Annika Maria Lundqvist (* 14. Oktober 1963 in Västra Frölunda, Göteborg, Schweden) ist eine schwedische Schauspielerin.

Leben
Maria Lundqvist spielte bereits während ihrer Schulzeit Theater, sodass sie ab 1983 an der Teaterhögskolan i Göteborg Schauspiel studierte. Nach ihrem Abschluss 1986 war sie auf den Theaterbühnen von Göteborgs Stadsteater, Folkteatern i Göteborg, Backa Teater, Stockholms Stadsteater und dem Königlichen Dramatischen Theater zu sehen.

Mit dem Fernsehfilm Knäckebröd och hovmästarsås startete sie 1991 ihre Filmkarriere. Als Bibliothekarin Sally Santesson  in der namensgebenden Fernsehserie Sally hatte sie 1999 ihren ersten großen nationalen Erfolg. Es folgten 2001 die beiden Kinofilme Deadline – Terror in Stockholm und Familjehemligheter, mit denen sie jeweils eine Nominierung des schwedischen Filmpreises Guldbagge sowohl als Beste Nebendarstellerin als auch als Beste Hauptdarstellerin erhielt. Den Preis als beste Hauptdarstellerin konnte sie 2006 für ihre Rolle als aufopferungsvolle Mutter Signe Jönsson in dem Filmdrama Die beste Mutter gewinnen, und den Preis als Beste Nebendarstellerin erhielt sie 2009 für ihre Rolle der Ann im Filmdrama Himlens hjärta.

Filmografie

 1991: Knäckebröd och hovmästarsås
 1999: Mord am See (Sjön)
 1999: Sally (Fernsehserie, 16 Folgen)
 2000: Sturm der Vergeltung (Före stormen)
 2001: Deadline – Terror in Stockholm (Sprängaren)
 2001: Familjehemligheter
 2005: Die beste Mutter (Äideistä parhain)
 2006: Schwedisch für Fortgeschrittene (Heartbreak Hotel)
 2007: Den nya människan
 2008: De ofrivilliga
 2008: Die ewigen Augenblicke der Maria Larsson (Maria Larssons eviga ögonblick)
 2008: Himlens hjärta
 2009: Prinsessa
 2011: Tysta leken
 2012: 30 Grad im Februar (30 grader i februari, Fernsehserie, 10 Folgen)
 2015: Eine schöne Bescherung (En underbar jävla jul)
 2019–2020: Eine Hochzeit mit Folgen (Bröllop, begravning och dop, Fernsehserie)

Auszeichnungen
 2002: Nominierung für eine Guldbagge als Beste Nebendarstellerin für ihre Rolle in Deadline – Terror in Stockholm
 2002: Nominierung für eine Guldbagge als Beste Hauptdarstellerin für ihre Rolle in Familjehemligheter
 2006: Auszeichnung für eine Guldbagge als Beste Hauptdarstellerin für ihre Rolle in Die beste Mutter
 2006: Auszeichnung mit einem Jussi als Beste Hauptdarstellerin für ihre Rolle in Die beste Mutter
 2008: Nominierung für eine Guldbagge als Beste Nebendarstellerin für ihre Rolle in Den nya människan
 2009: Auszeichnung für eine Guldbagge als Beste Nebendarstellerin für ihre Rolle in Himlens hjärta

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Guldbagge-Preisträger
Jussi-Preisträger
Schwede
Geboren 1963
Frau

Maria Lundqvist


بسم الله الرحمن الرحيم
تعتبر قلعة صحار أحد المعالم التاريخية البارزة في سلطنة عمان وهي من أهم القلاع والحصون في محافظة شمال الباطنة كافة نظرا لموقعها المتميز ودورها الكبير الذي لعبته طوال القرون الماضية ويرجع تاريخ بنائها إلى نهاية القرن الثالث عشر وبداية القرن الرابع عشر الميلادي، حيث توضح الحفريات الأثرية المكتشفة حول القلعة في عام "1980" بأن بناءها يرجع إلى القرن الرابع عشر الميلادي في الطرف الجنوبي من المدينة وأن «أمراء هرمز» هم الذين قاموا ببنائها في عهد ملوك بنى نبهان

مراجع

قلاع
قلاع في سلطنة عمان

قلعة صحار


වොයිස් ඕවර් යනු ඇපල් සමාගමේ ඕස් එක්ස්, අයි ඕඑස්, අයිපොඩ් හා ඇපල් ටීවී  මෙහෙයුම් පද්ධති සඳහා නිපදවූ තිර කියනවනයකි. වොයිස් ඕවර් භාවිතයෙන් පරිෂීලකයන් හට හඬින් විස්තර කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ මැක්ටොනිෂ් හෝ අයි ඕඑස් උපාංග වලට ප්‍රවේශ විය හැක, එසේම මැක් වලදී පරිගණක යතුරුපුවරුව ද භාවිතා කළ හැක. මෙම පහසුකම නිසා අන්ධ හා අඩු පෙනීම සහිත පුද්ගලයන්ගේ මෙන්ම දුර්අක්‍ෂරතාව සහිත පුද්ගලයන්ගේ පිවිසීමේ හැකියාව ලබාදේ.

ඕඑස් එක්ස්
වොයිස් ඕවර් මුලින්ම හඳුන්වාදුන්නේ ඕස් එක්ස් 10.4 හා එහි ඉලක්කය වූයේ පෙනීමේ දුබලතා ඇති පරිශීලකයන් හට භාවිතය පහසුකිරීමය. ඕස් එක්ස් 10.3 සඳහා ද "කතාකරන අතුරු මුහුණතක පෙරදැක්ම" නමින් පෙර දැක්මක් ලබාදෙන ලදි.

අයිපොඩ් නැනෝ
2009 සැප්තැම්බරයේදී, ඇපල් සමාගම අයි පොඩ් නැනෝ වෙත මෙම පහසුකමක් සපයන ලදි. එයද අයි ඕස් සංස්කරණය වෙතින් සපයන විශේෂාංගම සපයයි.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 ඇපල් වොයිස් ඕවර් වෙබ් අඩවිය
 වොයිස් ඕවර් අත්පොත

මෘදුකාංග

වොයිස්ඕවර්


Schwarzenbergpark, Hernals'de bulunan, Avusturya'nın büyük bir alanı kapsayan park ile bahçenin birleştirerek oluşturulmuş ilk parkıdır.

1801 yılından beridir özel mülk iken, 1958 yılında Viyana tarafından satın alınıp umuma açık park ve dinlenme alanı olarak hizmete kazandırılmıştır.

Parkta bulunan iki adet obelisk üzerinde Kyselak kelimesi vardır. Bu kelime 1795–1831 yıllarında yaşamış ve hayatı boyunca bu bölgede çok geziler yapmış Josef Kyselak adlı kişinin siyah bir yağlı boya ile yazdığı bilinmektedir.

Ayrıca bu yazıyı sadece bu obeliskler üzerinde değil çevrede bulunan birçok yıkıntı duvarlar ve köprülerin üzerinde bugün de görmek mümkündür.

Viyana'daki parklar

Schwarzenbergpark


Zohor este o comună slovacă, aflată în districtul Malacky din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.312 locuitori.

Istoric
Localitatea Zohor este atestată documentar din 1314.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Zohor


Heathylee es una parroquia civil del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Heathylee tiene una superficie de 24,17 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Heathylee tenía 235 habitantes (53,19% varones, 46,81% mujeres) y una densidad de población de 9,72 hab/km². El 21,28% eran menores de 16 años, el 73,62% tenían entre 16 y 74, y el 5,11% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,1 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 26,49% estaban solteros, el 58,38% casados, y el 15,14% divorciados o viudos.

Todos los habitantes eran blancos y originarios del Reino Unido. El cristianismo era profesado por el 77,45%, mientras que el 12,34% no eran religiosos y el 10,21% no marcaron ninguna opción en el censo. Había 85 hogares con residentes y 7 vacíos.

Referencias

Parroquias civiles de Staffordshire

Heathylee


El tubérculo carotídeo, también conocido como tubérculo de Chassaignac, es un tubérculo de la apófisis transversa de la sexta vértebra cervical, que separa la arteria vertebral de la arteria carótida, y contra la cual se puede presionar la arteria carótida con un dedo.

Su epónimo viene de Charles Marie Édouard Chassaignac, médico francés. Al presionar la arteria carótida contra el tubérculo carotídeo se produce una respuesta vagal que puede frenar las taquicardias supraventriculares.

Este punto también sirve como referencia anatómica para los anestesistas en procedimientos como la anestesia local del plexo cervical por vía supraclavicular.

Referencias

Anatomía humana
Huesos de la columna

Tubérculo carotídeo


Walter Bechtold (født 25. juli 1946 i Frankfurt am Main, Tyskland) er en tysk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Bechtold spillede i løbet af sin 15 år lange karriere for henholdsvis Eintracht Frankfurt, Kickers Offenbach og Darmstadt. I sin tid med Kickers Offenbach var han med til at vinde DFB-Pokalen i 1970, holdets eneste store titel nogensinde.

Titler
DFB-Pokal
 1970 med Kickers Offenbach

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Eintracht Frankfurt
Fodboldspillere fra Kickers Offenbach
Personer fra Frankfurt am Main

Walter Bechtold


زينوس  وحدة معالجة الرسومات صممت من قبل شركة إيه تي أي لمشغل ألعاب الفيديو إكس بوكس 360 من شركة مايكروسوفت. وتم تطويرها تحت اسم C1 وهي تعتبر سابقة لوحدة R600 لأجهزة الحاسوب الشخصي. تحتوي هذه الرقاقة على وحدتان: وحدة معالجة الرسوميات وذاكرة وصول عشوائي ديناميكية منظمة.

مراجع

إي تي آي تيكنولوجيز
عتاد إكس بوكس 360
مايكروسوفت
وحدة معالجة الرسوميات

زينوس


Zavičajni muzej Travnik je muzejska ustanova u Travniku, Bosna i Hercegovina.

Povijest
Osnovan je 1950. godine. Suosnivač muzeja je Vjenceslav Topalović. Ondje je Topalović radio na formiranju etnografske, povijesne, arheološke, etnološke i biološko-zoološke zbirke čime je ta ustanova postala jednom od najznačajnijih kulturnih ustanova u BiH, po važnosti odmah iza Zemaljskog muzeja u Sarajevu. Radio je na mjestu knjižničara, kustosa, višeg kustosa, kustosa savjetnika i većinom kao pomoćnik direktora i direktor Muzeja. Zalagao se za očuvanje i valorizaciju kulturno povijesnog blaga Travnika ali i čitave BiH. Kad je bio na mjestu direktora travničkog Zavičajnog muzeja, organizirao više stručnih sastanaka a i značajni simpozij na razini cijele Jugoslavije, sa sudionicima iz svih republika i pokrajina, radi boljeg upoznavanja te zaštite kulturno-povijesnog blaga BiH iz vremena Osmanlijskog Carstva s ciljem formiranja muzeja s predmetima i arhivskom građom iz tog perioda. Potaknuo je obnovu rodne kuće nobelovca Ive Andrića. Kuća je poslije Andrićeve smrti 1975. god. postala Memorijalnim muzejem ovog nobelovca.

Da bi se moglo smjestiti izloške i zbirke, više je zgrada u Travniku poslužilo kao dom ovog muzeja. Smjestili su ih u starom austro-ugarskom zatvoru, pa Velikoj nadbiskupskoj gimnaziji, zgradi Zadužbine braće Fufić, Varoškoj džamiji, Elči Ibrahim-pašinoj medresi... Od 1972. je godine muzej u zgradi, prvotno medicinsko-zdravstvene namjene u ulici Mehmed-paše Kukavice 1. Ta je zgrada podignuta 1928. od novaca Rockefelerove zaklade.

Godine 1975. ovdje je otvoren stalni izložbeni postav. Čine ju prirodoslovni, arheološki, kulturno-povijesni i stalne izložbene postavke fotografija pod nazivom "Život i običaji ljudi travničkog kraja". Od 2015. muzej je bogatiji za jednu zbirku "Gemyland", posvećenu autohtonoj pasmini tornjaku i procesu priznavanja ove pasmine, dar Almira Šabanovića. U dvorištu muzeja je parna lokomotiva "Ćiro". Prirodoslovnu zbirku čine izlošci sa svih krajeva svijeta i s prostora BiH. Prikazani su u nekoliko odjeljaka: paleontološkom, minerološko-petrografskom i zoološkom odjeljku. Tu su preparirane egzotične životinje, školjke i ini organizmi iz mora, fosili, rude i minerali. Ovaj je zbirka baštinjena zbirka Velike nadbiskupijske gimnazije u Travniku koja je osnovana 1882. godine. Zbirka je osnovana 1884. godine u okviru Gimnazije, a utemeljio ju je profesor pater Erik von Brandis. Muzejski fundus čini osamdeset tisuća izložaka. Muzej njeguje očuvanje nematerijalne baštine. Pokrenuli su projekte radionice tkanja, poput drevne tehnike tkanja pamučne tkanine - beza, revitalizacije starih obrta, radionica lončarstva, izrade glinenog posuđa na ručnom kolu (kod Travnika njegovala se u selu Pulac). Danas je jedinim zavičajnim muzejem na području Srednjobosanske županije.

Izvori

Travnik
Travnik

Zavičajni muzej Travnik


Zoološki vrt Buenos Aires prostire se na površini od 18 hektara te je smješten u argentinskom gradu Buenos Airesu (okrug Palermo). Zoološki vrt ima 89 vrsta sisavaca, 49 vrsta reptila te 175 vrsta ptica, a ukupno ima oko 2500 životinja. Cilj i misija institucije je očuvanje životinjskih vrsta te edukacija populacije oko važnosti čuvanja prirode i životinja. Također, untuar zoološkog vrta vrše se određena istraživanja vezana za životinje.

2016. godine gradom se proširila priča o okrutnosti nad životinjama unutar zoološkog vrta te se isti morao zatvoriti. Životinje su prebačene u prirodne rezervate, a zoološki vrt će biti prenamijenjen u ekopark.

Povijest
Projekt je počeo 1874. godine, a sam park je otvoren 11. studenog 1875. godine te je uključivao mali broj životinjskih vrsta. Površina na kojoj je izgrađen zoološki vrt bila je u vlasništvu federalne vlade sve do 1888. kada je zemljište postalo vlasništvo grada Buenos Airesa. Te godine gradonačelnik Antonio Crespo odvaja zoološki vrt od ostatka parka.

