartier de Hodimont, aux 98, 100 et 102 de la rue Jules Cerexhe, une ancienne artère longeant la rive droite de la Vesdre et possédant plusieurs immeubles classés. Les maisons Lorquet forment un ensemble avec l'immeuble situé à droite aux 92, 94 et 96 qui présente une façade semblable et de la même époque que sa voisine mais ne fait pas l'objet d'un classement.

Historique
La demeure (98, 100 et 102) a été construite entre 1726 et 1728 pour François Lorquet, le premier propriétaire, qui a laissé son nom à la maison. Le rez-de-chaussée abrite un restaurant. L'immeuble voisin (92, 94 et 96) est daté de 1725.

Description
La façade des 98, 100 et 102 possède sept travées et trois niveaux (deux étages). Le soubassement est réalisé en pierre calcaire équarrie et le reste de la façade est élevé en brique avec encadrements en pierre calcaire. Toutes les baies de la maison possèdent des linteaux à claveaux passants un-sur-deux. Elles sont de hauteur dégressive par niveau. Les linteaux et les appuis sont reliés entre eux par des bandeaux de pierre calcaire. Au sommet de la façade, sur la travée centrale, on peut voir une ancienne lucarne monte-charge.

La façade des 92, 94 et 96 est assez similaire à la façade voisine de gauche. Les principales différences viennent de la plus grande largeur de la travée centrale et de l'ajout d'un quatrième niveau (troisième étage) érigé à la fin du .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste du patrimoine immobilier classé de Verviers
 Maison Soumagne
 Maison Bonvoisin

Patrimoine du XVIIIe siècle
Patrimoine classé à Verviers
Lorquet
Bâtiment à Verviers

Maisons Lorquet


Kollow er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Schwarzenbek-Land i den sydvestlige del af Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kollow ligger tre kilometer syd for Schwarzenbek og ca. 28 km sydøst for Hamborg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Kollow


Yeşil renk elektromanyetik tayf'ın insan gözüyle görülebilen renklerinden biridir. Turuncu ve mor ile birlikte ara renklerden birini oluşturur. Dalgaboyu 550 nanometre kadardır. Karşıt rengi kırmızı'dır.

Bitkilerin yaprakları klorofil maddesi yüzünden yeşildir. Yeşil renk, çevreci hareketler tarafından da kullanılmaktadır.

Yeşil renginin hex değeri "#00FF00", RGB değeri "0, 255, 0" ve CMYK değeri "100, 0, 100, 0" dır.

Sözcüğün kökeni
Yeşil Türkçe bir sözcüktür. "Taze, diri" anlamındaki "yaş"tan (yaş meyve ve sebzelerin rengi) önce yaşıl sonra yeşil olarak bugüne ulaşmıştır. Yeşil renk adının bilinen ilk biçimi yaşıldır. Bu konuda Clauson, " (? ya:şıl < *yaşsıl, ya:ş 'taze sebzelerin rengi' +sıl; Osmanlıca (XIV-XVI. yy.) dönemine ait pek çok metinde sözcüğün hâlâ art damaksıl olarak yaşıl biçiminde yaşadığını; çok açık olmamakla birlikte bazen kök renk adı gibi "açık mavi" anlamına geldiğini ve günümüz Türk dil ve lehçelerinde de varlığını sürdürdüğünü, Türkçenin Güneydoğu kolundaki dil ve lehçelerde yeşil/yėşil/yişil biçimleriyle yaşarken Güneybatı kolunda Azerice (yaşıl) ve Türkmencede (ya:şıl) art damaksıl biçimiyle yaşadığını; ayrıca Güneydoğu kolunda renk adı için yeşil kullanılırken söz konusu bitki ise kök ot biçiminde kök renk adının devreye girdiğini; Türk dil ve lehçelerinde sözcüğün değerli bir taşın adı olması durumunda yaşıl olarak kullanıldığını bunun da "yeşil (veya açık mavi; belki de turkuaz)" anlamına geldiğini belirtmektedir.

Yeşil ışık

Yeşil ışık, elektromanyetik tayfın (spektrum) yaklaşık 510 nm'lik dalga boyuna sahip aralığına denk gelen kısmıdır. Örneğin, çimen yeşildir çünkü görünür ışığın yeşil hariç diğer tüm dalga boyları çimeni oluşturan moleküller tarafından emilir. Söz konusu moleküller tarafından emilmeyen ve geri yansıtılan tayf aralığı da insan gözü tarafından yeşil olarak algılanır. Yeşil ayrıca iki ana rengin (mavi ve sarı) birleşmesinden oluşan bir ara renktir. Küresel ölçekte ise trafik kurallarına göre geç, hareket et, siyasal bilimlerde ve halk arasında da onay vermek veya almak anlamına gelebilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yeşil(Türk Dili Dergisi'nde). Yeşille ilgili sözcüklerinin etimolojisi hakkında.

Gökkuşağı
Renkler
Web renkleri
Elektromanyetik spektrum

Yeşil


Krøderbanen er en 26 km lang jernbane, der går fra Vikersund på Randsfjordbanen til Krøderen i Buskerud i Norge. Byggeriet af banen startede i 1870, og den blev åbnet 28. november 1872. Persontrafikken blev indstillet 19. januar 1958, mens godstrafikken fortsatte frem til 1. marts 1985. Samme år vedtog Stortinget, at Krøderbanen sammen med Krøderen Station skulle bevares for eftertiden som veteranbane.

Ved åbningen var Krøderbanen smalsporet med 1067 mm sporvidde, men den blev ombygget til normalspor med 1435 m sporvidde i 1909. Den vigtigste indtægtskilde for banen var transport af tømmer fra Hallingdal til Drammen. Fra Krøderen Station i den sydlige ende af indsøen Krøderen var der forbindelse med dampskib til Gulsvik. Sejladsen tog 2½ time med D/S Haakon Adelsten (fra 1861), Krøderen og Norefjeld. Det sidste dampskib sejlede i 1925.

Krøderbanen var i halvandet år en del af Bergensbanen. Da strækningen Voss-Gulsvik blev taget i brug 10. juni 1908, måtte passagerer og gods fragtes videre med dampskib over Krøderen og fra Krøderen Station med tog til Vikersund og Randsfjordbanen. Men efter at Bergensbanen åbnede i sin helhed til Hønefoss og Oslo i december 1909, gik det tilbage for Krøderen, og der var kun lokaltrafik tilbage på Krøderbanen.

Stationsområdet på endestationen Krøderen er fredet sammen med ca. 2,6 km af banen. Udover endestationerne er der stationer i Snarum, Sysle og Kløftefoss.

Krøderbanen er i dag veteranbane, hvor Norsk Jernbaneklubb kører med både damptog og motortog fra sidst i juni til sidst i august. Kørslerne kombineres gerne med forskellige arrangementer, for eksempel westernshow eller markedsdag. Visse dage er det desuden muligt at foretage en rundtur med damptog, skib på Krøderen og besøg på eventyrmuseet Villa Fridheim. Pr. 2018 er Krøderbanen en afdeling af Stiftelsen Buskerudmuseet.

I 1980 indspillede bandet Ballade! slageren Dra med Krøderbanen, der er en norsk udgave af Duke Ellingtons jazzsang Take the "A" Train. Den norske tekst blev skrevet af Lillebjørn Nilsen.

Eksterne henvisninger

 Krøderbanen
 Krøderbanen på Lokalhistoriewiki.no
 Krøderbanen på openstreetmap.org

Litteratur

Noter

Nedlagte jernbanestrækninger i Norge
Veteranjernbaner i Norge
Etableret i 1872

Krøderbanen


صالح رأفت سعيد صالح (30 أكتوبر 1945 – ) عضو اللجنة التنفيذية في منظمة التحرير الفلسطينية، ورئيس الدائرة العسكرية والأمنية فيها.

سيرته
ولد سنة 1945 في عرابة، أنهى الثانوية في كلية النجاح الوطنية بنابلس 1964 وأتم دراسته الجامعية بالجزائر. نشط في الاتحادات الطلابية وحركة القوميين العرب وبعدها في الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين. تلقى تدريبًا عسكريا في الجيش الجزائري والجيش العراقي في الستينات. مثل الجبهة الديمقراطية لتحرير فلسطين في المجلس الوطني الفلسطيني منذ العام 1969؛ ساهم في تأسيس الاتحاد الديمقراطي الفلسطيني وانتخب أمينًا عاما له.

