Televizijske serije Marvel Cinematic Universe (MCU) američke su televizijske serije o superjunacima temeljene na likovima koji se pojavljuju u stripovima Marvel Comics-a. Serije su smještene ili inspirirane zajedničkim svemirom MCU filmske franšize.

MCU se prvi put proširio na televiziju 2010. godine nakon stvaranja "Marvel Television" studia, a od rujna 2013. do listopada 2020. producirao je 12 serija s ABC Studiom i njegovim produkcijskim odjelom ABC Signature Studios. Premijerno su prikazane na streamingu i kabelskoj televiziji na ABC-u, Netflixu, Hulu-u i Freeformu.
Glavne ABC serije inspirirane su po filmovima i istaknutim filmskim likovima, a tu skupinu serije nazvali su "Marvel Heroes". Povezana skupina serija za Netflix nazvana je "Marvel Knights". "Young adult series" proizvedene su za Freeform i Hulu. Prije nego što je "Marvel Television" zatvoren u prosincu 2019. godine, Hulu je planirao i započeo novu skupinu serija nazivom "Adventure into Fear" u kojoj je proizveo samo jednu seriju s jednom sezonom.

Marvel Studios, produkcijski studio koji stoji iza filmova, počeo je producirati vlastitu seriju 2018. godine za streaming platformu Disney+. Prva od tih serija premijerno je prikazana u siječnju 2021. godine, a objavljene su još tri. U razvoju je još najmanje 12 serija i dva specijala. Marvel Studios su usmjereni na sporedne likove iz filmova, imaju veći budžet od "Marvel Television" serija i međusobno se povezuju s filmovima na način na koje prošle serije nisu.

Dana 12. studenog 2021. na Disney+ Day eventu Marvel Studios prikazao je redizajnirane inačice logo serija iz prijašnje najave iz 2018.godine, uz njih najavio je i tri nove serije, Agatha: House of Harkness, spin-off WandaVision serije, Spider-Man: Freshman Year i Marvel Zombies u animiranom izdanju.

Produkcija
Prva serija koja je proizvedena bila je Agenti S.H.I.E.L.D.-a, koja je emitirana na ABC-u u rujnu 2013., a Agent Carter pridružila joj se u siječnju 2015. U rujnu 2017. na ABC-u debitirala je Inhumans. Godine 2015. serija Daredevil i Jessica Jones producirane su za Netflix, a 2016. godine slijedila ih je Luke Cage. Godine 2017. pušteni su Iron Fist i crossover miniserija The Defenders, a potom i Punisher. Iste godine, Runaways je također debitirla na Huluu. MCU se 2018. dodatno proširio serijom Cloak & Dagger, koja se emitirala na Freeformu.

Razvoj
U lipnju 2010. godine pokrenuta je Marvel Television s Jephom Loebom kao voditeljem. Studio je oko srpnja 2012. počeo razmišljati o proširenju filmske franšize Marvel Cinematic Universe producirajući televizijske serije nakon uspjeha Osvetnika, iako je trebalo biti svjestan planova Marvel Studiosa za filmove kako se ne bi miješao prilikom uvođenja nekoga ili nečega u svemir. Joss Whedon, koji je režirao Osvetnike za Marvel Studios prije nego što je suosnovao Agente S.H.I.E.L.D.-a za Marvel Television, opisao je odnos između televizijske serije MCU i filmova kao seriju koja dobiva "ostatke" iz filmova. U kolovozu 2015. godine Marvel Studios integriran je u Walt Disney Studios, a predsjednik Kevin Feige izvještavao je predsjednika Walt Disney Studija Alana Horna umjesto izvršnog direktora Marvel Entertainmenta Isaaca Perlmuttera, dok je Marvel Television ostao pod Perlmutterovom kontrolom.

Marvel Television

ABC serije
U Hrvatskoj serije Agents of S.H.I.E.L.D., Agent Carter su emitirane na FOX kanalu, dok Inhumans za sada nije emitirana u Hrvatskoj.

Netflix serije
Netflixove serije nisu nikad prikazane na Hrvatskim tv kanalima.

Sve serije od 1. ožujka 2022. više nisu dostupne na Netflixu, zbog Netflixove licence završetka serija i Disneyjevog vraćanja prava.

Svih šest Marvelovih originalnih serija, kao i limitirana serija Agenti S.H.I.E.L.D.-a koje su se emitirale isključivo na Netflixu, od 16. ožujka 2022. preselit će se na Disney+. One će biti dostupne u svim ostalim Disney+ zemljama kasnije ove godine.

Young adult series

Adventure into Fear

Marvel Studios

4. faza
Sljedeće serije trenutno se objavljuju ili su u potpunosti dostupne na streaming platformi Disney+.

Nadolazeće

Otkazani projekti

Moon Knight
Godine 2006., Marvel Studios i No Equal Entertainment najavili su televizijsku seriju uživo o Moon Knightu. Pisac Jon Cooksey potvrdio je 2008. godine da razvija televizijsku seriju o Moon Knightu. U kolovozu 2019. najavljena je drugačija serija Moon Knight za Disney+, smještena u Marvel Cinematic Universeu.

