Das Schloss Vartenberk (früher auch Vartemberk, deutsch Wartenberg oder Warttenberg) liegt nordöstlich der nordböhmischen Kleinstadt Stráž pod Ralskem auf dem Zámecký vrch (352 m) über dem Tal der Ploučnice. Es wurde Ende des 15. Jahrhunderts als Renaissanceschloss auf den Grundmauern einer gotischen Burg des 12. bis 13. Jahrhunderts errichtet.

Geschichte

Mittelalterliche Burg
Die ursprüngliche Burg wurde erstmals im Jahr 1281 erwähnt. Sie lag an der Nordwestseite des langgestreckten Hügels, von dem einst auch der Burgturm aus der Vorburganlage nach Norden ragte. Massive, tonnenschwere Gewölbe, Mauern und ein Graben umschlossen die einstige Bastion. An ihrer Ostseite befand sich das Burgtor mit einer Zugbrücke über den Graben.

Man vermutet, dass die Burg von Marquard von Březno und seinem Sohn Beneš von Vartemberk zum Schutze der Handelswege nach Zittau gegründet wurde. Aus jener Zeit wurden die Schriften des Marquard P. de Wartenberc überliefert.

Der Name der Burg "warta" oder "varte" – der Wartturm (Wachtturm) und "pork" oder "berk" – der Berg, war auch namensgebend für die nahegelegene Siedlung und spätere Stadt Wartenberg (heute Stráž pod Ralskem). Die Burg von Vartemberk, einstige Ausgründung der Hauptburg Ralsko, diente als Schutzbastion "Wartturm zur Rollburg" (stražna podrólski). Im 14. und 15. Jahrhundert entwickelte sie sich zu einem der mächtigsten Adelshäuser im Königreich Böhmen. Das Burgtor zeigte stolz das von einem Drachen umschlungene gold-schwarze Wappen der Fürsten von Vartemberk.

Burgherr Beneš wurde zum Prager Burggrafen und zeugte vier Söhne. Diese gründeten später die vier wichtigsten Zweige des Hauses Vartemberk – Haus Veselí von Vartemberk, Haus Kumburk von Vartemberk, Haus Kostel von Vartemberk und das Haus Děčín von Vartemberk.

Während der hussitischen Feldzüge im Jahr 1426 und 1427 wurde die Burg von den Heeren des Waisenführers Jan Čapek ze Sán, der später wieder zum Katholizismus konvertierte, belagert und besetzt. Čapek wurde seinerzeit zum neuen Burgherrn ernannt und erlangte mit seiner Herrschaft über Vartemberk noch mehr Macht und Einfluss in Böhmen. Ehemalige Diener und Beamte vom Hof Vartemberk stellen sich in seinen Sold.

Im Jahr 1438 ging die Burg der Vartemberks an die mährischen Heere des Johann Sokol von Lamberg und nach dessen Tod ging sie in die böhmische Herrschaft des Diepold von Riesenberg über.

Der letzte Vartemberk
Der letzte Vartemberk am Hof und zugleich letztes Mitglied im Familienzweig der Vartemberks war Graf Jan Jiří III. (Graf Johann Georg III. von Wartenberg und Roll), Nachkomme des im 13. Jahrhundert auf Vartenberk und Ralsko residierenden hohen Prager Hofbeamten Jan Jiří I., des Bruders des Fürsten Děčín von Vartemberk.

Das Leben von Jan Jiří III. wurde durch den Dreißigjährigen Krieg geprägt. Er verbündete sich seinerzeit mit den aufständischen Bauern. Als Anführer eines Bauernheeres gelang es ihm, die Burgherrschaft der Vartemberks für eine kurze Zeit wiederzugewinnen. Im Zuge der Zeit musste er dennoch den Niedergang des Hauses Vartemberk hinnehmen. Die Niederlage in der Schlacht am Weißen Berg führte letztlich zu seiner Verbannung vom Hof Vartemberk. Der Habsburger Kaiser Ferdinand II. enteignete ihn, seine Besitzungen wurden beschlagnahmt, und er flüchtete ins sächsische Exil. Vermutlich fand er dort im Jahr 1631 oder 1647 seinen Tod.

Umbau zum Renaissanceschloss
Mit der Herrschaft der Hussiten sowie den Aufständen und Feldzügen des Dreißigjährigen Krieges wechselten die Burgherren von Vartenberk von Jahr zu Jahr.

Bereits 1504 kauften die Hirschperger von Königshain die ursprünglich gotische Burg. Sie reparierten und vergrößerten sie und bauten sie in den Jahren bis 1563 nach und nach zu einem Renaissanceschloss um.

15. bis 17. Jahrhundert
Mit dem Umbau und der Herrschaft Hirschhorn wechselte Schloss Vartenberk in die Besitzstände der Adelshäuser Liechtenstein und Hartig. Für eine kurze Zeit residierte auch Fürst Albrecht von Wallenstein im Schloss.

Im Jahr 1639, während des Dreißigjährigen Krieges, wurde Schloss Vartenberk von den schwedischen Truppen geplündert und verwüstet. Einige Jahre später ging das Schloss sogar in Flammen auf; 1645 stürmten erneut schwedische Truppen den Hof und setzten ihn in Brand.

19. und frühes 20. Jahrhundert
Mit Abschluss der Bauarbeiten im Schloss Mimoň zogen die Eigentümer Hartig im Jahr 1830 von Schloss Vartenberk auf Schloss Mimoň um. Die Hartigs blieben jedoch im Ort und auf dem Schloss Vartenberk weiterhin präsent. Sie nutzen es als privates Gästehaus und für den Winzereibetrieb. Die Verwaltung des Hartiger Weinguts nahm ihren zentralen Sitz im Schloss Vartenberk ein, und der mit der Familie Hartig befreundete Herwigsdorfer Botaniker Heinrich Moritz Willkomm lebte und arbeitete dort bis zu seinem Tod im Jahr 1895.

Im Jahr 1922 verkauften die Hartigs ihr früheres Anwesen an den Unhoschter Lehrer und Schriftsteller František Melichar, der bereits drei Jahre später dort seinen Tod fand.

1945 bis heute
Am Ende des Zweiten Weltkriegs bezogen die Rotarmisten das einst ritterliche und adlige Anwesen. Sie nutzten es bis 1968 als Lazarett und Ferienheim. Nach ihrem Rückzug hinterließ die Sowjetarmee vom Schloss Vartenberk nur eine marode Brache und ein Bild der Verwüstung. Zudem gab es im Jahr 1987 auf Schloss Vartenberk auch noch einen verheerenden Brand, und es wurde nahezu vollständig zerstört.

Sanierung
Die Sanierung des Schlosses gestaltete sich wegen der finanziellen Situation und der baulichen Probleme als eine schwierige Aufgabe. Es wird noch einige Jahre dauern, bis Schloss Vartenberk der Öffentlichkeit zugänglich sein wird.

Die Arbeiten stehen in der finanziellen und technischen Verantwortung der Stadt Stráž pod Ralskem und des tschechischen Kulturministeriums. Im Oktober 2010 gab es einen großen Spendenaufruf; es wurde ein Spendenkonto  eingerichtet, und im städtischen Standesamt und beim Infobüro der Stadtinformation hat man Spendenboxen aufgestellt.

Bereits in den 1990er Jahren begann man mit den ersten notdürftigen Sanierungs- und Reparaturarbeiten. Eine neue Dachkonstruktion wurde errichtet. Auffällig ist allerdings die Verlegung der Ziegel ohne die Einbringung von Unterspannbahnen. Die Dachtraufen sind entweder gestohlen oder wurden ebenfalls nicht angebracht. Diese baulichen Mängel machen die endgültige abschließende Sanierung voraussichtlich sehr zeit- und kostenaufwendig. Damit ist angeblich auch die konsequente Durchführung eines Trockenlegungsprozesses infragegestellt. Möglich ist jedoch, dass man auf das Einbringen von Unterspannbahnen verzichtete, um das Anschwitzen aufsteigender Bodenfeuchtigkeit zu vermeiden, da man zum Schutz vor Mauer- und Höhlenbrütern sowie vor Diebstahl und Vandalismus Tore, Türen und Fenster verbarrikadierte, was eine Beeinträchtigung der Luftzirkulation zur Folge haben kann.

Einzelnachweise

Literatur
 Marek Podhorský: Liberecký kraj. freytag & berndt, Praha 2002, ISBN 80-7316-032-3, Kapitel Českolipsko., S. 32.
 Probouzející se Ralsko. Sdružení Náhlov v oblasti Ralsko, Ralsko 2005, ISBN 80-254-7878-5, Kapitel Vesnice zaniklé a současné, S. 24.
 Marie Vojtíšková, Břetislav Vojtíšek: Stráž pod Ralskem. Obrazy z dějin města. Pro Městský úřad Stráž pod Ralskem vydalo Vydavatelství End, Česká Lípa 2002, ISBN 80-901955-7-1, Kapitel Vartemberkové, S. 24.

Weblinks

 Památky na prodej – tschechische TV-Dokuserie zum Schloss Vartenberk
 hrady.cz – Informationen zum Schloss Vartenberk (tschechisch)
 hrady.cz – Diashow zum Schloss Vartenberk
 Private Homepage von Jiří Škrleta – Fotografie und Information zum Schloss Vartenberk (tschechisch)
 zamek-benesov.cz – Zdeněk Henig zur Schlossgeschichte Vartenberk (tschechisch, englisch, deutsch)
 Wappen der Burgherren – Beneš von Vartemberk
 Wappen Vartemberks während der Herrschaft des Hussitenhauptmanns – Jan Čapek ze Sán

Ehemalige Burganlage in Tschechien
Schloss Vartenberk
Schloss Vartenberk
Schloss in Tschechien
Stráž pod Ralskem
Schloss in Europa
Burg in Europa

Vartenberk


Junkers Gymnastikinstitut eksisterede i Silkeborg i årene 1910-1940. Det blev oprettet af  Hans Grunnet Junker (1875-1948), der var læreruddannet fra Silkeborg Seminarium og videreuddannet som gymnastikinstruktør. I nogle år fungerede H.G. Junker som gymnastikinstruktør i England, men fra 1910 etablerede han sig i Silkeborg først i sin privatbolig på Åhavevej og fra 1915 i det nyopførte gymnastikinstitut, ligeledes på Åhavevej (i dag Åhavevej 93-95).

Junkers Gymnastikinstitut var en imponerende institution med måske nordens flotteste gymnastiksal, dagligrum, spiserum, lærerværelser, undervisningsrum og ca. 25 elevværelser. Instituttet blev udbygget i 1924 med endnu en etage over gymnastiksalen, og instituttet fik herefter i alt 52 elevværelser - alle enkeltværelser. Undervisningen foregik på engelsk - og var beregnet til unge fra den engelsksprogede verden. De udenlandske elever kom til Silkeborg for at få en uddannelse i "Psysical Education" (PE), og efter endt uddannelse kunne eleverne blive ansat som faglærer i idræt og fritidsaktiviteter i deres hjemlande.

Uddannelsen var i perioden 1910-1916 etårig, i perioden 1916-1929 toårig og i perioden 1929-1940 treårig. Frem til 1929 uddannede instituttet både mænd og kvinder, men efter 1929 kun kvinder. Uddannelsens forandringer skyldtes krav fra de engelske og skotske skolemyndigheder. De tre årgange blev kaldt for juniors, inters og seniors. Uddannelsen indeholdt undervisning i gymnastik, dans, teoretiske fag (pædagogik og praktisk undervisning m.m.), anatomi, massage, diverse sportsgrene som f.eks. hockey og tennis mm. I forbindelse med overgangen til den treårige uddannelsen blev uddannelsen udbygget med spejderaktiviteter og svømmeundervisning. Instituttet fik sin egen spejdertrop - Silkeborg 2. Trop.

Instituttet fik med tiden egen tennisbane, og ved Almind Sø fik det eget udendørs svømmebad.

Instituttets elever havde praktik på Borgerskolen i Silkeborg, og i mellemkrigstiden havde silkeborgensiske skolebørn således gymnastiktimer med de engelske "misser", som de engelsktalende elever blev kaldt i folkemunde.

Den tyske besættelsesmagt beslaglagde Junkers Gymnastikinstitut i 1940, og det blev enden på gymnastikinstituttet. Bygningerne har siden været brugt til Gudenå Kurbad og er i dag ombygget til Gudenåhus.

Kilder og henvisninger
 Artiklen er tilpasset efter artiklen   på  WikiSilkeborg   (  historik CC BY-SA 3.0).
 Junkers Gymnastikinstitut

Arkivalier om Junkers Gymnastikinstitut findes på Silkeborg Arkiv (A632)

Sport i Silkeborg
Gymnastik i Danmark
Uddannelsesinstitutioner i Danmark

Junkers Gymnastikinstitut


Gabriel Alejandro Milito (d. 7 Eylül 1980, Bernal), Arjantinli eski futbolcudur. Kardeşi Diego Milito da kendisi gibi futbolcudur.

Futbola Independiente kulübünde başladı. 1997'de profesyonel olan Gabriel Milito, 2003'te La Liga'da mücadele eden Real Zaragoza'ya transfer oldu. Temmuz 2007'de aynı ligdeki Barcelona ile anlaştı. Yaşadığı sakatlıklar yüzünden fazla forma şansı bulamadığından, 2011'de Independiente'ye döndü.

Dış bağlantılar

La Liga futbolcuları
1980 doğumlular
Arjantinli futbolcular
Arjantinli teknik direktörler
Arjantin millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları
CA Independiente futbolcuları
Real Zaragoza futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
Arjantinli gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2007 Copa América futbolcuları
2011 Copa América futbolcuları
Yaşayan insanlar
Estudiantes de La Plata teknik direktörleri
Primera División (Arjantin) teknik direktörleri
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Primera División (Arjantin) futbolcuları

Gabriel Milito


La Bandera Fiesta del Besugo (Bixigu Eguna Ikurriña en euskera) es una competición anual de remo, concretamente de traineras, que tiene lugar en Orio y organizada por el club de la misma localidad. En su primera edición en el año 2008, se denominó Bandera Orio Estilora, para pasarse a llamar Bandera Fiesta del Besugo entre los años 2009 y 2017. Desde el año 2018 por motivos de patrocinio, se denomina Bandera Orio Kanpina.

En el año 2015, comenzó a disputarse la regata femenina encuadrada, primero, dentro de la Liga Guipuzcoana Femenina de Traineras y posteriormente en la Liga ETE.

