«Hit the Lights» (Español: «Enciende las luces»)es una canción de género dance interpretada por la banda estadounidense Selena Gomez & the Scene, incluida en su tercer álbum de estudio When the Sun Goes Down, de 2011. El tema fue compuesto por Leah Haywood, James Daniel y Tony Nilsson, mientras que su producción musical estuvo a cargo de Haywood y Daniel Pringle bajo su apodo de Dreamlab. Su letra habla acerca de «[estar] satisfecho personalmente, y no descansar hasta lograr tus objetivos». La vocalista de la banda, Selena Gomez, expresó que el tema trata «básicamente sobre cada oportunidad perdida que he tenido» y que «enseña a las personas a ser más relajados y aprender a divertirse un poco más».

«Hit the Lights» tuvo una buena recepción comercial en varios países. En Bélgica alcanzó la posición número 11 en la lista Ultratip 40, lista que sugiere las mejores canciones para el Ultratop 50. También debutó en el Canadian Hot 100 en el puesto número 93, y tres semanas después alcanzó el puesto número 55. Por otro lado, en la lista Hot Canadian Digital Songs, lista que alberga las canciones más descargadas del Canadian Hot 100, la canción alcanzó la posición número 47. En Eslovaquia, en la lista Radio Top 100 Chart, debutó en la posición número 33, y en Rusia en la lista Russian Music Charts alcanzó la posición 63.

La banda interpretó la canción en vivo por primera vez en los premios MTV Europe Music Awards, celebrados en Belfast el 6 de noviembre de 2011, donde Selena Gomez fue la presentadora. En la interpretación, la vocalista vestía un enterizo morado con brillos. El video musical se estrenó el 16 de noviembre del 2011 en la cuenta VEVO oficial de Selena Gomez & the Scene; en él aparecen Gomez y sus amigos corriendo por la ciudad y divirtiéndose en fiestas nocturnas.

Antecedentes y descripción

En una entrevista con la revista Billboard, la cantante habló sobre cada tema del álbum. En la descripción de «Hit the Lights», comentó que la letra de la canción hablaba de cosas relacionadas con todo el mundo y mencionó que «es una de esas canciones sobre vivir la vida en el momento». Gomez sugirió lanzar el sencillo con una imagen de «adelanto» del vídeo musical. La fotografía se publicó en su Twitter el 30 de septiembre de 2011 junto con el mensaje: «con algunas chicas de mi gira, grabando el vídeo, ¡no puedo esperar a que lo vean!». La canción se lanzó junto al álbum el 28 de junio de 2011, como la quinta canción de When the Sun Goes Down. Se confirmó la grabación del vídeo musical cuando Gomez publicó un fragmento de la canción en su Twitter oficial:

«Hit the Lights» fue compuesta por Leah Haywood, James Daniel, y Nilsson Tony, mientras que su producción estuvo a cargo de Haywood y Daniel Pringle bajo su apodo de Dreamlab. La canción se grabó en los estudios Dreamlab en Los Ángeles (California) y la mezcla del mismo se llevó a cabo en los estudios MixStar en Virginia Beach (Virginia). «Hit the Lights» es una canción dance animada que tiene una duración de tres minutos y catorce segundos. Su letra expresa un enfoque más adulto a las situaciones de la vida y muestra más madurez que las grabaciones anteriores de la banda. También es musicalmente distinta de las demás canciones de When the Sun Goes Down y recibió críticas que señalan que es una canción «apropiada para una discoteca». De acuerdo con la partitura publicada en Musicnotes, la canción tiene un tempo allegro de 132 pulsaciones por minuto y está compuesta en la tonalidad sol mayor. El registro vocal de Selena Gomez se extiende desde la nota baja re♯3 hasta la alta si♯4.

Recepción

Comentarios de la crítica
Bill Lamb del sitio About.com, tras hacer una revisión de When the Sun Goes Down, señaló que «Hit the Lights», «Love You like a Love Song», «That's More Like It» y «Middle of Nowhere» eran los mejores temas del álbum. Tim Sendra de Allmusic elogió la voz de la vocalista en la canción, al comentar que «parece una diva convincente en "Hit the Lights"».
Blair Kelly de musicOMH señaló que el tema podría ser un «hit masivo, sin embargo, [comparado] con las demás canciones del álbum, no tiene sentido. Hay algo realmente extraño en la letra, una estrella Disney de 18 años mostrándose como una veterana de las discotecas a su primer público: [es] la generación más joven». Amy Sciarretto de PopCrush en su revisión de When the Sun Goes Down comentó: «[«Hit the Lights»] es una [canción] dance club [que invita] a levantar la copa, [sin embargo] no es una de las más fuertes del álbum [...]». El sitio Kidzworld en una revisión del álbum, criticó positivamente a «Hit the Lights» y elogió su contenido lírico, comentando que:

Desempeño comercial

«Hit the Lights» no tuvo mayor éxito en las listas de popularidad en comparación con su antecesor «Love You like a Love Song», sin embargo, logró posicionarse en el puesto número 11 de la lista Ultratip 40, de la región flamenca de Bélgica, convirtiéndose en la cuarta canción mejor posicionada en dicha región, solo tras «A Year Without Rain», «Naturally» y «Who Says». En la lista Radio Top 100 Chart de Eslovaquia debutó en el número 33, sin embargo semanas más tarde decayó a la posición número 86 y 64, para finalmente salir de la lista. En Canadá debutó en el puesto número 93, y dos semanas después alcanzó su mayor posición en el número 55. Antes de ser lanzada como sencillo en los Estados Unidos, la canción se ubicó en el puesto número tres de la lista Bubbling Under Hot 100 Singles perteneciente a la revista estadounidense Billboard. En dicha lista se incluyen veinticinco canciones que aún no han aparecido en el Billboard Hot 100. Hasta julio de 2013, vendió 500 000 descargas en dicho país. También alcanzó la posición 63 en la lista Russian Music Charts de Rusia, convirtiéndose en el segundo sencillo de la banda en aparecer en esa lista, después de que «Love You like a Love Song» alcanzara el número 1.

Video musical

Versión original

Según la intérprete, lo que más disfrutó de grabar el video «fue el tener un tiempo para estar con ella misma y pensar en lo que quiere para el futuro, especialmente hoy en día». El 16 de febrero de 2012 se publicó en la cuenta personal de Selena Gomez en YouTube una remezcla del video y canción. En la versión de remezcla del video, se utilizó un filtro para aportarle textura a la imagen, mientras que por otro lado, en la versión remezclada del tema se utilizaron sintetizadores y otros elementos electrónicos para darle a la pista una sensación más bailable.

El estreno del video se llevó a cabo en la cuenta oficial de VEVO de la banda el 16 de noviembre de 2011. Previo al lanzamiento del video, fueron lanzados cinco adelantos del mismo los días 7, 8, 10, 14 y 15 de noviembre, respectivamente. El video se filmó en Santa Clara (California) y la grabación estuvo dirigida por Philip Andelman, quien anteriormente también dirigió el video musical de «Round & Round».

El video comienza con Selena cantando la primera estrofa con globos gigantes de color amarillo detrás de ella. Posteriormente, Gomez y un grupo de amigos lanzan los globos al aire y juegan con ellos. En la siguiente escena Selena y sus acompañantes juegan con calabazas y realizan volteretas en un maizal, seguidamente se les ve en un camión comiendo y jugando con sandías. Tras esto se hace de noche y se les ve en un bosque alumbrado con linternas, una pista de baile y una discoteca. Al finalizar, se puede ver a Gomez bailando entre globos de color rosa, danzando con fuegos artificiales de fondo y a sus amigos corriendo por la ciudad.
En el video, Selena cambia siete veces de vestuario, utiliza diferentes atuendos y luce peinados coloridos, con mechas rosas y azules y faldas abombadas.

Cristin Maher de PopCrush señaló que el video «es algo que recuerda a Katy Perry en el clip de «Teenage Dream», en el sentido de que se trata de que los jóvenes realmente deben vivir el momento». También comentó que el video pone de relieve la calidad general de la canción además de mostrar el crecimiento de la cantante en cuanto a la elección de elementos visuales atractivos y cautivadores de sus canciones. Por otro lado, Jeff Benjamin, de la revista Billboard comentó:

Segunda versión
El 19 de abril de 2012 fue publicada en la cuenta VEVO de la banda en YouTube, la segunda versión del video de «Hit the Lights». Este se desarrolla completamente en un escenario nocturno y se intercalan escenas de la versión original del video junto con imágenes propias de la segunda versión, en las que se le ve a Gomez en diversas fiestas nocturnas, bailando entre globos y corriendo por la ciudad. El estreno de la segunda versión del video se llevó a cabo luego de una presentación de la banda en El Capitan Theatre, donde interpretaron «Hit the Lights».

Presentaciones en directo

El 24 de julio de 2011, la banda interpretó la canción en O.C. Fair mientras la vocalista lucía un vestido con lentejuelas plateadas y rosa. Posteriormente, Justin Bieber —expareja de Gomez— hizo una aparición en el concierto, donde interpretó algunos de sus éxitos. El 6 de noviembre de 2011 en los MTV Europe Music Awards —ceremonia en la que Selena Gomez fue anfitriona— la banda volvió a interpretar el tema. En la presentación, Selena vistió un enterizo morado con brillos. Dicha presentación se ubicó en el puesto número uno de los videos más visitados en MTV y superó así a vídeos como «The One That Got Away» de Katy Perry y «Criminal» de Britney Spears. El 31 de diciembre de 2011, la banda interpretó la canción en el especial de año nuevo de MTV, MTV's NYE in NYC 2012 junto con «Love You like a Love Song». El 17 de abril de 2012 la banda se presentó en Dancing with the Stars para interpretar el tema, siendo ésta la primera actuación en vivo de la agrupación en el año, luego de que se separaran temporalmente con la finalidad de que la vocalista se enfocara en la actuación.

Lista de canciones
 Descarga digital

 Descarga digital

 Descarga digital

 Descarga digital

Posicionamiento en las listas

Semanales

Certificaciones

Premios y nominaciones

El sencillo «Hit the Lights» fue nominado en distintas ceremonias de premiación. A continuación, una lista de las candidaturas que obtuvo:

<center>
{| class="wikitable"
|-
!style="width: 2em"| Año
! style="width: 18em"|Ceremonia de premiación
! style="width: 19em"|Premio
! style="width: 3em"|Resultado
! style="width: 3em"|Ref.
|-
|rowspan=2 | 2012
!MuchMusic Video Awards
|Video más visto del año
|rowspan=2
||-
!Teen Choice Awards
|Sencillo grupal
|
|}

Historial de lanzamientos

Créditos y personal

Personal
 Voz - Selena Gomez
 Producción - Dreamlab
 Composición de canción - Leah Haywood, Daniel James, Tony Nilsson
 Mezcla - Serban Ghenea
 Ingeniería - John Hanes, Phil Seaford
Créditos adaptados de la línea de notas de When the Sun Goes Down, Hollywood Records

Grabación y mezcla
 Grabado en los estudios Dreamlab en Los Ángeles, California
 Mezclado en los estudios MixStar en Virginia Beach, Virginia

Véase también
 Anexo:Discografía de Selena Gomez & the Scene
 Anexo:Premios y nominaciones de Selena Gomez

Notas

Referencias

Enlaces externos
 When the Sun Goes Down en el sitio oficial de Selena Gomez.
 Video de «Hit the Lights» en MTV.
 Canal oficial de Selena Gomez en YouTube.
 Muestra de audio de «Hit the Lights» en Wikimedia

Sencillos de 2012
Canciones de 2011
Sencillos de Selena Gomez & The Scene
Vídeos musicales certificados por VEVO
Canciones en inglés

Hit the Lights (canción de Selena Gomez & the Scene)


ඩිවි දශම වර්ගීකරණය (DDC), or Dewey Decimal System, is a proprietary library classification system first published in the United States by Melvil Dewey in 1876.

පුස්තකාල සුචිකරණය සහ වර්ගීකරණය
ඩිවි දශම වර්ගීකරණය

ඩිවි දශම වර්ගීකරණය


An Oberonia sebastiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni B.V.Shetty ngan Vivek.. An Oberonia sebastiana in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia sebastiana


Armijska grupa Kövess (njem. Armeegruppe Kövess) je bila vojna formacija austrougarske vojske u Prvom svjetskom ratu. Tijekom Prvog svjetskog rata djelovala je na Istočnom bojištu.

Povijest
Armijska grupa Kövess formirana je u kolovozu 1914. godine. Njezinim zapovjednikom imenovan je general pješaštva Hermann Kövess, kojemu je načelnik stožera bio potpukovnik Egon Zeidler. Armijska grupa raspoređena je na Istočno bojište gdje je prema austrougarskom ratnom planu trebala držati položaje dok na bojište ne stigne stožer i preostali dio 2. armije koji je na Balkanskom bojištu sudjelovao u početnim operacijama protiv Srbije. U sastav armijske grupe ušli su III. korpus kojim je zapovijedao general pješaštva Emil Colerus, te XII. korpus pod zapovjedništvom generala pješaštva Hermanna Kövessa koji je ujedno zapovijedao i armijskom grupom. U sastavu grupe nalazile su se i 11. pješačka, 43. zaštitna i 20. honvedska divizija, te 1. 5. i 8. konjička divizija koje su bile pod neposrednim armijskim zapovjedništvom.

Tijekom kolovoza 1914. Armijska grupa Kövess sudjeluje u Galicijskoj bitci i to u borbama kod Zloczowa. Nakon što je 25. kolovoza 1914. na Istočno bojište stigao stožer 2. armije Armijska grupa Kövess je rasformirana, te je veći dio njenih jedinica ušao u sastav 2. armije.

Ponovno formiranje
Armijska grupa Kövess je ponovno formirana 16. veljače 1915. godine. Grupa je pod zapovjedništvom Hermanna Kövessa formirana oko jedinica XII. korpusa, te je u sastavu Armijskog odreda Woyrsch držala dio bojišta prema ruskoj Poljskoj. U svibnju 1915. armijska grupa sudjeluje u ofenzivi Gorice-Tarnow tijekom koje jedinice armijske grupe prodiru sjeverno od Visle, te početkom kolovoza 1915. zauzimaju Ivangorod. Potom prelaze rijeku Bug, te sudjeluju u borbama sjeverno od Pripjatskih močvara.

