Geroa Bai (GBai; «Sí al futuro», en euskera) es una coalición española de ámbito navarro actualmente integrada por Geroa Socialverdes y el Partido Nacionalista Vasco. Se creó el 29 de septiembre de 2011 tras la negativa de Eusko Alkartasuna, Batzarre y Aralar de reeditar la coalición Nafarroa Bai para las elecciones generales de ese año. Su líder Uxue Barkos fue presidenta del Gobierno de Navarra entre 2015 y 2019.

Historia

Antecedentes
En 2004 se creó la coalición Nafarroa Bai (NaBai), formada por los partidos Aralar, Partido Nacionalista Vasco (PNV), Eusko Alkartasuna (EA) y Batzarre, junto con otros miembros independientes, que se presentó a todas las citas electorales navarras hasta 2011.

Para la conformación de las nuevas candidaturas para las elecciones al Parlamento de Navarra de 2011, los grupos integrantes de NaBai intentaron acordar una reactualización de la coalición. A finales de abril de 2010, Aralar y EA llegaron a un primer acuerdo en el que se fijaba la proporcionalidad para cada grupo, que debería regir en las decisiones de NaBai. En septiembre, Aralar y PNV firmaron otro acuerdo de compromiso con la coalición que, a su vez, modificaba el reparto interno de poder. Estos acuerdos fueron criticados tanto por Batzarre, que consideraba que se priorizaba el carácter nacionalista de la formación, como por el grupo de independientes encabezado por Uxue Barkos, que se sentían "marginados" en el proceso de negociaciones; lo que finalmente propició que Batzarre abandonara NaBai y aceptara la oferta de Izquierda Unida de Navarra para conformar la nueva coalición Izquierda-Ezkerra.

Tras el ofrecimiento realizado en enero de 2011 por la izquierda abertzale para llegar a un acuerdo electoral con NaBai; Aralar, PNV y los independientes firmaron un nuevo acuerdo en el que rechazaban su incorporación y además le exigían a EA que rompiera sus compromisos con este sector político si deseaba seguir en la coalición, lo que fue rechazado por EA que consideraba compatibles ambas opciones. Esta nueva situación, que fue interpretada como una ruptura de NaBai, propició que el 13 de febrero fueran presentadas las listas electorales al Parlamento de Navarra y al Ayuntamiento de Pamplona sin que las integrara ningún miembro de EA, por lo que este partido se consideró expulsado de facto de la coalición.

Posteriormente EA anunció que presentaría su oferta electoral al margen de NaBai en una nueva coalición con la plataforma ciudadana Herritarron Garaia ('La hora de los ciudadanos'), barajándose la posibilidad de concurrir junto con Alternatiba —escisión de Ezker Batua-Berdeak— y Sortu —nuevo partido de la izquierda abertzale— en el caso de que este último finalmente fuera legalizado. Esta nueva coalición finalmente se concretó en Bildu.

Por su parte, la Junta Electoral de Navarra desestimó la impugnación de EA y Batzarre contra el uso de la siglas NaBai por parte de sus antiguos socios de coalición, con lo que finalmente la nueva coalición conformada por Aralar, PNV e independientes se presentó a las elecciones con la marca NaBai-2011, que obtuvo ocho parlamentarios: cinco de Aralar, uno del PNV y dos independientes.

Constitución
Tras el adelanto electoral de las elecciones generales de 2011, Aralar propuso a los demás miembros de Nafarroa Bai presentarse junto con Bildu, lo cual fue rechazado tanto por el PNV como por el grupo de independientes. Ante esta situación, Aralar acordó concurrir con las fuerzas integrantes de Bildu en la nueva coalición Amaiur.

El 1 de septiembre de 2011 se creó la asociación Zabaltzen, a partir de los independientes de Nafarroa Bai desde su fundación, como forma de impulsar la continuidad de Nafarroa Bai tras el abandono de EA y de Batzarre, y ante el acuerdo tomado por Aralar.

El 19 de septiembre se anunció la incorporación del partido villavés Atarrabia Taldea —partido que ya ha había concurrido en otras citas electorales en coalición con Nafarroa Bai— para poder seguir presentándose como coalición de acuerdo a la legislación electoral; también se hizo público que su cabeza de lista volvería a ser Uxue Barkos. Sin embargo, Aralar, propietaria legal de la marca Nafarroa Bai, impidió a los demás integrantes seguir usándola, por lo que en las elecciones generales se presentaron con el nombre de Geroa Bai, diferenciándose así de la coalición presente en las corporaciones municipales y en el Parlamento de Navarra.

El 20 de noviembre de 2011 se celebraron las elecciones generales en España. Geroa Bai logró en Navarra 42.415 votos, un 12,84 %, obteniendo un escaño en el Congreso de los Diputados que pasó a ocupar Uxue Barkos.

Consolidación
En junio de 2012 Geroa Bai presentó sus «bases organizativas», definiéndolas como un punto de encuentro entre «abertzales, vasquistas y progresistas», de cara a su consolidación como apuesta electoral en las elecciones navarras, manteniendo para ello la fórmula de una coalición entre el PNV y Atarrabia Taldea con el apoyo de Zabaltzen. Si bien los cargos y la capacidad decisoria se repartirán entre Zabaltzen y el PNV al 50%, quedando Atarrabia Taldea vinculado a la coalición como órgano consultor en su condición de miembro fundador, y posibilitando también la participación de independientes no adscritos a ninguna de estas organizaciones.

En septiembre de 2012 los concejales afines a Geroa Bai del Ayuntamiento de Pamplona apartaron a los de Aralar del grupo de Nafarroa Bai, aduciendo su acercamiento a Bildu. Esto provocó que en octubre del mismo año los parlamentarios Manu Ayerdi y Patxi Leuza, miembros de Geroa Bai por el PNV y Zabaltzen respectivamente, fueron expulsados del grupo parlamentario de Nafarroa Bai, pasando a formar parte del grupo mixto del Parlamento de Navarra.

Tras las elecciones al Parlamento de Navarra del 24 de mayo de 2015, Uxue Barkos se convirtió en la primera presidenta nacionalista de la historia de Navarra gracias al apoyo de los parlamentarios de Geroa Bai (9), EH Bildu (8), Podemos (7) e Izquierda-Ezkerra (2), la abstención del PSN-PSOE (7) y el voto en contra de UPN (15) y del PP (2), con lo que consiguió la mayoría absoluta y requerida (26/50) para ser investida presidenta del Gobierno de Navarra.

En las elecciones del 20 de diciembre de 2015 se presentó al Senado en una coalición junto con Podemos, EH Bildu e Izquierda-Ezkerra, denominada Cambio-Aldaketa, tras reunir 8300 firmas en noviembre de 2015. Esa coalición quedó cuarta en la circunscripción en número de votos resultando electa una senadora de Geroa Bai que posteriormente se incorporó al grupo mixto.

En las elecciones al parlamento de Navarra en mayo de 2019 obtuvo  votos y nueve escaños. En septiembre de 2020 varios militantes de Geroa Bai fundaron el nuevo partido Geroa Socialverdes que quedó integrado en la coalición.

Resultados electorales

Elecciones al Parlamento de Navarra

Elecciones al Congreso de los Diputados

Véase también
 Partido Nacionalista Vasco en Navarra

Referencias

Coaliciones electorales de España

Partidos nacionalistas vascos de España
Partido Nacionalista Vasco
Partidos políticos de España posteriores a la Transición
Partidos políticos fundados en 2011
Historia contemporánea de Navarra
Política de Navarra

Geroa Bai


Obren Petrović (født 11. maj 1957 i Doboj) er en politiker fra Doboj i Bosnien og Hercegovina. Petrović er medlem af det Serbiske Demokratiske Parti , og fungerer i øjeblikket som Dobojs borgmester.
Han blev færdig med grundskolen og gymnasiet i Doboj og er dimitterede fra Fakultetet for Politisk Videnskab Zagreb hvor han studerede politologi. Under det meste af sit arbejdsliv har Petrovic arbejdet på Doboj politistation, og han var leder af civilforsvaret i Doboj Kommune indtil han blev udnævnt til borgmester i kommunen i 2002. Republikken Srpskas parlament vedtog i juli 2012 en lov, hvorved Doboj ophørte med at være en kommune, og har fået bystatus, hvorved  Obren Petrovic blev den første borgmester for byen Doboj. Han er blevet valgt til borgmester fire gange, i i 2004  og 2008  som borgmester for kommunen, og i 2012  og 2016  som borgmester for byen Doboj.