La edición del año 2020 fue suspendida por la pandemia del coronavirus COVID-19.

Categoría masculina

La Liga ARC exige a los clubes que participan en la competición la organización de al menos una regata, por lo que el Club Remo Olímpico Orio, que cuenta con una segunda trainera que compite en dicha liga, organiza esta regata.

Historial

Palmarés

Categoría femenina

Desde el año 2015 hasta 2017 formó parte de la Liga Guipuzcoana Femenina de Traineras para pasar a encuadrarse en la Liga ETE, una vez creada ésta en el año 2018 y pasando a denominarse Bandera Orio Kanpina por razones de patrocinio.

Historial

Palmarés

Referencias

Enlaces externos
 Página sobre resultados de remo.
 Sitio oficial de la Liga ARC.
 Sitio oficial de la Liga ETE.
 Sitio oficial de la Federación Guipuzcoana de Remo.

Deporte en Guipúzcoa
Besugo
Deporte en España en 2008
Orio

Bandera Fiesta del Besugo


Warren Zaire-Emery (Montreuil, 8 de março de 2006) é um futebolista profissional francês que atua como médio-centro. Atualmente joga no Paris Saint-Germain, clube da Ligue 1.

Infância
Warren Zaïre-Emery nasceu em Montreuil, no departamento de Seine-Saint-Denis, região de Île-de-France. O seu pai era também futebolista, tendo jogado pelo Red Star, clube de Seine-Saint-Denis.

Warren juntou-se à formação do Aubervilliers com 4 anos de idade, tendo que esperar 1 ano para ter idade suficiente para obter licença para jogar pelo clube.

Carreira
Destacando-se no Aubervilliers, Zaire-Emery foi rapidamente descoberto pelos olheiros do Paris Saint-Germain, assinando pelo clube parisiense em 2014. Na academia do PSG, Warren jogou sempre em escalões superiores à sua idade, impressionando os seus treinadores em todos os níveis. Na temporada 2021–22, com apenas 15 anos, era o jogador mais jovem da equipa Sub-19. Apesar da tenra idade, Zaire-Emery tornou-se um jogador-chave nos Sub-19, destacando-se em dezembro de 2021, no último jogo da fase de grupos da Youth League. Ao intervalo, o PSG encontrava-se a perder, em casa, por 0–2 frente ao Club Brugge; no entanto, na 2ª parte, Zaïre-Emery contribuiu com 1 golo e 1 assistência, ajudando a equipa a alcançar uma vitória por 3–2 e a qualificar-se diretamente para os oitavos-de-final.

Nessa temporada, com apenas 15 anos, Zaïre-Emery foi convocado pelo treinador Mauricio Pochettino para a equipa principal. Não tendo ainda assinado contrato profissional pelo PSG, Warren começou a atrair a atenção de diversos outros grandes clubes europeus. Em março de 2022, passou a ser representado pela Gestifute, agência de Jorge Mendes. Em julho, Zaïre-Emery assinou o seu primeiro contrato profissional com o PSG, com uma duração de 3 anos, até 30 de junho de 2025. Sob o comando do novo treinador Christophe Galtier, Warren estreou-se pela equipa principal a 15 de julho, numa vitória por 2–0 num amigável contra o Quevilly-Rouen. Posteriormente, integrou a tour de pré-época do PSG no Japão, onde, a 25 de julho, foi titular numa vitória por 3–0 sobre o Urawa Red Diamonds.

A 6 de agosto de 2022, Zaïre-Emery fez a sua estreia oficial pelo PSG, entrando como suplente numa vitória no campeonato por 5–0 em casa do Clermont. Com 16 anos e 151 dias, tornou-se o mais jovem jogador de sempre a disputar uma partida oficial pelo clube, recorde antes pertencente a El Chadaille Bitshiabu. A 25 de outubro, Zaire-Emery fez a sua estreia na Liga dos Campeões, entrando como suplente numa vitória caseira por 7–2 sobre o Maccabi Haifa, tornando-se o mais jovem jogador de sempre a representar o PSG na competição. A 7 de janeiro de 2023, integrou o 11 inicial numa vitória 3–1 na Coupe de France, em casa do Châteauroux, tornando-se o titular mais jovem da história do clube. 8 dias depois, tornou-se o titular mais jovem do PSG na Ligue 1, numa derrota fora por 1–0 para o Rennes. A 1 de fevereiro, Zaïre-Emery saltou do banco de suplentes e marcou o seu primeiro golo como sénior, fechando uma vitória por 3–1 sobre o Montpellier - tornando-se, com 16 anos e 330 dias, o mais jovem jogador de sempre a marcar pelo PSG. A 14 de fevereiro, com 16 anos e 343 dias, tornou-se o mais jovem de sempre a ser titular numa eliminatória da Liga dos Campeões, numa derrota por 1–0 para o Bayern Munich.

Carreira Internacional
De ascendência martinicana, Zaïre-Emery representa a França a nível juvenil. Em abril de 2022, foi convocado por França Sub-17 para o Euro Sub-17, sendo o jogador mais novo da equipa. Zaïre-Emery marcou 2 golos no torneio, com a França a conquistar o troféu.

Estilo de Jogo
Zaïre Emery atua como médio-centro ou médio-defensivo, possuíndo boa constituição física e notável capacidade técnica. É bom tanto na recuperação de bola como na construção de jogo, dando estrutura e equilíbrio ao meio-campo da sua equipa.

Bom na leitura do jogo, mesmo encontrando-se ainda na adolescência, Zaïre-Emery é descrito como um jogador com uma personalidade muito madura, capaz de assumir responsabilidades, mantendo sempre uma atitude calma e disciplinada.

Estatísticas de Carreira

Títulos
Paris Saint-Germain

 Ligue 1: 2022–23

França Sub-17

 Campeonato Europeu Sub-17: 2022

Individual

 Titi d'Or: 2022

Pessoas vivas
Nascidos em 2006
Naturais de Montreuil (Seine-Saint-Denis)
Futebolistas da França
Futebolistas do Paris Saint-Germain Football Club

Warren Zaïre-Emery


The Indo-Tibetan Border Police (ITBP) is a border guarding force of India deployed along its borders with Tibet Autonomous Region. It is one of the seven Central Armed Police Forces, established in 1962 in the aftermath of the Sino-Indian War of 1962.

History
The force was raised in first week of 1962 war with a strength of 4 battalions for collecting intelligence, fighting conventional and guerrilla warfare and improving Indian communication systems along the Chinese border. It was raised under the CRPF Act. The took part in the 1965 Indo Pakistani War as well as the Indo Pakistani war of 1971.In 1978 the force was reorganized with 9 service battalions, 4 specialist battalions and 2 training centres.

It provided security services for the 1982 Asian Games as well as 7th Summit of the Non-Aligned Movement and the 1983 Commonwealth Heads of Government Meeting.

In 1987, 6 more battalions of ITBP were raised to stop bank robberies in the state of Punjab, in the final stages of the insurgency in Punjab.

In 1992, the ITBP was authorized under the new ITBP act, while it had previously been authorized under the CRPF Act. The rules of the ITBP act were framed in 1994.

From 1989 to 2004 , the ITBP also had a minor presence in Jammu and Kashmir to combat the insurgency in Kashmir.

In 2004  the ITBP took over border patrol responsibilities for the entire 3,448 km long border, replacing  the Assam Rifles in Sikkim and Arunachal Pradesh.The ITBP previously worked in cooperation with the Assam Rifles for patrolling the border. This decision was made on the basis of recommendations made by a committee set up in the aftermath of the 1999 Kargil War under the principle of "One Border, One Force".

Organization
The ITBP is divided into 2 commands which are headed by an Additional Director General of Police and 5 frontiers each headed by an Inspector General of Police(IG) .These frontiers are further divided into 15 sectors each headed by a Deputy Inspector General (DIG).

It has 60 battalions (56 regular and 4 specialist),17 training centres and 7 logistics establishments along with  2 additional rescue battalions which are deputed to the National Disaster Response Force.

Roles
The primary role of the ITBP is to patrol the 3,488-km India-China border from the Karakoram Pass in Ladakh to Diphu La in Arunachal Pradesh,for which it has 32 battalions and 157 outposts. The border posts patrolled by ITBP are as high as 18,900 and vulnerable to high velocity storms, snow blizzards, avalanches, and landslides, besides the hazards of high altitude and extreme cold, where the temperature dips up to minus 40-degree Celsius. The ITBP conducts long and short range patrols to keep an effective vigil on the inaccessible and uninhabited areas located near the border.

Disaster rescue is the other major role of the ITBP. It is the first responder for natural disasters in  the Himalayas and has 8 Regional Response Centres in Himachal Pradesh, Uttarakhand and Northeast India.

The force has undertaken numerous mountaineering expeditions. Its skiers have been national champions, who have competed in Winter Olympics. Its river rafters have created international history in rafting through the turbulent white waters of the Brahmaputra, the Indus and the Ganges.  The Force has created a milestone by becoming the first Central Paramilitary Force to win the Best Marching Contingent Trophy in the Republic Day parades in 1998, 1999, 2000 and 2011. It broke new ground in 1998 when it sent the first-ever police tableau of the country to participate in the Republic Day Parade.  ITBP is at the forefront of a movement for the preservation of Himalayan environment and ecology.

ITBP had provided a quarantine camp at Chhawala in New Delhi for potentially infected persons during the COVID-19 pandemic who were evacuated from Wuhan. It had also set up camps at its other locations in the country for further quarantine. It has also bee  credited with running the world's largest Sardar Patel Covid Care Centre at SPCCC, Radha Soami Beas, Chhatarpur, New Delhi when it treated coronavirus patients during the 1st, 2nd and 3rd waves of the COVID-19 pandemic in New Dehli.

ITBP has been involved in greening the Himalayan regions especially in Inner Himalayas.  Being the only human presence in some areas close to China border, it has taken on itself the task of maintaining the delicate balance of flora and fauna.

Personnel

Training
ITBPs major training centre is located at Mussoorie, in Uttarakhand. The Training Academy was established in 1976 and trains officers of the force. The training programme for Subordinate Officers of the force are conducted at Central Training College Alwar and Basic Training College, Bhanu (Haryana). Specialised training programmes in rock craft, explosives handling etc. are also conducted here. Ace mountaineer and Padma Shri awardee, Harbhajan Singh, IG heads this institution. Keeping in view the evolving security scenario of the country, ITBP established a Counter Insurgency and Jungle Warfare (CIJW) School at an altitude of 6,000 feet in the heart of extremely tough Himalayan mountains, at Mahidanda in Uttarkashi district. The CIJW school (distinct from the premier CIJWS of the Indian Army) provides training to ITBP's men and officers in anti-Naxal operations. Jungle warfare, handling of explosives, rock craft, survival in adverse conditions, unarmed combat, and guerrilla warfare are some of the subjects taght  here. On account of demands for realistic anti-Naxal training the CIJW School of ITBP was shifted to Belgaum Karnataka

The training regime, formulated under the close supervision of Rajiv Mehta, IPS and executed on the ground by Sanjeev Raina, DIG is extremely demanding both mentally and physically, needing special preparation.
The presence of the force along the Indo China border where it maintains vigil along the extremely difficult high altitude border area. The troops of the force keep a sharp eye on any violation of the border, trans-border smuggling, and affords a sense of security to the remotely located isolated settlements. The altitude where the troops are deployed range up to 18,800 feet and the temperature plummets to minus 30 degrees during winter with snowfall of more than ten feet.

The Himveers are taught to function effectively while always keeping in mind human rights and the codes of war which always guide their conduct.

The Basic Training Centre at Bhanu, Haryana ITBP Academy at Mussourie, and the Mountaineering & Skiing Institute at Auli run the training programmes and conduct indoor and outdoor training activities, in pursuance of this mission.

ITBP is building a full-fledged recreation and training centre in Belgaum at Halbhavi. Belgaum provides the best climate for recreation and ITBP will relocate the personal and will have large family bases in Belgaum for its soldiers after high altitude stress.

Personnel of veterinary wing of ITBP are trained in yak handling and management, at ICAR-National Research Institute on Yak. Yaks are used by ITBP for transportation and logistics.

The ITBP is trained in the Civil Medical Camp for disaster management, and addressing nuclear, biological and chemical disasters

It has also established a National Centre for Training in Search, Rescue & Disaster response at Bhanu, Haryana which is imparting training to personnel of ITBP and other Paramilitary / State Police Forces. There is also a training centre for dogs at Basic Training centre situated at Bhanu. The centre is known as NICD.

Community activities

Sports
The ITBP organize an ice-hockey team which is considered one of the strongest in the country with many of its players also participating in the national team. The team have won the Indian Ice Hockey Championship on at least three occasions, most recently in 2019.

Social work
ITBP also conducts civic action programmes and Border Area Development Programmes for development of local population in the border areas and areas where the Force is deployed.It conducts a large number of civic action programmes in the remote border and terrorist affected areas to provide free and expert medical, health and hygiene care to the civilian population in remote villages.

ITBP is the only Central Armed Police Force in India, which has combatised stress counsellors in its field formations Including the ranks of Deputy Commandants ESC, Assistant Commandant-ESC, Inspector-ESC, Sub Inspector-ESC and Head Constable-ESC. These uniformed stress counsellors also play a major role in improving education for ITBP wards and the local children near ITBP Units. There are 21 ITBP public schools across the country run by ESC personnel of ITBP Police Force.

ITBP schools are located in remote areas like Arunachal Pradesh, Assam, Leh and Sonipat, Dwarka Delhi.

Himveer Wives' Welfare Association (HWWA)
Himveer Wives' Welfare Association is a welfare wing of the Indo-Tibetan Border Police (ITBP). It is a non-profit organisation that works for welfare of spouses, children or any dependents of ITBP personnel. It is registered under the Societies Registration Act, 1860. The association aims to rehabilitate battle casualties and widows of those who are killed in action in the line of duty. Other than that, the association organises vocational training and empowers the beneficiaries. There are more than 88,000 members in the association. The association also works for the welfare of local population in the remote Himalayan region. The formal registration of the family welfare organization of ITBP named "Himveer Wives' Welfare Association" was done on 19 May, 1998 in New Delhi. Its motto is 'Development through active involvement'. It organises annual exhibitions to showcase rare products of Himalayan region, the profit of which is used for welfare of the families of ITBP. It also honors Veer Naris (War Widows) on special occasions and provides them assistance when needed. It organises its Raising Day every year and announces various welfare programmes for its members as well as conducts training programs.