Armijska grupa Kövess rasformirana je krajem rujna 1915, nakon što je njezin zapovjednik Hermann Kövess imenovan zapovjednikom 3. armije.

Zapovjednici
Hermann Kövess (kolovoz 1914., veljača - rujan 1915.)

Bitke
Galicijska bitka (23. kolovoza – 11. rujna 1914.)Ofenziva Gorlice-Tarnow (1. svibnja – 18. rujna 1915.)

Vojni raspored Armijske grupe Kövess u kolovozu 1914.
Zapovjednik: general pješaštva Hermann Kövess

III. korpus (genpj. Emil Colerus)
6. pješačka divizija (podmrš. Gelb von Siegesstern)
28. pješačka divizija (podmrš. Kralicek)
22. landverska divizija (podmrš. Krauss-Elislago)

XII. korpus (genpj. Hermann Kövess)
16. pješačka divizija (podmrš. Paukert)
35. pješačka divizija (podmrš. Njegovan)
38. honvedska divizija (podmrš. Karg von Bebenburg)

Pod neposrednim armijskim zapovjedništvom
11. pješačka divizija (podmrš. Pokorny)
43. zaštitna divizija (podmrš. Schmidt von Georgenegg)
20. honvedska divizija (podmrš. Csanady)
1. konjička divizija (podmrš. Peteani von Steinberg)
5. honvedska konjička divizija (podmrš. Froreich)
8. konjička divizija (podmrš. Lehmann)

Vojni raspored Armijske grupe Kövess u svibnju 1915.
Zapovjednik: general pješaštva Hermann Kövess

XII. korpus (genpj. Hermann Kövess)
35. pješačka divizija (podmrš. Podhoránszky)
16. pješačka divizija (podmrš. Schariczer)
9. konjička divizija (genkonj. Hauer)
7. konjička divizija (podmrš. Micewski)
Grupa Goldbach (podmrš. Goldbach)

Literatura
 Edmund Glaise-Horstenau, Osterreich-Ungarns Letzter Krieg, 1914-1918, Austrian Militarwissenschaftlichen Mitteilungen, Beč, 1931.
 John Ellis, Michael Cox, The World War I Databook, Aurum Press Ltd. 2001.
 Pétér Jung, The Austro-Hungarian Forces in World War I (1) 1914-16, Osprey Publishing Ltd, 2003.
 Pétér Jung, The Austro-Hungarian Forces in World War I (2) 1916-18, Osprey Publishing Ltd, 2003.

Vanjske poveznice
     Armijska grupa Kövess na stranici Austrianphilately.com
     Armijska grupa Kövess na stranici Austro-Hungarian-Army.co.uk
     Armijska grupa Kövess na stranici Valka.cz

Kövess

Armijska grupa Kövess


2019–20 කොරෝනාවෛරස ව්‍යාප්ත වසංගතයේ වක්‍ර බලපෑම්.

ආශ්‍රිත

 Coronavirus recession

Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on aviation and tourism
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on cinema
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on education
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on religion
Impact of the 2019-20 coronavirus pandemic on politics
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on sports
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on television
 2019–20 coronavirus pandemic related shortages
List of events cancelled due to the 2020 coronavirus pandemic
List of public venues and institutions closed during the 2019–20 coronavirus pandemic
Distance learning
Telecommuting
Contactless payment
Online banking
Mobile banking

මූලාශ්‍ර

2020 in economics
2020 in international relations
Aftermath of events
Consequences of events
Economic history of the People's Republic of China

Socio-economic impact of the 2019–20 coronavirus pandemic


مدهوبالا ممثلة هندية (14 فبراير 1933-23 فبراير 1969)، (اسمها عند الولادة، ممتاز البيجوم جيهان ديهلافي)، كانت ممثلة شعبية في السينما الهندية وتألقت في عدة أفلام ناجحة في 1950 وأوائل 1960، وكثير من الأفلام الكلاسيكية قد حققت اعجاب ومنزلة رفيعة  مع المعاصرين لها نرجس ومينا كوماري، تعتبر على نطاق واسع واحدة من الممثلات الأكثر موهبة وإثارة التي ظهرت على شاشات السينما الهندية.

النشأة

ممتاز البيجوم جيهان ديهلافي، المعروفة باسم مادبالا، ولدت في نيودلهي بالهند يوم 14 فبراير 1933. كانت مسلمة، وهي المولود الخامس للعائلة المحافظة من قومية البشتون من بين أحد عشر ابنا وابنة.

بعد أن فقد والد مادبالا عطاء الله خان وظيفته في شركة امبريال توباكو في بيشاور  تحملت العائلة الكثير من المشاق بما في ذلك وفاة أربعة من أخوات مادبالا واثنين من أشقائها، ونقلهم والدها إلى مومباي. هناك ناضلوا لأكثر من سنة، وكثيرا ما ترددوا على استوديوهات مومباي للسينما بحثا عن عمل. ظهرت ممتاز أول مرة في فلم في سن التاسعة.

المهنة المبكّرة
أول أفلامها، بسنت (1942)  حقق اعلي ايراد للتذاكر والتي كانت تلعب فيه ابنة الممثلة الشعبية، ممتاز شانتي. وبعد ذلك مثلت في عدة أفلام كفنانة طفلة. كانت الممثلة المشهورة ديفيكا راني، أعجبت بأدائها وموهبتها، ونصحتها بتغيير اسمها إلى مادبالا  موهبتها كان واضحا تماما، سرعان ما نالت سمعة باعتبارها موثوق بها والمهنية. بحلول الوقت التي كانت في طور المراهقة، ولهاو من غير المألوف تبدو جيدة وطويل القامة، رشيقة الشكل، يعني أنها كانت بالفعل يجري إعدادها لأدوار ريادية.

فرصتها الأولى عندما جاء المخرج، كيدار شارما اختارها للوقوف امام الممثل راج كابور في نيل كمال (1947).'  وحتى تلك المرحلة، كانت دائما يكتب اسمها ممتاز  ولكن بعد هذا الفيلم كانت تقيد مادبالا. كان عمرها لا يتجاوز أربعة عشر عاما، ولكن مادبالا كانت قد وصلت أخيرا على الشاشة الهندية في دور قيادي. على الرغم من أن الفيلم لم يحقق النجاح التجاري، لوحظ أدائها وقوبل قبولا حسنا.

في العامين المقبلين ازدهرت لتصبح الجمال الأخاذ (وسائل الاعلام والمشجعين لها وصفوها بانها فينوس الشاشة). ومع ذلك لم تكن نجمة في دورالعرض المنتجة للسنيما الناطقة في بومباي حتي فيلم محل حتي عام 1949، والتي أصبحت مادبالا نجمة كاملة واسما مألوفا. الجمهور متحمسين أكثر لمادبالا لوجود الغموض والجمال. على الرغم من أنها كانت ستة عشر فقط في ذلك الوقت، والنقاد بالإجماع اعترفوا بأن لها مكرا ومهارة في الأداء يهيمن علي شريكها النجم المخضرم، اشوك كومار. وأصبح نجاح الفيلم والأغنية الشعبية Aayega Aanewala ايجا انيوالا  ايذانا بوصول اثنين من النجوم الجديدة على حد سواء مادبالا وصوت المطربة لاتا مانجيشكار.

 مرض خطير
مشكلة قلب مادبالا اكتشفت في عام 1950 بعد أن نزل كثير من الدم في السعال. ولدت مع وجود خلل في القلب المعروف باسم «ثقب في القلب». في ذلك الوقت، لم تكن عملية جراحية في القلب تجري على نطاق واسع.

مرضها كان سرا من قطاع الصناعة لسنوات عديدة، على الرغم من حادثة واحدة تحدثت عنها وسائل الإعلام في الفيلم في عام 1954. مادبالا كانت تصور في مدراس لفاسان اس اس فيلم باهت الدين هيو  أصبحت مريضة جدا وتقيأ دما على المجموعة. فاسان وزوجته كانوا مضيافبن جدا واعتنوا بها حتى أصبحت بخير مرة اخري. مادبالا كان في غاية الامتنان ونتيجة لذلك كسرت القاعدة الخاصة لحضور عرض أول فيلم أبدا، حتى فيلمها، عن طريق جعل استثناء لباهت الدين هيو  (1954) والسنة التالية، فيلم اخر من إنتاج فاسان Insaniyat (1955).إنسانيات الحادث الذي وقع في مدراس كان قلل من أهميتها، وسرعان ما نسي، وتمكنت مادبالا مواصلة العمل ووضع نفسها بوصفها نجم الصف.

نتيجة لذلك، عائلة مادبالا كانت راقية للغاية. عند التصوير في الاستديوهات، كانت فقط تأكل الطعام المعد بالمنزل وشرب المياه التي تأتي من بئر محددة في محاولة لتقليل المخاطر من المرض أو الإصابة. في نهاية المطاف حالتها سوف تؤثر سلبا واختصار حياتها وعملها، ولكن بالنسبة لمعظم سنة 1950، مادبإلا أنجزت بنجاح على الرغم من مرضها والقيود الطبية.

 اهتمام هوليوود
في أوائل1950 مادبالا أصبحت واحدة من أكثر الممثلات رواجا في الهند، كما أنها لاقت اهتماما من هوليوود. ظهرت في العديد من المجلات الاميركية مثل فنون المسرحية. في العدد أغسطس 1952، مادبالا كانت واردة في مقال مكثف مع صورة على صفحة كاملة. مقال كانت بعنوان: النجم الأكبر في العالم (وانها ليست من بيفرلي هيلز). وقدمت الممثلة بوصفها امرأة غامضة للجمال الأسطوري مع حشد غفير من المشجعين.

خلال هذه الفترة، في رحلة إلى مومباي واستوديوهات السينما، المخرج السينمائي الاميركي فرانك كابرا الذي كان في ضيافه النخبة من صناع السينما الهندية. إلا أن نجمة واحدة كان يريد حقا أن يجتمع بها وهي الغائبة، مادبالا. وعقد اجتماع لمناقشة فتح باب اقترح كابرا لمادبالا في هوليوود. رفض والد مادبالا ووضع حد لمستقبلها السينمائي والفني في هوليوود.

 مادبالا باعتبارها نجمة

كان لمادبالا العديد من الأفلام الناجحة بعد فيلم محل  مع الضغوط عليها لتأمين نفسها وعائلتها ماليا، عملت في العديد من الأفلام أربعة وعشرين فيلم في السنوات الأربع الأولى من حياتها المهنية. وبالتالي، علق النقاد في ذلك الوقت ان جمال مادبالا كان أكبر من قدرتها الفنية. كان هذا نتيجة للاختيار باهمال أدوارها في الأفلام. والمعيل الوحيد لأسرتها، قبلت العمل في أي فيلم، مما تسبب بوصفها ممثلة درامية شديدة الخطورة. ما جعلها في وقت لاحق تعرب عن أسفها.

كان لديها تطلعات للظهور في الأفلام المرموقة مع تحدي للادوار. بيمال روي بريج باهو  (1954) خير مثال على ذلك. مادبالا بعد قراءة الرواية، وكانت يائسة من تعديل الرواية لتصبح فيلم. على افتراض انها تسيطر علي سعر السوق (واحدة من أعلى الاجور)، لذلك كانبيمال رويأكثر تأييدا لها، وتكافح كاميني كايشال. مادبالا عندما علمت أن هذا كان عاملا في خسارته، وأعربت عن أسفها لحقيقة أنها تكون قد مثلت في فيلم مقابل رسم قدره روبية واحدة. هذا كان السبب في رغبتها في تحسين صورتها كممثلة جدية.

كنجمة، مادبالا لم تصعد إلى قمة هذه الصناعة. زملائها النجوم في ذلك الوقت كانوا أكثر شعبية معظم الفترة: أشوك كومار ,راج كابور، رحمن، وبراديب كومار، تأسيسه كابور، ديليب كومار، وسونيل دوت، وديف أناند. مادبالا كانت جنبا إلى جنب مع العديد من السيدات الملحوظات المؤديات في ذلك الوقت بما في ذلك كاميني كايشال، سيرايا، غيتا بالي، ناليني جايوانت ونيمي. وعملت مع كانوا من بين أكثر المخرجين إنتاجا واحترام: محبوب خان (عمار)، جورو دوت (السيد والسيدة ' 55)، كمال أمروهي (محل) وك. عاصف (المغولى الاعظم). كما أنها غامرت في إنتاج وتمثيل فيلم ناتا (1955)

خلال عام 1950، مادبالا أثبتت جدارتهاو تنوعها في أداء أدوار البطولة، تقريبا مثلت في كل أنواع الأفلام التي أنتجت في ذلك الوقت. كانت سيدة جميله ورقيقة في الرواية الشعبية، بادال (1951)، وكانت الحسناء الغامضة في قرية في تارانا  (1951). كانت مقنعة ومثالية لدور المرأة التقليدية الهندية في سانجديل  (1952)، وكما لقيت قبولا حسنا في الأداء الكوميدي بوصفها الوريثة مدلل، أنيتا في غورو دوت ' المقطوعة الكلاسيكية السيد والسيدة ' 55 (1955). في عام 1956 حققت نجاحا في الدراما التاريخية مثل شيرين وفرهاد راج هاث. نفس القدر من النجاح في الشخصيات المعاصرة، ولا ننسى الدور المزدوج في الفيلم الاجتماعية كال هامارا هاي (1959). مادبالا لعبت المدخنة للسجائر، راقصة البالية، وأكثر الأدوار براعة دور الشقيقة القديسة مادو.

