Powerslave İngiliz heavy metal grubu Iron Maiden'ın beşinci stüdyo albümüdür. 3 Eylül 1984'te yayımlanmıştır. Kapağındaki Antik Mısır temasıyla dikkat çeker. Aynı tema albümle aynı adı taşıyan şarkıda da müzikal olarak dikkat çeker. Albüm, Iron Maiden'ın tarihindeki Empire of the Clouds'tan sonra ikinci en uzun şarkı olan Rime of the Ancient Mariner'ı barındırır. Sürüm, sözleri şiirden bazı satırlar içeren Samuel Taylor Coleridge'in The Rime of the Ancient Mariner adlı eserinin müzikal bir yeniden anlatımını içeriyor. Powerslave, Iron Maiden'ın bir önceki albüme göre hiçbir kadro değişimi olmadan yayınladığı ilk albümdür. An itibarıyla, Iron Maiden'ın yaptığı son enstrümantal şarkı bu albümdedir. Albüm İngiltere listelerinde 2 numaraya kadar yükselmiştir.

"Aces High" ve "2 Minutes to Midnight" albümden çıkan single'lardır.

Albüm için yapılan tur, World Slavery Tour, Ağustos 1984'te Polonya'dan başlamıştır.

1995'te çıkarılan yeniden basım, orijinal single'ların b-side'larını içeren bir bonus disk içerir.

Parça listesi
 "Aces High" (Harris) – 4:29
 "2 Minutes to Midnight" (Smith/Dickinson) – 5:59
 "Losfer Words (Big 'Orra)" (Enstrümantal) (Harris) – 4:12
 "Flash of the Blade" (Dickinson) – 4:02
 "The Duellists" (Harris) – 6:06
 "Back in the Village" (Smith/Dickinson) – 5:00
 "Powerslave" (Dickinson) – 7:07
 "Rime of the Ancient Mariner" (Harris)– 13:34

Bonus disk
 "Rainbow's Gold" – 4:57
 "Mission From 'Arry" – 6:42
 "King Of Twilight" – 4:53
 "Number Of The Beast (konser kaydı)" – 4:57

Kadro
 Bruce Dickinson: Vokal
 Steve Harris: Bas Gitar, Geri Vokal
 Dave Murray: Gitar
 Adrian Smith: Gitar, Geri Vokal
 Nicko McBrain: Davul

Liste Performansları

Albüm

Tekliler

Sertifikasyonlar

Kaynakça

Heavy metal albümleri
Iron Maiden albümleri
1984 albümleri

Powerslave (albüm)


Wisch er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Probstei i den nordlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Wisch er beliggende ved Østersøen omkring 17 km nordøst for Kiel. Bundesstraße 502 fra Kiel mod Schönberg (Holsten) går gennem kommunen. Kommunen har en knap fire km lang naturstrand, der er en del af rekreationsområdet Kolberger Heide.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Wisch (Holsten)


En Web TV-serie er TV-serie med henblik for distribution på nettet. Fænomenet er stærkt tiltaget efter udbredelsen af nutidens streamingmuligheder såsom Netflix, HBO, amerikanske HULU eller videodistributionen på eksempelvis YouTube og Vimeo. Også konventionelle TV-kanaler har de seneste år bevæget sig ud i produktion med udelukkende eller primært streaming som udbredelsesformat. Her kan nævnes norske Skam eller danske Anton 90.

Tv-serier

Web tv-serie


La Copa Aldao 1919 fue la quinta edición del torneo organizado por AFA y AUF. Enfrentó a Boca Juniors de Argentina, ganador del Campeonato de Primera División 1919; y a Nacional de Uruguay, ganador del Campeonato de Primera División 1919.

La final se disputó a partido único el 16 de mayo de 1920 en el Estadio Gran Parque Central de Montevideo. Se consagró campeón Nacional venciendo por 3 a 0. De esta manera, ganó su segundo título en el torneo.

Clubes clasificados
Clasificaron como campeones de 1919 en sus respectivas ligas.

Partido

Enlaces externos
 RSSSF: Copa Dr. Ricardo C. Aldao

1919
Fútbol en 1920
Uruguay en 1920

Copa Aldao 1919


În mitologia greacă, Callisto (în greaca veche Καλλιστώ, transliterat Kallistố, din greaca veche καλλίστη, transliterat kallístê, "cea mai frumoasă") era o nimfă de o foarte mare frumusețe. Ascendența sa nu este sigură, însă unele versiuni spun că ar fi fost fiica lui Lycaon, rege al Arcadiei.

Mitul
Callisto era una dintre însoțitoarele zeiței Artemis, care îi ceruse să facă jurământ de castitate. Zeus, stăpânul zeilor și tatăl lui Artemis, s-a îndrăgostit de ea și, cum îi reușeau deseori cuceririle feminine, a inventat un vicleșug pentru a o seduce. Într-o zi în care tânăra nimfă era întinsă sub un arbore, Zeus s-a apropiat de ea fiind deghizat în Artemis sau în Apollo. Callisto, nesuspectând nimic, s-a trezit însărcinată. A căutat să-și ascundă starea în fața lui Artemis, care n-ar suporta, din partea uneia din însoțitoarele sale, această infracțiune la regulile castității. Dar într-o zi, când Callisto se scălda în râu, zeița a surprins-o și a descoperit adevărul.

Artemis s-a înfuriat violent și a amenințat-o cu săgețile sale de temut, insensibilă la ideea că Zeus ar fi putut fi principalul vinovat. Apoi Hera, soția lui Zeus, a transformat-o în ursoaică, condamnând-o să se ascundă în munte. Mai târziu, Artemis, în timpul uneia din lungile sale incursiuni, a zărit ursoaica și i-a slobozit o săgeată. Callisto a murit, iar Hermes, trimis de Zeus, i-a adăpostit copilul, pe care-l chema Arcas și care, după moarte, a devenit constelația Ursa Mică. Zeus, tulburat de soarta nimfei, a transformat-o în constelația Ursa Mare.

Surse
 Edith Hamilton (trad. Abeth de Beughem), éd. Marabout, 1978 ISBN 9782501002646
 Ovide, Métamorphoses

Referințe

Vezi și

 Francesco Cavalli, La Calisto. Dramma per musica ("Acțiune scenică pe muzică"), Veneția, 1651-1652

Nimfe
Mitologia greacă
Constelația Ursa Mare
Eponime ale asteroizilor
LGBT în mitologie

Callisto (mitologie)


An Koeleria besseri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni József Ujhelyi. An Koeleria besseri in nahilalakip ha genus nga Koeleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Koeleria

Koeleria besseri


L'hôtel de ville de Beauvais-sur-Matha est située à Beauvais-sur-Matha, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'immeuble est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
Liste des édifices labellisés « Patrimoine du XXe siècle » de la Charente-Maritime

Liens externes

Monument historique en Charente-Maritime
Monument historique inscrit en 2009
Édifice labellisé « Patrimoine du XXe siècle » en Charente-Maritime
Architecture Art déco en Nouvelle-Aquitaine
Beauvais-sur-Matha

Hôtel de ville de Beauvais-sur-Matha


Bruno Zorica Zulu (Ivanić-Grad, 20. veljače 1952.) je umirovljeni zapovjednik legendarne bojne Frankopan Hrvatske vojske.

Bruno Zorica sudjelovao je s ostalim Hrvatima – legionarima u stvaranju specijalnih postrojbi buduće Hrvatske vojske koje su bile udarna igla za mnoge pozadinske akcije hrvatskih postrojbi.

U Francuskoj je kao legionar bio sve do početka Domovinskog rata.

Nakon dolaska u Hrvatsku hrvatski su pripadnici Legije stranaca u Kumrovcu odmah počeli osnivati prve specijalne postrojbe Glavnog stožera Hrvatske vojske. Formirali su Centar za komandnu obuku u šumi Žutica kod Ivanić-Grada.

Specijalna postrojba Glavnog stožera – Bojna Frankopan utemeljena je službeno 1. kolovoza 1991.  Jezgru bojne činili su Hrvati iz francuske Legije stranaca koji su postali njezini zapovjednici i instruktori, pa je i obuka bila organizirana po uzoru na Legiju stranaca.

Izvori

Hrvatski vojni zapovjednici u Domovinskom ratu

Bruno Zorica Zulu


Engelleyici, ketleyici veya inhibitör, kimyasal bir tepkimenin hızını azaltan bir katışkıdır.

Bu bağlamda tezgenin tersi bir etkinlik gösterir. Kullanım örneği olarak, metallerin yükseltgenmesinin (oksidasyonunun) yavaşlatılması sayılabilir.Ayrıca antibiyotikler bakteri enzimlerinin inhibitörüdür.

Metabolizma işlemlerini, hücrelerde gerekli olmayan enzimlerin çalışmasını durduran doğal inhibitörler düzenler.

Kaynakça

Kataliz

Reaksiyon inhibitörü


La Cité des autres est un moyen-métrage documentaire de 49 minutes créé, scénarisé et réalisé par Justice Rutikara, coproduit par Les Productions du Rapide-Blanc (Amélie Lambert-Bouchard et Sylvie Van Brabant) et de Parallaxes (Sonia Despars), et diffusé sur les chaînes de Radio-Canada et Le Canal Nouvelles, et sur ICI RDI.

Situé aux appartements de St-Pie X, le plus important HLM de la ville de Québec, le film s'intéresse à l'enfance et aux initiatives communautaires de quatre jeunes adultes, Mwamini Ntaboy, Admir  Lelić, Daniel Alejandro Koi Marquez et Kali Sebareme qui ont grandi dans le milieu où demeurent un grand nombre d'immigrants réfugiés. À l'aube de l'âge adulte, chacun d'eux s'engage à développer des projets communautaires afin de veiller au développement et à l'inspiration des jeunes du HLM.

Sypnosis

Mwamini, Admir, Daniel et Kali ont grandi à Saint-Pie X, le plus important HLM de Québec où demeurent majoritairement des immigrants réfugiés. À l'aube de l'âge adulte, fiers de leur parcours et de leur identité, chacun d'eux s'engage à redonner aux jeunes de la communauté. La cité des autres est une immersion poétique dans ce milieu unique où le vivre ensemble remet en question bien des préjugés.

Production

Développement
Après un voyage en Europe, Justice Rutikara a décidé de réaliser un court-métrage sur son HLM d'enfance. Quelques mois plus tard, le jeune cinéaste est sélectionné aux activités professionnelles du Forum des Rencontres internationales du documentaire de Montréal 2017. Il y présente son projet à plusieurs producteurs au courant de l'activité Premier Pitch avant de participer au Talent Lab et au Face-à-face. C'est durant le Talent Lab qu'il obtient une bourse de développement et une license de diffusion de Canal D, remis par Jean-Pierre Laurendeau, le directeur de la chaîne populaire.

L'année suivante, Justice Rutikara s'associe avec Amélie Lambert-Bouchard et Sylvie Van Braban des Films du Rapide-Blanc avec lesquelles il obtient une bourse de développement auprès de la SODEC.

Tournage
Le documentaire a été entièrement tourné dans le secteur des appartements de St-Pie X à Limoilou, dans la ville de Québec où Justice Rutikara a grandi. Les frères Seaborn signeront l'image et le son du film.

Fiche technique
 Titre : La Cité des autres
 Création : Justice Rutikara
 Scénario : Justice Rutikara
 Consultante au scénario : Marie-Josée Cardinal
 Réalisation : Justice Rutikara
 Consultante à la réalisation : Isabelle De Blois
 Image : Jonathan Seaborn
 Son : Jean-Laurence Seaborn
 Montage : Andrea Henriquez
 Musique : Uberko
 Production : Amélie Lambert-Bouchard, Sylvie Van Brabant et Sonia Despars
 Directeur de production : Marc Biron
 Société de production : Les Films du Rapide-Blanc et de Parallaxes
 Sociétés de distribution : Société Radio-Canada
 Pays d'origine :
 Langue : français
 Format :  couleur - 16:9
 Durée : 49 min
 Date de première diffusion : 27 février 2021

Notes et références

Liens externes

Téléfilm québécois
Téléfilm canadien des années 2020
Téléfilm diffusé en 2021
Téléfilm documentaire
Film tourné à Québec
Film documentaire sur l'immigration
Immigration au Québec
Film du Rapide-Blanc
Moyen métrage québécois

La Cité des autres


Hoyrat, halk edebiyatında maninin bir türüdür. "Kesik Mani, Cinaslı mani" adlarıyla geleneksel halk edebiyatımızda yer almaktadır. Bu tür manilere, Azerbaycan Türkleri, "Bayatî", Doğu ve Güneydoğu Anadolu ile Irak Türkleri "Hoyrat" demektedir.

Özellikleri
Dize sayısı ve uyak sistemi değişiklik göstermektedir. Bu geleneksel mani şekli ile bunun müziğini ifade etmek için kullanılan hoyrat kelimesinin, hangi kelimeden türediği bilinmemektedir. "Fakir, garip, başıboş" anlamlarına gelen "Hoyrat" kelimesinden; Kerkük'ün bir semti olan "Korya" kelimesinden, veya "kaba saba, kötü, kibirli "anlamlarına gelen "hoyrat" kelimesinden geldiği hakkında görüşler bulunmaktadır. Hoyratlar dinleyenlerde ezgisi ve sözüyle yiğitlik ve mertlik havası uyandırır. En yaygın olduğu yerler, Irak'ın Kerkük ve Erbil şehirleri ile Türkiye'nin Doğu ve Güneydoğu illeridir. Ağırlıklı olarak, Urfa, Diyarbakır, Elazığ, Erzurum ve Kars yörelerinde görülür.

