Les Six Compagnons et la Princesse noire est le  roman, sur 49 titres publiés, de la série Les Six Compagnons créée par Paul-Jacques Bonzon.

Rédigé par Paul-Jacques Bonzon, le roman est édité pour la première fois en 1971 chez Hachette dans la collection Bibliothèque verte. Lors des rééditions à partir de 2006, il est publié dans la Bibliothèque rose.

Le roman évoque l'enlèvement d'une adolescente venant d'Afrique, surnommée « la Princesse noire » par les Six compagnons. L'action se déroule à Lyon, et plus précisément à Saint-Just, à la Guillotière et dans le 3e arrondissement. Une partie des faits se déroule dans l'avenue Lacassagne.

Principaux personnages
 Les Six Compagnons
 Tidou
 Le Tondu
 Gnafron
 Bistèque
 La Guille
 Mady
 Le chien Kafi
 Youlna Bouakou (« la Princesse noire »)
 Hervé Plantier (dirige un garage automobile)
 Mme et M. Duverger

Résumé
Le roman de 184 pages est divisé en 14 chapitres. Le résumé ci-dessous est basé sur l'édition du roman parue en 1971 dans la Bibliothèque verte.

Quelques semaines après la rentrée de septembre, Mady voit arriver une nouvelle élève dans sa classe. La jeune fille est noire et s'appelle Youlna Bouakou. Interrogée par Mady, elle dit venir de Guinée et être en France en raison d'une maladie de sa mère. Mady pense que Youlna ne lui dit pas toute la vérité. Elle propose aux Compagnons de suivre Youlna. Gnafron le fait et révèle que Youla, loin d'habiter dans un immeuble collectif, habite dans un grand hôtel lyonnais. De plus, la femme qui serait sa mère pourrait ne pas l'être. Présentée à un adolescent venant de Guinée, il apparaît que Youlna ne connaît pas la langue de ce pays. À la mi-décembre, les Compagnons invitent Youlna à parcourir avec eux la fête foraine. Le lendemain, sous les yeux de Tidou et Mady, un homme annonce à la jeune fille que sa mère a eu un grave malaise et qu'elle a été emmenée à l'hôpital. Deux hommes la font monter dans une voiture. Quelques minutes après, les Compagnons apprennent que la nouvelle était un mensonge et que Youlna vient d'être enlevée. Sa « mère » surgit affolée, se précipite en dehors de l'hôtel, va sur la rue mais se fait renverser par une voiture.

Dans un premier temps les investigations des Compagnons se concentrent sur M. Hervé Plantier, qui dirige un garage automobile dans le quartier de Saint-Just. À la suite de plusieurs filatures, cet homme les conduit à une maison cossue de la rue des Aubépines. Youlna s'y trouve en compagnie d'un couple, les époux Duverger. Tidou s'apprête à faire irruption dans la maison quand débarquent deux faux policiers, qui endorment les occupants de la maison avec de l'éther avant d'enlever Youlna.

Arrivé sur place peu après, le commissaire Girodet interroge les Duverger. M. Duverger finit par avouer qu'il connaît le père de Youlna depuis longtemps en raison d'affaires d'import-export. Duverger a « enlevé » la jeune fille afin de la protéger de gangsters à la solde d'entreprises concurrentes de celles de son père. Son but ultime était de la conduire à Marseille, ville à la population métissée dans laquelle Youlna aurait pu passer inaperçue. C'est raté, puisque désormais la Mogambienne a réellement été enlevée.

Les Compagnons parviennent à retrouver la trace des ravisseurs de Youlna grâce à un bout de tissu arraché par le chien Kafi lors d'une bagarre avec l'un des bandits. Ils la séquestrent dans un immeuble du 3ème arrondissement de Lyon. Dans une tentative désespérée d'empêcher leur fuite, les jeunes garçons provoquent une bagarre qui tourne mal.

C'est finalement Mady qui contrecarre les plans des gangsters en disposant les vélomoteurs de ses amis en travers du chemin, ce qui empêche leur camionnette de quitter les lieux, le temps que la police arrive sur place.

Date du récit
C'est l'un des rares livres des Six Compagnons pour lequel on peut fixer précisément une date de l'action. Il est fait référence à trois reprises à une épidémie de grippe qui peut être celle de la grippe de Hong Kong de 1969-1970. L'action se déroule donc en décembre 1969 et se termine précisément le 24 décembre de cette année-là.

Adaptation en série télévisée
 Les Six Compagnons et la Princesse noire, épisode de la série « Les Compagnons de l'aventure », diffusion le 22 décembre 1989.

Notes et références

Articles connexes
 Liste des romans des Six Compagnons
 le thème du roman peut être comparé avec celui de Langelot et l'Inconnue.

Liens externes

 Sur bibliopoche.com
 Sur bnfa.fr

Les Six Compagnons
Roman français paru en 1971
Bibliothèque verte
1971 en littérature policière
Enlèvement dans la littérature
Roman se déroulant à Lyon
Roman se déroulant dans les années 1960


Bayswater é uma estação do Metropolitano de Londres na área de Bayswater da Cidade de Westminster. A estação fica nas linhas Circle e District, entre as estações Notting Hill Gate e Paddington e está na Zona 1 do Travelcard. Fica a menos de  de distância da Estação Queensway da Central line.

Localização
A estação está localizada na movimentada rua turística de Queensway e fica a apenas alguns metros da Bayswater Road. Fica a uma curta caminhada do Mercado de Portobello. Mais ao norte, ao longo da rua, está o local do antigo shopping center Whiteleys, que está atualmente em reforma. Também nas proximidades fica Westbourne Grove, a pista de gelo e centro de boliche da Rainha, os Kensington Gardens e a Catedral Ortodoxa Grega de Santa Sofia. Fica a menos de  longe da estação Queensway na linha Central.

História
A estação foi aberta pela Metropolitan Railway (MR) operada a vapor (agora a linha Metropolitan) em 1 de outubro de 1868 como Bayswater, como parte da extensão sul da ferrovia para South Kensington, onde se conectava à District Railway (DR). A construção da linha férrea, através da área já desenvolvida de Bayswater, exigiu a escavação de um túnel usando o método de cortar e cobrir: uma vala de  a profundidade foi escavada entre muros de contenção de tijolos que foram então cobertos com arcos de tijolos para permitir o trabalho de construção acima. Grandes compensações foram feitas aos proprietários de terras afetados pelas escavações e, em Leinster Gardens a leste, as fachadas de duas casas demolidas para dar lugar à linha foram reconstruídas para restaurar a aparência de um terraço de casas.

As plataformas da estação Bayswater foram construídas na vala e providas de um telhado de vidro. Uma pequena seção da vala foi deixada sem teto a oeste da estação para permitir que a fumaça e o vapor dos trens escapassem dos túneis. Mesmo antes da conclusão em 1884 do circuito contínuo de trilhos que agora são a linha Circle, a MR e a DR operavam serviços através de Bayswater como o Inner Circle. A MR originalmente forneceu todos os trens, mas a partir de 1871, cada empresa operou metade do serviço.

Em 1905, para melhorar as condições nos túneis e estações e aumentar as frequências de serviço, a MR eletrificou as vias através de Bayswater e, em conjunto com o DR, em todo o Inner Circle e na maior parte dos seus percursos. Os trens elétricos começaram a funcionar em 1º de julho de 1905, mas a má coordenação do trabalho de instalação da MR com a DR levou a interrupções por vários meses.

Em 1 de novembro de 1926, a linha District iniciou um serviço entre Edgware Road e Putney Bridge e a estação também foi renomeada para Bayswater (Queen's Road) & Westbourne Grove.  A partir desta data, o MR operou todos os serviços do Inner Circle, exceto alguns serviços de domingo operados pela linha District. A estação foi então renomeada novamente para Bayswater (Queen's Road) em 1933. Em 1946, foi renomeado para Bayswater (Queensway), mas o sufixo foi gradualmente abandonado. Em 1949, o serviço foi identificado separadamente no mapa do metrô como a linha Circle pela primeira vez.

A estação foi reformada pela Metronet em 2006.

Serviços e conexões

Serviços

Circle line
O serviço típico fora de pico em trens por hora (tph) é:

 6tph no sentido horário para Edgware Road via Paddington (Praed Street)
 6tph no sentido anti-horário para Hammersmith via High Street Kensington e Victoria

District line
O serviço típico fora de pico em trens por hora (tph) é:

 6tph sentido leste para Edgware Road
 6tph sentido oeste para Wimbledon

Há também um serviço matinal todos os dias de Acton Town (Ealing Broadway aos sábados) para Edgware Road e um serviço noturno de Edgware Road para Ealing Broadway apenas aos domingos.

Conexões
As linhas de ônibus de Londres 7, 23, 27, 36 e 70, e a linha noturna N7 servem a estação. Além disso, as linhas de ônibus 23, 27 e 36 oferecem um serviço de ônibus 24 horas.

Incidentes
Em novembro de 2017, um homem de 29 anos tentou matar um homem de 55 anos, empurrando-o na frente de um trem da linha District que estava chegando à plataforma. No entanto, a vítima sobreviveu adotando uma posição fetal entre os trilhos enquanto o trem passava por cima dele.

Na cultura popular
A estação de metrô Bayswater é o tema de uma pintura de Walter Sickert datada de 1916, mostrando a placa da plataforma onde se lê 'Queen's Road (Bayswater)' ao lado de um grande anúncio da loja de departamentos de Whiteley. A estação foi posteriormente renomeada para Bayswater,  para evitar confusão com a estação Queensway, que também foi chamada de 'Queen's Road' até 1946.

Whitely's teve uma menção no filme de 1964 My Fair Lady, estrelado por Audrey Hepburn e Rex Harrison, quando o professor Higgins perguntou ao coronel. Escolhendo onde ir para vestir uma dama da moda, "por que ir ao Whitely's of Bayswater, é claro".

Notas

Ligações externas
 Arquivo Fotográfico do Museu dos Transportes de Londres
 Bayswater station, 1868
 Bayswater station, 1934

Estações do Metro de Londres

Bayswater (Metropolitano de Londres)


A.E.I.O.U. sau AEIOU este un acronim, cel mai probabil al unei sintagme reprezentând o deviză, pe care împăratul Frederic al III- lea (n. 1415 – d. 1493) l-a folosit în diferite înscrisuri și care se găsește, de asemenea, pe diferite obiecte și construcții. Ulterior, șirul de cinci vocale a fost preluat și folosit și de alți membrii ai Casei de Habsburg. Amator de formule ezoterice, Frederic al III-lea obișnuia să marcheze cu acest acronim bunurile care îi aparțineau, de la castele până propria veselă.

Răspândire
Acronimul presupusei devize se găsește pe stema și clădirile care îi aparțineau împăratului, de exemplu Castelul din Wiener Neustadt, Castelul din Linz, Catedrala Sf. Egidiu și Castelul din Graz, cel din urmă primind această inscripție în timpul în care Frederic al III-lea era Duce al Stiriei. De asemenea, acronimul există pe clădiri din Trieste, Meran și alte locuri din Europa Centrală care s-au aflat sub stăpânire habsburgică. În Wiener Neustadt el se regăsește de 57 de ori în diverse locuri.

În timpul Mariei Tereza acronimul a fost plasat pe stema și pe clădirea Academiei Militare din Wiener Neustadt (cea mai veche academie militară din lume, fondată în 1752) existând astăzi, de asemenea, pe inelele sigilare ale tinerilor ofițeri absolvenți.

O intarsie în "Sala Kreisky" din Cancelaria Federală a Austriei (Piața Ballhausplatz) include acronimul împreună cu stema Austriei. De aceea această succesiune de litere poate fi privită ca un simbol național al Austriei.

Interpretare
Frederic al III-lea nu a oferit vreo semnificație acestui acronim, dar s-a spus că înainte de a muri, a afirmat că înțelesul ar fi, în  (în română "Întreg Pământul este supus Austriei").

Din 2023 interpretarea devizei ca motto al cancelariei regale cu legătură biblică "amor electis iniustis ordinor ultor" este valabilă ca teză. Deoarece deviza a împodobit sigiliul Curții de Justiție - simbol oficial legal și imperial, interpretările de mai jos, care se referă exclusiv la puterea Austriei, par să fie excluse. În martie 2023 istoricul german Konstantin M. Langmaier, profesor de Istorie Medievală la Universitatea din München, a prezentat concluzia celor mai recente cercetări. Abrevierea constă din inițialele a cinci cuvinte, care încorporează legitimitatea într-o frază latină:

"En, a mor e lectis, i niustis o rdinor u ltor; sic Fridericus ego mea iura rego." – "(Priviți, eu sunt) iubit de cei ce m-au ales, (eu sunt) temut de cei nedrepți, (astfel eu, Frederic, domnesc în mod legal)", în germană: "(Seht, ich bin) geliebt von den Erwählten, (ich bin) gefürchtet von den Ungerechten, (also regiere ich, Friedrich, rechtmäßig)".

Această interpretare care era cunoscută de multă vreme, a fost calificată de celebrul cercetător austriac Alfons Lhotsky ca o creație a notarului morav Nikolaus Petschacher, un presupus consilier al împăratului Frederic al III-lea. Istoricul Langmaier, dimpotrivă, a reușit să demonstreze că ordinea cuvintelor En-amor (un distih) a fost folosită în manuscrise de ducele Frederic însuși încă din 1437.

Interpretări populare
Contemporani ai lui Frederic (precum cavalerul Conrad Grünenberg în jurul anului 1480) au fost preocupați de interpretarea șirului de inițiale.

Istoricul Alfons Lhotsky a făcut o listă cu 86 dintre cele peste 300 de interpretări cunoscute. Iată câteva dintre ele:

 Austriae est imperare orbi universo (Austria este destinată să conducă lumea);
 Austria erit in orbe ultima (Austria va exista până la sfârșitul lumii);
 Austria est imperio optime unita (Austria este cel mai bine unită prin imperiul său);
 Austria est imperium optime unitum (Austria este cel mai bun regat unit);
 Augustus est iustitiae optimus vindex (Împăratul este cel mai bun protector al justiției);
 Alles Erdreich ist Österreich untertan (Întreg Pământul este supus Austriei - secolul al XVI-lea/secolul al XVII-lea);
 Austria est imperatrix omnis universi (Austria este conducătorul lumii întregi).