Prvi direktor zoo vrta bio je Eduardo Ladislao Holmberg koji je započeo raditi 1888. Tijekom njegovog mandata zoo vrt je imao oko 650 životinja, a u to vrijeme zoološki vrtovi nisu imali funkciju kao oni suvremeni, nego su se više bazirali na imanje velikih rekreativnih površina za odmor posjetitelja.

Clemente Onelli bio je drugi direktor u periodu od 1904. do 1924. godine. Tijekom njegovog mandata broj posjetitelja popeo se s 1000 na 15 000 godišnje. za vrijeme mandata dao je raditi većinu građevina u romanskom stilu koje zoo ima i danas.

1924. godine upravljanje dolazi u ruke Holmbergovog nećaka Don Adolfa Holmberga koji na toj poziciji ostaje do 1944. Nakon 1944. godine zoološki vrt polako propada zbog političke krize, odnosno krize vlasti. 1991. godine objekt je privatiziran te je najavljen program koji će omogućiti životinjama u kavezu da imaju mnogo prirodnije uvjete. 2012. godine umire posljednji polarni medvjed "Winner".

U prosincu 2014. godine sud u Buenos Airesu presudio je kako 29-godišnja ženka orangutana živi u nehumanim uvjetima, odnosno uskraćena su joj neka osnovna prava.

Životinjske vrste
 na travnjacima i zelenim površinama slobodno trče zečevi, nutrije i paunovi.
 majmuni i mali sisavci žive u kavezima ili na otocima unutar parka gdje šetaju slobodno.
 Zoološka farma (španj. "La Granja Del Zoo) - posjetitelji mogu hraniti ponije, magarce, ovce i koze. Ovaj dio vrta dom je puranima, kokošama, pilićina, svinjama, zečevima, kravama i konjima.
 Akvarij - pingvini, pirane, tuljani i ribe.
 Kuća reptila - reptili.
 Tropska prašuna - dio zoo vrta koji je posvećen tropskom biljnom svijetu. U njemu posjetitelji mogu vidjeti iguanu.
 bijeli tigrovi, pume, jaguari, lavovi, ljame, deve, slonovi i dr.

Galerija

Izvori

Buenos Airesu
Buenos Aires

Zoološki vrt Buenos Aires


Tabu, insan davranışlarının belli alanlara ya da belli normlarla ilişkili olarak kutsal veya dokunulmaz olarak tanımlanmış oldukça güçlü sosyal yasaklara denir. Etnologlar tarafından Polinezya dillerinden alınıp kullanılmaya başlanmıştır. "Kutsal" nesnelerde olduğu gibi çelişkili bir yapısı vardır, iki karşıt anlamı da taşır. Hem "kutsal" hem "kirlenmiş" şeyler tabu olabilirler. Örneğin "kirlenen" kişiler, nesneler "kutsal" olandan ayrı tutulmalıdır. "Tabu" karşılığında birçok dilde kullanılan sözcükler iki zıt anlamı birden taşırlar.

Hastaları ve ölüleri toplumun geri kalanından ayırmak en eski zamandan beri bir gelenektir. Bazı tabular ise kadınlara, cinselliğe, doğuma veya belli olaylara yöneliktir. Dövüşte ölmüş bir horozu yemek, reisi silah altında olan bir evin erkek hayvanını öldürmek vb.

Bazı tabular geçici, belli dönemler içinken bazıları süreklidir. Bazı kozmik ya da kutsal sayılan bölgeler, kimsenin yaklaşmaya cesaret edemediği yerler, bazı mezarlar gibi.

Bugün farkında olmadan uygulanan bazı gelenekler de tabulardan kaynaklanmıştır. Bazı bölgelerde hükümdar toprağa dokunmamalıydı, çünkü güçleriyle toprağın ölmesine neden olabilirdi; bu nedenle taşınmalı ya da halı üzerinde yürümeliydi.

Evrensel bir tabu yoktur ancak tabu mekanizması her zaman aynıdır. Bazı nesneler, kişiler ya da bölgeler tamamen farklı bir ontolojik sisteme dahil olurlar ve bunlara dokunmak ontolojik düzlemde ölümcül sonuçlar doğuracak bir kırılmaya neden olur.

Bazı tabu örnekleri kaygı ve uzaklaşma yaratan, tuhaf, uğursuz, gizemli vb. olanların normal olanlardan ayrılarak tabu haline getirildiğini gösteriyor. Bu nesne, kişi ya da davranışlar aşağılanmaz, tersine bir değer atfedilir. Kızılderililerde, birçok Afrika kabilesinde, Şamanlarda kutsal güçlere sahip olan kişilerin itici görünüşe sahip, nöropat, sinirsel açıdan dengesiz ya da çirkin kişilerden seçilmesi gibi.

Son olarak Sigmund Freud'dan bahsetmek gerekir. Freud tabuların bilimsel bir analizini yapmış ve bu tür yasaklara karşı güçlü bilinçaltı güdülerle hareket edildiğini ortaya çıkarmıştır.

Türk halk kültüründe
Kutsal yasaklar, Türk halk kültüründe "Koruğ" sözcüğü ile karşılanır. Bu kelime "Kor" sözcüğünden türemiştir ve korumak fiilinden gelir. Türk halk inancında, şamanizmde ve mitolojide sık sık rastlanan bu yasaklara Koru veya Korı da denir. Yapılması, dokunulması, gidilmesi, söylenmesi dinsel veya metafizik içerikli bir sonuca bağlanmış olan yasak. Masallarda ve efsanelerde sık sık görülen yasaklar şu şekildedir.

Bakma yasağı: Savaşçının geriye dönüp bakmaması gerekir. Bazen de herkesin başını çevirip bakması yasaklanır.
Uyuma yasağı: Bir ağacın altında ejderhayı bekleyen yiğidin uyumaması gerekir. Bunun için kolunu keserek tuz basar.
Söyleme Yasağı: Bazı sözlerin söylenmemesi veya hiç kimseyle konuşulmaması gerekir. Özellikle kutlu hayvanların adı anılmaz. Bazı soyut varlıkları anmak da onları çağırmak dermektir.

Ek kaynaklar
 İngilizce Vikipedi Tabu maddesi
 İngilizce Vikipedi Totem ve Tabu maddesi
 Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt

Etnoloji
Dinî kavramlar
Kültürel antropoloji
Freud psikolojisi

Tabu


Cele mai bune 50 de seriale din toate timpurile (50 Greatest TV Shows of All Time) este o listă a revistei TV Guide cu cele mai bune 50 de seriale TV americane care au influențat cultura occidentală. A apărut în numărul din 4-10 mai 2002 al revistei TV Guide (într-o serie comemorativă a revistei (la 50 de ani de la prima apariție) alături de alte liste ca Cele mai bune 50 de coperți, Cele mai proaste 50 de seriale din toate timpurile, Cele mai bune 50 de personaje de desene animate etc). Lista a fost prezenttă într-un program TV special ABC, TV Guide's 50 Best Shows of All Time, la 13 mai 2002.

Top 10
 Seinfeld (NBC, 5 iulie 1989 – 1 mai 1998)
 I Love Lucy (CBS, 15 octombrie 1951 – 6 mai 1957)
 The Honeymooners (Dumont, 1 octombrie 1955 – septembrie 22, 1956)
 All in the Family (CBS, 12 ianuarie 1971 – 8 aprilie 1979)
 The Sopranos (HBO, 10 ianuarie 1999 – 10 iunie 2007)
 60 Minutes (CBS, 24 septembrie 1968 – prezent)
 Late Show with David Letterman (CBS, 30 august – 20 mai 2015)
 The Simpsons (Fox, 17 decembrie 1989 – prezent)
 The Andy Griffith Show (CBS, 3 octombrie 1960 – 1 aprilie 1968)
 Saturday Night Live (NBC, 11 octombrie 1975 – prezent)

Note

Legături externe
TV Guides 50 Best Shows of All Time: A 50th Anniversary Celebration on The Internet Movie Database
TV Guide Names Top 50 Shows

Vezi și
 2002 în televiziune
Cele mai bune 100 de episoade din toate timpurile

Liste de seriale de televiziune
TV Guide
2002 în Statele Unite ale Americii
2002 în televiziune


تاكيشي مايدا (前田剛 مايدا تاكيشي) هو ممثل ياباني ولد في 10 يناير 1975 في طوكيو.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 أمير التنس - تتسو إيشيدا
 كاتيكيو هيتمان ريبورن! - لانسيا
 يوغي - فالون
 يوغي GX - زين تروسديل
 موشيشي - كورو (المطر يهطل، قوس القزح يظهر)
 سوزوكا - سويتشي مياموتو
 آيشيلد 21 - شوزو توغانو، أونسوي كونغو
 سكول رمبل - ناكامورا
 هايسكول اوف ذا ديد - أستاذ تيجيما
 مبارزة الأبطال - لويد، ساساموتو
 أغنية حب طيار - ماركوس سانتشيز
 حرب السحر - تسوكيومي فوجيكاوا

أفلام أنمي
 حديقة الكلمات - شقيق تاكاو أكيزوكي

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلون من طوكيو
ممثلون وممثلات يابانيون
مواليد 1975
مواليد في طوكيو

تاكيشي مايدا


Lake Inari (, , , , , ) is the largest lake in Sápmi and the third-largest lake in Finland. It is located in the northern part of Lapland, north of the Arctic Circle. The lake is  above sea level, and is regulated at the Kaitakoski power plant in Russia. The freezing period normally extends from November to early June.

The best-known islands of the lake are Hautuumaasaari ("Graveyard Island"), which served as a cemetery for ancient Sami people, and Ukonkivi ("Ukko's Stone"), a sacrificial place of the ancient inhabitants of the area. There are over 3,000 islands in total.    Trout, lake salmon, Arctic char, white fish, grayling, perch and pike are found in Lake Inari.

The lake covers . It empties northwards through the Paatsjoki at the mouth of the Varangerfjord, which is a bay of the Barents Sea.

The lake depression is a graben bounded by faults active in the Cenozoic.

The name of Lake Inari comes possibly from a Pre-Finno-Ugric substrate language.

On 28 December 1984, a Soviet guided missile crashed into the Lake Inari.

References

External links

Inari
Inari
Inari
Lakes of Inari, Finland

Lake Inari


Massimo Troisi (født 19. februar 1953, død 4. juni 1994) var en italiensk skuespiller, filminstruktør og digter. Han er bedst kendt for sin rolle i filmen Il Postino. Kun 12 timer efter at filmen blev optaget, døde Troisi af et hjerteanfald. Han blev den fjerde skuespiller (efter James Dean, Peter Finch og Spencer Tracy), som blev nomineret til Oscar efter sin død.

Filmografi

Instruktør
 Ricomincio da tre (1981)
 Morto Troisi, viva Troisi! (1982, TV-program)
 Scusate il ritardo (1983)
 Non ci resta che piangere (1984, med Roberto Benigni)
 Le vie del Signore sono finite (1987)
 Pensavo fosse amore, invece era un calesse (1991)

Manuskripfforfatter
 Ricomincio da tre (1981)
 Morto Troisi, viva Troisi! (1982)
 Scusate il ritardo (1983)
 Non ci resta che piangere (1984)
 Le vie del Signore sono finite (1987)
 Pensavo fosse amore, invece era un calesse (1991)
 il Postino (1994)

Skuespiller
 Ricomincio da tre (1981)
 Morto Troisi, viva Troisi! (1982)
 No grazie, il caffè mi rende nervoso (1982)
 Scusate il ritardo (1983)
 F.F.S.S., cioè.. che mi hai portato a fare sopra a Posillipo se non mi vuoi più bene? (1983)
 Non ci resta che piangere (1984)
 Hotel Colonial (1986)
 Le vie del Signore sono finite (1987)
 Splendor (1988)
 Che ora è? (1989)
 Il viaggio di Capitan Fracassa (1990)
 Pensavo fosse amore, invece era un calesse (1991)
 Il Postino (1994)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Italien
Filminstruktører fra Italien
Digtere fra Italien
Italienere i 1900-tallet

Oscar-nominerede skuespillere

Massimo Troisi


Ruivães, Portekiz'de Vieira do Minho belediyesine bağlı olan, 31,26 km2 yüzölçümüne sahip, 931 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vieira do Minho

Ruivães (Vieira do Minho)


Yuri İvanoviç Yehanurov () (d. 23 Ağustos 1948) Ukraynalı siyasetçi, Ukrayna eski Başbakanı. 2005-2006 yılları arası görev yaptı.

23 Ağustos 1948'de Saha-Yakutistan'da Uçursk Bölgesi'nin Belkaçi Köyü'nde doğdu. 1963'ten bu yana Ukrayna'da yaşamaktadır.

1963 senesinde Buratya Cumhuriyeti'nin Biçursk Bölgesi'ndeki 8 yıllık Buyskuyu Mektebi'ni bitirdikten sonra Kiev İnşaat Teknik Okulu'nda ve Kiev Kamu Yönetimi Enstitüsü'nde okudu. 2002'den bu yana Ekonomi doktoru adayı, Taras Şevçenko Milli Üniversite'sinde profesör. 1977'de "Onur nişanı" ile ödüllendirilmiştir.

Y. Yehanurov'un İnşaat Endüstrisi'nde büyük deneyim sahibidir. Ekhanurov'un iş yaşamı 1967 senesinde çelik - beton panel fabrikası "Kievgorstory No:4"te ustalıktan fabrika müdürlüğüne terfisi ile başlamıştır.

1977 - 1978 seneleri arasında Yehanurov inşaat panelleri fabrikasında sorumlu başkan yardımcılığı yapmıştır.

30 yaşındayken Kiev İnşaat Kompleksi'nin sorumlu başkanlığına getirilmiştir. 1985 - 1988 seneleri arasında inşaat panelleri fabrikasının başkanlığını yapmıtır. Bu üç sene boyunca da Kiev Şehir İnşaat Başkanlığı'nın ekonomik işlerden sorumlu üyesi idi.

Yuri Yehanurov Ukrayna'nın bağımsızlığından sonra devlet politikasının, özellikle de ekonomik açıdan şekillenmesinde idari sorumluluklar aldı. 1991 ile 1998 seneleri arasında Ukrayna Devlet Ekonomi Kurulu'nda, Ukrayna Duması'nda, Kiev Vali Yardımcılığı'nda, Ukrayna Ekonomi Bakanlığı Yardımcılığı'nda, Ukrayna Devlet Varlıkları Fonu'nda, Ekonomi Bakanlığı'nda ve KİT başkanlında çalıştı.