مصادر

 الموقع الرسمي لعضو اللجنة التنفيذية لمنظمة التحرير الفلسطينية صالح رافت

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء منظمة التحرير الفلسطينية
سياسيون فلسطينيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
سياسيو الاتحاد الديمقراطي الفلسطيني
أعضاء اللجنة التنفيذية لمنظمة التحرير الفلسطينية
أشخاص من عرابة (جنين)
أعضاء المجلس الوطني الفلسطيني
أعضاء المجلس المركزي الفلسطيني
مواليد 1945

صالح رأفت


Yıldız Savaşları: Bölüm I - Gizli Tehlike, Star Wars (Yıldız Savaşları) serisine ait 1999 yılı yapımı bir bilimkurgu filmidir. George Lucas tarafından yazılmış ve yönetilmiştir.

Yapım sırasına göre serinin dördüncü filmi, hikâyenin kronolojik sıralamasına göre ilk filmidir. Film 19 Mayıs 1999 tarihinde vizyona çıkmıştır.

Konusu
Barışçıl ve silahsız bir gezegen olan Naboo ayrılıkçı Ticaret Federasyonu tarafından Cumhuriyet tarafından alınan vergileri protesto bahanesi ile kuşatılmıştır. Cumhuriyetin yüce başkanı Valorum tarafından barış elçisi olarak iki Jedi konu ile ilgilenmeleri için görevlendirilirler. Qui-gon Jinn ve onun Padawanı Obi-wan Kenobi Ticaret Federasyonu'nun başkanı Nute Gunray ve yardımcısı Rune Haako'yu beklerken bir Sith lordu olan Darth Sidious tarafından aldıkları emirle  öldürülmek istenirler. Sonrasında Jedilar tarafından niyetleri anlaşılan Ticaret Federasyonu, Naboo'nun galaksi ile iletişimini keserek işgale başlar. Ateş hattını terk eden iki Jedi kaçmayı sürdürür. Burada işgalden kaçarken Jar Jar Binks adında bir Gunganlı ile karşılaşırlar. Jar Jar Binks'e işgal konusunu anlattıklarında Jar Jar onları sular altındaki kovulduğu ülkesi Otoh Gunga'ya götürmeyi kabul eder. Fakat Jar Jar sakarlıkları yüzünden şehirden kovulmuştur. Şehre girdiklerinde hemen yakalanarak ülkenin başkanı Boss Nass önüne çıkarılırlar. Qui-gon burada Boss'a Naboo'da olanları anlatır fakat istediği yardımı alamaz. Jediların zayıf zihinlere dilediklerini söyletme ve yaptırma yeteneğini kullanır ve şehirden çıkmak için bir taşıt verilmesini sağlar. Gunganların geleneklerine göre hayat borcu olduğu için Jar Jar da, onlara Naboo'nun başkenti Theed'e giderken rehber olması için Qui-gon'un yanına verilir.

Qui-gon Jinn ve Padawanı Obi-wan Kenobi Naboo kraliçesi Amidala'yı korumak için Naboo gezegeninin yüzeyine çıkarlar. Kraliçe Amidala'ya ulaştıklarında kendisinin Federasyon tarafından ele geçirilmiş olduğunu görürler. Qui-gon ve Obi-wan kraliçeyi ve yanındakileri kurtararak bir gemi ile Naboo'yu terk eder. Coruscant'a gitmek için gezegenden ayrılacakları sırada aldıkları hasar yüzünden zor durumda kalırlar ama bir astro droid olan R2-D2 tarafından hasarına rağmen geminin enerjisi yeniden aktif hale getirilerek yollarına devam edebilirler. Yine de uzun süre havada kalmaları imkânsızdır. Yakındaki Federasyon'un kontrolünün fazla hissedilmediği izbe gezegen Tatooine'e inerler.

Tatooine gezegeninde Qui-gon yanına  R2-D2, Jar Jar Binks ve kraliçenin isteği doğrultusunda nedimelerinden Padme'yi alarak geminin onarılması için gerekli parçaları bulmak için şehirdeki bir hurdacı dükkânına giderler. Hurdacı Watto geçerli paraları olmamasından dolayı istedikleri parçaları onlara vermez. Bu arada Padme, Watto'nun kölesi olan küçük bir çocukla, Anakin Skywalker, ile tanışır. Qui-gon Jinn, Obi-wan Kenobi ile takas için değerli bir şeyleri olup olmadığı konusunda haberleşir. Sonuç olumsuzdur. Çünkü gezegeni ani biçimde terk etmişlerdir. Başka bir yol denemek zorundadırlar. Şimdilik gemiye dönme kararı verirler. Jar Jar Binks başını belaya sokar ama eve dönmekte olan Anakin olay büyümeden ortamı yatıştırır. Qui-gon Jinn ona teşekkür eder. Anakin Qui-gon Jinn'in  ışın kılıcını fark eder. Bu sırada baş gösteren kum fırtınası üzerine Anakin yeni dostlarını evine davet eder. Konuklar kendilerini Anakin'in annesi Shmi Skywalker'a tanıtırlar. Anakin Padme'ye hurdalardan yaptığı protokol droidi olan C-3PO'yu gösterir. Yemekte Anakin özgür olduğunu gördüğü rüyasından söz eder. Qui-gon Jinn ona göre kurtarıcı olmak üzere gelmiştir. Bunun üzerine Usta Jedi çocuğa gerçeği anlatır ve gemi konusundaki problemden de söz eder. Anakin birkaç gün sonra yapılacak Pod yarışında gerekli parayı kazanabileceklerini söyler. Gezegende bunu yapabilen tek insandır. Qui-gon yarışlara katılabilmenin Jedi reflekslerine sahip olmayı gerektirdiğini söylediği, genç Skywalker'daki Güç'ün etkisini fark etmiştir. Qui-gon, Watto ile Anakin'in pod yarışlarında eğer kazanırsa gerekli parçaları almak için bir anlaşma yapar. Bu anlaşmanın gizli bir maddesi de Anakin'in özgürlüğüdür. Qui-gon Anakin'in kan örneğinden yaptığı testte kanında daha önce görülmemiş miktarda midi-kloryan olduğunu fark eder ve onun Jedi efsanelerindeki seçilmiş kişi olabileceğini hisseder.

Anakin, zorlu pod yarışının sonunda birinci olur ve özgürlüğünü kazanır. Qui-gon ile birlikte Coruscant'a gelecek ve orada Jedi olabilmek için eğitilecektir. Fakat bu çok sevdiği annesinden ayrılmasını gerektirecektir. Küçük çocuk için kolay bir seçim olmaz ama annesi onu cesaretlendirir. Son kez sarılarak oğluna veda eder.

Darth Sidious'un çırağı Darth Maul gemiye binecekleri sırada Qui-gon'un önüne çıkar ve onunla bir ışın kılıcı düellosu yaparlar. Bu sırada Obi-wan gemiyle hocasını da alarak uzaklaşır. Coruscant'ta onları Naboo Senatörü Palpatine ve yüce başkan Valorum karşılar. Kraliçe Amidala, Palpatine'den Valorum'un Naboo'yu kurtarmak için güç kullanamayacak kadar aciz olduğunu öğrenir. Palpatine tarafından onun başkanlığının tekrar gözden geçirilmesi gerektiğine inandırılır. Senatodaki oturumda söz alan Kraliçe Amidala gerçekten de zor durumda olan Naboo için karar veremeyen Valorum'un başkanlığının feshedilmesi ve yerine yeni bir Şansölye seçilmesini oylamaya sunar.

Bunlar olurken Jedilar, Jedi Tapınağı'nda Anakin'i test etmektedirler. Anakin'in güç üzerindeki becerisi tartışılmazdır. Fakat Usta Yoda Anakin'in içindeki anne özlemini (bağlanmanın, kıskançlığı; kıskançlığın, öfkeyi; öfkenin ise karanlık yola gitmeyi doğurduğu için) tehlikeli bulmaktadır. Qui-gon Anakin'in Jedi olarak eğitilmesi konusunda ısrarcıdır. Yine de konsey isteğini reddeder. Bu sırada Jar Jar ile konuşurken Gunganların ordusu olduğunu öğrenen Kraliçe Amidala Senatonun bu konuda bir şey yapamayacağını anlayıp ülkesini korumaya karar verir. Jedi konseyi Kraliçe Amidala'yı korumak için Qui-gon ve Obi-wan'ı görevlendirirler.