Hoyrat yedi heceli dizelerden oluşur. İlk dize, kesiktir ve kafiye sözünü belirler. Çoğunlukla dört mısralı olmakla beraber, bazen mısra sayısı daha fazla olabilir. Hoyratın en önemli özelliklerinden biri. uyağın cinaslı olmasıdır. Az da olsa cinassız hoyratlara rastlamak mümkündür. Türkçenin eşsesli fakat anlamca farklı kelimelerinden yararlanılarak yapılan cinas, dinleyenleri şaşırtır, şiire güzellik, anlam zenginliği katarken, dikkatleri üzerinde toplar.

Örnekler
Cinassız bir hoyrata şu örneği gösterebiliriz:

Al tespihi zikreyle,
Her ni'mete şükreyle
Yük ağır menzil uzak
Gel bu yola fikreyle.

Cinaslı hoyrata da şu örnekleri verebiliriz:

O yan kara
Bu yan ak oyan kara
Türkmen'e hor bakanın
Gözlerin oy Ankara.

Kazan kara
Kap kara kazan kara
Kerkük'e el sürenin
Mezarın kaz Ankara.

Gül en az
Bülbül eyler güle naz
İndim o dost bahçesine
Ağlayan çok gülen az

Kendine has müziği ile söylenen hoyratlar, dinleyenleri etkileyicidir. Hoyratlarda, aşk, gurbet, kahramanlık, güncel olaylar işlenebilmektedir. Bu gelenek, Irak Türklerinde canlı bir şekilde yaşamaktadır.
Cinaslı kafiyeler hoyratların vazgeçilmez özelliğidir. Cinas ne kadar ustaca kullanılırsa hoyrat da o kadar başarılı sayılır. Çoğunlukla yedili hece ölçüsü ile söylenen hoyratların, başına veya sonuna eklenen ve meyan denilen kelime ve mısralarla bu ölçünün bozulduğu da olur. İlk mısra genelde üç veya dört heceden oluşan ve anlam ifade eden bir kelimedir. Daha sonraki mısralara ayak verir.
Hoyrat bu özelliği ile Eski İstanbul Semaî kahvelerinde ve Anadolu'da söylenen ayaklı veya kesik maniye benzer. Kesik manilerde de cinas önemli yer tutar. İlk mısra üç veya dört hecelik bir ayaktan oluşur. Bazen mısra ünlem özelliği taşıyan kelimelerle yedi heceye tamamlanır.
Eksik hecelerin boşluğu hitap sözleriyle doldurulur. "Ah hele zalim, ah balam" gibi doldurma sözlerle kendine has bir girişi ve müziği vardır. Bunun için gür ve geniş ses gerekir. Müzik meclislerinde bu işin ustaları oturur ve karşılıklı olarak söylerler:
Karşılıklı hoyrat çığırma, çığıranları coşturduğu gibi, dinleyenleri de galeyana getir. Karşılıklı çığırmaya, "kanşar- be kanşar çağırmağ" veya "kanşarın vermeğ" deyimleri kullanılır.
"Çağırıcı, meclisteki meslektaşlarını düelloya davet amacıyla çok kez;

Kebap yandı köz ister
Sürme yandı göz ister,
Köz köze, gözüm göze
Ustan durup söz ister"

şeklinde bir hoyrat çağırır. Bunun üzerine karşısındaki çağırıcı da hemen şu hoyratla karşılık verir:

Kebap yandı közün çek
Sürme yandı gözün çek.
Köz göze, gözüm göze,
Ustan geldi, özün çek."

Bunun ardından başka hoyratlar söylenir, Mecliste hazır bulunan diğer çağırıcılar da yarışmaya katılırlar. Bazen ortalık kızışır, ama sonunda neşeli beste türküler söyleyerek ortalık yatıştırılır.

Türkiye'de bütün canlılığı ile mani ve hoyrat geleneğini yaşatan illerden biri Şanlıurfa'dır. Burada erkeklerin dik ve tiz sesleriyle okuma şekline "Hoyrat" adı verilirken, kadınların daha pes sesle okuduklarına ise "Meani" denir.
Şanlıurfa'da, Düz Urfa Hoyratı, Tecnis, İsfahan, Mesnevi, Kalata, Garip, Hüseyni, İbrahimi, Beşiri, Aşırtmalı, Acem, Kesik, Kesik kerem, Havar Kardaş, Yayla, Kılıçlı, Muhayyer, Daği, Bahçacı, Daşçı, Mahmudiye, Elezber, Çargah, Nevruz, Kürdi, Irak gibi hoyrat çeşitleri okunmaktadır.

Urfalıyam ben özüm
Kulak ver dinle sözüm
Urfa biz siye kurban
Evvel başta ben özüm,

örneğinde görüldüğü gibi, Şanlıurfa'da, Hoyrat ve maniler belirli sevgi. ayrılık. yoksulluk veya belli bir olay üzerine bu konuda yeteneği olanlar tarafından yazılı veya o an doğaçlama olarak söylenir.
Hoyratlar, dilden dile aktarılarak, yüzyıllar ötesinden günümüze kadar gelir. Bunların yazarı veya irticalen söyleyenleri belli değildir. Halkın ortak malıdır. Anonimdir. Ama, günümüzün sanatçıları da güncel hoyratlar söylemektedir. Şanlıurfa Mani ve Hoyratları üzerine araştırmalar yapan Abuzer Akbıyık'ın bir hoyratı şöyledir:

Dağlar beni
Ayırdı dağlar beni
Ayrılık ne zor imiş
Yandırır dağlar beni

Öte yandan hoyrat geleneğinin yaşadığı bir başka ilimiz Elazığ'dır. Elazığ'dan birkaç anonim hoyrat şöyle:

Ah o gözler, ah o gözler
Kan eder ah o gözler
Beni vuran ok değil
Sendeki ahu gözler

Düşte gör, düşte gör
Hayalde gör, düşte gör
Dostun kim, düşmanın kim?
Hele bir kez düşte gör.

Yukarıda da sözünü ettiğimiz gibi, Hoyrat geleneği bu iki ilimizle sınırlı değildir. Ama hoyrat denilince, herkesin aklına ilk önce Kerkük gelir. Türkmeneli Edebiyatı'na ilişkin bir kitap yazan Şemsettin Kuzeci, "Hoyrat demek Kerkük demektir" tanımını kullanmıştır.

Türkmen folklorunun en zengin unsuru geleneksel müzikleridir. Kırık hava yanında, yörede başlı başına bir ekol kabul edilen hoyrat, Türkmen folklorunun en çarpıcı kümesini oluşturur. Türkmenlerin yaşayışı, dünya görüşü, kültürü, tarihi, geleneği ve edebî zevki hoyratlarda dile gelmiştir. Bu yüzden Kerkük hoyratın, hoyrat da Kerkük'ün simgesi olmuştur.

Elazığ

Sürme beni, sürme beni
Her göze sürme beni
Eşikte kulun olam
Kapından sürme beni.

Güne düştüm, güne düştüm
Gölgeden güne düştüm
Felek! Gözün kör olsun
Dediğin, güne düştüm

Derde kerim, derde kerim
Gam derer, derd ekerim
Yas tutma deli gönlüm
Mevla her derde Kerim.

Urfa
Soluk gül,
Soluk bahar, soluk gül
Ağlattın beni her gün,
Demedin bi' soluk gül.

Kars
Şirazdır,
Isfahandır, Şirazdır
Balam nasıl ağlamaz,
Meme küçük şir azdır.

Kocaeli
Yarımca
Aldım yarin elinden
Bir dal bastı yarımca
Sevdim seni a güzel
İnan ki tam yarımca
Bıraktın beni yolda
Eller gibi yarımca

İstanbul
Kadıköy'e
Arzuladık ihvanı,
Geldik şu Kadıköy'e
Müftü haraç keserse
Ne yapsın kadı köye.

(Adam aman!) Kuzu su.
Çay kuru çeşme kuru,
Nerden içsin kuzu su
Beni yakıp yandıran,
Bir ananın kuzusu.

Kerkük
Güle naz
Bülbül eyler güle naz
Girdim dost bahçesine
Ağlayan çok gülen az.

Yüz aya değer
Hüsnün yüz aya değer
Ay var bir güne değmez
Gün var yüz aya değer.

Oku yara,
Aç kitap oku yara.
Sinemde yer kalmadı,
Meğer ok, oku yara.

O yar gözün
Kim görüp o yar gözün?
Aslan gücünden düşse
Karınca oyar gözün.

Ne çaram var
Ne sağalmaz yaram var
Can alan canım alı
Can vermem ne çaram var
Yapıldı kayasız hammam
Yekhenmem ne çaram var
Biçtiler yekhesiz könek
Girmezsem ne çaram var
Geldi bir boyınsız at
Minmesem ne çaram var
Kuruldı hak divanı
(Elim boş üzüm kara)
Getmesem ne çaram var

Boğazlar
Kasap koyun boğazlar
Tanrı yer dağıtanda
Türk'e düştü Boğazlar.

Kalasız
Kerkük olmaz kalasız;
Odu men koydum gettim
Siz sağlıktan kalasız.

Men sene gülüm demem
Gülün ömri kem olu
Men sene gözüm demem
Tana düşer kör olu
Men sene derviş demem
Post girer abdal olu
Men sene paşam demem
Tahtan düşer azl olu
Men sene begim diyerem
Daim begler beg olu

Kaynakça
 Ahmet Özdemir, Manilerden Seçmeler, Bordo Siyah, İst. 2006.

Halk edebiyatı
Türk halk müziği formları
Uzun havalar

Hoyrat


Mamutul meridional (Mammuthus meridionalis) este o specie de mamut care a trăit în timpul Pleistocenului timpuriu (cu aproximativ 750.000 de ani în urmă). Acesta este unul dintre cei mai vechi reprezentanți ai mamuților, fiind strămoșul mamutului de stepă (Mammuthus trogontherii) și al mamutului lânos (Mammuthus primigenius). Se presupune că ar fi apărut în sudul Europei, evoluând probabil din Mammuthus rumanus și răspândindu-se apoi în cea mai mare parte a Europei și a Asiei Centrale.

Cu o înălțime de aproximativ 4 m și cu o greutate de 10 t, mamutul meridional este unul dintre cei mai mari proboscidieni care ar fi trăit vreodată. Spre deosebire de ceilalți mamuți, colții săi erau mai puțin curbați, iar molarii săi erau bine adaptați la o dietă bogată în frunze și arbuști, după cum arată și plantele fosilizate găsite împreună cu unele exemplare. Acest lucru indică faptul că vegetația și clima Europei era mult mai dezvoltată și mai caldă, mamutului meridional lipsindu-i probabil blana deasă specifică altor mamuți.

Galerie de imagini

Referințe

Fauna Pleistocenului
Elefanți preistorici
Mamifere dispărute

Mamut meridional


The Two Georges is an alternate history and detective thriller novel co-written by science fiction author Harry Turtledove and Oscar-winning actor Richard Dreyfuss. It was originally published in 1995 by Hodder & Stoughton in the United Kingdom, and in 1996 by Tor Books in the United States, and was nominated for the 1995 Sidewise Award for Alternate History.

Background

For more than two centuries, what would have become the continental United States and Canada has been the North American Union, a self-governing dominion within the British Empire with Alaska being retained under the rule of Russia and Hawaii being a British protectorate. The title of the novel refers to a fictional Gainsborough painting that commemorates the agreement between George Washington and King George III, which peacefully ended the American Revolution, implied as the result of George Grenville never becoming Prime Minister. The painting itself has become a symbol of national unity.

Native Americans fared much better than in real-world history with tribes such as the Iroquois and the Cherokee managing to keep much of their land and have autonomy, their status comparable to that of the Princely States in British India.

As the North American Union remained in the British Empire following peaceful negotiation, the French Revolution was suppressed at the storming of the Bastille by troops under the command of Napoleon Bonaparte in the service of Louis XVI, thus preserving the Bourbon monarchy. By the twentieth century, France and Spain exist in a French-dominated personal union, the Holy Alliance, which controls most of Latin America and Northern Africa and is ruled over by François IV.

The abolition of slavery in the British Empire in 1833 included slaves in North America. The emancipated blacks prospered, gained education and experienced a rapid upward social mobility, by the twentieth century, becoming a mainly middle class community. Conversely, the Irish-American community remained a predominantly poor, working class population, subsisting on hard physical labor such as the coal mining on which the North American Union depended for its energy. This created a feeling of bitter jealousy among the Irish, and many of them came to support the Sons of Liberty, a terrorist organization that wants to see America become independent from the British Empire and promotes a blatantly racist and xenophobic ideology.

In the twentieth century, the empires of Great Britain, the Holy Alliance and Russia are the world's major powers, with the Austrian Empire being a European land-based middle power coveting Balkan territory and neither Germany nor Italy becoming unified nation-states.

As in the Mexican War of our history, the mid-nineteenth century saw Britain and the North American Union conquer a large portion of Nueva España (in this case, also including the Baja California peninsula) from the Holy Alliance. The city of Los Angeles was renamed New Liverpool and developed into one of the largest cities of the North American Union and the Province of Upper California.

Plot
The Two Georges, being displayed in New Liverpool, is stolen while a crowd is distracted by the murder of 'Honest' Dick (a.k.a. 'Tricky' Dick), the Steamer King, a nationally known used car salesman. In its place is left a gramophone with a recording of the "Yankee Doodle," a notorious subversive song serving as the anthem of the Sons of Liberty.

Colonel Thomas Bushell of the Royal American Mounted Police leads the search for the painting, accompanied by its former curator (and his eventual love interest) Dr. Kathleen Flannery and Captain Samuel Stanley. Some days later, a ransom note is received from the Sons of Liberty. The Governor-General of the North American Union, Sir Martin Luther King, informs Bushell in confidence that the painting must be recovered before King-Emperor Charles III's state visit, or the government will have to pay the Sons' ransom demand of fifty million pounds.