Yuri Yehanurov Ukrayna'da özelleştirme çalışmalarının ve Ukrayna Devlet Varlıkları Fonu'nun başında bulundu. Onun yönetiminde az yapılan özelleştirme küçük ve orta büyüklükteki işletmelerin gelişimine katkıda bulunmuştur.

1998'de Yehanurov Jitomir bölgesinden Ukrayna Yüksek Radası'na seçilmiştir. 1999 - 2001 yılları arasında Yuşçenko'nun hükûmetinde birinci başbakan yardımcısı olarak bulunmuştur.

Yuşçenko'nun hükûmetinin sona ermesinden sonra 2001'in Haziran - Kasım ayları arasında Ukrayna Cumhurbaşkanı Sözcü Yardımcısı olmuştur. Kasım 2001 ile Nisan 2002 arasında ise Ukrayna Cumhurbaşkanı tarafında idari reformlar konusunda tam yetkili kılınmıştır.

2002 yılında Bizim Ukrayna blokunun zaferinden sonra Yüksek Rada'nın endüstri ve şirketlerden sorumlu komitede başkanlık yapmıştır. Mart 2005'te Yehanurov Bizim Ukrayna Milli Birliği Partisi'nin yönetim kurulu başkanlığına seçilmiştir.

Küçük ve orta büyüklükteki işletmelerinin gelişimi amaçlayan birçok sivil toplum kuruluşlarına liderlik etmektedir. Ayrıca Ukrayna'nın küçük, orta ve özelleştirilmekte olan işletmeler birliğinde başkan ve Ukrayna İşadamları Derneği'nin uzman koordinatördür.

1 Nisan 2005 tarihinde Ukrayna Cumhurbaşkanı Viktor Yuşçenko Yuri Yehanurov'u Dnipro Bölgesi Valisi, 8 Eylül 2005'te de Ukrayna Başbakan vekili olarak atadı. 22 Eylül 2005'te 450 sandalyeli Ukrayna Parlamentosu'nun 289 lehte oyu ile Yehanurov'un başbakanlığı onaylandı.

Yehanurov evlidir ve bir oğlu vardır.

Kaynakça

1948 doğumlular
Ukrayna başbakanları
Yaşayan insanlar
Ukrayna ekonomi bakanları
Ukrayna savunma bakanları

Yuriy Yehanurov


Alex Jay Scott, né le  à Guernesey, est un footballeur anglais qui évolue au poste de milieu de terrain à l'AFC Bournemouth.

Biographie

En club

En janvier 2021, Scott rejoint Bristol City.

Le 25 avril 2021, il fait ses débuts professionnels pour le club lors d'un match contre Luton Town.

En sélection
Le 29 March 2021, Scott fait ses débuts pour Angleterre -18 ans lors d'un match contre Pays de Galles.

Le 2 septembre 2021, il fait ses débuts pour Angleterre -19 ans lors d'un match contre l'Italie.

Palmarès

 Championnat d'Europe
 Vainqueur en 2022

Distinctions personnelles
 Membre de l'équipe-type de Championship en 2023.

Notes et références

Liens externes

Footballeur anglais
Joueur du Bristol City FC
Joueur de l'AFC Bournemouth
Naissance en août 2003
Naissance à Guernesey

Alex Scott (football, 2003)


دانيال مورغان  (6 يوليو 1736 - 6 يوليو 1802) هو رائد وجندي وسياسي أمريكي من فيرجينيا. وكان من البارعين في وضع تكتيكات ساحات المعارك خلال حرب الاستقلال الأمريكية (1775-1783)، كما قاد القوات لاحفا لقمع تمرد الويسكي (1791-1794).

ولد مورغان في نيو جيرسي لمهاجرين ويلزيين، واستقر في وينشستر في فرجينيا. أصبح ضابطا في ميليشيا فرجينيا وقام بتجنيد مجموعة من الجنود في بداية حرب الاستقلال. وفي بدايات الحرب، خدم مورغان في حملة كيبيك بقيادة بينيديكت أرنولد وفي حملة ساراتوجا. كما عمل في حملة فيلادلفيا لكنه استقال من الجيش في 1779.

عاد مورغان إلى الجيش بعد معركة كامدن، وقاد الجيش القاري للفوز في معركة كاوبنز. تقاعد مورغان من الجيش مرة أخرى بعد الحرب وامتلك عقارا كبيرا. تم استدعاءه إلى الواجب في عام 1794 للمساعدة في قمع تمرد الويسكي، وقاد جزءا من الجيش الذي بقي في ولاية بنسلفانيا الغربية بعد التمرد. كان موررغان عضوا في الحزب الفيدرالي، وترشح مرتين لمجلس النواب الأمريكي، وفاز في انتخابات مجلس النواب في عام 1796. تقاعد من الكونغرس في 1799 وتوفي في عام 1802.

سنواته الأولى
يُعتقد بولادة دانيال مورغان في نيو هامبتون التابعة لبلدة لبنان في نيوجيرسي. كان جميع أجداده الأربعة من المهاجرين (الوالزيين) الذين عاشوا في بنسلفانيا. كان مورغان الطفل الخامس بين خمسة أطفال لأبويه جيمس مورغان (1702 - 1782) وإليانور لويد (1706 - 1748). عندما كان عمر مورغان 17 عامًا، ترك المنزل بعد خلاف نشب بينه وبين والده. بعد تنقله بين عدة أعمال صغيرة في بنسلفانيا، انتقل إلى وادي شيناندواه. استقرّ أخيرًا على حدود ولاية فيرجينيا، بالقرب من وينشيستر، فيرجينيا.

عمل في تسوية الأرض وعامل نشارة وسائق خيول. خلال عامٍ واحد فقط، جمع ما يكفي من المال لشراء فريقه الخاص. خدم مورغان كسائق مدني خلال الحرب الفرنسية والهندية برفقة ابن عمه دانيال بون. بعد عودته من الزحف نحو حصن دوكيسن (بيتسبرغ)، أمر الجنرال برادوك معاقبته ب499 جلدة (عادة ما تكون عقوبة مميتة) لهجومه على أحد كبار الضباط. وهكذا حصل مورغان على كراهية الجيش البريطاني له. ثم التقى بأبيجيل كاري؛ والتي تزوجها وحظي منها بابنتيه نانسي وبيتسي.

خدم مورغان لاحقًا جنديًا في كتيبة الرماة في القوات البلدية المعنية بحماية المواطنين الغربيين من الغارات الهندية المدعومة من فرنسا. بعد انتهاء الحرب بفترة من الزمن، اشترى مزرعة واقعة بين وينشيستر وباتلتاون. بحلول عام 1774، كان ثريًا لدرجة أنه امتلك 10 عبيد. شارك بنفس العام في حرب اللورد دونمور، مشاركًا في الغارات على قرى شواني في مقاطعة أوهايو.

الثورة الأمريكية
بعد بدء معركة الاستقلال الأمريكية في معارك ليكسينغتون وكونكورد في 19 أبريل من عام 1775، أنشأ المؤتمرُ القاري أو مؤتمرُ فيلادلفيا الجيشَ القاري في 14 يونيو من عام 1775. ودعوا إلى تشكيل 10 وحدات عسكرية من المستعمرات الوسطى لدعم حصار بوسطن، وفي أواخر العام 1775 وافقت فيرجينيا على إرسال وحدتين. اختار مجلس بورغيسيس التابع لولاية فيرجينيا دانيال مورغان لتولي تشكيل إحدى تلك الوحدات قيادتها. والذي كان بالفعل ضابطًا في الجيش الشعبي لولاية فرجينيا منذ الحرب الفرنسية والهندية.

جنّد مورغان 96 رجلًا في غضون 10 أيام فقط وجمعهم في وينشستر في 14 يوليو. أطلق على كتيبة الرماية التابعة له اسم «كتيبة رماية مورغان». أُقيمت كتيبة أخرى من شيبردزتاون (فيرجينيا الغربية) من قبل منافسه هيو ستيفنسون. خططت كتيبة ستيفنسون مبدأيًا لملاقاة كتيبة مورغان في وينشيستر، إلا أنه وجدهم قد رحلوا. مشى مورغان برفقة رجاله مسافة 600 ميل (970 كيلومتر) إلى بوسطن، ماساتشوستس خلال 21 يومًا ووصلوا في 6 أغسطس عام 1775. أطلق المحليون على تلك الرحلة اسم «مسيرة طريق النحل»، بالإشارة إلى أن ستيفنسون مشى برجاله مسافة 600 ميل من نقطة التي كان من المفترض عليه لقاء مورغان فيها، ووصل في غضون 24 يومًا إلى كامبريدج في يوم الجمعة 11 أغسطس عام 1775. امتلكت كتيبة مورغان تقدمًا ملحوظًا على بقية الوحدات. بدلًا من استخدام أسلحة ذات جوف أملس والتي استُخدمت في معظم الوحدات العسكرية البريطانية والأمريكية، حمل رجاله البنادق. كانوا أخف حملًا وأسهل في التصويب وأكثر دقة، إلا أنهم كانوا أبطأ في إعادة التعبئة. استخدمت وحدة مورغان العسكرية أسلوب حرب العصابات، إذ يطلقون النار في البداية على المرشدين الهنود الذين قادوا القوات البريطانية نحو التضاريس الوعرة، ثم يستهدفون القادة. اعتبر الجيش البريطاني حرب العصابات أسلوبًا معيبًا؛ إلا أنه خلق فوضى في صفوف الجيش البريطاني.

غزو كندا
لاحقًا في ذلك العام، صرّح المؤتمر القاري بغزو كندا. أقنع الكولونيل بنديكت أرنولد الجنرال واشنطن بدء هجوم شرقي لدعم غزو مونتغومري. وافق واشنطن على إرسال ثلاث وحدات من بين قواته في بوسطن، تطوعت كل الكتائب الموجودة في بوسطن، وأجريت قرعة لاختيار من سيذهب منهم. كانت كتيبة مورغان واحدة منهم.

اختار بنديكت أرنولد الكابتن مورغان لقيادة السريات الثلاثة ضمن كتيبة واحدة. انطلقت حملة أرنولد من الحصن الغربي في 25 سبتمبر، برفقة مورغان الذي قاد الطرف الأمامي.

بدأت حملة أرنولد ب1000 رجل؛ إلا أنه مع الوقت الذي وصلوا فيه إلى كيبيك كان العدد قد تناقص ليصل إلى 600. بعد وصول رجال مونتغومري شنوا هجومًا مشتركًا. بدأت معركة كيبك في صباح 31 ديسمبر. انقضّت كلتا الكتيبتان وبدأتا بالهجوم معًا بقيادة كل من مونتغومري وأرنولد.

روابط خارجية

مصادر

أعضاء الحزب الفيدرالي الأمريكي في فرجينيا
أعضاء الحزب الفيدرالي الأمريكي في مجلس النواب الأمريكي
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من فرجينيا
أفراد عسكريون من نيوجيرسي
أمريكيون من أصل ويلزي
جنرالات جيوش قارية
حائزون على ميدالية الكونغرس الذهبية
حرب الاستقلال الأمريكية
سياسيون من وينشستر (فيرجينيا)
مشيخيون أمريكيون
ملاك عبيد أمريكيون
مواليد 1736
مواليد عقد 1730
مواليد في مقاطعة هونتردون (نيو جيرسي)
وفيات 1802
وفيات في وينشستر (فيرجينيا)
أعضاء الحزب الفيدرالي الأمريكي في مجلس النواب الأمريكي من فرجينيا

دانيال مورغان


هذه قائمة بمنظمات جامعة الدول العربية:

المنظمات المتخصصة

منظمة العمل العربية
المجلس العربي للاختصاصات الصحية
 الاتحاد العربي للنقل الجوي
 اتحاد المغرب العربي
 اتحاد المهندسين العرب
 الهيئة العربية للتصنيع
 منطقة التجارة العربية الحرة الكبرى
 مجلس التعاون لدول الخليج العربية
 المجلس العربي للمياه
 المجلس العربي للطفولة والتنمية
 المجلس العربي للعلوم الاجتماعية
 المنظمة العربية للتنمية الزراعية
 الأكاديمية العربية للعلوم والتكنولوجيا والنقل البحري
 اتحاد المهندسين الزراعيين العرب
 اتحاد رجال الأعمال العرب
 المنظمة العربية لتكنولوجيات الاتصال والمعلومات (aicto)
 مجلس الوحدة الاقتصادية العربية
 منظمة الدول العربية المصدرة للبترول (أوابك)
 المنظمة العربية للتنمية الإدارية
 اتحاد إذاعات الدول العربية
 المنظمة العربية للتربية والثقافة والعلوم
 المركز العربي لدراسات المناطق الجافة والأراضي القاحلة ـ أكساد
 الأكاديمية العربية للعلوم المالية والمصرفية
 المنظمة العربية للتنمية الصناعية والتعدين
 مجلس السلم والأمن العربي
 منظمة المرأة العربية
 البرلمان العربي
 القوات العربية المشتركة
 معهد البحوث والدراسات العربية

المجالس الوزارية المتخصصة

 مجلس وزراء الإعلام العرب
 مجلس وزراء الدفاع العرب
 مجلس وزراء الخارجية العرب
 مجلس وزراء التعليم العرب
 مجلس وزراء العمل العرب
 مجلس وزراء الزراعة العرب
 مجلس وزراء الداخلية العرب
 مجلس وزراء العدل العرب
 مجلس وزراء الإسكان والتعمير العرب
 مجلس وزراء النقل العرب
 مجلس وزراء العرب المسئولين عن شئون البيئة
 مجلس الوزراء العرب للاتصالات والمعلومات
 مجلس الوزراء العرب المعنيين بشؤون الكهرباء
 المجلس الوزاري العربي للسياحة
 مجلس وزراء الشئون الاجتماعية العرب
 مجلس وزراء الشباب والرياضة العرب
 مجلس وزراء الصحة العرب

المراجع

منظمات جامعة الدول العربية
جامعة الدول العربية

منظمات جامعة الدول العربية


An Nassella hunzikeri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni José Aristida Alfredo Caro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mary Elizabeth Barkworth. An Nassella hunzikeri in nahilalakip ha genus nga Nassella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nassella

Nassella hunzikeri


Dosolo ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Mantua in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 26,5 Kilometer südsüdwestlich von Mantua am Po. Dosolo grenzt unmittelbar an die Provinz Reggio Emilia.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort am Po (Fluss)

Dosolo


Ivica Šarić (Kraljeva Sutjeska, 3. ožujka 1952.), hrv. bh. glazbeni umjetnik i državni dužnosnik. Ministar je kulture i športa u Vladi Vrhbosanske županije. Prvak je opere Narodnog kazališta u Sarajevu.