Henvisninger

Politikere fra Bosnien-Hercegovina

Obren Petrović


Vahtang III. (gruz. ვახტანგ III; 1276. – 1308.), iz dinastije Bagration, bio je kralj Gruzije od 1302. do 1308. godine. Vladao je u vijeme mongolskih invazija na Gruziju.

Bio je sin Dmitra II. Gruzijskog i princeze Trapezuntskog Carstva. Za kralja ga je, 1302. godine, imenovao ilkan Gazan, dok je u isto vrijeme, u zapadnom dijelu kraljevstva, vladao brat mu, David VIII. Vahtang je kontrolirao glavni grad Tbilisi i dijelove južnih i istočnih provincija kraljevine. Nakon ne baš uspješnog ratovanja s Davidovim gerilcima, dvojica braće su se dogovorila vladati kraljevinom zajednički. Međutim, Vahtang je većinu vremena proveo kao zapovjednik gruzijskoj i armenskoj savezničkoj vojsci u bezbrojnim mongolskim pohodima, osobito na Damask (1303.) i Gilan (1304.)

Vahtang je bio oženjen s Ripsime, koju Gruzijska kronika iz 18. stoljeća spominje kao plemkinju obitelji Šaburidze. Iz njihova braka poznata su najmanje dva sina:
 Dmitar, vladar Dmanisija i
 Juraj, vladar Samšvildea

Izvori

Bagrationi
Kraljevi Gruzije

Vahtang III.


Kula, Türkiye'nin  Manisa ilinin ilçelerinden biridir.

Yanardağ patlamalarının meydana getirdiği az rastlanan bir jeolojik yapıya sahiptir. Kent merkezi, kısmen Osmanlı Devleti'nin, kısmen Germiyanoğulları Beyliği'nin izlerini taşıyan iyi korunmuş konut dokusu nedeniyle "yaşayan müze" tabir edilir.

UNESCO Küresel Jeopark Ağı'na dahil Kula-Salihli Jeoparkı ilçede bulunur.

Konum
Kula ilçesi, Ege Bölgesi'nin İç Batı Anadolu bölümünde, Manisa ili sınırları içindedir. Bağlı olduğu Manisa ilinin doğusunda bulunur ve  981 kilometrekare ile ilin en büyük ilçelerinden biridir.  Deniz seviyesinden yüksekliği 720 metredir.

İlçenin kuzeyinde Demirci ve Selendi, güneyinde Alaşehir, doğusunda Eşme, batısında Salihli ilçeleri yer alır.

Coğrafi özellikler
Karadivit yanardağının yanıbaşında etrafı tepelerle çevrili, çanak şeklinde volkanik bir arazi üzerinde kurulmuştur. Üzerinde bulunduğu topraklar, üçüncü jeolojik zaman sonucunda meydana gelen faylarla beliren, yükseklikleri 100-1250 metre arasında olan volkanik dağlarla örtülüdür.

Tarihçe
Kula mimari, etnografik, arkeolojik, tarihi ve görsel değerleri ile Ege'nin ilçelerinden biridir. Bölgede yapılan kazılarda Katekekaumene (Yanık yöre) sınırı içinde Demir Köprü barajı yakınındaki Divlit'te ilkel insanın ayak izlerine rastlanılmıştır. Bunun yanı sıra yapılan kazılarda MÖ 56 yılına ait mermer kabartma ve kitabelerden Kula ve çevresinin önemli bir yerleşim alanı olduğu ortaya çıkmaktadır.

Eski dönemlerde Kula'nın civarında kurulmuş bulunan Maionia (Menye), Mysien ve Lidya arasında bir yerleşim alanı idi ve buradan geçen yol Sardes-Salihli'den başlar ve Menye-Sandal-Gölde üzerinden geçerdi. Kula'daki yerleşim zamanla civarındaki yerleşim alanlarının önemini yitirmesi sonucunda gelişmiştir. Kula'nın ismini burç manasında olan Kule'den almış olduğu belgelerden anlaşılmaktadır.

Kula'nın ismi hakkında pek çok araştırmacı inceleme yaptıkları halde kesin bir sonuca varılamamıştır. Bir söylentiye göre de havası suyu iyi ve şifalı olduğundan zengin bir kişinin hasta olan kızı için buraya bir kule yaptırdığı ve buranın zamanla gelişip bugünkü duruma geldiğinden bahsedilir.

Kula'nın Bizanslıların elinde iken ismi Opsikion'dur. Bunu Kula'nın 20 km batısındaki Maionia (Menye) ile beraber bir piskoposluk teşkil etmesinden anlıyoruz. Kula'nın Türkler eline geçmesi 1071 Malazgirt Muharebesinden sonra 11. yüzyılın ikinci yarısında 1075-1076 Türkmen aşiretlerinin Kula ve çevresine kadar kısa zamanda yayıldıkları görülmüştür. Anadolu Selçuklu Hükümdarı Alaettin Keykubat zamanında Kula ve çevresi tamamen Türklerin eline geçmiştir (1233).

Kula, Anadolu beylikleri zamanında Germiyanoğulları beyliğine bağlı olan Kula Germiyan beyi Süleyman Şah'ın kızı Devlet Hatun'un 1381 tarihinde Osmanlı padişahı I. Murat'ın oğlu Yıldırım Beyazıt ile evlenmesi sırasında beyliğe ait Kütahya ve civarını çeyiz olarak Osmanlılara vermesi sonucunda Süleyman Şah'ın Kula'ya çekilerek burayı başkent yaptığı ve burada yaşadığı, Süleyman şah zamanında Kula'da imar ve kültürel faaliyetlerin arttığı gözlenmektedir. Bunlar arasında Gürhane Medresesi gösterilebilir. Süleyman Şah'ın ölümünden sonra Osmanlıların idaresine giren Kula, 1402 yılında Timur tarafından Anadolu Beyliklerinin eski topraklarının kendilerine verilmesi neticesinde Kula Germiyanoğulları Beyliğine geçmiş ise de bir müddet sonra Germiyanoğlu beyi Yakup Bey'in 1428 yılında ölümünden sonra yeniden Osmanlıların idaresine geçmiş ve Kütahya Sancağının bir kazası olarak Osmanlı idaresine katılmıştır. Uzun yıllar Kütahya Sancağına bağlı kalan yerleşim, 1867 yılında Saruhan Sancağına bağlı olarak görülmektedir. 1923 yılında Manisa ilinin kurulmasıyla da bu ilin ilçesi olmuştur.

İlkel ayak izleri

Ünlü tarihçi Strabon'un Katakekaumene (Yanık Yöre) adını verdiği ve 2000 yıl önce yöreyi dolaşarak, Küçük Asya'nın en genç volkan konileri, lav akıntılarının bulunduğu Kula yöresinde; ilkel insan ayak izlerine rastlanılmıştır. İlkel insan ayak izleri yörede 68 kadar bulunan volkan konilerinden biri olan Divlit Tepe konisinin yanında görülmektedir. Burada ilkel insan ayak izlerinin yanında, hayvanların ayak izlerine, ilkel insanların taşıdığı yük izlerine ve ilkel insanların yere oturma izlerine de rastlanılmaktadır. Ayak izlerine rastlanan ilkel insanların adımların uzunluğu, 75–80 cm kadardır. Fosil ilkel insan ayak izleri, 41-42 ayakkabı numarası büyüklüktedir. İzlerden ikisi, yan yana yürümüş iki ilkel insana aittir. Bunlar tepeden aşağıya doğru yürümüşlerdir. Bir de küçük çocuk izi olup, bu da tepeye doğru ters yönde yürümüştür. İzler oluştuktan sonra, Divlit Tepe yanardağından çıkan ve onların üzerinde bir örtü meydana getirerek korunmalarını sağlayan bazaltik cüruflar; briket imalinde ve inşaat işlerinde kullanılmaktadır.