În 1951 istoricul Eugen Rosenstock-Huessy a sugerat interpretarea:
 Austria Europae Imago, Onus, Unio ("Austria este imaginea Europei, sarcină și unificare").

A fost propusă chiar și o interpretare în limba engleză (devenită limbă internațională):
 Austria's empire is our universe (" Imperiul Austriei este universul nostru ").

Note

Bibliografie
  Alfons Lhotsky, A.E.I.O.U. Die "Devise" Kaiser Friedrichs III und sein Notizbuch., în: Mitteilungen des Instituts für Österreichische Geschichtsforschung., vol. 60, 1952, pp. 155–193.
  Martin Mutschlechner, AEIOU, în: Die Welt der Habsburger. Omöine-Portal, habsburger.net. Citiți on-line
  Henriette Peters: AEIOU - Versuch einer Deutung. (Beiträge zur Wiener Diözesangeschichte. Beilage zum Wiener Diözesanblatt, al 34-lea an, broșura 2), Viena 1993, pp. 22–25.
  Andrew Wheatcroft, The Habsburgs: Embodying Empire, Londra, Editura Viking, 1995, ISBN 0-670-85490-5.
 Brockhaus Enzyklopädie., vol. 1, Mannheim 1988, , p. 158.

  Konstantin Langmaier: Kaiser Friedrich III. (1415–1493): des Reiches Erzschlafmütze? Der "schlafende Kaiser" als Klischee. În: Zeitschrift des Historischen Vereins für Steiermark. 111, 2020, pp. 129–189.

Legături externe

   AEIOU și semnificațiile sale
  AEIOU în Österreich Lexikon

Vezi și
 FERT – Altă deviză a unei dinastii europene (Casa de Savoia), ale cărei semnificație și origine sunt puțin clare.

Monograme
Casa de Habsburg
Acronime de cinci litere
Cuvinte și expresii în limba latină

A.E.I.O.U.


Canton Bulldogs, ABD'nin Canton, Ohio kentinde kurulmuş olan eski bir NFL takımıdır. 1920 - 1923 ve 1925 - 1926 sezonları arasında bu profesyonel ligde mücadele etmiştir.

1922 ve 1923 sezonlarında NFL şampiyonluğu yaşamıştır. 1924 yılında Cleveland'daki takımın sahibi Sam Deutsch yoluyla Indians takımı takımı satın aldı ve takım Cleveland Bulldogs oldu.

Takımın en önemli oyunculardan biri Jim Thorpe'dur. 1921 - 1923 arasında Bulldogs, 25 maç boyunca yenilmedi ve bu istatistik 2006'ya kadar rekor olarak kaldı. Bu başarı üzerin NFL'nin ana ofislerinden biri Canton'da kurulmuştur.

Bulldogs
Feshedilen NFL takımları
20. yüzyılda Ohio'da kurulan oluşumlar
1905'te Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1905'te kurulan spor kulüpleri
1926'da feshedilen spor kulüpleri

Canton Bulldogs


Pelin, bir kadın ismi ve soyadı, şu anlamlara gelebilir:

Kadın ismi Pelin olanlar
Pelin Karahan (d. 1984), Türk oyuncu ve sunucu
Pelin Çelik ((d. 1982), Türk eski millî voleybolcu
Pelin Bilgiç ((d. 1994), millî Türk basketbolcu
Pelin Akil (d. 1986), Türk sinema, dizi ve tiyatro oyuncusu
Pelin Öztekin (d. 1987), Türk oyuncu
Pelin Çift (d. 1978), Türk sunucu ve haberci
Pelin Batu (d. 1978), Türk oyuncu, şair ve tarihçi
Pelin Buzluk (d. 1984), Türk yazar
Pelin Esmer (d. 1972), Türk yönetmen, senarist ve yapımcı
Pelin Özkılıçcı (d. 1999), Türk voleybolcu
Pelin Körmükçü (d. 1970), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu, seslendirme sanatçısı
Pelin Doğru (d. 1983), Türk aktris ve tiyatrocu
Pelin Gündeş Bakır (d. 1972), Türk inşaat mühendisi ve siyasetçi
Pelin Ceylan (d. 1992), Türk voleybolcu
Pelin Alpkökin (d. 1972), Türk ulaştırma mühendisi ve akademisyen

Soyadı Pelin olanlar
 Elin Pelin (1877–1949), Bulgar yazar

Türkçe soyadları
Kürtçe kadın isimleri
Türkçe kadın isimleri

Pelin


Brianna Coda (nascida em 14 de janeiro de 2001) é uma lutadora profissional americana. Ela está atualmente trabalha na WWE, atuando na marca NXT sob o nome de ringue Cora Jade, onde ela é uma ex-Campeã de Duplas Femininas do NXT. Antes de assinar com a WWE, ela lutou anteriormente no circuito independente sob o nome de ringue Elayna Black, e fez aparições na All Elite Wrestling (AEW) e no Impact Wrestling.

Carreira na luta livre profissional

Início de vida (2018–2021)
Coda treinou pela primeira vez na Freelance Wrestling Academy por Bryce Benjamin e Isaias Velazquez. Ela estreou em 9 de dezembro de 2018, na promoção Kaiju Attack Wrestling, com sede em Illinois, em uma luta de duplas contra seu ex-instrutor Bryce Benjamin sob o nome de ringue Elayna Black. Em 11 de julho de 2019, Black venceu seu primeiro torneio enquanto estava no ZOWA Live, tornando-se a campeã do torneio Zen Of Women's Athletics Tournament de 2019. Em 15 de agosto, enquanto na Zelo Pro Wrestling, Black competiu em uma luta four-way pelo vago Campeonato Feminino Zelo Pro. Em 1º de setembro, Black competiu no Torneio Regional Rising Stars de 2019 da Rise Wrestling, onde foi eliminada nas quartas de final por Sophie King. Ela também apareceu em Shimmer Women Athletes, estreando no Volume 118 competindo em uma luta scramble.

Impact Wrestling (2019)
Em 18 de outubro de 2019, Black fez sua estreia em pay-per-view enquanto estava no Impact Wrestling no Prelude to Glory, onde perdeu para Havok em uma luta de squash.

All Elite Wrestling (2020)
Black apareceu pela primeira vez na All Elite Wrestling (AEW) no episódio de 13 de outubro de Dark perdendo para Red Velvet. Ela voltou no mês seguinte no episódio de 3 de novembro de Dark, em parceria com Leyla Hirsch em uma luta de duplas, mas perdeu para a equipe de Brandi Rhodes e Red Velvet.

WWE (2021–presente)
Em 20 de janeiro de 2021, foi anunciado que Coda assinou um contrato com a WWE e lutaria na marca NXT. Ela estreou no episódio de 22 de janeiro do 205 Live sob o nome de ringue Cora Jade, onde foi emparelhada com Gigi Dolin na rodada de abertura do Dusty Rhodes Tag Team Classic feminino de 2021, mas foram eliminadas por Candice LeRae e Indi Hartwell.

Em 16 de novembro, ela se juntou à equipe de Raquel González para WarGames. Nesse evento, ela deu a sua equipe a vitória na luta feminina WarGames. Duas semanas depois, ela teve uma oportunidade pelo Campeonato Feminino do NXT em uma luta triple threat contra González e a campeã Mandy Rose no New Year's Evil, mas não conseguiu ganhar o título. No The Great American Bash, Jade e sua nova parceira de duplas Roxanne Perez derrotaram Dolin e Jacy Jayne para se tornarem as Campeãs de Duplas Femininas do NXT. Em 12 de julho de 2022, episódio do NXT, Jade virou heel quando atacou Perez, custando-lhe a luta pelo Campeoanto Feminino do NXT contra Mandy Rose. Na semana seguinte, Jade declarou suas intenções de sucesso solo e depois jogou seu cinturão na lata de lixo, deixando Perez como o único campeão. Mais tarde naquela noite, ela competiu em uma battle royal de 20 mulheres para determinar a candidata número um ao Campeoanto Feminino do NXT, mas foi eliminada pela eventual vencedora Zoey Stark. No Heatwave, Jade derrotou Perez. No episódio de 4 de outubro do NXT, uma luta Weapons Wild foi marcada entre Jade e Perez no Halloween Havoc. As duas também concordaram em escolher seus combates de veneno, onde ambos poderiam escolher qualquer oponente na WWE uma para a outra.] Jade fez sua primeira aparição no elenco principal no Raw de 17 de outubro, onde ela escolheu Rhea Ripley como oponente de Perez.

Referências

Nascidos em 2001
WWE NXT

Cora Jade


Charles Brandon, prvi vojvoda od Suffolka (1484. – 1545.) bio je engleski vojskovođa i dvorjanin tijekom vladavine Henrika VIII., kojemu je, putem braka s Marijom Tudor, bio šurjak.

Odrastanje
Brandon je od djetinjstva bio blizak kralju. Bio je sin Henrikova barjaktara, sir Williama Brandona, koji je poginuo u bitci na Bosworthskom polju 1485. godine. Mladi Charles je tada došao živjeti u kraljevsko kućanstvo te je odgajan s princom Henrikom kojem je dosta sličio izgledom, građom i tenom. Brandon je bio omiljen među damama pa se morao "vaditi" iz dvaju nesretnih brakova.

Brak s Marijom Tudor
Kad je, po kraljevoj naredbi, pokupio Mariju u Parizu, koja je u tom trenutku bila udovica francuskog kralja Luja XII., ona mu je izjavila ljubav te nagovorila da ju oženi. Shvativši razmjer svog postupka, Brandon je poslao pismo kardinalu Thomasu Wolseyju, Henrikovu najužem suradniku, rekavši mu da se oženio Marijom "iz iskrenih pobuda i uz njezin pristanak". Kad je kralj za to čuo, pobjesnio je: htio je ubiti Brandona. Zahvaljujući Wolseyjevoj intervenciji, smanjio je ukor na veliku novčanu kaznu te im priredio javno vjenčanje u Greenwichu.

Nakon toga par se povukao u provinciju, donekle skromnijem životu, iz kojeg je proisteklo troje djece. Jedno od njih, Frances Brandon, bit će majka gospe Jane Grey.

Kraljeva "velika stvar"
Brandonova pokojna supruga, Marija, nije podupirala poništenje bratova braka s Katarinom Aragonskom. Štoviše, prezirala je Anu Boleyn, pa je Brandon slijedio njezin primjer te se nikada nije sprijateljio s kraljevom novom suprugom. No, Brandon je ostao poslušan svom dugogodišnjem prijatelju i kralju, Henriku. Po njegovoj je naredbi otišao posjetiti Katarinu 1533. godine kako bi ju prisilio na poslušnost. Kralj ga je poslao s vojskom iz svoje straže.

Brandon nije bio oduševljen tim pohodom u vlažnu kuću na osami. Bio je prosinac i nije htio napustiti toplinu i sjaj kraljevskoga dvora koji se pripremao za božićne svečanosti i svoju novu suprugu, 14-godišnju Catherine Willoughby, kojom se bio oženio u rujnu. Usto, bila je to zadaća koju je smatrao neukusnom: nije htio mučiti bolesnu ženu u godinama. Čim je ušao u kuću, upustio se u žestoku raspravu s Katarinom koja mu je rekla da će radije pustiti da je rastave na dijelove nego da prizna da nije kraljeva supruga. Ta je rasprava postavila ton cijelom posjetu. Brandon joj je također rekao da ju treba preseliti u Fotheringhay koji je bio u još lošijem stanju. Katarina, ne želeći više raspravljati s njime, zaključala se u svoju sobu te vikala:"Ako me želiš odvesti sa sobom, morat ćeš razvaliti vrata!"Vojvoda se nije usudio silom razvaliti vrata niti je htio biti nasilan prema Katarini. Bila je careva teta i takav bi postupak sigurno imao posljedica. Zato je otpustio njezine sluge, ostavivši joj samo nekoliko ljudi da se brinu o njezinim najnužnijim potrebama. Prenio im je kraljevu zapovijed da svoju gospodaricu oslovljavaju naslovom udove princeze (kao udovica Artura, princa od Walesa, starijeg brata Henrika VIII.). No, njezini kapelani ustrajali su tvrdeći da su se zakleli na odanost kraljici Katarini te da ne mogu lažno svjedočiti nazivajući ikako drugačije. Vojvoda ih je uhitio i zatvorio u vratarevu kućicu te pisao kralju pitajući ga što da učini.

Dok je čekao odgovor, vojvoda je još jednom morao stajati pred Katarininim vratima i ponovno ju nagovarao da iziđe. Katarina nikoga nije htjela slušati. Vojvoda je napisao kralju da je njezin otpor "potpuno nerazuman" i da je neće moći odvesti ako je ne sveže konopcima i "doista prisili" da se pokori. Iskreno mu se zgadila zadaća koju je morao obaviti jer je na svoje oči vidio kako su godine tjeskobe i tuge djelovale na Katarinino zdravlje. Bez obzira na sve to, mislio je da je "bila najtvrdoglavija žena koju je ikada vidio".U međuvremenu, Katarinine su otpuštene sluge vijest o tome što se događa u dvorcu ispričale mještanima p se ispred zidina potiho okupila gomila muškaraca naoružana srpovima, vilama i drugim alatima. Samo su stajali i gledali te čekali prvi znak koji će im pokazati da se sa ženom koju su smatrali kraljicom loše postupa. Vojvodi je bilo neugodno i poželio je da nikad nije ni čuo za Buckden. Ostao je tamo sve dok kralj nije poslao upute da Katarinu ipak ondje ostavi i vrati se na dvor.

Vojvoda nije bio bezosjećajan čovjek pa je, kad se vratio u Greenwich, upozorio kralja na Katarinino loše zdravlje.