The search takes Bushell, Flannery, and Stanley across the country via airship (an advanced form of dirigible), train, and steamer. They also meet many members of the Sons of Liberty, including Common Sense editor John F. Kennedy.

After chasing many false leads and the wrong suspects, Bushell and his associates arrive at Victoria (the nation's capital, on the south side of the Potomac River across from Georgestown, Maryland); during a reception at the Russian Embassy, Bushell encounters his ex-wife Irene, who had an affair with and subsequently married Sir David Clarke, Governor-General King's chief of staff. The Two Georges is found undamaged in a self-storage facility an hour before the King arrives. They also uncover the true culprits: the Holy Alliance and Bushell's superior officer and covert Sons of Liberty operative, Lieutenant General Sir Horace Bragg, who believed that emancipation was an injustice to his formerly slave-holding family. Bushell then thwarts Bragg's attempts to assassinate the King, first by gunfire then by a bomb concealed in the frame of The Two Georges. When Bragg is arrested and awaiting trial, he and Bushell argue over the outcomes of a potential war against the Holy Alliance and a resultant American separatist uprising caused by the theft of the painting. Later, Bushell and Stanley are both knighted by King Charles for their accomplishments.

Reception
The Houston Chronicle listed The Two Georges as one of many pieces of fiction that have pictured blacks as the head of the executive branch, in this case Sir Martin Luther King, Governor General of North America. Publishers Weekly praises the novel's "recognizable yet delightfully distorted" world where "engaging characters play out a suspenseful and satisfying story". School Library Journal described the novel as "a fast-paced and gripping story."

Similar themes in other works

Washington's Dirigible, part of John Barnes' Timeline Wars series, has a similar theme: a resourceful time traveler manages to get Benjamin Franklin appointed as the tutor of the young George III – making him a liberal-minded King, well-disposed towards the North American colonists. The result, as in The Two Georges, is an alternate history timeline in which the American War of Independence is averted and North America remains part of the British Empire, although with a great deal of autonomy.

References

1996 American novels
Collaborative novels
Novels by Harry Turtledove
Political thriller novels
1995 science fiction novels
American alternate history novels
American science fiction novels
Hodder & Stoughton books
American political novels
American detective novels
American thriller novels
Novels set in Washington, D.C.
Novels set in Maryland
Novels set in Los Angeles
Cultural depictions of Martin Luther King Jr.
Cultural depictions of John F. Kennedy
Cultural depictions of Richard Nixon
Novels set in the British Empire
Novels set in North America
Novels set in fictional countries
Fiction set in 1995

The Two Georges


Tripoli (arapski: طرابلس / Ṭarābulus., Libanonski arapski: Ṭrāblos;, Turski: Trablusşam) je drugi najveći grad u Libanonu. Nalazi se 85 km sjeverno od glavnog grada Beiruta. Tripoli je glavni grad Sjeverniog Guvernata, odnosno Sjeverne provincije i Distrikta Tripoli. nalazi se na istočnoj obali Sredozemnog mora i najsjevernija je luka Libanona. Nedaleko od Tripolija nalazi se jedina skupina otoka u Libanonu, Otočje palmi koje je zaštićen rezervat prirode zbog raznih vrsta ptica, kornjača i sredozemne medvjedice.

Povijest Tripolija je poznata sve od 14. stoljeća pr. Kr., a grad je poznat po najvećoj križarskoj utvrdi u Libanonu, tvrđavi Raymonda de Saint-Gillesa. Ima drugu najveću količinu ostataka Mamelučke arhitekture na svijetu iza Kaira. Formiranjem države Libanon, 1948 godine, Tripoli prestaje biti veliki trgovački centar za Siriju i postepeno gubi na važnosti.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena strana Tripolija (na arapskom)
 Tripoli na Twitteru
 eTripoli Website
 tripoli-city.org
 Tripoli-Lebanon.com
 Tripoli International Fair by Oscar Niemeyer, 360 Panorama Melkana Bassila
 Tvrđava u Tripoliju i 360 panorama grada u Svibnju 2012

Beirut
Fenički gradovi u Libanonu

Tripoli, Libanon


CNN Türk (Cable News Network Türk) é um canal de televisão por assinatura turco com programação inteiramente voltada ao jornalismo. Inaugurado em 11 de outubro de 1999, pertence à Demirören Holding, e opera através de licenciamento de marca com o canal estadunidense CNN. Sua sede principal localiza-se no distrito Bağcılar na cidade de Istambul. No segundo semestre do ano de 2012, foram iniciadas as transmissões em HDTV do canal.

Críticas
A CNN Türk foi alguns dos canais turcos a ser criticado por não cobrir os protestos contra a demolição do Parque Taksim Gezi. Durante os acontecimentos, em 2 de junho de 2013, o canal transmitia um documentário sobre pinguins, enquanto o sinal internacional da CNN fazia uma cobertura ao vivo dos acontecimentos no parque. Em 15 de julho de 2016, a CNN Türk foi forçada a interromper suas transmissões por soldados durante a tentativa de golpe de Estado na Turquia em 2016. No mês de fevereiro de 2020, o Partido Republicano do Povo (CHP) anunciou um boicote à CNN Türk. Tuncay Özkan, do CHP, alegou que o canal atua como uma agência de publicidade para o governo do Partido da Justiça e Desenvolvimento (AKP).

Ligações externas

WarnerMedia
Canais de televisão de notícias
Canais de televisão fundados em 1999
Canais de televisão de língua turca

CNN Türk


est une telenovela mexicaine produite par Televisa et diffusée entre le  et le  sur Las Estrellas.

Synopsis

Distribution
 Eva Cedeño : Abril Moreno
 Andrés Palacios : Bruno García
 Gabriel Soto : Maximiliano Stewart
 Arturo Peniche : Don Alejo Núñez
 Jessica Mas : Minerva Ortiz
 José Elías Moreno : Don Domingo Moreno
 Gabriela Rivero : Rosaura Sánchez Robles
 Eugenia Cauduro : Cielo Sánchez Robles
 Elsa Ortiz : Julia Moreno Sánchez
 Pedro Moreno : Amaury Ramírez Nieto
 Irina Baeva : Debra Alatriste
 Ramiro Fumazoni : Fabricio Zepeda
 Lisardo : Lorenzo Iñíguez
 Marco Méndez : Valente Tovar
 Pedro Sicard : Phillipe Charpentier
 Julio Mannino : Benicio Quintana
 Lambda García : Danilo Medina Sánchez
 Federico Ayos : Gabriel Núñez
 Laura Vignatti : Joana Foglia
 Alfredo Gatica : José Licona
 Pablo Valentín : Antonio Picasso
 Fabián Robles : Kevin Hernández
 Fernando Robles : Miguel Fuentes
 Roberto Tello : Mike Roa
 Patricio de la Garza : Francisco «Pancho» Tovar
 Iker García : Hugo García
 Paulina Ruíz : Lucero Tovar
 Sergio Madrigal : Renán de la Riva
 Iván Ochoa : Pipe
 Jorge Gallegos : Osmar Gómez
 Ricardo Franco : Ramiro Salcedo

Diffusion
   (2022)

Autres versions
   (RCN Televisión, 2013)

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée disparue en 2022
Série télévisée mexicaine des années 2020
Série télévisée de Televisa
Telenovela
Série télévisée en espagnol

Amor dividido


Kalaylıkoz Ahmed Paşa (d. ? Kayseri - ö. Ocak 1715, İnebahtı) III. Ahmed saltanatında, 28 Eylül 1704 - 25 Aralık 1704 tarihleri arasında iki ay yirmi yedi gün sadrazamlık ve birçok eyalet valiliği ve muhafızlığı yapmış Osmanlı devlet adamı.

Hayatı
Kayseri'nin bir köyünde doğmuş ve Rum asıllı olduğu belirtilmektedir.

Kalaylıkoz lakabı için değişik açıklamalar bulunur. Bir açıklamaya göre sarıklara yeni bir düzen vermek uğraşından gelmiştir Diğer açıklamalar göre babasının kalaycı olduğu için "kalaycı"  ile sadrazam tayini sırasında kozbekçiler odasına bekletildiği için "koz" sözcüklerinin birleşmesinden gelmektedir.

Gençken İstanbul'a gelip saraya girmiştir. Saray'da Baltacılar Ocağı'na kaydedilmiştir. Sonra bu ocaktan alınarak muhasip Yusuf Ağa'nın hizmetine girmiştir. Yusuf Ağa kızlar ağası olunca kahvecibaşılığa atandı. Sonra sakabaşılık görevine tayin edildi. Bu görevde iken sürre alayı ile Hicaz'a hacca gitti. Yusuf Ağa kızlar ağalığından azlolduktan sonra Cidde Eyaleti valisi tayin edilerek saray görevinden çıkmıştır. Ahmet Paşa, Cidde valisi olarak 7 yıl görev yapmıştır.

1688'de Van eyalet valisi yapılmıştır. Az sonra bu valilikten azledilip Edirne'ye dönmüştür. 1688 yılı sonlarında kızlar ağası Mustafa Ağa'nın aracığıyla vezirlik rütbesi verilmiş ve kaptan-ı derya olarak görevlendirilmiştir. Donanma komutanı olarak uygun görev yapmakla beraber Akdeniz adaları ve sahil halkından epey para aldığı ve deniz umerasından da imdadiye adıyla ikişer kese akçeyi kendi eline geçirdiği büyük şikayet konusu oldu. Bu şikayetler İstanbul'a erişince 1689 sonlarında kaptan-ı derya görevinden azledildi.

Güya Midilli adası muhafızı görevi verildi ama bunun bir rütbe düşmesi olması yüzünden bir sürgün olduğu aşikardı. 1691'de affolunarak kıdem ve rütbesine uygun Trabzon valiliğine tayin edildi. 1692'de oradan Sivas Valiliği görevine geçti. 11 Nisan 1693'te ise Kıbrıs Valisi olarak görevlendirildi.

Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları sırasında II. Ahmet Edirne'de oturmayı tercih etmişti. İstanbul'da asayiş ve ekonomik sorunlar gittikçe bozulup ahalinin büyük şikayetlerine konu olmuştu. İstanbul asayişini düzeltmek ve ekonomik olarak ikmalini sağlamak üzere 1693'te Kolaylıköz Ahmet Paşa, Kıbrıs valiliğinden  alınıp İstanbul sadaret kaymakamlığına getirildi. Ahmet Paşa asayişi sağlamayı başardı. Şehirdeki yiyecek ve diğer gerekli eşya fiyatları üzerindeki devletçe konulmakta olan narh fiyatlarına tüccarın uymasını sağladı. Tüccarın narh fiyatından daha yüksek fiyat bekleyişi ile yiyecek ve diğer gerekli eşyayı saklaması ve gizliden yüksek fiyatta satması, yani ihtikar yapmasını büyük cezalar koyarak önledi. Bu icraatı İstanbul halkını gayet memnun etti. Başarısı ağızdan ağza söylenir oldu. Sadrazam olan Bozoklu Mustafa Paşa Kalaylıkoz Ahmet Paşa'nın bu başarısını çekemedi; hatta Kalaylıkoz Ahmet Paşa'nın bu başarısı yüzünden kendisi yerine sadrazamlığa getirebileceğinden korktu. Bu nedenle Kalaylıkoz Ahmet Paşa'yı İstanbul sadaret kaymakamlığı görevinden azlettirdi.

Başkentten uzaklaştırmak için de Diyarbakır eyalet valiliği görevine atandı. 1694'te ise Bağdat valiliğine nakledildi. Oradan da sonra Adana eyalet valiliği verildi.

1696'da Trabzon valiliği görevine geçirildi. Buna başlıca neden Rusların Azak kalesine hücum etmeleri; bunda başarı kazanamamları ama bir daha kaleyi ellerine geçirme için ikinci bir hücum için planlarına karşı gelmek için memur edilmesi idi. Fakat Trabzon valisi olarak Kalaylıköz Ahmet Paşa Azak kalesine yardım işini, merkezden birbiri ardına gönderilen emirlere de kulak asmayıp çok gevşek tuttu. Azak kalesine yardıma gittiğinde bu kalenin kuşatmadan sonra Ağustos 1696'da Ruslar eline düştüğü görüldü. Destek için getirilen Osmanlı güçleri Rusları bu kaleden atacak kadar güçte değildi.

Bu başarısızlığı dolayısıyla idam edileceğini anlayan Kalaylıköz Ahmet Paşa valilik görevini terk etti ve devlet otoritelerinden saklanmaya koyuldu. Bu saklanma işinde de başarılı olup üç yıl devlet otoriteleri kendini bulamadılar. .

Şubat 1699'da Valide Sultan aracılığı ile af dileyip bu dileği kabul edildi. İpek mukatasında 500 akçe yevmiye arpalık olarak verilerek Bursa'da sürgün olarak oturmaya memur edildi. Bu sürgünde iki yıl kaldı.

Daha sonra Mart 1703'te Girit valisi olan Maktulzade Ali Paşa Eğriboz muhafızlığa gönderilmesiyle Kalaylıköz Ahmed Paşa Kandiye'ye vali tayin edildi.

III. Ahmet, kızlar ağasının tavsiyesiyle Hacı Ahmet Paşa'yı gizlice İstanbul'a davet edip 29 Eylül 1704'te Hasan Paşa'nın yerine vezir-i âzam tâyin etmiştir. Raşid'in kaydına göre  şeyh-ül İşlâm'i azlettirmek için yeniçeri ocağını tahrik etmekle itham olunarak, Aralık 1704'te beklenmedik olarak saraya davet edildi ve mühr-i humâyün elinden alındı.