Line of duty deaths
The Indo Tibetan Border Police has a relatively low number of fallen officers compared to the other Central Armed Police Forces, owing to the fact that it is rarely involved in combat.Most of its line of duty deaths are related to natural disasters.
 Assistant Commandant Ashok Kumar Rana was killed in 1998 at Chirwar, in the state of Jammu and Kashmir, in an encounter with terrorists in Jammu and Kashmir.
 Deputy Commandant Joy Lal, HC Khajan Singh, HC Shamsher Singh and CT Kailash Chand were killed in a land mine blast.
 Inspector Raj Kumar was killed in 1997 in a terrorist encounter in Wangam in Jammu and Kashmir, and was posthumously decorated.
 Constable Suresh Kumar was killed in December 1994 in an encounter with terrorists in Jammu and Kashmir, and was posthumously decorated.
 Constable Kishan Ram killed in March 1994 in an encounter with terrorists in District Anantnag in the state of Jammu and Kashmir, and was posthumously decorated.
 Three members of the ITBP were killed in an attempt to climb Mount Everest during a severe storm in 1996.
 Constable Ajay Pathania and Roop Singh were killed during 2008 bombing of Indian embassy in Kabul. Both have been honoured with the Kirti Chakra on 15 August 2008.
 Six ITBP personnel were killed during rescue operations in flood hit Uttarakhand when the Mi-17V5 helicopter of IAF crashed due to bad weather in 2013.
 Assistant Commandant Shri Tikam Singh Negi was killed in April 2023 during the Special Mission while patrolling at Line of Actual Control.

Honours and decorations
In the course of active duties, the force has earned a number of civil and service honours, and decorations.

See also
 Assam Rifles
 Border outpost
 Border Security Force
 Central Industrial Security Force
 Central Reserve Police Force
 Indo-Tibetan Border Police (Water Wing)
 Ministry of Home Affairs
 National Security Guard
 Sashastra Seema Bal

References

External links

 ITBP website

1962 establishments in India
Border guarding forces of India
Government agencies established in 1962
Paramilitary forces of India
Central Armed Police Forces of India
China–India border

Indo-Tibetan Border Police


Young Adult ist eine US-amerikanische Filmkomödie aus dem Jahr 2011. Die Regie führte Jason Reitman, das Drehbuch schrieb Diablo Cody. Der Film erzählt die Geschichte von Mavis Gary, die nach ihrer Scheidung und dem abnehmenden Erfolg als Autorin in die Provinzstadt, in der sie aufwuchs, zurückkehrt, um ihre alte Highschool-Liebe Buddy Slade, der gerade Vater geworden ist, zurückzugewinnen. Young Adult hatte am 9. Dezember 2011 in den USA Premiere und wurde am 14. Februar 2012 auf der 62. Berlinale in der Sektion Berlinale Spezial gezeigt.

Handlung
Mavis Gary ist Mitte 30, lebt in Minneapolis und arbeitet als Autorin von Jugendbüchern, deren Serie jedoch vom Verlag bald eingestellt wird. Sie ist frisch geschieden und weiß nicht genau, was sie mit ihrem Leben anfangen soll. Als sie eine E-Mail von ihrem Ex-Freund Buddy Slade bekommt, in der sie von der Geburt seiner Tochter erfährt, stürzt sie in eine Lebenskrise. Sie beschließt in die Kleinstadt Mercury (Minnesota) zurückzukehren, in der sie aufgewachsen ist und der sie nach ihrer Schulzeit den Rücken gekehrt hat.

Sie fährt mit dem Auto zurück, während sie ein altes Mixtape hört, das Buddy ihr als Zeichen seiner Liebe geschenkt hat. Sie mietet sich in einem Hotel ein, anstatt bei ihren Eltern zu wohnen, und vereinbart mit Buddy, den sie zurückerobern möchte, ein Treffen für den nächsten Tag. Am Abend geht Mavis in einer Bar etwas trinken, wo sie Matt Freehauf wiedertrifft, der in der High School seinen Spind neben ihrem hatte. Er wurde im letzten Jahr an der Schule verprügelt, weil er als schwul galt, muss immer noch mit einer Krücke laufen und hat einen verletzten Penis. Ihm gesteht Mavis ihre Absichten, von denen Matt sie abzubringen versucht.

Am nächsten Abend ist Mavis stark geschminkt und trägt ein tief ausgeschnittenes Kleid, als sie ihren Ex-Freund trifft. Die beiden erinnern sich an die gemeinsame Zeit, und Buddy Slade lädt sie zu sich nach Hause und zu einem Konzert der Band seiner Frau ein. Danach fährt Mavis zu Matt Freehauf und trinkt mit diesem selbstgebrannten Bourbon. Gemeinsam fahren sie zu Buddys Haus, und Mavis erzählt Matt, dass sie überzeugt ist, Buddy sei in seiner Ehe und als Vater unglücklich und sie hätte gute Chancen, ihn für sich zu gewinnen.

Am nächsten Abend sieht sie den Auftritt der Band Nipple Confusion und fährt im Anschluss Buddy nach Hause, weil seine Frau Beth noch mit den anderen Müttern aus der Band feiern möchte. Vor dem Haus küsst Mavis Buddy, die beiden werden aber vom Babysitter gestört. Mavis interpretiert diesen Kuss als Zeichen, dass sie auf dem richtigen Weg ist. Auf der Straße trifft sie ihre Mutter, die sie mit nach Hause nimmt. In ihrem alten Zimmer zieht sie eine Sportlerjacke aus Buddys Schulzeit an und trifft sich dann mit Matt im Wald hinter der Schule. Dort wirft sie ihm vor, nicht erwachsen zu werden, während er ihr genau dies vorhält.

Buddy lädt Mavis auf Drängen seiner Frau, die Mitleid mit Mavis hat, zur Namensgebungs-Party seiner Tochter ein. Dort versucht Mavis ihn zu überzeugen, sich für sie zu entscheiden, Buddy weist dies jedoch zurück. Während er das Schlagzeug, das er seiner Frau schenken möchte, in der Garage vorbereitet, gesteht Mavis der versammelten Gesellschaft, dass sie Buddy zurückerobern wollte und dass sie im Alter von 20 Jahren von ihm schwanger war, aber das Kind nach drei Monaten verlor. In diesem Moment öffnet Buddy das Garagentor und präsentiert nichtsahnend seiner Frau das Schlagzeug. Mavis verlässt die Feier.

Sie fährt zu Matt Freehauf und hat Sex mit ihm. Am nächsten Morgen redet sie mit dessen Schwester, die Mavis überzeugt, dass sie in die Großstadt gehöre und ein beneidenswertes Leben führe. Danach fährt Mavis nach Minneapolis zurück.

Hintergrund
Jason Reitman arbeitete für Young Adult nach Juno aus dem Jahr 2007 zum zweiten Mal mit der Drehbuchautorin Diablo Cody zusammen. Gedreht wurde der Film zwischen dem 11. Oktober 2010 und dem 23. November 2010, produziert zwischen dem 6. September 2010 und 30. April 2011. Produziert wurde die Komödie von Paramount Pictures, Denver and Delilah Productions, Indian Paintbrush, Mandate Pictures, Mr. Mudd und Right of Way Films. Sie hatte ein Budget von zwölf Millionen Dollar, am Startwochenende in den Vereinigten Staaten erlöste sie 310.263 Dollar. Insgesamt spielte Young Adult über 16 Millionen Dollar ein.

Kritiken
Young Adult erhielt überwiegend positive Kritiken. A. O. Scott rezensierte den Film für die New York Times und kam zu dem Urteil, der Film verstecke "seinen brillanten, tüchtigen und atemberaubend zynischen Kern hinter der oberflächlichen Langweiligkeit professioneller Comedy." ("'Young Adult' shrouds its brilliant, brave and breathtakingly cynical heart in the superficial blandness of commercial comedy.") Er lobte das Gespür für die Identität der Generation, die der Film zu porträtieren suche. Young Adult spiele zwar mit den Erwartungen an eine romantische Komödie, "aber gleichzeitig werden die bekannten Normen moderner Filmkomödie auf eine Art durcheinandergebracht und umgestoßen, die verwirrend, amüsant, erschreckend und letztlich überraschend ist." ("[b]ut at the same time, the established codes of modern movie comedy are scrambled and subverted in ways that are puzzling, amusing, horrifying and ultimately astonishing.") Scott kam zu dem Schluss, dass der Film Sympathie für Mavis erzeuge, und zwar nicht, indem er ihre Handlungen rechtfertige, sondern indem er sie ehrlich behandle.

Roger Ebert, der den Film für die Chicago Sun-Times beurteilte, sah vor allem in Patton Oswalt einen Grund für den Erfolg des Films, da sein Charakter Matt mit seiner Menschlichkeit und Ehrlichkeit gegenüber Mavis eine wichtige Funktion für den Zuschauer einnehme. Er kommt zu dem Schluss: "Als ich die Vorführung von Young Adult verließ, waren meine Gedanken durcheinander. […] Durch die Figur der Mavis ist "Young Adult" nicht ganz leicht zu verarbeiten. Während mir das durch den Kopf ging, wurde mir klar, was für eine unerschrockene Charakterstudie der Film darstellt. Dass er manchmal auch komisch ist, schadet nicht." ("After I left the screening of "Young Adult," my thoughts were mixed. […] The character of Mavis makes "Young Adult" tricky to process. As I absorbed it, I realized what a fearless character study it is. That sometimes it's funny doesn't hurt.") Das Lob für die Leistung von Oswalt teilte auch Peter Travers vom Rolling Stone.

Auszeichnungen
Charlize Theron war für ihre Darstellung der Mavis in Young Adult bei den Golden Globe Awards 2012 in der Kategorie Beste Hauptdarstellerin – Komödie oder Musical nominiert. Die Los Angeles Film Critics Association verlieh Patton Oswalt den zweiten Platz als besten Nebendarsteller. Diablo Cody war bei der Writers Guild of America für ihr Drehbuch nominiert.

Literatur
 Internationale Filmfestspiele Berlin (Hrsg.): 62. Internationale Filmfestspiele Berlin. Berlin 2012, .

Weblinks

 Datenblatt auf berlinale.de

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
US-amerikanischer Film
Filmkomödie

Young Adult


ممدوح البلتاجي (21 أبريل 1939 - 10 أكتوبر 2015) سياسي مصري ووزير السياحة والإعلام والشباب المصري الأسبق.

الشهادات العلمية
 ليسانس حقوق – جامعة القاهرة 1958.
 دبلوم التشريعات المالية والضريبية – جامعة القاهرة 1963.
 دبلوم القانون العام – جامعة القاهرة 1963.
 دبلوم الدراسات العليا في المالية العامة – جامعة السوربون – فرنسا 1969.
 دبلوم الدراسات العليا في العلوم السياسية – جامعة السوربون – فرنسا 1970.
 دكتوراه التخصص في الاقتصاد – جامعة السوربون – فرنسا 1973. (موضوعها : التخطيط المصري: دراسة مقارنة).
 دكتوراه الدولة في العلوم السياسية – جامعة السوربون – فرنسا 1975. (موضوعها : الاستقلال المصري بين التنمية الاقتصادية والسياسة الخارجية).

المسار الوظيفي
 (1958 – 1974) مساعد للنائب العام وتدرج في السلك النيابي والقضائي حتى وصل إلى درجة مستشار في محكمة استئناف القاهرة.
 (1974 – 1982) وزير مفوض إعلامي بسفارة مصر بفرنسا.
 (1982 – 1993) رئيس الهيئة العامة للاستعلامات (بدرجة وزير).
 (1993 – يوليو 2004) وزير السياحة المصري.
 (يوليو 2004 – فبراير 2005) وزير الإعلام.
 (فبراير 2005) وزير الشباب.

الأوسمة
 حصل على وسام الاستحقاق المصري من الدرجة الأولي.
 قلد العديد من الأوسمة والأوشحة والميداليات من فرنسا، وألمانيا، وإسبانيا، واليونان، والسودان.

مصادر

مراجع
 جريدة اليوم السابع
 جريدة الأهرام

خريجو جامعة السوربون
خريجو جامعة القاهرة
مواليد 1358 هـ
مواليد 1939
وزراء إعلام مصريون
وزراء سياحة مصريون
وزراء شباب مصريون
وفيات 1436 هـ
وفيات 2015
مصريون حائزون على وسام الاستحقاق

ممدوح البلتاجي


Oceano es una banda estadounidense de deathcore proveniente de Chicago, Estados Unidos, formada en el año 2006 por el guitarrista Jeremy Carroll. Oceano firmó con Earache Records y lanzaron su álbum debut Depths el 9 de abril de 2009, su segundo álbum Contagion fue lanzado del 9 de noviembre de 2010.

En 2012 surgió un rumor de que Oceano se había separado, en realidad habrían entrado en un hiato, posteriormente lanzarían su tercer álbum Incisions en 2013.

Historia

Inicios, Depths y Contagion (2006-2011)
Tras su formación en 2006, Oceano originalmente era una banda de grindcore,fundada solo por el guitarrista Jeremy Carroll, posteriormente Carroll se reunío en Chicago con el guitarrista Andrew Mikhail, el vocalista Adam Warren, el baterista y bajista Michael Southcomb, Kevin Hare para forma la primera alineación en 2007. Después de un año, Southcomb y Hare se separaron de la banda y pronto fueron sustituidos por el baterista Daniel Terchin y el bajista Jason Jones. Oceano firmó con Earache Records en 2008 después de obtener unas notables presentaciones en los grandes locales de Chicago. La banda graba su primer álbum Depths a finales del 2008 y lanzándolo mundialmente el 20 de abril de 2009. Jeremy Carroll fue despedido de la banda en enero de 2009 debido a conflictos personales entre los miembros. El 3 de febrero de 2010, su guitarrista, Andrew Mikhail, se apartó de la banda.

Oceano fue parte de la gira de verano 2011 The Summer Slaughter Tour en América del Norte junto con bandas del nivel de Whitechapel y The Black Dahlia Murder.

Posible separación y nuevo álbum Incisions (2012-presente)
En enero del 2012 un rumor sobre una posible separación comenzó a recorrer el internet, este rumor fue desmentido por su discografía Earache Records, en realidad se encontraban en un hiato antes de su presentación en el New England Metal and Hardcore Festival debido a que el vocalista Adam quería enfocarse en su familia.
Después de un tiempo de inactividad, la banda comenzó a anunciar que seguirían de tour y grabarían su tercer álbum de larga duración titulado Incisions. El 28 de enero de 2013, la banda lanzó en streaming su nuevo sencillo Slow Murder.