Smrt
22. kolovoza 1545. umro je Charles Brandon kao jedan od najstarijih i najbližih prijatelja kralja Henrika VIII. Za sobom je ostavio udovicu i dva mala sina. Stariji od njih dvojice, desetogodišnji Henry, naslijedio je oca kao vojvoda i poslan je da se pridruži kućanstvu princa Eduarda. Bio je podvrgnut strogom obrazovnom režimu s njim i njegovom polusestrom Elizabetom.

Izvori

Životopisi, Engleska
Vojni zapovjednici

Charles Brandon, vojvoda od Suffolka


La temporada 2012/13 de la Liga ACB fue la decimotercera temporada de la liga española de baloncesto. Se inició el 29 de septiembre de 2012 y acabó el 19 de mayo de 2013. Los playoffs empezaron el 23 de mayo y acabaron el 19 de junio dando el título al Real Madrid quien ganó al Barcelona Regal en los playoffs 3-2.

Equipos

El CB Estudiantes y el CB Valladolid, que descendieron al ser los dos peores equipos de la temporada anterior, consiguieron mantenerse gracias a la renuncia a su plaza del Menorca Bàsquet y el CB Canarias por motivos económicos. Posteriormente, debido al peligro de quiebra económica, el CB Lucentum Alicante vendió su plaza a la ACB, quien se la asignó al CB Canarias, por lo que este último finalmente fue inscrito en la competición.

Datos de los clubes

Cambios de entrenadores

Equipos por comunidades autónomas

Detalles de la competición liguera

Clasificación de la liga regular
 En negrita los equipos clasificados para el Play-Off por el título.

Play Off por el título

Nominaciones

Quinteto ideal de la temporada

Quinteto ideal de los play-off

Jugador revelación de la temporada

Mejor entrenador

Mejor afición Bifrutas

Jugador de la jornada

Jugador del mes

Entrenador del mes

Referencias

Enlaces externos
 acb.com

Temporadas de la Liga ACB
Baloncesto en España en 2012
Baloncesto en España en 2013

Liga ACB 2012-13


Svijet

Književna djela

 Quo Vadis Henryka Sienkiewicza

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 19. veljače – André Breton, francuski pjesnik i kritičar († 1966.)
 16. travnja – Tristan Tzara, rumunjski književnik († 1963.)
 24. rujna – Francis Scott Fitzgerald, američki romanopisac i novelist († 1940.)

Smrti

 8. siječnja – Paul Verlaine, franucski pjesnik (* 1844.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1896.


Ioan Pambucol () a fost un ofițer român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial. A comandat Regimentul 1 Vânători de Munte pe Frontul de Est, fiind grav rănit de o mină și pierzându-și un picior.

Generalul de brigadă Ioan Pambucol a fost trecut în cadrul disponibil la 9 august 1946, în baza legii nr. 433 din 1946, și apoi, din oficiu, în poziția de rezervă la 9 august 1947.

Prin Decretul Consiliului de Stat al Republicii Populare Romîne nr. 500/1964 i s-a conferit Ordinul "23 August" clasa a IV-a "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul celei de a XX-a aniversări a eliberării patriei".

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de cavaler (8 iunie 1940)
 Ordinul "23 August" clasa a IV-a (1964)

Note

Nașteri în 1896
Generali români
Militari români în Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul 23 August
Decorați cu Ordinul Steaua României
Decese în secolul al XX-lea

Ioan Pambucol


වින්ඩෝස් නවීකරණය යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධතිවලට සහ ඒවාවල පිහිටුවා ඇති සංරවක වලට යාවත්කාලීන ලබා දීමට මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් සපයන ලද එක් සේවාවකි. (උදාහරණයක් වශයෙන් ඉන්ටර්නෙට් එක්ස්ප්ලෝරර් ගත හැකිය.) වින්ඩෝස් විස්ටා, වින්ඩෝස් සර්වර් 2008, සහ වින්ඩෝස් 7 යන මෙහෙයුම් පද්ධතිවල  යාවත්කාලීන කට්ටල අංග (settings)  හැඩගැස්වීමට සහ යාවත්කාලීන සදහා පරීක්ෂා කිරීමට පාලක පුවරුවක් ලබා දී තිබේ. මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස්වල කලින් සංස්කරණ සදහා ඉන්ටර්නෙට් එක්ස්ප්ලෝරර් මගින් වින්ඩෝස් නවීකරණ වෙබ් අඩවිය වෙත ගොස් තම පරිගණකය සදහා අවශ්‍ය යාවත්කාලීන අවපතනය කර ගත හැක.

ඉතිහාසය

ඉතා වැදගත් යාවත්කාලීන දැනුම්දීමේ මෙවලම/උපයෝගීභාවය

ස්වයංක්‍රීය යාවත්කාලීන

මයික්‍රොසොෆ්ට් නවීකරණය

ඔෆිස් නවීකරණය

වින්ඩෝස් විස්ටා, වින්ඩෝස් සර්වර් 2008, සහ වින්ඩෝස් 7

සංඛ්‍යාලේඛන

මේවාද බලන්න
වින්ඩෝස් සර්වර් නවීකරණ සේවා
වින්ඩිස්නවීකරණය

විමර්ශණ

බාහිර සැබැදි
 මයික්‍රොසොෆ්ට් නවීකරණ සේවාව
Latest Computer Security Updates: Summary - Microsoft Security / RSS
Microsoft Technical Security Notifications
Windows Update Explained

වින්ඩෝස් අප්ඩේට්


est un film américain réalisé par Duke Worne et sorti en 1925.

Synopsis
Mark Kenton s'inquiète pour son fils jazzy Jimmy et demande l'aide de Pat Casey. Ivre dans un cabaret, Jimmy est attiré par une jeune femme, Marguerite, lui dit qu'il va changer son comportement. Il se fait finalement emprisonné et l'aîné Kenton lui promet qu'il le fera sortir de prison s'il entreprend sérieusement une transaction immobilière pour lui à San Francisco. Jimmy fait la déclaration irréfléchie qu'il conclura l'affaire avant de dormir. Pour lui donner une leçon, le père appelle George Crandall, lui disant de retarder Jimmy pendant un moment. Casey accompagne Jimmy pour s'assurer qu'il conserve son travail. Le jeune découvre que la fille, Marguerite Crandall, est la jeune femme qu'il a vue au cabaret. Plus tard, il la sauve d'un incendie de forêt en conduisant sur un pont en feu.

Fiche technique
 Réalisation : Duke Worne
 Scénario : Grover Jones
 Producteur : 	Paul Gerson
 Distributeur : States rights
 Photographie : Roland Price
 Durée : 50 minutes (5 bobines)
 Date de sortie :

Distribution
 Ashton Dearholt : Jimmy Kenton (crédité Richard Holt)
 Sylvia Breamer : Marguerite Crandall
 Eric Mayne : George Crandall
 Charles K. French : Mark Kenton
 Walter Leroy : Casey
 Harris Gordon : Ned Crandall
 Walter Perry : Pat Casey
 Joseph Belmont : Francetti

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Munden, Kenneth White. The American Film Institute Catalog of Motion Pictures Produced in the United States, Part 1. University of California Press, 1997.

Liens externes

Film américain sorti en 1925
Comédie américaine
Moyen métrage américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film tourné à San Francisco

Too Much Youth


تقع بلدة قم في المملكة الأردنية الهاشمية محافظة إربد لواء الوسطية. على بعد أربعة عشر كيلو متراً إلى الشمال الغربي من مدينة إربد، وعلى مسافة 72كم من عمّان. ترتفع عن سطح البحر حوالي 340 متراً. تعد إحدى القرى السبع التابعة للواءالوسطية ومركزه الإداري كفر أسد، تقع منطقة قم في الجنوب الشرقي من مركز لواء الوسطية وعلى بعد 2كم.
وتعتبر بلدة قم وعلى مدى أعوام طويلة مركزاً للواء الطيبة الذي كان يضم لوائي الوسطية والطيبة الحاليين،
وكان ناجي باشا العزام يدير هذة المنطقة في نهاية عهد العثمانيين ثم بداية عهد الإمارة ولغاية تأسيس مراكز حكومية رسمية في الألوية والنواحي والأقضية.
وسكانها حالياً يبلغ تعدادهم حوالي 2000 نسمة ولايزال قسم كبير من أهل البلدة يعملون بالزراعة ويعيشون حياة بسيطة.

المراجع

<div style="text-align: center;">

قرى الأردن
أماكن مأهولة في لواء الوسطية
قرى محافظة إربد

قم (إربد)


المِطرَد هو سلاح أبيض يتركب من رمح وفأس الحرب وهو سلاح قديم.

استخدم في الصين (حيث يسمى غوان داو 关刀) منذ الأزل، ونـقله الألمان والإسكندينافيون إلى أوروبا حوالي القرن الرابع عشر.

معرض صور

المراجع

روابط خارجية

فؤوس

مطرد


KP en Ukraine est un journal ukrainien publié six fois par semaine à Kiev, la capitale nationale. Il s'agit d'un journal en langue russe avec quelques éditions régionales en langue ukrainienne. En mars 2009, le journal a reçu le prix "Journal de l'année 2008".

Historique
Afin de se conformer aux lois ukrainiennes de décommunisation, le journal a changé son nom qui était initialement Komsomolskaya Pravda en Ukraine (en  ; en ) en KP en janvier 2016. Mais le journal souligne qu'il n'a jamais été un « porte-parole » du Komsomol, l'aile jeunesse du Parti communiste de l'Union soviétique.

Il fait partie du groupe United Media Holding, créé par Boris Lozhkin et détenu par Serhiy Kurchenko.

Voir aussi
 Komsomolskaïa Pravda

Références

Liens externes
 Site officiel (en russe)

Presse écrite en ukrainien
Titre de presse créé en 1996

KP (journal)


Guayabero ou Jiw é um povo indígena da Colômbia originário da bacia do rio Ariari e das margens do rio Guayabero, que vivem atualmente na floresta de galeria e às margens do rio Guaviare (Nawel). São 2.960  pessoas, que falam sua própria língua, da família guahibo.

Economia
Eram nômades, mas a expropriação de seu território pela colonização e a violência os obrigou a se assentar. Ainda se mobilizam em canoas no rio e em caminhadas de caça e coleta pela floresta, mas a agricultura itinerante é fundamental para sua subsistência, junto com a pesca e o artesanato.

Na suas hortas ou chácaras a principal cultura é a mandioca com a que produzem tapioca e farinha. Também cultivam milho, batata doce, mangará, inhame, abacate, cacau, pupunha, mamão, abacaxi, pimenta chili, abóbora, banana, cana-de-açúcar, arroz, manga, algodão, tabaco e urucu. O homem é o encarregado de derrubar e queimar para preparar a terra e a mulher semeia, cuida e coleta (embora hoje esto último se faça conjuntamente homem e mulher).

Organização
Embora no passado fossem utilizadas casas multifamiliares ou malocas (tɨhnɨ), atualmente moram em casas unifamiliares retangulares, com cobertura de folha de palmeira, agrupadas em forma oval, com um pequeno quadrado ou "área de trabalho" no centro. Cada comunidade tem um chefe ou "capitão" (pɨklon), porem, são os chefes da família extensa os que desempenham o papel fundamental de liderazgo, conseguem a coesão dos grupos e decidem seu assentamento ou deslocamento.

O casamento preferencial é entre primos cruzados e ocorre em uma idade precoce. A pedido do noivo, os pais conversam e organizam a festa.

Crenças
Para os Guayaberos, certos heróis legendarios desempenharam um papel fundamental. Kuwei foi o criador que formou a terra. A primeira mulher foi Jumino. Huimit, o sol, era um chefe guaiabero. Nejeim foi o herói cultural que ensinou os Guaiaberos a conhecer seu ambiente e a praticar diversas atividades de subsistência. Com ele e outros ancestrais, eles ainda podem se comunicar nas cerimônias em que a bebida de cipó-mariri (tuipah) é consumida. A casca crua do cipó é mastigada como estimulante; enquanto o angico ou "yopo" (dop) é inalado (tuw) pelos homens, para descobrir o futuro ou o que as outras pessoas estão planejando.

Povos nativos da Colômbia
!Mais Teoria da História na Wiki (Povos originários)

Povo guayabero


Krybskytten er en dansk stumfilm fra 1914.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1914

Krybskytten (film)


Solomon Israilewitsch Ginsburg (auch: Solomon Ginzburg, ; * 25. September 1959 in Jēkabpils, Lettische Sozialistische Sowjetrepublik, Sowjetunion) ist ein russischer Politiker und Historiker. Als früherer Abgeordneter der Kaliningrader Gebietsduma und in verschiedenen staatlichen wie zivilgesellschaftlichen Positionen ist er ein Wortführer desjenigen Teils der regionalen Elite, der sich für eine stärkere Orientierung der russischen Exklave zum westlichen Europa einsetzt. Ginsburg schloss sich 2012 der Bürgerplattform von Michail Prochorow an und trat mit diesem aus der Partei im März 2015 aus. Im Wahlkampf 2018 unterstützt er den Präsidentschaftskandidaten der Wachstumspartei, Boris Titow.

Familie, Ausbildung und Beruf
Nach der Schulbildung in seiner lettischen Geburtsstadt studierte Ginsburg an der Staatlichen Universität Kaliningrad (der heutigen Immanuel-Kant-Universität) und schloss das Studium der Geschichte 1983 ab. Nach einer Anstellung als Lehrer promovierte er 1992 an der St. Petersburger Universität mit einer Arbeit über die antike Demokratie (Der Ostrakismos als Mittel der politischen Auseinandersetzung im 5. Jh. v. Chr.).

Mit seiner Frau Jelena, einer Historikerin, hat Ginsburg eine Tochter und einen Sohn.

Politische Laufbahn

Regionalpolitik und Gebietsduma
Seit 1990 engagiert sich Ginsburg politisch und wurde damals Abgeordneter des (sowjetischen) Gebietsrates. Seitdem ist er in verschiedenen staatlichen und zivilgesellschaftlichen Positionen in der regionalen Öffentlichkeit sichtbar. 1991 zum Berater des regionalen Verwaltungschefs berufen, wurde er 1993 zu dessen Hauptberater befördert und leitete 1994 bis 1996 die Regionsverwaltung im Bereich Informationsanalyse. Ginsburg ist seit 1997 Direktor des Regionalismus-Zweigs des Baltic Institute of Economics and Finance und gründete 1998 die zivilgesellschaftliche Stiftung Regional Policy, der er seitdem vorsteht.