Životopis
Rodio se u Kraljevoj Sutjesci, općina Kakanj u glazbenoj obitelji. Svi članovi obitelji bili su u nekoj svezi s glazbom. Svirali su glazbu ili popravljali glazbala, poput otca Augustina, djeda Davida, ujaka Juliusa. Pjevao je u svakoj prigodi. U Sarajevu je stekao srednju glazbenu naobrazbu. Diplomirao je solo pjevanje na Muzičkoj akademiji u klasi profesorice Brune Špiler. Od 1974. je godine stalnim članom Opere Narodnog kazališta u Sarajevu. Igrao je u manjim basovskim ulogama u većini opernih predstava, a danas mu operni repertoar obuhvaća više od pedeset uloga. Danas je prvak Sarajevske opere. Stalni je gost opera u Hrvatskoj (Zagreb, Split, Rijeka, Osijek), Sloveniji (Ljubljana, Maribor) i Makedoniji (Skoplje). Također je gostovao u Austriji, Belgiji, Francuskoj, Italiji, Kanadi, Mađarskoj, Njemačkoj Portugalu i Švicarskoj. Sudionik glazbenih festivala u Hrvatskoj i drugim državama: Dubrovačke ljetne igre, Pulsko glazbeno ljeto, Splitsko ljeto, Varaždinske barokne večeri, Zagrebački ljetni festival i tako dalje. U Italiji u Oderzu stalni je gost Ljetnog festivala. U zemlji i inozemstvu redovno nastupa na koncertima s brojnim filharmonijama. Snimio je i veliki broj zvučnih i video zapisa. Obnašao dužnost direktora Opere i baleta Narodnog kazališta u Sarajevu. Danas je ministar kulture i športa u Vladi Vrhbosanske županije.

2017. godine objavljena je monografija o Ivici Šariću "Ivica Šarić od Kraljeve Sutjeske do pozornica svijeta", autora Gradimira Gojera, povodom obilježavanja Šarićevih 35 godina djelovanja na sceni. Nakladnici monografije su Narodno kazalište Sarajevo, HKD Napredak i Matica hrvatska Mostar.

Nagrade
 Dobitnik je Šestotravanjske nagrade grada Sarajeva 1992. godine.
 Dobitnik nagrade Vladimir Ruždjak za ulogu Borisa Godunova u istoimenoj operi Musorgskog (HNK Zagreb) 2002. godine.

Izvori

Životopisi, Kakanj
Operni pjevači

Ivica Šarić


Nestorine Sangaré est née le 25 août 1967 à Guilongou dans la province de l'Oubritenga. Elle est ministre de la Promotion de la femme et du genre de 2011 à 2014 dans le dernier gouvernement de Luc Adolphe Tiao sous Blaise Compaoré.

Biographie
Nestorine Sangaré/ Compaoré est experte en genre  et est titulaire d'une maitrise en géographie rurale de l'université de Ouagadougou et d'un PhD de l'université de Montréal au Canada. Après ses études universitaires, elle s'engage pour les questions d'égalité de genre. Elle travaille dans plusieurs ambassades comme aux Pays-Bas et des organisations de la société civile et met en place des programmes de création de fonds commun genre, de l'intégration des femmes dans les forces armées nationale, la lutte contre la pratique de l'excision, l'élaboration des politiques nationales sur le genre. En 2002, elle s'engage dans l'enseignement et la recherche à l'université Joseph Ki-Zerbo au département Communication et Journalisme, jusqu'en 2017.

Carrière politique
Nestorine Sangaré/ Compaoré s'engage en politique en 2010. Elle devient militante du Congrès pour la démocratie et le progrès (CDP), puis est nommée ministre de la Promotion de la femme et du genre en 2011, dans le gouvernement de Luc Adolphe Tiao. À la faveur de l'insurrection populaire d'octobre 2014, Blaise Compaoré est déchu de la présidence et le gouvernement dissout. Ce dernier gouvernement de l'ancien président du Burkina Faso est poursuivi en justice , pour avoir signé une réquisition spéciale de répression qui a fait une dizaine de morts lors de l'insurrection populaire.

Œuvres
Depuis 2005, Nestorine Sangaré est conseillère genre du centre pour la gouvernance et la démocratie. Elle a participé à l'adoption de la loi sur le quota genre au Burkina, une loi qui permet une égale représentativité des femmes et des hommes dans les sphères politiques. Son centre d'excellence et d'expertise, Criged, sur les questions de genre réalisé plusieurs œuvres notamment sur les violences sexistes en milieu scolaire et réalisé des études sur la sexualité transactionnelle.

Carrière musicale
En juin 2017, elle sort son premier album– un père fidèle- de dix titres. Depuis 1988, Nestorine Sangaré est choriste de l'église centrale de Ouagadougou. Elle chante le gospel, le jazz, le Slow, la Salsa, et la rumba.

Notes et références

Personnalité politique burkinabé
Naissance en août 1967
Ministre burkinabé

Nestorine Sangaré


SS Saint Paul was a trans-Atlantic ocean liner named for the capital of Minnesota.

Construction, acquisition, and commissioning
Saint Paul was launched on 10 April 1895 by William Cramp & Sons, Philadelphia, as a steel passenger liner. The ship later was chartered for United States Navy service as an auxiliary cruiser from her owner, International Navigation Company, by a board appointed on 12 March 1898; and commissioned on 20 April 1898 for Spanish–American War service, Captain Charles D. Sigsbee in command.

Service history

Spanish–American War

Departing Philadelphia on 5 May 1898, Saint Pauls first assignment was to cruise in search of Admiral Cervera's squadron between Morant Point, Jamaica, and western Haiti. She captured the British collier Restormel—bound for Cuba with a critical cargo of Cardiff coal—on 25 May and sent her into Key West under a prize crew. She cruised off Santiago de Cuba and Guantanamo Bay into mid-June, then sailed to join the force blockading San Juan, Puerto Rico.

Saint Paul arrived off San Juan on the morning of 22 June. Shortly after midday, in the second battle of San Juan, the Spanish cruiser , emerged from the harbor and, remaining under protection of shore batteries, opened fire on Saint Paul at long range without success. Isabel II was joined shortly by the destroyer , which attempted to close Saint Paul to launch torpedoes. Saint Paul took Terror under heavy fire, scoring at least one direct hit which heavily damaged the destroyer. Terror gave up the attack and returned to port, followed by Isabel II. Saint Paul was relieved by  off San Juan on the 26th and made for New York to coal.

Saint Paul spent the remainder of her Spanish–American War service as a transport, operating for 48 days in July–August as a War Department vessel. She landed troops at Siboney, Cuba, and Arroyo, Puerto Rico, subsequently returning soldiers from Guantanamo Bay to New York City through 15 August. Entering the Cramp shipyard on 22 August for re-conversion to mercantile service, Saint Paul was decommissioned on 2 September and returned to her owner the same day.

Collision
On 25 April 1908, outward bound from Southampton, England, in a late snowstorm, Saint Paul was involved in a collision with the British cruiser  in the Needles Channel. Gladiator foundered in shallow water with the loss of 27 crew, but Saint Paul was able to return to Southampton for repairs.

World War I

Saint Paul was again taken over for wartime service on 27 October 1917. Operated by the United States Shipping Board as a transport on the War Department account, she retained her merchant crew and carried a naval armed guard on board. She made twelve voyages between New York and Liverpool, England. She was transferred to the Navy account in April 1918; designated SP-1643; and overhauled at New York. Then, while being towed to her berth from dry dock on 28 April with her ballast removed, she capsized in the North River. Righted on 11 September, she was subsequently turned over to the Commandant, 3rd Naval District, on 17 October.

Saint Paul entered the New York Navy Yard the following day, but the end of World War I led to cancellation of plans to convert the ship to a troopship.

Post-war
Placed in temporary commission on 14 January 1919 for the purpose of fixing responsibility for her care outside the Navy Yard, Saint Paul soon began reconversion for mercantile service. Returned to her owner on 24 March 1919, Saint Paul was scrapped in Germany in 1923.

Postage stamp
As part of the celebrations surrounding the 1901 Pan-American Exposition a set of six commemorative postage stamps were issued. The highest value, 10 cents, shows Saint Paul under steam.  While the three lowest stamps in the series include rare inverted printings, no errors are known for this issue.

References

External links

 Video dedicated to the ocean liner SS St. Paul

Ships built by William Cramp & Sons
World War I cruisers of the United States
Auxiliary cruisers of the United States Navy
1895 ships
Spanish–American War cruisers of the United States
Maritime incidents in 1908

SS Saint Paul (1895)


O Grande Prêmio de Megasaray (oficialmente: Grand Prix Megasaray) é uma corrida de ciclismo turca que se celebra no mês de janeiro ao redor de Alanya na província de Antalya. A corrida organizou-se pela primeira vez no ano 2022 e faz parte do UCI Europe Tour baixo a categoria 1.2.

Palmarés

Palmarés por países

Referências

Ligações externas
 Lugar oficial

Alanya
Alanya

Grande Prêmio de Megasaray


Campionatul European de Curling Masculin din 2018 a fost cea de a 44-a ediție a Campionatului European de Curling care a avut loc în perioada 16 - 24 noiembrie în Tallin, Estonia. Câștigătoarea Grupei valorice C ale cărei meciuri s-au disputat în luna aprilie în Danemarca, a promovat în Grupa B.

Scoția a devenit campioană pentru a treisprezecea oară. Polonia și Finlanda au retrogradat în grupa B. Danemarca și Belarus din grupa C au promovat în grupa B.

Grupa A

Echipe

Clasament Faza fiecare cu fiecare

Rezultate turneu fiecare cu fiecare

Etapa a 9-a

Play-off

Semifinale

Meciul pentru medalia de bronz

Finala

Grupa valorică B

Clasament turneu fiecare cu fiecare

Rezultate turneu fiecare cu fiecare (Grupa A)

Rezultate turneu fiecare cu fiecare (Grupa B)

Play-off

Echipele clasate pe primul loc în cele 2 grupe locuri s-au calificat direct în semifinale, iar echipele de pe locurile 2 și 3 au jucat în meciurile de calificare pentru semifinale, împerecherea realizându-se încrucișat între cele două grupe.

Calificare pentru semifinale

Semifinale

Meciul pentru locul al treilea

Finala

Play-out
Echipele clasate pe locul al optulea în cele 2 grupe vor jucat un meci direct, învinsa urmând să retrogradeze în Grupa valorică C, iar câștigătoarea urmând a juca un meci cu învinsa meciului dintre echipele clasate pe locul al șaptelea pentru a se decide cine va fi a doua echipa care retrogradează în divizia C.

Meciul între echipele de pe locul al optulea

Meciul între echipele de pe locul al șaptelea

Meciul de baraj pentru rămânerea în grupa valorică B

Grupa valorică C

Grupa valorică C și-a desfășurat partidele în luna aprilie 2018 în Danemarca.

Câștigătoarea competiției, Danemarca, și ocupanta locului al doilea, Belarus, au obținut calificarea la Campionatul European 2018 Grupa valorică B care are loc în noiembrie la Tallin, Estonia.

Clasament turneu fiecare cu fiecare

Rezultate turneu fiecare cu fiecare

{| table
|valign=top width=10%|

Etapa a 7-a

Play-off

Meciul pentru locul 1

Câștigătoarea a promovat în competiția pentru Grupa B valorică.
Învinsa a jucat în meciul pentru locul al doilea.

Meciul pentru medalia de bronz

Câștigătoarea s-a calificat în meciul pentru locul al doilea.

Meciul pentru locul al doilea

Referințe

Legături externe
Site web oficial

Curling
Campionatul European de Curling
Competiții sportive internaționale găzduite de Estonia


Charles Thomas Brues, 20 de junio de 1879-22 de julio de 1955, Crescent City (Florida), fue un naturalista, y entomólogo estadounidense

Biografía
Estudió en la Universidad de Texas y en la de Columbia. Fue nombrado agente de campo de la Oficina de Entomología en el Departamento de Agricultura de los Estados Unidos (1904-1905), procurador de invertebrados de zoología en el Museo Público de Milwaukee (1905-1909), y más tarde se convirtió en instructor de entomología económica en la Universidad de Harvard

Sus contribuciones a la embriología y los hábitos de los insectos, destacando los himenópteros (hormigas, abejas, etc...) y Dipteras (mosquitos, moscas, pulgas, etc...), fueron altamente instructivas. Fue editor del boletín de la sociedad de historia natural de Wisconsin (1907-1909), y en 1910 fue nombrado editor de Psyche, un diario sobre entomología.

Algunas publicaciones
 Con Axel Leonard Melander (1878-1962), A Key to the Families of North American Insects. 1915
 Con Edward Morrison, How to make the garden pay: a manual for the intensive cultivation of home vegetable gardens. Editor Houghton Mifflin Co. 176 pp. 1917
 Con William Morton Wheeler, The Ants of the Galapagos Islands ...: The Ants of Cocos Island. Vols. 14-16 de Expedition of the California Academy of Sciences to the Galapagos Islands, 1905-1906. Proc. of the California Academy of Sciences. 310 pp. 1919
 Insects and Human Welfare. 1920, reimpreso en 1947
 Classification of Insects. 1931
 Insect Dietary : An Account of the Food Habits of Insects. 1945

Referencias

 Allen G. Debus (Ed.) (1968). World Who's Who in Science. Un diccionario biográfico de científicos destacados desde la antigüedad hasta el presente
 Chicago: Marquis-Who's Who. xvi + 1855 pp.

Enlaces externos

Trabajo de Thomas Brues en librerías (Catálogo WorldCat)

Naturalistas de Estados Unidos
Entomólogos de Estados Unidos
Profesores de la Universidad de Harvard
Alumnado de la Universidad de Columbia
Alumnado de la Universidad de Texas en Austin
Personas de Florida
Nacidos en Wheeling (Virginia Occidental)

Charles Thomas Brues


Tar, uzun saplı; İran, Azerbaycan, Gürcistan, Ermenistan ve kısmen Türkiye'de kullanılan telli bir çalgıdır. Tar (تار) kelimesi, Farsça'da "tel" anlamına gelir. Tar çalan kişiye ise tarzen veya tarist denmektedir. Bu çalgının iki buçuk oktav ses sahası bulunmaktadır. 8 yıl önce UNESCO tarafından Dünya Miras Listesinde alınmıştır.