Naboo'ya vardıklarında Jar Jar, Gunganlarla konuşmaya gönderilir fakat Gunganlar şehirde değildirler. Bunun üzerine Jar Jar Kraliçe'yi ve Jediları Gunganların özel gizlenme yerlerine götürür. Burada Kraliçe, Boss'u ikna etmeye çalışırken arkasında duran nedime Padme onun sözünü keser ve aslında kraliçenin kendisi, konuşanın ise sadık dublörü olduğunu açıklar ve içinde bulundukları zor durumda kendilerine yardım etmelerini ister. Yaptığı konuşma sonunda Gunganlar Naboo için savaşmaya ikna olmuştur. Savaşın başladığı sırada iki Jedi ve Amidala beraberindekilerle saraya doğru ilerlemeye başlar. Fakat burada karşılarına Darth Maul tekrar çıkar. Qui-gon ve Obi-wan Darth Maul'la duello etmek üzere geride kalırlar. Bu sırada gemide bıraktıkları Anakin gizlenmek için girdiği gemiyi çalıştırır ve yanında R2-D2 olduğu halde otomatik pilotta Droid kontrol gemisine doğru gitmeye başlar. Qui-gon Darth Maul'un çift taraflı ışın kılıcından aldığı darbe sonucu ölür. Düelloya Obi-wan devam eder ve çetin bir savaş sonunda Darth Maul'u öldürmeyi başarır.

Aynı sıralar Anakin, Yıldız Savaşçısı ile droid kontrol gemisinin içerisine girmiş ve yaptığı atışlar sonucunda droid kontrol gemisini yok etmiştir. Droid kontrol gemisi patlayınca Naboo'da savaş halinde ve Gunganları kıstırmış durumda olan droid ordusu devre dışı kalır. Böylece yenilgi halindeki Gunganlar savaşı kazanır. Naboo kurtulmuş olur. Ticaret Federasyonu'nun başkanı ve yardımcısı tutuklanır. Bu sırada yapılan seçimle Palpatine başkan olmuş ve Cumhuriyet için barış ve demokrasiyi koruyacağına söz vermiştir. Jedi konseyinin onayı ile Anakin'in eğitimini Obi-wan Kenobi üstlenir ve onu padawanı olarak alır.

Filmin Yapım Aşaması
Büyük efsanenin tam 20 yıl sonra yeni bölümünün çekilmesine karar verildikten sonra 1994 yılının Nisan ayında artist seçimleri başladı. Ön çalışmalar sonrasında 1995 yılı başlarında Robin Gurland tarafından casting çalışmaları başladı. 1995 yazında ise beklenmedik bir gelişme oldu ve animasyon grubu 25 dakikalık bir Pod racer sahnesi hazırladı.
Filmin temel taşlarını oluşturması düşünülen pod yarışlarının ilk fikirleri ve görüntüleri bu dönemde ortaya çıktı. 1996 yılında lokasyon ve rapor çalışmalarının ardından 1997 yılının başında ILM tarafından ilk yaratık tasarımları start aldı ve 1997 yazında İngiltere'de Leavesden stüdyolarında film çalışmaları için George Lucas üstelik birkaç ay öncesine kadar yeni bir Star Wars filmi çekmeyeceğini beyan etmesine rağmen motor dedi.
Aynı yılın yaz aylarında İtalya'nın Caserta bölgesinde Naboo ve Tunus çöllerinde Tatooine çekimleri yapıldı. Tunus'ta yapılan çekimlerde her ne kadar ekip bir çöl fırtınasına tutulup çekim süreleri gecikse de, yıl sonuna doğru tekrar İngiltere'ye dönülerek ikinci etap çekimler için hazırlıklar Rick Mc Allum tarafından başlatıldı, 1998 yılı başında ise ikinci etap start aldı. Her şey oldukça keyifli sürüyor internet üzerinden Star Wars hayranları film çekimlerini ve ilginç bilgileri her aşamada takip ediyor ancak yine de o Lucas'ın çileden çıkartıcı gizlilik ilkeleri nedeniyle de yeni filmin tüm ayrıntılarına ulaşamamanın üzüntüsünü yaşıyorlardı. Bu dönemlerde fanların en çok görmeyi istediği şey Tunus'taki sete gizlice girip film çekimlerinde tüm güvenliği aşmayı başararak çöldeki Darth Maul - Qui Gon ışın kılıcı savaşından bir kare çekmeyi başaran Star Wars hayranı bir gencin internette yayınladığı bu tek karelik resimdi.
Filmin Artist kadrosu oldukça zengin son dönemlerim deyim yerindeyse prim yapmış isimlerimden oluşuyordu, Liam Neeson'ı bir Jedi Şovalyesi olarak hayal etmek bile olağanüstü bir şeydi, Natalie Portman, Ewan Mc Gregor ve Jedi konseyi üyesi Mace Windu rolünde Samuel Jackson.
25 Eylül 1998'de Filmin adı resmen açıklandı. Episode I - The Phantom Menace yeni Star Wars Filminin adıydı.Ekim ayında ise John Williams bir kez daha orkestranın başına geçiyor ve yeni Star Wars filminin soundtrack'i için notalar arasında gizemli bir yolculuğa çıkıyordu.
10 Kasım'da ilk poster konsepti tam bir hafta sonra da ilk fragman izleyicilerin beğenisine sunuluyordu. İnternete bağlı olan herkes bu fragmanı izleyip filmin gösterime gireceği günü daha bir sabırsızlıkla beklemeye başlamıştı. Bu arada filmin seslendirmeleri ve ses efektleri de son halini alıyor ve dijital kayıtlar başlıyordu.Ekipteki herkes o kadar yaratıcı ve hayal gücü o kadar kuvvetliydi ki bakın ses dizaynırı Ben Burrt ışın kılıcı seslerini yaratırken nasıl bir yol izlemiş." Işın kılıçlarının sesi tıpkı daha önceki filmlerdeki gibi olacaktı Obi Wan ve Qui-Gon'un kılıçları önceki filmlerdeki ile hemen hemen aynı olarak üretildi, ancak Darth Maul'un kötülük dolu ruhunu yansıtması için ışın kılıcının sesini de biraz farklı tasarladık bu sesin nasıl olacağını düşünürken tamamen tesadüfen bozuk bir mikrofon kablosu ile yanmış bir TV tüpünden çıkan sesi dijitize ederek Darth Maul'un ışın kılıcının sesini elde ettik."
Ekipte diğer departmanlarda boş durmuyor yeni film için yepyeni ırklar (Jar-Jar'ın ırkı Gungan'lar gibi) ve yepyeni uzay gemileri üretiyorlardı. Bu arada Mc Gregor ve Neeson'da sıkı şekilde dersler alarak usta bir eskrimci kadar kılıçla dövüşme sanatını öğreniyorlardı, kısaca ekipte kimse bir an bile boş durmuyordu.
1999 Mayıs ayına gelindiğinde filmin gösterime girmesine sadece 19 gün kala Industrial Light and Magic firması elindeki son Sebulba ve Jar Jar animasyonlarını da filme kusursuzca ekleyerek filmi teslim ediyor ve Amerika için o büyük gün geliyordu 19 Mayıs 1999'da film gösterime giriyor ve her zaman alışıldığı gibi hasılat rekorlarını kırarak bir kez daha halkın sevgilisi oluyordu. Her efsanenin bir başlangıcı vardı ve bu kez Efsanenin başlangıcı efsaneyi sürdürüyordu.Filmin vizyona çıktığı günlerde ise Episode II için ön çalışmalar başlıyordu.

Eleştiriler

Phantom Menace/Gizli Tehlike, 16 yıldır beklenen bir yapım olmasına rağmen eleştirmenlerden hayli kötü notlar aldı. Eleştirilerin büyük bir kısmı, Natalie Portman'ın kötü oyunculuğu ve her şeyden önemlisi Jar Jar Binks karakteri ile alakalıydı. Jar Jar Binks karakterinin ahmaklığı, sakarlığı ve saflığı serinin hayranları tarafından tamamen satış amaçlı olarak yorumlandı ve bir hayli tepki aldı. Bir başka eleştiri noktası ise George Lucas'ın yönetmenlik yetenekleri ile alakalı idi. Birçok hayran Lucas'ın beşinci Yıldız Savaşları filmindeki gibi yönetmenlik bayrağını iki ve üçüncü bölümlerde devretmesi gerektiğini savundu. (Peter Jackson'ın Bölüm 2'yi yönetmesi için imza toplandı). Filmdeki övülen iki nokta Liam Neeson ve Ewan McGregor'un oyunculuklarıydı.

Kaynakça
 StarWarsTurk.com

Dış bağlantılar

1999 çıkışlı filmler
1
George Lucas'ın yönettiği filmler
John Williams'ın müziğini yaptığı filmler
Yıldız Savaşları Öncül Serisi
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu aksiyon filmleri
Amerika Birleşik Devletleri uzay macerası filmleri
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu savaş filmleri


François Carlier (París, 1707 - Bayona, 1760) fue un arquitecto francés del .

En algunas fuentes aparece, debido a su estancia prolongada en España, con el nombre españolizado de Francisco Carlier, siendo su colaborador Francisco de Moradillo. Su padre, René Carlier, trabajó en el diseño y realización de los jardines del Palacio Real de La Granja de San Ildefonso.