Carol Danvers in Jessica Jones
U srpnju 2011. godine Carol Danvers trebala je debitirati u seriji Jessica Jones u seriji Jessica Jones kada je bila u razvoju za ABC, ali lik je promijenjen u korist Trish Walker kada su prešli na Netflix, zbog promjena u smjeru radnje MCU-a, poput odluke da se Danvers pojavi u jednom od njegovih filmova.

Punisher
U listopadu 2011. godine FOX je razvijao Punisher kao jednosatnu televizijsku seriju. Projekt je na kraju otkazan u svibnju 2012. Druga serija fokusirana na Punishera objavljena je na Netflixu 2017. godine.

The Hulk
Oko 2012. godine Guillermo del Toro razgovarao je s Marvel Studios o televizijskoj seriji pod nazivom Hulk kao dio Marvel Cinematic Universea. Serija je trebala biti emitirana na ABC-u. Međutim, nakon hvaljenog nastupa Marka Ruffala kao Hulka u The Avengers filmu, projekt je obustavljen.

Marvel's Most Wanted
Dva špijuna i bivši supružnici Lance Hunter i Bobbi Morse su u bijegu: ne mogu računati ni na koga, čak ni na S.H.I.E.L.D., a mnogo je onih koji žele prikupiti nagradu koja im visi nad glavom. Bobbi i Hunter su tako prisiljeni sklopiti klimav dogovor s avanturistom Dominicom Fortuneom.
Oko travnja 2015. godine Marvel Television radio je na spin-offu Agent of S.H.I.E.L.D.-a. Serija, koju su razvili Jeffrey Bell i Paul Zbyszewski, trebala se temeljiti na jednoj ili više priča prisutnih na kraju druge sezone.  Adrianne Palicki i Nick Blood započeli su pregovore o reprizi svojih uloga Bobbi Morse i Lancea Huntera u potencijalnoj seriji. U svibnju 2015. Deadline.com izvijestio je da je ABC ostavio po strani razvoj spin-offa Bell i Zbyszewski. Govoreći o neuspjehu serije da se razvije, predsjednik ABC-a Paul Lee rekao je da je "najbolja stvar za sada ostaviti Palicki i Blood u S.H.I.E.L.D.-u, jer je S.H.I.E.L.D. trenutno vrlo jak", iako ne isključuje mogući razvoj događaja u budućnosti.
U kolovozu 2015. godine, ABC je nastavio razvoj spin off S.H.I.E.L.D.-ovih Agenata, prerađenog i nazvanog Marvel's Most Wanted, kojoj su naručili pilot epizodu. Bell i Zbyszewski razvili su seriju i napisali pilot epizodu; u slučaju niza narudžbi, njih dvojica bili bi autori i izvršni producenti serije, zajedno s Jephom Loebom kao izvršnim producentom. Serija se trebala usredotočiti na likove Morsea i Huntera, a opisana je kao "novi pogled na duo i njihove avanture".
U siječnju 2016. godine Lee je potvrdio razvoj pilot epizode, pohvalio scenarij i otkrio da će produkcija početi sljedećih mjeseci. Pilot epizoda snimljena je oko ožujka 2016. Dio pilotske postave su i Delroy Lindo kao Dominic Fortune, Fernanda Andrade kao njezina nećakinja Christina Santos i Oded Fehr kao "poznati lik iz stripa". Dana 12. svibnja 2016. godine ABC je odlučio otkazati seriju.

Marvel's Damage Control
U listopadu 2015. godine ABC je naručio pilot epizodu Marvel's Damage Control, humoristične serije temeljene na istoimenoj izmišljenoj tvrtki za stripove. Seriju je razvio Ben Karlin, a producirali su je ABC Studios i Marvel Television, koji su trebali pratiti događaje naglašenih i potplaćenih zaposlenika organizacije za kontrolu štete, koja je specijalizirana za čišćenje katastrofa uzrokovanih bitkama superheroja i oporavkom nestalih predmeta. Prema predviđanjima predsjednika ABC Entertainmenta Paula Leeja, serija se trebala emitirati za sezonu 2016./2017. Svaki daljnji razvoj serije završio je u prosincu 2019.
Organizacija se, međutim, spominjala u epizodi Agenti S.H.I.E.L.D.-a, a zatim se pojavila u filmu Spider-Man: Homecoming (gdje ju je osnovao Tony Stark) 2017. godine.

Marvel's New Warriors
Skupina tinejdžera s moćima vrlo različitim od Avengersa odlučuje udružiti snage kako bi nešto promijenili, unatoč tome što nisu spremni biti heroji.
U kolovozu 2016. objavljeno je da Marvel radi na humorističnoj seriji temeljenoj na New Warriors grupi, u kojoj glumi Squirrel Girl i da je tražio kabelske kanale ili usluge videa na zahtjev kojima bi ponudio seriju.
U travnju 2017. godine Freeform je objavio da je naručio seriju.

U rujnu 2019. serija se službeno otkazala.

Ghost Rider
Na granici između Teksasa i Meksika, Robbie Reyes osveti nevine oslobađanjem demonskog Ghost Ridera.

Tijekom razvoja četvrte sezone Agenti S.H.I.E.L.D.-a, Marvel je predložio da serija uvede lika Ghost Rider, nakon što su se filmska prava lika vratila Marvelu iz Sonyja u svibnju 2013.