فجأة في منتصف 1950 أفلامها، وحتى المشاريع الكبرى مثل محبوب خان عمار (1954)، تحقق نجاحا تجاريا بشدة حتى أنها وصفت«سموم شباك تذاكر». لقد انقلبت حياتها المهنية في حوالي عام 1958، مع سلسلة من الأفلام مثل: جسر هوراه  امام اشوك كومار مادبالا ظهرت في دور غير عادي من مغنية كاباريه الانجلو الهندية، متورطة في كالكوتا 'ليالي الرذيلة في الحي الصيني. انها قدمت تأثير كبير مع جرأة (للمرة الأولي)في صورة غربية، مع شعرها المتطاير، البلوزات ذات القطع العميق، والسراويل والمجهزة خصيصا للكابري والفساتين الصينية. أغنية مادبالا المملؤة بالإحساس من الفيلم، ايى ميهيربان ، أطلق عليها اسم آشا بهوسلا وحققت نجاحا كبيرا مع الجماهير الشعبية، وعلى نطاق واسع وحتى يومنا هذا. جسر هاوره  تلاه فاجن امام بهارات بوشان، كألاباني امام ديف أناند، والفيلم الخالد تشالتي كا نام جادي  امام زوجها المستقبلي، كيشور كومار، وبرسات كي رات (1960)، امام بهارات بوشان مرة أخرى.

في عام 1960، عززت النجاحات، ومكانتها الفائقة كنجمة عندما ذهبت لتظهر في الملحمة التاريخية الضخمة في الميزانية، المغولى الاعظم. هذا الفيلم هو تتويج ومفخرة لمهنتها، وربما لعقد من صناعة السينما في الهند.

 الحياة الشخصية والقضية المثيرة للجدل
مادبالا كان على علاقة غرامية طويلة مع الممثل المشترك والمتكرر النجم ديليب كومار. التقيا للمرة الأولى في مجموعة لفيلم جوار بهاتا  (1944)، وعملوا معا مرة أخرى في فيلم هار سينجار  (1949) الذي لم يكتمل. وبعد عامين أثناء تصوير، تارانا (1951)، وبعيدا عن الشاشة بدأت العلاقة. كما أنهم أصبحوا ثنائي شعبي رومانسي يظهروا علي الشاشة معا في أربعة أفلام.

مادبالا كان معروفا عنها انها بعيده عن الانظار، ولم تظهر في مقابلات علنيه (باستثناء العرض الأول للفيلم باهت الدين هيو في عام (1954)، وأنها نادرا ما ظهرت في مقابلات. في كثير من الأحيان تكهنت وسائل الاعلام وتطفلت على حياتها الشخصية والعلاقات المتبادلة الرومانسية كان ذكر ديليب كومار مرارا وتكرارا. وتم تأكيد هذه الشائعات مع الظهور العلني أثناء من خلال توددهم في عام 1955. مادبالا رافقت ديليب كومار في افتتاح لفيلمه إنسانيات (1955)، وهو الفيلم الذي لم يكن لديها رفيق غيره في الحضور. وإن كان هذا قد تم في لفتة أخرى للامتنان للمنتج والمخرج اس اس فاسان، الذي كان يعتني بها في وقت سابق عندما كانت تمر بوعكة صحية أثناء تصوير فيلم باهت الدين هيو (1954)، وهذا كان مبرر لسبب آخر. من خلال حضور العرض الأول رسميا يرافقها ديليب كومار، فإنها اعترفت علانية بالعلاقة بينهما.

قصة حب مادبالا مع كومار استمرت خمس سنوات، بين 1951 و 1956. الرابطة التي بينهم انتهت تاركه قضية مثيرة للجدل على نطاق واسع في المحكمة. أراد ب ر شوبرا، مخرج الفيلم الذي يقوم ببطولتة مادبالا وديليب كومار، نايا داير  (1957)، ان تسافر الوحدة إلى بوبال للتصوير في الهواء الطلق. عطاء الله خان واعترض وادعى الرحلة باكملها الي بوبال خارج الجدول الزمني للفيلم وانة كان حيلة لديليب كومار لإعطاء الفرصة للصداقة بابنته. أخيرا، شوبرا اقام دعوى قضائية ضد مادبالا لاخذها نقدية وليس لديها نية لاستكمال الفيلم. كما أنه استبدلها مع الممثلة فيجايانثيمالا من جنوب الهند. مادبالا بطاعة تؤيد والدها على الرغم من التزامها ديليب كومار. كومار بشهد ضد مادبالا وعطاء الله خان لصالح المخرج ب ر شوبرا في جلسة علنية. وخسرت مادبالا ووالدها القضية وسط الكثير من الدعاية السلبية. حتى تلك اللحظة مادبالا عملت بجد لاكتساب سمعة جيدة كممثلة موثوق بها ومحترفة في هذه الصناعة. صورتها أصيبت بأضرار بالغة بعد هذه القضية. مادبالا وديليب كومار انفصلا عند تلك النقطة.

عندما تحدثت وكالة ريديف للانباء لشقيقتها مادهور بوشان، كانت روايتها للقصة كالاتي:

التقت زوجها، الممثل والمغني، كيشور كومار أثناء تصوير تشالتي كا نام جادي  (1958) و جهمرو  (1961). وانه في ذلك الوقت كان متزوجا من المغنية والممثلة البنغالية روما جوها ثاكورتا وبعد طلاقه، ولأن كيشور كومار كان هندوسي ومادبالا كانت مسلمة، اقاموا حفل زفاف مدني في عام 1960. والديه ورفضوا الحضور. كما كان للزوجين مراسم هندوسية لارضاء والدي كومار، ولكن مادبالا لم تقبل منهم كزوجته. في غضون شهر من زواجها انتقلت مرة اخري لكوخها في باندرا بسبب التوتر في الأسرة كومار. ظلت متزوجة ولكن تحت ضغط كبير للفترة المتبقية من حياتها.

 المغولى الاعظم وعمل في وقت لاحق

كان الفيلم المغولى الاعظم الذي يعتبره الكثيرون من أعظم واوضح اعمالها الدور الحتمي المحظية اناركلى. مدير ك عاصف، غير مدرك لمدى مرض مادبالا، عمل جداول شاقة للتصوير في وقت قصير الذي جعل ذلك مطلب ثقيل على حالتها الصحية. سواء كان وهم يقوموا بعمل الماكياج لساعات تحت الأضواء الكاشفة في الاستوديو أو وهي تجري مصفدة بالسلاسل الثقيلة. من عام 1951 إلى 1959 استثمرت مادبالا جهدها في المغولى الاعظم. ما بعد عام 1956 وانفصالها عن ديليب كومار، باقي المشاهد العاطفية الحميمة المتبقية تم تصويرها في ظل الكثير من التوتر والضغط بين مادبالا والنجم المنفصل عنها. هذا عاطفيا وجسديا اثر على نطاق واسع عليها وتعد أحد العوامل الرئيسية في انخفاض لاحق لها في مجال الصحة والوفاة المبكرة.

في 5 آب 1960، أصبح المغولى الاعظم أكبر فيلم في ذلك الوقت، وهو رقم قياسي لم يحققة أي فيلم لمدة 15 عاما حتي فيلم شولاي في عام 1975. انها لا تزال تحتل المرتبة الثانية في قائمة اعلي ايرادات التذاكر للسينما الهندية (التضخم). على الرغم من الأداء امام النجوم الأكثر احتراما وموهبة السينما، بريثفيراج كابور، دورغا خوت، وديليب كومار، فقد اعترف النقاد واعربوا عن تقديرهم لأداء مادبالا الذكي ومتعددة. تلقت بعض الاعتراف كممثلة خطيرة عندما رشحت لجائزة فيلمفير. علي الرغم من انها لم تفز وخسر امام بينا راي لادائها في فيلم جونجات (1960). في خاتيجا أكبر ' على سيرة الذاتية لمادبالا (انظر قسم المرجعية)، اثني ديليب كومار تكريما لموهبتها وقال:«لو انها عاشت، واختارت أفلامها بمزيد من الرعاية، لكانت أعلى بكثير من المعاصرين لها. فضلا عن كونها وفنانة ممتازة شديد التنوع، فأنها ذات طابع دافئ وكثير البهجة. الله قد وهبها أشياء كثيرة...»

في عام 1960، مادبالا بلغت ذروة مسيرتها وشعبية مع عرض وظهور الأفلام المغولى الاعظم  و بارسات كي رات  كانت مطلوبة بقوة، والكتاب يعرضون عليها الأدوار، ولكن حالتها الصحية المتدهورة لنم تسمح لها أن تتمتع بهذه الفترة وتتطور كممثلة. عند هذه النقطة مادبالا الحالة الصحية أصبحت سيئة لدرجة انها لم تستطيع قبول أي أفلام جديدة، أو حتى تكمل المهام القائمة. في السيرة الذاتية خاتيجا أكبر، شريكها المتكرر النجم ديف أناند قال: «حتى أنها كانت قوية ومليئة بالحياة والطاقة. كانت دائما تضحك وتتمتع بعملها. لايمكن للمرء أن يتصور أبدا أنها كانت في حالة مرضية خطيرة. ثم في يوم واحد اختفت...».

كان لها نشرات متقطعة في أوائل 60. بعض هؤلاء، مثل جامرو (1961)، نصف التذكرة (1962) وشرابي (1964)، وحتى ذلك كان أداء أعلى من المتوسط في شباك التذاكر. ومع ذلك، معظم أفلامها الأخرى فسدت في هذه الفترة لغيابها في أجزاء كثيرة عند مرضها الذي منعها من انجازهم. انهم يعانون من خطر الفضح في حالات استخدام «الدوبلير» في محاولة لرأب الصدع في المشاهد التي مادبالا لم يتمكن من تمثيلها. آخر فيلم لها صدر جوالا، على الرغم من تصويره في أواخر 1950، لم تصدر حتى عام 1971، بعد عامين من وفاتها. بالمناسبة، بصرف النظر عن بعض تسلسل تكنيكولور فيلم المغولى الاعظم ،و جوالا هي المرة الوحيدة التي تظهر مادبالا في فيلم ملون.

 خلال السنوات الأخيرة والموت
في عام 1960، سعت مادبالا للعلاج في لندن بعد تدهور حالتها الصحية  عملية جراحية معقدة في القلب، قدمت لها بعض الأمل في الشفاء. بعد فحص الأطباء هناك رفضوا إجراء العملية، وأقنعوها بأن فرصة البقاء على قيد الحياة ضئيلة مشورتهم كانت انها ينبغي لها أن تستريح وتتجنب فرط الحركة، وتوقعوا أنها قد تتمكن من العيش لمدة عام آخر. مع العلم أن وفاتها كانت وشيكة، مادبالا عادت إلى الهند، ولكنها تحدت التنبؤات وعاشت 9 سنوات أخرى.

في عام 1966، مع حدوث تحسن طفيف في صحته، مادبالا حاولت العمل مجددا امام راج كابور في الفيلم تشالاك. بشرت بها وسائل الاعلام كفيلم «العودة» مع الكثير من الجعجعة والدعاية. في هذا الوقت ظهرت جميلة ولكن شاحبة الوجه، ومع ذلك، في غضون بضعة أيام من التصوير، انهارت حالتها الصحية مما دفعها إلى التوقف، والفيلم لا يزال غير مكتمل وغير منشور.

عندما أصبح بشكل واضح ان التمثيل لم يعد خيارا، مادبالا حولت انتباهها إلى صنع الأفلام. في عام 1969 تم التجهيز لعمل فيلم اسمه فارز أور إيشك. لكن الفيلم لم يؤخذ بعين الاعتبار، لان خلال مراحل ما قبل الإنتاج، مادبالا أخيرا استسلمت لمرضها وتوفيت يوم 23 فبراير 1969، بعد وقت قصير من عيد ميلادها 36. وتم دفنها في مقبرة سانتا كروز على أيدي أفراد أسرتها وزوجها كيشور كومار

 مادبالا الرمز

في حياتها القصيرة، مادبالا مثلت أكثر من 70 فيلما. في ثلاث مقالات عن السيرة الذاتية لها والعديد من مقالات المنشورة في بلدها، قد قورنت بمارلين مونرو، بمواقفها المشابه المميزة في تاريخ الفيلم الهندي. ربما لأنها توفيت قبل أن يجري انزالها إلى دعم أو حرف الأدوار، وحتى يومنا هذا مادبالا لا تزال واحدة من الاساطير الأكثر ديمومة واحتفلت بها السينما الهندية. مناشدتها المستمرة لعشاق السينما في استفتاء 1990 الذي أجرته مجلة الفيلم. صوت لمادبالا انها كانت الممثلة الهندية الأكثر شعبية في كل وقت، وحصلت على 58 ٪ من الأصوات، والخروج الممثلات المعاصرة الترتيب الأسطوري مينا كوماري، نرجس، ونوتان. في الآونة الأخيرة في راديف دوت كوم بالمجلس الدولي للمرأة لعام 2007 الخاصة (انظر الروابط الخارجية)، مادبالا كانت في المرتبة الثانية في قائمة العشرة الأوائل لأفضل الممثلات من «بوليوود.من أي وقت مضى» ووفقا لهذه الميزة، التي جعلت من الممثلات القائمة النهائية كانت في المرتبة«... يعمل المهارات، وبريق، وشباك التذاكر، والبراعة ورمز حالة—وحقيقة أن كل واحد منهم أصبح رمزا لبوليوود، مستهلة في موجة جديدة من السينما...»

أفلامها على نطاق واسع تشاهد على التلفزيون وتم نقل معظم اعمالها علي دي في دي وهذا مكن من عودة ظهورها. العشرات من لقطات والمشاهد من أفلامها تم عمل المونتاج وتم تحميلها من معجبيها، ويمكن مشاهدته على مواقع الفيديو الشهيرة مثل يوتيوب. لا ممثلة كلاسيكية خمرية الهندية اخري لديها مثل هذا الوجود الكبير على موقع مشاركة الفيديو. في الهند، التجار في الشوارع والمحلات تبيع لها لقطات الدعاية الأبيض والأسود والملصقات جنبا إلى جنب مع نجوم السينما الحالية للسينما الهندية.

في عام 2004 نسخة رقمية ملونة من فيلم المغولي الاعظم تم عرضها، وبعد 35 عاما من وفاتها، مادبالا والفيلم أصبحوا نجوم مع جمهور السينما مرة أخرى.

في العقد الماضي، العديد من المقالات والسير الذاتية في المجلات صدرت على مادبالا، تكشف تفاصيل لم تكن معروفة من حياتها الخاصة والمهنية. وبالتالي في عام 2007، الفيلم الهندي تشاند خويا خويا أنتج بطولة شيني أهوجا وسها علي خان—القصة شملت بعض الأحداث وهو مبني على أساس حياة مادبالا وغيرها من شخصيات الفيلم الكلاسيكي.