Una de las obras más destacadas de François dentro de la arquitectura madrileña fue la iglesia del Convento de las Salesas Reales. En 1749 la Casa Real, por orden de Bárbara de Braganza hizo comprar unos terrenos de gran superficie junto a la Puerta de Recoletos y encargó al arquitecto francés su realización. La iglesia del convento, hoy Parroquia de santa Bárbara, es una de las obras maestras del barroco local y la obra más conocida del arquitecto. Carlier había diseñado anteriormente la iglesia del Palacio de El Pardo.

Referencias

Enlaces externos
 Obras digitalizadas de François Carlier en la Biblioteca Digital Hispánica de la Biblioteca Nacional de España

Arquitectos de Francia del siglo XVIII
Nacidos en París
Fallecidos en Bayona (Francia)

François Carlier


Joseph Bienaimé Caventou (30 de junho de 1795 - 5 de maio de 1877) foi um farmacêutico francês. Foi professor na École de Pharmacie (Escola de Farmácia) em Paris. Ele colaborou com Pierre-Joseph Pelletier em um laboratório parisiense localizado atrás de um boticário. Ele foi pioneiro no uso de solventes suaves para isolar uma série de ingredientes ativos de plantas, fazendo um estudo de alcalóides de vegetais. Entre seus sucessos estavam o isolamento dos seguintes compostos:

O sulfato de quinina mais tarde provou ser um remédio importante para a doença da malária. A quinina é o ingrediente antimalárico ativo na casca da árvore cinchona.

Nenhum dos parceiros optou por patentear a descoberta desse composto, liberando-o para uso de todos. Em 1823 eles descobriram nitrogênio em compostos alcalóides. Outros compostos que descobriram incluem colchicina e veratrina.

A cratera Caventou na Lua recebeu seu nome.

Referências

Leitura adicional

Farmacêuticos da França

Joseph Bienaimé Caventou


Sofala  is a province of Mozambique. It has a population of 2,259,248 (2017 census). Beira is the capital of the province, named for the ruined port of Sofala which is  to the south.

History
Portuguese landholder and imperialist Joaquim Carlos Paiva de Andrada established a base at the river mouth at what is now Beira in 1884.

Sofala Province is one of the strongholds of the RENAMO. In late 1978 RENAMO guerrillas were "ranging into Sofala Province and launching attacks along the Beira–Chimoio road and rail line, the Dondo–Inhaminga corridor".
Some of the more scarcely populated areas of the province are affected by landmines; defensive rings around villages were still common in some rural areas according to mid 1990s reports by Oxfam.

In March 2019, the province was severely affected by Cyclone Idai, with its capital city of Beira being largely destroyed. The  flooding resulting from this storm was widespread throughout the province and the rest of Central Mozambique.

Demographics

Geography

Sofala Province, in central-eastern Mozambique, covers an area of . The province is bordered to the north by Tete Province, to the northeast by Zambezia Province, to the south by Inhambane Province, and to the west by Manica Province.
Rivers flowing through the province include the Chiveve River, the Buzi River, the Save River, which flows along the Inhambane provincial border, and the Púnguè River, which flows into the sea at Beira. On the Urema River, a tributary of the Púnguè, the river forms the lagoon which are home to hundreds of hippopotamus. The valleys of the province are subject to flooding; in late January 2012, unusually heavy rain caused widespread flooding along the banks of the Púnguè and the Save, and other major rivers in Africa such as the Zambezi and Limpopo, leading over 100,000 people in total to be evacuated.

Gorongosa National Park, at the southern end of the Great African Rift Valley,  covers several thousand square kilometres, including the valley floor and parts of surrounding forested plateaus, which contain miombo and montane forests. The park contains the  Mount Gorongosa, a mountain which is considered sacred to the people of the country. On the eastern slope of the mountain is a number of vegetation zones according to elevation, and there are numerous limestone caves in the vicinity.

Districts

Sofala Province is divided into the 13 districts of:
Beira District
Buzi District
Caia District
Chemba District
Cheringoma District
Chibabava District
Dondo District
Gorongosa District
Marromeu District
Machanga District
Maringué District
Muanza District
Nhamatanda District

Economy

The city of Beira, the provincial capital and Mozambique's second-largest city and the busiest port in the country, plays a key role in the local economy. Principal exports include ores, tobacco, food products, cotton, hides and skins, with the chief imports including fertilizers, equipment and textiles, liquid fuels and wheat. The Mozambique Company had their headquarters in Beira, during the building of the railway across the country. Many buildings remain from the colonial period, it is "as famed for its seafood as for its tawdry nightlife". The Makuti Lighthouse of Beira was built in 1904. The oil trade has been important to the regional economy, with Beira connected by pipeline to Zimbabwe in 1960. The port of Beira is crucial for the trade in oil involving Zimbabwe, Malawi, Zambia and Congo. In the 21st century, agricultural productivity in the province has shown significant improvement, reducing poverty. The Austrian Development Cooperation has played a major role in investment in the province.

References

External links

  Province of Sofala official site

Provinces of Mozambique

Sofala Province


El cozolmecatl (Smilax rotundifolia) es una especie de planta trepadora perteneciente a la familia  Smilacaceae, es originaria de Norteamérica.

Descripción
Es una enredadera leñosa con rizomas lineales. Los tallos perennes,  cilíndricos o cuadrangulares, alcanzando una longitud de 5-6 + m x 6 mm de diámetro, con espinas verdes con puntas oscuras, gruesas de 12 mm. Las hojas caducas o perennes, ± uniformemente dispuestas; pecíolo de 0.5-1.5 cm; con numerosos zarcillos; la hoja de color verde brillante, al secarse pálido a café verde, por lo general ovadas , con 3 (o 5) ± venas prominentes,  brillantes, no glaucas, glabras abaxialmente, la base cordada a redondeada con inserción aguda en el pecíolo, márgenes enteros. Las inflorescencias en numerosas umbelas axilares con 5-12 (-20) flores. El perianto amarillento pálido a bronce. Los frutos son bayas de color azul-negro.

Distribución y hábitat
Se encuentra en lugares secos a húmedos, en los bosques ribereños, los setos, matorrales, a una altitud de 0 - 200 metros en Estados Unidos y Canadá.

Taxonomía
Smilax rotundifolia fue descrita por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 2: 1030, en el año 1753.
Citología
El número de cromosomas es de: 2n = 32.
Sinonimia
Smilax caduca L.
Smilax ciliata Steud. ex A.DC. Smilax deltifolia Raf.	Smilax deltifolia var. compressa Raf.	Smilax engelmanniana Kunth	Smilax quadrangularis Muhl. ex Willd.	Smilax rotundifolia var. caduca (L.) Prov.	Smilax rotundifolia var. crenulata Small & A.Heller	Smilax rotundifolia var. engelmanniana (Kunth) A.DC.	Smilax rotundifolia var. missourensis A.DC.	Smilax rotundifolia var. parviflora A.DC.	Smilax rotundifolia var. quadrangularis (Muhl. ex Willd.) Alph.Wood	Smilax rotundifolia var. sprengelii (Kunth) A.DC.	Smilax sprengelii Kunth	Smilax tetragona'' M.Martens & Galeotti

Referencias

Enlaces externos

rotundifolia

Smilax rotundifolia


Harmodius (Greek: Ἁρμόδιος, Harmódios) and Aristogeiton (Ἀριστογείτων, Aristogeíton; both died 514 BC) were two lovers in Classical Athens who became known as the Tyrannicides (τυραννόκτονοι, tyrannoktonoi) for their assassination of Hipparchus, the brother of the tyrant Hippias, for which they were executed. A few years later, in 510 BC, the Spartan king Cleomenes I forced Hippias to go into exile, thereby opening the way to the subsequent democratic reforms of Cleisthenes. The Athenian democrats later celebrated Harmodius and Aristogeiton as national heroes, partially to conceal the role played by Sparta in the removal of the Athenian tyranny. Cleisthenes notably commissioned the famous statues of the Tyrannicides.

Background
The two principal historical sources covering Harmodius and Aristogeiton are the History of the Peloponnesian War (VI, 56–59) by Thucydides, and The Constitution of the Athenians (XVIII) attributed to Aristotle or his school. However, their story is documented by a great many other ancient writers, including important sources such as Herodotus and Plutarch.  Herodotus claimed that Harmodius and Aristogeiton presumably were "Gephyraeans" (el) i.e. Boeotians of Syrian or Phoenician origin. Plutarch, in his book On the malice of Herodotus, criticized Herodotus for prejudice and misrepresentation and he argued that Harmodius and Aristogeiton were Euboeans or Eretrians.