Miembros

Miembros Actuales
 Adam Warren - voz (2007–presente) (también voz en Demolisher)
 Jason Jones - bajo (2008–presente)
 Daniel Terchin - batería (2008–presente)
 Nick Conser – guitarra (2010–presente)
 Michael Kasper – guitarra (2013–presente)

Miembros antiguos
 Anthony Garcia DiAndrea – voz (2006)
 Jeremy Carroll – guitarra (2006–2009)
 Nico LaCorcia – batería (2007)
 Michael Southcomb - batería (2007-2008)
 Kevin Hare – bajo (2007–2008)
 Andrew Mikhail – guitarra (2007–2010)
 Tristan McCann – guitarra (2009)
 Devin Shidaker – guitarra (2010–2013)

Línea de formación

Discografía
 Depths (7 de abril de 2009)
 Contagion (9 de noviembre de 2010)
 Incisions (1 de octubre de 2013)
 Ascendants (23 de marzo de 2015)
 Revelation (19 de mayo de 2017)

Referencias
 Oceano piezas maneras con el guitarrista
 Oceano. deseo tartárea
 Oceano guitarrista deja la banda. el guante
 Oceano guitarrista se cierra. Metalrage.com
 http://www.lambgoat.com/news/view.aspx?id=13955

Grupos de deathcore de Estados Unidos
Artistas de Earache Records
Artistas de Season of Mist

Oceano (banda)


Giovanni Domenico (francuski: Jean-Dominique) Maraldi (Perinaldo, Ligurija, 17. travnja 1709. – 14. studenoga 1788., talijanski astronom, sinovac Giacoma F. Maraldija.

Životopis
Rođen u Perinaldu u talijanskoj pokrajini Liguriji. U Pariz je doselio 1727. godine. Članom je Francuske akademije znanosti od 1731. godine. Dok je ondje promatrao komet De Chéseaux (C/1743 X1) s Jacquesom Cassinijem 1746., otkrio je dvije "maglovite zvijezde" za koje se poslije pokazalo da su kuglasti skupovi M15 i M2. U rodni Perinaldo vratio se 1772. godine. Počasti je dobio posmrtno, skupa sa stricem. Godine 1935. Mjesečev krater nazvan je po njihovom prezimenu, Maraldi.

Vanjske poveznice
WorldCat
VIAF
Kontrolni broj Kongresne knjižnice
Francuska nacionalna knjižnica

Talijanski astronomi
Francuski astronomi

Giovanni Domenico Maraldi


Olaylar
 Halley kuyruklu yıldızı, Dünya'nın yakınından geçti (önceki: 530 ; sonraki : 684).
 Hōryū-ji (Budist tapınağı) inşa edildi.

607


Nil-Sahra dilleri, Nubiya da dahil olmak üzere, Chari ve Nil nehirlerinin üst kısımlarında konuşulan bir Afrika dilleri grubudur. Merritt Ruhlen'in 1987 yılındaki hesaplarına göre, Nil-Sahra dilleri kabaca 11 milyon kişi tarafından konuşulmaktadır. Bu dil ailesi kendi içinde aşırı derecede farklılıklar gösterir ve Hint-Avrupa ve hatta Nijer-Kongo dillerine göre bile çok daha fazla olan bu farklılıklar nedeniyle de tartışmalı durumdadır. Az sayıda tarihsel dil bilimci bu aileyi bir bütün olarak çalışmaya çaba göstermiş ve bunların bazıları da geçerliliğini reddetmiştir. Özellikle tartışmaya yol açan konu, Songhay dillerinin eklenmesidir.

Nil-Sahra dilleri, Joseph Greenberg'in Lionel Bender tarafından üzerinde değişiklik yapılmış ve Ethnologue tarafından benimsenmiş görüşlerine göre (Afrika Dilleri, The Languages of Africa), aşağıdaki dallara sınıflandırılmıştır:
 Komuz dilleri
 Sahra dilleri (Kanuri dili dahil)
 Songhay dilleri
 Fur dilleri (Fur dili dahil)
 Maba dilleri
 (Chari-Nil dilleri - daha sonra reddedilmiştir ve aşağıdaki 4 dal, yukarıdaki dallarla eş konuma getirilmiştir)
 Orta Sudan dilleri
 Kunama dilleri
 Berta dilleri
 Doğu Sudan dilleri (Nubiya dilleri ve Nil dilleri dahil)

Anbessa Tefera ve Peter Unseth'in fikirlerini izleyen Ethnologue, henüz kesin bir sınıflandırılması olmayan Şabo dilini Nil-Sahra ailesi içine dahil etmektedir. Bazen bu dil, Christopher Ehret'in fikrini takiben, izole bir dil olarak tanımlanır.

Roger Blench'in de aralarında bulunduğu bazı dil bilimcilerin Nil-Sahra ailesinde saydıkları Kadu dillerini ("Kadugli dilleri" veya "Tumtum" olarak da bilinir), Greenberg'i izleyenler Kordofan dilleri içine dahil ederken, Ehret'i izleyenler ise küçük bir izole aile olarak kabul ederler. Songhay dilleri ile dikkate değer benzerlikleri olduğu için, genellikle Nijer-Kongo dilleri içinde sınıflandırılan Mande dillerinin de Nil-Sahra ailesine eklenmesi önerileri kimi zaman yapılmıştır.

Antik Kuş'un nesli tükenmiş Meroitik dili bazen Nil-Sahra ailesinin muhtemel bir üyesi olarak sayılır. Ancak, bu dili kuşkuya yer bırakmadan sınıflandırabilmek için hakkında çok az bilgi vardır. Aynısı, görece daha yakın bir zamanda nesli tükenmiş ve Kuliak ve Nil dilleri ile ilişkisi olduğu öne sürülmüş olan Uganda'nın Oropom dili (şayet varolmuşsa) için de söylenebilir.

Nil-Sahra ailesinin dış akrabalıkları üzerine yapılan önermeler genellikle Nijer-Kongo dilleri merkezlidir:
 Edgar Gregersen (1972) ikisini Kongo-Sahra dilleri olarak birleştirmiştir.
 Blench (1995) ise aslında Nijer-Kongo dillerinin basitçe Nil-Sahra ailesinin (Orta Sudan dilleri ile düzenlenerek) bir üyesi olabileceği fikrini önermiştir.
Ancak, çoğu tarihsel dil bilimci böyle teorilere çekince ile yaklaşmaktadır.

Alt sınıflandırma

Bender 1997
Lionel Bender, kendisine ait 1989 sınıflandırmasında ufak değişiklikler yaparak, aşağıdaki şekilde sınıflandırmıştır:
 Songhay dilleri
 Sahra dilleri
 Kuliak dilleri
 Satellite-Core:
 Maba dilleri
 Fur dilleri
 Berta dilleri
 Kunama dilleri
 Core Nil-Sahra dilleri
 Doğu Sudan dilleri
 Orta Sudan dilleri
 Komuz dilleri
 Kadu dilleri

Ehret 2001
Christopher Ehret, Nil-Sahra dillerinin sınıflandırılmasını tekrar düzenleyerek, aşağıdaki şekilde detaylı olarak açıklamıştır:
 Koman dilleri
 Sudan dilleri
 Orta Sudan dilleri
 Kuzey Sudan dilleri
 Kunama dili
 Sahra-Sahil dilleri
 Sahra dilleri
 Sahil dilleri
 Fur dilleri
 Sahil boyu dilleri
 Batı Sahili dilleri
 Songhay dilleri
 Maba dilleri
 Doğu Sahili dilleri
 Astaboran dilleri
 Nara dili (= Barea)
 Batı Astaboran dilleri
 Nubiya dilleri
 Taman dilleri
 Kir-Abbaian dilleri
 Jebel dilleri
 Doğu Jebel dilleri (= Tabi)
 Berta dili
 Kir dilleri
 Nuba Tepeleri (= Temein) (Nyimang dahil)
 Daju dilleri
 Surma-Nil dilleri
 Surma dilleri
 Nil dilleri
 Rub dilleri (= Kuliak, Teuso) (Ik ve diğerleri)

Kaynakça
 Lionel Bender, 1997. The Nilo-Saharan Languages: A Comparative Essay. München.
 Christopher Ehret, 2001. A Historical-Comparative Reconstruction of Nilo-Saharan. Köln.
 Joseph Greenberg, 1963. The Languages of Africa (International Journal of American Linguistics 29.1). Bloomington, IN: Indiana University Press.

Başka dil aileleri ile akrabalıklar
 Roger Blench. "Is Niger-Congo simply a branch of Nilo-Saharan?", in ed. Nicolai & Rottland, Fifth Nilo-Saharan Linguistics Colloquium. Nice, 24-29 August 1992. Proceedings. (Nilo-Saharan 10). Koeln: Koeppe Verlag. 1995. pp. 36–49.
 Edgar Gregersen. "Kongo-Saharan". Journal of African Languages, 11, 1:69-89. 1972.

Dış bağlantılar
 Ethnologue
 Roger Blench: Nilo-Saharan
 Nilo-Saharan classification (Blench) (.PDF)
 Nilo-Saharan Newsletter
 Nilo-Saharan language family with estimated branching dates by Elizabeth T. Wood (pdf file)

Nil-Sahra dilleri


{{Ficha de competición deportiva
|nombre           = China Open 2011
|deporte          = Tenis
|recinto          =
|ubicación        =
|fecha            = 3 de octubre – 9 de octubre
|edición          = 13º
|individual masculino =  Tomáš Berdych
|individual femenino  =  Agnieszka Radwańska
|dobles masculino =  Michaël Llodra Nenad Zimonjić
|dobles femenino  =  Květa Peschke   Katarina Srebotnik}}

El Torneo de Pekín es un evento de tenis que se disputa en Pekín, China,  se juega entre el 3 y el 9 de octubre de 2011.

 Campeones
 Individuales Masculino

 Tomáš Berdych vence a  Marin Cilic por 3-6, 6-4, 6-1.

 Individuales Femenino

 Agnieszka Radwańska vence a  Andrea Petkovic por 7-5, 0-6, 6-4.

 Dobles Masculino

 Michaël Llodra /  Nenad Zimonjić vencen a  Robert Lindstedt /  Horia Tecău por 7–6(2), 7–6(4).

Dobles Femenino

 Květa Peschke /  Katarina Srebotnik vencen a  Gisela Dulko /  Flavia Pennetta por 6-3, 6-4

Véase también
 Torneos ATP en 2011
 Torneos WTA en 2011

Torneo de Pekín 2011

Torneo de Pekín 2011


القاعدة العسكرية هي منشأة عسكرية تخضع بشكل مباشر وتدار بواسطة الجيش كمأوى لمنتسي القوات المسلحة ولتخزين المعدات العسكرية، والعمليات، وأيضا للأغراض التدريبية.

تختلف أحجام القواعد العسكرية حسب طبيعة مهامها فتتراوح من نقاط عسكرية حتى مدن عسكرية كاملة التجهيزات ،وقد تحوي القواعد العسكرية على مدارج هبوط للطائرات وومهبط للمروحيات إضافة إلى حامية عسكرية ومأوى للأفراد وللمعدات.

طالع أيضاً
 قائمة الدول التي لها قواعد عسكرية في الخارج

مراجع

أماكن عسكرية
حياة عسكرية
منشآت عسكرية

قاعدة عسكرية


إراكليون (Ηράκλειον) هي مدينة في ثيسالونيكي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 1278  نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

إراكليون (ثيسالونيكي)


Le bedesten () est un marché couvert ottoman () dans la ville de Lárissa, en Grèce.

Le bedesten est situé au sommet de la colline de Froúrio, l'acropole antique de la ville, et est construit à la fin du . Le premier témoignage écrit de son existence figure dans un registre datant de 1506, où il est cité parmi les fondations pieuses de .

Il s'agit d'un bâtiment de forme orthogonale, dont les côtés sud, est et ouest sont décorés d'arcs brisés monumentaux. Ses dimensions sont de . L'entrée se fait par une porte basse sur le côté nord, menant vers une salle de petite taille, probablement utilisée comme trésorerie. Cette salle est surmontée de six coupoles couvertes de plomb, soutenues par deux piliers massifs. Au total, dix-neuf boutiques sont réparties dans des salles voûtées situées autour de la cour centrale, et vendent principalement des tissus ou des objets de valeur. Jusqu'à sa destruction par un incendie en 1799, elle constitue le cœur commercial de la ville, au même titre que le marché en plein air et le bazar adjacents. Le voyageur du  Evliya Çelebi mentionne dans ses écrits le bâtiment, le décrivant comme une « véritable forteresse » et le comparant à une citadelle. En effet, la colline de Froúrio (« Forteresse ») doit son nom au bedesten.

Au cours du , il sert de magasin à poudre. Aujourd'hui, seuls les murs extérieurs subsistent, et seule l'entrée sud est ouverte. Avant l'ouverture du musée diachronique de Lárissa en 2015, il est utilisé pour abriter la collection locale d'antiquités byzantines. Des travaux de restauration sont conduits depuis 2020 en vue d'une réouverture d'espaces commerciaux et culturels.

Notes et références

Références

Larissa
Architecture ottomane
Halle (construction)
Édifice construit au XVe siècle
Architecture civile du XVe siècle

Bedesten de Lárissa


Sevim Ak (d. 11 Ağustos 1955, Samsun), Türk çocuk edebiyatı yazarı.

Hayatı
Kimya mühendisliği ve biyokimya uzmanlığı eğitimi gördü. 1985 yılından beri çocuk edebiyatıyla ilgilenmektedir. 1987 yılında, Redhouse Yayınları tarafından basılan ilk kitabı Uçurtmam Bulut Şimdi ile Akademi Kitabevi Öykü Ödülü'nü kazandı. Öyküleri Kırmızı Fare, Doğan Kardeş, Bando, Milliyet Kardeş, Başak Çocuk, Vakıf Çocuk, Kırmızı Bilye gibi çocuk dergilerinde yayımlandı. TRT'nin Portakal ve Zıpzıldır adlı çocuk programları için öyküler ve senaryolar yazdı. 1999'da, Arnavutluk'ta yayımlanan Balkan Yazarları Seçkisi'nde (Tregime) Benim Adım Titi adlı öyküsü Arnavutça olarak yer aldı. Düşlere Sobe adlı çocuk oyunu İstanbul Şehir Tiyatroları tarafından sahnelendi. 17 Ağustos Depremi'nden sonra Tel Aviv-Yafo Belediyesi Ruh Sağlığı Merkezi ve Marmara Üniversitesi Vakfı işbirliğiyle yürütülen Marmara Depremi Psikososyal Rehabilitasyon Projesi, yazarın çocuk korkularıyla ilgili 13 öyküsünden yola çıkılarak başlatıldı. Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerindeki çocuklarla gerçekleştirdiği yaratıcı okuma ve öykü yazma çalışmalarının sonuçları Fransa'da Lignes D'ecritures'in çeşitli sayılarında yayımlandı. Kırık Şemsiye adlı resimli öykü kitabı Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği'nce 2006 yılının en iyi resimli kitabı seçildi.