Günümüzde İranlılar ve Azerbaycanlılar bu çalgının kendi kültürlerine ait olduğunu iddia ederler. Bu durumun yanı sıra iki ülkede de tar farklı şekillerde kullanılmaktadır. Kopuz'dan gelen sazlardandır. Tar; setar, dutar, pençtar ve gitar gibi enstrümanların atasıdır. Bu çalgının ne zaman ve nerede ilk olarak kullanıldığına dair elimizde pek bilgi olmamasına rağmen 10. yüzyıldan kalma birkaç şiirde tar isminin geçtiği bulunmuştur. Orta çağ resim eserlerinde de tarın tasvirine rastlanılabilir. 1816 yılında Ebu Gasım Tebrizi'nin yağlı boya ile yaptığı "Tar çalan kız" eseri bu bakımdan ilgi çekicidir. Bilinen ilk tar örneği olan şeştar, dizde çalınan bir enstrümandır. 19. yüzyılda Mirze Sadık tarın yapısında bir değişikliğe gidip tel sayısını beşten ona yükseltmiştir. Ayrıca ağırlığı yüzünden dizde çalınması gereken tarı hafifleterek göğüste çalınabilecek bir enstrüman haline getirmiştir. İran tarı, beş tellidir. Derviş Han, tara altıncı bir tel daha eklemiştir. Azerbaycan tarı ise farklı çeşitte olup, on bir telden oluşur. Türkiye'de de Azerbaycan tarı çalınmaktadır. Kars yöresinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Tar'ın sesi için musikişinaslar bir benzetme de yapmışlardır. Tar'ın alt telinin(ağsim); su gibi akıcı, orta telinin(sarısim); ateş gibi yakıcı, üst telinin ise(köksim); toprak gibi sabitleyici olduğunu söylemişlerdir. Tarın sesi mandolin, cümbüş ve buzuki'yi andırsa da farklı bir çalım tekniği ve repertuvarı vardır.

Tar Yapımı
Üç bölümden oluşan tarın yapımı için 3 farklı ağaç kullanılmaktadır. Teknesi büyüklükleri birbirinden farklı iki çanaktan oluşmaktadır ve genellikle dut ağacından yapılır. Bu dut ağaçları, tekneyi oyma işlemi yapılırken çatlamaması için ve sesinin daha güzel olması için gün ışığı alan yerlerden kesilmiş ağaçlar kullanılmaktadır. Sap kısmı genellikle ceviz gibi daha sert ağaçlardan yapılmaktadır. Kelle denen baş kısmı için ise fındık ağacı kullanılır.

Tar Türleri
Tar türleri dörde ayrılır: 86–89 cm uzunluğundaki solo tar, 83–86 cm uzunluğundaki orkestra tar, 72–76 cm uzunluğundaki öğrenci tarı ve cura tarı.

Azerbaycan'da tar çalgıcıları
Ağaselim Sahib oğlu Abdullayev (1950)
Adil Geray Heybetgulu oğlu Memmedbeyli (1919-1973)
Adil Kamil oğlu Bağırov (1937)
Allahyar Aslan oğlu Cavanşirov (1907-1972)
Behram Meşedi Süleymanbey oğlu Mansurov (1911 -1985)
Baba Aliheyder oğlu Salahov (1923 - 1981)
Ceyran Esed kızı Haşımova (1934)
Ahmedhan Memmedrza oğlu Bakılhanov (1892 -1973)
Ehsen Aliabbas oğlu Dadaşov (1924-1976)
Alikram Hesen oğlu Hüseynov (1926 - 2006)
Aliağa Eyvaz oğlu Guliyev (1917 - 1998)
Firudin Yusif oğlu Alekberov (1922)
Firuz Aliabbas oğlu Aliyev (1950)
Hebib Ebdülhüseyn oğlu Bayramov (1926-1994)
Hacı Memmed oğlu Memmedov (1920 - 1981)
Kamil Alisefter oğlu Ahmedov (1920-1996)
Memmedhan Memmedrza oğlu Bakıhanov (1890-1957)
Mecnun Tebriz oğlu Kerimov (1945)
Mirze Sadıg Esed oğlu Sadıgcan (1846 – 1902)
Mirze Ferec Rza oğlu Rzayev (1847 - 1927)
Meşedi Zeynal Hagverdiyev (1861 – 1918)
Mirze Mansur Meşedi Melik oğlu Mansurov (1887 - 1967)
Memmedağa Memmedhesen oğlu Muradov (1921 – 1969)
Möhlet Hanali oğlu Müslümov (1954)
Nazim Kazım oğlu Kazımov (1950)
Neriman Bahadır oğlu Mehralıyev (1916 - 1983)
Server Rza oğlu İbrahimov (1930 - 2002)
Şirin Meşedi Hüseyn oğlu Ahundov (1878-1927)
Ogtay Süleyman oğlu Guliyev (1938)
Gurban Bahşali oğlu Primov (1880 - 1965)
Ramiz Eyyub oğlu Guliyev (1947)
Vagif Eçmir oğlu Ebdülgasımov (1942)
Zamig Balarza oğlu Aliyev (1950)

Kaynakça

Orta Asya müziği

Tar (çalgı)


Orhun Yazıtları, Göktürk Yazıtları ya da Köktürk Yazıtları, Eski Türkçe (𐰆𐰺𐰴𐰣∶𐰖𐰔𐱃𐰞𐰺𐰃) Türkleri'nin bilinen ilk alfabesi olan Orhun alfabesi ile Göktürkler tarafından yazılmış yapıtlardır. Birçok kişi ilk Türkçe yapıt olarak bilse de ilk Türkçe yapıt Çoyr Yazıtıdır. Orhun yazıtları Türkçenin tarihsel süreçteki gramer yapısı ve bu yapının değişimiyle ilgili bilgiler verdiği gibi Türklerin devlet anlayışı ile yönetimi, kültürel ögeleri, komşuları ile soydaşlarıyla olan ilişkileri ve sosyal yaşantısıyla ilgili önemli bilgiler içermektedir.

Bilge Kağan ve Kül Tigin yazıtlarını Yollıg Tigin yazmıştır. Yollıg Tigin aynı zamanda Bilge Kağan'ın yeğenidir. Yazıtlarda bu abidelerin sonsuzluğa kadar kalması temennisi ile "Bengü Taşlar" denmiştir.

Yazıtlar, 1889 yılında Moğolistan'da Orhun Vadisi'nde bulunmuşlardır. Bu yazıtlar II. Göktürk Kağanlığı'na aittir. Yazılış tarihleri MS. 8. yüzyılın başlarına dayanmaktadır. Yazıtlardan Kül Tigin Yazıtı 732 yılında, Bilge Kağan Yazıtı 735 yılında yazılmışlardır.

1893 yılında Danimarkalı dilbilimci Vilhelm Thomsen tarafından, Rus Türkolog Vasili Radlof'un da yardımıyla çözülmüş ve aynı yılın 15 Aralık günü Danimarka Kraliyet Bilimler Akademisi'nde bilim dünyasına açıklanmıştır.

Bulunması ve üzerinde yapılan incelemeler

Orhun harfleriyle yazılan yazıtlardan 13. yüzyıl Moğol tarihçisi Alaaddin Ata Melik Cüveynî, Tarih-i Cihan-güşa adlı yapıtında söz etmiştir. Çin kaynakları da yazıtların dikilişini bildirmekteydi. Yine de bu durum 18. ve 19. yüzyıllara kadar bilim dünyasının bilinmeyeni olarak kalmalarına engel olamadı. İlk olarak Rus çarı I. Petro'nun emriyle Sibirya'nın bitki örtüsünü incelemek için görevlendirilen bitki bilimci Daniel Gottlieb Messerschmidt ve kendisine rehber olarak verilen İsveçli tutsak subay Johan von Strahlenberg, 1721 yılında Güney Sibirya'da, Yenisey Nehri'nin yukarı mecrasında bu yazı ile yazılmış ve Kırgızlara ait oldukları düşünülen mezar taşlarını içeren Yenisey Yazıtları'ndan bir tanesini keşfetti. Bir yıl sonra tutsaklığı son bulan Strahlenberg, İsveç'e dönünce bu inceleme ile ilgili izlenimlerini kitap hâline getirip 1730 yılında Stockholm'de yayınladı. Böylece Orhun Yazıtları bilim dünyasının dikkatini çekmiş oldu.

Bu gelişmeye rağmen Sibirya'ya araştırma amacı ile ilk bilimsel heyetler ancak 19. yüzyılın sonlarına doğru gönderilebilmiştir. Bu ilk heyetler 1887 ile 1888'de Finlandiya'dan Sibirya'ya gönderilen Fin araştırma heyetleri idi. Fin heyetlerinin bu bilimsel gezileri sonucu Yenisey mezar yazıtlarının kopyaları ilk kez olarak yayımlanmıştır. Aynı yıl Rus arkeologlarından Nikolay Mihailoviç Yadrintsev Moğolistan'da, Orhun Irmağı kıyılarında aynı yazı ile yazılmış çok daha büyük iki yazıt buldu. Yadrintsev'in Orhun Yazıtları adı verilen bu iki büyük yazıt ile ilgili eseri 1890 yılında yayımlandı. Moğolistan'daki bu yeni keşif üzerine Axel Olai Heikel başkanlığında bir Fin araştırma heyeti Orhun Irmağı kıyılarına gitti. Fin heyetinin yaptığı bu bilimsel gezi sonunda Orhun Yazıtları'nın mükemmel kopyaları yayımlandı.

Orhun Yazıtları aynı yıl Rusya'da da yayınlandı. Bu ikinci yayın Vasili Radlof'un başkanlığında yapılan Rus bilim heyetinin gezisi sonucu ortaya çıkmıştı.

Orhun Yazıtları'nın Finlandiya'da yayınlanan atlası bu taşlardan birinin üzerinde bulunan Çince yazıtın okunabilen kısımlarının bir çevirisini de içeriyordu. Bu kısa Çince metin hiç şüphesiz bilinmeyen bir yazı ve dille yazılmış olan asıl metnin çeviri olamazdı; fakat bu Çince metin bu iki yazıttan birinin 732 yılında ölen bir Türk prensinin anısına dikilmiş olduğunu haber veriyordu. Böylece, bu yazıtların kimlere ait olduğu ve hangi dilde yazıldığı sorusunu cevaplamış oluyordu. Bu iki yazıt Türklerin atalarından kalma idi; bunlarda kullanılan dil de eski bir Türk lehçesinden başka bir şey olamazdı.

Bu husus, ünlü Danimarkalı dilbilimci Vilhelm Thomsen'in 15 Aralık 1893'te Kopenhag Bilimler Akademisi'nin bir toplantısında Orhun ve Yenisey yazıtlarında kullanılan "runik" yazıyı çözümlediğini bilim dünyasına duyurduğu zaman hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak bir şekilde aydınlanmıştı. Thomsen'in eski Türk "runik" yazısının çözümü ile ilgili raporu çok geçmeden Danimarka Bilim ve Edebiyat Akademisi bülteninde yayımlandı.

Thomsen'in eski Türk "runik" yazısını çözümü bilim dünyasında, özellikle Türkologlar arasında büyük bir heyecan yaratmıştı. Vasili Radlof, daha 1894 Mart'ında Orhun Yazıtları üzerine hazırlayacağı yapıtının ilk kısmı olan Erste Lieferung'u yayımladı. Bu yapıtın ikinci kısmı aynı yılın Mayıs ayında, üçüncü kısmı da 1895'te yayımlanmıştır. Orhun ve Yenisey yazıtlarının bu yayını acele ile hazırlanmış bir yapıt olduğundan okuma ve açıklama yanlışları ile doludur.

Radlof gibi aceleci davranmayan Thomsen ise iki büyük yapıtının yayınını 1896'da gerçekleştirmiştir. Birinci kısımda eski Türk "runik" yazısı ile yazının sistemi "runik" harfli örneklerle ayrıntılı şekilde incelenmektedir. Bu kısımda ayrıca eski Türk yazısının kökeni sorunu da ele alınmıştır. Eserin ikinci kısmı eski Türk tarihi ile ilgili bir inceleme yazısı ile başlamakta, bundan sonra da iki yazıtın yazı çevrimli metinleri ve Fransızca çevirileri verilmektedir. Metin ve çevirileri, açıklama ve yazıtlarda geçen kelimelerin alfabetik dizini izler. Thomsen'in yayını ayrıca Kül Tigin yazıtındaki Çince yazıtın Edward Harper Parker tarafından yapılmış İngilizce bir çevirisini de içermektedir. Thomsen'in bu başarılı yayını kendisinden sonra Orhun Yazıtları üzerine çalışan bilginler tarafından da örnek alınmıştır.

Radlof, 1897'de yazıtları incelediği eserinin ikinci basımını yayımlamıştır Kül Tigin yazıtının Rusça bir yayını da 1899'da Platon Mihayloviç Melioranski tarafından yapılmıştır. Aynı yıl, Radlof yazıtların yeni basımının ikinci cildini yayımlamıştır. Radlof'un bu eseri F. Klementz tarafından Bain-Tsokto mevkiinde bulunan Tonyukuk yazıtının "runik" harfli metni ile yazı çevrimi ve Almanca çevirisini içerir. Bunları açıklamalar ve sözlük bölümleri izler. Bu eserin devamına ayrıca çok önemli iki inceleme yazısı da eklenmiştir. Bunlar Friedrich Hirth'in ve Wilhelm Barthold'un deneyimlerinde oluşan incelemeleridir.

Türkiye'de Orhun Yazıtları ile ilgili ilk kitap 1924 yılında Türkolog Necib Asım tarafından Osmanlı Türkçesi ile yazılmış ve Orhun Abideleri adıyla yayımlanmıştır. Necib Asım bu kitabını Radlof ile Thomsen'in eserlerinden yararlanarak hazırlamıştır. Harf devriminden önce Osmanlı alfabesi ile yayımlanmış olan bu yapıtın bugün ise ancak tarihî değeri vardır.

Orhun Yazıtları ile ilgili bir kitap Türkiye'de ikinci kez Hüseyin Namık Orkun tarafından yayımlanmıştır. Dört cilt olarak yayımlanan bu eserin birinci cildi Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtlarına ayrılmıştır. Orkun, Thomsen'in yayınını örnek almış, onun daha sonradan yaptığı düzeltmeler ve Kâşgarlı Mahmud'un sözlüğünden yararlanmıştır. Orkun, Thomsen'in bazı okuyuşlarını düzeltmek istemiş ise de bu pek başarılı olamamış, Thomsen'in doğru okuduğu bazı kelimeleri de düzeltmek isterken yeni yanlışlar yapmıştır.