1968 yılında bu örtü tabakası, cüruflar sahadan dozerle kazılıp alınırken ayak izleri meydana çıkmıştır. Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü elemanları, kimi zaman sahadan çıkarılarak yurt dışına müzelere kaçırılan, kimi zamanlar çevredeki köyler tarafından hatıra olarak evlere alınan bu ayak izlerinin sahada uzun süre korunamayacağını anlayarak, bunlardan yaklaşık 60 tanesini çıkarıp; aynı genel müdürlüğe ait (Tabiat Tarihi Müzesine) taşıyıp, sergilemişlerdir.

İlkel insan ayak izlerinin yakınındaki volkanik lavlardan alınan örneklerin laboratuvarlarda yaş belirleme ölçümlerinde 20.000 yıl yaşlı oldukları belirlenmiştir. Ölçümlerde en çok ± 5.000 yıllık hata payı olduğu göz önüne alındığında, bu izlerin en çok 25.000, en yeni olarak da 15.000 yıllık oldukları ortaya çıkmaktadır. Strabon da Kula yöresindeki volkanların 15-16 bin yıl önce püskürmeye başlamış olduğunu ve 2.000 yıl yanmakta devam ettiğini, bundan 2.000 yıl önceki araştırmaları sonucu bildirmiştir.

Divlit Tepe konisi yakınlarında görülen bu izler bize Katakekaumene (Kula ve çevresinde) sınırları içerisinde Eski Taş Devri ilkel insanlarının yaşadığını göstermektedir. Bu devirde ilkel insanların sürüler halinde mağaralarda, ağaç kovuklarında yaşadığı bilindiğinden Yanık Yöre'nin de bu ortama uygunluğu göz önünde bulundurulursa, bunların ilkel insan topluluklarının yaşama alanı olduğunu söylemek kehanet sayılmasa gerek.

İlkel insan ayak izleri, 3. ve en yeni volkanik devreye ait volkan konilerinden biri olan Divlit Tepe konisinin yakınında bulunmaktadır. Yaklaşık 2.000 yıl önce Divlit Tepe konisi, önce ince taneli kül ve tüfler püskürtmüş ve suskunluk dönemine geçerek sönmüştür. Çevreye saçılan bu ince taneli volkanik ürünler, daha sonra yağan yağmurların etkisiyle kalın bir çamur tabakasına dönüşmüştür. İşte bu esnada bölgede yaşayan ilkel insanlar, çok güzel bir rastlantı ile bu çamurlar üzerinde çıplak ayakla yürümüşlerdir. Kısa bir süre sonra volkan yeniden faaliyete geçmiş ve bu kez püskürttüğü siyah renkli bazaltik cüruflar, çamurlar üzerindeki ayak izlerini örterek, yaklaşık 5-10 metre kalınlıkta bir örtü oluşturmuş ve bu değerli izlerin günümüze kadar korunmalarını sağlamışlardır.

Dünyada ülkemizden başka Fransa'da, İtalya'da ve Macaristan'da olmak üzere 4 yerde ilkel insan fosil ayak izleri bulunmaktadır. Divlit tepe volkan konisi yakınındaki bu değerli ayak izleri korunmak amacıyla Türk Tarih Kurumu, Eski Eserler Genel Müdürlüğü tarafından sit alanı ilan edilmiş ve her türlü faaliyet yasaklanmıştır. Yapılan araştırmalar sonucu Antalya, Isparta, 'Samsun, Burdur, Gaziantep yöreleriyle birlikte Kula çevresinde de ilkel insanların yaşadıkları anlaşılmıştır.

Diğer arkeolojik eserler

Kula'da yapılan araştırmalar sonucu MÖ 56 yılını belirten mermer kabartmalara ve kitabelere rastlanılmıştır. Bu kabartmalardan birinin üzerinde şunlar yazılıdır:

Güneş Platez'e, Mentlamus'e ve Kral Men'e mahsus bir dua Vücuda getirmiş olan Abdi Memluk «Demas, Jüpiter'in» azamet ve kudretini tanıtmak üzere bu duayı mutavatı emir eder. Mabut «Lunus» veya Men'i tasvir eden, bu kabartmadaki emir SulukttIerin 256 ncı yıl dedikleri tarihe göre MÖ 56 yılını göstermektedir.

MÖ ?. yüzyılda basılmış ve Kula'yı komşu ülkelere tanıttıran birkaç paranın bulunmuş olması yukarıdaki tarihi doğrulamaktadır. Böylelikle Kula'nın MÖ L?. yüzyılda var olduğu anlaşılmaktadır. Eski devirlerde Kula, Maionia'nın (Menye) bir bölümü idi. Maionia, Mysien ve Lidya arasında bir yer tutardı. Eski çağlardan beri önemli bir trafik yolu; Sardes, Salihli'den başlar ve Menye-Sandal-Gölde üzerinden geçerek Gediz'e ve ondan sonra da yukarı doğru, bir yandan da Uşak'a doğru giderdi. Başkent Maionia şimdiki Menye yerindeydi. Kula ve çevresinin çok eski bir yerleşim alanı olduğunu ve pek çok tarihi olaylara sahne olduğunu gösterir. Kula'nın Musalca mevkiinde görülen mezar kalıntıları ve tuğla parçaları, burada eski bir Lidya şehrinin varlığını gösteren belirtilerdir.

Nüfus

Ekonomi

Tarım
TÜİK 2011-2019 verilerine göre Manisa'nın Kula İlçesi'nde 35.563 hektar alan tarım ve meyve üretimi amacıyla kullanılır.% 81,6'sı Tahıl üretimi, % 5,13'ü sebze üretimi ve % 13,81'i ise meyve üretimi için kullanılmaktadır.

Kula 2019'da en fazla üretilen sebzeler karpuz (14.149 ton), salçalık domates (4.677 ton), sofralık domates (4.651 ton) ve kavundur (3.695 ton). En fazla üretilen meyveler badem (1884 ton), çilek (1500 ton), şaraplık üzüm (1235 ton), cevizdir (81160 ton).

Hayvancılık
TÜİK 2011-2019 yılı verilerine göre Kula'da 47.833 büyükbaş hayvan, 119.087 küçükbaş hayvan üretilmiştir. Kula'daki büyükbaş hayvan üretimi Manisa üretiminin % 19,23'ünü, Türkiye üretiminin % 0,27'sini oluşturmaktadır. Küçükbaş hayvan üretimi ise Manisa üretiminin % 8,35'ini, Türkiye üretiminin % 0,15'ini oluşturmaktadır.

Kula'ya ulaşım

İzmir-Ankara E 23 karayolu üzerinde yer alan Kula'ya gitmek için Ankara istikametinden İzmir yönüne giden otobüslere veya İzmir'den Ankara yönüne giden otobüslere binilmesi gerekir. Manisa - Kula 124 km, İzmir - Kula ise 150 km. Manisa'dan Kula'ya gitmek için Manisa Garajı'ndan 20 dakikada bir kalkan Turgutlu - Salihli otobüsleri veya Manisa-Salihli otobüslerine binmek gerekmekte ve Salihli'de Kula'ya giden minibüslere aktarma yapma gerekmektedir. Salihli-Kula ve Kula-Salihli  arasında Kula minibüsleri çalışmakta ve bu minibüsler her 15 dakika da bir işlemektedir.