Auch wenn Ginsburg mit verschiedenen Parteien und Initiativen liberaler oder regionaler Ausrichtung assoziiert ist, zog er oft als unabhängiger Abgeordneter in das Kaliningrader Regionalparlament ein, da seine Parteien meist an der 7-Prozent-Hürde der Wahlen scheitern. 1996 hatte er im Parlament den "Demokratischen Block Bernsteinregion" gegründet, deren Fraktion Ginsburg bis zum Ende der Legislaturperiode 2004 vorsaß. Zuletzt gewann er 2011 den Wahlkreis 1 (als einer der vier Unabhängigen, die jeweils einen der 20 Wahlkreise für sich entschieden, siehe das Wahlergebnis von 2011). Zuletzt war Ginsburg stellvertretender Vorsitzender der Ausschüsse der Gebietsduma für internationale und interregionale Beziehungen sowie für Innenpolitik und ist Mitglied des Ausschusses für Lokalpolitik. Er war der einzige jüdische Abgeordnete des Parlaments. Nach der Regionalwahl im September 2016 schied Ginsburg aus der Kaliningrader Gebietsduma aus und setzte sich erfolglos gerichtlich gegen seine Niederlage zur Wehr.

Russlandweites Engagement
Ginsburg unterstützte den liberalen Politiker Michail Prochorow im Vorfeld der russischen Wahl zur Duma 2011 und bei der Präsidentschaftswahl 2012 und gehörte 2012 einem Komitee zur russlandweiten Neugründung einer liberalen Partei im Umkreis von Prochorow an. Am 27. Oktober 2012 wurde Ginsburg auf nationaler Ebene in den Vorstand der daraufhin neu gegründeten Partei Bürgerplattform gewählt und war dort zuständig für die Verbindungen zur Europäischen Union. Als Vorsitzender des Kaliningrader Regionalverbands der Partei schlug er im Februar 2013 einen konkreten Zeitplan vor, Kaliningrad bis 2024 in Königsberg zurückzubenennen. Im Oktober 2013 setzte er sich dafür ein, Michail Chodorkowski nach dessen absehbarer Haftentlassung in die Partei aufzunehmen. Als sich die Bürgerplattform Anfang 2015 der russisch-nationalistischen "Anti-Maidan-Bewegung" anschloss, die sich für eine harte Linie im Russisch-Ukrainischen Krieg einsetzt, trat Michail Prokorow im März aus der Partei aus; am 20. März erklärte Ginsburg die Auflösung der Kaliningrader Regionalsektion der Bürgerplattform und ist seitdem parteilos.

Gemeinsam mit weiteren bisherigen Abgeordneten der Bürgerplattform gründete Ginsburg Mitte April 2015 im Gebietsparlament die Fraktion Der Westen Russlands, der sich laut Eigenangaben etwa 500 Anhänger in der Oblast anschlossen. Als Reaktion auf die verstärkte militärische Aktivität der russischen Regierung in der Oblast seit der Konfrontation des Landes mit der Ukraine 2014/15 erklärte er nach den Siegesfeiern zum Gedenken an das 70-jährige Ende des Zweiten Weltkriegs im Mai 2015, es handle sich nurmehr um eine "Imitation militärischer Macht", die der Popularität im Inneren diene; einen tatsächlichen Angriff auf den Westen schloss er als Szenario aus. Jedoch sei Kaliningrad durch die aggressive Politik der russischen Regierung, die zu westlichen Sanktionen geführt hatte, zur "Geisel der geopolitischen Ambitionen unseres Landes" geworden, insbesondere seien durch Gegensanktionen die westlichen Handelsbeziehungen regionaler Unternehmen zusammengebrochen. Als Putins Partei Einiges Russland bei einer lokalen Wahl im Kaliningrader Rajon Baltijsk Ende Mai 2015 keinen Sitz erhielt, bezeichnete Ginsburg dieses Ergebnis als "Alarmsignal" für den weiterhin beliebten Präsidenten, da Unzufriedenheit wegen der sich verschlechternden Lebensumstände im Land in den letzten Jahren häufig von Unruhen in Kaliningrad ausgegangen war. Diese Proteste hatte Ginsburg 2009/10 mitorganisiert.

Vor der russischen Präsidentschaftswahl 2018 wurde bekannt, dass Ginsburg auf der Unterstützerliste des wirtschaftsliberalen Kandidaten Boris Titow eingetragen ist.

Positionen
Ginsburg gilt als einer der Wortführer der politischen Opposition der Region und ist immer wieder als scharfer Kritiker Wladimir Putins hervorgetreten. Sein Hauptanliegen ist die Entwicklung der Region, der Erhalt ihres wirtschaftlichen und die Begründung eines politischen Sonderstatus. So hat Ginsburg 2010 den "Kaliningrader Traum" beschrieben als "einen festen Wunsch des fortschrittlichen Teils der Regionselite, einen hohen Lebensstandard zu sichern auf der Grundlage kultureller und individueller Freiheit". Er setzt sich dafür ein, dass die bisher dem Föderationskreis Nordwestrussland angehörende Region zu einem eigenständigen Föderationskreis erhoben und der Visumszwang gegenüber den umgebenden EU-Ländern aufgehoben wird. Gegenüber L'Express formulierte er 2017, Kaliningrad solle eine Art Straßburg werden – als Zeichen der Aussöhnung zwischen Ost und West.

Der Deutsch sprechende Ginsburg ist ein häufiger Gesprächspartner westlicher Journalisten, Funktionäre und Wissenschaftler, die sich mit der Gegenwart und Zukunft Kaliningrads beschäftigen.

Auszeichnungen
Seit 2002 ist Ginsburg Ritter des Ordens des litauischen Großherzogs Gediminas, ernannt durch den litauischen Präsidenten.

Weblinks
  (russisch).
 Kurzbiographie auf Persona.rin.ru (englisch).
 Konstantin Ameliushkin: The Mission of Kaliningrad is in European Presence of Russia. In: European Dialogue, 2011 (englisch), Übersetzung des russischen Originals auf Delfi, 11. September 2009 (Gespräch mit Solomon Ginzburg).

Schriften
 Остракизм как средство политической борьбы в Афинах в V в. до н.э. (= Der Ostrakismos als Mittel der politischen Auseinandersetzung im 5. Jh. v. Chr.). Sankt Petersburg 1991 (Dissertation, Universität Sankt Petersburg, 1991, online bei der Russischen Nationalbibliothek).
 Die Interessen der Kaliningrader sind die Interessen Rußlands. In: Osteuropa. Band 53, 2003, S. 387–393.
 The Kaliningrad Dream. From Imitation to Implementation. International Aspect. In: Lithuanian Foreign Policy Review. Band 24, 2010, S. 119–126 .

Einzelnachweise

Politiker (21. Jahrhundert)
Mitglied der Bürgerplattform (Russland)
Russe
Person (Oblast Kaliningrad)
Geboren 1959
Mann

Solomon Israilewitsch Ginsburg


لونا الشبل (1 سبتمبر 1975 -) إعلامية سورية ولدت في مدينة السويداء. تشغل حاليا منصب مستشارة خاصة في رئاسة الجمهورية العربية السورية منذ 14 نوفمبر 2020.

حياتها المهنية
حصلت على ماجستير في الصحافة والإعلام. عملت في التلفزيون السوري وقدمت من البرامج ما يتعلق بالجولان السوري المحتل ومنها «من عتمة الاحتلال» و«اللهم فاشهد»، بالإضافة إلى البرامج الحوارية الرئيسية في التلفزيون السوري.

في عام 2003 بدأت عملها في قناة «الجزيرة» وكانت تقدم برنامج «للنساء فقط»، إضافة إلى تقديم نشرات الأخبار وبرامج حوارية. قدمت برامج ومقابلات كلقائها مع وزير الخارجية الإيراني والذي أثار ضجة إعلامية في حينها لحساسية التصريحات التي استطاعت أن تنتزعها من الوزير الإيراني. كما قدمت بثاً مباشراً عند وفاة عرفات ويوحنا بولس الثاني وأمير الكويت الراحل جابر الأحمد الصباح ورئيس الإمارات الراحل زايد بن سلطان آل نهيان وتفجيرات طابا.
كما غطت على الهواء حرب إسرائيل على لبنان في تموز 2006 وحوادث اغتيال مثل بيار أمين الجميل وجورج حاوي وجبران تويني كما غطت على الهواء مباشرة حدث إعدام صدام حسين وقبلها معظم جلسات محاكمته وغيرها الكثير من التغطيات الإخبارية المباشرة.

قامت بمهمات إعلامية خاصة منها في السودان لتغطية القمة العربية وفي ختامها أجرت لقاءً خاصاً على الهواء مباشرة مع الرئيس عمر البشير. وفي تركيا، كانت ضمن تغطية عين على تركيا حيث استمرت في تقديم البرامج رغم إصابتها بحادث سير في عام 2008.

في 25 مايو 2010 استقالت لونا الشبل من قناة الجزيرة مع أربع مذيعات أخريات هن اللبنانيات جمانة نمور ولينا زهر الدين وجلنار موسى والتونسية نوفر عفلي، فيما نقلت وكالة فرانس برس عن إحدى المذيعات الخمس المستقيلات قولها «أن الاستقالة أتت نتيحة تراكمات خمس أو ست سنوات، وبسبب سياسة لا تحترم القواعد المهنية فالموظف لا يعامل حسب مؤهلاته وخبرته ولكن حسب مزاجية بعض المسؤولين» حسبما ورد في تقرير لوكالة فرانس برس ولم يتضح السبب بعد. أطلت بعدها على قناة «الدنيا» السورية ووجهت اتهامات للقناة بـ«خيانة الأمانة الصحافية».

ظهرت كعضو الوفد الممثل للنظام السوري المشارك في مؤتمر جنيف-2 في يناير 2014. حيث أثارت الجدل بابتسامتها أثناء إلقاء وزير الخارجية وليد المعلم كلمته رغم جدية الموقف.

في نوفمبر 2020 أصدر الرئيس السوري بشار الأسد قرارا بتعيينها مستشارة خاصة في رئاسة الجمهورية. كما ورد اسمها ضمن الأسماء التي فرضت عليها الولايات المتحدة الأميركية عقوبات.

حياتها الخاصة
تزوجت من الإعلامي اللبناني الأصل الفرنسي الجنسية سامي كليب الذي كان مذيعاً في قناة الجزيرة أيضا قبل أن ينتقل إلى قناة الميادين، وبعد انفصالها منه تزوجت من رئيس الاتحاد الوطني لطلبة سوريا وعضو مجلس الشعب عمار ساعاتي.

المراجع

روابط خارجية
 صفحة لونا الشبل الخاصة في موقع قناة الجزيرة

أشخاص على قيد الحياة
دروز سوريون
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيون سوريون
مذيعات سوريات
مواليد 1395 هـ
مواليد 1975

لونا الشبل


Khalid Mahmood (born 13 July 1961) is a British Labour Party politician serving as the Member of Parliament (MP) for Birmingham Perry Barr since 2001. He served on the Labour front bench as a shadow Foreign Office minister under leader Jeremy Corbyn, and a shadow Defence minister under leader Keir Starmer until his resignation in 2021. He is also the longest serving Asian MP in the current Parliament.

Early life and education
Khalid Mahmood was born on 13 July 1961 in Pakistan-administered Kashmir. His family moved to Birmingham, England when he was two years old. He studied at UCE Birmingham.

Mahmood is a former engineer with a trade union background. He was a Birmingham City Councillor from 1990 to 1993.

Political career
Mahmood was elected as the MP for Birmingham Perry Barr in the 2001 general election, becoming the first Muslim MP in England. He held his seat at the 2005 general election. In November 2005 he was appointed as Parliamentary Private Secretary to Tony McNulty, then a minister in the Home Office. He resigned in September 2006 along with several colleagues after signing a letter calling for Tony Blair to resign as prime minister.

In May 2009, it was reported, as part of a series of leaked UK MPs expense details, that Mahmood claimed for £1,350 to stay in a five-star west London hotel with his girlfriend. He also claimed more than £35,000 in expenses for food over eight years.

He was again elected in the 2010 general election. Mahmood opposed the decision by Birmingham College in 2013 to ban students wearing veils. In January 2015, he was nominated for the Politician of the Year award at the British Muslim Awards.

Mahmood was re-elected at the 2015 general election. He was appointed as Shadow Europe Minister in October 2016. He was re-elected in the 2017 general election.

In 2019, it was reported by the Birmingham Mail that Mahmood was the most expensive Birmingham MP in 2018, claiming £210,183 in expenses.

He initially supported Brexit in the 2016 European Union membership referendum, but switched to Remain just before the vote.

Mahmood was re-elected in the 2019 general election. After the election he announced that he would stand in the 2020 Labour Party deputy leadership election, but pulled out of the contest in January 2020. In March 2020, Mahmood defended the anti-racist campaigner Trevor Phillips from claims of Islamophobia, saying that Labour had "lost its way" after it had suspended Phillips. Mahmood said that the move to discipline Phillips had brought "disrepute" on the party.

After Keir Starmer became leader of the Labour Party, Mahmood was appointed as Shadow Minister for Defence Procurement.

As of March 2021, Mahmood is a member of seven All-Party Parliamentary Groups, namely the groups for Bahrain, Cyber Security, International Relations, Kuwait, Kyrgyzstan, Sovereign Defence Capability, and Terrorism.

Mahmood voted against the controversial Police, Crime, Sentencing and Courts Bill's second reading on 16 March 2021.

On 13 April 2021, Mahmood resigned from the shadow frontbench, saying that his party had been taken over by "a London-based bourgeoisie, with the support of brigades of woke social media warriors". He later spoke to Spiked about his decision.

Mahmood has always maintained that the Trojan Horse scandal involved genuine fears that non-violent extreme Islamist attitudes had infiltrated various Birmingham schools. He contributed an introduction to this effect in the Policy Exchange report into the topic published in December 2022.