في عام 2008 اصدر طابع بريد تذكاري يضم صورة مادبالا. وكانت الطوابع التي تنتجها كاهداء الهند بوست في طبعة محدودة الذي ضم صورا للممثلة. كان من العناصر الفاعلة التي أطلقها المخضرمين نيمي ومانوج كومار في حفل بهيج حضره الزملاء والأصدقاء والباقين على قيد الحياة من أفراد أسرة مادبالا. وممثلة الفيلم الهندي الأخرى التي يتم الوفاء بهذه الطريقة هي نرجس دت.

الممثلة الشعبية ورمز الاثارة 1970 زينات أمان في كثير من الأحيان كما اعترف النموذج الأولي للافلام الغربية الهندية الحديثة، وبطلة الفيلم. ومع ذلك فإنه كثيرا ما يغفل أن مادبالا شوهد في تصوير الغربي وحتى تغوي الرجال في بعض المشاهد 1950. صورة جريئة للهندية بطلة فيلم يصور في عصر بدأ فيهالمرأة رزينة والتضحية الذاتية والمثل العليا للأنوثة الهندي هي النظام اليومي. على هذا النحو هو مادبالا من (وإلى حد ما، نرجس المعاصرة) التأثير على الممثلات الهندية الحديثة السائدة اليوم.

 قائمة أفلامها

 المراجع الكتب والمجلات في الأفلام:' أكبر، خاتيجا. مادبالا: حياتها، وأفلامها (الإنكليزية). نيو دلهي: يو بي اس الناشرين موزعين، 1997. ردمك 8174761535.
 عميق، موهان. مادبالا: الغموض والغموض ، ماجنا النشر المحدودة
 راهيجا، دينيش. لامعة في المائة من السينما الهندية، والهند، دار الكتاب للنشر.
 روبن، الأرنب. فولي وود الارتجاع، اندوس الناشرين
 بهاتاشاريا، رينكي. بيمال روي: ان رجلا من الصمت، وجنوب آسيا الكتب
 راجادهياكشا، أشيش ويلمن، بول. موسوعة السينما الهندي، فيتزروي ديربورن الناشرين.
 كورت، وديفيد. مجلة فنون المسرحية''، العدد التاريخ: أغسطس 1952 ؛ المجلد. السادس والثلاثون رقم (8).

الروابط الخارجية

 مادبالا: المرأة يوما خاصا rediff.com
 مادبالا: الحلو والإغراء rediff.com

أشخاص من دلهي
بشتون
مسلمون هنود
ممثلات أفلام هنديات
ممثلات أفلام هندية
ممثلات في سينما المالايالامية
ممثلات من دلهي
ممثلات هنديات في القرن 20
مواليد 1351 هـ
مواليد 1933
مواليد في نيودلهي
هنود من أصل بشتوني
وفيات 1388 هـ
وفيات 1969
وفيات في مومباي

مدهوبالا


As mulheres nas Forças de Defesa de Israel tiveram uma presença significativa na cena política do país desde sua independência em 1948. Israel é um dos poucos países do mundo a ter um requisito de serviço militar obrigatório para mulheres, embora o recrutamento feminino seja limitado àquelas que são judias étnicas.

De acordo com estatísticas militares israelenses, 535 mulheres soldados foram mortas enquanto serviam entre os anos de 1962 e 2016. A integração feminina regulamentada de Israel nas forças armadas é anterior ao seu estabelecimento formal em 1948, quando as mulheres do Yishuv serviram nas fileiras de várias forças paramilitares judaicas durante a Guerra da Palestina de 1947-1949. Uma emenda legal de 1999-2000 à Lei de Igualdade de Direitos das Mulheres de 1951 iguala totalmente - embora separadamente - homens e mulheres nas forças armadas.

Até 2001, as recrutas serviam no Corpo Feminino, comumente conhecido por sua sigla hebraica: CHEN.  Após um período de cinco semanas em treinamento básico, elas poderiam servir como escriturárias, motoristas, assistentes sociais, enfermeiras, operadores de rádio, controladores de vôo, material bélico e instrutoras de cursos. , 88 por cento de todas as funções nas Forças de Defesa de Israel (FDI) foram abertas a candidatas do sexo feminino, enquanto as mulheres podem ser encontradas ocupando 69% de todas as posições disponíveis.

Em 2014, as FDI afirmaram que menos de 4% das mulheres estão em posições de combate, como infantaria leve e helicópteros ou pilotos de caça, e que, em vez disso, estão concentradas em posições de "apoio ao combate".

História

Pré-independência

Antes do estabelecimento formal de Israel em 1948, as mulheres serviam em funções de combate dentro dos grupos paramilitares judeus da Palestina britânica que mais tarde se tornariam o componente central das Forças de Defesa de Israel (FDI); a taxa de mulheres alistadas em organizações de combate ficou em 20%. Nos anos que antecederam o estabelecimento do Tzahal, o serviço militar para mulheres existia nas linhas das forças paramilitares Hashomer e Haganá. O Haganá declarou em sua lei que suas regras estavam abertas a "Todo judeu, homem ou mulher, que esteja preparado e treinado para cumprir a obrigação de defesa nacional". A maioria das recrutas atuava como médicas, especialistas em comunicação e armeiras. Durante a Segunda Guerra Mundial, aproximadamente 4.000 mulheres se ofereceram como voluntárias para servir nas forças de assistência britânicas.

Durante a década de 1940, em Tel Aviv, foi estabelecido um batalhão no qual as mulheres ocupavam cargos de segurança, transporte de armas e postos antiaéreos tripulados. Durante o inverno de 1948, as mulheres se juntaram às fileiras de combate do Palmach e viajaram de Tel Aviv a Jerusalém com suas armas escondidas dentro de suas roupas. O braço do Palmach (trinta por cento dos quais eram mulheres) treinou nove comandantes de pelotão e várias outras comandantes de grupo de combate.

Guerra de Independência (1948)

Em 26 de maio de 1948, David Ben-Gurion estabeleceu oficialmente as FDI como a força militar de Israel. Em 18 de agosto de 1948, o recrutamento obrigatório começou para todas as mulheres israelenses sem filhos que nasceram entre 1920 e 1930, independentemente de serem solteiras ou casadas.

As mulheres serviam em muitos cargos, inclusive como enfermeiras, operadoras de comunicações, motoristas, escriturárias e cozinheiras. O Corpo de Mulheres, sob o qual serviam todas as mulheres soldados israelenses, era responsável por cuidar de suas necessidades, treinamento e integração em diferentes unidades do Tzahal. O Corpo de Mulheres também enviou soldados jovens e qualificadas para serem professoras nas áreas então subdesenvolvidas de Israel e nos bairros de imigrantes.

Pós-independência

Além da Guerra Árabe-Israelense de 1948, quando a escassez extrema de mão-de-obra trouxe muitas mulheres soldados israelenses para as batalhas terrestres, as mulheres foram historicamente proibidas pelo governo israelense de engajarem-se em batalha e, em vez disso, serviram em uma variedade de funções de suporte técnico e administrativo. Logo após o estabelecimento das FDI, um decreto para a remoção de mulheres das posições de linha de frente entrou em vigor e todas as mulheres soldados foram puxadas de volta para áreas mais seguras. A justificativa citada para esta decisão girava em torno de preocupações sobre a alta possibilidade de soldados israelenses serem capturadas e posteriormente estupradas ou agredidas sexualmente por forças árabes hostis. Embora o consenso fosse de que era justo e equitativo exigir igual sacrifício e serviço das mulheres, argumentou-se que o risco de prisioneiros de guerra israelenses serem submetidos a abuso sexual era infinitamente maior para soldados do sexo feminino do que para soldados do sexo masculino e, portanto, inaceitável. A maioria das mulheres servindo no Tzahal assumiu cargos como secretárias, enquanto o restante serviu principalmente como instrutoras, enfermeiras, escriturárias e telefonistas. Algumas mulheres voaram em missões de transporte na década de 1950; algumas mulheres foram aceitas no treinamento de vôo na década de 1970, mas não concluíram o programa antes dele ser fechado para mulheres.Yael Rom, a primeira mulher piloto treinada pela Força Aérea de Israel, ganhou suas asas em 1951.

Hava Inbar, uma advogada, foi nomeada juíza do tribunal militar israelense em Haifa em setembro de 1969, tornando-se assim a primeira juíza militar do mundo. Ela declarou em uma entrevista: "Não sei se quero ser juíza militar por toda a minha vida, mas estou feliz por ter sido nomeada; isso prova que as FDI deixam quase todas as portas abertas para suas mulheres soldados."

Devido a uma necessidade crescente de forças terrestres durante a Guerra Árabe-Israelense de 1973, as mulheres eram necessárias em funções de campo. De acordo com Rina Bar-Tal, então presidente da Rede Feminina de Israel, funções para mulheres além do suporte técnico e de secretariado só começaram a se abrir no final dos anos 1970 e início dos anos 1980 devido à escassez de mão-de-obra. Desde então, algumas mulheres ganharam postos superiores ao de coronel. Em 1986, Amira Dotan, então chefe do Corpo de Mulheres, tornou-se a primeira mulher general-de-brigada. Em julho de 2018, a capitã das FDI Or Naʽaman ordenou que uma bateria de mísseis Patriot abatesse um drone sírio e um caça a jato sobre as colinas de Golã, o que lhe rendeu um certificado militar de reconhecimento.

Igualdade de gênero

A piloto civil e engenheira aeronáutica Alice Miller fez uma petição com sucesso à Suprema Corte de Israel para decidir a favor dela fazer exames de treinamento de piloto com a Força Aérea de Israel (FAI) depois que ela foi rejeitada por motivos de gênero. Durante esse tempo, o ex-presidente e comandante da FAI, Ezer Weizman, se opôs abertamente à sua campanha. Embora Miller não tenha passado no exame, a decisão foi um divisor de águas e abriu portas para mulheres israelenses em novos cargos militares. As legisladoras aproveitaram o momento para redigir um projeto de lei que permitia que as mulheres se voluntariassem para qualquer cargo para o qual pudessem se qualificar.

Em 2000, uma emenda à Lei de Direitos Iguais das Mulheres de Israel com relação ao serviço militar afirma que "O direito das mulheres de servir em qualquer função nas FDI é igual ao direito dos homens". A emenda, redigida por mulheres legisladoras, concede oportunidades iguais às mulheres consideradas fisicamente e pessoalmente adequadas para um trabalho; a questão de exatamente quem e o que era "adequado" foi deixada a critério dos líderes militares caso a caso. Após a emenda, uma quantidade modesta de mulheres começou a se alistar em funções de apoio ao combate e combate leve em algumas áreas, incluindo o Corpo de Artilharia, unidades de infantaria e várias divisões blindadas. Em 2000, o Batalhão Caracal tornou-se um batalhão de infantaria misto de pleno direito. Muitas mulheres também se juntaram à Polícia de Fronteiras.

A primeira mulher piloto de caça israelense, Roni Zuckerman, recebeu suas asas em 2001. Em 2006, as primeiras pilotos e navegadoras se formaram no curso de treinamento da FAI e várias centenas de mulheres ingressaram em unidades de combate, principalmente em funções de apoio, como coletoras de informações, instrutoras, assistentes sociais, médicas e engenheiras. A Guerra do Líbano de 2006 marcou a primeira vez desde 1948 que soldados do sexo feminino estiveram ativos em operações de campo ao lado de soldados do sexo masculino. A mecânica de vôo de helicópteros Keren Tendler foi a primeira mulher soldado de combate israelense a ser morta em uma zona de guerra ativa após a aprovação da emenda. Em novembro de 2007, a FAI nomeou sua primeira vice-comandante de esquadrão.

Em 23 de junho de 2011, Orna Barbivai se tornou a primeira mulher aluf nas forças armadas israelenses após sua promoção ao cargo de comandante do Diretório de Recursos Humanos; ela foi a segunda mulher a servir no Estado-Maior. Em 2012, Merav Buchris se tornou a primeira mulher oficial de munições da FAI. Em 2013, pela primeira vez, uma soldado das FDI foi convocada para a Torá durante um serviço em uma base militar. No mesmo ano, o exército israelense anunciou que, pela primeira vez na história de Israel, permitiria que uma mulher transgênero servisse no exército como soldado do sexo feminino.

Em 2014, houve várias outras estreias para mulheres nas forças armadas israelenses: Oshrat Bacher foi nomeada a primeira mulher comandante de batalhão de combate de Israel; a primeira médica de combate foi nomeada para a unidade de elite Duvdevan; e supervisoras kashrut do sexo feminino foram autorizados a trabalhar em cozinhas em bases militares.

Requisitos de serviço
O requisito de serviço militar obrigatório para mulheres judias-israelenses é de 24 meses, além de funções específicas que exigem um período de serviço de 30 meses. As mulheres podem ser dispensadas do serviço militar por motivos de consciência religiosa, casamento, gravidez ou maternidade. Uma mulher pode receber uma isenção por motivos religiosos nas seguintes condições:

 Ela declarou que por motivos de consciência, ou modo de vida religioso, está impedida de prestar o serviço militar e provou isso a contento do comitê de isenção.
 Ela mantém as leis da Kashrut em casa e fora dela.
 Ela não viaja no Shabat.

As mulheres que chegam a Israel com 17 anos ou mais geralmente estão isentas do serviço militar, mas podem servir voluntariamente. Além disso, as mulheres geralmente não são convocadas para o serviço de reserva se forem casadas ou se tiverem mais de 24 anos.

Funções de combate

A Cláusula 16A da Lei do Serviço de Defesa de Israel exige que todas as mulheres combatentes recrutadas sirvam na ativa por 2 anos e 4 meses e na reserva até os 38 anos de idade. A cada ano, 1.500 mulheres são recrutadas para as Forças de Defesa de Israel (FDI). As mulheres foram empregadas em funções de combate durante a Guerra da Palestina de 1947–1949; incidentes envolvendo o abuso de cadáveres de soldados do sexo feminino por tropas árabes levaram à decisão do gabinete israelense de retirar as mulheres do combate na linha de frente até 2000, quando o Batalhão Caracal foi criado.