Sadrazamlıktan azlinden sonra Midilli'ye sürgüne gönderildi. Fakat çok geçmeden affedilip, 1705'te Hanya muhafızı görevi verildi. Burada halk, sert vergi idaresinden dolayı şikayetçi oldu. Bu şikayetler başkente ulaşınca 18 Ağustos 1706'da Hanya muhafızlığından alındı ve İnebahtı muhafızlığı görevi verildi. Fakat çok geçmeden Aralık 1706'da 300 akçe yevmiye ile İstanköy adasına sürgüne gönderildi.

Kalaylıköz Ahmet Paşa, Valide Sultan'ın araya girmesi dolayısıyla affolundu ve Ağustos 1710'da Kandiye eyaleti valiliğine tâyin edildi. Girit'te iken orada bulunan kiliselerden gümüş kandil, diğer  gümüşten kilise eşyasını müsadere edip gümüşlü hayvan takımı yaptırmasından dolayı bir sıkâyet İstanbul'a erişti. Bunun üzerine İstanköy'e sürgüne gönderildi. Fakat orada fazla kalmadı. 1712'de affedildi ve İnebahtı muhafızlığı görevine tâyin edildi. 4 Ekim 1714'te Trabzon valiliğine tâyin edildi. Fakat İnebahtı'dan ayrılmadan önce hastalanarak Ocak 1715'te orada öldü. Vefatında yaklaşık 70 yaşında olduğu belirtilir.

Değerlendirme
Silahdar Fındıklılı Mehmed Ağa "Nusretname" adlı eserinde onu yererek șöyle değerlendirmektedir:
Sırf cahil ve sefahatte bî-misil idi; yani ki eşlâfinin divan gününde yapmadığı hacvarı enva-i dibadan dolmuş kallaviler giymek ve şair günlerde rengarenk kavuklar ve telli pullu hatayı libaşlar ile evzai garibesi padişah tarafından hoş görülmeyip ve bazan kendisine bizzat ima tarıkıyle telmih olundukça vezir-i âzam olanların elbiseleriyle de diğer vüzeraya takaddümleri icap eder yollu cevaplar veriyordu; bundan başka kararsız olup bugün yaptığını yarın bozmak suretiyle devlet işlerini karıştırmaktaydı.

Raşit tarihinde  şöyle değerlendirlmektedir:
Kalaylıköz lakabının iktizası üzere levazım-ı haşmet ve ziynete ibtilâsini ve gece gündüz endişesinin tertib-i nizam ve libaş ve destar ve kalaylıköz lakabının kendisine sermaye-i iftihar olduğunu

Sicill-i Osmani'ye göre:
Safdil, sus ve gösterişe düşkündü.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hami, (1971) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi, say.51
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Avcı, Casim "Ahmed Paşa (Kalaylıkoz)", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.148-149 ISBN 975-08-0072-9 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani'', İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.I s.237-238

Osmanlı sadrazamları
1715 yılında ölenler
Kayseri doğumlular
18. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı Van valileri
Kaptan-ı deryalar
Osmanlı Diyâr-ı Bekr valileri
Osmanlı Trabzon valileri
Osmanlı Sivas valileri
Osmanlı Kıbrıs valileri
Osmanlı Bağdat valileri
Osmanlı Adana valileri
Osmanlı Cidde valileri

Kalaylıkoz Hacı Ahmed Paşa


Nossos japoneses são mais criativos que os outros foi um bordão apresentado numa notória campanha publicitária que incluiu diversos comerciais de televisão no Brasil no ano de 1994 para a Semp Toshiba. Tal campanha teria ficado na memória afetiva dos brasileiros, graças ao uso do bordão.

Equipe de criação
A criação da campanha inlcui nomes como Ana Carmen R. Longobardi, Mauro Perez, Eugênio Mohalem, Edinaldo Cebolinha, Marcelo Aragão, da agência Talent.

Leituras adicionais

 Muraoka, Roni Everson. Nossos japoneses são melhores do que os outros: o cômico e o estereótipo na campanha da "Semp Toshiba"

Comerciais de televisão do Brasil
1994 na televisão no Brasil
Comerciais de televisão da Talent


Ahmet Murat Çakar (d. 3 Ağustos 1962, İstanbul) Türk hekim, spor yorumcusu, sunucu ve eski hakem.

Hayatı
Ahmet Murat Çakar, 3 Ağustos 1962 tarihinde İstanbul'da dünyaya geldi. 1980 yılında İstanbul Erkek Lisesi'ni bitirdikten sonra babasının mesleğini devam ettirmek için İstanbul Tıp Fakültesi'ne kaydoldu. Babasının mesleğini devam ettirmek için İstanbul Tıp Fakültesi'ni bitirdikten sonra tabip olarak göreve başladı. 1993 yılında Arzu Ersoy ile evlendi.1981 yılında başladığı hakemlik mesleğini 1998 yılında bıraktı ve yorumculuğuna başladı. 25 Şubat 2004 tarihinde Profilo Alışveriş Merkezi'nin arkasında bulunan, tabiplik yaptığı sağlık ocağından çıkarken vücuduna isabet eden beş kurşunla vuruldu. Taburcu olduktan sonra spor yorumculuğuna tekrar döndü. Ahmet Murat Çakar, sevenleri tarafından konuşmasındaki düzgünlüğü nedeniyle Ahmet Goethe Çakar olarak anılıyor.

Üst Düzey Maçları
 20 Mart 1993 – Gana – Brezilya (1-2) Gençler Dünya Futbol Şampiyonası Final karşılaşması
 5 Nisan 1995 – Bayern Münih – Ajax (0-0) Şampiyonlar Ligi Yarı final ilk karşılaşması
 1 Mart 1995 – Milan – Benfica (2-0) Şampiyonlar Ligi Çeyrek final ilk karşılaşması
 18 Haziran 1996 – Romanya - İspanya (1-2) 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası 1. Tur karşılaşması
 19 Mart 1996 – Bordeaux – Milan (3-2) UEFA Kupası çeyrek final rövanş mücadelesi

Ahmet Çakar, Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu'na göre dünyanın son çeyrek yüzyıldaki en yüksek skorlu 108. hakemidir.

Filmografi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türk hekimler
1962 doğumlular
Yaşayan insanlar
Beşiktaş doğumlular
Süper Lig hakemleri
Türk spor yazarları
Türk futbol hakemleri
Türk futbol yorumcuları
İstanbul doğumlu hekimler
Türk televizyon sunucuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası hakemleri
İstanbul Erkek Lisesinde öğrenim görenler

Ahmet Çakar (hakem)


Home Tarup Park er et fodboldstadion beliggende i Odense NV, som er hjemmebanen for Tarup/Paarup IF. Kapaciteten er ikke oplyst.

Stadionet fik sit nuværende navn i marts 2016.

Referencer

Fodboldstadioner i Danmark
Idrætsanlæg i Odense

Home Tarup Park


Palena (mjesec), prirodni satelit planeta Saturna

Zemljopis:
 Palena (pokrajina), čileanska pokrajina
 Palena (jezero), jezero u Čileu
 Palena (općina u Čileu), u istoimenoj pokrajini
 Palena (grad u Italiji), grad u regiji Abruzzo, Italija

Palena


Jakob Hermann () a fost un matematician elvețian care a lucrat la probleme în mecanica clasică. Este autorul tratatului Phoronomia, un tratat timpuriu de mecanică teoretică în limba latină, tradus în limba engleză de Ian Bruce în 2015-16. În 1729, el a afirmat că a reprezentat un loc geometric în sistemul de coordonate polare, la fel de ușor cum l-a reprezentat într-un sistem de coordonate carteziene.

Se pare că a fost primul care a arătat că vectorul Laplace-Runge-Lenz este o constantă a mișcării particulelor acționate de o forță centrală invers proporțională cu pătratul distanței.

Hermann s-a născut și a murit în Basel. El a primit pregătirea inițială la cursurile lui Jacob Bernoulli pe care l-a absolvit cu diplomă în anul 1695. A devenit membru al Academiei de la Berlin în 1701. A fost numit la o catedră de matematică din Padova în 1707, dar în 1713 sa mutat la Frankfurt pe Oder, și apoi de la Sankt-Petersburg în anul 1724. În cele din urmă, s-a întors la Basel în 1731 pentru a ocupa o catedră de etică și drept natural.

Hermann a fost ales la Académie Royale des Sciences din Paris  1733, anul morții sale.

Hermann era o rudă îndepărtată a lui Leonhard Euler.

Referințe

Legături externe

Hermann's Phoronomia
MacTutor summary of the Leibniz letter controversy

Nașteri în 1678
Decese în 1733
Matematicieni din secolul al XVIII-lea
Membri ai Academiei Franceze de Științe
Matematicieni elvețieni
Eponime ale craterelor de pe Lună

Jakob Hermann


, Amerikan yapımı Adjutant sınıfıve AMS-218 sınıfıikişer mayın tarama gemisi 1954-57 yılları arasında Japonya'ya transfer edildi. Aslında son iki tekne Japonya için özel olarak inşa edilmişti. Tüm gemiler hizmet sürelerinin sonunda 1970-73 yılları arası Tokumu Sen (特務j船 / Özel Görev Gemisi, Liman Yardımcı Gemisi (YAS) olarak tekrar adlandırıldı. 1978 yılında hizmet dışı kalan teknelerden biri söküldü ve geri kalan üç gemi Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü. Sınıfa ait gemi isimleri ve borda numaraları aşağıdaki gibidir:

 Yashima (MSC-651) (1 Aralık 1954'te ABD Deniz Kuvvetleri AMS-144 mayın tarama gemisi olarak South Coast firmasının tersanesinde inşa edildi. 16 Aralık 1954'te Japonya'ya devredildi. 2 Mart 1970'te sınıfı değiştirilerek YAS-46 oldu. 1978'de görevden ayrıldı.)
 Hashima (MSC-652) (7 Mayıs 1954'te ABD Deniz Kuvvetleri AMS-95 mayın tarama gemisi olarak National Steel tersanesinde inşa edildi. 3 Haziran 1955'te Japonya'ya devredildi.2 Mart 1970'te sınıfı değiştirilerek YAS-47 oldu. 31 Mart 1976'da görevden ayrıldı.)
 Tsushima (MSC-653) (1 Temmuz 1956'da ABD Deniz Kuvvetleri AMS-255 mayın tarama gemisi olarak Steven Brothers firmasının tersanesinde inşa edildi. 18 Temmuz 1956'da Japonya'ya devredildi. 1 Mart 1973'te sınıfı değiştirilerek YAS-60 oldu. 20 Mart 1978'de görevden ayrıldı.)
 Toshima (MSC-654) (28 Ocak 1957'de ABD Deniz Kuvvetleri AMS-258 mayın tarama gemisi olarak Steven Brothers firmasının tersanesinde inşa edildi. 1 Şubat 1957'de Japonya'ya devredildi. 2 Temmuz 1973'te sınıfı değiştirilerek YAS-61 oldu. 20 Mart 1978'de görevden ayrıldı.)

Not

Ayrıca bakınız
 Japon Deniz Öz Savunma Kuvvetleri mayın harbi gemileri
 Japon Deniz Öz Savunma Kuvvetleri

Yashima sınıfı mayın tarama gemisi


Cet article dresse la liste des ministres italiens chargés des Affaires régionales depuis la création du poste en .

Le ministre actuel est Roberto Calderoli, nommé le 22 octobre 2022 par le président de la République Sergio Mattarella, sur proposition de la présidente du Conseil des ministres Giorgia Meloni.

Liste des ministres

Chronologie

Notes et références

Notes

Références

Source

Voir aussi

Articles connexes
 Ministre sans portefeuille

Affaires régionales

Liste des ministres italiens des Affaires régionales


الالتئام هو الانضمام والتماسك والإحكام والاتساق، ويقال فلان ملتئم الأفكار إذ كانت متماسكة تؤلف كلا منطقيا متسقا.
وسمي أيضًا الاتساق وعرف بأنه في النصوص اللغوية يحدد العلاقة القائمة بين معاني البيانات التي تشكل النص. يعني البحث في النص عن معاني البيانات التي تشكل النص، وبالتفصيل، نتيجة تحديث المعنى، كما هو مفهوم في دراسة علم الدلالة، التي في النص هدفها إنتاج المعنى.

انظر أيضًا
 التحام

مراجع

وصلات خارجية
 أدوات الاتساق في النص

دلالات
علم المعاجم
علم المعاني
نحو

التئام (لغويات)


The Video Graphics Array (VGA) connector is a standard connector used for computer video output. Originating with the 1987 IBM PS/2 and its VGA graphics system, the 15-pin connector went on to become ubiquitous on PCs, as well as many monitors, projectors and high-definition television sets.

Other connectors have been used to carry VGA-compatible signals, such as mini-VGA or BNC, but "VGA connector" typically refers to this design.

Devices continue to be manufactured with VGA connectors, although newer digital interfaces such as DVI, HDMI and DisplayPort are increasingly displacing VGA, and many modern computers and other devices do not include it.

Physical design
The VGA connector is a three-row, 15-pin D-subminiature connector referred to variously as DE-15, HD-15 or erroneously DB-15(HD). DE-15 is the accurate nomenclature under the D-sub specifications: an "E" size D-sub connector, with 15 pins in three rows.

Electrical design
All VGA connectors carry analog RGBHV (red, green, blue, horizontal sync, vertical sync) video signals. Modern connectors also include VESA DDC pins, for identifying attached display devices.

In both its modern and original variants, VGA utilizes multiple scan rates, so attached devices such as monitors are multisync by necessity.