Eserleri
Uçurtmam Bulut Şimdi, 1987, ISBN 978-9750702822
Dörtgöz (Çocuk Öykü Kitabı), Özyürek Yayınları, 1999
Puf Pufpuf, Cuf Cufcuf ve Cino, Can Yayınları, 2002
 Babamın Gözleri Kedi Gözleri, Can Yayınları, 2002
Çilekli Dondurma, İnkılap Yayınları, 2002
Toto ve Şemsiyesi, Can Yayınları, 2003
Lodos Yolcuları, Can Yayınları, 2003
Güneşin Çocukları, Can Yayınları, 2004
Az Buçuk Teo, Can Yayınları, 2005
Gökte Biri Var!, Toroslu Kitaplığı - 2006
Kırık Şemsiye, Can Yayınları, 2006
Şarkını Denizlere Söyle - Can Yayınları, 2006
Eskiler Alırım, Can Yayınları, 2007
 Gemici Dedem, Can Yayınları, 2007
Horoz Adam ve Korsan, Can Yayınları, 2008
Pembe Kuşa Ne Oldu, Can Yayınları - 2008
 Küçük Sırlar, Can Yayınları, 2009
Saçlarında Soru İşaretleri, Can Yayınları, 2012
Gazete Fısıltıları, Can Yayınları, 2013
Domates Saçlı Kız, Can Yayınları, 2016
Mahalle Sineması, Can Yayınları
Sıcak Çikolatalı Yolculuklar, Can Yayınları
 Vanilya Kokulu Mektuplar, Can Yayınları, ISBN 978-9750701689
Karşı Pencere, Can Yayınları, ISBN 978-9750702839

Babamın Gözleri Kedi Gözleri
Kitap, ilkokula giden küçük bir kız çocuğunun günlüğünden oluşan bir romandır. Küçük kız annesiyle birlikte yeni bir eve taşınırlar, ama babası onlarla birlikte gelmez. Küçük kızda yeni evlerinde her gün babasının eve gelmesini bekler. Ama babası bir türlü gelmez. Çünkü, annesiyle babasının araları açılmıştır. Yine de küçük kız ile babası arasında küçük haberleşmeler, mektuplar olur.

Toto ve Şemsiyesi
Bu kitabın kahramanı olan Toto, on yaşında yerinde duramayan, kafasına koyduğu şeyleri gerçekleştirmeye çalışan bir çocuktur. Kitaptaki bütün öyküler Toto'nun başından geçen maceralardır.

Az Buçuk Teo
Garip bir mahallede bir eski apartman. Adı Palas Pandıras Apartmanı. Her katında ikişer daire var. Oturanların çoğu da kiracı. Boşalan bir daireye bir gün yeni bir kiracı taşınır. Bu kiracı Sevim Ak'ın ilginç kahramanı Teo'dur. Bu değişik insan apartmanın da mahallenin de yaşamını değiştirecektir. Kitapta bu Az Buçuk Teo'nun serüveni bir çocuğun gözünden anlatılıyor.

Penguenler Flüt Çalamaz
Temmuz 2008'de, Can Yayınları'ndan yayımlanan öykü kitabındaki öyküler şunlardır:
 "Penguenler Flüt Çalamaz"
 "Napoliten Şarkı"
 "Madam Lulu'nun Şapkası"
 "Karga Fırfır Bir Oyun Oynuyor"
 "Açıkgöz ve Süs"
 "Açelya'nın Upuzun Bir Günü"
 "Taa Samanyolu"
 "Kayıp Eşya Bürosu"

Karşı Pencere
Karşı Pencere, Sevim Ak tarafından kaleme alınmış çocuk öyküleri kitabı.

İçindekiler

 Bir Duvar Ressamı
 Trenler
 Martı Ben Olsam
 Papatyaya Sorsam
 Yazısız Mektuplar
 Yıldızlar Yosun Kokar
 Karşı Pencere
 Güneşi Güldürdüğüm Gün
 Pembe Bisiklet
 Haksızlık Bu!
 Benim Minik Köpeğim
 Mektup Arkadaşım
 Canım İsterse
 Geceleyin Horoz Oldu, Saksı
 Bizim gazete

Pembe Kuşa Ne Oldu
2008 yılında Can Kitabevi tarafından yayımlanmıştır, çocuklara yönelik bir hikâye kitabıdır. Kitapla aynı adı taşıyan öykünün kahramanı Mufo'dur. Mufo, gördüğü gökkuşağını ve gökyüzünden gelen piyano sesini paylaşabileceği birini arar; ancak, kimse aldırış etmez. Mufo da gökyüüznden kendisine haber getirmesi için göğsünde taşıdığı pembe kuşu gökyüzüne salar. Pembe kuş günlerce geri dönmez, ancak, kendisinin duyduğu sesi duyan bir arkadaş bulur. Bu da Mufo'nun yaşamında dönüm noktası olur.

İçindekiler

 Pembe Kuşa Ne Oldu
 Hep Aynı Şarkı
 Benim adım Titi
 Eski Bir Çin Kuklası
 Kerpeten Sokağı'nın Derdi
 Mavi Ada'da Bir Gün
 Kum Kaleler
 Şakacı Güneş
 Melodi Adası
 Güneş Saçlı Kız

Vanilya Kokulu Mektuplar
Çocuklara yönelik bir romandır, 2002 yılında yayımlanmıştır.

Romanın kahramanı Kıymık'ın annesi ile babası ayrılırlar ve Kıymık'ı kısa bir süre için anneannesinin yanına bırakırlar. Hayal gücü çok kuvvetli olan Kıymık "Kıymık Dedektiflik ve Keşif Bürosu" kurar. Bir gün postacı çok önce ölmüş olan dedesine gönderilmiş, ancak 30 sene önce Paristen postalanmış bir mektup getirir. Kıymık merakla mektubu açar. Bir masal yazılmıştır ve mektupta vanilyalı pasta gibi kokmaktadır. Sonraları birçok insana da vanilya kokulu mektuplar gelir ve her birinde ayrı bir masal yazılıdır. Bu beklenmeyen mektuplar, okuyanları yaşama bağlamaktadır. Ancak bu mektupları kimin gönderdiği bilinmemektedir. Kıymık da bir dedektif olarak göndereni bulmaya karar verir. Bu beklenmeyen mektupların yazarı ise postacı Bay Güleryüz'dür. Pasta kokmasının sebebi ise karısının vanilya kokulu pastasının yanında kalmasıdır.

Kitaplarının kazandığı ödüller
 Uçurtmam Bulut Şimdi - Akademi Kitabevi Çocuk Yazını Öykü Ödülü - 1989
 Kırık Şemsiye - Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği Resimli Kitap Ödülü - 2006

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Sevim Ak - Türkiyeli Kadın Yazarlar

1955 doğumlular
Samsun doğumlu yazarlar
Türk çocuk kitabı yazarları
21. yüzyıl Türk hikâye yazarları
Yaşayan insanlar
Resim aranan yazarlar

Sevim Ak


Dvorac Trnovec je višeslojni objekt u mjestu Gornja Pačetina, gradu Krapini, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
U izvorima Trnovec se prvi put spominje 1588. godine, no današnji je dvorac podignut u 18. st. Tijekom godina pripadao je raznim velikaškim obiteljima, među ostalima Keglevićima, Patačićima i Rukavinama, a u prvoj pol. 20. st. vlasnici postaju obitelj Igalffy iz Beča. U osnovi to je jednokrilni dvorac, podignut na padini brijega tako da je na ulaznoj strani prizeman, a na začelnoj jednokatan. Oko 1800. g. okomito na dvorac prigrađena je pomoćna zgrada, tako da cijeli sklop danas tlocrtno ima oblik slova L. Plastična obrada pročelja je skromna: na ulaznom pročelju profilirani vijenac, a na začelnom lezene u zoni prvog kata. U dvorcu je do danas sačuvan stari namještaj i povijesni ambijent.

Zaštita
Pod oznakom Z-1727 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Dvorci u Hrvatskoj

Dvorac Trnovec


Rebel Moon é um futuro filme épico americano de aventura de ficção científica dirigido por Zack Snyder a partir de um roteiro que ele co-escreveu com Shay Hatten e Kurt Johnstad, baseado em uma história que ele também criou com Johnstad. O filme é estrelado por Sofia Boutella, Charlie Hunnam, Ray Fisher, Djimon Hounsou, Bae Doona, Staz Nair, Jena Malone, Stuart Martin, Ed Skrein, Cary Elwes, Corey Stoll e Alfonso Herrera.

Rebel Moon é uma co-produção de The Stone Quarry e Grand Electric, e está programado para ser lançado em 22 de dezembro de 2023 na Netflix.

Sinopse
Uma colônia pacífica à beira da galáxia é ameaçada pelos exércitos de um regente tirânico chamado Balisarius. Os civis desesperados enviam uma jovem que tem um passado misterioso para procurar guerreiros de planetas próximos para ajudá-los a desafiar o regente."

Elenco
 Sofia Boutella como Kora
 Charlie Hunnam
 Ray Fisher como Blood Axe
 Djimon Hounsou como General Titus
 Ed Skrein como Balisarius
 Anthony Hopkins como JC-1435: Um robô de batalha conhecido como Jimmy, que é consciente e foi o protetor de um antigo rei morto.
 Jena Malone
 Bae Doona
 Staz Nair
 Stuart Martin
 Cary Elwes
 Corey Stoll
 Michiel Huisman
 Alfonso Herrera
 E. Duffy as Millius
 Charlotte Maggi
 Sky Yang
 Cleopatra Coleman
 Fra Free
 Rhian Rees

Produção

Desenvolvimento
O filme é inspirado na obra Shichinin no Samurai (1954) de Akira Kurosawa e nos filmes de Star Wars. Rebel Moon também começou a ser desenvolvido como um filme de Star Wars que Zack Snyder havia mostrado para a Lucasfilm, na época da conclusão da trilogia prequel em 2005 e a venda da Lucasfilm para a Walt Disney Company em 2012. Este passo era para ser uma visão mais madura do universo de Star Wars. Após a aquisição, o projeto foi apresentando a presidente da Lucasfilm, Kathleen Kennedy durante a produção de Star Wars: The Rise of Skywalker (2019) mas ela e Snyder tiveram divergências criativas e o projeto foi re-desenvolvido pelo produtor Eric Newman e Snyder, primeiro como uma série de televisão original, antes de se decidir por um filme para ser lançado na Netflix.

Montagem de Elenco
Em 2 de novembro de 2021, foi anunciado que Sofia Boutella havia sido escalada para o filme. Em 9 de fevereiro de 2022, Charlie Hunnam, Djimon Hounsou, Ray Fisher, Jena Malone, Staz Nair e Bae Doona se juntaram ao elenco. Mais tarde naquele mês, Stuart Martin e Rupert Friend se juntaram ao projeto. Em 8 de abril de 2022, Cary Elwes, Corey Stoll, Michiel Huisman e Alfonso Herrera, E. Duffy, Charlotte Maggi e Sky Yang se juntaram ao elenco, em 16 de maio de 2022, Ed Skrein foi anunciado para substituir Rupert Friend no papel de Balisarius, também foi anunciado que Cleopatra Coleman, Fra Fee & Rhian Rees se juntaram ao elenco em papéis não revelados.

Filmagens
As filmagens começaram em 19 de abril de 2022, com Zack Snyder compartilhando as primeiras imagens do set no Twitter naquele dia. Ele será finalizado até 4 de novembro de 2022, com 117 dias de filmagem ocorrendo na Califórnia, para aproveitar US$ 83 milhões em gastos qualificados e incentivos fiscais, Zack Snyder está filmando duas partes, com ambas as partes sendo filmadas consecutivas. Rebel Moon tem lançamento previsto para 2023 na Netflix.

Futuro
Falando sobre o futuro do filme como franquia, Zack Snyder disse: "Minha esperança é que isso também se torne um IP massivo e um universo que possa ser construído".

Filmes dirigidos por Zack Snyder
Filmes com trilha sonora de Junkie XL
Filmes em língua inglesa
Filmes dos Estados Unidos de 2023

Rebel Moon


Koki Sugimori (født 5. april 1997) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Nagoya Grampus.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koki Sugimori


Georges Barski (* 1909 in Warschau; † 1985) war ein polnisch-französischer Biologe.

Barski ging in Warschau zur Schule und studierte dort an der Universität. Nachdem er im Zweiten Weltkrieg seine Familie verloren hatte, ging er 1945 nach Paris, um sich am Institut Pasteur weiterzubilden. 1947 wurde er dort Forscher des Centre national de la recherche scientifique (CNRS) und leitete die Abteilung Zellkulturen in der Virologie des Institut Pasteur. 1958 wurde er Leiter des Labors für Zellkulturen und der Virologie am Institut Gustave Roussy in Villejuif bei Paris, das er in den nächsten beiden Jahrzehnten leitete. Dort gelang ihm mit seinen Mitarbeitern 1959 bis 1961 bei der Untersuchung von Krebszellen in Kulturen die Entdeckung der somatischen Zell-Hybridisierung, indem er Krebszellen und normale Zellen in einer gemeinsamen Kultur vermischte. Barski und Mitarbeiter konnten den Verlauf der Hybridisierung auch mit markierten Chromosomen verfolgen. Die Beobachtungen von Barski und Kollegen wurden kurz danach von Boris Ephrussi bestätigt.

1976 erhielt er den Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preis und 1971 den Léopold Griffuel-Preis.

Quelle
 Georges Barski in Encyclopaedia Universalis

Einzelnachweise

Mann
Franzose
Biologe
Geboren 1909
Gestorben 1985
Träger des Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preises

Georges Barski


Sonali Bendre (born 1 January 1975) is an Indian actress who primarily work in Hindi films along with a few Telugu and Tamil films. She did modelling assignments prior to making her acting debut with Aag (1994), which won her the Filmfare Award for New Face of the Year and Screen Award for Best Female Debut. Bendre is the recipient of several accolades, including two Filmfare Awards and three Screen Awards.