Odabrana je verzija lika Robbieja Reyesa, u usporedbi s drugim verzijama stripova zbog njegovih obiteljskih vrijednosti, te kako bi se serija distancirala od Sonyjevih filmova Ghost Rider u kojima je Nicolas Cage prikazan kao verzija lika Johnnyja Blazea. Gabriel Luna je najavljen da će glumiti Reyesa, na Comic-Conu u San Diegu 2016. Mjesec dana kasnije, šef Marvel televisions Jeph Loeb rekao je da bi se lik "mogao upustiti u druge dijelove" MCU-a, ovisno o ishodu publike za njegovo pojavljivanje u Agentima S.H.I.EL.D.-a, Luna je izrazio interes za ponavljanje svoje uloge izvan serije. Luna je tog listopada izjavio kako je bilo "šuškanja" o spin-offu, ali je ponovio kako će to ovisiti o publici.
Hulu je naručio Ghost Rider u svibnju 2019., a Ingrid Escajeda bila je autorica i izvršna producentica zajedno s Paulom Zbyszewskim i Loebom, a Luna je ponovio svoje uloge. Serija je trebala biti u koprodukciji Marvel Televisions i ABC Signature Studia. Escajedu su privukli sukobljeni likovi serije, te je kazala kako će serijom ciljati i postojeće obožavatelje i širu javnost. Loeb je u srpnju 2019. izjavio da će se nova serija odnositi na Reyesovu ulogu u Agentima S.H.I.E.L.D. Tog rujna Hulu je odlučio ne nastaviti s projektom zbog kreativnih razlika.

Vidi još
 Popis filmova Marvel Cinematic Universe

Izvori

Vanjske poveznice
  Marvel
  na streaming platmorfi Disney+

Televizijske serije
Marvel Cinematic Universe

Popis televizijskih serija Marvel Cinematic Universe


Epargyreus es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Eudaminae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies

 Epargyreus antaeus
 Epargyreus aspina
 Epargyreus barisses
 Epargyreus brodkorbi
 Epargyreus clarus
 Epargyreus clavicornis
 Epargyreus deleoni
 Epargyreus enispe
 Epargyreus exadeus
 Epargyreus nutra
 Epargyreus socus
 Epargyreus spanna
 Epargyreus spina
 Epargyreus spinosa
 Epargyreus spinta
 Epargyreus tmolis
 Epargyreus windi
 Epargyreus zestos

Referencias

Natural History Museum Lepidoptera genus database

Enlaces externos
 Bugguide.net. Genus Epargyreus
 Tree of Life

Eudaminae

Epargyreus


Douglas es una estación en la línea C del Metro de Los Ángeles y es administrada por la Autoridad de Transporte Metropolitano del Condado de Los Ángeles. La estación se encuentra localizada en la Calle Douglas en El Segundo, California.

Conexiones de autobús
Servicios del Metro
Metro Local: 125
Amtrak Thruway Bus a Bakersfield.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web de Metro

El Segundo
Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1995
Estaciones de la línea C (Metro de Los Ángeles)

Douglas (Metro de Los Ángeles)


Detașamentul "Concordia" este un film românesc din 1981 regizat de Francisc Munteanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ovidiu Iuliu Moldovan, Elena Albu și Cornel Coman.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Ovidiu Iuliu Moldovan — lt. pirotehnician Mihai Ștefănescu ("Dum-Dum") de la Serviciul Tehnic al CMC
 Elena Albu — studenta Ana
 Cornel Coman — ceferistul ciung Petrică Vamaru
 Gheorghe Cozorici — șeful conspiratorilor
 Ion Marinescu — comisarul șef Preda de la Siguranța Statului
 Fory Etterle — bijutierul Constantinescu din Pasajul Villacrosse (menționat Fory Eterle)
 Ion Dichiseanu — col. Neacșu
 Mircea Șeptilici — profesorul de limba română
 Constantin Diplan — agentul Borza
 Cornel Patrichi — agentul Georgescu
 Cornel Constantiniu — căpitanul Mircea
 Vasile Muraru — activistul utecist Nicolae Baciu
 Ștefan Tapalagă — medicul chirurg
 Dumitru Rucăreanu — comisarul de la Siguranță
 Boris Olinescu — Pascu
 Ion Nuni Anestin — agentul Buzatu
 Cornel Gîrbea — Marcu
 Vasile Boghiță — Armașu
 Amza Pellea — generalul Matei
 Dumitru Chesa — inspectorul Popazu (nemenționat)

Note

Legături externe

Vezi și
 1981 în film

Filme din 1981
Filme regizate de Francisc Munteanu
Filme românești
Filme în limba română
Filme de acțiune
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme cu ilegaliști

Detașamentul „Concordia”


Omar Belmamoun, né à Rabat, est un dirigeant d'entreprise d'origine marocaine. Il a été classé en 2016 et 2017 par l'Institut Choiseul parmi les  africains de demain.