Orhun Yazıtları üzerinde Annemarie von Gabain de incelemelerde bulunmuş, 1941'de yayımlanan ünlü eski Türkçe dilbilgisi antolojisi kısmında Kül Tigin yazıtının metnini yayımlamıştır. Gabain, Kül Tigin yazıtının metnini hazırlarken Thomsen'in 1896'da yayımlanan ilk eserini esas almakla birlikte onun daha sonra yapmış olduğu düzeltmeleri de göz önünde bulundurmuştur.

Orhun Yazıtları Gabain'den sonra Rus Türkolog Sergey Yefimoviç Malov tarafından yayımlanmıştır. Malov, 1951'de yayımlanan eserinde Kül Tigin ve Tonyukuk yazıtlarının "runik" harfli orijinal metinleri ile Kiril harfli yazı çevrimlerini ve Rusça çevirileri vermiştir. Malov, 1959 yılında yayımlanan ikinci eserinde de Küli Çor ve Ongin yazıtları ile birlikte Bilge Kağan yazıtının Kül Tigin yazıtı ile ortak olmayan kısımlarının "runik" harfli metnini, yazı çevrimini ve Rusça çevirisini vermiştir. Malov, Orhun Yazıtları'nın yayınında Thomsen'in ve Radlof'un yayınlarından yararlanmış ve bazı düzeltmeler yapmıştır.

Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtlarının ilk yayınlarından sonra yazıtların türlü yerlerinde farklı okunan ve anlaşılan veya anlaşılmayıp bırakılan kelime ve ibareler üzerine türlü araştırmacılar tarafından incelemeler yayımlanmıştır. Orhun Yazıtları'nın dili üzerine bir gramer denemesi daha Radlof tarafından yapılmıştı. Thomsen'in yayını da gramerle ilgili notlarla gramer ve kelime dizinleri içermektedir. Ancak Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtlarının ilk grameri yine Radlof tarafından hazırlanmıştır.

Orhun Yazıtları'nın belirli bazı kısımları ile ilgili düzeltme denemeleri de Wilhelm Bang tarafından yapılmıştır.

20. yüzyıl başında Karl Foy, Orhun Türkçesi'nde kelimenin kök hecesindeki ä,e ve ı ünlüleri ve bunların ayırımı ile ilgili önemli bir araştırma yayımlamıştır. 1913'te Thomsen, Yenisey Yazıtları'nda geçen ve ses değeri daha önce bilinmeyen bir "runik" harf (kapali ė ünlüsünü gösteren işaret) üzerine olan makalesini yayımladı. Thomsen'in bu makalesini yazıtların türlü yerlerinde düzeltmeler yaptığı eseri izledi.

1932'de Martti Räsänen Türkçede ünlü uyumunun tarihsel gelişimi ile ilgili bir makale yayımlamıştır. Räsänen bu makalesinde Orhun Türçesi'nde 3. kişi iyelik ekinin sadece -i/-si olduğu görüşünü destekleyen kanıtlar göstermiştir. Ancak bu görüş yeni değildi ve otuz yıl önce Radlof tarafından ileri sürülmüştü. Radlof, 3. kişi iyelik ekinden sonra gelen belirli nesne ekinin yazıtlarda daima N2 (ince n) harfi ile yazılmış olduğuna bakarak bu görüşü savunmuştu.

1936'da Türk dilinin gramer yapısı üzerine son derece önemli bir araştırma, Kaare Grønbech'in doktora tezi yayımlandı. Bu eserde Orhun Türkçesi ile ilgili pek çok sorun tartışılmış ve açıklığa kavuşturulmuştur.

1939'da Macar Türkolog Julius Nèmeth, Türk dilinde kapalı e (ė) sorunu üzerine önemli bir araştırma yayımladı. İki yıl sonra Eski Türkçenin ilk grameri Annamarie von Gabain tarafından yayımlandı.

1941'de Hüseyin Namık Orkun, Orhun ve Yenisey yazıtlarının sözlüğünü yayımlamıştır. Aynı yıl Nèmeth, Orhun Yazıtları'nda geçen ve pek iyi anlaşılmayan iki cümleyi açıklayan bir makale yayımlamıştır.

1947'de Martti Räsänen, Bilge Kağan yazıtının batı yüzündeki son parçayı yeniden incelemiş ve yorumlamıştır. İki yıl sonra, Orhun Türkçesi'nin kısa fakat ilginç bir fonolojisini Ahmet Cevat Emre yayımlamıştır.

1950'de Gabain Eski Türkçedeki bazı yer zarfları ile ilgili bir araştırma yayımlamıştır. Bundan iki yıl sonra, Eski Türkçede ünlü uyumu sorununu ele alan iki araştırma daha Gabain ve Alessio Bombaci tarafından yayımlandı.

Gabain, 1955'te Eski Türkçede tarihlendirme sistemi üzerine bir araştırma yayımladı. Ertesi yıl Ahmet Temir'in Eski Türkçedeki bağlama edatları ile ilgili bir makalesi yayımlandı. 1957'de Osman Nedim Tuna, Orhun Yazıtları'nda uygulanan bazı yazım kuralları ile ilgili bir araştırma yayımladı. Aynı araştırmacının 1960'ta iki makalesi daha yayımlandı.

1959'da Gabain Eski Türkçenin bir gramer özetini yayımlamıştı. Ertesi yıl Vladimir Mihailoviç Nasilov'un Orhun ve Yenisey kitabelerinin grameri yayımlandı. Nasilov, SSCB dışında bu konuda yayımlanmış olan eserleri dikkate almamış, bu nedenler de daha sonra düzeltilmiş olan bazı eski okuma yanlışları bu gramere yanlış haliyle girmiştir.

1963'te Omeljan Pritsak, Orhun Türkçesi üzerine bir araştırma yayımlamıştır.

1968'de Pritsak'ın bir diğer araştırması olan "Orhun Türkçesi Grameri" yayımlanmıştır. Eser beş yazıtın yazı çevrimli metinleri ve İngilizce çevirileri ile yazıtlarda geçen kelimelerin analitik bir sözlüğünü içermekteydi.

1970'te Muharrem Ergin'in Orhun Abideleri isimli eseri yayımlanmıştır. Bu eser, Kül Tigin, Bilge Kağan ve Tonyukuk yazıtlarının metinleri ve Türkçe çevirileri ile küçük bir sözlüğü içermekteydi.

Joseph Matuz, 1972'de Çek ve Moğol arkeologların 1958 yılında Kül Tigin yazıtında yaptıkları bilimsel araştırmalarda buldukları Kül Tigin yazıtından kopmuş parçalarla yazıta ait mermer kaplumbağa heykeli üzerindeki sekiz kelimelik yazıtı yayımladı. Matuz'un yayımladığı parçalardan birinin üstünde b(i)t(i)d(i)m(i)z "yazdık" kelimesi okunmaktadır. Bu kelime, Matuz'un tespit ettiği gibi, Kül Tigin yazıtının güneybatı kenarındaki ...t(a)ş bit(i)d(i)m yoll(u)g tig(i)n ibaresinden sonra gelmelidir.

Bunun altındaki lg2n2:b2 harfleri ise aynı yazıtın güney yüzünün sonuna aittir: Bu bit(i)g bit(i)gme (a)tısi yol(lu)g t2[ig(i)n b2] ... Sonuncu harf b2 ile başlayan kelimede, b[it(i)d(i)m] "yazdım" kelimesidir.

İkinci parçada üst satırda r2I:b1Ul1çA harfleri okunmaktadır. Bu harf dizisi yazıtın yine güneybatı kenarındaki b(e)g(im) tig(i)n yüg(e)rü t(e)ñ... ibaresinin devamı olacaktır: t(e)ñ[ri bolça]...

1974 yılında Norveçli Türkolog Even Hovdhausen, Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtlarının orta kısımlarındaki ufak fakat önemli farklarla yazım yanlışlarını inceleyen bir araştırma yayımladı. Aynı yıl Fransız Türkolog Louis Bazin'in 12 Hayvanlı Türk Takvimi üzerine 800 sayfalık ünlü araştırması yayımlandı. Bazin, profesörlük tezi olan bu derin araştırmasında Orhun Yazıtları'nın yazılış ve dikiliş tarihleri ile Kül Tigin'in ve Bilge Kağan'ın ölüm ve cenaze törenlerinin tarihlerini de tam olarak saptamayı başarmıştır.

1980 yılında Sovyet Türkolog Andrey Nikolayeviç Kononov'un Orhun Yazıtları ile "runik" harfli bütün eski Türk yazıtlarının grameri yayımlandı. Kononov, bu eserinde Orhun Yazıtları üzerine yalnız SSCB'de değil SSCB dışında yapılmış araştırmaları da dikkate almıştır.

1983'te Osman Fikri Sertkaya, Kül Tigin ve Küli Çor yazıtlarında sık sık geçen oplayu teg- deyimi üzerine küçük fakat ilginç bir makale yayımlamıştır.

Ayrıca tarihçi Kazım Mirşan da yaptığı araştırmalarla yazıtların okunamayan bazı bölümlerini okumuş ve 1990'lı yıllarda yayınlamıştır. Kendisi yirmiden fazla Türk lehçesini konuşabildiği için birçok uzmanın yaptığı bazı çeviri hatalarını da düzeltebilmiştir.

Yazıtlar
Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtları Moğolistan'daki Orhun Irmağı'nın eski yatağı yakınlarında, Koço Çaydam gölünün civarındadır. Yazıtlar arasındaki uzaklık 1 kilometre kadardır. Matematik koordinatları 47o kuzey enlemi ve 102o doğu boylamıdır. (47°33'51"N, 102°49'55"E)

Orhun Yazıtları bir hitap metni özelliğindedir. "Hem maddi bakımdan, hem manevi bakımdan bu yazıtlar birer abidedirler.(…) Kül Tigin abidesi, kağan olmasında ve devletin kuvvetlenmesinde birinci derecede rol oynamış bulunan kahraman kardeşine karşı Bilge Kağan'ın duyduğu minnet duygularının ve kendisini sanatkârane bir vecd ve coşkunluğun içine atan müthiş teessürün edebî bir ifadesidir."

Metinlerin dili olan Türkçe kısımların dışında, Çince çevirisi de vardır. Bilge Kağan yazıtı, Bilge Kağan'ın ölümünden bir yıl sonra oğlu Tenri Kağan tarafından yaptırılmıştır. Yazıtta Bilge Kağan ve yeğeni Yolluğ Tigin'in sözleri yer almaktadır. Bilge Kağan yazıtı hem devrilmiş, hem de parçalanmıştır. O yüzden tahribat ve silinti Bilge Kağan yazıtında çok fazladır. Bu yazıtın etrafında yine türbe enkazı ve heykeller bulunmaktadır.

Kül Tigin yazıtı

Kül Tigin yazıtı düşük nitelikli kireç taşı ya da mermerden yapılmış dört yüzlü tek parça büyük bir taştır. Taşın yüksekliği 3.75 metredir. Taşın doğu ve batı yüzleri dipte 1.32 metre, üstte ise 1.22 metre genişliğindedir. Yazıtın kuzey ve güney yüzlerinin eni de 46 ile 44 santimetredir.

Kül Tigin yazıtının bütün yüzleri 2.75 metre boyunda yazıtlarla kaplıdır. Batı yüzünde uzun bir Çince yazıt vardır. Yazıtın diğer yüzleri baştan başa Türkçe yazıtlarla doludur. Yazıtın doğu yüzünde 40 satır, güney ve kuzey yüzlerinde de 13'er satır vardır. Ayrıca, yazıtın kuzey ve doğu, güney ve doğu yüzleri ile güney ve batı yüzleri arasındaki kenar kısımlarında da küçük yazıtlar bulunmaktadır. Türkçe küçük bir yazıt da yazıtın batı yüzüne kazınmıştır.

Altın kaplumbağa heykeli biçimindeki mermer kaidesi üzerine de 8 satırlık, fakat 7-8 kelimesi okunabilen küçük bir yazıt yontulmuştur.

Bu yazıt, koṅ yılka yiti yigirmike yani "koyun yılının onyedisine" denk gelen 27 Şubat 731 tarihinde ölen Kül Tigin'in anısına dikilmiştir. Kül Tigin'in cenaze töreni tokuzunç ay yeti otuzka yani "dokuzuncu ayın yirmiyedisine" denk gelen 1 Kasım 731'de yapılmıştır. Batı yüzündeki Çince yazıt 1 Ağustos 732 tarihinde, Türkçe yazıtlar ise bundan yirmi gün sonra yani 21 Ağustos 732 tarihinde tamamlanmıştır. Buna göre yazıtın dikiliş tarihi de 21 Ağustos 732'dir.

Bilge Kağan yazıtı

Bilge Kağan yazıtı Kül Tigin yazıtından birkaç santimetre daha yüksektir. Ancak, bu yazıt Kül Tigin yazıtına göre daha kötü durumdadır. Yazıtın doğu yüzünde 41 satırlık, çok daha dar olan kuzey ve güney yüzlerinde ise on beşer satırlık Türkçe yazıt bulunmaktadır. Bilge Kağan yazıtının batı yüzünde de Kül Tigin yazıtında olduğu gibi, Çince bir yazıt vardır. Ancak bu yazıt büyük ölçüde tahribata uğradığından çok az kısmı okunabilmiştir.

Bilge Kağan yazıtının kuzey yüzündeki yazıt son 7 satırı dışında Kül Tigin yazıtının güney yüzündeki ile birebir aynıdır. Yazıtın doğu yüzündeki 2. ve 24. satırlar da ufak farklarla Kül Tigin yazıtının doğu yüzündeki 1. ve 30. satırlarla aynıdır.

Bu yazıt, ıt yıl onunç ay altı otuzka yani "köpek yılının onuncu ayının yirmialtısında" ölen hükümdar Bilge Kağan anısına dikilmiştir. Bilge Kağan'ın ölüm tarihi Bazin'in hesaplamalarına göre 25 Kasım 734'tür. Bilge Kağan'ın cenaze töreni yine yazıta göre laģzin yıl bişinç ay yiti otuzka yani "domuz yılının beşinci aynın yirmiyedisine" denk gelen 22 Haziran 735'te yapılmıştır. Bazin, yazıtın batı yüzündeki Çince yazıtın 19 Ağustos 735 tarihinde yazıldığından ve Türkçe yazıtların otuzdört günde tamamlandığından hareketle Bilge Kağan yazıtının 20 Eylül 735 tarihinde dikilmiş olduğunu tespit etmiştir.