The VGA interface includes no affordances for hot swapping, the ability to connect or disconnect the output device during operation, although in practice this can be done and usually does not cause damage to the hardware or other problems. The VESA DDC specification does, however, include a standard for hot-swapping.

PS/2 signaling
In the original IBM VGA implementation, refresh rates were limited to two vertical (60 and 70 Hz) and three horizontal frequencies, all of which were communicated to the monitor using combinations of different polarity H and V sync signals.

Some pins on the connector were also different: pin 9 was keyed by plugging the female connector hole, and four pins carried the monitor ID.

With the implementation of the VESA DDC specification, several of the monitor ID pins were reassigned for use by DDC signaling, and the key pin was replaced with a +5 V DC output per the DDC spec. Devices that comply with the DDC host system standard provide , from 50mA to 1A.

PS/55 signaling
The IBM PS/55 Display Adapter redefined pin 9 as "+12V", which signals the monitor to turn on when the system unit is powered on.

EDID

In order to advertise display capabilities VESA has introduced a scheme to redefining VGA connector pins 9, 12, and 15 as a serial bus for a Display Data Channel (DDC).

Cable quality

The same VGA cable can be used with a variety of supported VGA resolutions, ranging from 320×400px @70 Hz, or 320×480px @60 Hz (12.6 MHz of signal bandwidth) to 1280×1024px (SXGA) @85 Hz (160 MHz) and up to 2048×1536px (QXGA) @85 Hz (388 MHz).

There are no standards defining the quality required for each resolution, but higher-quality cables typically contain coaxial wiring and insulation that make them thicker.

While shorter VGA cables are less likely to introduce significant signal degradation,  good-quality cable should not suffer from signal crosstalk (whereby signals in one wire induce unwanted currents in adjacent wires) even at greater lengths.

Ghosting occurs when impedance mismatches cause signals to be reflected. A correctly impedance matched cable (75ohm) should prevent this, however, ghosting with long cables may be caused by equipment with incorrect signal termination or by passive cable splitters rather than the cables themselves.

Alternative connectors

Some high-end monitors and video cards used multiple BNC connectors instead of a single standard VGA connector, providing a higher quality connection with less crosstalk by utilising five separate 75 ohm coaxial cables.

Within a 15-pin connector, the red, green, and blue signals (pins 1, 2, 3) cannot be shielded from each other, so crosstalk is possible within the 15-pin interconnect. BNC prevents crosstalk by maintaining full coaxial shielding through the circular connectors, but the connectors are very large and bulky. The requirement to press and turn the plug shell to disconnect requires access space around each connector to allow grasping of each BNC plug shell. Supplementary signals such as DDC are typically not supported with BNC.

Some laptops and other portable devices in the early to mid-2000s contained a two-row mini-VGA connector that is much smaller than the three-row DE-15 connector, as well as five separate BNC connectors.

Adapters

Various adapters can be purchased to convert VGA to other connector types. One common variety is a DVI to VGA adapter, which is possible because many DVI interfaces also carry VGA-compatible analog signals. Adapting from HDMI or DisplayPort to VGA without an active converter is not possible because those connectors don't output analog signals.

For conversions to and from digital formats like HDMI or Displayport, a scan converter is required. VGA outputs to interfaces with different signaling, more complex converters may be used. Most of them need an external power source to operate and are inherently lossy. However, many modern displays are still made with multiple inputs including VGA, in which case adapters are not necessary.

VGA can also be adapted to SCART in some cases, because the signals are electrically compatible if the correct sync rates are set by the host PC. Many modern graphics adapters can modify their signal in software, including refresh rate, sync length, polarity and number of blank lines.  Particular issues include interlace support and the use of the resolution 720×576 in PAL countries. Under these restrictive conditions, a simple circuit to combine the VGA separate synchronization signals into SCART composite sync may suffice.

Extenders
A VGA extender is an electronic device that increases the signal strength from a VGA port, most often from a computer. They are often used in schools, businesses, and homes when multiple monitors are being run off one VGA port, or if the cable between the monitor and the computer will be excessively long (often pictures appear blurry or have minor artifacts if the cable runs too far without an extender). VGA extenders are sometimes called VGA boosters.

See also
 Component video
 Extended display identification data (EDID)
 List of video connectors
 Super Video Graphics Array (SVGA)

References

External links
 DE-9 pinout
 DE-15 VGA VESA DDC pinout
  DE-15 to 5 BNC

Analog video connectors
Computer connectors
Analog display connectors

VGA connector


Arveprins Frederik (også Friedrich, Frederick) kan henvise til flere personer med dette navn:

 Arveprins Frederik (1703–1732), Arveprins af Baden-Durlach
 Arveprins Frederik (1753–1805), Arveprins af Danmark og Norge
 Arveprins Frederik (1769–1814), Arveprins af Anhalt-Dessau
 Arveprins Frederik Ferdinand (1792–1863), Arveprins af Danmark

Se også
 Frederik (navn)

Arveprins Frederik (flertydig)


Vergeltungswaffen (hrv. osvetnička oružja) je skupni naziv za oružja dugog dometa namijenjenih strateškim bombardiranjima tijekom Drugog svjetskog rata koje je koristio Treći Reich. Zamišljena su kao osveta za prijašnja saveznička bombardiranja njemačkih gradova.

Opis
Većina se koristila ne samo protiv vojnih, već i protiv civilnih ciljeva, posebice na području Londona kao i na jugu Velike Britanije. U posljednjoj fazi rata prvenstveno za napade na Antwerpen i Liège s ciljem prekida opskrbe savezničkih postrojba na zapadnom frontu.

Najpoznatiji primjeri tih oružja su:

 krstareći projektil Fiesler Fi 103 (V-1)
 balistički projektil Aggregat 4 (V-2)
 top V-3.

Ostali primjeri uključuju:

 V-4 - tzv. Reichenberg-Gerät: inačica V-1 s pilotskom kabinom
 Aggregat 4b - tzv. Amerikarakete: inačica V-2 povećanog dometa (nije proizveden)

Psihološki učinci
Psihološki učinci tih oružja kod njemačkog stanovništva, poticani posebice nacističkom propagandom, bili su nezanemarivi. Među mnogobrojnim civilima i vojnicima je time ojačala vjera u konačnu pobjedu (tzv. Endsieg).

Povezani članci

 Wunderwaffen
 Popis sugestivnih imena za njemačka oružja u Drugom svjetskom ratu

Galerija

Izvori

Njemačko oružje u Drugom svjetskom ratu

Vergeltungswaffen


وين زيب  هو مؤرشف وضاغط ملفات لنظام مايكروسوفت ويندوز. يستعمل وين زيب صيغة PKZIP لكنه يمتلك عدة مستويات لدعم صيغ ملفات الأرشيف الأخرى.

مراجع

برمجيات 1991
برمجيات احتكارية
برمجيات ضغط بيانات
برمجيات كوريل
برمجيات ويندوز فقط
ضغط بيانات
عمليات الدمج والاستحواذ 2006

وين زيب


الانخماص الرئوي أو همود الرئة أو اللاتوسع الرئوي من الكلمتين اليونانيتين (غير كامل: ἀτελής) و (امتداد: ἔκτασις) هو انهيار الحويصلات الهوائية في الرئة مما يؤدي إلى نقص أو غياب عملية تبادل الغازات. قد يحدث الانخماص لجزء من الرئة أو رئة كاملة. حيث تكون فيه الحويصلات الهوائية فارغه من الهواء. وما يميزه عن التصلب الرئوي هو أن انخماص الرئة تكون فيه الحويصلات الهوائية منكمشة.

من أهم اسبابه: انسداد الحويصلات الهوائية بسبب تجمع المخاط الامر الذي يلاحظ في الغالب بعد العمليات الجراحية حيث يظهر الانخماص خلال 48 ساعه والسبب الآخر هو وجود ضغط خارجي على الرئتين من تجمع سوائل في ما يسمى بال ابيزتكي كيلوتيتتا

من الشائع جداً اكتشاف الانخماص في صور الأشعة السينية للصدر وطرق إشعاعية أخرى، وقد يكون سببه الزفير الطبيعي أو العديد من الحالات الطبية، وعلى الرغم من كثرة وصفه على أنه انهيار أنسجة الرئة، فإن انخماص الرئة ليس مرادفاً لاسترواح الصدر وهي حالة أكثر تحديداً يظهر الانخماص كأحد اعراضها. الانخماص الرئوي الحاد ممكن أن يحدث بسبب مضاعفات ما بعد العمليات الجراحية أو نتيجة لنقص فاعل السطح الرئوي الذي يقلل من التوتر السطحي للرئة، وفي الأطفال حديثي الولادة هذا النقص يؤدي إلى متلازمة الضائقة التنفسية للرضع.

التصنيف
انخماص الرئة قد يكون حالة حادة أو مزمنة؛ في الحالات الحادة تكون الرئة قد حدث لها طي (انهارت) مؤخراً ويكون فقدان الهواء فقط هو الخاصية المميزة. وفي الحالات المزمنة غالباً ما تتميز المنطقة المتضررة بخليط معقد من فقدان الهواء والعدوى وتوسع الشعب الهوائية وتدمر وتليّف الرئة.

الانخماص المزمن

الانخماص المزمن قد يتخذ واحداً من الشكلين: إما متلازمة الفص الأوسط أو انخماص مدوّر. في متلازمة الفص الأوسط الأيمن، الفص الأوسط للرئة اليمنى ينقبض عادة بسبب الضغط على الشعب الهوائية من الغدد اللمفاوية المتضخمة أو وجود ورم أحياناً، ومن الممكن أن تصاب الرئة المقبوضة المسدودة بالتهاب رئوي يفشل في التحلل تماماً ويؤدي إلى التهاب مزمن وتليف وتوسع الشعب الهوائية.

في الانخماص المدوّر (متلازمة الرئة المطوية) ينهار الجزء الخارجي من الرئة ببطء نتيجة لتليّف وتقلّص طبقات الأغشية التي تغلف الرئة، وهذا ينتج مظهر مدوّر على الأشعة السينية قد يجعل الأطباء يخطئون ويعتقدون أنه ورم. الانخماص المدوّر عادة ما يكون من مضاعفات مرض يصيب الغشاء المغلف للرئة بسبب مادة الأسبستوس (الحرير الصخري)، ويمكن أن ينتج ايضاً من أنواع أخرى من التليف المزمن وتغلّظ أغشية الرئة.

الانخماص الامتصاصي
الغلاف الجوي يتكون من 78% نيتروجين و21% أكسجين، وبما أنه يتم تبادل الأكسجين في أغشية الشعيرات الدموية للحويصلات الهوائية، فإن النيتروجين هو العنصر الرئيسي الذي يحافظ على انتفاخ الحويصلات الهوائية، وبالتالي فإذا تم استبدال كمية كبيرة من النيتروجين في الرئتين بالأكسجين، سيتم امتصاص الأكسجين للدم ويتقلص حجم الحويصلات الهوائية، مما يؤدي إلى شكل من أشكال طي (انهيار) الحويصلات الهوائية المعروف بالانخماص الامتصاصي.

الأعراض والعلامات
قد لا توجد أية أعراض وعلامات أو قد تشمل التالي:
 سعال (ليس بارز)
 ألم في الصدر (غير شائع)
 صعوبة في التنفس (سريع وسطحي)
 انخفاض نسبة تشبع الأكسجين
 انصباب جنبي (سائل منخفض البروتين)
 الازرقاق (علامة متأخرة)
 زيادة معدل ضربات القلب

يوجد فكرة خاطئة شائعة مفادها أن انخماص الرئة يسبب الحمى، ولكن هناك دراسة شملت 100 مريض قامت بسلسلة من الإشعات السينية للصدر وقياسات درجات الحرارة ما بعد العمليات الجراحية أظهرت أن نسبة حدوث الحمى انخفضت بزيادة حدوث الإصابة بانخماص الرئة. كما قامت مقالة حديثة بمراجعة وتلخيص الأدلة المنشورة المتاحة على الارتباط بين انخماص الرئة وحمى ما بعد العمليات الجراحية، واستنتجت أنه ليس هناك دليل طبي يدعم هذا المبدأ.

الأسباب
السبب الأكثر شيوعاً هو الانخماص الذي يحدث ما بعد العمليات الجراحية خلال 48 ساعة، ويتميز هذا النوع من الانخماص بالتجبير، بمعنى أن يكون التنفس محدود بعد عملية جراحية في البطن، ويكون المدخنون وكبار السن أكثر عرضة للخطر. وخارج هذا السياق، فإن انخماص الرئة يشير إلى انسداد الشعيبة أو الشعب الهوائية، والذي يمكن أن يكون ضمن مجرى الهواء (جسم غريب، كتلة من المخاط) أو من ضمن الجدار نفسه (ورم، عادةً سرطان الخلايا الحرشفية) أو ضغط من الخارج (ورم، عقدة لمفاوية، تدرنات)، سبب آخر هو نقص فاعل السطح الرئوي أثناء الشهيق مما يجعل التوتر السطحي في أعلى مستوياته مسبباً طي (انهيار) الحويصلات الهوائية الصغيرة، كما قد يحدث الانخماص أيضاً أثناء شفط البصاق (اللعاب) فيتم سحب الهواء من الرئتين. ويتم تصنيف الأنواع المتعددة من انخماص الرئة وفقا لآليتها الكامنة أو توزيع انهيار الحويصلات الهوائية إلى الانخماص: الامتصاصي، الانضغاطي، الميكروسكوبي، الانقباضي.

 أهم الاسباب
 التخدير في العمليات الجراحية.
 وجود جسم غريب في مجرى الهواء (الأكثر شيوعا عند الأطفال).
 امراض الرئة.
 المخاط الذي يسد مجرى الهواء.
 الضغط على الرئة الناجمة عن تراكم السوائل بين الأضلاع والرئتين (ويسمى هذا الانصباب الجنبي).
 الراحة في الفراش لفترات طويلة مع بعض التغييرات في وضعية الجسم.
 التنفس الضحل (قد يكون ناجم عن تنفس مؤلم).
 الأورام التي تعرقل مجرى الهواء.