Manisa müze müdürlüğü yetkililerinin bilgilerine göre tarihi Sardes şehrinden eskilere dayanmaktadır. Bunun delili olarak Manisa müze yetkililerinin bilgilerine dayanılarak yörede çıkan bulgulardan ve mezar taşlarından faydalanılmaktadır.

Ayrıca eski Osmanlı devleti sınırları içindeki, günümüzde Sırbistan'da bulunan bir bölgedeki yerleşim alanı ismini Kula'dan almıştır.

Kaynakça

Kula


Der Caatingaschattenkolibri (Anopetia gounellei) oder Rostbarteremit ist ein Vogel aus der Familie der Kolibris (Trochilidae) und die einzige Art der somit monotypischen Gattung Anopetia. Das Verbreitungsgebiet dieser endemischen Art beschränkt sich auf Brasilien. Der Bestand wird von der IUCN als "nicht gefährdet" (Least Concern) eingeschätzt.

Merkmale
Der Caatingaschattenkolibri erreicht eine Körperlänge von etwa 11,5 cm bei einem Gewicht von ca. 2,6 g. Die Flügel sind ca. 5,3 cm lang. Die Oberseite und die Flügeldecken sind graubronzegrün, wobei die Hinterrückenfedern blass rostfarben gesäumt sind. Die breite hellrotbraune Nackenbinde wird von einem schwarzen Schaftstrich durchzogen. Der breite Überaugenstreif ist weiß. Die schwarzen Ohrflecken ziehen sich bis zum Schnabel, wobei die Zügel weißlichocker gefärbt sind. Die rostfarbene Kehle weist einen schwarzen Mittelstreif auf. Die Brust und die Flanken sind hellgraubräunlich bis blass ockerfarben, die Bauchmitte weißlich. Die Unterschwanzdecken des ca. 4,5 cm langen Schwanzes sind hellockerbraun. Die bronzegrünen Schwanzfedern haben breite weiße Spitzen und eine schwarze Binde am Ende. Während der Oberschnabel schwarzbraun mit olivgrünem Wurzelteil ist, ist der Unterschnabel grünlichgelb. Die Beine sind schwarzbraun.

Verbreitung und Lebensraum

Der Caatingaschattenkolibri kommt in den östlichen brasilianischen Bundesstaaten Ceará, Piauí, Rio Grande do Norte, Sergipe und Bahia bis in den Nordosten von Minas Gerais vor. Hier bewegt er sich bevorzugt in der feuchten, buschigen Caatinga-Landschaft und in den halbimmergrünen Wäldern der verschiedenen Cerrado-Habitate in Höhen zwischen 40 und 1190 Metern. Er wurde aber auch schon in offenerer Sekundärvegetation beobachtet.

Ernährung und Verhalten
Die bevorzugte Nektarpflanze des Caatingaschattenkolibris scheint Camptosema pedicellatum aus der Familie der Hülsenfrüchtler (Fabaceae) zu sein. Er wurde aber auch an an anderen Arten der Fabaceae, an Gewächsen der Familien Acanthaceae, Apocynaceae, Bignoniaceae, Bromeliaceae, Cactaceae, Euphorbiaceae, Malvaceae, Passifloraceae, Rubiaceae und Sapindaceae beobachtet, die er als sogenannter Trapliner anfliegt. Außerdem ernährt er sich von kleinen Arthropoden.

Über die Fortpflanzungsbiologie ist wenig bekannt. Nester, die an der Unterseite von Blättern in einer Höhe zwischen 0,60 und 1,50 Metern Höhe angebracht waren, wurden im Februar und im Dezember gesichtet. Das Gelege besteht aus zwei Eiern, die Brutzeit beträgt 14 Tage und die Nestlinge werden mit etwa 20 Tagen flügge.

Lautäußerungen
Der Ruf besteht aus einer langsamen wiederholenden Serie Gezwitscher, welches wie Twut klingt und das immer wieder unterbrochen wird.

Etymologie und Forschungsgeschichte
Adolphe Boucard beschrieb den Caatingaschattenkolibri unter dem Namen Phaetornis [sic] gounellei. Erst 1918 schlug ihn Eugène Simon der neuen Gattung Anopetia zu. Die Art gilt als monotypisch.

Der Begriff Anopetia leitet sich aus den griechischen Wörtern ἄνευ áneu für "ohne, fehlend" und ὄπεας, ὄπεατοσ opeas, opeatos für "Ahle, Dorn" ab. Das Artepitheton ehrt den französischen Naturforscher und Sammler Pierre Émile Gounelle (1850–1914), der 1887 in Brasilien unterwegs war.

Literatur

Weblinks

 Factsheet auf BirdLife International

Einzelnachweise

Kolibris
Endemischer Vogel Brasiliens

Caatingaschattenkolibri


An Capillipedium assimile in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Capillipedium assimile in nahilalakip ha genus nga Capillipedium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Capillipedium

Capillipedium assimile


Sphaerodictyaceae, porodica zelenih algi, dio reda Chlamydomonadales. Pripada joj četiri vrsta unutar tri roda

Rodovi
 Dictyastrum Beck-Mannagetta [Beck von Mannagetta], 1
 Pectodictyon Taft, 2
 Sphaerodictyon C.-C.Jao, 1

Izvori

Vanjske poveznice

Porodice Chlamydomonadales

Sphaerodictyaceae


Yunier Dorticós (født 11. marts 1986 i Havana, Cuba) er en cubansk professionel bokser, som i øjeblikket besidder WBAs cruiservægts-titel. Han er en af deltagerne i World Boxing Super Series cruiservægt-turnering, hvor han vandt sin første kamp mod Dmitry Kudryashov, som han knock-out-besejrede i 2. omgang.

Han er ubesejret og har knockoutet alle sine modstandere hidtil undtagen colombianske Edison Miranda som han vandt en enstemmig pointafgørelse mod i april 2014.

Boksere fra Cuba

Yunier Dorticos


Die Präsidentschaftswahl im Jemen 2012 war eine am 21. Februar stattfindende Wahl, welche infolge der Proteste im Jemen 2011 angekündigt wurde. Der Präsident wird für eine Amtszeit von zwei Jahren gewählt und soll durch eine Regierung der nationalen Einheit und eine Verfassungsreform Grundlagen für einen demokratischen Wandel schaffen. Einziger Kandidat war der bisherige Vizepräsident Abed Rabbo Mansur Hadi.

Vorgeschichte

Im Rahmen des Arabischen Frühlings kam es seit Dezember 2010 zu Protesten gegen die Regierungen in verschiedenen arabischen Staaten, die Ende Januar 2011 auch auf den Jemen übergriffen. Der seit 1978 autoritär herrschende Präsident Ali Abdullah Salih wurde insbesondere für schwere Armut und Hunger verantwortlich gemacht. Nach monatelangen gewaltsamen Zusammenstößen zwischen Sicherheitskräften und Demonstranten sowie Stammesmilizen stimmte Salih im November 2011 einem vom Golf-Kooperationsrat vermittelten Abkommen zu, wonach die Amtsgeschäfte an Vizepräsident Hadi übergehen und innerhalb von 90 Tagen Neuwahlen stattfinden sollen. Inzwischen befindet sich Salih in den USA, um sich medizinisch behandeln zu lassen.

Im Vorfeld
Im bis 1990 unabhängigen Südjemen riefen Oppositionsgruppen zum Wahlboykott und zur Abspaltung vom Nordjemen auf. Einen Tag vor der Wahl wurde auf ein Wahllokal in der südjemenitischen Hafenstadt Aden ein Anschlag mit einer Granate verübt.

Bereits Mitte Januar äußerte sich US-Außenministerin Hillary Clinton sehr besorgt über die Lage im Jemen. Sie warnte, dass infolge der instabilen Situation der Einfluss von al-Qaida anwachse. Diese hatten die jemenitische Stadt Rada'a unter ihre Kontrolle gebracht. US-Präsident Barack Obama hingegen kündigte wenige Tage vor der Wahl in einem Brief an Hadi an, dass die USA "ein starker und verlässlicher Partner" des Jemen sein werden und bekräftigte zugleich die Hoffnung auf einen politischen Wandel.