Peisistratus had become tyrant of Athens after his third attempt in 546/7 BC. In Archaic Greece, the term tyrant did not connote malevolence.  A tyrant was one who had seized power and ruled outside of a state's constitutional law. When Peisistratus died in 528/7 BC, his son Hippias took the position of Archon and became the new tyrant of Athens, with the help of his brother, Hipparchus, who acted as the minister of culture. The two continued their father's policies, but their popularity declined after Hipparchus began to abuse the power of his position.

Thucydides offers this explanation for Harmodios and Aristogeiton's actions in Book VI: Hipparchus approached Harmodius with amorous intentions. Harmodius was the eromenos (younger lover) of Aristogeiton. Harmodius rejected Hipparchus and told Aristogeiton what had happened. Hipparchus, spurned, invited Harmodius' young sister to be the kanephoros (to carry the ceremonial offering basket) at the Panathenaea festival, then publicly chased her away on the pretext she was not a virgin, as required, causing shame on Harmodius' family. With his lover Aristogeiton, Harmodius resolved to assassinate both Hippias and Hipparchus and thus to overthrow the tyranny. Harmodios and Aristogeiton successfully killed Hipparchus during the 514 BC Panathenaia, but Hippias survived and remained in power. In the four years between Hipparchus' assassination and the deposition of the Peisistratids, Hippias became an increasingly oppressive tyrant.

According to Aristotle, it was Thessalos, the hot-headed son of Peisistratus' Argive concubine, and thus half-brother to Hipparchus, who was the one to court Harmodius and drive off his sister.

The assassination

The plot – to be carried out by means of daggers hidden in the ceremonial myrtle wreaths on the occasion of the Panathenaic Games – involved a number of other co-conspirators. Thucydides claims that this day was chosen because during the Panathenaic festival, it was customary for the citizens taking part in the procession to go armed, while carrying weapons on any other day would have been suspicious. Aristotle disagrees, asserting that the custom of bearing weapons was introduced later, by the democracy.

Seeing one of the co-conspirators greet Hippias in a friendly manner on the assigned day, the two thought themselves betrayed and rushed into action, ruining the carefully laid plans. They managed to kill Hipparchus, stabbing him to death as he was organizing the Panathenaean processions at the foot of the Acropolis. Herodotus expresses surprise at this event, asserting that Hipparchus had received a clear warning concerning his fate in a dream. Harmodius was killed on the spot by spearmen of Hipparchus' guards, while Aristogeiton was arrested shortly thereafter. Upon being told of the event, Hippias, feigning calm, ordered the marching Greeks to lay down their ceremonial weapons and to gather at an indicated spot. All those with concealed weapons or under suspicion were arrested, gaining Hippias a respite from the uprising.

Thucydides' identification of Hippias as the two's purported main target, rather than Hipparchus who was Aristogeiton's rival erastes, has been suggested as a possible indication of bias on his part.

Aristogeiton's torture
Aristotle in the Constitution of Athens preserves a tradition that Aristogeiton died only after being tortured in the hope that he would reveal the names of the other conspirators. During his ordeal, personally overseen by Hippias, he feigned willingness to betray his co-conspirators, claiming only Hippias' handshake as guarantee of safety. Upon receiving the tyrant's hand he is reputed to have berated him for shaking the hand of his own brother's murderer, upon which the tyrant wheeled and struck him down on the spot.

Leæna

Likewise, there is a later tradition that Aristogeiton (or Harmodius) was in love with a courtesan (see hetaera) by the name of Leæna (Λέαινα – meaning lioness) who also was kept by Hippias under torture – in a vain attempt to force her to divulge the names of the other conspirators – until she died. One version of her story holds that previous to being tortured she had bitten off her tongue, afraid that her resolve would break from the pain of the torture. Another is that the Athenians, unwilling to honour a courtesan, placed a statue of a lioness without a tongue in the vestibule of the Acropolis simply to honor her fortitude in maintaining silence.  The statue was made by the sculptor Amphicrates. Pausanias alleges that it was in her honor that Athenian statues of Aphrodite began from then on to be accompanied by stone lionesses. Leæna's story, however, is only told in later antiquity sources and is likely spurious.

Aftermath
His brother's murder led Hippias to establish an even stricter tyranny, which proved very unpopular and was overthrown, after an intervention of an army from Sparta led by the king Cleomenes I, in 510. This was followed by the reforms of Cleisthenes, who established a democracy in Athens.

Apotheosis
Subsequent history came to identify the figures of Harmodius and Aristogeiton as martyrs to the cause of Athenian freedom, possibly for political and class reasons, and they became known as "the Liberators" (eleutherioi) and "the Tyrannicides" (tyrannophonoi). According to later writers, descendants of Harmodius and Aristogeiton's families were given hereditary privileges, such as sitesis (the right to take meals at public expense in the town hall), ateleia (exemption from certain religious duties), and proedria (front-row seats in the theater). A number of years after the event, it had become a received tradition among the Athenians to believe that Hipparchus was the elder of the brothers, and to fashion him as the tyrant. The story of the tyrannicides was heavily promoted by the Athenians in order to erase the embarrassment of owing the removal of their tyranny to Sparta.

Statues and artistic depictions
After the establishment of democracy, Cleisthenes commissioned the sculptor Antenor to produce a bronze statue group of Harmodius and Aristogeiton. It was the first commission of its kind, and the very first statue to be paid for out of public funds, as the two were the first Greeks considered by their countrymen worthy of having statues raised to them. According to Pliny the Elder, it was erected in the Kerameikos in 509, as part of a cenotaph of the heroes. However, a far more probable location is in the Agora at Athens, and many later authors such as Pausanius and Timaeus attest to this. Annual offerings (enagismata) were presented there by the polemarch, the Athenian minister of war. There it stood alone as special laws prohibited the erection of any other statues in their vicinity. Upon its base was inscribed a verse by the poet Simonides:

The statue was taken as war booty in 480 BC by Xerxes I during the early Greco-Persian Wars and installed by him at Susa. As soon as the Greeks vanquished the Persians at Salamis, a new statue was commissioned. It was sculpted this time by Kritios and Nesiotes, and set up in 477/476 BC. It is the one which served as template for the group we possess today, which was found in the ruins of Hadrian's villa and is now in Naples. According to Arrian, when Alexander the Great conquered the Persian empire, in 330, he discovered the statue at Susa and had it shipped back to Athens. When the statue, on its journey back, arrived at Rhodes it was given divine honors.

Several comments of the ancients regarding the statue have come down to us. When asked, in the presence of Dionysius, the tyrant of Syracuse, which type of bronze was the best, Antiphon the Sophist replied,  Lycurgus, in his oration against Leocrates, asserts that

Other sculptors made statues of the heroes, such as Praxiteles, who made two, also of bronze.

The statue group has been seen, in modern times, as an invitation to identify erotically and politically with the figures, and to become oneself a tyrannicide. According to Andrew Stewart, the statue

The configuration of the group is duplicated on a painted vase, a Panathenaic amphora from 400, and on a bas-relief on the Elgin throne, dated to ca. 300.

Skolia
Another tribute to the two heroes was a hymn (skolion) praising them for restoring isonomia (equal distribution of justice) to the Athenians. The skolion may be referred to 500 BC or thereabouts, and is ascribed to Callistratus, an Athenian poet known only for this work. It is preserved by Athenaeus. Its popularity was such that
When sung, the singer would hold a branch of myrtle in his hand. This ode has been translated by many modern poets such as Edgar Allan Poe, who composed his Hymn to Aristogeiton and Harmodius in 1827. The following translation was judged to be the best and most faithful of a number of versions attempted in Victorian England.

In myrtles veil'd will I the falchion wear,
For thus the patriot sword
Harmodius and Aristogiton bare,
When they the tyrant's bosom gored,
And bade the men of Athens be
Regenerate in equality.

Oh! beloved Harmodius! never
Shall death be thine, who liv'st for ever.
Thy shade, as men have told, inherits
The islands of the blessed spirits,
Where deathless live the glorious dead,
Achilles fleet of foot, and Diomed.

In myrtles veil'd will I the falchion wear,
For thus the patriot sword
Harmodius and Aristogiton bare,
When they the tyrant's bosom gored;
When in Minerva's festal rite
They closed Hipparchus' eyes in night.

Harmodius' praise, Aristogiton's name,
Shall bloom on earth with undecaying fame;
Who with the myrtle-wreathed sword
The tyrant's bosom gored,
And bade the men of Athens be
Regenerate in equality.

Importance to the erastes-eromenos tradition
The story of Harmodius and Aristogeiton, and its treatment by later Greek writers, is illustrative of attitudes to pederasty in ancient Greece. Both Thucydides and Herodotus describe the two as lovers, their love affair was styled as moderate (sophron) and legitimate (dikaios). Further confirming the status of the two as paragons of pederastic ethics, a domain forbidden to slaves, a law was passed prohibiting slaves from being named after the two heroes.