Personal life
In January 2014, Mahmood underwent a kidney transplant at the Queen Elizabeth Hospital in Edgbaston, Birmingham, receiving an organ from a donor later revealed to be the Labour politician Siôn Simon. He had been on dialysis, following kidney failure in 2008. His twin brother had previously died from kidney failure.

Mahmood is a member of Unite the Union.

In August 2018, it was reported that Mahmood became involved in an employment tribunal over alleged religious discrimination brought about by his parliamentary assistant, Elaina Cohen, who is Jewish and with whom he was formerly in a 17-year relationship. It emerged that the costs of the legal battle were covered by a Parliamentary expenses system, which was ultimately funded by the taxpayer. The total cost to the taxpayer was reported to be almost £40,000.

It was reported that, despite being in Tier 4 of the Government's priority list for the UK's COVID-19 vaccination, Mahmood was vaccinated in December 2020 at the Queen Elizabeth Hospital in Birmingham, contrary to calls from National Health Service management that the public would be turned away without an appointment.

In August 2022, Mahmood lost an employment tribunal claim with a former staffer, with the court finding his Parliamentary aide Elaina Cohen was unfairly dismissed and 'isolated' by her boss after raising concerns about alleged criminal actions by a colleague. The panel also ruled she had suffered detriment as a result of making a 'protected disclosure' in that she was 'marginalised and isolated in the period January 2020 until her dismissal.'

References

External links

1961 births
Living people
British Muslims
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Alumni of Birmingham City University
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
UK MPs 2015–2017
UK MPs 2017–2019
Councillors in Birmingham, West Midlands
People from Azad Kashmir
British people of Mirpuri descent
Pakistani emigrants to the United Kingdom
Naturalised citizens of the United Kingdom
Kidney transplant recipients
UK MPs 2019–present

Khalid Mahmood (British politician)


Bellerive-sur-Allier ist eine französische Gemeinde des Départements Allier in der Region Auvergne-Rhône-Alpes. Administrativ ist sie dem Arrondissement Vichy zugeteilt.

Bis zum 23. Januar 1903 hieß die Gemeinde noch Vesse.

Geografie
Der Vorort von Vichy mit  Einwohnern (Stand ) liegt in der natürlichen Landschaft Limagne bourbonnaise am linken (westlichen) Ufer des Allier.

Geschichte

Toponyme
1301 Vece;  1793–1801 Vesse;  1801 Vaisse;  1801–1903 Vesse.

Am 23. Januar 1903 beschloss der damalige Bürgermeister von Vesse, Joseph Bégonin, die Gemeinde nach Bellerive-sur-Allier umzutaufen. Zwar ist die Herkunft des Ortsnamens  Vesse zweifelhaft, doch hat das Wort neben "Ackerbohne" eben auch die Bedeutung von einem zwar leisen, aber stinkenden Furz. Bellerive-sur-Allier dagegen tönt schick und bedeutet "schönes Ufer am Allier".

Wappen
Blasonierung: Geteilt von Grün und Rot; oben zwei güldene Fleurs-de-Lis; unten ein güldener Bischofsstab; auf der Teilungslinie ein silberner Fluss überzogen von einem geteilten, ledigen Pferd in Gold.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
Siehe auch: Liste der Monuments historiques in Bellerive-sur-Allier
 Die Kirche Église Saint-Laurian wurde ursprünglich im romanischen Stil errichtet. Sie ist dem hl. Laurian († 544), Diakon von Mailand und angeblich Bischof von Sevilla geweiht. Der Bau wurde im 16. Jahrhundert stark beschädigt und im 19. Jahrhundert von lokalen Baumeistern rekonstruiert. Die Ausstattung umfasst eine bunt bemalte Gipsstatue, die den hl. Laurian im Bischofsgewand zeigt. Bemerkenswert sind such die Glasfenster, die Szenen aus der Passion Christi zeigen.
 Das Schloss Château du Bost war während des Zweiten Weltkrieges einer der Wohnorte von Marschall Pétain. Später diente es als Altenheim, bis es 1995 von der Gemeinde aufgekauft wurde, die das Gut seit 2001 als Vorzeigebauernhof (Ferme modèle) betreibt.

 Die Brücke Pont de Bellerive verbindet Bellerive-sur-Allier direkt mit der Stadt Vichy, die am rechten Ufer des Allier liegt. Das 279 Meter lange und 15 Meter breite Bauwerk wurde von  Jean-François Radoult de Lafosse konstruiert. Der Fährbetrieb über den Allier wurde 1669 aufgenommen. 1833 wurde die erste Brücke errichtet, die aber bereits zwei Jahre später von einer Sturzflut zerstört wurde.  Auch der zweite Bau von 1838 fiel 1866 einem Hochwasser zum Opfer. Am 20. Mai 1870 wurde die heutige Brücke – damals noch unter dem Namen Pont de Vichy – dem Verkehr übergeben; offiziell eingeweiht unter dem Namen Pont de Bellerive wurde sie erst 1932.

Städtepartnerschaften
 Hadamar, Hessen, Deutschland, seit 1973
 Impruneta, Toskana, Italien, seit 1986

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de l'Allier. Flohic Editions, Band 1, Paris 1999, ISBN 2-84234-053-1, S. 339–342.
 Jacques Corrocher: De Vesse à Bellerive-sur-Allier. Histoire de la commune à travers les âges. Les Amis de la Bibliothèque Municipale, Bellerive-sur-Allier 2007.

Einzelnachweise

Weblinks

 Notice Communale - EHESS

Ort in Auvergne-Rhône-Alpes
Stadt in Frankreich

Ort am Allier

Bellerive-sur-Allier


Olaylar
 1868 - Namık Kemal ve Ziya Paşa tarafından Yeni Osmanlılar Cemiyeti'nin yayın organı olarak düşünülen Hürriyet gazetesi, Londra'da yayınlanmaya başlandı.
 1871 - İlk sendikacılık yasası, Birleşik Krallık Parlamentosunda onaylandı.
 1880 - Fransa, Tahiti'yi topraklarına kattı.
 1923 - Fenerbahçe, İşgal Kuvvetleriyle oynadığı "General Harrington Kupası"nı kazandı.
 1925 - Diyarbakır İstiklal Mahkemesince idama mahkûm edilen Şeyh Said ile adamları idam edildi.
 1933 - Sivas-Erzurum Demiryolunun inşasına başlanıldı.
 1934 - Bitlis'te doğan Zaro Ağa, 157 yaşındayken öldü. İç organları inceleme amacıyla alındı.
 1938 - Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü kuruldu.
 1938 - İstiklal Mahkemeleri kararıyla mahkûm olanlarla, 150'likler adı verilen listede bulunanlar hakkında Af Kanunu, TBMM'de kabul edildi.
 1939 - Hatay Devleti Meclisi, oy birliğiyle Türkiye'ye katılma kararı aldı.
 1954 - Türkiye Gazete Sahipleri Sendikası kuruldu.
 1956 - Amerikalı oyun yazarı Arthur Miller ile aktris Marilyn Monroe, Londra'da evlendiler.
 1969 - Galatasaray, Metin Oktay'ın son maçını oynadığı finalde Cumhurbaşkanlığı Kupası'nı kazandı.
 1969 - Yunus Nadi Armağanı'nı "Türkiye'nin Düzeni" kitabıyla Doğan Avcıoğlu kazandı.
 1971 - Bakanlar Kurulu'nun aldığı bir kararla, Türkiye'de haşhaş ekimi yasaklandı.
 1974 - Isabel Perón, Arjantin'in ilk kadın Devlet Başkanı olarak yemin etti. Kocası eski Başkan Juan Peron, sağlık durumunun bozulması üzerine görevlerini bırakmıştı. Zaten iki gün sonra da öldü.
 1976 - Seyşel Adaları, Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazandı.
 1982 - Aşırı sıcak yüzünden İstanbul'da 7 kişi öldü.
 1982 - İsrail, Lübnan'ı işgal etti. İsrail Başbakanı Menahem Begin, Filistinli gerillaların Beyrut'tan ayrılmasına izin verdi.
 1982 - Stratejik Silahların Sınırlandırılması (START I) görüşmeleri Cenevre'de başladı.
 1984 - Türkiye ile Sovyetler Birliği arasında karma ekonomik protokol imzalandı.
 1986 - Arjantin, Batı Almanya'yı 3-2 yenerek Dünya Futbol Şampiyonu oldu.
 1986 - Atina'da yayımlanan Mesimyrini gazetesinde yer alan bir yazıda, Batı Trakya Türkleri'nin dağıtılması ve Batı Trakya'da ne kadar Türk varsa gitmesi istendi.
 1987 - Cem Karaca, dönemin Başbakanı Turgut Özal'ın desteğiyle yurda döndü.
 1990 - Yugoslavya'da iç savaş büyüyor; Federal Ordu, Slovenya ile Hırvatistan'da bağımsızlık taleplerini bastırmaya çalışıyor.
 1992 - Cezayir Devlet Başkanı Muhammed Budiaf, suikaste uğrayarak yaşamını yitirdi.
 1995 - Ankara Büyükşehir Belediyesi, amblemindeki Hitit Güneşi'ni; Kocatepe Camii'ni ve Atakule'yi simgeleyen bir tasvir ile değiştirdi.
 1999 - Abdullah Öcalan, vatana ihanet suçundan idam cezasına çarptırıldı.
 2000 - Endonezya'da yolcu taşıyan bir tekne 500 yolcusuyla birlikte battı. Kazadan kurtulan olmadı.
 2002 - Türkiye, 2002 FIFA Dünya Kupası'nda 3. oldu.
 2008 - 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası finalinde; İspanya, Almanya'yı yenerek Avrupa şampiyonu oldu.
 2011 - TFF, Ankaraspor'un ihraç kararını kaldırarak liglere geri dönmesini sağladı.

Doğumlar
 1326 - I. Murat, Osmanlı'nın 3. Padişahı (ö. 1389)
 1596 - Go-Mizunoo, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 108. imparatorudur (ö. 1680)
 1798 - Giacomo Leopardi, İtalyan şair, düşünür, deneme yazarı ve dil bilimci (ö. 1837)
 1819 - Thomas Dunn English, Amerikalı siyasetçi ve yazar (ö. 1902)
 1833 - Peter Waage, bir Norveçli kimyacı (ö. 1900)
 1844 - I. Petar (Petar Karadordeviç), Sırbistan Kralı (ö. 1921)
 1844 - Pyotr Tkaçov, Rus yazar, eleştirmen ve devrimci (ö. 1886)
 1849 - Pedro Montt, Şilili siyasetçi (ö. 1910)
 1849 - Sergei Vitte, Rus politikacı (ö. 1915)
 1858 - George Washington Goethals, Amerikalı askeri mühendis (ö. 1928)
 1873 - Leo Frobenius, Alman etnolog (ö. 1938)
 1880 - Ludwig Beck, Alman asker (ö. 1944)
 1882 - Franz Seldte, Alman Stahlhelm paramiliter örgütünün kurucusu, nazi politikacı (ö. 1947)
 1886 - Robert Schuman, Fransız politikacı (ö. 1963)
 1900 - Antoine de Saint-Exupéry, Fransız yazar (ö. 1944)
 1911 - Bernard Herrmann, Amerikalı besteci ve En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahibi (ö. 1975)
 1919 - Slim Pickens, Amerikalı oyuncu (ö. 1983)
 1920 - Ray Harryhausen, Amerikalı özel efekt sanatçısı ve film yapımcısı (ö. 2013)
 1926 - Cabir El Ahmed El Sabah, Kuveyt Emiri (ö. 2006)
 1929 - Oriana Fallaci, İtalyan gazeteci ve yazar (ö. 2006)
 1931 - Sevim Burak, Türk yazar (ö. 1983)
 1941 - Jacques Toubon, Fransız siyasetçi
 1942 - Renaud Chazal de Mauriac, Fransız hukukçu
 1944 - Gary Busey, Amerikalı sinema ve tiyatro oyuncusu
 1945 - Ahmet Azcanlı, Türk araştırmacı ve yazar
 1945 - Chandrika Kumaratunga, Sri Lanka'nın 5. Cumhurbaşkanı
 1946 - Gitte Hænning, Danimarkalı şarkıcı
 1948 - Sean Bergin, Güney Afrika asıllı Hollandalı müzisyen (ö. 2012)
 1948 - Ian Paice, İngiliz baterist
 1949 - Micky Arison, Amerikalı iş insanı ve NBA takımlarından Miami Heat'in sahibi
 1953 - Don Dokken, Amerikalı şarkıcı
 1954 - Júnior, Brezilyalı futbolcu ve teknik direktör
 1956 - Pedro Santana Lopes, Portekizli avukat ve siyasetçi
 1957 - Kurbankulu Berdimuhammedov, Türkmen siyasetçi ve Türkmenistan'ın 2. Cumhurbaşkanı
 1958 - Rosa Mota, Portekizli eski maratoncu
 1958 - Ralf Rangnick, Alman futbolcu ve teknik direktör
 1961 - Sharon Lawrence, Amerikalı oyuncu
 1962 - Amanda Donohoe, İngiliz kadın sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu
 1966 - Ünal Karaman, Türk futbolcu ve antrenör
 1967 - Melora Hardin, Amerikalı oyuncu
 1972 - Serhat Tutumluer, Türk oyuncu
 1977 - Zuleikha Robinson, İngiliz oyuncudur
 1978 - Nicole Scherzinger, Amerikalı sanatçı, dansçı, söz yazarı ve şarkıcı
 1979 - Barış Akarsu, Türk pop ve rock müzik şarkıcısı ve TV dizisi oyuncusu (ö. 2007)
 1981 - Joe Johnson, Amerikalı eski millî profesyonel basketbolcu
 1982 - Lily Rabe, Amerikalı oyuncudur
 1986 - José Manuel Jurado, İspanyol futbolcu
 1988 - Éver Banega, Arjantinli futbolcu
 1988 - Elnur Memmedli, Azeri judocu
 1990 - Yann M'Vila, Fransız futbolcudur
 1990 - Petar Škuletić, Sırp millî futbolcu
 1991 - Suk Hyun-jun, Güney Koreli futbolcu
 1991 - Kawhi Leonard, Amerikalı basketbolcu
 1991 - Addison Timlin, Amerikalı oyuncudur
 1992 - Adam G. Sevani, Amerikalı aktör ve dansçı
 1993 - Harrison Gilbertson, Avustralyalı bir aktördür
 1994
Elina Born, Eston şarkıcı
Leandro Paredes, Arjantinli futbolcu
Camila Mendes, Amerikalı oyuncu
 1997 - Rolando Mandragora, İtalyan futbolcu
 1998 - Michael Porter Jr., Amerikalı basketbolcu