Bilge Kağan yazıtı, Bilge Kağan'ın küçük oğlu Tenri Kağan tarafından diktirilmiştir.

Bilge Kağan yazıtında yer alan ve yazıtların en ünlü kısmı:

Tonyukuk yazıtı

Tonyukuk yazıtı 731 yılında yazılıp dikilmiş olan Orhun Yazıtları'nın ilkidir. Bilge Kağan yazıtı ile Kül Tigin yazıtının yaklaşık olarak 350 kilometre doğusunda yer alır.

Dört yönlü iki taş üzerinde yazılmıştır. Birinci taş üzerinde batı ve doğu yüzlerinde yedişer, güney yüzünde 10, kuzey yüzünde ise 11 satır olmak üzere toplam 35 satır yer almaktadır. İkinci taşın ise batı yüzünde 9, doğu yüzünde 8, güney yüzünde 6 ve kuzey yüzünde 4 olmak üzere toplam 27 satır vardır. İki taşın toplam satır sayısı 62'yi bulmaktadır. Yazıtı, Bilge Kağan dönemine kadar başkomutanlık ve vezirlik yapmış olan Tonyukuk dikmiştir. Metnin yazarı da yine Tonyukuk'tur.

Yazıtların yazıcısı
Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtlarının yazıcısı Kül Tigin'in yeğeni Yolluğ Tigin'dir. Eski Türkçede yeğenin karşılığı olan atı bugün yalnızca Sarı Uygurca'da ati, hati şekillerinde yaşamakta olup "çocuk, torun" anlamlarına gelmektedir.

Kül Tigin yazıtının güneydoğu ve güneybatı kenarlarındaki yazıtlarla Bilge Kağan yazıtının güneybatı kenarındaki kısa yazıt Yolluğ Tigin'in sözleridir. Kül Tigin yazıtının güney yüzündeki son cümle de yine Yolluğ Tigin'e aittir.

Kül Tigin yazıtının doğu, güney, kuzey yüzleri ile kuzeydoğu kenarındaki yazıtlar ve Çince yazıtının bulunduğu batı yüzündeki iki satırlık Türkçe yazıt Bilge Kağan'ın ağzından yazılmıştır. Bilge Kağan yazıtının büyük kısmı da onun ağzından olmakla birlikte, yazıtın güney yüzündeki 10. satırın altıncı kelimesinden sonra yazıtı diktiren Tenri Kağan konuşmaktadır. Yazıtın Çince yazıtının bulunduğu batı yüzünün üst kısmındaki lirik yazıt da yine Tenri Kağan'ın ağzındandır.

Yolluğ Tigin, Kül Tigin yazıtını yirmi günde, Bilge Kağan yazıtını da otuz günde yazmıştır.

Orhun Abideleri'nde Binicilik
Moğollar ve Türkler, Hunlar zamanından beri gerçek anlamda binicilikte usta halklar olarak ün yapmışlardır. Önemli dil belgesi olarak kabul edilen Orhun Yazıtlarında, eğer yaya olarak gidilmek mecburiyetinde olunsaydı o zaman biz bunu büyük bir yoksulluğun işareti olarak kabul edecektik.

Orhun Abideleri'nde Sosyal Devlet Anlayışı
Yazıtlara baktığımızda; Köktürklerde sosyal devlet anlayışının, devrine göre oldukça ileri düzeyde olduğunu görmekteyiz. Yazıtların birçok bölümünde, devletin; fakir, yoksul ve aç milleti, zengin hâle getirip, karnını doyurduğundan, hatta çıplak kişilerin giydirildiğinden bahsedilir. Bu mesajların verildiği yerlerde, Türk milletinin, önceki yoksul dönemleri ile şimdiki zengin ve kalkınmış milletin de, mukayesesi yapılır.

Eski Türk runik yazısı

Orhun Yazıtları'nda kullanılan Türklerin millî alfabesi olan eski Türk "runik" yazısı 38 harf veya işaretten oluşur. Bu harflerin dört tanesi ünlü işaretlerdir. Her ünlü işareti Türkçenin 8 temel ünlüsünden ikisini yazmakta kullanılır. Başka bir deyişle, eski Türk runik yazısında a/e için bir harf, o/u için bir harf ve ö/ü için de bir harf vardır.

Geri kalan 34 işaretin 20 tanesi b, d, g, k, l, n, r, s, t ve y ünsüzleriyle çifte harflerdir. Diğer bir deyişle eski Türk runik yazısında bu ünsüzlerin her biri için biri kalın öbürü de ince olmak üzere ikişer harf vardır. Kalın ünsüz işaretleri kalın ünlülü kelimelerin, ince ünsüz işaretleri de ince ünlülü kelimelerin yazımında kullanılır.

Yazıtlarda uygulanan yazım kuralları
Orhun Yazıtları'nda uygulanan yazı sistemi, hece yazısı ile alfabetik sistemin bir karışımı gibidir. Ünlü işaretlerinin kullanılışı sınırlı olup belirli yazım kurallarına bağlıdır. Ünsüz işaretleri de çoğu kez ünlü ile başlayıp ilgili ünsüzle sona eren heceleri veya ses gruplarını gösterir. Belirli bazı durumlarda ise ünsüz işaretleri yalnızca ünlü veya ünsüz çifti değerindedir.

Yazıtlardan örnekler
Orhun Yazıtları'nın okunuşunda bilim insanları arasında bazı okuma farkları söz konusudur. Bunlar yazıtın metinlerinin bütününe dair değil, bazı sözlerin okunuşuna dairdir. Bu sebeple aşağıda iki farklı okuma tipinden örnekler verilmiştir.

Yazıtlarda sözler arasına "iki nokta" (:) konulmuştur. Aşağıdaki metinlerin asıllarında da bu noktalar belirtilmiştir.

Türklerin İslam dinini kabul etmesinden önce yazılan Orhun Yazıtları, muhteva olarak Türk tarihi ve kültürü bakımından önemlidir. Yazıtlarda; Türklerin yabancıların siyasetine alet olduğu zamanlarda bozulduğu, devlet kademelerinde bilgili ve ehil olmayan kadronun iş başına getirildiği zaman yönetim düzeneğinin iyi çalışmayıp, ahalide hoşnutsuzluk görüldüğü, yabancı kültürünün Türk birliğini zedeleyip, kişiliğini kaybettirdiği, konuşma sanatına uygun bir anlatımla verilmiştir. Türk milletinin en zor şartlarda bile içinden kuvvetli şahsiyetler çıkıp, ülkeyi kurtarıp, devleti yeniden kurup, güçlendirdiği anlatılan abidelerde; devlet deneyimi yanında Türklük, bağımsızlık fikrine yer verilmiştir. Ayrıca bu yazıtlar, kağanların ulusa hesap vermesidir.

Yankılar

Orhun Yazıtları'nın bulunmasının ardından yazıtlar yorumlanmaya başlamış ve 1896'da Vilhelm Thomsen yazıtları "Muhammed dünyasının soluğunun henüz ulaşmadığı Türk dili ve edebiyatının en eski anıtları" olarak tanımlamıştır. Ardından kıyılarında tarih öncesi bir Türk halkının yaşadığı, eskiden var olmuş bir Orta Asya denizi varsayımını ortaya atmış olup, Mazarine Kitaplığı'nda başkan yardımcılığı yapan Fransız edebiyatçı Léon Cahun, Orhun Yazıtları'nı eski Türklerin yüceltilmesinde kullanılan formüllerin ilk defa ortaya çıktığı, Türk tarihçilerine Türk Tarih Tezi'ni hazırlamalarında ilham kaynağı olan, dahası bugünkü ortaöğretim ders kitaplarında rastlanılan söyleme son derece benzer Asya tarihine giriş adlı kitabını yayınlamıştır.

Azerbaycan'ın para birimi olan manatın arka yüzünde Orhun Yazıtları'ndan alıntı resmedilmiştir. Bu alıntı Bilge Kağan yazıtının doğu yüzünden alınmıştır.

Ayrıca bakınız
 Bilge Kağan
 Kül Tigin
 Tonyukuk
 Orhun alfabesi
 İkinci Doğu Göktürk Kağanlığı
 Yenisey Yazıtları

Kaynakça

Bibliyografya

Dış bağlantılar

 Orhun Yazıtları'nın tam metni
 Orhun Yazıtlarının aslı/okunuşu/bugünkü Türkçesi
 Orhun alfabesi ve diğer yazıtlar
 Orhun alfabesi yazı tipi
 Orhun Yazıtları fotoğrafları

Göktürk yazıtları

Orhun Yazıtları


On December 1, 1969, the Selective Service System of the United States conducted two lotteries to determine the order of call to military service in the Vietnam War in the year 1970, for men born from January 1, 1944, to December 31, 1950. These lotteries occurred during a period of conscription in the United States that lasted from 1947 to 1973. It was the first time a lottery system had been used to select men for military service since 1942. The lottery would establish the priority of call based on the birth dates of registrants.

Origins

The lottery of 1969 was conceived to address inequities in the draft system as existed previously, and to add more military personnel towards the Vietnam War. The United States first demonstrated interest in Vietnam in 1946 when the US supported France during the French Indo-China war. Signed in July 1954, The Geneva Accords signified the end of this conflict with the drawing of a new border along the 17th parallel, separating the Communist North and the French-controlled South, which soon became independent following the French recognizing their sovereignty; Ngô Đình Diệm becoming the prime minister. The early 1960s saw a steady increase of US interest in Vietnam, with the US sending military advisors to Vietnam in 1961 and supporting the 1963 Diem Coup and the resulting execution of Ngô Đình Diệm. On August 2, 1964, two US ships were assaulted by two North Vietnamese torpedo boats in the Gulf of Tonkin, a similar event was reported to have occurred two days later but was never officially confirmed; none the less both occurrences were used to justify the Gulf of Tonkin Resolution, granting President Lyndon B. Johnson the authority to allocate US military resources to the conflict in Vietnam. In 1965, with this newly granted power, President Johnson dispatched 190,000 military personnel to Vietnam, ultimately, ordering approximately 400,000 the year following. This, consequently, increased the number of men being called up for the draft, jump-starting the infamous Vietnam Draft.

In the 1960s, anti-war movements started to occur in the U.S., mainly among students on college campuses and civil rights groups. By the end of the decade, the anti-war movement included many veterans who had served in Vietnam as well as a lot of middle-class parents with draft-age sons. College students were entitled to a deferment (2-S status) but were subject to the draft if they dropped out, stopped making "normal progress" in community college (i.e., started a fifth semester before transferring to a four-year college) or graduated. In 1967, the number of U.S. military personnel in Vietnam was around 500,000. The war was costing the U.S. $25 billion a year, and many of the young men drafted were being sent to a war they wanted no part of. Martin Luther King Jr. also started to support the anti-war movement, believing the war to be immoral and expressing alarm at the number of African-American soldiers that were being killed.

November 15, 1969, marked the largest anti-war protest in the history of the United States. It featured many anti-war political speakers and popular singers of the time. Many critics at the time saw Richard Nixon as a liar; when he took office, he claimed that he would begin to withdraw American troops from Vietnam. After ten months of being in office, the president had yet to start withdrawals, and U.S. citizens felt he had lied. Later, President Nixon claimed to have been watching sports as the anti-war demonstration took place outside the White House.

After much debate within the Nixon administration and Congress, Congress decided that a gradual transition to an all-volunteer force was affordable, feasible, and would enhance the nation's security. On November 26, 1969, Congress abolished a provision in the Military Selective Service Act of 1967 which prevented the president from modifying the selection procedure ("...the President in establishing the order of induction for registrants within the various age groups found qualified for induction shall not effect any change in the method of determining the relative order of induction for such registrants within such age groups as has been heretofore established..."), and President Richard Nixon issued an executive order prescribing a process of random selection.

Method

The 366 days of the year (including February 29) were printed on slips of paper. These pieces of paper were then each placed in opaque plastic capsules, which were then mixed in a shoebox and then placed into a deep glass jar. Capsules were drawn from the jar one at a time and opened.

The first number drawn was 258 (September 14), so all registrants with that birthday were assigned lottery number 1. The next numbers drawn corresponded to April 24, December 30, February 14, October 18, and so forth. The last number drawn corresponded to June 8. All men of draft age (born January 1, 1944, to December 31, 1950) who shared a birthday would be called to serve at once. The first 195 birthdays drawn were later called to serve in the order they were drawn; the last of these was September 24.

Also on December 1, 1969, a second lottery, identical in process to the first, was held with the 26 letters of the alphabet. The first letter drawn was "J", which was assigned number 1. The second letter was "G", and so on, until all 26 letters were assigned numbers. Among men with the same birthdate, the order of induction was determined by the ranks of the first letters of their last, first, and middle names. An eligible man with initials "JJJ" would have been first within the shared birthdate, followed by "JGJ", "JDJ", and "JXJ"; anyone with initials "VVV" would have been last.

A random procedure will not distribute the lottery numbers uniformly over the months of the year, but this was what some people expected. It happened that November and December births, or numbers 306 to 366, were assigned mainly to lower draft order numbers representing earlier calls to serve. This led to complaints that the lottery was not truly random as the legislation required. Only five days in December—December 2, 12, 15, 17, and 19—were higher than the last call number of 195. Had the days been evenly distributed, 14 days in December would have been expected to remain uncalled. From January to December, the rank of the average draft pick numbers were 5, 4, 1, 3, 2, 6, 8, 9, 10, 7, 11, and 12. A Monte Carlo simulation found that the probability of a random order of months being this close to the 1–12 sequence expected for unsorted slips was 0.09%. An analysis of the procedure suggested that "The capsules were put in a box month by month, January through December, and subsequent mixing efforts were insufficient to overcome this sequencing".

Aftermath and modification

The draft lottery had social and economic consequences because it generated further resistance to military service. Those who resisted were generally young, well-educated, healthy men. Reluctance to serve in Vietnam led many young men to try to join the National Guard, state-based military reserve forces, as they were aware that the National Guard would be less likely to send soldiers to the war in Vietnam.p. 51 Many men were unable to join the National Guard even though they had passed their physicals, because many state National Guards had long waiting lists to enlist.p. 51. Others chose to serve in military branches like the Navy or the Coast Guard as to avoid active combat.p. 54 Still other men chose legal sanctions such as imprisonment,p. 62 showing their disapproval by illegally burning their draft cards or draft letters,p. 63 or simply not presenting themselves for military service. Others left the country, commonly moving to Canada.p. 71

The 1960s were a time of turmoil in the United States, beginning with the civil rights movement which set the standards for practices by the anti-war movement. The 1969 draft lottery only encouraged resentment of the Vietnam War and the draft. It strengthened the anti-war movement, and all over the United States, people decried discrimination by the draft system "against low-education, low-income, underprivileged members of society". The lottery procedure was improved the next year although public discontent continued to grow.