Em 2014, o Tzahal nomeou Oshrat Bacher como a primeira mulher comandante de um batalhão de combate.

A opção de combate mais notável para as mulheres é o Batalhão Caracal de infantaria leve, no qual as mulheres representam 70% da força da tropa. Existem dois outros batalhões de infantaria mistos: o Batalhão Leões do Jordão e o Batalhão Bardelas. O Oketz, uma unidade canina das FDI, também recruta mulheres como soldados de combate. As mulheres também podem ingressar no Corpo de Coleta de Inteligência de Combate e servir como pessoal de busca e salvamento no Comando de Frente Interna das FDI. As mulheres podem servir como tripulações de tanques no Comando de Defesa de Fronteiras, composto por unidades que guardam as fronteiras de Israel com o Egito e a Jordânia.

Apesar de serem oficialmente classificadas como soldados de combate, as mulheres em funções de combate não são explicitamente destacadas em situações de combate. Espera-se que elas respondam no caso de uma situação de combate irromper, mas não são desdobradas em áreas onde há alto risco de combate. Os três batalhões de infantaria mistos e de tanques tripulados por mulheres são empregados em tarefas de patrulha de fronteira e segurança no Vale do Jordão, e soldados do sexo feminino são impedidos de ingressar nas brigadas de combate da linha de frente que são desdobradas em caso de guerra.

Assessora de Assuntos de Gênero
Em 2000, o Corpo de Mulheres foi desmantelado para que as mulheres militares pudessem cair sob a autoridade de unidades individuais com base em seus cargos e não em seu gênero; elas também usariam a insígnia de suas unidades em vez da insígnia do Corpo de Mulheres. O cargo de Conselheira de Assuntos de Gênero do Chefe do Estado-Maior foi criado em 2001. As oficiais femininas que ocupam o cargo têm a responsabilidade de garantir mais oportunidades e um ambiente adequado para as mulheres militares, bem como saídas para o aprimoramento de suas habilidades. A missão da conselheira é descrita pelas forças armadas israelenses como "empoderar as mulheres, as FDI e a sociedade israelense, promovendo condições que permitam o uso ideal das capacidades das mulheres servindo nas FDI; promovendo oportunidades iguais para as mulheres durante o serviço militar; e assimilar as mulheres em posições de liderança militar."

Isenções de serviço
Em 2020, 55% das mulheres elegíveis foram convocadas para o Tzahal. Daqueles que receberam isenção, 35-36% foram isentos por motivos religiosos. Uma lei aprovada em 1978 tornou automáticas as isenções para mulheres por motivos religiosos, mediante a assinatura de uma simples declaração atestando a observância de práticas religiosas ortodoxas. Esta legislação levantou considerável controvérsia, e as autoridades das FDI temiam que a isenção pudesse ser abusada por qualquer mulher não-religiosa que não desejasse servir e, assim, exacerbar ainda mais os já sobrecarregados recursos de pessoal das forças armadas israelenses. As mulheres dispensadas por motivos religiosos eram legalmente obrigadas a cumprir um período de serviço alternativo, o Sherut Leumi, fazendo o trabalho social ou educacional que lhes fosse atribuído. Na prática, porém, as mulheres prestavam esse serviço apenas de forma voluntária.

Relatório do Comitê Segev (2007)
Em 2007, Elazar Stern, então chefe da Diretoria de Recursos Humanos, nomeou um comitê para definir o serviço feminino nas Forças de Defesa de Israel (FDI) na próxima década, com o objetivo de aumentar a igualdade de oportunidades para as mulheres. O comitê, chefiado por Yehuda Segev, apresentou seu relatório a Stern em setembro de 2007.

Em setembro de 2008, o relatório de 100 páginas foi apresentado a Gabi Ashkenazi, então Chefe do Estado-Maior, que expressou apoio à visão do comitê:As FDI, como uma organização líder na sociedade israelense, designa o serviço de homens e mulheres para um serviço gratificante e respeitoso baseado na igualdade de oportunidades a serviço das FDI e do Estado de Israel.A comissão pediu a anulação do modelo que vigora desde a década de 1950, segundo o qual o tempo de serviço e as opções de serviço de um soldado são amplamente determinados pelo gênero. Sobre este modelo, o relatório afirmou: "Este é um modelo arcaico que causa a subutilização dos recursos... de metade da sociedade israelense e fecha muitas oportunidades, tanto durante o serviço quanto para integração na sociedade após o serviço."

Em 2007, 12% de todos os empregos das FDI foram completamente fechados para mulheres. O relatório atribuiu parcialmente esse fechamento ao menor tempo de serviço para as mulheres recrutadas, que supostamente serviu como uma barreira para recrutar mulheres para os empregos mais importantes e mais requisitados. O comitê afirmou que as postagens de emprego militar são "em grande parte" determinadas pelo gênero, e não pelos talentos e habilidades de um soldado individual, e que a duração do serviço "deve depender exclusivamente do trabalho, e não do gênero".

O relatório aconselhou tornar mais difícil para as mulheres obterem isenção do serviço militar obrigatório e restringir o fenômeno comum de mulheres alegando falsamente isenções por motivos religiosos. Também disse que os critérios para isenções do serviço devem ser os mesmos para homens e mulheres. O painel recomendou quotas obrigatórias para a promoção de mulheres, com o objetivo de dar às mulheres uma "presença significativa" nos "altos escalões de decisão" dos militares. Além disso, pediu a criação de um sistema eficaz e bem financiado para garantir ambientes de trabalho adequados para soldados do sexo masculino e feminino, e para a elaboração de um "código de gênero" que estabeleça regras explícitas para a interação entre os dois sexos: "Deve haver nenhum trabalho ou unidade categoricamente fechada para mulheres ou homens. . . O serviço em todas as unidades, postos e missões seria conjunto, sujeito às regras de integração adequada."

O relatório propunha abrir todos os empregos para as mulheres, exceto um punhado que seria determinado por um comitê especial, cujas decisões exigiriam a aprovação do Chefe do Estado-Maior, do Ministro da Defesa e do Comitê de Relações Exteriores e Defesa do Knesset. Ele disse que o processo inicial de triagem e designação deve ser unificado para que homens e mulheres façam parte do mesmo sistema e recebam suas designações com base nos mesmos critérios, inclusive para aceitação em unidades de combate; o painel propôs implementar essa mudança gradualmente - ao longo de uma década.

Problemas

Objeções religiosas
Em 1950, Yitzhak HaLevi Herzog e Ben-Zion Meir Hai Uziel, ambos rabinos-chefe, emitiram uma decisão que proibia as mulheres de ingressar nas Forças de Defesa de Israel (FDI). Na década de 1980, Meir Kahane, um rabino de extrema-direita, opôs-se veementemente às mulheres que serviam nas FDI e defendeu o serviço nacional alternativo. , David Lau e Yitzhak Yosef do Rabinato Chefe de Israel se opuseram a mulheres religiosas servindo nas forças armadas, assim como Shmuel Eliyahu.

No entanto, Yair Lapid se opôs a essa posição e, consequentemente, fez campanha pela remoção de Lau e Yosef do Rabinato Chefe. Sobre o assunto, Naftali Bennett afirmou: "Acredito que todas as meninas devem fazer o serviço das FDI ou o serviço nacional. Com isso, o ataque aos rabinos por sua posição tradicional é um ataque inaceitável ao respeito que lhes é devido." O rabino ortodoxo Shai Piron também expressou seu apoio à liminar dos rabinos-chefes contra mulheres observadoras que se alistam nas FDI. Em 2003, Piron declarou: "Não conheço nenhum rabino que permitiria que [mulheres praticantes] servissem no exército. As autoridades haláchicas viram a realidade de uma perspectiva educacional e espiritual conjunta, essa visão os levou à sua conclusão haláchica… O problema com o serviço nas FDI é a atmosfera geral que não permite uma vida sem armadilhas [religiosas]."

Em resposta, o político Elazar Stern disse: "Há uma semana, os Rabinos-Chefes anunciaram que uma mulher servindo nas FDI resulta em uma aveira semelhante a Chillul Shabbos. Isso equivale a fazer um apelo às mulheres, pelo menos àquelas que se consideram religiosas, para não servirem nas FDI. . . Servi nas FDI por alguns anos e afirmo que as forças armadas não podem funcionar sem as mulheres, a menos que aumentemos o serviço dos homens para 4,5 anos. O preço que pagaremos pela convocação do conselho do Rabinato Chefe de que as mulheres não se alistem não é o de nossas filhas, mas as filhas desses mesmos rabinos que não servem." O rabino Shlomo Riskin de Efrat apoiou o alistamento de mulheres nas FDI. Em 2014, a associação Beit Hillel de rabinos religiosos nacionais emitiu uma decisão na lei judaica declarando que as mulheres podem servir nas FDI; no entanto, o rabino Shlomo Aviner afirmou que Beit Hillel não tinha autoridade para tomar tal decisão. De acordo com a Lei do Serviço de Defesa de Israel, as mulheres judias observantes têm a opção de serviço nacional alternativo em vez de se alistar nas FDI.

As FDI oferecem aos homens judeus haredi centros de recrutamento "livres de mulheres e laicos". Moshe Yaʽalon, ex-Chefe do Estado-Maior das FDI, expressou sua vontade de relaxar os regulamentos para atender às demandas dos rabinos ultraortodoxos. Os regulamentos relativos à igualdade de gênero já haviam sido relaxados para que os haredim pudessem ter certeza de que os homens não receberiam exames físicos da equipe médica feminina.

Assédio sexual
No livro Israel and Its Army: From Cohesion to Confusion, Stuart A. Cohen argumentou que, antes da década de 1990, havia um consenso geral nas FDI de que "as proezas sexuais andam de mãos dadas com as realizações militares". Mesmo quando as atitudes sociais estavam mudando na década de 1980, as FDI ainda estavam inclinadas à tolerância e um alto oficial do exército alertou para não exagerar no "tópico fora de proporção". Em 1993, foi relatado que apenas 10% dos cerca de 1.000 casos de assédio sexual relatados anualmente são investigados. Relatos de assédio sexual contra mulheres nas forças armadas israelenses atingiram uma média de um caso por dia em 1999 – um aumento nas 280 denúncias recebidas em 1997.

Em 1998-1999, 54 oficiais foram expulsos das FDI sob a acusação de má conduta sexual, enquanto outros enfrentaram rebaixamento ou prisão. Em um caso de destaque, Yitzchak Mordechai foi acusado de agressão e assédio sexual. Outro caso envolveu a promoção do General Nir Galili, acusado de aliciar uma jovem recruta para relações sexuais. Esta questão levou à descrição das forças armadas israelenses pela escritora feminista americana Laura Sjoberg como uma "estufa para relações sexuais exploradoras" e uma força cuja cultura de luta é baseada em "libertinagem desenfreada". Embora as FDI tenham tentado conter o assédio sexual, ele continua sendo um problema. Em 2004, foi relatado que 1 em cada 5 mulheres soldados israelenses sofrem assédio sexual.

A polêmica sobre cantoria
Em setembro de 2011, devido a uma proibição religiosa de homens ouvirem mulheres cantarem, nove cadetes religiosos praticantes no curso de oficiais das FDI saíram de um seminário noturno sobre o legado da Operação Chumbo Fundido, durante o qual uma banda composta por dois vocalistas homens e duas vocalistas mulheres subiram ao palco para cantar. O comandante da escola expulsou quatro deles depois que disseram que voltariam a desobedecer ordens em situações semelhantes. As FDI concordaram em reexaminar os regulamentos sobre esta questão, dada a crescente presença de soldados haredi em unidades de combate.

Galeria

Ver também

 Amira al-Hayb, primeira mulher árabe-beduína a servir em uma posição de combate militar israelense
 Elinor Joseph, primeira mulher soldado árabe-cristã a servir em uma posição de combate militar israelense

Referências

Ligações externas

 Women Army corps, Exhibition in the IDF&defense establishment archives (em inglês)
Mulheres nas Forças Armadas de Israel

Mulheres nas Forças de Defesa de Israel


Jiang Qing (în , ) a fost cea de a patra și ultima soție a lui Mao Zedong, cunoscută sub numele de Madame Mao. În tinerețe a fost o actriță chineză și a jucat un mare rol politic în timpul Revoluției Culturale Chineze.

Biografie
Pe scenă a adoptat numele de Lan Ping (蓝苹). A fost cea de-a patra soție a lui Mao Zedong, căsătorindu-se cu el în Yan'an, în noiembrie 1938; a fost prima doamnă a Chinei de după revoluție. Este cunoscută ca autoarea alianței politice radicale cunoscută sub numele de Banda celor patru.

Cu toate acestea, a fost arestată la o lună după moartea lui Mao (1976), pentru tendințele sale radicale. Jiang Qing a fost cea mai puternică persoană din ultimii ani ai regimului maoist.

Jiang Qing a fost secretara personală a lui Mao în anii 1940 și șefa secției de Filmare al Departamentului de Propagandă al Partidului Comunist în 1950. A fost un reprezentant important al lui Mao în primele etape ale Revoluției Culturale. În 1966 a fost numită directoare a Grupului Central de Revoluționari. A colaborat cu Lin Biao la dezvoltarea ideologiei lui Mao, precum și la cultul personalității lui Mao. Influența ei a fost mare în perioada de vârf a revoluției, în afacerile de stat, în special în cele legate de artă și cultură. În 1969, ea a câștigat un loc în Biroul Politic al Partidului Comunist.

Înainte de moartea lui Mao, Banda celor Patru controla numeroase instituții politice, inclusiv mass-media și propaganda. Cu toate acestea, Jiang Qing s-a aflat de multe ori în contradicție cu alți lideri comuniști. Moartea lui Mao, în 1976, i-a luat o bună parte din puterea politică. Jiang a fost arestată în octombrie 1976 de către Hua Guofeng și aliații săi, fiind condamnată de către ceilalți membri ai partidului. De atunci, Jiang Qing a fost declarată oficial ca făcând parte din Grupul "contrarevoluționar Lin Biao și Jiang Qing" (林彪江青反革命集团) căruia i s-a atribuit cea mai mare parte din vina pentru pagubele și distrugerile cauzate de Revoluția Culturală. Deși a fost inițial condamnată la moarte, sentința i-a fost comutată la închisoare pe viață în 1983. După ce a fost eliberată pentru tratament medical, Jiang Qing s-a sinucis în luna mai 1991.