Ölümler
 226 - Cao Pi, Çin'de Wei Hanedanı'nın kurucusu ve ilk imparatorudur (d. 187)
 1149 - Antakyalı Raymond, 1236-49 yılları arasında Antakya Prensliği prensi (d. 1115)
 1316 - Ramon Llull, bir Mallorcalı yazar, filozof, mistik, ilahiyatçı (d. 1232)
 1509 - Margaret Beaufort, Kral Henry VII ve İngiltere Kralı Henry VIII'nin babaannesi ve annesi oldu (d. 1443)
 1520 - II. Montezuma, 1502'den 1520'ye kadar Tenoktitlan'ı yöneten Aztek kralı (d. 1466)
 1779 - Anton Raphael Mengs, Alman bir ressamdır (d. 1728)
 1839 - Hamparsum Limonciyan, Osmanlı Ermenisi bestekâr ve müzik hocası (d. 1768)
 1840 - Lucien Bonaparte, Fransız devlet adamı, Canino ve Musignano prensi (d. 1775)
 1852 - Henry Clay, Amerikalı siyasetçi (d. 1777)
 1860 - Thomas Addison, İngiliz hekim (d. 1793)
 1861 - Elizabeth Barrett Browning, İngiliz şair (d. 1806)
 1875 - I. Ferdinand, 1835'ten 1848'de tahttan çekilmesine kadar Avusturya imparatoru (d. 1793)
 1886 - Adolphe Monticelli, Fransız ressam (d. 1824)
 1895 - Thomas Henry Huxley, İngiliz biyolog (d. 1825)
 1925 - Şeyh Said, Zaza asıllı Türk müderris, mutasavvıf ve adıyla anılan isyanının lideri (d. 1865 ya da 1866)
 1933 - Roscoe "Fatty" Arbuckle, Amerikalı oyuncu (d. 1887)
 1934 - Zaro Ağa, Türkiye'nin en uzun yaşayan insanı (157-160 yıl yaşadığı sanılıyor) (d. 1774 veya 1777)
 1940 - Paul Klee, İsviçreli ressam (d. 1879)
 1941 - Ignacy Jan Paderewski, Polonyalı piyanist ve besteci (d. 1860)
 1945 - Anton Graf von Arco auf Valley, Alman aşırı sağ aktivist (d. 1897)
 1946 - Arthur Castrén, Fin siyasetçi (d. 1866)
 1955 - Max Pechstein, Alman ressam ve grafiker (d. 1881)
 1957 - Kingorō Hashimoto, Japon asker ve siyasetçi (d. 1890)
 1965 - Martin Dunbar-Nasmith, Britanyalı amiral (d. 1883)
 1967 - Jayne Mansfield, Amerikalı oyuncu (d. 1933)
 1975 - Tim Buckley, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı ve gitarist (d. 1947)
 1978 - Bob Crane, Amerikalı oyuncu (d. 1928)
 1982 - Henry King, Amerikalı sinema yönetmeni (d. 1886)
 1983 - Luis Buñuel, İspanyol yönetmen ve senarist (d. 1900)
 1989 - Tahsin Saraç, Türk şair, yazar ve çevirmen (d. 1930)
 1990 - Irving Wallace, Amerikalı romancı ve senaryo yazarı (d. 1916)
 1992 - Muhammed Budiaf, Cezayir Devlet Başkanı (suikast) (d. 1919)
 1995 - Lana Turner, Amerikalı oyuncu (d. 1921)
 1999 - Allan Carr, Amerikalı film yapımcısı (d. 1937)
 2000 - Vittorio Gassman, İtalyan oyuncu (d. 1922)
 2002 - François Périer, Fransız oyuncu (d. 1919)
 2002 - Rosemary Clooney, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu (d. 1928)
 2003 - Katharine Hepburn, Amerikalı oyuncu (d. 1907)
 2007 - Orhan Doğan, Kürt asıllı Türk avukat ve siyasetçi (d. 1955)
 2008 - Don S. Davis, Amerikalı aktör ve ressam (d. 1942)
 2009 - Jean-Paul Roux, Fransız oryantalist ve Türkolog (d. 1925)
 2011 - Kaya Köstepen, Türk futbolcu (d. 1934)
 2013 - Jim Kelly, Amerikalı dövüş sanatları ustası, oyuncu ve sporcu (d. 1946)
 2015 - Hişam Barakat, 2013 ila 2015 arası Mısır başsavcısı (d. 1950)
 2015 - Josef Masopust, Eski Çekoslovak millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1931)
 2015 - Charles Pasqua, Fransız devlet adamı (d. 1927)
 2016 - Nezih Tuncay, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1945)
 2018 - Arvid Carlsson, İsveçli bilim insanı ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1923)
 2018 - Chantal Garrigues, Fransız oyuncu (d. 1944)
 2018 - Helen Griffin, Galli oyuncu, senarist ve oyun yazarı (d. 1959)
 2018 - Liliane Montevecchi, Fransız-İtalyan şarkıcı, dansçı ve oyuncu (d. 1932)
 2018 - Derrick O'Connor, İrlandalı karakter oyuncusu (d. 1941)
 2018 - Irena Szewińska, Eski Polonyalı Olimpiyat kadın atletizm sporcusu (d. 1946)
 2019 - Yevheniya Dembska, Ukraynalı oyuncu (d. 1920)
 2019 - Gary Duncan, Amerikalı rock müziği gitaristi ve şarkıcı (d. 1946)
 2019 - Jesper Langberg, Danimarkalı oyuncu (d. 1940)
 2019 - Jeon Mi-seon, Güney Koreli oyuncu (d. 1970)
 2019 - Guillermo Mordillo, Arjantinli animatör ve çizgi roman sanatçısı (d. 1932)
 2020 - Bode Akindele, Nijeryalı milyarder iş insanı ve sanayici (d. 1932)
 2020 - Efraín Barquero, Şilili şair (d. 1931)
 2020 - Abdullah al Mohsin Chowdhury, Bangladeşli bir devlet memuru (d. 1963)
 2020 - Carl Reiner, Amerikalı komedyen, oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1922)
 2021 - Dalenda Abdou, Tunuslu aktris (d. 1928)
 2021 - Stuart Damon, Amerikalı aktör (d. 1937)
 2021 - John Lawton, İngiliz rock, blues müzisyeni, söz yazarı, TV sunucusu ve oyuncu (d. 1946)
 2021 - Donald Rumsfeld, Amerikalı siyasetçi (d. 1942)
 2021 - César Virguetti, Bolivyalı siyasetçi, eğitimci (d. 1955)
 2022 - Eeles Landström, Fin sırıkla atlamacı, siyasetçi ve iş insanı (d. 1932)
 2022 - Yehuda Meshi Zahav, İsrailli insan hakları aktivisti ve yönetici (d. 1959)
 2023 - Alan Arkin, Amerikalı aktör, yönetmen, müzisyen ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (d. 1934)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Endüstriyel Tasarım Günü
 Dünya Skleroderma Günü

0629
29

29 Haziran


Sultanlar, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 35 km, Pazarcık ilçesine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Pazarcık'ın mahalleleri

Sultanlar, Pazarcık


Alþýðuleikhúsið var íslenskur leikhópur sem skilgreindi sig sem "gagnrýnið, framsækið leikhús", en þau vildu fjalla um borgaralegan samtíðarveruleikann á listrænan hátt og vekja umræðu um þjóðfélagsmál. Þau vöktu þó  ekki síður athygli fyrir óvenju leikræna framsetningu, kröftuga og agaða stílfærslu, en félagslegan boðskap.

Alþýðuleikhúsið stofnað
Alþýðuleikhúsið var stofnað á Akureyri 4. júlí 1975. Leikararnir Þórhildur Þorleifsdóttir, Arnar Jónsson og Þráinn Karlsson höfðu sagt upp stöðum sínum við Leikhúsið á Akureyri og voru kjarninn í þeim hóp sem stóð að stofnun leikhússins, en einnig má nefna Þráinn Bertelsson, Böðvar Guðmundsson, Kristínu Á Ólafsdóttur og Jón Hlöðver Áskelsson. Markmið leikhússins var að flytja leiklistarunnendum um allt land með einhverjum hætti efni sem vekti þau til umhugsunar og hvetja til umræðu um þjóðfélagsmál. Skipulag leikhússins var nýstárlegt og var grunnhugmyndin sú að sjálfstæðir hópar gætu myndast innan þess, eftir áhugamálum félaganna, og sótt fjármagn í sameiginlegan sjóð. Ákvarðanir voru teknar á aðalfundum og varð stjórn að hlíta ákvörðunum þeirra.

Starfsemi
Alþýðuleikhúsið frumsýndi fyrstu sýningu sína, Krummagull eftir Böðvar Guðmundsson á Neskaupstað 28. mars 1976. Síðan var lagt af stað í leikför um landið og sýnt alls 62 sinnum á 44 stöðum. Leikritið var tekið upp fyrir sjónvarp í Dramatiska Institutet í Stokkhólmi, þar sem einn af stofnendum leikhússins, Þráinn Bertelsson, var við nám í kvikmyndaleikstjórn. Haustið 1976 var Skollaleikur Böðvars Guðmundssonar frumsýndur á Borgarfirði eystra og síðan á ýmsum stöðum á landinu. Haustið 1977 var farið með hann í leikför til Skandinavíu. Alls urðu sýningar á leiknum um hundrað og var hann síðast tekinn upp í sjónvarpi vorið 1978. Leikstjóri beggja sýninganna var Þórhildur Þorleifsdóttir.

Fyrstu árin var mest sýnt í Lindarbæ, en árið 1981 fékk leikhúsið inni í Hafnarbíói, sem stóð neðst við Barónsstíg, en þau sýndu einnig á Kjarvalsstöðum, í Þýska bókasafninu, Ásmundarsal, Hlaðvarpanum, Gamla bíói, Iðnó, Tjarnarbíói, Hafnarhúsinu og víðar.

Tilvísanir

Leikhús á Íslandi
Íslensk leikfélög

Alþýðuleikhúsið


Leksosero (, ) ist ein 166 km² großer See in der Republik Karelien in Nordwestrussland.
Seine durchschnittliche Wassertiefe beträgt 8,6 m.
Zwischen November und Mitte Mai ist der See von einer Eisschicht bedeckt.
Der Wasserspiegel schwankt um 157 cm.
Im See liegt eine Vielzahl an Inseln.
Über die Flüsse Sula und Lieksanjoki wird der Leksosero zum im finnischen Nordkarelien gelegenen See Pielinen hin entwässert.

Einzelnachweise

See in der Republik Karelien
See in Europa
SLeksosero

Leksosero


Francisco Javier Cuesta Ramos (León, 16 de octubre de 1971), más conocido como Frank Cuesta, Frank de la Jungla o Wild Frank, es un naturalista, ex tenista, entrenador de tenis, ex presentador de televisión, youtuber y streamer español nacionalizado tailandés.

Su fama y reconocimiento le llegó en 2010, cuando comenzó con su programa Frank de la jungla emitido en Cuatro, por el que recibió un Premio Ondas el 8 de noviembre de 2011. También ha trabajado en los proyectos La Selva en Casa y Natural Frank, también de Cuatro. Desde 2014 hasta 2020 trabajaba en el programa Wild Frank, de DMAX y Animal Planet (Latinoamérica).

Biografía
Francisco Javier Cuesta Ramos comenzó a centrar su vida hacia el tenis profesional desde su niñez. Sin embargo, su trayectoria se desvió drásticamente por un accidente de moto. Esto le llevó a abandonar la carrera como jugador de tenis y se convirtió en entrenador. Para ello ingresó en la academia de tenis Nick Bollettieri, en Florida, Estados Unidos. Tras su graduación, viajó a Tailandia para montar su propia academia, Frank Cuesta Tennis Academy. En los primeros años en Tailandia Frank Cuesta se dedicó exclusivamente al tenis, pero también empezó a interesarse por la fauna del país.

Años más tarde, y debido a su interés en la exótica fauna de Tailandia,  y la herpetología, fundó una asociación llamada Ayuda a los Reptiles, en Tailandia. Fue entonces cuando, en 2010, los encargados de Callejeros Viajeros se toparon con él cuando rodaban una entrega del programa en Tailandia y Frank Cuesta solucionó un altercado que los miembros del equipo tuvieron con una serpiente. Su gran habilidad y conocimiento en la materia llegó a oídos de los directivos de la cadena, que le ofrecieron presentar su propio programa, Frank de la Jungla. En un principio, a Frank Cuesta no le gustó la idea de salir en televisión, pero su esposa le convenció con el argumento de que así podía conseguir dinero para su nueva fundación de Ayuda a los Animales.

El 8 de noviembre de 2011, su innovador formato televisivo obtuvo el Premio Ondas a la Innovación y el 1 de diciembre del mismo año, Frank Cuesta recogió el premio junto a su equipo de programa. El 25 de diciembre de 2011 se estrenó el nuevo programa de Frank Cuesta y su equipo llamado La Selva en Casa, esta vez ambientado en España.

El 1 de febrero de 2012 sufrió un accidente de helicóptero mientras investigaba en la zona de Mekong (Tailandia). Horas después de su accidente, el propio Frank confirmó, a través de Facebook, que tenía varios huesos rotos y que fue una de las peores experiencias de su vida.