Biographie
Omar Belmamoun est diplômé de HEM Business School et de l'Université Montpellier 1 / ISEM. Il commence sa carrière au sein de la Banque d'investissement Calyon à Paris . En 2009, il complète son cursus par une formation sur le Private equity & Venture capital à Harvard Business School. Depuis Juin 2020, Omar Belmamoun, ayant quitté Platinum Power, devient Senior Advisor de Total Eren à travers sa société spécialisée dans l'économie verte Greenrock,qui ont lancé un projet de production d'hydrogène vert au Maroc. Ce projet constituerait un des investissements étrangers majeurs au Maroc.

Carrière
Il co-fonde en 2012 et dirige Platinum Power, entreprise spécialisée dans la production d'énergies renouvelables. Omar Belmamoun en détient  des parts, contre  pour le fonds américain Brookstone Partners et 5 % pour TGCC, le leader marocain du BTP. Il fonde en 2012 la société Luminy Invest, entreprise actionnaire de la société Platinum Power et du spécialiste du capital-investissement Brookstone Partners Morocco (BPM). Il occupe le poste de Président Directeur Général de Brookstone Partners Morocco déténu à 50% par Luminy Invest et Omar Belmamoun dès décembre 2014.

Platinum Power a développé les premiers barrages privés au Maroc. Devenant un acteur panafricain des énergies renouvelables, Platinum Power contribue en 2015 à la signature d'un accord cadre d'achat d'énergie concernant des projets hydroélectriques en Côte d'Ivoire.

En 2016, le Groupe E, producteur et distributeur d'électricité suisse s'associe avec Platinum Power pour développer d'avantages les activités d'énergies renouvelables sur le continent africain.

En 2017, un important projet de barrages hydroélectriques a aussi été signé avec le gouvernement camerounais par Platinum Power sous la direction de Omar Belmamoun.

Durant son mandat de PDG, la société Platinum Power a été valorisée à près de  d'euros.

Affaire Brookstone Partners Morocco
En 2014, Brookstone Partners Morroco détenu à 44% par Omar Belmamoun investit 3 millions de dollars dans la société Fincoprime aux Etats-Unis. Faute de transparence et de partage sur les informations financières, Brookstone Partners Morroco porte plainte en 2018 contre Fincoprime, afin de pouvoir réaliser un audit de ces comptes. Cette demande d'audit fut bloquée par Michael Toporek l'associé américain d'Omar Belmamoun à Fincoprime et Brookstone Partners Morroco, . Lors d'une assemblée générale en mai 2019, Omar Belmamoun est révoqué de son poste de PDG du capital-investissement.

En , Omar Belmamoun retrouve son poste de PDG de BPM, le tribunal de Casablanca ayant jugé que le procès verbal de révocation était entaché d'irrégularités.

En  au tribunal de New-York, Omar Belmamoun obtient gain de cause pour l'audit des comptes de Finco prime contre son associé américain.

Notes et références

Liens externes

Homme d'affaires marocain
Naissance en décembre 1981
Naissance à Rabat

Omar Belmamoun


La Sinfonía n.º 99 en mi bemol mayor, (Hoboken I/99) es la séptima de la serie de doce sinfonías tituladas Sinfonías de Londres (números 93-104) compuesta por Joseph Haydn. La n.º 99 se completó en 1793 como parte de la serie de sinfonías compuestas en su primer viaje a Londres. Aunque de las Sinfonías de Londres no sea la que más se interpreta, la n.º 99 sigue siendo una de las composiciones más originales de Haydn.

Instrumentación y movimientos
La obra está orquestada para dos flautas, dos oboes, dos clarinetes, dos fagotes, dos trompas, dos trompetas, timbales y cuerdas. Es la primera sinfonía de Haydn que emplea clarinetes.

La obra está escrita en la forma habitual en cuatro movimientos:

I. Adagio - Vivace assai

La introducción del primer movimiento prepara las tonalidades sucesivas menores (mi menor y do menor) antes de cambiar hábilmente a la tonalidad correcta en el último momento posible, añadiendo un toque de dramatismo que se evita, efecto cómico que se emplea varias veces a lo largo de la sinfonía..

II. Adagio

El adagio está concebido en principio como un diálogo entre la cuerda y el viento. A partir de un motivo inicial en eco, Haydn expande el papel coral del viento a pasajes solistas más destacados, lo cual suponía para la época una impactante innovación a la hora de componer para vientos en música sinfónica. Este movimiento además incluye, de manera inusual, trompetas, que solían permanecer en tacet durante los movimientos lentos.

III. Menuetto e Trio. Allegretto

IV. Finale: Vivace

El finale es un ejemplo perfecto de la forma sonata rondó que empleaba con frecuencia Haydn en sus últimas obras sinfónicas.

Enlaces externos
 Sinfonía n.º 99 disponible en formato PDF creado por MuseData (en inglés)

099
Composiciones de 1793
Composiciones en mi bemol mayor

Sinfonía n.º 99 (Haydn)


Crossfire, Ankaralı bir Power-Thrash grubudur.

Grup Tarihi
1999 sonlarında Ankara'da kurulan Crossfire, 2000 yılı sonlarında eleman değişiklikleri yaşadı. 2002 yılında Ankara'da Rock Station Festivali'nde ve Konya'da Heavy Metal Daze isimli performansları ile dikkat çektiler. Bu kadro ile 2002 yılı Ekim ayında Decisions Of Hate adlı EP'lerini piyasaya sürüldü. EP'nin çıkışıyla birlikte konserlere hız verildi.