Note

Legături externe
 Biografía
 Verbete no Museu Internacional de Mulheres

Decese în 1991
Nașteri în 1914
Politicieni chinezi
Maoiști

Jiang Qing


Doğu ve Batı. Kültür, iktisat, sosyal ve siyası mecmuası (hrv. Istok i Zapad. Kulturni, gospodarski, društveni i politički časopis), hrvatski časopis na turskom jeziku

Prvi je časopis u Hrvatskoj tiskan na turskom jeziku. Prvi broj izašao je 1943. godine u Zagrebu. Osnivači su ciljali uspostavi prijateljskih odnosa između Republike Turske i Nezavisne Države Hrvatske. Vlasnik lista i izdavač bila je Hrvatska muslimanska tiskara. Glavni urednik bio je Abdurezak Hifzi Bjelevac, bosanskohercegovački pisac. Izlazio je uz potporu Ministarstva vanjskih poslova NDH i bio je namijenjen emigrantima Hrvatima islamske vjere u Turskoj, uz čiju se pomoć namjeravalo zasnovati diplomatske odnose između NDH i Turske.

S obzirom na neuspjeh četiriju pregovaračkih misija diplomata NDH u Turskoj, u NDH su prešli na drugi način ishoditi priznanje. Preko časopisa nadali su se uspostaviti kulturne, zatim gospodarske te pomoću tih i političke veze između NDH i Turske. Na početku su u listu pisali da im je cilj stvaranje i ojačavanje prijateljskih veza između Turske i NDH, a u nekom broju poslije stoji da je časopis "namijenjen turskoj javnosti, europskim turkolozima i ograničenom dijelu našeg naroda koji zna turski."

Prvi broj izašao je uoči Dana NDH 6. travnja 1943. godine. Izlazio je mjesečno i ukupno je izašlo osam brojeva do 15. kolovoza 1944. godine. Tiskan je u Tipografiji d.d. na formatu A4. Za glavnog urednika izabran je iskusni književni, novinar, publicist i diplomat Abdurezak Hifzi Bjelevac, dobar poznavatelj turskog jezika i Turske. Planirali su izlaziti dvaput mjesečno i najavljivali su da će imati naslovnicu u boji, no to se nije ostvarilo i jedva su održavali mjesečno izlaženje.

Osim Bjelevca, surađivalo je u listu mnoštvo hrvatskih muslimanskih, ali i nemuslimanskih intelektualaca, književnika i novinara. Članke, vijesti, komentare i druge tekstove objavljivali su Hakija Hadžić, Salih Baljić, Kasim Gujić, Latif Muftić, Hamdija Kreševljaković, Salih Alić, Ivan Esih i ini. Tekstove su s hrvatskog na turski prevodili Bjelevac, Adem Sokolović i šerijatski sudac Džemal Katana. Autori članaka trudili su se istaknuti povijesne veze između Hrvatske i Turske, brojni su nerealno uljepšani romantični prikazi hrvatsko-turskih odnosa, isticano je brojnost Hrvata u Turskoj koji su rodbinski povezani s mnogima u domovini Hrvatskoj. Kvaliteta turskog na stranicama poprilično je loša i brojne su tipografske pogreške. Vjerojatno je posljedica što je Bjelevac skoro sve tekstove u časopisu sam napisao ili preveo. Drugi razlog je što je Bjelavac završio Galatasarajski licej 22 godine prije promjene koja se u turskom obrazovnom sustavu, kada se prešlo s arabice na latinično pismo, pa mu je jezik časopisa arhaičan, a pravopis manjkav.

U zadnjem broju časopisa uredništvo je pokrenulo nekoliko izdavačkih projekata, a Vlada NDH ponudila je sredstva za objavljivanje "praktične turske gramatike". Izdavači su htjeli objaviti zbirku na turskom jeziku koja bi sadržavala izabrana djela pripovjedača iz Bosne, izabrana djela 10-12 najboljih turskih pripovjedača i esejista, pripadnika nove kemalističke književnosti.

Predstavnici MVP-a NDH nastojali su uspostaviti pretplatničku mrežu časopisa u Turskoj, no odjekom časopisa u Turskoj nisu bili zadovoljni ni MVP NDH ni uredništvo časopisa. Prema stručnjacima iz bugarskog tiska, vrsnim poznavateljima turskog mentaliteta, politike i držanja, tursko držanje pokazalo je sumnjičavost glede novog hrvatskog pokušaja te da su uvjereni da je unaprijed osuđen na neuspjeh, tako da može donijeti samo loše a ne dobre posljedice. Odjek među čitateljstvom u onovremenoj Bosni i Hercegovini gotovo je pa posve nepoznat. Izdavači i vlasnici nisu namjeravali odustati. Zbog lošeg stanja Osovine i rastuće oskudice svih artikala, list je prestao izlaziti. Usprkos slabom uspjehu, list je važan kao značajan korak u uspostavljanju hrvatsko-turskih veza i približavanju Hrvata i Turaka.

Izvori

Hrvati u Turskoj
Zagrebački tisak
Mediji u NDH
Hrvatski mjesečnici

Doğu ve Batı


Sreten Asanović (Donji Kokoti kraj Podgorice, 22. veljače 1931. – Podgorica, 3. lipnja 2016.) bio je crnogorski književnik, član Dukljanske akademije nauka i umjetnosti i Crnogorske akademije nauka i umjetnosti. U Crnoj Gori utemeljio je žanr kratke priče. Pojedine njegove priče prevedene su i objavljene na više od 20 jezika.

Životopis
Sreten Asanović rođen je u Donjima Kokotima kraj Podgorice 22. veljače 1931. godine. Završio je učiteljsku školu u Hercegu Novome i studirao višu pedagošku školu.

Od 1957. do 1960. godine bio je glavni i odgovorni urednik titogradskoga (Podgorica) časopisa Susreti; urednik u sarajevskome Oslobođenju od 1960. do 1962. godine; prvi glavni i odgovorni urednik revije Odjek od 1963. do 1965. godine; sekretar Komisije za kulturu i umjetnost Savezne konferencije SSRNJ u Beogradu od 1965. do 1972. godine; glavni i odgovorni urednik poznatoga crnogorskoga časopisa Stvaranje, u Titogradu od 1973. do 1989. godine.

Bio je predsjednik Udruženja književnika Crne Gore (1973. – 1976.), potpredsjednik Saveza književnika Jugoslavije (1976. – 1979.), predsjednik Saveza književnika Jugoslavije (1979. – 1981.).

Umro je u Podgorici 3. lipnja 2016. godine.

Djela
 Dugi trenuci, priče, Cetinje: Narodna knjiga (1956.)
 Ne gledaj u sunce, priče, Cetinje: Obod (1960.)
 Igra Vatrom, priče, Sarajevo: Svjetlost (1966.)
 Lijepa Smrt, izbor i nove priče, predgovor prof. dr. Ratko Božović, Titograd: Grafički zavod – Luca (1971.)
 Opojno piće, izbor i nove priče, predgovor Milo Kralj, Beograd: Rad (1977.)
 Noć na golom brdu, priče, Zagreb: Mladost (1980.)
 O kulturi i stvaralaštvu, članci, Beograd: Radnička štampa (1981.)
 Lice kao zemlja, izbor Gojko Antić, predgovor prof. dr. Mirjana Strčić,  Nikšić: Univerzitetska riječ (1988.)
 Putnik, roman,  Cetinje: Dignitas, (1994.)
 Martiri i pelegrini, priče, Ulcinj: Plima, (2000.)
 Izabrana djela, 4 toma, Ulcinj: Plima (2003.)
 Nomina, novelete, Ulcinj: Plima, (2006.)
 Zvijezde padaju, izbor priča, predgovor i pogovor Jovan Nikolaidis, Zagreb: NZCH & Plima, (2009.)
 Kratke priče, Cetinje i Podgorica: OKF i Pobjeda, (2015.)

Nagrade
 Trinaestojulska nagrada Skupstine SR Crne Gore za Lijepa Smrt, 1972.
 Nagrada Oslobođenje Titograda za najbolje ostvarenje iz oblasti književnosti za knjigu Igra vatrom, 1967.
 Goranova nagrada za najbolju knjigu godine na srpskohrvatskom jeziku za Noć na Golom Brdu, 1981.
 Nagrada Savjeta za prosvjetu NR Crne Gore za priču Dželat, 1954.
 Nagrada Udruženja književnika Crne Gore za knjigu pripovjedaka Dugi trenuci, 1957.
 Stvaranje za Uspravani konjanik, 1959.
 Orden bratstva i jedinstva, 1976.

Izvori

Vanjske poveznice
 Asanović, Sreten, Hrvatska enciklopedija

Crnogorski književnici

Sreten Asanović


Assassin's Creed III es un videojuego de acción-aventura de la franquicia Assassin's Creed, desarrollado y distribuido por Ubisoft, lanzado el 30 de octubre de 2012, aunque Ubisoft decidió adelantar la salida en España del 31 de octubre al 26 del mismo mes. Fue lanzado para PlayStation 3, Xbox 360, Wii U y Microsoft Windows. Una versión remasterizada fue lanzada en marzo de 2019 para Microsoft Windows, PlayStation 4, Xbox One y en mayo de ese mismo año para Nintendo Switch.

La entrega anterior, Assassin's Creed: Revelations cerró la trilogía de Ezio Auditore y en octubre de 2012, se lanzó el quinto título de la saga, Assassin's Creed III. Esta entrega estaría protagonizada por un nuevo antepasado y dado que se iba a utilizar un personaje nuevo y no uno pre-existente en la saga, esta entrega fue numerada como Assassin's Creed III.

La historia transcurre entre los años de 1754 a 1783, teniendo como protagonista a un nuevo ancestro, Ratohnhaké:tön, también llamado Connor Kenway, de ascendencia británica y Mohawk. Además, su padre Haytham Kenway es protagonista de dicha aventura. La guerra entre asesinos y templarios ha sido envuelta en la Guerra de independencia estadounidense. Un joven mestizo llamado Connor Kenway, es atraído hacia la lucha contra la tiranía cuando su pueblo es atacado y arrasado por colonizadores. Durante el transcurso de la historia, Connor, se reunirá con personajes históricos como, George Washington,  Benjamin Franklin y Charles Lee, entre otros.

Argumento
La historia es la continuación directa de la entrega anterior. Desmond y sus compañeros, localizan y llegan a la bóveda de los precursores, lugar que Júpiter mostró a Desmond durante su coma; entran en una cripta que lleva mucho tiempo cerrada, el "Gran Templo", elegido por la primera civilización como almacén para guardar sus conocimientos. Poco después de su llegada, aparece Juno para mostrar a Desmond momentos de la vida de un nuevo antepasado, Haytham Kenway.

En 1751, Haytham Kenway entra en el Teatro Real de Londres en la representación de la ópera del mendigo. Allí asesina a un hombre y le roba un amuleto. Reginald Birch, un hombre londinense y amigo de Haytham, descubre que "El Gran Templo" de "Los que vinieron antes" está en el Estado de Nueva York, así que envía a Haytham a Nueva Inglaterra para reunirse con otros compañeros de la Orden.

Haytham es recibido en Boston por uno de los hombres de la lista, Charles Lee. Juntos reúnen a los demás hombres de la lista, William Johnson, John Pitcairn, Benjamin Church, al que salvan antes de que el matón de un esclavista llamado "Cutter", lo mate y un viejo amigo de Haytham, Edward Braddock. Finalmente se reúnen todos en la Taberna Green Dragon, donde Johnson les dice que el amuleto que había traído Haytham es del estilo de una tribu Mohawk, a la cual tiene esclavizada Silas Thatcher. El grupo decide ir al fuerte Southgate, Church acaba con Silas y Haytham libera a los prisioneros, entre ellos una chica Mohawk llamada Ziio.

Lee y Haytham viajan al pueblo de Lexington, donde ha sido vista la mujer Mohawk. Haytham la encuentra y ella le dice que sabe dónde está la puerta del "Gran Templo" y que sólo se lo enseñará si le ayuda a echar de esas tierras a los "extranjeros", comandados por un hombre al que llaman "El Bulldog" (Braddock). El grupo de Haytham y algunas tribus de la zona tienden una emboscada a los "extranjeros" y Haytham asesina a Braddock. La mujer Mohawk, Ziio, cumple su promesa y lo lleva hasta la puerta del "Gran Templo", pero una vez allí y para decepción de Haytham, el amuleto no abre nada y decide seguir con su búsqueda. Haytham se reúne con el grupo para introducir formalmente a Charles en su orden, que sorprendentemente es la orden de los Templarios. Haytham y Ziio mantienen una relación apasionada. Esta relación termina rápidamente, ya que Ziio se niega a aceptar la forma de actuar del templario. Haytham se marcha ignorando que ella espera un hijo suyo.

A partir de este momento, en el presente, el vínculo ancestral de Desmond pasa a ser el hijo de Ziio, Ratonhnhaké:tön. En 1760, Ratonhnhaké:tön, con tan sólo 5 años de edad, es atacado brutalmente por Charles Lee y sus compañeros mientras jugaba con los demás niños de su aldea en un bosque cercano a esta. Este le ordena que transmita un mensaje a los suyos, quiere saber donde se encuentra el templo de los precursores. El niño le jura a Charles que algún día lo encontrará y lo matará. Charles y el resto de templarios se burlan de él y le golpean antes de irse. Al recuperar el sentido, el niño vuelve a casa, ve cómo su aldea arde entre llamas y como su madre muere, diciéndole justo antes que sea fuerte. La historia da un salto de 10 años y vemos como el personaje es ya un adolescente, Ratonhnhaké:tön, que vive en una nueva aldea, debe participar en un rito de iniciación en el que tendrá que interactuar con uno de los fragmentos del Edén. Durante el viaje posterior al rito, la diosa Juno se dirige a él para encargarle la protección del "Santuario" (Templo en el que Desmond se encuentra en el presente). Juno le muestra un futuro en el que su nación es aplastada y le ofrece una alternativa, el símbolo de los asesinos. Ratonhnhaké:tön debe buscar a un hombre que ayudó a su madre en el pasado y que guarda una conexión especial con el símbolo mostrado por Juno. Al encontrar al hombre, llamado Achilles,(un antiguo Asesino) se encontrara con su continuo rechazo. Finalmente el joven consigue demostrar su valor al derrotar a un grupo de ladrones que pretende asaltar a su reacio mentor, es entonces cuando el anciano se compromete a entrenarlo. Para integrarse mejor en el Nuevo Mundo Achilles aconseja al joven que cambie su nombre por el de Connor.