El 21 de diciembre de 2012, Frank Cuesta decidió dejar los programas Frank de la Jungla y La selva en casa, y se despidió de su audiencia en enero de 2013. El propio Frank Cuesta avanzaba en Twitter su decisión:
La productora del espacio se mostró asombrada por las palabras de Frank Cuesta e inmediatamente comunicaron que ni ellos ni la cadena tenían nada que ver con la decisión del activista.

Después de abandonar la televisión, Frank Cuesta presentaba su propio canal de YouTube llamado Natural Frank, donde seguía enseñando a sus seguidores sus conocimientos sobre animales.

En septiembre de 2013 regresó a la televisión con su nuevo programa llamado Natural Frank, realizado para la misma productora y cadena que el anterior.

En marzo de 2014, Frank Cuesta fichó por la cadena de televisión Discovery Max para emprender nuevos proyectos, por lo que abandonó el grupo Mediaset España tras cuatro años. En mayo de 2014 se estrenó en ese canal su programa Wild Frank.

El 9 de noviembre de 2019 creó un canal de Youtube en el que muestra la vida de los animales que rescata así como "sueltas" de animales que han sido rescatados de mercados de animales donde se venden toda clase de animales salvajes, desde murciélagos a serpientes.

En sus comienzos en Youtube, la mayoría de sus vídeos eran sobre su refugio "Cuestas shelter". El objetivo de este refugio era tener un lugar en el que algunos animales rescatados por él pudieran ser sanados y preparados para ser soltados de vuelta en la naturaleza, aunque algunos animales que se convirtieron en insignias de su canal como la nutria "chispas" vivían en el refugio de forma permanente.

En 2021 Frank abrió un Santuario relativamente alejado de Bangkok, el cual tiene un tamaño de 37 hectáreas. El objetivo del santuario es distinto al del refugio, ya que en este busca darle un hogar a animales que no pueden ser soltados en Tailandia pues generalmente son autóctonos de otras zonas del mundo. Se ha encargado de acondicionar el santuario para que los animales puedan vivir una vida en semi-libertad con todo lo que ellos requieren, construyendo una cueva, un lago, un canal artificial y nuevas plantas.

Desde que abrió el santuario, sus vídeos suelen centrarse en lo que ocurre en él, muestra los animales que llegan, los que ya viven ahí y cómo es la vida en el santuario en general. Con sus videos Frank intenta concienciar de nuestro deber de "cuidar de la naturaleza", y sobre todo concienciar en contra del comercio de animales salvajes, con su lema: "si no hay demanda no hay negocio".

En sus vídeos ha expresado su deseo de abrir un santuario nuevo en Valencia, España. Dice que su idea es que sea un santuario de alrededor de 1000hectáreas, y que la inversión inicial para construirlo sería de 10millones de euros, por lo que necesitará inversión externa, ya que no podrá pagar por sí mismo dicha cantidad.

Vida personal
Frank Cuesta se convirtió al budismo en Tailandia y comenzó una relación con la exmodelo, actriz y cantante Alis Aintu Smythe, más conocida como Yuyee Alissa Intusmith o Chatchaya Cuesta Ramos. Fruto de su relación nacieron cuatro hijos, los gemelos Zipi (quien murió al poco de nacer) y Zape, Zorro y una hija, Zen. También tienen un quinto hijo llamado Pepsi, adoptado en 2013.

El 12 de junio de 2014, se daba a conocer la noticia de que Yuyee Alissa Intusmith había sido descubierta en el aeropuerto Don Mueang al norte de Bangkok, Tailandia, con cinco miligramos de cocaína entre sus pertenencias. Fue condenada a 15 años de cárcel y a una multa de 1,5 millones de baths tailandeses, equivalente a 60.000 dólares o 45.000 euros. Se la sentenció por tráfico de cocaína e intento de venta de la misma (posteriormente la cantidad que se le imputó aumentó a 0,2 gramos), sin posibilidad de fianza, según las leyes tailandesas.  El propio Frank Cuesta hizo una aclaración en Facebook de lo sucedido. Tiempo después, el juez encargado del caso de Yuyee Alissa Intusmith fue despedido por corrupción, aunque ella siguió en prisión desde 2014. El caso se propagó rápidamente por las redes sociales y varios medios de comunicación, y desde entonces ha generado varias campañas de recogida de firmas a favor de su liberación. El 12 de noviembre de 2020, día en el que Frank Cuesta anunció a través de un vídeo en YouTube que Yuyee había salido de prisión.

En febrero de 2022 declaró que, a pesar de haber sido toda su vida socialista, otorgaba su voto a la formación política de Vox.

Polémicas
En agosto de 2018, publicaría un vídeo en su canal de YouTube llamado "El rincón de Giorgio Gilipollas". Esto se debió a que Jordi Wild, un famoso Youtuber español publicó un vídeo en el que este se burlaba de Tailandia. Según dijo el propio Frank Cuesta, este se dio cuenta de la existencia de este vídeo ya que desde Youtube Tailandia se pusieron en contacto con él para preguntarle por ello. Tras ver este vídeo, Jordi Wild le dedicó una serie de mensajes en Twitter. Actualmente, su relación es buena y Frank Cuesta ha llegado a participar como invitado en el podcast "The Wild Project" de Jordi Wild.

En agosto de 2022, Frank protagonizó dos videos en su canal de YouTube que generaron gran polémica. En uno de ellos se burlaba del acento catalán, el independentismo y del diputado Gabriel Rufián, mientras que en otro vídeo publicado posteriormente profería una canción piropeando a la presidenta de la comunidad de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, por lo que fue tachado desde algunos sectores de machista. Sin embargo, la propia presidenta de la Comunidad de Madrid se tomó este hecho con sentido del humor y calificó la canción como un piropo hacia ella.

Filmografía

Programas de televisión

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial de Frank Cuesta

Presentadores de Cuatro
Presentadores de televisión de la provincia de León
Personalidades de Internet de España
Youtubers de España
Nacidos en León (España)
Deportistas de la provincia de León
Tenistas masculinos de España

Frank Cuesta


Olešník (deutsch Woleschnik, früher Wolleschnik) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt fünf Kilometer nördlich von Zliv und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie

Olešník befindet sich am Bach Olešník im Budweiser Becken (Českobudějovická pánev). Südöstlich erhebt sich der Olešnický vrch (499 m). Am östlichen Ortsausgang liegen die Teiche Rojdánek und Nové Jámy. Gegen Südosten und Südwesten befinden sich Restlöcher mehrerer Lignittagebaue, die zuletzt als Klärsümpfe der Uranaufbereitung MAPE dienten und stark kontaminiert sind.

Nachbarorte sind Velice im Norden, Nová Ves, Jednota, Výštice und Chlumec im Nordosten, Ovčín und Poněšice im Osten, Dobřejovice, Stará Obora, Křivonoska und Hluboká nad Vltavou im Südosten, Zahájí und Mydlovary im Süden, Zbudov und Česká Lhota im Südwesten, Dívčice im Westen sowie Dubenec, Nákří und Strachovice im Nordwesten.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung des zur Herrschaft Frauenberg gehörigen Dorfes Wolleschnik erfolgte 1409 im Rosenberger Henkerbuch im Zusammenhang mit einem Pferdedieb.

Im Jahre 1835 bestand Woleschnik aus 31 Häusern mit 213 Einwohnern. Im Ort bestanden ein herrschaftlicher Meierhof, eine Schäferei und ein Wirtshaus. Pfarrort war Zahay. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf zu der den Fürsten Schwarzenberg gehörigen Herrschaft Frauenberg untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Volešník bzw. Olešník / Wolleschnik ab 1850 eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Budějovice/Budweis. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts wurde in der Umgebung des Dorfes der Lignitbergbau aufgenommen. 1883 ließ die Fürstlich Schwarzenbergsche Domäne Frauenberg das Grubenwasser durch Alto Arche und Carl Hassack mit negativem Ergebnis auf seine Eignung für die Einleitung in die herrschaftlichen Fischteiche analysieren. Im Jahre 1910 lebten in der Gemeinde 531 Tschechen. Im Jahre 1921 bestand das Dorf aus 65 Häusern, in denen 595 Personen lebten. Als tschechischer Ortsname wird seit 1924 ausschließlich Olešník verwendet. 1962 ging bei Mydlovary die chemische Aufbereitungsanlage für Uranerz MAPE in Betrieb, wobei die Restlöcher der ausgekohlten Lignittagebaue als Absetzbecken dienten. Zwischen 1948 und 1960 war Olešník dem Okres Týn nad Vltavou zugeordnet. Am 14. Juni 1964 erfolgte die Eingemeindung Chlumec einschließlich Nová Ves. 1973 wurde der Lignitbergbau gänzlich eingestellt. Nach der politischen Wende wurde am 1. November 1991 die Uranauslaugung in der MAPE eingestellt.

Das zwischen den Dörfern Mydlovary, Zahájí, Olešník, Nákří und Dívčice gelegene 227 ha große Gelände der Uranschlammteiche der MAPE gilt heute als eine der größten Umweltgefahren des Landes. Im Jahre 1996 wurde mit den Sanierungsarbeiten begonnen. Ein Abschluss der Sanierungs- und Rekultierungsarbeiten ist nicht absehbar, es wird mit einer Dauer zwischen 20 und 50 Jahren gerechnet. Eine Reinigung des in die Moldau abzuleitenden Drainagewassers wird für 100 Jahre prognostiziert.

Gemeindegliederung
Die Gemeinde Olešník besteht aus den Ortsteilen Chlumec (Chlumetz), Nová Ves (Neudorf) und Olešník (Woleschnik) sowie den Wohnplätzen Červený Kříž (Rothenkreuz), Jednota, Krejcárka (Kreuzerheger), Ovčín, Vyhlídka und Výštice (früher Nemanický Hajný, deutsch Nemanitz).

Sehenswürdigkeiten
 Gehöfte im Blatastil des südböhmischen Bauernbarock
 Kapelle auf dem Dorfplatz, erbaut im 18. Jahrhundert

Weblinks

Einzelnachweise

Ersterwähnung 1409

Olešník


Supreme Court of Judicature may refer to:
 Supreme Court of Judicature (Barbados). Supreme Court of Barbados
 Supreme Court of Judicature (Guyana), Supreme Court of Guyana
 Supreme Court of Judicature (Ireland), the supreme court in Ireland from 1877 to 1920
 Supreme Court of Judicature, until 2009 the title of the superior court in Northern Ireland; see Courts of Northern Ireland
 Senior Courts of England and Wales, formerly known as "the Supreme Court of Judicature"
 Supreme Court of Judicature of Japan, existed from 1875 to 1946
 Court of Judicature of Northern Ireland, formerly known as "the Supreme Court of Judicature"

See also
 Supreme Court of Civil Judicature (New South Wales)
 Supreme Court of Judicature at Fort William (Bengal)

Supreme Court of Judicature


Lippisch P.010 war die Bezeichnung für zwei unterschiedliche Entwürfe Alexander Lippischs, dem Leiter der "Abteilung L" bei den Messerschmitt-Werken. Der erste Entwurf vom November 1941 sah einen Zerstörer mit zwei Strahltriebwerken vor, während ein zweiter Entwurf vom Mai 1942 sich mit der Konstruktion eines propellergetriebenen Schnellbombers befasste. Beide Konzepte verwendeten die grundsätzliche für die Me 163 typische Auslegung als schwanzloser Mitteldecker, jedoch mit deutlich vergrößerten Abmessungen.

Entwurf November 1941

Konstruktion
Das im November 1941 von Rudolf Rentel vorgelegte Konzept sah einen freitragenden Mitteldecker mit zwei Strahltriebwerken vor. In der Rumpfmitte sollten zwei Brennstoffbehälter untergebracht werden, unter denen sich der interne Bombenschacht befand, der eine Bombenlast von 1000 kg aufnehmen sollte. Die Defensivbewaffnung bestand aus zwei heckwärts feuernden Maschinengewehren, die vom Piloten mittels eines Periskops bedient werden sollten.

Technische Daten

Entwurf Mai 1942

Geschichte
Nachdem sich die Messerschmitt Me 210 im Einsatz weitgehend als Fehlschlag herausgestellt hatte, schlug Lippisch eine Neukonstruktion vor, die aber viele Teile der Me 210 übernehmen sollte. Der Entwurf sah ein Kolbentriebwerk Daimler-Benz DB 606 vor, das über eine Fernwelle einen Druckpropeller antreiben sollte. Der Entwurf wurde anschließend von Ing. Stender durchkonstruiert und erhielt die Bezeichnung Me 265. Von der Me 210 war die Übernahme des Rumpfvorderteils, Teile des Seitenleitwerks und die Bewaffnung neben zahlreicher Ausrüstungsteile geplant. Zu einer Produktionsaufnahme kam es jedoch nicht, weil stattdessen die Me 410 in Serie ging, die eine noch größere Zahl an Me 210 Komponenten verwenden konnte.

Literatur
 Dieter Herwig, Heinz Rode: Geheimprojekte der Luftwaffe, Band III, Schlachtflugzeuge und Kampfzerstörer 1939–1945, Motorbuch-Verlag 2002, ISBN 3-613-02242-7, S. 150.

 Ingolf Meyer: Luftwaffe Advanced Aircraft Projects to 1945, Volume 2, Fighters & Ground-Attack Aircraft Lippisch to Zeppelin, Verlag: Midland Publishing 2006, ISBN 1-85780-242-X

Einzelnachweise

Zerstörer (Flugzeug)
Flugzeugtyp des Zweiten Weltkrieges (Deutsches Reich)
Nicht realisiertes Flugzeugprojekt

Lippisch P.010


Grønlandske Skolebørn er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1928, der er instrueret af Paul Hansen. Filmen er optaget for Grønlands Styrelse.