For the draft lottery held on July 1, 1970 (which covered 1951 birthdates for use during 1971, and is sometimes called the 1971 draft), scientists at the National Bureau of Standards prepared 78 random permutations of the numbers 1 to 366 using random numbers selected from published tables. From the 78 permutations, 25 were selected at random and transcribed to calendars using 1 = January 1, 2 = January 2, ... 365 = December 31. Those calendars were sealed in envelopes. Twenty-five more permutations were selected and sealed in 25 more envelopes without transcription to calendars. The two sets of 25 envelopes were furnished to the Selective Service System.

On June 2, an official picked two envelopes, thus one calendar and one raw permutation. The 365 birthdates (for 1951) were written down, placed in capsules, and put in a drum in the order dictated by the selected calendar. Similarly, the numbers from 1 to 365 were written down and placed into capsules in the order dictated by the raw permutation.

On July 1, the drawing date, one drum was rotated for an hour and the other for a half-hour (its rotating mechanism failed). Pairs of capsules were then drawn, one from each drum, one with a 1951 birthdate and one with a number 1 to 366. The first date and number drawn were September 16 and 139, so all men born September 16, 1951, were assigned draft number 139. The 11th draws were the date July 9 and the number 1, so men born July 9 were assigned draft number 1 and drafted first.

Draft lotteries were conducted again from 1971 to 1975 (for 1952 to 1956 births). The birth year of 1952 was the last draftees, with the assigned number 95 being the last number drafted, which represented those born on July 20, 1952. The draft numbers issued from 1972 to 1975 were not used to call any men into service as the last draft call was on December 7, and authority to induct expired July 1, 1973. They were used, however, to call some men born from 1953 to 1956 for armed forces physical examinations. The highest number called for a physical was 215 (for tables 1970 through 1976). Between 1965 and 1972 the draft provided 2,215,000 service members to the U.S. military.

Present-day use
In the present, not much has changed regarding how the draft would be conducted if it were required in the future. The Selective Service Committee, which presides over draft procedures, has stored the large tumbler that holds all the numbers and dates that would be drawn to select candidates, and the only obvious change between the method of the past and the present is that instead of using pieces of paper in blue capsules, the SSC now uses ping-pong balls with the dates and numbers on them.

See also
 Conscription in the United States

References

External links
 Landscaper.net (2009). The Military Draft and 1969 Draft Lottery for the Vietnam War. Last modified 2009-03-24. Confirmed 2011-05-26. — contemporary news stories, images of Official Orders (call to physical exam, call to report), lottery results, Draft Board classifications, Vietnam troop levels, induction statistics 1917–73.
 David Lane (2003). Introduction to Graphs: Clearing Up the Draft with Graphs. Connexions. 18 July 2003. Confirmed 2011-05-26. — list of draft ranks, additional analysis.
 Selective Service System (2009). The Vietnam Lotteries. SSS: History and Records. Last updated 2015-09-19.
 Norton Starr  (1997). "Nonrandom Risk: The 1970 Draft Lottery" . Journal of Statistics Education 5.2 (1997). Confirmed 2011-05-26. — The online edition includes instructions for getting the data online and a lesson plan for statistics class using the 1970 and 1971 draft lottery data.

Vietnam War
Conscription in the United States
1969 in military history
December 1969 events in the United States
1969 establishments in the United States
1973 disestablishments in the United States
Lotteries in the United States

Draft lottery (1969)


අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිම යනු, දහන කුටීරය නැමැති සීමා සහිත ඉඩක් තුළ , ඉන්ධනයක හා ඔක්සිකාරකයක (සාමාන්‍යයෙන්, අපේක්ෂිත ලෙස වාතය) දහන‍යක් සිදුවන එන්ජිමකි. මෙම තාපදායක ප්‍රතික්‍රියාව ඉහළ උෂ්ණත්වයක හා පීඩනයක පවතින, ප්‍රසාරණය වීමට ඉඩ ඇති වායූන් නිපදවයි. අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිමක වැදගත් ලක්ෂණය වනුයේ, පිස්ටන, භ්‍රමක මත ක්‍රියා කිරීම මඟින් හෝ එපමණක් නොව සමස්ත එන්ජිම ම චලනය කිරීම මඟින් හා එය මත පීඩනයක් යෙදීම මඟින්, එන්ජිමේ දෘඪ කෙටස්වල චලිතයක් ඇති කිරීමට සෘජුවම ක්‍රියා කරන, ප්‍රසාරණය විය හැකි උණුසුම් වායු මඟින් ඉදිරිපත් කරන ප්‍රයෝජනවත් කාර්යයයි.

මෙය වාෂ්ප එන්ජිම, ස්ටර්ලින් එන්ජිම වැනි බාහිර දහන එන්ජින් සමඟ අසමානතාවයක් දක්වයි. ඒවායේ වෙන වෙනම ක්‍රියා කරන තරලයක් රත් කිරීමට බාහිර දහන කුටීරයක් භාවිතා කරන අතර එය ඉන්පසුව එකින් එක ක්‍රියා කරයි. උදාහරණයක් ලෙස පිස්ටනයක් හෝ ටබයිනයක් චලනය කිරීම මඟින්.

අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිම යන පදය, විශේෂයෙන් ප්‍රතිදාන පිස්ටන් එන්ජින්, වැන්කල් එන්ජින් සහ අඛණ්ඩ නොවූ දහනයක් සිදුවන සමාන ආකෘතීන් හැඳින්වීමට මුළුමනින් ම වාගේ සැමවිටම භාවිතා කරයි. කෙසේ වුව ද , ජෙට් එන්ජින්, බොහෝ රොකට්ටු සහ බොහොමයක් වායු ටර්බයින වැනි අඛණ්ඩ දහන එන්ජින් ද , අභ්‍යන්තර දහන එන්ජින් වේ.

සිව් පහර චක්‍රය ( ස්වයංක්‍රීය චක්‍රය)

සියලුම අභ්‍යයන්තර දහන එන්ජින් තාපාද‍ායක රසායනික ක්‍රියාවලියක් වන දහනය මත රඳා පවතී. සාමාන්‍යයෙන් දහනය යනු වාතයෙන් ලබා ගන්නා ඔක්සිජන් සමග ඉන්ධනයක සිදුවන ප්‍රතික්‍රියාවයි. නමුත් ඇතැම් විට නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ් වැනි ඔක්සිකාරක ද යොදා ගත හැක. මෙහිදී ස්ටොයිකියෝ මිනිත අනුපාතයද සලකා බැලේ.

බොහොමයක් සුලභ නවීන ඉන්ධන හයි‍ෙඩ්‍රාකාබනවලින් සැදී ඇති අතර වැඩි වශයෙන් පෙට්‍රෝලියම් පිරිපහදුවෙන් ලබා ගනී. මෙහි ඩීසල් ඉන්ධන, ගැසෝලින්වලින් පෙට්‍රෝලියම් වායුව හා දුලබ වශයෙන් ප්‍රොපේන් වායුව ලෙස ද හඳුනා ගෙන ඇති ඉන්ධන අඩංගු ෙව්. ඉන්ධන බෙද‍ාහරින කොටස හැරුණු විට වෙනත් බරපතල නවීකරණය කිරීමකින් තොරව ගැසොලින් සඳහා නිර්මාණය කර ඇති.

ආශ්‍රිත ලිපි

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Combustion video – in-cylinder combustion in an optically accessible, 2-stroke engine
 Animated Engines – explains a variety of types
 Intro to Car Engines – Cut-away images and a good overview of the internal combustion engine
 Walter E. Lay Auto Lab – Research at The University of Michigan
 YouTube – Animation of the components and built-up of a 4-cylinder engine
 YouTube – Animation of the internal moving parts of a 4-cylinder engine
 Next generation engine technologies retrieved May 9, 2009
 How Car Engines Work
 Unusual Internal-Combustion Engines
 Aircraft Engine Historical Society (AEHS) – AEHS Home

Internal
Internal combustion
Fossil fuel phase-out
Piston engines
Pollution
Air pollution
19th-century inventions
එන්ජින්

අභ්‍යන්තර දහන එන්ජින්


Worth, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 6,07 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 170 kişi olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Uwe Schack tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hohe-elbgeest.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Worth


Nairn dans le Nairnshire était un circonscription de Burgh qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Nairn, Forres, Fortrose et Inverness ont formé le district de Inverness, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh
 1567: Nom inconnu
 1617: Alexander Dunbar
 1639–41, 1649: John Tulloch
 1648: John Rose
 1649: Hugh Rose de Kilravock
 1661: John Rose
 1665 convention: William Rose
 1667 convention: William Rose
 1669–72: Alexander Rose
 1678 convention: David Rose
 1681–2: Hugh Rose, yr de Broadley
 1685–6: Alexander Falconer (fils de l'évêque Falconer)
 1689 convention: John Rose
 1689–1702: John Rose
 1703–7: John Rose

Références

 Joseph Foster, Members of Parliament, Scotland, 1882.

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le comté de Nairn

Nairn (circonscription du Parlement d'Écosse)


Emir dağları, Afyonkarahisar İl sınırlarının doğu-kuzeydoğusunda ve Emirdağ ilçesi ile Eber Gölü arasında konumlanır. Emir Dağları'nın yükseltisi genelde kuzeyden güneye gittikçe artar. Kuzeyde Hodulbaba Tepesi 1547 metre, Emirdede Tepesi 2064 metredir ve daha güneyde Başyurt Tepesi 2281 metre yükseltisi ile dağın en yüksek zirvesini oluşturur.

İsim kökeni
1116 yılında Bizanslılarla Selçuklu Hanedanı arasında cereyan eden Bolybotum (Bolvadin) Savaşı'nda, Büyük Selçuklu Devleti Sultanı Müizzeddin Melikşah ordusunu güneydeki dağın yamacına, Emir Mengücek ise ordusunu kuzeydeki dağın yamacına yerleştirmiş, işte bu durum üzerine sultanın çekildiği dağa Sultan dağı, Emir Mengücek'in çekildiği dağa da Emir dağı adı verilmiştir. Anadolu Selçuklu Sultanı I. Rükneddin Mesud bu mücadelelerden sonra zamanını bu yerlerin iskânına ayırmıştır (1147-1157).

Coğrafya
Emir Dağları, kaynağını kendisinden alan ve kuzeye doğru akarak Sakarya Nehri'ne birleşen dereler tarafından derince yarılmıştır. Üzerinde çok sayıda geçici derelerin oluşturduğu "V" biçimli çentik vadiler vardır. Emir Dağları'nın doğusunda basık görünümleri ile dikkati çeken ve il sınırlarının üzerinden geçtiği Kızılçal Dağı 1601 metre ve bu dağın güneyinde yer alan Kasım Dağı 1587 metredir. Kasım Dağı, Akşehir Gölü'nün kuzeyinde ve kabaca uzantısı kuzeybatı-güneydoğu doğrultulu olup, kuzeybatıda iki önemli tepesi bulunmaktadır. Bunlar Karabay Tepesi (1473 m.) ve Köhnebaba Tepesi (1425 m.) dir. Yörenin en belirgin Emir dağları, eteklerindeki Emirdağ ilçesinin, Bolvadin ve Sultandağı arasındaki sınırı belirler.

İklim
Bölge, kışın son derece soğuk yarı kurak Akdeniz iklim kuşağındadır ve yıllık ortalama sıcaklığı 11,4 °C'dir. Ayrıca bu bölge, ikinci Doğu Akdeniz yağış kuşağındadır, yıllık yağış ortalaması 394 mm'dir.

Bitki örtüsü
Emirdağ dağları bitki coğrafyası daha çok Sultan Dağları Doğanhisar bölgesine benzer, bu bölgeler birbirine çok yakın konumlanır, çünkü her ikisi de İran-Turan ve Akdeniz bitey coğrafyası (nebat coğrafyası) bölgeleri arasındaki geçiş bölgesinde bulunmaktadır.

Emirdağ dağları, ormanı Quercus vulcanica [Boiss. & Heldr. ex] Kotschy gibi yaprak döken ve Cedrus libani gibi yaprak dökmeyen ağaçlardan oluşmaktadır, bölgede endemik olan ve Quercus infectoria Olivier subsp. boissieri (Reut.) O.Schwarz ve Quercus cerris L. var. cerris, Prunus domestica L., Rosa canina L., Crataegus monogyna Jacq. subsp. monogyna, Crataegus orientalis Pall. ex M.Bieb. var. orientalis, Juglans regia L. ve Berberis crataegina DC. gibi türler çalı (funda) ve ağaç biçiminde serpilidir.  Chamaecytisus hirsutus (L.) Link, Verbascum stachydifolium Boiss. & Heldr., Verbascum lasianthum Boiss. ex Benth., Astragalus prusianus Boiss. ve Astragalus angustifolius Lam. bozkırları  oluşturan bitkilerdir.

Emirdağ dağlarının kuzeyi ve Sultan Dağları Doğanhisar bölgesinde, Asteraceae, Fabaceae, Lamiaceae, Poaceae, Brassicaceae, Caryophyllaceae, Liliaceae, Apiaceae ve Scrophulariaceae gibi on büyük bitki ailesi yaygındır. Avrupa-Sibirya bitki örtüsü bu alanda nispeten daha az yaygındır. Dandin, Kuzkuyu ve Kayısısalığı dereleri alanında, Salix alba L. bitki kümeleri doğal olarak görülür.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar

Notlar

Kaynakça

 Afyonkarahisar İli Coğrafyası
 Afyonkarahisar İli Emirdag Coğrafyası

Dış bağlantılar
 Karbonifer Dönem
 Kambriyen Dönem

Emirdağ
Afyonkarahisar ilinin dağları
İkibinlikler

Emir Dağı


روابط إضافية

 Almagro Recent Match Results
 Almagro World Ranking History

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من مرسية
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب المتوسطية لإسبانيا
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة المضرب
لاعبو كرة مضرب أولمبيون إسبان
لاعبو كرة مضرب إسبان
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2012
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2005
مواليد 1985
مواليد في مرسية
لاعبو كرة مضرب من منطقة مرسية

نيكولاس ألماغرو