التشخيص

 الأشعة السينية للصدر (اعتِتَمام الرئة المصابة وتقلص حجمها)
 التصوير المقطعي
 منظار الشعب الهوائية
أشعة الصدر السينية كافية لتشخيص حالات الانخماض المعتدة اكلينيكياً. الانخماص ما بعد العمليات الجراحية يظهر في الجزء الأدنى من الرئتين.

العلاج
يتم توجيه العلاج إلى تصحيح السبب الكامن وراء المرض؛ فيعالج الانخماص الرئوي الذي يحدث ما بعد العمليات الجراحية بواسطة العلاج الطبيعي (الفسيولوجي) من خلال التركيز على التنفس العميق والحث على السعال، كما يستخدم مقياس التنفس الحثي، وهي أداة تقيس مقدار حجم الهواء الذي يدخل ويخرج من الرئتين، غالباً كجزء من تمارين التنفس، ويُشجع أيضاً على المشي لتحسين انتفاخ الرئة. وقد يستفيد الأشخاص الذي يعانون من تشوهات صدرية أو حالات عصبية تسبب تنفس سطحي لفترات طويلة من الأجهزة الميكانيكية التي تساعد تنفسهم، مثل أقنعة الضغط الهوائي الإيجابي المستمر، التي توصل الهواء المضغوط أو الأكسجين للأنف للمساعدة على ضمان عدم انهيار الحويصلات الهوائية حتى في نهاية أخذ النفس، وهذا مفيد لأن الحويصلة الهوائية الممتلئة جزئياً بالهواء يمكن توسيعها بسهولة أكثر من الحويصلة الهوائية المنكمشة، وأحياناً هناك حاجة إلى دعم إضافي للتنفس من خلال جهاز تنفس اصطناعي ميكانيكي.

إن العلاج الأساسي للانخماص الرئوي الحاد والضخم هو تصحيح السبب الكامن وراءه، والانسداد الذي لا يمكن إزالته عن طريق السعال أو شفط المجاري الهوائية يمكن إزالته من خلال منظار الشعب الهوائية، ويتم إعطاء المضادات الحيوية غالباً في حالات الانخماص الرئوي المزمن؛ لأن الإصابة بالعدوى أمر لا مفر منه تقريباً، وفي بعض الحالات قد يتم إزالة الجزء المصاب من الرئة جراحياً عندما تصبح الالتهابات المتكررة أو المزمنة المصاحبة للانخماص مضعفة للجسم، أو يصبح النزيف كبيراً. وإذا كان هناك ورم يحجب المجرى الهوائي فإن إزالته بواسطة الجراحة أو العلاج الاشعاعي أو العلاج الكيميائي أو العلاج بالليزر قد يمنع زيادة نطاق الانخماص وحدته ويمنع حدوث الاتهاب الرئوي الانسدادي المتكرر.

المراجع

روابط خارجية

أمراض الجهاز التنفسي
اضطرابات الرئتين
علاج تنفسي

همود الرئة


Mir Shamsuddin Adib-Soltani (fæddur 11. maí 1931) er íranskur heimspekingur og þýðandi. Hann er þekktur fyrir að þýða nokkrar klassískar heimspekibækur á persnesku. Adib-Soltani er sigurvegari Farabi International Award.

Tilvísanir

Íranskir heimspekingar

Mir Shamsuddin Adib-Soltani


Daventry er en by i West Northamtonshire unitary authority (købstadskommune), oprettet 1. april 2021 ved sammenlægning af tre kommuner, og indtil 31. marts 2021 i Daventry-distriktet, Northamptonshire, England, som havde et indbyggertal (pr. 2015) på 24.573. Distriktet havde et befolkningstal på 81.316 (pr. 2015). Byen ligger 111 km fra London. Den nævnes i Domesday Book fra 1086, hvor den kaldes Daventrei.

Referencer

Byer i England
Northamptonshire

Daventry


Savezni ured za zaštitu Ustava (njem.: Bundesamt für Verfassungsschutz, BfV) je sigurnosna služba Savezne Republike Njemačke zadužena za unutarnju sigurnost. Savezni ured za zaštitu Ustava je osnovan 1950. godine. Sjedište BfV-a se nalazi u Kölnu. BfV ima oko 3500 zaposlenih i proračun od 422 milijuna eura u 2019. godini. Trenutni ravnatelj je Thomas Haldenwang.

BfV je dio njemačke obavještajne zajednice zajedno sa saveznom obavještajnom službom BND i vojnom sigurnosnom službom BAMAD.

Povijest

Ustroj

BfV ima sjedište u Kölnu. Na čelu je ravnatelj (trenutno Thomas Haldenwang) i dva pomoćnika ravnatelja (trenutno Ernst Stehl i Sinan Selen).

BfV je podijeljen u jedanaest odjela:

 Odjel Z -  središnje službe
 IT odjel - informacijske tehnologije i specijalna tehnologija
 Odjel S - unutarnja sigurnost, tajna i diverzantska zaštita, tehnički pregled, unutarnja revizija
 Odjel O - promatranje
 Odjel C - kibernetička zaštita
 Odjel 1: Stručna podrška
 Odjel 2: Desni ekstremizam / terorizam
 Odjel 3: Središnja operativna podrška
 Odjel 4: Protu-špijunaža, osobna / fizička sigurnost, protu-sabotaža i zaštita od industrijske špijunaže
 Odjel 5: Ekstremizam stranaca i lijevi ekstremizam
 Odjel 6: Islamski ekstremizam i terorizam
 AfV - Akademija za zaštitu Ustava

U 2013. godini savezna sredstva za BfV iznosila su 207 milijuna eura, a služba je imala ukupno 2.641 zaposlenika.

U 2019. proračun je iznosio 422 milijuna eura.

Ravnatelji

Poveznice
 BND, vanjska obavještajna služba
 BAMAD, njemačka vojna sigurnosna služba
 DGSI, francuska sigurnosna služba
 FSB, ruska sigurnosna služba
 MI5, britanska sigurnosna služba
 Shabak, izraelska sigurnosna služba
 SOA, hrvatska sigurnosno-obavještajna služba

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Sigurnosno-obavještajne službe
Politika Njemačke

Savezni ured za zaštitu Ustava


UEFA Champions League gruppespil 2005-06 er en detaljeret gennemgang af gruppespillet i UEFA Champions League 2005-06.

Seedning
De 32 hold blev delt ind i fire seedningslag. Seedningen blev lavet ud fra UEFAs koefficientliste.

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Gruppe E

Gruppe F

Gruppe G

Gruppe H

Referencer

Eksterne henvisninger
 UEFA Champions League 2005-06 på uefa.com

Gruppespil 2005-06
2005-06


Lake Gordon is a man-made reservoir created by the Gordon Dam, located on the upper reaches of the Gordon River in the south-west region of Tasmania, Australia.

Features
The reservoir was formed in the early 1970s as a result of the dam construction by the Hydro-Electricity Commission of Tasmania in order to create an upper storage for the Gordon Power Station, the largest and most controversial hydro-electric power scheme in Tasmania.

Drawing from a catchment area of , Lake Gordon is Tasmania's largest lake, with a surface area of , with storage capacity of  or  of water, the equivalent of twenty-five times the amount of water in Port Jackson. Lake Pedder is connected to Lake Gordon through the McPartlans Pass Canal at .

Controversy
Additional dams were proposed for the lower Gordon River, however they were subject to political protest led by The Wilderness Society, most notably the Franklin Dam controversy during the early 1980s. In 1983 the Hawke-led Australian Government intervened and overturned a decision by the Tasmanian Government to dam the lower Gordon. When the Tasmanian Government refused to halt work in the UNESCO-listed World Heritage Area, the Australian Government successfully sought a ruling in the High Court of Australia in Commonwealth v Tasmania. The lower Gordon was not dammed.

Tasmanian Energy Crisis
In early 2016, the lowest ever water supply levels in the lake were recorded during the 2016 Tasmanian energy crisis.

See also

List of reservoirs and dams in Tasmania
List of lakes in Tasmania

References

Gordon
Gordon River, Tasmania
2016 Tasmanian energy crisis
Gordon River power development scheme
Reservoirs in Tasmania

...

Lake Gordon


The Billboard Hot 100 is a chart that ranks the best singles of the United States. Published by Billboard magazine, the data are compiled by Nielsen SoundScan based collectively on each single's weekly physical sales and airplays. There were 15 singles that topped the chart this year. The first of these, "I'm Your Angel" by R. Kelly and Celine Dion, spent two weeks at the top, concluding a six-week run that had begun in December 1998.

During the year, 11 acts had achieved a first U.S. number-one single, including: Britney Spears, Ricky Martin, Jennifer Lopez, Destiny's Child, Dru Hill, Kool Moe Dee, Christina Aguilera, Enrique Iglesias, Jay-Z, Santana, and Rob Thomas. The longest running number-one single is "Smooth" by Santana featuring Matchbox Twenty frontman Rob Thomas, which attained 12 weeks at number-one. Ten of those weeks were logged in 1999 and two additional weeks were logged in 2000.

TLC was the only act with more than one number one song, with them hitting the top twice.

Chart history

Number-one artists

See also
1999 in music
List of Billboard number-one singles
Billboard Year-End Hot 100 singles of 1999
List of Billboard Hot 100 top 10 singles in 1999

References

Additional sources
Fred Bronson's Billboard Book of Number 1 Hits, 5th Edition ()
Joel Whitburn's Top Pop Singles 1955-2008, 12 Edition ()
Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The Nineties ()
Additional information obtained can be verified within Billboard's online archive services and print editions of the magazine.

1999 record charts
1999

List of Billboard Hot 100 number ones of 1999


Forbach est un documentaire français réalisé par Claire Burger avec la collaboration de Marie Amachoukeli-Barsacq et sorti en 2008.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Forbach
 Réalisation : Claire Burger en collaboration avec Marie Amachoukeli-Barsacq
 Scénario : Marie Amachoukeli, Claire Burger et Samuel Theis
 Photographie : Paco Wiser
 Son : Ivan Garriel, Mathieu Villien et Francis Bernard - Mixage : Maxime Champesme
 Montage : Frédéric Baillehaiche
 Musique : Stéphane Garry
 Production : La Femis
 Pays d'origine :
 Durée :
 Date de sortie : France -

Distribution
 Raymond Burger
 Sonia Theis-Litzemburger
 Anita Mergen
 Jacques Ropital
 Fernand Schmidt
 Mario Theis
 Samuel Theis

Distinctions

Sélections
 Festival international de court métrage de Louvain 2009
 Festival international du film de Brooklyn 2009
 Festival international du cinéma indépendant IndieLisboa de Lisbonne 2016

Récompenses
 Deuxième prix Cinéfondation au Festival de Cannes 2008
 Grand Prix du Festival international du court métrage de Clermont-Ferrand 2009

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Élise Domenach, Positif, , ,
 Amélie Galli, Bref, , ,

Liens externes

Film français sorti en 2008
Film documentaire français
Moyen métrage français
Moyen métrage documentaire
Film en français
Film tourné en Moselle
Film documentaire sur une personnalité
Film documentaire sur une ville française
Film sur l'alcoolisme

Forbach (film)


An Specklinia lichenicola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alec M. Pridgeon och Mark W. Chase. An Specklinia lichenicola in nahilalakip ha genus nga Specklinia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Specklinia

Specklinia lichenicola


The Musketeers é uma série televisiva de drama histórico e ação produzida pela BBC com base nos personagens do romance Os Três Mosqueteiros, de Alexandre Dumas. A série é estrelada por Tom Burke como Athos, Santiago Cabrera como Aramis, Howard Charles como Porthos e Luke Pasqualino como d'Artagnan. The Musketeers foi confirmada em 3 de maio de 2012, estreou em 19 de janeiro de 2014 e foi encerrada em 1 de agosto de 2016. Ao longo do curso do programa, 30 episódios de The Musketeers foram ao ar em três temporadas.

Resumo
Estas são as datas de estreia e final do programa que vai ao ar na BBC One, seu canal de origem. A "Série 2" foi concluída mais cedo nos Estados Unidos, e a 'Série 3" foi ao ar em vários países antes do Reino Unido; veja a tabela de episódios e detalhes da transmissão para essas datas.