Durchführung
Bei Durchführung der Wahl kam es zu Kämpfen. Dabei starben mindestens vier Menschen, davon zwei in Aden, wo wegen der Sicherheitsprobleme die Hälfte der 20 Wahllokale geschlossen wurden. Im Süden des Landes sollen etwa zehn Personen bei den Auseinandersetzungen gestorben sein.

In vielen Orten im Süden, die von Rebellen der al-Qaida im Jemen kontrolliert werden, wie etwa Zindschibar, gingen die Menschen nicht zur Wahl. Von Wahlbeobachtern wurde vermeldet, dass 60 Prozent der Einwohner zur Wahl gegangen sind. Hadi wurde mit 99,8 Prozent der Stimmen zum Präsidenten gewählt.

Einzelnachweise

Jemen
2012

Präsidentschaftswahl im Jemen 2012


هذه قائمة بأجهزة نوكيا، تركز هذه القائمة على الأجهزة الحديثة

الأجهزة النقالة
الحالة ح، حيث:
ص: لايزال يصنع
ت: توقفت صناعته
ق: قادم

السلسلة الكلاسيكية - سلسلة موبيرا -

السلسلة الأصلية

سلسلة 1000-9000

سلسلة 1000
سلسلة نوكيا 1000 تشمل هواتف نوكيا الأكثر بأسعار معقولة. وتستهدف في مجملها نحو البلدان النامية والمستخدمين الذين لا يتطلبون الميزات المتقدمة وراء إجراء المكالمات والرسائل النصية SMS ، المنبه، والتذكير، إلخ.

سلسلة 2000

سلسلة 3000

 تم تجاهل سلسلة نوكيا 4000 كعلامة خوف من الرقم 4 من نوكيا نحو زبائن شرق آسيا.

روابط خارجية

خدمات نوكيا
قوائم أجهزة الكمبيوتر المحمولة
قوائم منتجات
قوائم هواتف محمولة
نوكيا

قائمة أجهزة نوكيا


Gut-Heil Neumünster ist ein Sportverein aus Neumünster. Die erste Fußballmannschaft spielte ein Jahr in der Gauliga Schleswig-Holstein.

Geschichte
Der Verein wurde im Jahre 1881 als TV Gut-Heil Neumünster gegründet. Im Jahre 1905 spaltete sich der Neumünstersche TV 1905 ab, aus dem später der TSV Neumünster wurde. Die Fußballabteilung des TV Gut-Heil spaltete sich im Rahmen der Reinlichen Scheidung im Jahre 1923 als VfR Neumünster ab. Der Restverein änderte seinen Namen zunächst in TSV Gut-Heil und fusionierte in den 1930er Jahren mit einem namentlich unbekannten Verein zum Reichsbahn SV Gut-Heil. Im Jahre 1939 wurde der Name in Reichsbahn SG Gut-Heil geändert. Ab dem 29. Oktober 1945 nannte sich der Verein Eisenbahner TSV Gut-Heil und seit dem 2. April 2004 schließlich SC Gut Heil Neumünster von 1881 e.V.

Fußball
Die Fußballmannschaft von Gut-Heil wurde im Jahre 1942 in die neu geschaffene Gauliga Schleswig-Holstein aufgenommen und belegte dort im selben Jahr den letzten Platz. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde 1948 die Qualifikation zur eingleisigen Landesliga Schleswig-Holstein um einen Punkt verpasst. Im Jahr 1949 erreichte der Verein die Landesliga Schleswig-Holstein. In der Saison 1950/51 verpasste Gut-Heil den Klassenerhalt in einer Relegationsrunde, die wegen der Aufstockung der Landesliga von zwölf auf 16 Mannschaften angesetzt wurde. Im Jahre 1953 gelang der Wiederaufstieg. In der Saison 1955/56 wurde mit Rang sechs die beste Platzierung der Vereinsgeschichte erreicht. Zwei Jahre später folgte der erneute Abstieg, ehe 1960 der dritte Aufstieg gelang. Nach dem erneuten Abstieg im Jahre 1965 verpasste Gut-Heil 1968 die neu geschaffene Verbandsliga. Diese wurde drei Jahre später erreicht. Anfang der 1980er Jahre wurde Gut-Heil zweimal in Folge Dritter, ehe die Mannschaft 1982 Vizemeister hinter dem Wiker SV wurde. Zwei weitere dritte Plätze schlossen sich an, ehe 1992 der Abstieg folgte, 1993 gelang der direkte Wiederaufstieg, im Jahr 1994 folgte allerdings wieder der Abstieg. Seither spielt die Mannschaft im Neumünsteraner Lokalfußball.

Andere Sportarten
Neben Fußball betreibt der Verein 19 weitere Abteilungen, dazu gehören unter anderem Handball, Leichtathletik, Turnen, Inline Skating, Minigolf, Beachvolleyball und Klettern. Der Sportplatz an der Schillerstraße umfasst zwei Fußballplätze, ein Trainingsplatz, zwei Beachvolleyball Plätze, einen Minigolfplatz und einen Hochseilgarten. Der Verein hat keine eigene Halle, er nutzt die Sporthallen der umliegenden Schulen. Weiterhin organisiert der Verein jährlich eine Ferienfreizeit für bis zu 120 Kinder und 20 Betreuer auf die Nordseeinsel Sylt.

Die Handballabteilung des SC Gut Heil betreibt seit 1990 im Ostseebad Grömitz, Ortsteil Lensterstrand, in der Jugendbegegnungsstätte des Kreissportverbandes Neumünster ein Kleinfeldhandballturnier für D- und C-Jugend-Mannschaften. Das Turnier findet jedes Jahr über das Pfingstwochenende statt und hatte zuletzt 64 Gastmannschaften. In den Jahren 2020 und 2021 konnte das Turnier pandemiebedingt nur sehr stark eingeschränkt stattfinden (eine teilnehmende Mannschaft). Im Jahr 2022 erfolgt ein Neustart mit 31 angemeldeten Teams.

Literatur

Weblinks
 Offizielle Homepage des Gesamtvereins
 Hochseilgarten des Vereins

Neumunster, Gut-Heil
Neumunster, Gut-Heil
Sportverein (Neumünster)
Gegründet 1881

Gut-Heil Neumünster


La moscareta barbada (Myiobius barbatus), también denominada atrapamoscas bigotudo (en Colombia), mosquero de rabadilla amarilla, mosquerito lomiazufrado (en Ecuador), atrapamoscas barbudo (en Venezuela) o mosquero de lomo azufrado (en Perú), es una especie de ave paseriforme de la familia Onychorhynchidae —aunque situado en Tityridae o en Oxyruncidae dependiendo de la clasificación adoptada—, perteneciente al género Myiobius. Es nativa del norte y del este de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye por la cuenca del Amazonas y el escudo guayanés, desde el sureste de Colombia, por el sur y este de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana Francesa y norte de Brasil, hacia el sur por el sur de Colombia, este de Ecuador, este de Perú y la casi totalidad de la Amazonia brasileña. Una población en lo largo de la costa oriental de Brasil (desde el sur de Rio Grande do Norte hasta el noreste de Santa Catarina); y otras poblaciones en el centro de Brasil y en el norte de Colombia.

Esta especie es considerada poco común a bastante común en su hábitat natural: el estrato bajo de selvas húmedas tropicales y subtropicales de regiones bajas, por debajo de los 1000 m de altitud.

Descripción

En promedio mide 12,5 cm de longitud. Las partes superiores son de color oliva, el macho con un parche amarillo poco visible en la corona. La garganta y el pecho y los hombros son oliva grisáceo y, pueden presentar matices ante ocráceo en los ejemplares juveniles; el vientre es amarillo claro. El obispillo presenta un color amarillo azufrado muy notorio y la cola es negra y redondeada.