Bendre's career had a turning point with the action film Diljale (1996), a box office hit. She went onto established herself as a leading actress with commercially successful film such as - the action films Duplicate (1998) and Major Saab (1998), the drama Zakhm (1998), the action thriller Sarfarosh (1999) and the family drama Hum Saath Saath Hain (1999). Her performance in Hamara Dil Aapke Paas Hai (2000), won her the Screen Award for Best Supporting Actress.

Bendre has also worked in the Tamil film Kadhalar Dhinam (1999) and the Telugu film Murari (2001). She earned a Filmfare Award for Best Actress – Telugu nomination for the latter. Her successful Telugu films include Indra, Khadgam, Manmadhudu (all 2002) and Shankar Dada MBBS (2004). Bendre then starred in the Marathi film Anahat (2003). This was followed by a hiatus from acting. She has since appeared as a judge on various reality shows and starred in the television series Ajeeb Daastaan Hai Ye (2014) and The Broken News (2022).

Early life
Bendre was born on 1 January 1975 in present-day Mumbai, Maharashtra in a Maharashtrian family.  She has 2 sisters. Her father was a civil servant. She completed her schooling from Kendriya Vidyalaya, Bangalore and completed her graduation from Ramnarain Ruia College, Mumbai.

Career

Modelling and film debut (1994-1995)
Bendre was a model before entering the Star Dust Talent Search. She made her film debut with Aag (1994) at the age of 19. For this, she won the Filmfare Award for Lux New Face of the Year and Screen Award for Best Female Debut. The same year, she also appeared in Naaraaz, for which she was awarded Filmfare's Sensational Debut award.

Bendre had three releases in 1995 with The Don, Gaddaar and Takkar. She also appeared in the song "Humma Humma" in the film, Bombay the same year.

Breakthrough and establishment (1996-2000)
Bendre had five releases in 1996. She starred in Rakshak with Sunil Shetty, English Babu Desi Mem with Shah Rukh Khan, Apne Dam Par, Sapoot with Suniel Shetty and Diljale with Ajay Devgn, which proved to be her breakthrough performance. It was a box-office hit. Planet Bollywood said, "Sonali Bendre is dashingly beautiful". Bendre starred in Bhai with Sunil Shetty, Tarazu with Akshay Kumar  and  Qahar with Sunny Deol, all in 1997.

1998 was another successful year for Bendre. She first appeared in Keemat – They Are Back with Saif Ali Khan, Humse Badhkar Kaun and Angaaray with Nagarjuna. She then appeared opposite Shah Rukh Khan in Duplicate, which was an average success. She received Zee Cine Award for Best Actor in a Supporting Role – Female nomination for the film. Her next two films with Ajay Devgn were box office success, Major Saab, where India Today called her "insipid" and Zakhm, where Planet Bollywood said, "she made an impact".

In 1999, Bendre appeared opposite Aamir Khan in Sarfarosh. Filmfare noted, "Sonali does justice to her first real role, the only one worth talking about,that is." She received IIFA Best Actress Award nomination. She nexted portrayed a doctor in Hum Saath-Saath Hain opposite Salman Khan, the highest-grossing film of the year. India Today quoted, "The women mostly doll up, dance and cook." She then appeared in Dahek with Akshaye Khanna. The same year, she made her Tamil film debut with Kadhalar Dhinam opposite Kunal, a box office success. Then she had another Tamil release with Kannodu Kanbathellam with Arjun Sarja.

Bendre had five releases in 2000. She first made brief cameos in Chal Mere Bhai and Dhai Akshar Prem Ke. She then appeared in a supporting role in Hamara Dil Aapke Paas Hai with Anil Kapoor. She won Star Screen Award Best Supporting Actress, for her performance Planet Bollywood noted, "Bendre turns in a charming performance as Khushi. She looks beautiful and, for once, shows a glimmer of talent." Then she played the lead in Jis Desh Mein Ganga Rehta Hain with Govinda. In the same year, she made her Kannada film debut with Preethse, a remake of Darr.

Further success and break from films (2001-2012)

Bendre made three films in 2001. She made her Telugu film debut with Murari opposite Mahesh Babu. It was a box office success. She next appeared in Love Ke Liye Kuch Bhi Karega with Saif Ali Khan. She then appeared in the song "Saajan Ke Ghar Jaana Hai" in Lajja. Lastly, she appeared opposite Ajay Devgn in Tera Mera Saath Rahen. Rediff.com stated, "Sonali Bendre looks pretty but is not given much scope to act."

In 2002, Bendre starred in three successful Telugu films. She first appeared in Indra with Chiranjeevi. Idlebrain.com noted, "Sonali suited the role to tee and did her bit to perfection." She next appeared in Khadgam with Ravi Teja. Lastly, she appeared opposite Nagarjuna in Manmadhudu. Sify stated, "Sonali is excellent and has played her role with conviction."

Bendre made five films in 2003. She made her Marathi film debut with Anahat, for which she won Star Screen Award for Best Actress - Marathi. Rediff.com said, "Sonali Bendre has never looked so good, so sensual." She next appeared in Pyaar Kiya Nahin Jaatha with Diwakar Pundir. She then appeared in Telugu film Palnati Brahmanayudu with Nandamuri Balakrishna. Rediff.com said, "Sonali Bendre is good as the villain." She later apoeared in supporting roles in Chori Chori with Ajay Devgn, Rediff.com noted, "Bendre is required to look both beautiful and jealous and does it admirably." and in Kal Ho Naa Ho with Shah Rukh Khan.

In 2004, she starred in Shankar Dada M.B.B.S., a remake of Munna Bhai M.B.B.S. It was commercially successful. idlebrain.com stated, "Sonali Bendre is totally cool. She is the perfect choice for this role and has acted with ease.". She then made a special appearance in Aga Bai Arrecha!s song "Cham Cham Karta Hai". In 2007, Bendre starred in a play called Aap Ki Soniya. Post this, Bendre took a break from acting in films and shifted to television.

Bollywood comeback (2013-present)
Bendre made her film comeback with Once Upon a Time in Mumbai Dobaara!, where she appeared opposite Akshay Kumar. Her part was described by director Milan Luthria as, "Sonali's character is called Mumtaz. The character doesn't fit into the usual mould of a mother or a sister or bhabhi but has an identity of its own. That is what makes it special. And that's why Sonali agreed to be a part of the film." Hindustan Times said, "Sonali Bendre shines in the few scenes she has."

Love You Hamesha, with Akshaye Khanna, was released in 2022 on NMP Movies YouTube channel.

Television
Bendre made her television debut hosting the dance show Kya Masti Kya Dhoom....!. She went onto become a talent judge for Mr & Mrs Television, the reality shows Indian Idol 4, India's Got Talent, Hindustan Ke Hunarbaaz and India's Best Dramebaaz. She has hosted the 50th Filmfare Awards with Saif Ali Khan and Farida Jalal on 26 February 2005. She turned narrator for the show Mission Sapne on Colors TV in 2014.

Bendre made her television acting debut with the Life OK's series Ajeeb Dastaan Hai Yeh. She portrayed a housewife Shobha Sachdev opposite Apurva Agnihotri and Harsh Chhaya. She also turned judge for DID Li'ls Masters Season 5 in 2022, marking her television comeback after 4 years.

She made her streaming debut in 2022 with The Broken News, portraying a news channel head. Rediff.com noted, "Sonali stands out, delivering a nuanced performance. She aces the emotional scenes."

Personal life and off-screen work

Bendre first met filmmaker Goldie Behl, son of director Ramesh Behl on the sets of her film Naaraaz. Bendre married Behl on 12 November 2002 in Mumbai. They have one child, a son born in 2005.

On 4 July 2018, Bendre announced that, she has been diagnosed with a metastatic cancer and was undergoing treatment in a New York City hospital. Despite having stage 4 cancer, the actress became cancer free in 2021.

When Michael Jackson performed at a concert in Mumbai in 1996, Bendre had the opportunity to welcome Jackson. She was dressed in a traditional Marathi sari and welcomed Jackson by applying the traditional 'tilak' on his forehead. Bendre co-owns Pune Jaguars, a team at "The Tennis Premier League". She has ramp walked for Made In India and Pidilite - CPAA charity. She has also been cover model for various magazines including Vogue. Bendre supports a number of causes, including children's education and has been actively supporting cancer survivors. She says, "In whatever capacity I can, I will always be there to help and support the cause of cancer survivors."

Controversy
In 1998, Bendre was charged with poaching two blackbucks on the outskirts of Kankani village in Jodhpur district of Rajasthan during the filming of Hum Saath Saath Hain along with co-stars Salman Khan, Saif Ali Khan, Tabu and Neelam Kothari. A lower court charged her with the others under the Wildlife Protection Act, 1972 and the IPC. She had filed a revision petition before a sessions court which discharged her of Section 51 (causing harm to wildlife) of Wildlife Act and both of 147 (punishment for rioting) and 149 (unlawful assembly of persons) of the Indian Penal Code. The Rajasthan State Government then filed a revision petition before the Rajasthan High Court at Jodhpur which again added Section 149 against her, which had been dropped earlier. In December 2012, the Jodhpur court summoned her along with all the accused for commencement of the trial with the revised charges on 4 February 2013. Although Bendre was acquitted in the blackbuck poaching case on 5 April 2018, the Rajasthan High Court issued her with a notice, challenging her acquittal on 11 March 2019.

In 2012, she was arrested by Mumbai Police for wearing thigh-length, lemon yellow kurta with Om and Om Namah Shivay printed on it.

Reception and public image

Bendre has often been regarded as one of the most stylish actresses in Bollywood. Rahul Gangwani of Filmfare termed her "beautiful and fresher than the first rains" and said, "Even though Sonali hasn't appeared on the big screen for a decade now, the craze for her remains unbeaten."  Rediff.com included her in their "Bollywood's Most Beautiful Actresses" list and noted, "One of the most underrated actresses, Sonali has traditional beauty." India Today termed the actress, "The poster girl of the late 90s".

Bendre has said her films, Naaraaz, Zakhm and Sarfarosh, are among the best moments from Indian cinema. Actor Nandamuri Balakrishna has compared her with actress P. Bhanumathi, while praising her performance in Palnati Brahmanayudu. In a 1999 Interview with Rediff.com, she revealed her acting approach. She said,

In addition to her acting career, Bendre is a celebrity endorser for brands and products, including Nirma soap. She has also endorsed fairness cream, clothing brand Radha, with Aishwarya Rai Bachchan and Oriflame India. In 2015, Bendre wrote a book named, "The Modern Gurukul: My Experiment with Parenting", which talks about her achievements and challenges as a first-time mother. Bendre appeared on Forbes India Celebrity 100 list of 2016, ranking 99th, with an estimated annual income of . In 2018, Bendre was among the most searched personality on Google in Pakistan.

Filmography

Films

Television

Accolades

References

External links

1975 births
Living people
20th-century Indian actresses
Indian film actresses
Indian television actresses
Indian soap opera actresses
Actresses in Hindi cinema
Actresses in Telugu cinema
Actresses in Kannada cinema
Actresses in Marathi cinema
Actresses in Tamil cinema
Actresses in Hindi television
Female models from Mumbai
Indian women television presenters
Indian television presenters
Marathi people
Kendriya Vidyalaya alumni
Indian Hindus
Filmfare Awards winners
Screen Awards winners

Sonali Bendre


الوطية (الكويت) منطقة بالكويت

 الوطية (المغرب) قرية بالمملكة المغربية تنتمي لإقليم طانطان

 الوطية (الأردن) حوض

الوطية (توضيح)


EsseGesse je bio talijanski tim crtača, najpoznatiji po western stripovima, koji su bili popularni 1950-ih. Stripovi su prevedeni na francuski, srpski, hrvatski, turski, grčki, švedski, danski i norveški jezik.

Ime im je preuzeto iz talijanskog izgovora prvih slova njihova tri prezimena, Pietro Sartoris grčkog podrijetla (Torino, Italija 15. kolovoza 1926. – 27. srpnja 1989.), Dario Guzzon (Torino, Italija 4. siječnja 1926. – 3. svibnja 2000.), i Giovanni Sinchetto (Torino, Italija, 5. travnja 1922. – 19. siječnja 1991.). Neke od njihovih poznatijih serija su Kapetan Miki, Veliki Blek, Komandant Mark, Kinowa i Alan Mistero.

U Turskoj su ranih 1970-ih snimljena tri filma s likom Kinowa.

Kapetan Miki

Prvi lik koji su tri autora nacrtala i dramatizirala, a koji su se do tada počeli potpisivati kraticom EsseGesse, objavljen je 1. srpnja 1951. godine: poznati kapetan Miki (kapetan Miki). Glavni junak priče je šesnaestogodišnji dječak sam na svijetu, koji postaje prijatelj smiješnog pijanca zvanog Double Rum i pridružuje se Nevada Rangersima. Nakon što je izveo niz uspješnih misija u kojima je pokazao svu svoju hrabrost i čvrstinu, mladi Miki unatoč mladosti unaprijeđen je u čin kapetana. Kapetan Miki ima i vlastitu mladu zaručnicu Susy, kćer zapovjednika utvrde, a osim Double Ruma - temeljen na klasičnom starcu vesterna (u mnogim filmskim inačicama tumačio Walter Brennan) - sprijatelji se s još jednom smiješnom lik, liječnikom Salassom, grafički podsjeća na glumca Thomasa Mitchella (pijani Doc, alkoholičar, u "Diližanska kočija?" ). Ova su dva lika crtanoj seriji dala žilu komičnog olakšanja, što je protuteža Mikijevoj gotovo pretjeranoj zrelosti i savjesnosti.

Godine 1953. EsseGesse je imao prve kontakte s Teom Bonelli, tadašnjim vodičem izdavačke kuće, i izradio umjetničko djelo za "Cavaliere nero" dramatizirano iz tekstova Giovannija Luigija Bonellija. Bio je to album koji je ispričao dogodovštine Frisca Smitha, policajca koji je služio za zapadnu željezničku tvrtku. Odjeven otprilike u meksički stil, junak ove serije vješt je revolveraš kojem obično pomaže mladi Indijanac Piccolo Corvo.