Crossfire, yer yer progresif ve bol miktarda da power metal unsurlar barındıran speed-thrash tarzında müziği ve sahne performansları ile dikkat çekti. 2003 yazında Almanya, Hamburg'da düzenlenen Metal Bash Festivali'nde de yurt dışı deneyimi kazanan grup, en etkili performanslarından birini sergileyerek, gelecekte işine yarayacak sağlam referanslar ile Türkiye'ye döndü. Ritim gitarın etkili ve akıcı rifflerinin, solo gitarın usta eklemeleri ile birleştirildiği başarılı ve özgün bir thrash metal sounduna sahip olan grup, özellikle vokal kullanımında Iced Earth, Nevermore gibi Amerikan tarzı power-thrash ile Bay Area stilini ustaca harmanlamıştır. Crossfire bestelerdeki güçlü yapının yanı sıra parça sözlerinde de thrash metalin belirgin özelliklerini barındırıyor.

Grup, ilk albümünde yer alan Gelibolu parçasının anlamına uygun olarak Çanakkale Zaferi'nin 90. yılında, 18 Mart 2005'te çıkarttığı Aggression Treaty ile hem olumlu tepkiler ve iyi eleştiriler, hem de gerek dinleyiciden, gerekse yakın takipçilerinden takdir topladı. Albümün galası da anlamına ve çıkış tarihine uygun olarak 20 Mart 2005 tarihinde, 18 Mart Üniversitesi Rock Kulübü'nün katkılarıyla Çanakkale'de gerçekleştirildi.

Topluluk bir yandan Ankara dışı performanslara ağırlık verirken, diğer yandan da Ankara'da da kendini yalnız bırakmayan bir fan kitlesi yarattı. 2005 yılını da konserler ve özellikle de yaz aylarının Rock Republic, Rock The Nations, BarışaRock gibi yaz aylarının önemli festivallerine yoğunlaşarak geçiren grup, bir yandan da 2006 yılının ikinci yarısında dinleyiciye sunmayı planladıkları ikinci albümleri için hazırlıklara başladı.Yetenekli davulcu olan Kemal sözerinde aralarına katılmasıyla grup büyük ilerlemeler kaydetti.

Hamburg Metal Bash Festivali'ndeki başarılı performans sonrası, 2005 Ağustos'unda Alman firma Remedy Records etiketi ile rafa çıkan The Revivalry - A Tribute To Running Wild" albümü için kendi tarzında yorumladığı Beggars' Night parçasıyla da Crossfire bir ayağını yurt dışına atmış oldu.

Kadro
 Uğur Bülent Aksoy (Vokal/Bass)
 Kaya Sevinç (Gitar)
 Cihan Manay (Gitar)
 Kemal Sözer (Davul)

Türk heavy metal grupları
1999'da kurulan müzik grupları
Ankara kökenli müzik grupları

Crossfire (müzik grubu)


Ocotepeque is one of the 18 departments of Honduras, Central America, located in the West and bordering both El Salvador and Guatemala. It was formed in 1906 from part of Copán department. The capital and main city is Nueva Ocotepeque.

The department covers a total surface area of 1,630 km² and, in 2015, had an estimated population of 151,516.

Municipalities

 Belén Gualcho
 Concepción
 Dolores Merendon
 Fraternidad
 La Encarnación
 La Labor
 Lucerna
 Mercedes
 Ocotepeque
 San Fernando
 San Francisco del Valle
 Santa Ifigenia
 San Jorge
 San Marcos
 Santa Fé
 Sensenti
 Sinuapa

References

Departments of Honduras
States and territories established in 1906
1906 establishments in Honduras

Ocotepeque Department


An Pennisetum glaucum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Brown. An Pennisetum glaucum in nahilalakip ha genus nga Pennisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pennisetum

sv:Pennisetum glaucum

Pennisetum glaucum


Karl Haushofer henviser til:

 Karl Haushofer (mineralog) (1839–1895) – tysk mineralog
 Karl Haushofer (geograf) (1869–1946) – tysk officer og geograf

Karl Haushofer


الشَّلْحَةُ مصطلح يستخدم للإشارة إلى عدد من اللغات الأمازيغية في شمال أفريقيا. يشير في استخدامه الأكثر شيوعا إلى اللغة الشلحية، لغة الشلحيين في جنوب المغرب. وهناك لغات أمازيغية أخرى يشار إليها بنفس المصطلح، وهي:

 الغمارية
 أمازيغية الأطلس المتوسط
 شلحة صنهاجة السراير
 أمازيغية جنوب وهران (عدة قصور في الجنوب الغربي الجزائري والجنوب الشرقي المغربي)
 شلحة وادي ريغ (حول تُقُّرت)
 أمازيغية تونس بشكل عام: الجربية وأمازيغيتي مطماطة والدويري.

يستخدم أيضا هذا المصطلح محليا للإشارة إلى لغة غير أمازيغية في المنطقة، وهي البلبالية.