Comportamiento
Es una ave del interior del bosque, que frecuentemente acompaña bandadas mixtas; forrajea activamente y con frecuencia haciendo piruetas, sacudiendo la cola y bajando las alas.

Alimentación
Su dieta principal consiste de insectos.

Reproducción
Construye un nido en forma de campana cerrada, con entrada lateral en la parte de abajo, colgado de ramas o de salientes de rocas, entre 2 e 14 m de altura, generalmente sobre el agua. La hembra pone dos huevos blancos con manchas marrón.

Vocalización
Es callado, pero ocasionalmente da un llamado agudo «psik».

Sistemática

Descripción original
La especie M. barbatus fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin en 1789 bajo el nombre científico Muscicapa barbata; su localidad tipo es: «Cayena, Guayana Francesa».

Etimología
El nombre genérico masculino «Myiobius» se compone de las palabras del griego «μυια muia, μυιας muias» que significa 'mosca' y «βιος bios» que significa 'sustento', 'vida'; y el nombre de la especie «barbatus» en latín significa 'barbudo'.

Taxonomía
La subespecie Myiobius barbatus mastacalis, del este y centro de Brasil, es separada por algunos autores, como Ridgely & Tudor (2009), como especie aparte, Myiobius mastacalis, pero no es seguido por las mayores clasificaciones.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird se reconocen cinco subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Grupo politípico barbatus:
 Myiobius barbatus semiflavus , 1919 – centro oriente de Colombia (región de Nechí en Antioquia).
 Myiobius barbatus barbatus (), 1789 – sureste de Colombia al norte de Perú, sur de Venezuela, las Guayanas y norte de Brasil.
 Myiobius barbatus amazonicus , 1925 – este de Perú (al sur del río Marañón) hacia el este hasta el río Madeira (Brasil).
 Myiobius barbatus insignis , 1939 – noreste de Brasil (al sur del río Amazonas desde el río Tapajós hasta Pará).

 Grupo monotípico mastacalis:
 Myiobius barbatus mastacalis (), 1821 – centro y este de Brasil (desde Río Grande del Norte hasta Santa Catarina).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Myiobius barbatus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Myiobius barbatus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  assanhadinho Myiobius barbatus en Wikiaves.

barbatus
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1789
Taxones descritos por Johann Friedrich Gmelin

Myiobius barbatus


فصول في الدعوة والإصلاح كتاب من تأليف الشيخ علي الطنطاوي، يقع هذا الكتاب في 315 صفحة من القَطْع المتوسط (14×21)، وقد صدرت الطبعة الأولى منه في عام 2008، بعد وفاة مؤلفه بتسع سنين، حيث جمع مادّتَه ورتبها حفيدُه مجاهد مأمون ديرانية، الذي تحدث عنه في مقدمته التي صدّر بها الكتاب فقال: «جمعت مادة هذا الكتاب من مقالات نُشرت في الصحف والمجلات وأحاديث أُلقِيَت على المنابر أو أُذيعَت في الإذاعات بين عامَي 1936 و1990، أي في مدى يزيد على نصف قرن من الزمان».

نبذة
وقد جاءت مقالات هذا الكتاب تعبيراً صادقاً عن حياة مؤلفه (كما قال حفيده في تقديمه للكتاب): «لقد سعى علي الطنطاوي في حياته كلها إلى الإصلاح: إصلاح العقيدة والعبادة، وإصلاح السلوك والأخلاق، وإصلاح التعليم والتربية، وإصلاح اللغة والأدب، وإصلاح الحاكم والمحكوم، وإصلاح حياة الناس الاجتماعية والأُسَرية. في الدين والاعتقاد حارب الدعوات الباطلة والنِّحَل الباطنة والبدع والخرافات ودعا إلى الإسلام النقيّ الصحيح، وفي الحياة العامة حارب التحلل والتكشف والفجور والاختلاط ودافع عن الاستقامة والعِفّة والفضيلة، وفي الأخلاق الاجتماعية حارب الكذب والغش والنفاق والالتواء والظلم والعدوان والرذائل كلها ودعا إلى نقائضها من الفضائل وكرائم الأخلاق، وفي اللغة والأدب حارب الحداثة وضعف اللغة والأسلوب ودافع عن العربية وانتصر للأسلوب العالي والبيان الراقي والشعر الأصيل الموزون... لقد كان حرباً على الآثام كلها وداعياً إلى كل فضيلة، وحيثما كانت الخِيرَة بين خير وشر كان حرباً على الشر نصيراً للخير داعياً إليه مدافعاً عنه».

وفي الكتاب خمس وأربعون مقالة، منها ما يدعو إلى الإسلام الصحيح وتقويم مناهج الدعوة كمقالات: «الإسلام والحياة» و«أساس الدعوة إلى الإسلام» و«اتفاق الدعاة»، ومنها ما فيه نقد وإنذار كمقالات: «الأحاديث الدينية في الإذاعة» و«في نقد المناهج الدينية» و«وصية وإنذار»، ومنها مقالات يدافع فيها صاحبها عن الإسلام ويردّ على خصومه: «دعوهم وما يقولون» و«التقدمية والرجعية» و«كلمة في الاشتراكية»... وفي هذا الكتاب مقالات كانت جزءاً من المعارك التي خاضها علي الطنطاوي ضد خصوم الإسلام في وقت مبكر من حياته، كمقالتَي «تعليق مختصر على خبر» و«عدوان فظيع ودعوة صالحة».

وصلات خارجية
 موقع علي الطنطاوي

مراجع

كتب 2008
كتب علي الطنطاوي

فصول في الدعوة والإصلاح


Debut kan også henvise til:

 Debut – første optræden eller udgivelse
 Debut Records – et kortlivet pladeselskab dannet af Charles Mingus og Max Roach
 Debut (album) – et album af Björk
 Debut (film fra 1995) – dansk kortfilm fra 1995 instrueret af Jonas Elmer
 Debut (film fra 2014) – dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Mads Riisom

Debut (flertydig)


Swindon es una parroquia civil y un pueblo del distrito de South Staffordshire, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Swindon tiene una superficie de 8,02 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Swindon tenía 1281 habitantes (51,68% varones, 48,32% mujeres) y una densidad de población de 159,73 hab/km². El 14,36% eran menores de 16 años, el 80,17% tenían entre 16 y 74, y el 5,46% eran mayores de 74. La media de edad era de 44,01 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 20,6% estaban solteros, el 64,9% casados, y el 14,49% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,91% de los habitantes eran blancos, el 0,23% mestizos,y el 0,86% asiáticos. La mayor parte (98,83%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,7% de la población, mientras que el 0,47% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 84,23%, el hinduismo por el 0,39%, el islam por el 0,23%, y el sijismo por el 0,39%. El 7,1% no eran religiosos y el 7,65% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 546 hogares con residentes y 9 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Swindon en el sitio web oficial del Ayuntamiento de South Staffordshire (en inglés).

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Swindon (Staffordshire)


Kritična točka, prvotna imena TV pošta, bila je prva emisija Televizije Zagreb namijenjena kontaktu s gledateljstvom.

Emitirala se od 1964. godine. Vodio ju je Hrvoje Macanović, potom Jelena Lovretić i Jasmina Nikić. Na pitanja gledatelja redovito je odgovarao direktor TVZ-a Tomislav Golubović. Emisija je 1980-ih preimenovana u Kritična točka (urednici Silvije Hum i Vladimir Fučijaš) te je, uz informiranje o tekućem programu, proširena razgovorima televizijskih kritičara i drugih stručnjaka o aktualnim i strukturalnim temama televizijskog medija. Voditeljica je bila i Vesna Spinčić-Prelog, glas emisije bio je i Branko Uvodić. Od 2008. do 2015. emitirana je emisija Iza ekrana sličnoga profila.

Izvori

Televizijske emisije na HTV-u

Kritična točka (TV emisija)


Barnet du gav os er en dokumentarfilm instrueret af Barbro Boman efter eget manuskript.