The story continued to be cited as an admirable example of heroism and devotion for many years. In 346 BC, for example, the politician Timarchus was prosecuted (for political reasons) on the grounds that he had prostituted himself as a youth. The orator who defended him, Demosthenes, cited Harmodius and Aristogeiton, as well as Achilles and Patroclus, as examples of the beneficial effects of same-sex relationships. Aeschines offers them as an example of dikaios erōs, "just love", and as proof of the boons such love brings to lovers – who were both improved by love beyond all praise – as well as to the city.

See also
Athenian democracy
Harmodius and Aristogeiton (sculpture)

Notes
 Lucian refers to this "χαλκοῦς" (of copper) statue in Περὶ Παρασίτου,

References

Bibliography
 Ancient sources

 Modern sources

 Fabbro, Helena (1995). Carmina Convivalia Attica. Critical Edition with Translation and Commentary. Roma (publisher Istituti Editoriali e Poligrafici Internazionali) pp. 30–34, 76–77, 137–152

External links
Livius, Harmodius and Aristogeiton by Jona Lendering

514 BC deaths
6th-century BC Athenians
Ancient Greek LGBT people
Ancient rebels
Archaic Athens
Articles about multiple people in ancient Greece
Assassins of heads of government
Duos
Greek assassins
Greek rebels
Greek torture victims
Greek gay men
Same-sex couples
Year of birth unknown

Harmodius and Aristogeiton


Comeback kan henvise til:

 Comeback - grundbetydning
 Comeback (film fra 2008) - instrueret af Ulrik Wivel
 Comeback (film fra 2015) - dansk komediedrama fra 2015, instrueret af Natasha Arthy

Comeback (flertydig)


Bayramın Olsun, 17 Mayıs 1982 tarihinde Ümit Besen'in Emre Plak firmasından çıkardığı stüdyo albümdür. Albümde toplam 14 şarkı bulunmaktadır. Albümün yönetmenliğini Selami Şahin yapmıştır.

Şarkı listesi

Albüme konmayan yedek şarkılar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ümit Besen albümleri
Emre Plak albümleri
1982 albümleri
Arabesk albümleri
Türkçe albümler

Bayramın Olsun


Cataratas Maletsunyane es una cascada africana que recibe su nombre por el río Maletsunyane, fue un misionero francés, Le Bihan, en 1881 el primer hombre blanco que vio la caída de agua. Se trata de una cascada de 192 metros en el pequeño país africano de Lesoto. Es la segunda cascada más alta en el sur de África tras las Cataratas del Tugela en Sudáfrica.

La cascada Maletsunyane está situada en el distrito de Maseru, cerca de la ciudad Semonkong y constituye una atracción turística. El descenso al fondo del valle es posible cerca de la cascada. En invierno, la cascada está a menudo cubierta de hielo.

Véase también
Geografía de Lesoto
Geografía de África
Cataratas Gokak

Referencias

Cascadas de Lesoto

Cataratas Maletsunyane


Kuyucaklı Yusuf, o zamana kadar bir öykü yazarı olarak tanınan Sabahattin Ali'nin 1937 yılında kaleme aldığı ve yayımladığı ilk romanıdır. Romanın baş kahramanı olan Yusuf, Türk edebiyatının en romantik karakterlerinden birisi olarak kabul edilir. Roman, Millî Eğitim Bakanlığı'nın ortaöğretim öğrencilerine tavsiye ettiği "100 Temel Eser" listesinde yer almaktadır.

Roman, 1985 yılında Feyzi Tuna tarafından aynı adla sinemaya uyarlandı.

Konusu
1903 yılının yağmurlu bir sonbahar gecesinde Aydın'ın Nazilli ilçesinin Kuyucak köyünde bir karı kocanın öldürülmesi olayını soruşturmaya giden Nazilli Kaymakamı Salahattin Bey, anne babası gözleri önünde katledilmiş olan 9 yaşındaki Yusuf'u, evlatlık olarak alıp evine götürür.

Salahattin Bey, kendisinden 15 yaş küçük olan Şahinde Hanım ile evlidir. Hem yaş farkı, hem de mizaç bakımından uyuşmazlık yaşadığı eşiyle zor yürüttüğü ilişkisi, Yusuf'u eve getirmesiyle daha da bozulur. Şahinde, kocasının eve getirdiği bu köylü çocuğunu sevmez ve benimsemez. Yusuf, evin küçük kızı Muazzez ile birlikte, karı koca arasındaki huzursuzluğun içinde büyür. Salahattin Bey'in, Yusuf'u eve getirişinden bir yıl sonra Edremit'e tayini atanır. Yusuf, evdeki karı koca kavgalarının getirdiği huzursuzluğa rağmen, Edremit'te mutlu bir çocukluk geçirir.

19 yaşına gelen Yusuf, bir bayram günü, kaymakamın kızı Muazzez'e kasaba eşrafından Hilmi Bey'in oğlu Şakir'in sataşması üzerine onunla kavga eder. Bu olay sonucu kasabanın en zengini olan fabrikatör Hilmi Bey'in gücü ile karşı karşıya gelir. Şakir, bayram yerindeki olaydan bir süre önce Kübra adında bir genç kıza tecavüz etmiştir. Şakir, babası ve Hacı Ethem Bey'in tertibi ile Kübra ve annesini de kullanarak suçu Yusuf'a yüklemeye çalışır. Ancak Kübra'nın itirafı sonucu plan başarısız olur. Yusuf tarafından korunan Kübra ve annesi, kaymakamın zeytinliğinde çalışmaya başlar; bu durum Şakir'in Yusuf'a kinini arttırır.

İlk defa bir genç kıza gösterdiği ilgisi ters karşılanan Şakir, Yusuf'la kavgasından sonra Muazzez'le evlenmek ister. Babası Hilmi Bey, evliliğe kaymakamı ikna etmek için yeni bir plan yapar. Salahattin Bey'i hileli bir kumar oyununa dahil ederek borçlandırır. İmzalattığı senetler  karşılığında Muazzez'i oğlu Şakir'e ister. Şahinde Hanım, kızını Şakir ile evlendirme düşüncesini sevinçle karşılar fakat Selahattin Bey işi sürüncemede bırakır; Kübra'ya Şakir'in tecavüz ettiğini öğrenince, borcu ödeyip kızını Şakir'le evlenmekten kurtarmanın yollarını arar.

Yusuf, esnaf arkadaşı olan Ali'den para alarak kaymakamın borcunu kapatır ve karşılığında Muazzez'i onunla evlendirmeyi düşünür. Muazzez ise Yusuf'u sevdiği için Ali ile evlenmeye yanaşmaz. Yusuf, Ali'ye Muazzez'in onunla evlenmek istemediğini söyleyemeyip zeytinliğe kapanır. Şakir, evlilik hazırlıklarına başlayan Ali'yi, bir arkadaşlarının düğününde bütün kasabanın gözü önünde öldürür. Güçlüden yana olan kasaba halkı, el birliği ile bu cinayeti örtbas eder.

Şakir'in Muazzez ile evlenme düşüncesi Şahinde Hanım'ın da teşviki ile yeniden canlanır. Bunu öğrenen Yusuf, Muazzez'i kaçırıp onunla evlenir. Yusuf, tahrirat katibi olarak kaymakamlıkta işe girer. Bir akşam, kalbinden rahatsızlanan Salahattin Bey ölür. Yeni atanan Kaymakam İzzet Bey, Şakir ve Hilmi Bey'in oyuncağı gibidir; onların isteğiyle Yusuf'u masabaşı işten alıp süvari tahsildarı yapar. O köy köy gezerken, Muazzez annesinin ısrarları ve paranın cazibesi sonucu eşraf ve bürokratların evlerindeki içki âlemlerine katılır, alkole alışır ve kendi evlerinde içki âlemleri düzenler. Durumdan şüphelenen Yusuf, bir gece habersiz çıkıp gelir. Gördüğü durum karşısında çılgına dönerek, her yana gelişigüzel ateş eder. Yanlışlıkla Muazzez'i vurur, onun yaralandığının farkında olmayarak onu atına atıp kaçırır.

Muazzez yolda ölür. Yusuf, karısını kendi elleriyle gömer ve atını dağlara doğru sürer.