مراجع

أونيم
لغات أمازيغية

الشلحة


Frederick William Mordaunt Hall (* 1. November 1878 in Guildford, Surrey, England; † 2. Juli 1973 in New York City) war ein US-amerikanisch-britischer Filmkritiker und Journalist. Er war von Oktober 1924 bis September 1934 der erste angestellte Filmkritiker der New York Times. Sein Kritikstil wurde später als "geschwätzig, respektlos und nicht besonders analytisch" bezeichnet.

Leben
Frederick William Mordaunt Hall wurde als Sohn eines Schuldirektors aus Tottenham in Guildford, Surrey geboren. Seinen Freunden war er als "Freddie" bekannt und er selbst behauptete später, dass sein zweiter Vorname nicht "William", sondern "Wentworth" sei. Hall emigrierte 1902 nach New York und arbeitete ab etwa 1907 für die Wildwest-Show von Buffalo Bill, wobei er dort als "alter Zeitungsmann" vorgestellt wurde. Von 1909 bis 1914 arbeitete er als Journalist für den New York Herald, wobei es 1909 zu einem Zwischenfall mit ihm, einem weiteren Reporter und den Theaterproduzenten Oscar Hammerstein kam. Hammerstein verklagte beide, dass sie ihn im New Yorker Hotel Knickerbocker angegriffen hätten. Nachdem Hammerstein nach Europa zurückkehrte, wurde die Klage fallen gelassen.

Auch Hall kehrte nach Europa zurück, als er während des Ersten Weltkrieges als Lieutenant für die Royal Naval Volunteer Reserve, wo er im Nachrichtendienst arbeitete, eingezogen wurde. Er verarbeitete seine Kriegserfahrungen später in dem Buch Some Naval Yarns, welches 1917 erschien. Nachdem er seinen Dienst 1919 abgeleistet hatte, kehrte er nach England zurück, wo er für das bekannte Studio Famous Players-Lasky Zwischentitel, unter anderem für den jungen Alfred Hitchcock, schrieb.

1922 kehrte Hall in die Vereinigten Staaten zurück und wurde im selben Jahr Reporter bei der New York Times. Ab Oktober wurde er der erste hauptberufliche Filmkritiker der Times und blieb dies auch, bis er im September 1934 in Rente ging. Anschließend hatte er ein Jahr lang eine Radioshow über Filme auf einem lokalen New Yorker Radiosender und schrieb von 1936 bis 1938 Kritiken für den Boston Transcript. 1942 arbeitete er für den Fernsehsender CBS. Später trat er dem Bell Syndicate als Lektor bei und veröffentlichte vereinzelt Artikel.

Im Jahr 1909 heiratete Hall die 23-jährige US-Amerikanerin Helen Rowe, welche 1971 starb. Er selbst starb zwei Jahre später in New York im Alter von 94 Jahren. Am 10. Dezember 1941, zwei Tage nachdem die USA in den Zweiten Weltkrieg eintrat, wurde Hall US-amerikanischer Staatsbürger.

Werke
 1917: Some Naval Yarns

Weblinks
 Mordaunt Hall bei Rotten Tomatoes

Einzelnachweise

Filmkritiker
Kritiker (The New York Times)
Journalist (Vereinigte Staaten)
Person (Stummfilm)
US-Amerikaner
Brite
Geboren 1878
Gestorben 1973
Mann

Mordaunt Hall


Walter Heinrich Heitler () a fost un fizician german. A adus contribuții la teoria cuantică a radiației și la radiația cosmică. În colaborare cu Fritz London a elaborat, pe baza mecanicii cuantice, teoria legăturii covalente din chimia cuantică.

Note

Nașteri în 1904
Decese în 1981
Fizicieni germani
Fellows of the Royal Society

Walter Heitler


Elbilen e.GO Life er en elektrisk drevet mikrobil produceret af e.GO Mobile AG i Aachen. Bilen e.GO Life kan siden den 18. maj forudbestilles.  De første biler leveres i slutningen af 2018.

Historie
Chefen for e.GO Mobile AG er Günther Schuh, som  var med til at grundlægge firmaet Streetscooter GmbH. Udviklingen af e.GO-modellerne finder sted på den tekniske højskole i Aachen, hvor Günther Schuh er professor i produktionssystematik. Bilen e.GO Life blev oprindelig planlagt som en elektrisk drevet knallertbil, i det videre forløb blev konceptet videreudviklet til en personbil under EU`s M1 normer. Bilens endelige design blev præsenteret i marts 2017 på computermessen CeBIT. Den  27 juli 2018 åbnede Günther Schuh et produktionsværk på et  tidligere Philips-område i Aachen. Planen er at i begyndelsen af 2019 skal 3.000 forudbestilte elbiler udleveres. Årsproduktionen er er planlagt til at være på 10.000 biler.

Beskrivelse
Elbilen e.GO er beregnet til at være en bybil og bil nummer to. Bilen er baghjulstrukket, har fire sæder og vejer med batteri omkring 880 kg. Den billigste udgave sælges i Tyskland til en pris af 15.900 euro.

Teknik
Elbilen e.GO Life drives af vekselstrøm.  Bosch leverer elektromotor, batteri, styreenhed, ladeapparat og display. Servicen foretages af Bosch-Car-Service.