Veliki Blek

"Veliki Blek" je Casarotti objavio 3. listopada 1954. godine: priča je smještena u vrijeme američke revolucije, a Blek je vođa skupine lovaca koji se bore protiv okrutnih crvenih mundira, simbola kolonijalističkog ugnjetavanja. Vjerni prijatelji Bleka u avanturi su njegov posinak Roddy i genijalni profesor Occultis. Objavljeno je 650 nastavaka sve do 1967., kada je nastao spor između autora i izdavača. Lug je taj koji bi objavio cijele pustolovine Bleka u Francuskoj. Prvo je objavljen uncrno-bijelom stripu, a zatim u bojama. Brojne naslovnice realizirao je Jean Frisano. Kad su se izvorne priče iscrpile, nove su stvorili Carlo Cedroni ili Nicola del Principe, ali i u Francuskoj Jean-Yves Mitton, André Amouriq ili Ciro Tota.

Oba stripa, i Miki i Blek, postigli ogroman uspjeh i crtani su do 1965. godine, a kasnije će ih nastaviti kroz umjetnička djela francuskih ilustratora u inozemstvu.

Alan Mistero

Godine 1965. pojavio se "Alan Mistero", čiji je glavni junak bio snažni vatreni crvenokosi heroj sposoban za najnevjerojatnije krinke i ujedno vrlo vješt s pištoljem, kojeg su u njegovim pustolovinama pratile dva komična lika: sofisticirani Conte i pohlepna Polpetta. Ova se serija prvotno pojavila u zbirci tjednih albuma koje su objavili njezini tvorci, ali nije uspjela postići uspjeh, a seriju su ubrzo prenijela trojica torinskih autora u izdavačku kuću Araldo u vlasništvu Sergia Bonellija koja ju je objavila u dodatku Collane Araldo.

Komandant Mark

U rujnu 1966. napokon je rođen Komandant Mark. Nakon što je završena redovita serija iz siječnja 1990., pretisak cijele serije Tutto Mark objavljen je sljedeći mjesec, a počev od ljeta iste godine objavljeni su i Specials, koji su do ljeta 2000. Stigli do svoje trinaeste godišnje publikacije.

U pozadini rata koji je u drugoj polovici osamnaestog stoljeća američki narod vodio radi obrane svoje neovisnosti od engleske dominacije, Komandant Mark predstavljen je čitateljima kao lijep, hrabar, čvrst i nepobjediv mladić, koji unatoč tome ne pokazuje ni trag oholosti, unatoč tome što kod čitatelja često stvara osjećaj nadmoći protagonista nad okolnim svijetom. Mark kao heroj ima ispravan stupanj samopouzdanja i zrači toplim osjećajem samopouzdanja; stekao je izvrsno iskustvo na svom polju (borbe i beskompromisni rat protiv vojnika Njegovog Veličanstva engleskog kralja) i koristi svoje ogromno znanje u svakoj prilici i uvijek uspije. Seli se zajedno s Vukovima s Ontaria, skupinom neukrotivih gerilskih boraca sastavljenih od muškaraca i žena iz mnogih različitih mjesta, svih dobnih skupina i svih društvenih slojeva, ljudi s različitim povijestima i prošlim životima koji su se udružili.

Kraj EsseGessea
Nakon što su Sartoris i Sinchetto umrli 1989., odnosno 1991., Guzzon je jedini ostao sposoban dizajnirati i nadzirati priče Marka i njegovih vukova iz Ontarija u posebnim albumima; pa je palica u potpunosti predana ilustratorici Lini Buffolente, još jednoj doajenki talijanskih crtića, uglavnom poznatoj po doprinosu sagi " Piccolo Ranger ". Umjesto toga, scenarije su sljedećih godina razvijali Bonellijeva nova generacija autora, poput Morena Burattinija i Luigija Mignacca i Michelea Masiera. SmrtGuzzona u svibnju 2000. konačno je označilo kraj EsseGessea.

Izvori

Vanjske poveznice
Esse G. Esse at Lambiek's Comiclopedia
 at Comic Vine
 at Deadlicious
 at Sergio Bonelli Editore
  at Fantasy-world

Talijanski strip

EsseGesse


Le manoir de l'Eyrial est une demeure d'Argentat-sur-Dordogne, en Corrèze, bâtie au  sur les fondations d'une tour de guet du . Inscrits aux monuments historiques (façades et toits) en 1968, elle serait la maison la plus ancienne de la ville.

La demeure
Situé sur la place de l'église, le manoir a deux entrées : une rue du Teil, une directement sur la place, via un petit jardin suspendu. La bâtisse est caractérisée par sa tour pentagonale, de pierre jusqu'au premier étage, puis à colombages (bois et chaux) à partir du deuxième étage.

Historique

Une date gravée sur un linteau en pierre indique que la bâtisse principale a été élevée en 1457. À cette période, elle appartenait au doyen de Carennac. L'Eyrial a par la suite été rénové en 1606, époque durant laquelle la maison servait de maison consulaire et de siège pour les officiers de la juridiction.

En 1754, le bandit Louis Mandrin aurait incendié la tour du manoir. Des traces de cet incendie sont encore visibles à sa base. Par suite de cet incendie, la bâtisse fut restaurée une nouvelle fois.

Depuis la moitié du , elle est la demeure des barons de Miceli (famille noble de Sicile, d'origine vénitienne) dont les armes ornent l'entrée rue du Teil, sur une pierre gravée.

Son toit de lauzes, traditionnel du pays, et la tour ont été rénovés fin 2021 et début 2022. C'est à l'occasion de ces travaux qu'ont été découvertes les fondations de la tour de guet du , qui servait probablement à surveiller la Dordogne en contrebas, et ses échanges commerciaux.

Comme le veut la tradition, le nouvel épi de faîtage installé lors de ces travaux de rénovation contient un chapelet et un mot destiné aux futures générations qui devront à leur tour rénover la tour :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Corrèze

Monument historique en Corrèze
Monument historique inscrit en 1968
Eyrial

Manoir de l'Eyrial


Linolsyre er en essentiel fedtsyre der er hovedbestanddel i mange planteolier og indgår i organismens celleopbygning.

Se også
 Linolensyre

Noter

Fedtsyrer

Linolsyre


Ordu, Türkiye'nin bir ilidir. Merkezi Ordu olan ilin 2020 yılı verilerine göre nüfusu 761.400'dür. Türkiyede sahip olduğu Karadeniz ikliminden ve dağlık coğrafi konumundan dolayı en çok yağış alan 3. İldir.  Karadeniz Bölgesinde Doğu Karadeniz bölümünde yer almaktadır. Ancak yeni oluşturulan ve bölgesel karışıklıkları ortadan kaldırmak için düzenlenen yeni bölgesel istatistik düzenlemelere göre Ordu ilinin tamamı Doğu Karadeniz topraklarında kaldı. İlin kuzeyinde Karadeniz, güneyinde Tokat ve Sivas illeri, batısında Samsun, doğusunda Giresun ili vardır. Büyükşehir statüsünde olan Ordu, 19 ilçeden oluşmaktadır. Yüzölçümü bakımından en büyük 57'nci ildir.

Coğrafya
Ordu il merkezi 41° kuzey paraleli ve 37° ve 38° doğu meridyenleri arasında, Karadeniz Bölgesi'nin,  Doğu Karadeniz bölümünde (Bölgesinde) yer almaktadır. İlin kuzeyini Kuzey Anadolu dağlarının kıyı sıraları kaplamaktadır. Kıyılara yakın tepelerle başlayan bu dağlar içeri doğru gittikçe yükselir. Ordu, Giresun ve Sivas ilinin birbirlerine komşu olduğu kesimde 3.000 m yi bulmaktadır. İlin en yüksek tepesi Giresun sınırına yakın olan Aşut Obası'ndaki Gönderiç Tepesi'dir.

Ulugöl, Gölköy ilçe merkezine 17 km. mesafede bulunan bir krater gölüdür. 26.5 hektar büyüklüğündeki alan, Tabiat Parkı'dır. Doğal yapısı itibarıyla yüksek peyzaj değerine sahiptir Özellikle güz mevsiminde yaprakların sararmasıyla oluşan renk armonisi görenleri büyülemektedir. Alan içerisinde üç adet heyelan set gölü bulunmakta; göllerden birisi büyük diğer ikisi ise sazlıkla kaplı küçük yapıda göllerdir. Büyük gölde Abant Alası türü balık yaşamaktadır.

Ordu diğer doğal varlıklar; Perşembe Yaylası, Hoynat Adası, Ohtamış Şelalesi, Gaga Gölü, Çambaşı Yaylası, Keyfalan Yaylası, Kabadüz Ablak Taşı, Çiseli Şelalesi ve Geçilmez Kanyonu ile Boztepe'dir.

İklim
Ordu ilinde Karadeniz iklimi görülmektedir. Ancak arkadan geçen dağ yükseltilerinin azalmasıyla kışın soğuk günlerin sayısı bir iki günle sınırlıdır. İlin iç kesimdeki ilçelerine yükseltinin artmasıyla beraber soğuk bu bölgelerde daha şiddetlidir. Kışın iç kesimlerdeki ilçelerde 6 ay boyunca kar yağar. Bunlara Çambaşı yaylası, Beşiktaşı yaylası ve Sarı obası yaylası örnek olarak gösterilir; kar buralarda mayıs ayına kadar erimez.

Ordu, Türkiye sınırları içinde Rize ve Giresundan sonra en çok yağış alan 3. İl konumundadır. Yılın nerdeyse yarısı bol yağışlı ve yoğun nemli geçer. En yüksek günlük yağış miktarı (13.06.1975 tarine göre)171.3 mm. olmakla beraber yıllık değişmekte olup en yüksek yağış miktarı 1049.1 mm.dir. Yıllık yağışlı gün sayısı 155.1 gündür. En yüksek sıcaklık rekoru (1975-2022) ise 37.3'tür.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Ordu il nüfusu: 763.190 (2022 sonu). İlin yüzölçümü 5.861 km2'dir. İlde km2'ye 130 kişi düşmektedir. (Yoğunluğun en fazla olduğu ilçe: 573 kişi ile Altınordu'dur)

İlde yıllık nüfus % 0,30 oranında artmıştır. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Altınordu(% 2,53)-  Kabadüz(-% 7,27)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre 19 İlçe ve belediye, bu belediyelerde toplam 772 mahalle bulunmaktadır.

Ekonomi

Ordu ilinin ekonomisi büyük ölçüde tarıma dayanır. İl, Türkiye fındık üretiminin %51'ini, dünyanın ise %25'ini sağlamaktadır. Nüfusun %70'inin gelirleri ise fındıktan karşılanır. Son zamanlarda fındık fiyatlarının 2000'li yılların bile altına düşmesinden dolayı alternatif tarım ürünü arayışları başlamıştır. Bu bağlamda kivi, soya gibi ekonomik değeri yüksek tarım ürünlerine yönelim başlamıştır.

Sanayi bakımından fazla gelişmemiş olsa da Türkiye'de alternatifi bulunmayan ve dalında tek olan ÇAMSAN ORDU Laminant Parke Fabrikası bugün evlerde kullanılan laminant parkenin ve diğer ahşap içerikli ürünlerin büyük çoğunluğunu tek başına karşılar. Ayrıca SAGRA Çikolata ve Fındık Fabrikası çikolata sanayiinde tek sayılabilir. Bugün evlerimizde yediğimiz Sarelle,Sagra,Tadelle ve birçok çikolata ürünü burada üretilir. Ayrıca fabrikada fındık yağı da üretilmektedir. İlde irili ufaklı fındık fabrikaları dağınık bir şekilde istihdama katkıda bulunmaktadır. Az da olsa çimento ve kâğıt sanayii de istihdama katkıda bulunur.

Fabrikalar:
 Sagra Çikolata Fabrikası - Dünyaya dağıtılan Sarelle, Tadelle, Gol, Gofy ve Sagra ürünleri burada üretilmektedir.
 Çamsan ORDU Laminant Parke
 Altaş Yağ Sanayi A.Ş. - Çotanak markalı fındık, mısır, kanola, ayçiçeği, soya ve ideal yağı üretilmektedir. Fabrika ayrıca temizlik ürünleri de üretmektedir.
 Doğus Çay
 Şenocak Fındık
 Gürsoy Fındık

Konum

Kültür
İlde birçok tiyatro ve sinema bulunmakta ve düzenli kültürel etkinlikler düzenlenmektedir. Ordu her ne kadar coğrafya kitaplarında Orta ve Doğu Karadeniz bölgelerinde toprağı olan ve her iki bölgeye ait bir il olarak geçmekteyse de(Yeni düzenlemede tamamı Doğu Karadeniz-Düzey1-2 bölgeleri) hemen hemen bütün kültürel özellikleriyle Doğu Karadeniz Bölgesi'ne ait bir ildir. İlde Türkmen/Çepni kültürü hakimdir.

Ordu halk müziği ve geleneksel halk oyunları çevre illerle benzerlikler göstermektedir. Bağlama,kemençe, davul-zurna,davul-klarnet (yöresel tabirle gırnata) gibi çalgıların bir arada kullanıldığı yörede oyunlar ilçeden ilçeye değişmekle birlikte karşılama ve horon ağırlıklıdır.

Klarnet yani gırnata çalgısı davul ile birlikte daha çok Vona (Perşembe), Ordu Merkez, Gülyalı, Kabadüz, Ulubey ilçelerinde daha çok Ordu Karşılaması, Giresun Karşılaması, Giresun Sallaması, Gürcü Horonu, Perşembe Erkek Horonu, Sarhoş Karşılaması gibi oyunlara eşlik etmektedir. Kültürel özellikler açısından Ordu ve ilçeleri benzer özellikler gösterse de pek çok farklılıklar da içermektedir.

Horon daha çok kıyı ilçelerinin ve Ordu Merkez ilçenin güneyinde kalan Ulubey, Kabadüz, Gürgentepe, Gölköy, Mesudiye ilçelerinin halk oyunudur. Kıyı ilçeleri olarak da Ünye'nin bazı köyleri, Fatsa, Vona (Perşembe), Gülyalı ilçelerinde icra edilir. Karşılama oyunları Ordu ilinde en çok oynanan oyun türlerinden biridir. Bu oyunda da daha çok Bolaman, Vona(Perşembe), Ordu Merkez, Gülyalı, Kabadüz, Ulubey, Gürgentepe, Gölköy, Mesudiye (kısmen) ilçelerinde çokça icra edilir. Karşılama ad olarak Ordu Karşılaması olarak bilinir ve figürleri Giresun karşılaması'ndan farklıdır. Ancak yörede Giresun Karşılaması da icra edilmektedir. Karşılama müzikleri genellikle Giresun ile aynı özelliklere sahiptir. Ordu'da Oy Gemici Gemici, Fındık Toplayan Kızlar, Bağlamam Perde Perde gibi türkülerle karşılama oyunları bolca icra edilir.
İç ilçelerde ise Tokat kültürü hakimdir. En çok etkilenmiş ilçe Akkuş'tur, ancak Korgan, Kumru, Çatalpınar, Kabataş ve Aybastı'da da Tokat yöresinin kültürü yer yer görülmektedir.Ancak coğrafi ve kültürel olarak Doğu Karadeniz kültürüde görülmektedir.