Tras varios años de entrenamiento intensivo, Connor, ya puede vestir el atuendo de los Asesinos y usar sus herramientas para luchar contra los templarios que amenazan su poblado. Connor, se ve envuelto en un altercado, los ciudadanos de Boston están provocando disturbios por la Ley del Timbre, todos los indignados van a la casa de aduanas y aunque Connor intenta evitarlo, los guardias disparan (por culpa de Charles Lee) a la multitud, produciéndose así, la Masacre de Boston. Lucha con sus aliados y poco a poco va reviviendo a la hermandad de asesinos durante los sucesos de la revolución americana, al acabar con los templarios leales a su padre.

Achilles informa a Connor que el peligro ahora es John Pitcairn y parte hacia Lexington y Concord para avisar a las milicias de que los Regulares Británicos están en camino, lo que hoy en día es conocido como Cabalgata de Medianoche. Al día siguiente llegan los regulares y Pitcairn les dice a los rebeldes que se disuelvan, pero un soldado británico abre fuego y empieza la Guerra de Independencia de los Estados Unidos. Connor dirige la Batalla de Concord, los patriotas vencen y la historia pasa del 19 de abril al 17 de junio, en la Batalla de Bunker Hill. Connor consigue, con la ayuda de Israel Putnam, hacer que John Pitcairn salga de Boston y vaya al campamento lealista, Ratonhnhaké:ton atraviesa el campo de batalla y se infiltra en las filas enemigas, asesinando a John Pitcairn y cogiendo un documento, de esta manera, descubre un complot contra el Comandante Washington.

El conspirador resulta ser Thomas Hickey. Connor llega hasta él e inician una persecución por la ciudad hasta que son detenidos, en la prisión de Bridewell, Connor es encerrado mientras que Hickey es liberado por Charles Lee. Charles y Hickey le dicen a Connor que será ejecutado por conspirar contra Washington. En la ejecución, Connor escapa con ayuda de los Asesinos y mata a Hickey antes de que este asesine a Washington. Tras esto, Connor irrumpe en el Congreso Continental, Filadelfia, durante la Declaración de Independencia de los Estados Unidos de América, el 4 de julio de 1776.

El camino de Connor lo lleva a enfrentarse directamente a su padre, Haytham, este le revela las verdaderas intenciones de los templarios, no quieren apoyar a los británicos como Connor creía, simplemente quieren manipular los acontecimientos para asegurarse de que, llegado el momento, su orden se quedara con el poder. Haytham y Connor llegan a una tregua temporal, colaborarán mientras sus intereses coincidan en apoyar la causa de la independencia, pero en el fondo, cada uno alberga la esperanza de convencer al otro de su ideología, por lo que su alianza tendrá un carácter endeble. Haytham quiere ver muerto y deshonrado a George Washington y que Charles Lee asuma el mando, por su parte, Connor ansía cumplir su promesa y acabar con Charles y así vengar el ataque sufrido por su tribu y proteger su futuro.

Connor se ve obligado a asesinar a Haytham, cuando la agresión de su padre y el deseo de proteger a Charles, no le dejan otra alternativa. Tras esto se dirige a enfrentarse a su enemigo, el último templario importante. El ataque inicial de Connor deja a Charles Lee gravemente herido, exhausto, Connor sigue a Lee hasta una taberna, en la que los dos rivales comparten un momento de reflexión silenciosa. Resignado a su destino Lee no hace nada para protegerse y el Asesino lo mata y recupera el amuleto de la primera civilización.

Pero Connor no tiene mucho que celebrar, entiende que la nueva nación no ha perdido las viejas actitudes imperialistas y racistas británicas contra las minorías y los indígenas afro-americanos; y a pesar de que entre los rebeldes durante años entre los colonos habían llegado a ser tan populares las palabras: libertad e igualdad, la esclavitud sigue siendo una triste realidad social. Además, descubre que su tribu tuvo que dejar su tierra natal, debido a que George Washington y el gobierno americano, ha comprado la tierra de los indígenas para pagar las deudas de la guerra y les obligó a irse.

Connor regresa a su aldea, ahora en ruinas y encuentra un fragmento del Edén y lo utilizara para comunicarse con Juno, quien se muestra impasible ante la desgracia de su pueblo, simplemente esta satisfecha porque cumplieron con su cometido. Juno comunica a Connor su última misión, esconder el amuleto donde nadie puede encontrarlo. Este decide esconderlo en la tumba de Connor Davenport, enterrado junto a su padre Aquilles, quien murió de viejo un par de años antes, algo que resume perfectamente el terrible precio que ha pagado por enviar el amuleto a su futuro dueño.

En el presente, Desmond debe volver a la estructura de Abstergo, al sur de Roma, donde fue hecho prisionero en el primer Assassin's Creed. Se ve obligado a volver allí porque los templarios capturaron a su padre, William, ya que consiguió recuperar un artefacto en Egipto para obligarlos a volver y que les den el ""Fruto del Edén"". Tras utilizar los poderes del "Fruto" para liberar a su padre y matar a Warren Vidic, Desmond encuentra el amuleto que ocultó su antepasado y una vez abierta la cámara interna del "Gran Templo", Juno le dice que sabe cómo salvar al mundo del inminente cataclismo, pero que para eso, ella tendría que renacer y él morir. A continuación, aparece Minerva, que le cuenta a Desmond la verdad, que ella y otros líderes de la primera civilización intentaron evitar la catástrofe, que Juno aprovechó la confusión y el caos para conquistar el mundo, no para salvarlo y al descubrirse su traición, fue condenada a muerte junto a sus cómplices, sus cuerpos se encerraron en lo más profundo del "Gran Templo" pero Juno, logró sobrevivir y transmitió su conciencia al "Gran Templo" por medio de la tecnología de la "transcendencia" y estuvo planeando durante miles de años y dirigiendo de forma sutil la historia humana, hasta llegar a su encuentro con Desmond.

Para terminar Minerva advierte a Desmond de que si accede a los deseos de Juno, la humanidad del futuro terminará esclavizada, puesto que Juno odia profundamente a los humanos porque considera que son la causa del fin de su pueblo y todo los que amaba. Minerva se ve obligada a explicar a Desmond las opciones que tiene y sus efectos:

Si no libera a Juno, permitirá que la llamarada solar acabe con la mayor parte de la humanidad, Desmond sobrevivirá y guiaría a los supervivientes, convirtiéndose en un nuevo guía espiritual para una nueva humanidad renacida, sus palabras durarán mucho tiempo tras su muerte natural, pero como siempre sucede en los ciclos de la civilización humana, sus palabras y la religión nacida de ellos se distorsionará a través de los siglos y se utilizará para esclavizar a las masas, como ya ha sucedido en épocas anteriores.

Si libera a Juno, Desmond es necesario para activar la máquina, ya que sólo él tiene la concentración del ADN de los precursores necesarios para encenderlo, pero esto lo matará. La humanidad sobrevivirá, pero permitirá a Juno liberarse del templo e intentar esclavizar a la humanidad.

Desmond se niega a dejar morir a la humanidad alegando que siempre hay esperanza y dice que la Hermandad tendrá que encontrar una manera de luchar contra Juno en el futuro, por lo que decide sacrificarse a sí mismo, despidiéndose de su padre, de Shaun y de Rebecca y diciéndoles que abandonen el templo. Los tres obedecen y Desmond activa la máquina, lo que genera una especie de campo de defensa en todo el mundo. Lo que se describe en las noticias como una aurora boreal mundial que protege la vida y la civilización de la radiación solar. Desmond muere y durante los créditos finales vemos como Juno, ya liberada, se eleva sobre el cadáver de este y le dice que jugó bien su papel y que ahora debe cumplir el papel de ella.

Después de los créditos, vemos el epílogo de la historia de Connor, heredó la casa de Aquiles, va al sótano donde se guardaban las armas y la ropa de la Orden, toma las fotos de todos los Templarios y las quema, fuera, en la entrada de la casa, retira el hacha de guerra, que había plantado allí cuando era joven.

Modo de juego
La sincronización al 100% regresa en la entrega, pero ahora se ve como la experiencia en un juego de RPG, siendo posible volver al último punto de control a intentar el objetivo sin repetir la misión.

Todo lo visible se puede visitar sea un monte a los kilómetros o una cueva, todo se puede descubrir ya que la Frontera es 1.5 veces más grande que la Roma en la cual se centraba Assassin's Creed: Brotherhood. En el juego destacan tres zonas principales, las ciudades de Boston y New York, y la zona rural de "La Frontera", un mapa lleno de árboles, y animales de todo tipo. El jugador puede interactuar con animales domésticos, alimentárlos o darles caricias, cuando son amigables; habrán animales con actitudes hostiles u otras inofensivas, si se presenta un animal hostil como osos o lobos entre otros salvajes los cuales no solo estarán enfocados en seguir al jugador sino que llevaran su propia vida aleatoriamente y si no damos indicios de nuestra presencia o no nos atravesamos en su camino seguirán su vida normalmente; hay animáles domésticos no amigables como los perros guardianes que acompañan a la guardia, los cuales descubrirán al jugador en sus escondites. Pero estos animales interactúan con el jugador y con el ambiente en un entorno excepcionalmente realista.

Los edificios son de poca altura lo cual permite escalarlos de una manera más rápida, los edificios y la fauna influirán en la forma de movernos. Cada persona tiene sus propias y diversas acciones, dándole al juego un ambiente más social y de mayor interacción con los ciudadanos.

Los Asesinos en las colonias se encuentran al borde de la desaparición, representados únicamente por Achilles Davenport hasta la llegada de Connor, para agrandar la hermandad, opcionalmente se puede liberar las dos ciudades del juego (Boston y Nueva York) de la influencia de los templarios. Cada ciudad está dividida en 3 zonas, tras ponerse en contacto con el jefe de la resistencia, en cada zona se encontrará múltiples tareas como liberar a civiles o detener a extorsionadores de mercaderes. Al complétarlas aparecerá una misión final, por cada distrito, que normalmente consiste en acabar con el líder templario. Realizar esta actividad concede puntos de experiencia, objetos, llaves de los cofres, y tras liberar una zona, más miembros para el gremio de asesinos, que al igual que en Assassins Creed Brotherhood, podrán ser enviados a realizar misiones a distintas ciudades, y ser llamados a colaborar con el personaje.

En 'Assassin's Creed III hay 4 gremios en total que te aceptarán como miembro a partir de las Secuencia 5. Para llamar la atención de cada organización, simplemente debes realizar la misma actividad que ellos. Cada uno contiene misiones secundarias y desafíos que alargan notablemente la vida del juego y desbloquean recuerdos para la mansión Davenport.

Mejoras
Se implementó todo un conjunto de condiciones para dar un realismo superior al de las entregas anteriores:

El movimiento del protagonista posee muchas mejoras, una de ellas es que el personaje es más ágil al realizar sus movimientos, se ha añadido la capacidad de saltar sobre obstáculos como cercas muros bajos o troncos caídos, o deslizarse debajo de obstáculos, pero se ve afectado por los cambios de clima, y estaciones ya que la nieve limita la movilidad, y algunas superficies se hallaran muy lisas debido a la lluvia que habrá frecuentemente en el juego, lo que obliga al jugador a desplazarse por tierra explusivamente o a tener que trepar los árboles para desplazarnos. Además, podremos seguir el rastro de los enemigos a través de la nieve, mostrando una mayor dependencia en que escenario nos encontremos. Dentro de otras novedades; en esta entrega el jugador podrá escalar árboles y paredes de roca. Otros métodos variados de movimiento también Elementos para correr también han sido agregados, incluyendo saltar a través de ventanas dentro de casas y salir hacia árboles o a techos, aunque este último evento sea tan solo una cinemática integrada, ya que no podremos quedarnos dentro de la casa para explorar la misma.

El sistema de fijarse en un objetivo ha sido eliminado y reemplazado por la selección automática de un enemigo.

El sistema de combate ha sido mejorado, puesto que ahora hay más animaciones nuevas durante las luchas. Los modos de defensa y contraataque ahora son considerablemente más difíciles, eventualmente varios enemigos pueden atacar al mismo tiempo, el combate estará enfocado en la ofensiva de parte del jugador, y la eficacia de los ataques dependerá de la sutileza y la velocidad con que se ejecuten. Los jugadores pueden utilizar dos armas, como la combinación de un arma de medio o largo alcance con otra de corto alcance, mientras que el combate y el sigilo han sido completamente rediseñados para que cuenten con nuevos elementos, incluyendo los "encuentros dobles", "asesinatos múltiples", y asesinatos en cadena. Se podrán hacer acciones de contexto, como el uso de enemigos como escudos humanos.

En esta entrega también se añadió un sistema de combate naval donde el Connor tomará el control de una nave llamada Aquila, para cumplir parte de la línea principal del juego, así como misiones basadas en contratos privados, como librar líneas comerciales de piratas y defender barcos comerciales, que al ser cumplidos reducirán el riesgo al comerciar en determinadas rutas.

La Aquila usa un sistema de navegación a 2 velocidades, media vela y a toda vela, la velocidad afecta la capacidad de respuesta de la nave. Las condiciones climáticas también repercuten sobre las naves, navegar durante tormentas dificulta el control y los disparos, también expone a a nave a sufrir daños por las olas; en todo momento se debe estar pendiente de la dirección del viento que puede ralentizar o ayudar a acelerar al barco, e incluso desviar las municiones. Las "Capítanías de Puerto" ubicadas en los puertos de las distintas ciudades, permiten al jugador elegir sus destinos para viajes rápidos, comprar mejoras para la Aquila, y seleccionar las misiones a jugarse.