Eksterne henvisninger og kilder

 e.GO Life e.GO Mobile AG´s hjemmeside
 www.spiegel: Günther gegen Goliath

Elbiler
Bilmodeller

E.GO Life


بلدية أموريو (بالإسبانية: Amurrio) هي بلدية تقع في مقاطعة ألافا التابعة لإقليم الباسك شمال إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية أموريو 10.014 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

أعلام
 إليزابيث بيندو
 أسيير بينيتو
 ميخائيل ألفارو
 باتريشيا بينيدو

مراجع

انظر أيضا
 قائمة البلديات في ألافا.

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية أموريو

أماكن مأهولة في مقاطعة ألافا
بلديات ألافا

أموريو


Louis Witter est le pseudonyme d'un photoreporter indépendant français qui a notamment documenté les évacuations des camps de migrants près de Calais.

Biographie
Son père étant militaire et sa mère femme au foyer, adolescent, il change régulièrement de ville. Il passe un baccalauréat littéraire et s'inscrit à l'Institut supérieur de la communication, de la presse et de l'audiovisuel (ISCPA), une école privée de journalisme.

Il débute en couvrant des manifestations politiques, initialement celles des jeunesses nationalistes du GUD et surtout les manifestations contre le mariage pour tous en France. En 2014, il est sur la ZAD de Sivens. En 2016, il documente en Ukraine les situations des réfugiés en Europe de l'Est, puis en Irak, celle des combattants du PKK. En 2017, il couvre les évènements au nord du Maroc.

Lui et son collègue Cyril Castelliti sont arrêtés aux Comores en avril 2019 et emmenés de force au ministère de l'Intérieur, puis libérés après la mobilisation notamment de l'association Reporters sans frontières.

À Calais

Fin 2020 il dépose une requête en référé-liberté auprès du tribunal administratif, qui est rejetée. Avec son confrère Simon Hamy, ils demandaient d'enjoindre aux préfectures de les  pour documenter les évacuations des migrants près de Calais. À cinq reprises, les 29 et 30 décembre, on leur avait refusé l'accès aux sites démantelés à Grande-Synthe, Calais et Coquelles. Le Conseil d'État valide lui aussi l'éloignement des journalistes lors des évacuations. Le Syndicat national des journalistes saisit la Défenseure des droits pour dénoncer une entrave à la liberté d'informer.

En 2020 et 2021, il documente les démantèlements de camps de migrants près de Calais et expose notamment la lacération des tentes après chaque évacuation en publiant des clichés montrant des agents de « nettoyage » utilisant des couteaux, ce qui démarre une polémique. Éric Dupond-Moretti dément l'existence d'une consigne émanant du gouvernement qui serait à l'origine de cette pratique et Gérald Darmanin explique que , pour renvoyer la responsabilité à la société de nettoyage, mais, de fait, ces pratiques ont lieu en présence des forces de l'ordre. Sur le plateau d'Arrêt sur images, Louis Witter explique devant Didier Leschi, directeur général de l'OFII et médiateur du gouvernement à Calais, que depuis la polémique, en effet, les tentes ne sont plus lacérées, mais .

En décembre 2021, il publie des vidéos de militaires faisant des dérapages avec un 4 X 4 de Vigipirate devant un camp de migrants à Calais, avant de s'embourber, de demander de l'aide aux migrants ; les CRS présents sur place les regardaient . Selon un membre d'Utopia 56, cette scène met en évidence la . L'État-major des armées a réagi le soir même.

Reportages

Bibliographie

Références

Articles connexes
 Camp de Grande-Synthe
 Jungle de Calais
 Utopia 56

Liens externes

Photojournaliste français
Camp de réfugiés
Immigration en France
Journaliste français du XXIe siècle

Louis Witter


Aderus mcclurei é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Floyd Gerald Werner em 1962.

Distribuição geográfica
Habita na Malásia.

Referências

mcclurei
Coleópteros da Malásia
Insetos descritos em 1962

Aderus mcclurei


În domeniul informaticii, un spațiu de lucru sau mediu desktop (engleză: desktop environment) este un pachet de aplicații software (set de programe dedicate) care permite gestionarea spațiului de lucru, și configurarea sistemului de operare,  printr-o interfață grafică.

Majoritatea interfețelor grafice ale mediilor desktop sunt constituite din unelte și utilitare precum  manager de ferestre, meniuri, manager de fișiere, pictograme, bare de instrumente, meniuri, foldere, imagini de fundal, integrarea aplicațiilor cu abilități precum drag and drop etc., care oferă posibilități de utilizare rapidă și eficientă a sistemului de operare.

Cu timpul, spațiul de lucru a suferit transformări profunde, fie în ceea ce privește design-ul, fie utilitatea. Au fost adăugate funcții noi, utilitare și aplicații, accelerare video și noi tehnologii.

Majoritatea sistemelor de operare au un spațiu de lucru încorporat. Cu sistemul de ferestre X Windows al sistemelor de operare Unix/Linux, sunt disponibile chiar mai multe spații de lucru. În general, fiecare spațiu de lucru se distinge prin aspectul și comportamentul său particular.

Termenul de desktop a apărut în calculatorul Xerox Star, conceput în anul 1981. Ideea care a stat la bază, este aceea că utilizarea unui computer este similară cu cea a biroului (analogie cu un birou).