Handling
Filmen fortæller om Knud og Helle, som får en søn. Som alle forældre drømmer de om drengens fremtid, men efterhånden som han vokser op, får de en fornemmelse af, at han ikke udvikler sig normalt. De får ham undersøgt, og det konstateres, at han er åndssvag. Først da drengen er syv år, og Helle venter sit andet barn, overvinder forældrene deres modvilje mod "anstalter" og får drengen anbragt i en børnehave for åndssvage børn. I børnehaven som i eksternatskolen kan leg og undervisning tilpasses efter drengens evner, således at hans evner får så gode udviklingsbetingelser som muligt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1957

Handikap
Dokumentarfilm fra Danmark

Barnet du gav os


Wensin er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Trave-Land under Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Wensin ligger ved nordbredden af Wardersee, omkring otte kilometer nordøst for Bad Segeberg ved Bundesstraße B432 mellem Bad Segeberg og Scharbeutz. I kommunen ligger ud over Wensin, landsbyen Garbek.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Wensin


Cnesterodon ist eine Gattung der lebendgebärenden Zahnkarpfen aus dem südöstlichen Südamerika.

Merkmale
Es handelt sich um klein bleibende Vertreter der lebendgebärenden Zahnkarpfen, die eine maximale Länge von 4,5 cm erreichen, wobei die Männchen deutlich kleiner bleiben. Die Afterflosse der männlichen Tiere ist typisch für die Unterfamilie zu einem Gonopodium umgebildet. Das Gonopodium ist lang und besitzt an der Spitze einen hakenförmigen Fortsatz. Die Fische sind unscheinbar graugelb mit silbriger Bauchseite und wirken teilweise glasig durchscheinend. Der von Charles Darwin zwischen Februar 1832 und Oktober 1835 entdeckte Zehnfleckkärpfling (Cnesterodon decemmaculatus), die Typusart seiner Gattung, besitzt eine Reihe schwarzer Punkte auf der Körperseite.

Cnesterodon-Arten besiedeln in großer Zahl ruhige Gewässer wie Teiche und Gräben, die reich an Vegetation sind und im Sommer Temperaturen von über 30 °C erreichen können.

Arten
 Cnesterodon brevirostratus
 Cnesterodon carnegiei
 Zehnfleckkärpfling (Cnesterodon decemmaculatus (Jenyns, 1842)), früher manchmal mit dem Kaudi verwechselt
 Cnesterodon holopteros
 Cnesterodon hypselurus
 Cnesterodon iguape
 Cnesterodon omorgmatos
 Cnesterodon pirai
 Cnesterodon raddai
 Cnesterodon septentrionalis

Literatur
 Manfred K. Meyer, Lothar Wischnath, Wolfgang Foerster: Lebendgebärende Zierfische: Arten der Welt. Mergus Verlag für Natur- und Heimtierkunde Baensch, Melle 1985, ISBN 3-88244-006-6
 Dieter Gentzsch: Cnesterodon. In: Claus Schaefer, Torsten Schröer (Hrsg.): Das große Lexikon der Aquaristik. Eugen Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8001-7497-9, S. 247 f.

Weblinks

Einzelnachweise

Lebendgebärende Zahnkarpfen
Poeciliidae

Cnesterodon


ليندا بفايفر Linda Pfeiffer (ولدت في 25 يونيو 1948 في زولينجن) هي كاتبة ألمانية.

أثناء دراستها في كلية التربية في كولونيا توثقت العلاقة بينها وبين كل من رولف ديتر برينكمان ورالف راينر ريجولا، وأخرجت معها Undergroundfilme وعملت معهما في كتابة أنتولوجيا الأدب الشعبي Acid. عملت فيما بعد مدرسة بين عامي 1977 و 1979 في ريو دي جانيرو. وبجانب ذلك نشرت نصوصا نثرية وشعرية أدبية. وتعمل حاليا في مدرسة أساسية في كولونيا وتعيش إرفتشتات.

من أعمالها

 أنا أبكي، أنا أضحك 1985
 حب أسود 1989

أشخاص على قيد الحياة
كاتبات ألمانيات في القرن 20
مواليد 1948
مواليد في زولينغن
كاتبات ألمانيات في القرن 21

ليندا بفايفر


Kirsty Nicole Robb (née le ) est une coureuse cycliste néo-zélandaise. Elle est double championne de Nouvelle-Zélande du contre-la-montre (1998 et 2000).

Biographie
Kirsty Robb termine  au contre-la-montre des championnats du monde 1999,  en 2001,  en 2002 et  en 2003.

Palmarès sur route
 1998
  Championne de Nouvelle-Zélande du contre-la-montre
  du championnat de Nouvelle-Zélande sur route
 1999
  du contre-la-montre des Jeux Océaniques
 2000
  Championne de Nouvelle-Zélande du contre-la-montre
 2001
 Chrono champenois
  du Holland Ladies Tour
 GP Groenen Groep
 GP Van der Heijden
 2002
 Made
 2003
  de Ster van Walcheren
  du Tour de Bretagne féminin
  de Grote Rivierenprijs

Palmarès sur piste

Championnats nationaux
 2001
  de la poursuite

Liens externes

Coureuse cycliste néo-zélandaise
Coureuse cycliste sur piste
Naissance en mai 1979
Naissance en Nouvelle-Zélande

Kirsty Nicole Robb


Glasau heißen folgende geographische Objekte:

 Glasau, Gemeinde im Kreis Segeberg, Schleswig-Holstein
 Glasau (Gemeinde Hellmonsödt), Ort in der Gemeinde Hellmonsödt, Bezirk Urfahr-Umgebung, Oberösterreich
 Glasau (Gemeinde Vorderweißenbach), Ort bei Vorderweißenbach, Bezirk Urfahr-Umgebung, Oberösterreich

Glasau (Begriffsklärung)


Koy, göl, deniz veya okyanusların karaların içine doğru yaptığı görece sığ girintidir.

Körfez
Bir körfez, okyanus, göl veya başka bir körfez gibi daha büyük bir ana su kütlesine doğrudan bağlanan, girintili, kıyı su kütlesidir. Bazen küçük körfez (bight), geniş boğaz olarak da bilinir.

Büyük bir koy genellikle körfez veya deniz olarak adlandırılır. Bir körfez, dairesel girişi ve dar girişi olan daha küçük bir koy türüdür.

 Bir fiyort, buzul aktivitesi ile şekillendirilmiş özellikle dik bir koydur.
 Koylar iç içe olabilir; Örneğin, James Bay kuzeydoğu Kanada'da Hudson Bay bir koludur. Bengal Körfezi ve Hudson Körfezi gibi bazı büyük koylar çeşitli deniz jeolojisine sahiptir.
 Bir Körfezi çevreleyen arazi genellikle rüzgarların gücünü azaltır ve dalgaları engeller.
 Koylar, diğer kıyı şeritleri kadar çeşitli kıyı şeridi özelliklerine sahip olabilir. Bazı durumlarda, koyların "genellikle geniş, düz ön teraslı dik bir üst kıyı ile karakterize edilen" plajları  vardır.

 Koylar, balıkçılık için güvenli yerler sağladıkları için insan yerleşimi tarihinde önemliydi. Daha sonra deniz ticaretin in gelişmesinde önemli hale geldi. Çünkü sağladıkları güvenli demirleme, liman olarak seçimlerini teşvik etti.
 Küçük koylar Fırtınalı havalarda deniz taşıtlarına sığınak olurlar.
 Koy oluşumunda ise direnci düşük çabuk çözülen kayaçlar (Kum,Kil) etkilidir.
 Koylar genellikle düşük enerjili dalgalar ve genellikle kumsal plajlara sahip alanlardır.