Personajes

Entre los voces adicionales se encuentran:

Desarrollo
El desarrollo sobre Assassin's Creed III comenzó casi inmediatamente después del lanzamiento de Assassin's Creed II en 2009, por un equipo de desarrolladores Sénior de Ubisoft; ha estado en desarrollo durante 3 años, más que la primera parte de la saga. Posteriormente, cuando Ubisoft reveló por primera vez Assassin's Creed: Brotherhood en 2010, nuevos detalles salieron a la luz, inclusive se pensaba entre la comunidad de videojugadores que este título sería Assassins Creed III; esto fue aclarado por los desarrolladores quienes dijeron que sería un título diferente y que la tercera entrega tendría personajes diferentes a los existentes en los títulos anteriores. Respecto a esto, Patrice Désilets, director creativo de la serie, dijo que dicha franquicia ha sido planeada como una trilogía; también comentó sobre la historia de Assassins Creed III, diciendo que se centrará en la búsqueda del asesino para evitar el fin del mundo en 2012 y su carrera contra el tiempo para encontrar templos construidos por civilizaciones antiguas.

Marketing

Como forma de atraer al público en general hacia el Videojuego, Ubisoft ha contratado a los exitosos futbolistas Sergio Ramos y Gerard Piqué para que protagonicen los vídeos de su campaña de Marketing, "Yomerebelo". En estos, Ramos y Piqué se ven vestidos con equipos de Fútbol caracterizados con símbolos de los Assassin jugando un partido contra un equipo con jugadores vestidos de Templarios, mientras se intercala con fragmentos del principal Tráiler Cinemático de Assassin's Creed 3. Finalmente, ambos jugadores, de frente a la cámara se colocan una capucha típica Assassin mientras exclaman "Yo me Rebelo".
Si bien ambos vídeos gozan de una gran calidad y a pesar del estatus de ambos futbolistas, los Fanáticos de la serie y del Videojuego en sí se han mostrado bastante inconformes con esta campaña de publicidad, dando opiniones sumamente variadas, pero más negativas que positivas.

Recepción

El juego ha recibido críticas en su mayoría positivas desde su lanzamiento, con la mayoría de los críticos elogiando los efectos visuales, la historia, el estilo de combate, la mecánica de caza y el sistema de Homestead, mientras que algunos se quejaron de los glitches del juego. Los sitios web recopilatorios de críticas GameRankings y Metacritic le dieron a la versión de PlayStation 3 un 79,77% y un 81/100, la versión de Xbox 360 un 86,80% y un 84/100, la versión de Wii U un 82,20% y un 85/100 y la versión de PC un 80,75% y un 80/100 respectivamente.

Sin embargo a muchos jugadores de la saga, no les pareció dinámica la historia del juego, por falta de historia y originalidad a comparación de su antecesor y predecesor.

En octubre de 2013 se lanzó el sexto título de la saga, Assassin's Creed IV: Black Flag. Esta entrega estaría protagonizada por un nuevo protagonista.

Música
La banda sonora fue compuesta por Lorne Balfe, quien, junto con Jesper Kyd, ya se había hecho cargo de la música para Assassin's Creed: Revelations.

Véase también
 Assassin's Creed (serie)
 Assassin's Creed: Altaïr's Chronicles
 Assassin's Creed
 Assassin's Creed II
 Assassin's Creed: Bloodlines
 Assassin's Creed II: Discovery
 Assassin's Creed: Brotherhood
 Assassin's Creed: Lost Legacy
 Assassin's Creed: Revelations
 Assassin's Creed III: Liberation
 Assassin's Creed IV: Black Flag
 Assassin's Creed: Rogue
 Assassin's Creed: Unity
 Assassin's Creed: Syndicate
 Assassin's Creed: Origins
 Assassin's Creed: Odyssey

Referencias

Enlaces externos
 Assassin's Creed en YouTube
 Assassin's Creed en Twitter
 Assassin's Creed en Facebook
 Assassin's Creed en Instagram
 Sitio web oficial de Assassin's Creed III Remastered

Videojuegos de 2012
Assassin's Creed
Videojuegos de Ubisoft
Videojuegos de acción-aventura
Videojuegos de mundo abierto
Videojuegos de sigilo
Videojuegos disponibles en Steam
Videojuegos ambientados en Belice
Videojuegos ambientados en Boston
Videojuegos ambientados en Brasil
Videojuegos ambientados en Canadá
Videojuegos ambientados en Italia
Videojuegos ambientados en Jamaica
Videojuegos ambientados en Londres
Videojuegos ambientados en Martinica
Videojuegos ambientados en Massachusetts
Videojuegos ambientados en Nueva Jersey
Videojuegos ambientados en Nueva York (estado)
Videojuegos ambientados en Pensilvania
Videojuegos ambientados en Rhode Island
Videojuegos ambientados en Roma
Videojuegos ambientados en São Paulo
Videojuegos ambientados en Virginia
Videojuegos ambientados en Bahamas
Videojuegos ambientados en el Caribe
Videojuegos ambientados en Estados Unidos
Videojuegos ambientados en Nueva York
Videojuegos ambientados en el siglo XVIII
Videojuegos ambientados en el siglo XXI
Videojuegos con contenido descargable
Videojuegos con motor Havok
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador
Representaciones culturales de Benjamin Franklin
Representaciones culturales de Thomas Jefferson
Representaciones culturales de George Washington
Videojuegos para Android
Videojuegos para J2ME
Videojuegos para PlayStation 3
Videojuegos para Wii U
Videojuegos para Windows
Videojuegos para Xbox 360
Representaciones culturales del Marqués de La Fayette

Assassin's Creed III


Hyundai Motor Company, (korece-hangul= 현대자동차 주식회사 hanja= 現代自動車株式會社)  Güney Kore merkezli çok uluslu otomotiv firması. Korece Hyundai kelimesinin Türkçe karşılığı çağdaş, modern anlamındadır. Kia Motors (33,88 %), Genesis Motors, Hyundai Motor Group'un kuruluşudur. Hyundai, aralarında inşaat müteahhitliği, otomobil, gemi yapımı, sigortacılık, elektronik, lojistik de bulunan pek çok alanda etkinlik göstermektedir.

1967 yılında Güney Kore Ulsan'da Chung Ju Yung, Hyundai Motors firmasını HMC adıyla adıyla kurarak İngiltere'den kit halinde gelen Ford Cortina modeli arabaları monte etmeye başlamıştır.

Chung Ju Yung gelişmelerinin  sektöre farklı bir açıdan bakan bir yabancı tarafından gerçekleştirileceğine inanıyordu. Yabancılara pek de olumlu bir gözle bakmayan bir kültürde bu riskli bir tercihti. Yung bu riski göze aldı ve tercihi İngiltere'den George Turnbull oldu.

Turnbull, Kore'ye 1974 başlarında geldi ve kendisine Ulsan'da bir otomobil fabrikası kurarak ilk arabasını iki yıl içinde üretme görevi verildi. Otomobil üretimi için gelişmiş bir alt yapısı olmayan bir ülkede bu, gerçekleşebilmesi güç bir görevdi. Koreli anlayışı, kurulan fabrikasının ısıtma sisteminin; ancak proje kâra geçtikten sonra gündeme gelebileceğini öngörmekteydi. Turnbull yönetimi kâr etmeyi beklemeden ısıtma sistemi monte etmeye güç razı edebildi. Güç şartlara rağmen iki yıl sonra Hyundai Pony, ilk Güney Kore halk arabası olarak üretim hattından satışa geçebildi. Bir Koreli ve bir İngiliz elele vererek Güney Korelilerin yaygın bir şekilde satın alıp kullanabileceği bir otomobili hayata geçirdiler.

Hyundai Kore
 1967: Hyundai Motor Company kuruldu.
 1968: Ford ile lisans anlaşması yapıldı.
 1974: Üretilen ilk model Pony piyasaya verildi.
 1976: Pony, Ekvador'a ihraç edilmeye başlandı.
 1981: Kamyon ve kamyonet üretimine başlandı.
 1983: Kanada'ya ihracat başladı.
 1985: Yıllık 900.000 kapasiteli Hyundai Excel fabrikası açıldı.
 1986: İlk Excel ihraç edildi.
 1988: Hyundai Sonata basına tanıtıldı.
 1990: Hyundai Elantra ve Hyundai Scoupe basına tanıtıldı.
 1991: Alfa motor üretildi.
 1993: Elantra Avustralya'da yılın otomobili seçildi.
 1994: Beta motor üretildi.
 1995: Ağır ticari araç üretimi için Chonju fabrikası açıldı.
 1996: Binek araç fabrikası Asan üretime geçti. Yeni Elantra tanıtıldı.
 1998: Hyundai Daimler-Chrysler ortaklığıyla Kia'yı satın aldı.
 2000: Yeni Elantra, Hyundai Trajet, Hyundai Santa Fe tanıtıldı.
 2001: Kaliforniya dizayn merkezi açıldı.
 2001: Amerikan pazarına ağır vasıtalarla girdi.
 2001: Yeni Coupe ve Sonata tanıtıldı.
 2001: Hidrojen yakıtlı Santa Fe tanıtıldı.
 2002: Amerika Alabama'da fabrika kurma kararına varıldı.
 2002: United Technologies Corporation'la hidrojenli araç yapmak için anlaşma yapıldı.
 2003: Frankfurt dizayn merkezi açıldı.
 2005: ABD Alabama fabrikası açıldı.
 2012: Hyundai ix35 Fuel Cell satışa sunuldu.

Hyundai Türkiye
 1990: Hyundai Assan M.A.S. A.Ş. HMC'nin Türkiye distribütörlüğünü aldı. Hyundai Excel, Hyundai Scoupe ve Hyundai Sonata satışa sunuldu.
 1991: Hyundai Elantra satışa sunuldu.
 1993: Ticari araçlar satışa sunuldu.
 1994: HAOS %50-%50 eşit hisseyle Kibar Holding ve HMC ortaklığıyla kuruldu. Hyundai Accent satışa sunuldu.
 1995: 25 Eylül'de Alikahya, İzmit fabrikasının temeli atıldı.
 1996: Hyundai Fx Coupe satışa sunuldu.
 1997: 20 Eylül'de 125.000 kapasiteli Alikahya, İzmit fabrikası açıldı.
 1998: Hyundai Starex, Hyundai Atos ve Hyundai Terracan satışa sunuldu.
 1999: Ağır ticari araçlar satışa sunuldu.
 2002: HAOS Motor üretimine başladı.
 2002: HAOS ilk ihracatı Accent modeli ile Suudi Arabistan'a gerçekleşti.
 2003: Hyundai Accent Admire üretimine başlandı.
 2004: HAOS Hyundai Starex Modeli ile yaygın olarak ihracat başladı.
 2006: Hyundai Accent Era üretimine başlandı.
 2008: Hyundai i20 Troy üretimine başlandı.
 2009: HAOS 500.000nci araç üretimi gerçekleşti.
 2013: Hyundai i10 üretimine başlandı.

Hyundai'nin Kuruluş Aşamaları

1. Safha
 1968 yılında kuruldu
 Öncelikle bilgiyi artırdı. Bilgiyi artırırken var olan firmalardan deneyimli mühendisleri kendi firmasına çekti.
 Ford ile montaj anlaşması imzaladı. Ford Hyundai'ye 10 mühendis gönderdi, Hyundai Ford'a 10 mühendis gönderdi.

1. Safha Sonuçları
 118 Ford fabrikası içinde en kısa sürede fabrika kuran firma oldu. Şubatta anlaşma imzalandı, Mayıs ayında iyileştirmeler başladı (Herkes günde 16 saat ve 7 gün çalıştı). Kasımda üretim başladı
 1 Otobüs, 1 kamyonet ve 2 araba aldılar. Bunları söküp söküp monte ettiler.

2. Safha
 1973 yılında ülke yönetimi minimum kapasitenin 50.000 olmasını istemiştir. Hyundai kapasitenin 80.000 olmasını teklif etmiştir.
 6 farklı ülkeden 26 firma ile yakınlaştı.
 İtalya'ya tasarım için 4 mühendis gönderdi. Kendi tasarım kapasitelerini anladılar.

2. Safha Sonuçları
 Kaliteyi garantileyebilmek için tek tedarikçi ile çalışmaya başladılar.
 Deneme yanılmayı engellemek için British Leyland Motor Corporation firmasından emekli 7 mühendis aldılar.
 1976'da Asya, Afrika, Ortadoğu, Latin Amerika pazarlarını ve 1978'de Hollanda ve Belçika ile Avrupa pazarlarını test ettiler.

3. Safha
 1978 Petrol Krizi Kore'nin otomotiv endüstrisini düzeltti.
 Hyundai kapasitesini 450.000'e çıkarmaya karar verdi.
 Uluslararası şirketlerle lisans anlaşması yapmak istediler ama reddedildiler.

3. Safha Sonuçları
 Başka ülkelerden teknoloji transfer ettiler.
 1986 yılında Amerika'ya beklediğinin üstünde (170.000) bir ihracaat yaptı.

4. Safha
 Hyundai Amerika pazarında bir süre başarılı bir şekilde ilerledi ama yetenekleri yetmemeye başladı. Bir süre sonra Mitsubishi Motors son teknolojisini Hyundai'ye vermek istememeye başladı.
 Kore, Amerika, Almanya ve Japonyada AR-GE laboratuvarları kurdu.
 Ar-ge yatırımları 1975'te 2,2 milyon dolardan 1994 yılında 504 milyon dolara çıktı
 Richardo'dan tecrübeli mühendisler aldı.

4. Safha Sonuçları
 Yabancı lisansa bağlı kalmamak için kendi motor ve vites sistemini geliştirdi.
 1985 yılında Excel adlı modelini geliştirdi.
 1990 yılında Elantra adlı modelini geliştirdi.
 1998 yılında Sonata adlı modelini geliştirdi.

Ayrıca bakınız
 Hyundai modelleri
 Hyundai Rotem

Kaynakça

Dış bağlantılar

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası sponsorları

Kamyonet üreticileri
Otomobil markaları
Güney Kore merkezli otomotiv şirketleri

Hyundai Motor Company