Yazım ve basım süreci
Sabahattin Ali'nin ilk eseri olan Kuyucaklı Yusuf, yazarın 1931'de Aydın'daki cezaevinde yatarken tanıştığı Yusuf'un yaşadıklarından yola çıkılarak kaleme alındı. 1931-1932 yılları arasında tamamlandığı düşünülen eser, üç cilt olarak tasarlansa da sadece bir cildi yazıldı. Cevdet Kudret Solok, Sabahattin Ali ile yaptığı bir söyleşiye dayanarak  eğer yazılsaydı  ikinci cildin Çineli  Kübra, üçüncü cildin de dağdan şehre inen Yusuf'un dünyasını konu alacağını bildirmiştir. Kuyucaklı Yusuf, ilkin Konya'da yayımlanan Yeni Anadolu gazetesinde tefrika edildi fakat ücret anlaşmazlığından ötürü yarıda kesildi. Mart 1936'da Projektör dergisinin birinci ve Kasım 1937'de Varlık dergisinin sekizinci sayısında yayımlandı fakat yarıda kesildi. Romanın tamamı 9 Kasım 1936 ile 21 Ocak 1937 tarihleri arasında Tan gazetesinde tefrika edildi ve 1937'de Yeni Kitapçı tarafından basıldı. Sonrasında beşinci baskıya kadar Akba Kitabevi (1943), Varlık Yayınları (1965), Bilgi Yayınları (1972), Cem Yayınları (1980) tarafından yayımlandı. Kitap 2001'den beri Yapı Kredi Yayınları tarafından basılmaktadır. 2017'de Kuyucaklı Yusuf 80 Yaşında özel baskısı yayımlandı. Yazarın vefatının 70. yılının dolması sebebiyle 2018 yılından itibaren çeşitli yayınevleri tarafından yayımlanmıştır.

Eleştiriler
Yazarın ilk romanı olan eser, Türk edebiyatının önemli romanlarından biridir. Diğer eserlerinde genel olarak toplumsal gerçekçi edebiyat çizgisini sürdüren Sabahattin Ali, bu ilk romanında bu çizginin dışına çıkarak romantik edebiyata yakınlaşır. 20. yüzyıl başında Edremit'te romanın baş karakterleri olan Yusuf ile Muazzez'in aşkı etrafında gelişen eser, romantik felsefeden kaynaklanan zengin ve fakir, zalim ve mazlum, saf olanla yozlaşmış olan, doğal hayat ve yapay hayat, köy ve kent, medeniyet ve tabiat arasındaki karşıtlıklardan beslenir. Bu evrensel temanın yanı sıra Anadolu kasabasındaki toplumsal, töresel yaşamı güçlü bir gözlemcilikle yansıtır. Romanda kasaba ve köy gerçekliği; bir bireyin iç dünyası, yalnızlığı ve  değerleri üzerinden anlatılmaktadır. Kasaba hayatında eşraf ve bürokrasinin kurduğu adaletsiz düzene romanda geniş yer verilir ve bu düzen eleştirilir. Romanın sonunda Yusuf'un kasabadaki eşraf ve bürokrat temsilcilerini öldürerek atını dağlara doğru sürmesi nedeniyle eser, Türk edebiyatındaki başkaldırı ve eşkıya romanlarının öncüsü kabul edilir. Eleştirmen Alaattin Karaca'nın iddiasına göre Yusuf karakteri, köyden kente çeşitli nedenlerle göç eden ve uyum sağlayamayan köylü tipinin de habercisidir.

Berna Moran, Kuyucaklı Yusuf'u başarılı bir roman olmasının ötesinde öncü bir yapıt olarak değerlendirir. Türk Edebiyatına Eleştirel Bir Bakış adlı incelemesinin 2. cildinde romanın önemini şu sözlerle tarif eder: Tanzimat'tan 1950'lere kadarki Türk romanının ana sorunsalını Batılılaşma oluşturuyordu. Yazarlarımız toplumsal yapının kendine yönelmiyor, mevcut düzeni sorgulamıyorlardı. Toplumsal yapıyı, ezilen halk ya da köylü sınıfının durumunu ele alan romanlar gerçi 1950' lerden sonra görülür, ama bunların ilk örneği 1937'de yayımlanan Kuyucaklı Yusuf'tur. Ayrıca, romana Anadolu'yu da bu sorunsalla birlikte getirmiş olması Kuyucaklı Yusuf'''u başka bir yönden daha öncü yapar. Bilindiği gibi Sabahattin Ali'den önce, İstanbul sınırlarını aşarak Anadolu'ya eğilmiş, Halide Edip Adıvar, Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Reşat Nuri Güntekin gibi yazarlar vardı, ama Vurun Kahpeye, Yaban, Yeşil Gece gibi romanların sorunsalı Batılılaşmanın bir uzantısıdır, çünkü ideolojik bakımdan gerici-ilerici, yobaz-aydın çatışması üzerine kurulmuşlardır. Kuyucaklı Yusuf'''ta ise böyle bir sorun yok. Sabahattin Ali'nin gördüğü çatışma toplumsal yapıdan kaynaklanır; bir yanda bürokrasi ve eşraf vardır bir yanda da ezilen halk.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kuyucaklı Yusuf'ta Arzu Üçgenleri , Hanife Özer, TÜRÜK Dil, Edebiyat ve Halkbilimi Araştırmaları Dergisi 2013 Yıl:1 Sayı:2.

Sabahattin Ali romanları
1937 romanları
100 Temel Eser
Türkçe kitaplar
Sinemaya uyarlanmış Türk romanları
Klasik Türk romanları
Tefrika romanlar

Kuyucaklı Yusuf


Kalouyalewa [kaloujaleɰa] bio je fidžijski plemić, rođen na otoku Nayauu kao sin vrhovnog poglavice Naosare, koji je poznat i kao Tuivanuakula II., a preko kojeg je Kalouyalewa bio unuk slavnog Kubunavanue. Kalouyalewina majka bila je gospa Gelegeleavanua te je Kalouyalewa bio brat Buivarora i gospe Keletu.

Kalouyalewa je otišao na otok Lakebu te se tamo oženio važnim plemkinjama, od kojih je jedna bila Sivoki, koja je Kalouyalewi rodila sinove Delaivugaleija i Tongatapua, dok je Kalouyalewi Tagiamarama rodila sina Qomu. Delaivugalei se oženio Vulase.

Izvori

Fidžijsko plemstvo

Kalouyalewa


Onthophagus pseudojavanus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Paulian em 1931.

Referências

Ligações externas

pseudojavanus
Coleópteros descritos em 1931

Onthophagus pseudojavanus


Von der ehemaligen Krupp-Hauptverwaltung im Essener Westviertel ist nur noch ein Gebäude an der Altendorfer Straße 103 erhalten. Das eigentliche Hauptgebäude mit Sitz der Friedrich Krupp AG, auch Turmhaus genannt, lag gegenüber nördlich der Altendorfer Straße. Es wurde nach schweren Kriegsschäden mit Vereinfachungen instand gesetzt und 1976 abgerissen. Ein weiteres, älteres Hauptverwaltungsgebäude aus dem Jahre 1874 wurde 2005 abgebrochen.

Erhaltenes Gebäude
Das noch heute erhaltene Verwaltungsgebäude wurde 1938 errichtet und zählt damit zu den jüngsten Bauwerken inmitten der damaligen Krupp-Gussstahlfabrik. Ursprünglich befanden sich hier Büroräume der Artilleriekonstruktion. Das Gebäude, das heute zur Route der Industriekultur gehört, war durch eine geschlossene Verbindungsbrücke an das sogenannte Turmhaus auf der gegenüberliegenden Straßenseite angeschlossen.

Bis zuletzt war das Gebäude im Besitz von ThyssenKrupp. Im August 2022 beschloss der Rat der Stadt Essen, es samt zugehöriger Grundstücke anzukaufen, was wenig später umgesetzt wurde. Geplant ist, dass die rund 13.000 Quadratmeter Bürofläche des gesamten Gebäudes Anfang 2024 vom Amt für Soziales und Wohnen bezogen wird. Dazu bedarf es einer vorherigen Sanierung der Gebäudetechnik, der WC-Anlagen sowie den Hof- und Außengeländen.

Turmhaus 1908–1976
Aufgrund der stetigen Expansion der Gussstahlfabrik, die zeitweise eine größere Ausdehnung besaß als das eigentliche Essener Stadtgebiet, war auch für deren Verwaltung mehr Raum erforderlich geworden. Ein neuer Gebäudekomplex sollte ein zu klein gewordenes Verwaltungsgebäude, das sich auch auf dem Werksgelände befand, ersetzen. Dieses 1912 offiziell eingeweihte  wurde im Jahr 1976 abgerissen.