Handling
Udendørsoptagelser af skolebørn i Qaqortoq (Julianehåb). En gruppe forældre har dannet en forening og engageret en dansk lærerinde. Al undervisning foregår på dansk. Drengen Hans synger Sørens far har penge. To små piger opfører en komedie på dansk. Børnene leger Tornerose var et vakkert barn.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1928
Film om Grønland
Dokumentariske optagelser

Grønlandske Skolebørn


Kızıl Afiş (Fransızca: Affiche Rouge) Vichy Fransası'nın ünlü bir propaganda posteridir. İşgal altındaki Fransa'daki Nazi Propaganda Servisi tarafından hazırlanan afişte, on komünist direnişçinin ve onlara atfedilen eylemlerin fotoğrafları ve üstte "Kurtarıcılar mı?!", altta ""Cinayet Ordusu eliye kurtuluş!" ibaresi bulunur. Afişte, Adıyaman doğumlu Ermeni şair Misak Manukyan'ın önderi olduğu gruptan Ermeni, İtalyan, İspanyol, Macar ve Polonya Yahudisi göçmen işçilerin bulunduğu 10 komünist direnişçinin resimleri ve haklarındaki suçlamalar, alt tarafta ise gruba atfedilen sabotaj ve suikastlerden fotoğraflar vardır.

Afiş, direnişçilerin etnik kökenlerini öne çıkararak, anti-faşist direnişin bir dış mihrak ürünü, direnişçilerin ise "yıkıcı ve yabancı teröristler" olduğunu ima eder. Fransa'da 15.000 adet basılıp dağıtılan afişlerdir. Aynı isimle Louis Aragon bir şiir yazmış ve  Leo Ferre bu şiiri bestelemiştir. Direniş hareketinin enternasyonalist karakterinin simgesi ve nazi propaganda aygıtının zihniyetini açığa çıkaran bir afiş olarak, savaş sonrası fransız tarih ders kitaplarında sık sık konu edilmiştir.

Manukyan Grubu'nun 23 üyesi
 Celestino Alfonso (İspanyol, 27)
 Olga Bancic (Romanyalı, 32)
 Joseph Boczov (Macar, 38)
 Georges Cloarec (Fransız, 20)
 Rino Della Negra (İtalya, 19)
 Thomas Elek (Macar, 18)
 Maurice Fingercwejg (Polonyalı, 19)
 Spartaco Fontano (İtalyan, 22)
 Emeric Glasz (Macar, 42)
 Jonas Geduldig (Polonyalı,26)
 Léon Goldberg (Polonyalı, 19)
 Szlama Grzywacz (Polonyalı,34)
 Stanislas Kubacki (Polonyalı,36)
 Arpen Tavitian (Ermeni, 44)
 Césare Luccarini (İtalyan,22)
 Misak Manukyan (Ermeni, 37)
 Marcel Rayman (Polonyalı, 22)
 Roger Rouxel (Fransız, 18)
 Antoine Salvadori (İtalyan, 43)
 Willy Szapiro (Polonyalı,29)
 Amédéo Usséglio (İtalyan, 32)
 Wolf Wajsbrot (Polonyalı, 18)
 Robert Witchitz (Fransız, 19)

Tutuklananlardan 22 kişi 1944 yılında aynı gün öldürüldü. İçlerinde tek kadın Olga Bancic Stuttgart'a gönderildi ve 10 Mayıs 1944'te giyotinle öldürüldü.

Propaganda örnekleri
Propaganda afişleri
Politik posterler
Fransız Direnişi
1944'te Fransa

Kızıl Afiş


Tango, Buenos Aires, Arjantin ve Montevideo, Uruguay kökenli bir dans ve müzik türüdür. Dansla beraber gelişen müzik tarzı da aynı adla anılmaktadır.

İlk yılların tangosu "tango criollo" veya "basit tango" olarak bilinmekle beraber, günümüzde Amerikan ve uluslararası tango stilleri, Fin tangosu, Çin tangosu gibi çeşitli türler gelişmiştir. Ancak orijinal tango, doğduğu toprakların adıyla, "Arjantin tangosu" olarak anılmaktadır. Tangonun dramatik duygusu, dans sırasında çok zengin doğaçlama fırsatları yaratması, dansın özünde aşk ve melankoli tutkusunun yatmasından ileri gelmektedir.

Tango müziğinin temel çalgısı Alman icadı olan fakat ismini Arjantin Tango'su ile duyuran akordeonun akrabası bandoneon'dur.

Tarihçe
Tango sözcüğünün dilbilimde kesin bir kökeni yoktur. "TANGO" adının, Afrika tamtamlarının çıkardığı "tan-go" seslerinden ya da Latince dokunmak anlamına gelen "tangere" fiilinden türediği sanılmaktadır. Tango kelimesi aynı zamanda Latin Amerika'da çok geniş bir siyahi topluluk tarafından kullanılmaya başlandı.
1800'lü yıllarda işçi sınıfından birçok kişi, büyük umutlarla Fransa'dan, İtalya'dan, Macaristan'dan, İspanya'dan ve Portekiz'den; Güney Amerika'ya göç etmiştir.  Yabancı oldukları bir kıtada yaşanan, başta ekonomik ve sosyal sıkıntılar, beraberinde hayal kırıklıklarını getirmiştir.
Bu hayal kırıklıkları, geleceğe ait büyük umutlar ve geçmişten getirilen kültürle, harmanlanarak Tango müziğini oluşturmaya başlamıştır.
Tango, Buenos Aires'de, o dönem alt sınıf olarak adlandırılan, fakir ve en temel sosyal haklardan bile yararlanamayan, bu insanlar tarafından yaratılmıştır. Böylece belirgin bir şekilde 1865 ile 1880 arası ortaya çıkan Tango müziği, içerisinde hırçınlık, asilik, küstahlık gibi bazı duygular ile kalp kırıklıkları ve paramparça olan hayaller neticesinde melankoliyi taşır.
Eşlerini, çocuklarını, yani ailelerini geçmişte bırakarak tek başlarına bu yabancı topraklara gelen göçmenler, doğal olarak erkek nüfusunun arttırmasına ve cinsiyetler arası büyük bir sayı farkı oluşmasına neden olmuştur. Boenos Aires'deki kadın nüfusunun bu azlığı, beraberinde fahişeliği gelişen bir endüstri haline getirmiştir. Böylelikle genelevler artarak kısa sürede işçi sınıfının eğlence mekanları halini almıştır. Bu mekanlarda da kadın sayısının  az olması kapılarda uzun kuyruklar oluşmasına neden olurken, sırada bekleyen erkekleri eğlendirmek için küçük Tango müzik grupları çalıştırılmaya başlanmıştır. Genelev mekanları fakir kesimin yanı sıra orta ve daha üst kesimin de uğrak yeri olmuş her iki kültür burada birbirlerini tanımıştır. Böylelikle alt kesimin sokakta yarattığı Tango üst kesim tarafından bu mekanlarda tanınmıştır.
Tangonun müziksel kökeninde; İspanyol dans figürleriyle şekillenen ve Küba müziği ile harmanlanan "HABANERA", dönemin Arjantin'li zencilerine ait "MILONGA" ve yine İspanyol asıllı "TANGO ANDALUZ" vardır.
Tango, alt kesime ait olması ve genelevlerde yayılması sebebiyle uzun süre ahlaka aykırı bulunmuştur.
Bu dönemde kadınlar için dövüşen ve yine onlarla iyi dans edebilmek için birbirleriyle dans pratiği yapan erkekler vardır. "Compadre" veya "Compadrito"adı verilen bu kabadayı tipilemelerinin eğlence anlayışı "şarap" ile "cana" (bir tür şeker kamışı rakısı) içip, şarkı söylemek ve dans etmektir.
Arjantin Tangosunun müziği 2/4'lük, 3/4'lük veya 4/4'lük ölçülerde olup, sert hatlıdır ve ritimleri belirgindir.
Arjantin Tango, Avrupa'ya 20.yüzyılın başlarında, gemilerle Fransa'ya, gelen Arjantin'li tangocular tarafından taşınmıştır. Öncelikle yine alt kesimlerce sevilip yayılan Tango zamanla üst kesimlerde de beğenilmeye başlar. Ancak Arjantin'deki stil ile Avrupa'da yapılması hoş karşılanmamış ve modernleştirme adı altında sadeleştirilmiştir. Böylelikle "Avrupa Tango"'su ortaya çıkmış, kısa sürede diğer Avrupa ülkelerine de yayılmıştır.
Bu dönemden sonra, özellikle Paris'lilerin bu dansa olan ilgisi sayesinde Tango, Arjantin sosyetesinde de değer kazanmıştır.
İlk kez 1917 yılında Carlos Gardel'in smokin giyerek, her türlü argo ve erotizmden uzak sözlerle tango söylemesi, müziğin üst kesimlerce değer kazanmasını hızlandırmıştır. Avrupa'nın ilk tango çılgınlığı Paris'ten sonra Londra, Berlin ve diğer başkentlere sıçradı. 1913'lerin sonlarına doğru, bu dans New York'u ve Finlandiya'yı da etkisi altına aldı.
Buenos Aires'te Tangonun üst kesimlerce de benimsenmesi ve dünyayı etkileyecek bir akım halini alması 1920 ile 1940 arasıdır. Bu dönem Tango'nun altın çağı olarak nitelendirilir. Artık Tango kendi içinde biraz daha yumuşayarak, Salon Tangosu halini almıştır.
İkinci Dünya Savaşı'na kadar zirvede olan tango, bu dönemden sonra, politik nedenlerle gerilemeye başlar. Özellikle de
1955 yılında Juan Domingo Peron'un askerî darbeyle devrilmesi ve ardından birbirini izleyen askerî darbeler neticesinde dans salonları kapatılmış, dans etmek yasaklanmıştır.
1983'te, Arjantin'de askeri junta ortadan kalkmış ve böylece tango, Buenos Aires'e eski  görkemiyle geri dönmüştür.
Astor Piazzolla'nın müzikte başlattığı ve kısa sürede dansa da yansıyan yenilikçi akım, Tangoya büyük bir zenginlik kazandırmıştır.
Türkiye'de de Cumhuriyetin ilanı ile oluşan çok sesli müzik gelişimi ile, Tango sevilmiş ve yayılmıştır. Necip Celal, Fehmi Ege ve Necdet Koyutürk pek çok tango besteleyerek Tango'nun Türkiye'de sevilmesi ve yayılmasını sağlamışlardır. Tangonun bu ithal versiyonları daha az vücut teması esasına dayalıydı (Ballroom Tango) ama bununla beraber pek çokları için hâlâ şok edici idi.
Profesyonel dansçılardan oluşan Tango dans grupları da, çeşitli ülkelerde yaptıkları koreografik şovlarla Tango müziğini ve dansını daha fazla tanıtmış ve dünyaya yeniden sevdirmişlerdir.
Bir zamanların ayıplanan ve hor görülen dansı, artık günümüzde ışıltılı dans salonlarında uygulanan, nezih bir eğlence halini almıştır.

Tango stilleri

Tango gerek Arjantin'in çeşitli bölgelerinde gerekse dünyanın çeşitli ülkelerinde farklı olarak biçimlenmiş ve ortaya az çok farklı stiller ortaya çıkmıştır. Tango'nun günümüzdeki belli başlı stilleri şu adlarla tanınır:

 Arjantin Tango
 Tango Oriental (uruguayo)
 Tango Milonguero (Tango Apilado)
 Tango Nuevo (New Tango)
 Tango Canyengue
 Tango Liso
 Tango Salon
 Tango Orillero
 Show Tango (Fantasia olarak da bilinir)
 Ballroom Tango
 Finnish Tango (Fin Tango)

Dış bağlantılar
 Tango Dans Videosu

Ayrıca bakınız
 Milonga
 Merengue
 Salsa (dans)
 Bachata
 Mambo
 Samba
 Rumba
 Ça-Ça-Ça
 La Cumparsita
 Kiss of Fire

Arjantin dansları

Tango


El Jardín Botánico del Campus de Savonlinna (en finés Savonlinnan kampuksen puutarha), es un jardín botánico localizado en el campus de la Universidad de Finlandia Oriental en Savonlinna, Finlandia, gestionado por la Universidad.

Localización
Este jardín botánico se ubica en el campus de la universidad.

Savonlinnan kampuksen puutarha, Heikinpohjantie 33, Savonlinna, Maakunta, Suomen Tasavalta-Finlandia.

Superficie de toda la zona son unas 9 hectáreas, donde incluye los edificios de la universidad.

- Superficie forestal de 5 hectáreas
- 900 m de senderos de largo recorrido
- 3 hectáreas del parque

Historia
A mediados de la década de 1550 Gustavo Vasa fundó en Finlandia unas 50 mansiones reales con sus respectivas granjas, en los terrenos de una de ellas es el mismo lugar donde ahora está el jardín del campus situado en Savonlinna.

Su jardinero actual es Anja Romana.

Colecciones
En sus colecciones se practica la agricultura orgánica con las siguientes áreas de exhibición :

 Huerto, con 100 tipos diferentes de bayas y manzanas
 Vivero con 70 especies
 Hierbas multianuales alrededor de 30 especies
 Plantas perennes 155
 Invernaderos, 132 m², 270 especies

Actividades
El jardín botánico opera principalmente en la asistencia de la enseñanza y la investigación. El jardín en su faceta de la educación ambiental proporciona un entorno de aprendizaje práctico.

-Tratamiento de los invernaderos
-Gestión de las áreas expositivas del Parque del Campus (Con la excepción de zonas de césped)
-Instalaciones interiores del tratamiento de las plantas
-Decoraciones festivas
-Producción de material educativo para la asistencia en la enseñanza.

Véase también
Jardín Botánico de Saint Xist
Jardín Botánico de los Cordeliers
Jardín Botánico de los Pirineos Occidentales

Enlaces externos
 Página de los jardines botánicos de Finlandia (finés)

Savonlinna, Jardín Botánico del Campus de la Universidad de
Savonlinna

Jardín botánico del Campus de Savonlinna


Park Chan-wook  (koreansk: 박 찬욱, født 23. august 1963 i Jecheon i Nord-Chungcheong i Sydkorea) er en sydkoreansk filminstruktør og manuskriptforfatter.

Filmografi
 The Handmaiden (2016)
 Snowpiercer (2013)
 Stoker (2013)
 Thirst (2009)
 Lady Vengeance (2005)
 Three Extremes (2004)
 Oldboy (2003)
 Sympathy For Mr. Vengeance (2002)
 Joint Security Area (2000)

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Korea
Personer fra Seoul

Park Chan-wook