Oluşumu
Koyları oluşturabilecek çeşitli yollar vardır.Büyük koylar kıta kayması sonucu oluşmuşlardır.Süper kıta olarak gondvana kavisli ve girintili fay hatları boyunca dağıldı,kıtalar birbirinden ayrıldı ve dünyanın en büyük koyları oluşmuştur.
Bunlar; Gine körfezi,Basra Körfezi,Alaska Körfezi,Meksika Körfezi ve dünyanın en büyük körfezi Bengal Körfezidir.
Koyları oluşturan diğer yollar buzul ve nehir erozyonlarıdır. Buzulların oluşturduğu koylar fiyort olarak bilinir.Çoğu koy ise dalga, akıntı ve kıyı erozyonu tarafından oluşturulmaktadır.Yumuşak kayaçlar erozyonun gücünü artırır.Sert kayaçlar var ise burun oluşumuna olanak sağlar.
Ayrıca Kaliforniya Körfezi jeolojik süreç tarafından oluşturulan koya örnektir.

Ayrıca bakınız

 Liman (doğal oluşum)
 Haliç
 Buhta
 Havan
 Burun
 Quba
 Lagün
 Ria
 Koy Platformu
 Büyük Pelerinler

Video galeri

Kaynakça
 Easterbrook, Don (1999). Surface Processes and Landforms (2. bas.). Prentice Hall
 "Landforms, Erosion, and Longshore Drift". 2001. Retrieved 9 October, 2012.
 Schwartz, M. (2005). "Encyclopedia of Coastal Science". Springer. ISBN 978-1-4020-1903-6 p399
 Benedet, L., Klein, A., and Hsu, J. (2004). "Practical Insights and Applications of Empirical Bay Shape Equations". ICCE.
 Carreck, Rosalind, ed. (1982). The Family Encyclopedia of Natural History. The Hamlyn Publishing Group. p. 202. ISBN 978-0-11-202257-2.

Okyanus bilimi terminolojisi
Kıyı coğrafyası
Kıyı ve okyanus şekilleri
Su kütleleri

Koy


Le FIBA 3x3 World Tour est un circuit international masculin pour les équipes de 3x3 basketball représentant des villes. Le tournoi est organisé par la FIBA. Les FIBA 3x3 Pro Series et FIBA 3x3 Women's Series ont été lancées en 2019.

Qualifications
Le FIBA 3x3 Men's Pro Circuit repose sur le système de compétitions FIBA masculines 3x3 pour les équipes professionnelles représentant leur ville. Le circuit pro comprend le FIBA 3x3 World Tour en tant que tel, ainsi que les Challengers et les Quests qui constituent les tournois qualificatifs du World Tour.

Palmarès des finales

Récompenses

 Most Valuable Player

 Joueur le plus spectaculaire

Références

Liens externes

Compétition fondée en 2012

FIBA 3x3 World Tour


An Ornithocephalus garayi in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni David Edward Bennett ngan Eric Alston Christenson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Antonio Luiz Vieira Toscano och Robert Louis Dressler. An Ornithocephalus garayi in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus garayi


was a town located in Kōka District, Shiga Prefecture, Japan. "Kōsei" means "western Kōka". As of 2003, the town had an estimated population of 42,471 and a density of 743.02 persons per km2. The total area was 57.16 km2. On October 1, 2004, Kōsei merged with the town of Ishibe (also from Kōka District) to create the city of Konan. Its sister city was St. Johns, Michigan in United States.

References

Dissolved municipalities of Shiga Prefecture
Konan, Shiga

Kōsei, Shiga


Christian James "Chris" Hopkins (* 26. Februar 1985 in Chicago, Illinois) ist ein ehemaliger American-Football-Spieler auf der Position des Tight Ends. Er spielte für die New York Giants in der National Football League (NFL) und spielte College Football an der University of Toledo. Er gewann einen Super-Bowl-Ring als Mitglied der Giants nach dem Sieg über die New England Patriots beim Super Bowl XLVI.

Karriere
Hopkins besuchte von 2003 bis 2008 die University of Toledo, wo er College Football für die Toledo Rockets spielte. In seinem ersten Jahr war er aus akademischen Gründen nicht spielberechtigt. 2004 war er spielberechtigt und wurde in allen 13 Spielen, vornehmlich als Blocker, eingesetzt. Er fing nur drei Pässe in der gesamten Saison. 2005 war er mit 31 gefangenen Pässen der zweitbeste Receiver des Teams und wurde in 2nd-team All-MAC gewählt. 2006 fing er 54 Pässe für sieben Touchdowns. Die 54 passfänge stellten einen Saisonrekord für Tight Ends bei den Rockets dar, und überboten die vorherige Bestleistung um zehn gefangene Pässe.

Am 9. September 2009 verpflichteten die New York Sentinels aus der United Football League (UFL) Hopkins. Er fing sechs Pässe für 67 Yards und einen Touchdown. 2010 spielte er in der UFL für die Omaha Nighthawks, nachdem er als einer von 20 Spielern von diesen im Expansion Draft ausgewählt worden war. Er fing 12 Pässe für 90 Yards.

Am 30. Juli 2011 verpflichteten die New York Giants Hopkins. Am 3. September 2011 wurde er entlassen. Er wurde am Folge Tag für den Practice Squad der Giants verpflichtet, wo er die gesamte Saison verbrachte. Mit diesen gewann er den Super Bowl XLVI und erhielt einen Super-Bowl-Ring. Am 7. Februar 2012 gaben die Giants ihm einen neuen Vertrag. Am 27. August 2012 wurde er entlassen.

Einzelnachweise

American-Football-Spieler (Toledo Rockets)
US-Amerikaner
Geboren 1985
Mann

Christian Hopkins


Et antiradarmissil er et missil med en passiv radarsøger som søger mod den elektromagnetiske udstråling fra et radarsystem - når det søgte signal bliver kraftigt nok detonerer missilets sprænghoved og ødelægger radarudstyret.

Blandt antiradarmissiler regnes generelt alle typer missiler med passive søgere der kan spore et system der transmitterer elektromagnetisk energi, størstedelen af missilerne er dog flybårne systemer der er udviklet til at engagere luftforsvarssystemer. Disse missiler har en målsøger der kan opfange radarsystemer over et stort frekvensbånd og kan anvendes til at engagere så alle typer af radarsystemer, inklusiv overvågnings- og ildledelsesradarer. Imod semiaktive ildledelsesradarer udnytter man at semiaktive luftforsvarsmissiler er afhængige af ildledelsesradaren til at ramme træffe sit mål. Til forskel fra semiaktive missiler udnytter antiradarmissiler det fjendtlige måls radarstråler til finde sit mål. Selv en række sømålsmissiler kan benytte denne teknik hvis de bliver bliver udsat for jamming kan de automatisk søge mod jammingkilden som eksempelvis det fransk-producerede Exocet.

En artefakt ved radarantenner er at de udsender svage sidestråler i andre retninger end hovedstrålen. Disse sidestråler (eng.: sidelobes, backlobes) kan antiradarmissiler udnytte, uden at operatørerne kan opdage missilet på radarskærmen.

I amerikansk tjeneste
I det amerikanske luftvåben og den amerikanske flåde anvendes antiradarmissiler af visse flytyper med det specifikke formål at undertrykke et fjendtligt luftforsvarssystem. Denne disciplin er benævnt SEAD (Suppression of Enemy Air Defenses) og enhederne der udfører disse opgaver kaldes typisk for Wild Weasels. Grundtanken for opgaven er at man i den første periode i en konflikt eller militær operation skal undertrykke fjendens luftforsvars handlemuligheder og situational awareness til sådan en grad at egne og allierede fly kan operere sikkert i operationsområdet. De missiler som de amerikanske styrker tidligere benyttede var AGM-45 Shrike og AGM-78 Standard ARM. I dag anvendes hovedsageligt AGM-88 HARM (High-speed Anti-Radiation Missile). Flere andre landes luftvåben råder også over denne slags våben såsom det britiske ALARM-missil.

Referencer

 globalsecurity.org: AGM-88 HARM

Missiler

Antiradarmissil