Episódios

Série 1 (2014)
<onlyinclude>{| class="wikitable"style="width:100%; margin-right:0;"
|-style="color:black"
!style="background:#DAB656; color:#000000;"width="5%"|№ na série
!style="background:#DAB656; color:#000000;"width="5%"|№ na temporada
!style="background:#DAB656; color:#000000;"width="25%""|Título
!style="background:#DAB656; color:#000000;"width="17%"|Dirigido por
!style="background:#DAB656; color:#000000;"width="17%"|Escrito por
!style="background:#DAB656; color:#000000;"width="20%"|Exibição original
!style="background:#DAB656; color:#000000;"width="10%"|Audiência (milhões)

|}

Série 2 (2015)
<onlyinclude>{| class="wikitable"style="width:100%; margin-right:0;"
|-style="color:black"
!style="background:#B39D85; color:#000000;"width="5%"|№ na série
!style="background:#B39D85; color:#000000;"width="5%"|№ na temporada
!style="background:#B39D85; color:#000000;"width="25%""|Título
!style="background:#B39D85; color:#000000;"width="17%"|Dirigido por
!style="background:#B39D85; color:#000000;"width="17%"|Escrito por
!style="background:#B39D85; color:#000000;"width="20%"|Exibição original
!style="background:#B39D85; color:#000000;"width="10%"|Audiência (milhões)

|}

Série 3 (2016)
A "Série 3" - equivalente à terceira temporada - estreou no Canadá no Showcase Canada em 10 de abril de 2016. A temporada completa foi disponibilizada na Netflix América Latina em 16 de abril de 2016 e no Hulu nos Estados Unidos em 14 de maio de 2016. A temporada estreou no Reino Unido em 28 de maio de 2016.
<onlyinclude>{| class="wikitable"style="width:100%; margin-right:0;"
|-style="color:black"
!style="background:#C0C6B3; color:#000000;"width="5%"|№ na série
!style="background:#C0C6B3; color:#000000;"width="5%"|№ na temporada
!style="background:#C0C6B3; color:#000000;"width="25%""|Título
!style="background:#C0C6B3; color:#000000;"width="17%"|Dirigido por
!style="background:#C0C6B3; color:#000000;"width="17%"|Escrito por
!style="background:#C0C6B3; color:#000000;"width="20%"|Exibição original
!style="background:#C0C6B3; color:#000000;"width="10%"|Audiência (milhões)

|}

Musketeers

Lista de episódios de The Musketeers


Leonardo Tavares (* 20. Februar 1984 in Espinho) ist ein ehemaliger portugiesischer Tennisspieler.

Werdegang
Tavares nahm seit 2001 am Profitennis teil. Er ging überwiegend bei Future- und Challenger-Turnieren an den Start. Im August 2009 erreichte er im italienischen Manerbio erstmals das Finale eines Challenger-Turniers. Im Doppel konnte er fünf Titel mit wechselnden Partnern gewinnen. Seine höchsten Weltranglistenplatzierungen erreichte er im Einzel im August 2010 mit Rang 186, im Doppel im September 2010 mit Rang 95.

Von 2002 bis 2011 bestritt er 31 Spiele für die portugiesische Davis-Cup-Mannschaft und hat eine Bilanz von 15:16.

2016 spielte er letztmals ein Profiturnier.

Erfolge

Doppel

Turniersiege

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Portugal)
Portugiese
Geboren 1984
Mann

Leonardo Tavares


Svećenički dom u Palmotićevoj je rimokatolički svećenički dom Mirovinskoga fonda svećenika Zagrebačke nadbiskupije u Zagrebu u Palmotićevoj ulici kbr.3. Projektirao ga je jedan od najvećih hrvatskih arhitekata secesije Rudolf Lubynski 1909. - 1910. godine.

Izvori

Secesijske građevine u Hrvatskoj
Rimokatolička Crkva u Hrvatskoj
Građevine u Zagrebu

Svećenički dom u Palmotićevoj


لبنى عسل ولدت بقرية غزالة الخيس مركز الزقازيق التابعة لمحافظة الشرقية هي مذيعة تليفزيونية مصرية تقدم برامج على قناة الحياة المصرية.
بدأت العمل الإعلامي بتليفزيون القناة (القناة الرابعة المحلية وهي خاصة بمدن القناة) وقدمت بها برامج عديدة

ورغم أن بدايتها لم تكن لافتة للنظر ، حيث عملت من قبل في برامج لم تحقق نجاحا كبيرا سواء على قناة «المحور»، أو على القناة الرابعة المحلية، فإنها فاجأت الجميع من خلال عملها في برنامج «الحياة اليوم» الذي يعرض على قناة «الحياة»، والذي كانت تقدمه بالاشتراك مع المذيع شريف عامر والآن تقدمه منفردة بعد أن غادر المذيع شريف عامر إلى قناة إم بي سي مصر.

انظر أيضا

 ريهام السهلي
 ريم ماجد
 سوزان حرفي
 منى الشاذلي
 إنجي أنور
 دينا عبد الرحمن
 لمياء عبد الحميد
 نادية عمارة
 هالة سرحان
 مريم أمين

 آمال علام
 مريم أمين
 نجوى إبراهيم
 إنجي علي
 دعاء فاروق
 إيمان عز الدين
 سهير جودة
 إيمان رياض

أشخاص من الزقازيق
أشخاص من محافظة الشرقية
إعلاميات مصريات
مذيعات مصريات
مواليد القرن 20
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
مصريات في القرن 20
مصريات في القرن 21

لبنى عسل


Los administradores de rentas eran los empleados de Hacienda, que dependientes de la dirección general de rentas, residente en la corte y bajo la inspección de los intendentes de las provincias, cuidaban de la cabal y exacta recaudación de los productos de las contribuciones y derechos, con puntual arreglo a lo que prevenían las Ordenanzas y los Reglamentos.

Aunque, según se colige de lo referido, las cualidades de un administrador se reducían a la honradez, la más asidua laboriosidad y al conocimiento de las órdenes que gobiernen en el manejo del ramo de que se hallare encargado, no debía desentenderse de los miramientos que se merece el contribuyente. Debía ser tan decidido protector del trabajo y tan cuidadoso del bienestar de los pueblos como enérgico con los que resistieran o difirieran sin justa causa el pago de los tributos: con el defraudador y con el concusunario.

Las instrucciones que se publicaron por los años de 1578 y 1597, inculcan con gran sabiduría estos deberes a los administradores, cuando les previenen que hagan entender a los pueblos la conveniencia que se les sigue de encabezarse, representándoles los rigores de la administración, valiéndose de personas de autoridad, yendo a los ayuntamientos y escribiendo papeles a las justicias para que se persuadan.

Referencias
Diccionario de Hacienda, José Canga Argüelles, 1833

Antiguas ocupaciones

Administrador de rentas


Fără lumini de poziție este un film românesc din 1989 regizat de Mihnea Columbeanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ionuț Antonie, Gheorghe Bălășoiu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1989 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1989
Filme de comedie românești

Fără lumini de poziție


Mihrişah Valide Sultan (1745 - 16 Ekim 1805), Osmanlı İmparatorluğu'nun Valide Sultanı, Osmanlı Padişahı III. Selim'in annesi ve III. Mustafa'ın eşi.

Hayatı

Gürcü asıllıydı fakat doğduğu zamanki ismi bilinmemektedir. Aslen Gürcü Ortodoks bir papazın kızı olan Mihrişah Sultan, sarayda Gürcü Güzeli olarak anılmaktaydı. 1789 yılında oğlu III. Selim'in tahta çıkması üzerine valide sultan oldu. 1795 yılında İstanbul'un Eyüpsultan semtindeki Mihrişah Valide Sultan Okulu ve Külliyesi'ni, 1796 yılında Bahçeköy'deki Arabacı Mandırası Deresi üzerindeki Valide Bendi'ni, 1801 yılında Levet Kışlası ve Hasköy Lâğımcılar Kışlası camileri ile Kasımpaşa Mevlevihanesi de Mihrişah Valide Sultan tarafından yaptırılmıştır. 1805 yılında Yeniköy'deki Mihrişah Valide Sultan Çeşmesi'ni yaptırmıştır. Haremin hazinedar ustalarından çaşnigir Zeyneb için Eminönü Balıkpazarı'nda yaptırdığı kitâbesinde Hazinedar usta çaşnigir Zeyneb yazmasına rağmen halk arasında Mihrişah Vâlide Sultan Çeşmesi olarak bilinen çeşme de bugün yerinde yoktur. Halıcıoğlu Kışlası ile Haliç Köprüsü arasındaki iki minareli Mihrişah Valide Sultan (Kumbarhane) Camii'ni yaptıran da odur. Eyüpsultan semtinde 1795 yılında inşa ettirdiği imaret ise 225 yıldan beri faaliyetlerini sürdürmektedir.

Divan edebiyatındaki yeri
Şair Münib, Mihrişah Sultan hakkında aşağıdaki dizeleri yazmıştır:

Mihr-î-Şah Kadın o Hûrşid-ü Kamer kevkebe kim
Pertev-i şânı kadar gamkede-i âlem-i şen
Mehdi-i ulyâmi edüb refêti temdit-i sürûr
Kimsenin tıfl-ı derd ile olmaz şiven

Ölümü
Oğlunun saltanatı sırasında 1805 yılında öldü ve Eyüpsultan'da 1792 yılında yaptırılan Mihrişah Valide Sultan Türbesi'ne defnedildi. Türbe içinde Mihrişah Sultan'dan başka III. Mustafa ile Adilşah Sultan'ın kızlarından Beynan Sultan, Perestu Sultan (II. Abdülhamid'i büyütmüştür), Hatice Sultan da yatmaktadır. Mihrişah Valide Sultan ve oğlu Padişah III. Selim'in her ikisi de Mevlevî (Muhammed Celaleddin-i Rumi) Tarîkatı mensubuydular.

Popüler kültürdeki yeri
2012 yılında yayınlanan Esir Sultan adlı Türk televizyon dizisinde Mihrişah Sultan'ı İpek Tenolcay canlandırdı.

Ayrıca bakınız
 Mihrişah Valide Sultan Camii

Resimler

Kaynakça

III. Selim
1745 doğumlular
1805 yılında ölenler
Eyüpsultan Mezarlığı'na defnedilenler
Osmanlı Gürcüleri
Osmanlı padişah eşleri
Osmanlı padişah anneleri
Valide sultanlar

Mihrişah Sultan


Die Evangelische Kirche St. Johannes der Täufer ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Dortmund-Lindenhorst, Alte Ellinghauser Straße 7.

Geschichte und Architektur
Die Saalkirche wurde von 1910 bis 1912 nach Entwurf des Architekten Gustav Mucke errichtet. Sie ergänzte den romanischen, wohl im 13. Jahrhundert erbauten Kirchturm. Er ist der Rest der ehemaligen, vermutlich den Herren von Lindenhorst (von 1316 bis 1452 Grafen von Dortmund) gehörenden Kirche. Die Bruchsteinmauern sind ungegliedert, das Portal befindet sich westlich. Die Schallöffnungen sind mit kleinen Mittelsäulen geschmückt. Renoviert wurde das Gebäude 1968, 1983 und 1984. Eine der beiden Glocken ist mit der Jahreszahl "1405" bezeichnet. Am 16. November 2013 wurde die Kirche entwidmet.

Pfarrer und Pfarrerin an der Lindenhorster Kirche waren zwischen 1895 und 2013:
 bis 1900: Rudolf Philipps
 bis 1904: Pastor Klothmann und Pastor Meyer
 bis 1931: Rudolf Philipps
 bis 1969: Heinrich Niemeyer
 bis 1970: Heinz Listmann
 bis 1980: Heinrich Wilke
 bis 2003: Siegward Busat (innerhalb der fusionierten Gemeinde Eving-Lindenhorst)
 bis 2013: Sabine Staroste

Literatur
 Ursula Quednau (Red.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. 286.
 Evangelische Segenskirchengemeinde Dortmund-Eving (2014). Die Lindenhorster Kirche – Ein dörfliches Kleinod [Sonderausgabe des Gemeindebriefes EinBlick].

Weblinks

 Geschichte (abgerufen am 1. April 2012)

Baudenkmal in Dortmund
Lindenhorst
Erbaut in den 1910er Jahren
Dortmund-Lindenhorst
Dortmund-Lindenhorst

Evangelische Kirche St. Johannes der Täufer (Lindenhorst)


Onthophagus kukunorensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1990 por Kabakov.

Referências

Ligações externas

kukunorensis
Coleópteros descritos em 1990

Onthophagus kukunorensis


Soljenje u računalnoj kriptografiji predstavlja zbrajanje slučajnih podataka (soli) prije stavljanja kroz hash funkciju. Najčešće ga se rabi sa zaporkama. Nakon stvaranja zaporke, soli ju se i tek potom hashira. Posoljena zaporka je složenija, jer sol koja je dodana po podatcima čine nasumični slovnobrojčani znakovi. Tako napadaču ne pomaže mnogo ako provali u bazu podataka, jer soljenjem se značajno smanjuje izglede da hash tablice ili dugine tablice vrate pozitivan rezultat. Dužim nizom soli napadačevi izgledi opadaju, a još više ako je svaki podatak posoljen svojom solju tj. slučajnim uzorkom slovnobrojčanih znakova. Zbog toga je poželjno da budu duge i jedinstvene. Uobičajeni algoritmi soljenja su Argon2, scrypt, bcrypt i PBKDF2.

Izvori

Računalna sigurnost
Kriptografija

Sol (kriptografija)


L'église Saint-Laurent est une église située à Neuvicq-le-Château, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

Vers 1066, l'évêque de Saintes fait don de l'église à l'abbaye Saint-Étienne de Baignes.

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Neuvicq-le-Château
Neuvicq-le-Château
Monument historique inscrit en 1948
Neuvicq-le-Château
Neuvicq-le-Château
Neuvicq-le-Château

Église Saint-Laurent de Neuvicq-le-Château


Les Neoophora (ou Néoophores en français) sont un ordre de vers plats rhabditophores dont les œufs sont ectolécitaux, c'est-à-dire que le jaune n'est pas présent à l'intérieur de l'œuf comme chez la plupart des animaux, mais est sécrété par des glandes accessoires appelées glandes vitellines. Ces glandes ont la même origine embryonnaire que les ovaires, mais constituent généralement un organe distinct chez les animaux adultes.

La monophylie des Neoophora est contestée, car des études moléculaires récentes ont indiqué que l'ordre le plus basal, Lecithoepitheliata, serait plus étroitement lié à Polycladida, un ordre non néoophore, qu'aux autres néoophores. Cela impliquerait que la condition ectolécitale serait apparue à  deux reprises au cours de l'évolution. Le clade formé par tous les autres néoophores, à l'exception de Lecithoepitheliata, est généralement appelé Euneoophora.