Yöre Ordu-Giresun ağzının etkilediği bölge içerisindedir. Ünye-Beşikdüzü (Vilayeti Çepni) arasında kullanılan ağız ortak bir ağızdır. Bu ağız Trabzon, Rize ve Artvin ağızlarıyla karıştırılmamalıdır.

Mutfak
33 ürün için coğrafi tescil başvurusunda bulunulmuştur. Türk Patent ve Marka Kurumunda incelenmekte olan 22 adet ürün ise şöyledir:

Ordu Çakıldak Fındığı, Ordu Kestane Balı, Ordu Perşembe Ceviz Helvası, Ordu Kokulu Üzüm Şerbeti, Ordu Tostu, Ordu Melocan Kavurması, Ordu Sakarca Kavurması, Ordu Galdirik Kavurması, Fatsa Yalıköy Köftesi, Ordu Fırın Fasulyesi, Ordu İncir Reçeli, Ordu Kuru Yufkası, Ordu Kabağı Kavurması, Ordu Kivisi, Ordu Dut Pekmezi, Kumru Fındık Macunu, Ünye Taşı, Ünye Beyaz Bentoniti, Kabataş Helvası, Kabataş Köy Peyniri, Ordu Su Böreği, Ünye Pidesi.

Turizm

Zengin turizm potansiyeline sahip ilde, kıyı, yayla turizmi, trekking, yamaç paraşütü gibi etkinliklere imkân sağlayacak unsurlar mevcuttur. Yason Burnu'nun yerli ve yabancı turistlerin ilgi odağıdır.

Eski adı Grekçe: "Κοτύωρα" Cotyora, Kotyora olan şehir, tarihte sırasıyla Kaşkaların, Medlerin, Perslerin, Pontus Krallığı'nın, Roma İmparatorluğu'nun, Doğu Roma İmparatorluğu'nun, Danişment Beyliği'nin, tekrar Doğu Roma İmparatorluğu'nun, Trabzon İmparatorluğu'nun, Anadolu Selçuklu Devleti'nin, tekrar Trabzon İmparatorluğu'nun, Hacıemiroğlu Beyliği'nin ve Osmanlı İmparatorluğu'nun yönetiminde olmuştur. Osmanlı Döneminin büyük bölümünde önce Rum Eyaletine bağlı Karahisar-ı Şarkı sancağına, daha sonra Erzurum Vilayetine bağlı Karahisar-ı Şarkı sancağına bağlı kaza olarak yönetilen yöre, 16. yüzyılın 2. yarısında Trabzon Eyaletine bağlı bir kaza, 19. yüzyılın 2. yarısında kısa bir süre sancak oldu. 1920'de Trabzon Merkez sancağından ayrılan Giresun sancağına bağlanan kent, 1921'de ayrı bir sancağın merkezi, 1924'te Ordu ilinin merkezi oldu.

Boztepe

Boztepe, bir tarafında Ordu manzarası bir tarafında uçsuz bucaksız Karadeniz manzarasına sahip, bir tarafında yemyeşil tepelere hakim, ziyaret edenleri büyüleyen bir yerdir. Her yıl binlerce turist ağırlar. Özellikle yaz aylarında insanlar sırf manzarayı görmek için bu tepeye çıkarlar. Boztepe'de yiyecek içecek gibi ihtiyaçları karşılayacak restoran vs. bulunmaktadır. Ayrıca çam ormanları arasında piknik alanları mevcuttur. Kış aylarında yağan kar Boztepe'ye güzel bir görünüm verir. Boztepe'de çoğunlukla yamaç paraşütü gibi aktiviteler yapılmaktadır. Yakın tarihte turizm açısından çok önemli yerlere geleceğine inanılıyor. Ayrıca Boztepe-Ordu arasında yapılmış bir teleferik de bulunmaktadır. Bu sayede Boztepe'ye teleferik ile de ulaşılabiliyor.

Teleferik

20 Mart 2010 tarihinde bu projenin temeli atılmış ve 8 Temmuz 2011 tarihinde hizmete açılmıştır. Teleferik kalkış istasyonu çevre düzenlemesi; 317 araç kapasiteli otopark alanı ve insanların sürekli sirkülasyon yaptığı sokak şeklinde tasarlanmıştır. Bu alanda Teleferik istasyonu ve kabin depolama yapıları hemen deniz kenarında yer almaktadır. Bu alanda sokak şeklinde yapılan tasarımın deniz tarafında kafeterya, ana yol tarafında ise Turizm Danışma Bürosu, Kafeterya ve ürün satışı bölümlerini içeren bir yapı daha yer almaktadır. Yine bu alan içinde 6 adet el sanatları dükkânı, oturma grupları, çocuk oyun alanı ve deniz kenarında iskele de yer almaktadır. Arazi eğimine göre Boztepe varış istasyonunda yapılacak tesis tamamen coğrafi ve yöresel mimari anlayışla tasarlanmıştır. Burada 2 bölümlü olarak düşünülen tesisin 200 m²'lik Pide Salonu bölümü sol tarafta yer almaktadır. Sağ tarafta ana restoran bulunmaktadır. Ana restoranın alt katı 232 m², üst katı ise 371 m² olarak 2 katlı olarak tasarlanmıştır. Maliyeti toplam 9 milyon 100 bin TL. Alt istasyon ile üst istasyon arasındaki yükseklik toplam 500 m. Teleferik, alt istasyondan üst istasyona kadar toplam 2350 m. hat uzunluğu ile 7 adet direkle geçilir. Proje, 8'er kişilik oturaklı kabinlerle, saatte çıkışta 900 kişi, inişte de 900 kişi olmak üzere toplam 1800 kişiyi taşıyabilme kapasitesine sahip.

Sağlık Turizmi

Sarmaşık Kaplıcası

Fatsa Ilıca Mahallesinde bulunan Sarmaşık Kaplıcası, ilçeye 10 km uzaklıktadır. Sarmaşık Kaplıcası, ildeki tek termal kaynağının bulunduğu tesistir.

Kaplıca suyu, 47 santigrat derece sıcaklıkta ve berrak, renksiz, kokusuz, çelik ve kükürtten oluşmaktadır.

Ilıca kaplıcası suyunun bazı hastalıkların tedavisindeki etkisi Refik SAYDAM Merkez Hıfzıssıhha Enstitüsü Kimya tahlil raporu ve Ankara Üniversitesi Fizik Tedavi Kürsüsü'nün raporuyla teyit edilmiş olup etki alanları söyle sıralanmıştır;

a) Romatizma

b) Kireçlenme

c) Kadın hastalıkları

d) Mide, bağırsak ve idrar yolları iltihaplanması

e) Böbrek taşları ve alerjik türü kaşıntılarda etkili olup bünyesinde birçok minerali barındırmaktadır.

Kaleler
 Kurul Kalesi
 Ünye Kalesi
 Gölköy Kalesi
 Bolaman Kalesi
 Meletios Kalesi
 Cotyora Kalesi
 Fatsa Cıngırt Kaya Mezarları
 Göller Kalesi
Kiliseler
 Perşembe Yason Kilisesi
 Taşbaşı Kilisesi
 Mesudiye Rum Ortodoks Kilisesi
 Ordu Düz Mahalle Kilisesi
 Mesudiye Topçam Muzadere Rum Kilisesi
 Mesudiye Şaphane Kilisesi
Müze ve tarihî yapılar
 Paşaoğlu Konağı (Etnografya Müzesi)
 Paşaoğlu Konağı
 Osman Paşa Şadırvanı
 Bolaman Hazinedaroğlu Konağı
 Fatsa Hacı Hulusi Baba Camii
 Bolaman Yeni Pazar Camii
Parklar ve mesire alanları
 Boztepe
 Yasonburnu Yarımadası
 Çaka Kumsalı ve Mesire Yeri
 Efirli Plajı
 Döşekdibi

Yönetim

Merkezi Yönetim
Büyükşehir illerinde Merkezi yönetim Vali, İl Müdürleri ve İl Danışma Kurulundan oluşur.

Ordu, bir 'büyükşehir'dir. Bu özelliğine göre yönetimi belirlenmiştir. Protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır.

Büyükşehir yapılan illerde, İl Genel Meclisi, yetki ve görevlerini Büyükşehir Belediye Meclisi'ne devretmiş ve kaldırılmıştır.

Ordu Valisi, 1962-Bünyan doğumlu Muammer EROL, Ağustos 2023/376 sayılı kararla Merkez Valisi iken atanmıştır.

Vali ve Kaymakamlara ait bilgiler Ordu'nun ilçeleri sayfasında gösterilmiştir.

Yerel yönetim

Büyükşehir Belediyelerinde Yerel yönetim, Büyükşehir Belediye Başkanı, Büyükşehir Belediye Meclisi ve Büyükşehir Belediye Encümeni'nden oluşur.

Yerel yönetimi temsil eden Büyükşehir Belediye Başkanı, ildeki tüm seçmenlerin oy çokluğu ile seçilir. Yerel seçimlerde İlçe Belediye Başkanı ve İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanılarak ilçelerin belediye meclisleri oluşur. İlçe Belediye meclislerinden alınan üyelerle (başkan kontenjanı, ilçe nüfusu ve parti oy oranına göre) de Büyükşehir Belediye Meclisi oluşur. Bu mecliste ilçe belediye başkanları da yer alır. Meclisin başkanı Büyükşehir Belediye Başkanı'dır.

Büyükşehir belediye encümeni, belediye başkanının başkanlığında, belediye meclisinin kendi üyeleri arasından bir yıl için gizli oyla seçeceği beş üye ile biri genel sekreter, biri malî hizmetler birim amiri olmak üzere belediye başkanının her yıl birim amirleri arasından seçeceği beş üyeden oluşur. (5216 saylı kanun 16. madde)

Büyükşehir yapılan illerde, İl Genel Meclisi, yetki ve görevlerini Büyükşehir Belediye Meclisi'ne devretmiş ve kaldırılmıştır.

Ordu Büyükşehir Belediye Başkanı, 1949-Ordu doğumlu Mehmet Hilmi Güler (AK PARTİ), 31 Mart 2019 seçimlerinde %56,93 oy oranıyla seçilmiştir.

İlçe belediyeleri, 2019 Türkiye yerel seçimlerine göre, üç değişik parti tarafından yönetilmektedir. Bu ilçelerden 16'sı AK PARTİ, 1'i CHP ve 2'si MHP'li  belediye başkanıdır.

Ordu Büyükşehir Belediye Meclisi üye sayısı 74'dür (Büyükşehir Belediye Başkanı, 19 ilçe belediye başkanı ve 54 üye) Bunların 61'i AK PARTİ, 6'sı CHP, 5'i MHP, 1'i SAADET P., 1'i BBP'dir

Belediye başkanları ve meclislere ait bilgiler Ordu'nun ilçeleri sayfasında gösterilmiştir.

Eğitim
İldeki tek üniversite olan Ordu Üniversitesi, 2006 yılında kuruldu.

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda Futbol 3. Ligde  52 Orduspor ve Fatsa Belediyespor ligde kalmışlardır. Ayrıca BAL'da 2, kadın futbol liglerinde de 3 takımı vardır. Basketbolda İEF Açı Koleji Spor kadın takımı 1. Ligi 11.sırada tamamlamıştır.. Voleybol liglerinde 3 ve hentbol liglerinde 1 takımı daha vardır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Fatsa Belediyespor 2.turda,  Yeni Orduspor 3.turda elenmişlerdir.

Basketbol Kadınlar Federasyon Kupası'nda Ordu Açı Koleji Kupa 2.si olmuştur.

Önemli spor tesisleri: 19 Eylül Stadyumu (11.024), Durugöl Recep Kara Spor Salonu (3.000), Durugöl Olimpik Kapalı Yüzme  Havuzu (500). 22.000 kişilik yeni stadyumu.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Ordu Valiliği

Ordu (il)


Burhan Haldun Dağı Moğolistan'ın Hentiy eyaletinde bulunan ve Moğollar için kutsal sayılan dağlardan biridir. Cengiz Han'ın buraya gömüldüğü kuvvetli bir ihtimal olarak görülmektedir. Budist olan Moğollar ve Türki kavimler Buda'yı burhan olarak adlandırmaktaydı, bu sebeple bu dağın isminin Sonsuz Buda anlamına geldiği söylenir.

Moğol İmparatoru Cengiz Han'ın seferlere çıkmadan önce buraya gelip dua ettiği rivayet edilir, aynı zamanda mezarının bu dağa yakın bir yerde olduğu sanılmaktadır. Ayrıca Cengiz Han'ın babası Yesügey Bahadır öldüğünde, henüz 9 yaşındaki Cengiz Han'a miras kalan 9 tuğlu sancağı ele geçirmek için Cengiz Han'ı öldürmek isteyen Targutay Kriltuh ve onu destekleyenlerin eline 9 tuğlu sancağı geçirmek istemeyen Cengiz Han 4 gün boyunca bu dağda sadece atıyla birlikte kalmıştır. 4 gün atının kanını içerek beslenmiş, dağdan çıkmak istediği her günde bir engelle karşılaşmış ve bunu tanrıların gösterdiği işaretler olarak yorumlayıp dağdan inmemiştir. Açlıktan ölmek üzere olduğunu düşünen ve artık "Sonu ne olursa olsun" demeye başlayan Cengiz Han, atıyla birlikte dağdan bir patikayı takip ederek inerken yakalanıp esir alınmıştır. Esirlikten kurtulduktan sonra da beyliğini bu dağın yamacına kurmuş ve her sabah düzenli olarak dağa çıkarak dua etmiştir. Öldükten sonra bu dağlara gömülmek istediğini, vasiyet olarak kendisinden 2 yaş küçük ve hanlığı boyunca en rütbeli komutan olan kardeşi Kassar'a bildirmiştir. Burgada daglarından çaylar doğardı. Başlıcaları Baykal Golüne dökülen Tula, Büyük Okyanusa dökülen Onan ve Kerulan ırmaklarıdır.

Kaynakça

Moğolistan'daki yeryüzü şekilleri

Burhan Haldun Dağı