Lage
Das Turmhaus stand auf dem Grundstück Altendorfer Straße 100, an der heutigen Ecke zur Thyssen-Krupp-Allee, die erst mit dem Bau des ThyssenKrupp Hauptquartiers angelegt wurde. Hier befindet sich seit 2005 ein Autohaus, bei dessen Bau Fundamentreste des Turmhauses freigelegt wurden. Die äußere Grenze der Gebäudefront lag zwischen den beiden Fahrtrichtungen der heutigen Straßenbahntrasse in der Straßenmitte der damals deutlich schmaleren Altendorfer Straße. Der namensgebende, etwa sechzig Meter hohe Turm befand sich etwa in der Mitte der heutigen Straßenkreuzung.

Die Straßenbahnhaltestelle vor der Hauptverwaltung auf der Altendorfer Straße trug bis zur Fertigstellung des neuen ThyssenKrupp-Hauptquartiers die Bezeichnung Krupp Hauptverwaltung, davor bis 1991 Haupteingang.

Bau und Eröffnung
1905 war mit der Planung eines neuen Hauptverwaltungsgebäudes begonnen worden. Es sollte auf dem Grundstück entstehen, auf dem zuvor die Erste Mechanische Werkstatt stand. Diese wurde bis 1908 abgetragen, so dass im Mai des Jahres mit der Errichtung des Neubaus begonnen werden konnte. Im Dezember 1910 wurden die ersten Büros bezogen. Die Fertigstellung des gesamten Komplexes mit dem Turm, der die äußere Bedeutung als Unternehmenszentrale hervorhob, folgte im Jahr darauf. Im Rahmen der Hundertjahrfeier des Unternehmens Fried. Krupp fand am 8. August 1912 die offizielle Einweihung in der Ehrenhalle des sogenannten Turmhauses statt. Unter den anwesenden Gästen befanden sich auch Kaiser Wilhelm II. und Reichskanzler Theobald von Bethmann Hollweg.

Das Fundament wurde unter Berücksichtigung möglicher Bergschäden durch den Steinkohlenbergbau konzipiert. Eine Stahlkonstruktion trug das gesamte Gebäude inklusive aller Decken und Dächer. Das Mauerwerk hatte für sich selbst tragende Wirkung. Im Fundament verbarg man im sogenannten Rohrkeller das Leitungsnetz für Frisch- und Abwasser, Heizung und Frischluft. Ein Frischluftsystem mit Filteranlage führte den Räumen mithilfe von Ventilatoren frische Luft zu und saugte verbrauchte Luft ab. Das war nötig, da die umliegende Gussstahlfabrik einen enormen Schadstoffausstoß verursachte und deshalb ein Öffnen der Fenster kaum den gewünschten Erfolg brachte.

Nutzung
Das bis zu siebengeschossige Turmhaus bot Büroflächen für alle kaufmännischen Abteilungen, wie der Hauptkasse, der Buchhaltung und dem Rechnungsrevisionsbüro. Hinzu kam das Zentralbüro, die Zentralregistratur und Büros des gesamten technischen Bereichs sowie die Direktion. In den 1940er Jahren arbeiteten rund 2.000 Angestellte im Turmhaus.

Das gesamte Gebäude wurde durch je ein Treppenhaus in jeder der vier Ecken des Baukörpers erschlossen. Dazu gab es Paternosteraufzüge, Aktenaufzüge und einen Lastenaufzug, der Lebensmittel in die im sechsten Obergeschoss befindliche Küche beförderte, an die ein Speisesaal angrenzte. Zugang zu den Treppen gab es von außen oder dem großen Innenhof. Dieser, und ein überdachter Lichthof, in dem sich Terrassen der Küche und des Speisesaals befanden, wurden zur besseren Belichtung der Büroräume angelegt.

Zweiter Weltkrieg und die Folgen
Im Zweiten Weltkrieg erlitt das Gebäude durch Luftangriffe erhebliche Schäden. Erst nach 1950 wurde es teilweise wiederaufgebaut. Einige Teile, wie die einsturzgefährdete Ehrenhalle, wurden nie wieder genutzt. Einen kompletten Wiederaufbau gab es bis zuletzt nicht, da die alte Gussstahlfabrik in großen Teilen im Krieg zerstört oder danach zu Reparationsleistungen demontiert worden war.

Zuletzt gab es in der Krupp-Hauptverwaltung noch etwa 300 Beschäftigte. Da Unterhalts- und Instandsetzungskosten nicht mehr tragbar waren, wurden die letzten Angestellten auf andere Gebäude verteilt, so dass das Turmhaus überflüssig wurde.

Im Mai 1976 wandten sich Essener Hochschullehrer um Lutz Niethammer in einem Brief an den Essener Oberbürgermeister Horst Katzor, um den bevorstehenden Abriss des Turmhauses noch zu verhindern. Sie schlugen vor, das zu klein gewordene Ruhrlandmuseum, das sich damals an der Bismarckstraße befand, im Gebäudekomplex des Turmhauses unterzubringen. Die Akademiker sprachen in dem Brief von unverzeihlicher Vernichtung eines besonders wichtigen historischen Denkmals und es sei unverständlich, wie das wertvolle Gebäude, das zum Inbegriff der Firma Krupp geworden sei, ohne Wissen des Landeskonservators zum Abbruch freigegeben werden konnte.

Schließlich wurde im Mai 1976 mit den Abrissarbeiten des Turmhauses begonnen. Dabei beendete man die Arbeiten an der Erdoberfläche, so dass zunächst Reste des Kellergeschosses samt dem darunter befindlichen Rohrkeller im Boden erhalten blieben. Aus der Ehrenhalle wurden die Skulptur Allegorie der Arbeit von Bildhauer Hugo Lederer aus dem Jahr 1936 und diverse Wandtafeln vor dem Abriss in Sicherheit gebracht. Die Skulptur von Lederer steht heute bei der Villa Hügel. Sie trägt die Inschrift "Zum Andenken an Friedrich Krupp, den Begründer der Gußstahlfabrik 1812, Geb. 17. Juli 1787 Gest. 8. Okt. 1826" sowie ein kleines Abbild des Stammhauses Krupp.

Nach dem Abriss wurde das Grundstück teils begrünt und teils zur Verbreiterung der Altendorfer Straße genutzt. 2005 errichtete man auf der Grünfläche ein Autohaus, das am 7. Juli 2006 eröffnete. 2009 legte man die angrenzende Thyssen-Krupp-Allee an.

Hauptverwaltungsgebäude 1874
Vom alten  wurde ein geschlossener Verbindungsgang zum Turmhaus angelegt. Dieses Gebäude befand sich nordwestlich des Turmhauses und diente nach dessen Abriss noch bis Anfang der 1990er Jahre der in den 1970er Jahren errichteten, nördlich angrenzenden Krupp-Lehrwerkstatt als Verwaltung. 2005 wurden auch dieses Verwaltungsgebäude und die Hallen der Lehrwerkstatt im Zuge des städtebaulichen Projektes Krupp-Gürtel niedergelegt.

Literatur
 Das neue Hauptverwaltungsgebäude. In: Kruppsche Mitteilungen, Nr. 8 (vom 25. Februar 1911), S. 29 f. (Exemplar im Historischen Archiv Krupp)
 Krupp-Turmhaus wird abgebrochen. In: Kruppsche Mitteilungen, Heft 3 (vom Juli 1976), S. 38 f. (Exemplar im Historischen Archiv Krupp)

Weblinks

 Beschreibung aller Standorte auf dieser Themenroute als Teil der Route der Industriekultur

Einzelnachweise

Krupp
Route der Industriekultur (Essen)
Westviertel (Essen)
Erbaut in den 1870er Jahren
Erbaut in den 1910er Jahren
Erbaut in den 1930er Jahren
Essen im 20. Jahrhundert
Umgenutztes Bauwerk in Essen

Krupp-Hauptverwaltung


جسر وادي الرخام وهو يقع بين مدينتي الأخضرية والبويرة شمال الجزائر ويندرج تحت مشروع الطريق الوطني السيار شرق غرب الذي يمتد من شرق إلى غرب الجزائر. ويعتبر أكبر جسر على مستوى قارة أفريقيا، دشن بتاريخ 27 يوليو 2008 من قبل الرئيس عبد العزيز بوتفليقة.

مواصفات
 الارتفاع: 140 متر.
 الطول: 744 متر.
 عمق أعمدة الجسر تحت سطح الأرض: 60 متر.
 تكلفة الإنجاز: 1.500.000.000 د.ج.
 الجسر مقاوم للزلازل.
 حواجز جانبية مضادة للصدمات.

المراجع

بنية تحتية للطرق في الجزائر
جسور الجزائر
مبان ومنشآت في ولاية البويرة

جسر وادي الرخام


Mark er en gammel nordisk vægtenhed, der er lig et halvt pund.

Referencer

Masseenheder
Gamle danske enheder

Mark (vægtenhed)