Liste des sous-ordres
Selon  :
 sous-ordre Bothrioplanida Sopott-Ehlers, 1985
 sous-ordre Eulecithophora de Beauchamp, 1961
 sous-ordre Lecithoepitheliata Reisinger, 1924
 sous-ordre Proseriata Meixner, 1938

Notes et références

Liens externes

Plathelminthe (nom scientifique)

Neoophora


210213 Hasler-Gloor este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
210213 Hasler-Gloor este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Winterthour de Markus Griesser. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,28 și o înclinație de 12,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 210001-211000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

210213 Hasler-Gloor


Puente Taboada (en gallego: A Ponte Taboada) es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Silleda en la provincia de Pontevedra, comunidad autónoma de Galicia. Actualmente no cuenta con servicios de viajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 325,242 de la línea férrea de ancho ibérico que une Zamora con La Coruña a 383 metros de altitud, entre las estaciones de Lalín y Bandeira. El tramo es de vía única y está sin electrificar.

Historia
La estación fue inaugurada el 8 de septiembre de 1958 con la puesta en marcha del tramo Carballino — Santiago de Compostela de la línea férrea que pretendía unir Zamora con La Coruña. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El edificio de viajeros, construido en piedra, está formado por un cuerpo central de dos pisos al se anexa una torre de tres pisos. Cuenta con dos andenes laterales al que acceden dos vías. Los cambios de andén se realizan a nivel.

Servicios ferroviarios
Antiguamente un tren Regional de Renfe ofrecía una conexión diaria por sentido entre las ciudades de Orense y Santiago de Compostela con parada en la estación. Actualmente no dispone de servicios de viajeros.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Galicia en la web de Renfe.

Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1958
Estaciones de ferrocarril de Galicia inauguradas en el siglo XX
Puente Taboada
Puente Taboada
Puente Taboada

Estación de Puente Taboada


STS-61-B was the 23rd NASA Space Shuttle mission, and its second using Space Shuttle Atlantis. The shuttle was launched from Kennedy Space Center, Florida, on November 26, 1985. During STS-61-B, the shuttle crew deployed three communications satellites, and tested techniques of constructing structures in orbit. Atlantis landed at Edwards Air Force Base, California, at 16:33:49 EST on December 3, 1985, after 6 days, 21 hours, 4 minutes, and 49 seconds in orbit.

STS-61-B marked the quickest turnaround of a Shuttle orbiter from launch to launch in history – just 54 days elapsed between Atlantis launch on STS-51-J and launch on STS-61-B. , this is still the record for turn around between two flights of the same orbital space vehicle. The mission was also notable for carrying the first Mexican astronaut, Rodolfo Neri Vela. This was also Atlantis second and final mission before the Space Shuttle Challenger disaster in 1986. The Challenger disaster would ground the shuttle fleet for two and a half years and Atlantis would not fly again until STS-27, which launched three years later on December 2, 1988.

Crew

Backup crew

Crew seating arrangements

Shuttle processing
After landing at the Edwards Air Force Base at the end of STS-51-J on October 7, 1985, Atlantis returned to the Kennedy Space Center on October 12, 1985. The shuttle was moved directly into an Orbiter Processing Facility (OPF), where post-flight de-servicing and pre-flight processing took place simultaneously.

After only 26 days in the OPF, a record fast processing in the history of the Space Shuttle program, the shuttle was rolled to the Vehicle Assembly Building (VAB) on November 7, 1985. Atlantis was mated with the External Tank (ET) and Solid Rocket Booster (SRB) stack and was rolled out to launch LC-39A on November 12, 1985.

Payload

Three satellites were deployed during this mission: Aussat-2, Morelos-2, and Satcom-K2. Aussat-2 and Morelos-2 were the second satellites in their series (the first satellites in the series were deployed during STS-51-I and STS-51-G). Both of these were Hughes Space and Communications HS-376 satellites and were equipped with a Payload Assist Module (PAM-D) booster to reach geostationary transfer orbit (GTO). Satcom-K2 was a version of the RCA 4000 series satellites, which were owned and operated by RCA American Communications (RCA). This satellite was deployed using a PAM-D2 booster (which was a larger version of the PAM-D). This was the first flight of the PAM-D2 booster on a Space Shuttle.

All three satellites were successfully deployed, one at a time, and their booster stages fired automatically to lift them to geostationary transfer orbits. Their respective owners assumed charge, and later fired the onboard kick motors at apogee, to circularize the orbits and align them with the equator.

Middeck payloads
 Continuous Flow Electrophoresis System (CFES)
 Diffusive Mixing of Organic Solutions (DMOS)
 Morelos Payload Specialist Experiments (MPSE) and Orbiter Experiments (OEX)

Other items
A checkered racing flag was carried on board Atlantis during STS-61-B; the flag is now on display at the Indianapolis Motor Speedway Hall of Fame Museum. This was also the second test flight of the Orbiter Experiments (OEX) advanced autopilot. It ran for approximately 65 hours and demonstrated the ability to fly the orbiter on nose jets only, aft jets only, to automatically stationkeep on another satellite and to fly an orbit with zero aerodynamic drag. The OEX autopilot was also more fuel efficient than the baseline system.

Mission summary

Space Shuttle Atlantis lifted off from Launch Complex 39A at Kennedy Space Center at 19:29:00 p.m. EST on November 26, 1985. The launch marked the second night launch of the Space Shuttle program, and the ninth and final flight of 1985.

A key element of the mission's objectives was EASE/ACCESS, an experiment in assembling large structures in space. EASE/ACCESS was a joint venture between the Langley Research Center (LRC) and the Marshall Space Flight Center (MSFC). ACCESS was a "high-rise" tower composed of many small struts and nodes. EASE was a geometric structure shaped like an inverted pyramid, that was composed of a few large beams and nodes. Together, these experiments demonstrated the feasibility of assembling large preformed structures in space. Astronauts Ross and Spring performed two spacewalks on the mission, which marked the 50th, and 51st extravehicular activity (EVAs) for the United States, and the 12th and the 13th for the Shuttle program. An IMAX camera mounted in the cargo bay filmed the activities of the astronauts engaged in the EASE/ACCESS work, as well as other scenes of interest.

"This is probably not the preferred way of building a space station", Ross said later of EASE. The astronauts reported that the most difficult part of the spacewalks was torquing their own masses while holding the EASE beams. They found that ACCESS worked well, while EASE required too much free floating. The astronauts judged that performing six-hour spacewalks every other day over a five or six-day period was feasible, and recommended glove changes to reduce hand fatigue. Ross said in the EVA debrief that the crew had tried to have the Manned Maneuvering Unit (MMU) manifested for use in the second spacewalk, because "for certain applications it would be very useful. In particular if you were building portions of a space station attached to the orbiter, then moving those portions farther than the manipulator arm could transport them". He added that the MMU could be used to attach cable runs and instruments in places that were out of reach of the shuttle's robotic arm (Canadarm).

During the mission astronaut Rodolfo Neri Vela accomplished a series of experiments, that were primarily related to human physiology. He also photographed Mexico and Mexico City as part of the mission's Earth observations. However, Commander Brewster Shaw installed a padlock on the hatch control because he was "particularly concerned" that the Mexican could "flip out" during the mission. Shaw had noted that he didn't think that Neri Vela noticed the padlock, but that the other members of the crew did. Astronaut Charles Walker again operated the Continuous Flow Electrophoresis System (CFES), the third flight of this larger and improved equipment, to produce commercial pharmaceutical products in microgravity. An experiment in Diffusive Mixing of Organic Solutions (DMOS), was conducted successfully for 3M. The object of this experiment was to grow single crystals that were larger and more pure than any that could be grown on Earth. One Getaway Special (GAS) canister stored in Atlantiss payload bay carried a Canadian student experiment, which involved the fabrication of mirrors in microgravity with higher performance than ones made on Earth.

All the experiments on this mission were successfully accomplished, and all equipment operated within established parameters. Atlantis landed safely at Edwards Air Force Base at 16:33:49 EST on December 3, 1985, after a mission lasting 6 days, 21 hours, 4 minutes, 49 seconds. Atlantis landed one orbit earlier than planned due to lighting concerns at the Edwards. Rollout distance on landing was  lasting 78 seconds.

Spacewalks
Two spacewalks were conducted during the STS-61-B mission to demonstrate assembly techniques which might be used in space station assembly.

Wake-up calls
NASA began a tradition of playing music to astronauts during the Project Gemini, and first used music to wake up a flight crew during Apollo 15. Each track is specially chosen, often by the astronauts' families, and usually has a special meaning to an individual member of the crew, or is applicable to their daily activities.

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions

References

External links
 STS-61B Video Highlights

Space Shuttle missions
Edwards Air Force Base
1985 in spaceflight
Spacecraft launched in 1985

STS-61-B


Horus' sønner er en gruppe af fire guder i egyptisk religion.
Deres forældre er Horus og Isis.

Beskyttede beskyttere
Horus's sønner var beskyttere af kanopekrukkerne,
Men de blev også selv beskyttet af fire gudinder:

 Amset blev fremstillet som et menneske. Han beskyttede leveren og blev selv beskyttet af Isis.
 Hapi var en bavian, beskyttede lungerne og var selv beskyttet af Nepthys.
 Duamutef fremstod som en sjakal, beskyttede maven, og beskyttedes af Neith.
 Kebehsenuf blev fremstillet som en høg, beskyttede tarmen, og blev selv beskyttet af Selket.

Horus' sønner i populærkultur
Horus' sønner er nævnt og optræder i videospillet Hexen II fra Raven Software. Her skal spilleren finde de fire kanopekrukker og placere dem i en grav for at åbne en passage og komme videre.

De har også optrådt i den lidet historisk korrekte skrækfilm Mumien, med Brendan Fraser i hovedrollen.

Egyptisk mytologi

Horus' sønner


Atlapetes es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Passerellidae, conocidos vulgarmente como atlapetes, cuyos miembros habitan en México, América Central y Sudamérica.

Lista de especies
El género contiene las siguientes especies:
Atlapetes pileatus - atlapetes coronirrufo;
Atlapetes albofrenatus - atlapetes bigotudo;
Atlapetes semirufus - atlapetes semirrufo;
Atlapetes personatus - atlapetes de tepuy;
Atlapetes albinucha - atlapetes nuquiblanco;
Atlapetes melanocephalus - atlapetes de Santa Marta;
Atlapetes pallidinucha - atlapetes nuquipálido;
Atlapetes flaviceps - atlapetes cabecigualdo;
Atlapetes fuscoolivaceus - atlapetes sombrío;
Atlapetes crassus - atlapetes del Chocó;
Atlapetes tricolor - atlapetes tricolor;
Atlapetes leucopis - atlapetes embridado;
Atlapetes latinuchus - atlapetes pequiamarillo;
Atlapetes blancae - atlapetes antioqueño;
Atlapetes rufigenis - atlapetes orejirrufo;
Atlapetes forbesi - atlapetes de Apurímac;
Atlapetes melanopsis - atlapetes de anteojos;
Atlapetes schistaceus - atlapetes pizarroso;
Atlapetes leucopterus - atlapetes aliblanco;
Atlapetes albiceps - atlapetes cabeciblanco;
Atlapetes pallidiceps - atlapetes cabecipálido;
Atlapetes seebohmi - atlapetes de Seebohm;
Atlapetes nationi - atlapetes ventrirrufo;
Atlapetes canigenis - atlapetes de Cuzco;
Atlapetes terborghi - atlapetes de Vilcabamba;
Atlapetes melanolaemus - atlapetes carinegro;
Atlapetes rufinucha - atlapetes nuquirrufo;
Atlapetes fulviceps - atlapetes cabecirrufo;
Atlapetes citrinellus - atlapetes amarillo;
Atlapetes nigrifrons - atlapetes del Perijá;
Atlapetes meridae - atlapetes de Mérida.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Johann Georg Wagler

Atlapetes


Domingos Leite Pereira GC SE (Braga, 19 de septiembre 1882 - Oporto, 27 de octubre de 1956), fue un político portugués de la primera república.

Se licenció en Teología y en el curso superior de Letras en la Universidad de Coímbra.

A lo largo de su vida ocupó muchos y variados cargos políticos, entre los cuales se destacan:
 Alcalde de Braga después de la República.
 Diputado en las constituyentes por el Partido Democrático.
 Presidente de la Cámara de los Diputados.
 Ministro de Instrucción pública en el gobierno de José Relvas en 1919.
 Primer Ministro (Presidente del Gobierno) por tres veces: de 30 de marzo a 29 de junio de 1919; de 21 de enero a 8 de marzo de 1920; y de 1 de agosto a 17 de diciembre de 1925.
 Ministro de los negocios extranjeros en varios gobiernos: en los de Álvaro de Castro (de 20 a 30 de noviembre de 1920); Liberato Damião Ribeiro Pinto (de 30 de noviembre de 1920 a 2 de marzo de 1921); Bernardino Machado (de 2 de marzo a 23 de mayo de 1921); António Maria da Silva (de 30 de noviembre de 1922 a 15 de noviembre de 1923); y, de nuevo, Álvaro de Castro (de 18 de diciembre de 1923 a 6 de julio de 1924).

Después de su vida política, fue presidente de la Compañía de Seguros Douro hasta su muerte en 1956.

Véase también
 Primer ministro de Portugal

Bibliografía
"Ciudadanos nacionales premiados con órdenes portuguesas". Resultados de la búsqueda de "Domingos Leite Pereira". Presidencia de la República Portuguesa. Consultado el 7 de septiembre de 2020.
Oliveira Marques, AH (1985). Diccionario de la masonería en Portugal. Lisboa: Delta. pág. 1111

Nacidos en Braga
Fallecidos en Oporto
Políticos de Portugal del siglo XX
Republicanos de Portugal

Domingos Leite Pereira