Caracteristici

Spațiile de lucru ale sistemelor de operare Microsoft Windows și MacOS, nu permit utilizatorului să modifice sau să schimbe complet mediul grafic, deoarece acestea sunt integrate în sistemul de operare. Se pot aduce în schimb modificări în aspectul elementelor principale ale interfeței, cum ar fi ferestrele, butoanele și pictogramele, precum și modificarea comportamentului acestora, prin teme și alte programe de personalizare.

În sistemele de operare bazate pe sistemul X Window (cum ar fi Linux), spațiul de lucru constă dintr-o componentă separată de sistemul de operare, care poate fi înlocuită independent de celelalte elemente. Astfel, sistemul poate prezenta interfețe diferite, menținând aceleași funcționalități și același software.
În sistemele de operare Linux, spațiul de lucru constă dintr-un manager de ferestre, teme personalizabile, programe și biblioteci care gestionează spațiul de lucru. Toate aceste module tind să fie interschimbabile, modificabile și chiar configurabile individual, pentru a obține combinația dorită.

Istoric

1970: Metafora desktop a fost introdusă de Alan Kay de la Xerox Palo Alto Research Center (PARC). Ideea a fost de a oferi o interfață grafică bazată pe icoane vizibile pe ecran, în conformitate cu principiul WYSIWYG. Majoritatea interfețelor grafice cu scop general sunt derivate din acest sistem. Primul computer la care s-a aplicat conceptul, a fost Xerox Alto în 1973, în mediul desktop GEM (Graphics Environment Manager) al companiei Digital Research. Primul calculator disponibil comercial folosind un spațiu de lucru a fost Xerox Star, în anul 1981.

1983: Microsoft a anunțat lansarea Window System X, denumit mai târziu Windows, un mediu desktop pentru computerele compatibile PC și sistemul de operare MS-DOS în 1985. În același an, Apple introduce Lisa, cu un set nou de caracteristici care includea multitasking, navigarea cu fișiere grafice, documente staționare și altele, împreună cu o aplicație grafică atrăgătoare și  ușor de învățat.

1985: Commodore International a lansat primul computer Amiga, care rulează mediul desktop Workbench. Acest sistem avansat a inclus o interfață grafică impresionantă, și de asemenea, multitasking, și icoane de fișiere care puteau fi de diferite dimensiuni.

1986: Berkeley Softworks a lansat GEOS (Graphic Environment Operating System) pentru Commodore 64.

1987: Acorn Computers introduce Arthur (mai târziu cunoscut sub numele de RISC OS), un sistem de operare pentru linia de computere Archimedes. Cele mai notabile caracteristici au fost introducerea barei de icoane, o colecție de icoane care reprezentau diferite aspecte ale sistemului, inclusiv rularea aplicațiilor și tehnica de anti-aliasing a fonturilor.

1993: Common Desktop Environment (CDE), un desktop modern și puternic a fost dezvoltat de consorțiul X/Open o companie mixtă  (Sun Microsystems , HP, IBM și Unix System Laboratories). Bazat pe X11, Motif, și Visual User Environment (VUE), acesta a inclus un panou desktop, desktop-uri virtuale, și ferestre dimensionabile. CDE a fost principalul mediu grafic pentru UNIX pe parcursul anilor 1990 și a devenit open source în 2012.

1995: Microsoft a lansat Windows 95.  Cele mai remarcabile schimbări ale interfeței de utilizator ale Windows 95, au fost adăugarea unei bare de activități și a unui lansator de aplicații bazat pe meniuri (cunoscut sub numele de butonul de pornire).

1997: A fost lansat mediul desktop Enlightenment, versiunea cunoscută sub numele de E16. Conținea numeroase caracteristici inovatoare cum ar fi posibilitatea de a grupa și a muta ferestrele împreună, reducerea fereastrei unei aplicații în desfășurare până la o pictogramă (care poate fi apoi mutată în interiorul unui desktop), schimbarea sau eliminarea în întregime a marginilor ferestrelor, capacitate extinsă a temelor precum și comenzi shell pentru interacțiune cu interfața grafică.

1998: Apare K Desktop Environment 1 un spațiu de lucru ușor de utilizat pentru sistemele UNIX/Linux, care a deschis seria de lansări ale KDE (K Desktop Environment).

1999: GNOME 1.0 a fost lansat de o echipă de dezvoltatori open source, ca răspuns la KDE. GNOME a continuat să evolueze și să perfecționeze, ajungînd unul din cele mai populare spații de lucru pentru sistemele Linux.

2003: Sun Microsystems lansează un mediu desktop experimental 3D numit Project Looking Glass. Disponibil pentru Linux, Windows și Solaris, a avut câteva caracteristici importante cum ar fi ferestre reversibile - posibilitatea de a roti o fereastră și  adăugarea de note, setări etc. pe spatele acesteia, prin controale suplimentare.

2008: echipa KDE a dezvoltat KDE Plasma, un spațiu de lucru unificat pentru rularea și gestionarea aplicațiilor pe diferite sisteme, cum ar fi calculatoare, netbook-uri, tablete sau smartphone-uri, conceput pe baza vechilor componente, mai personalizate, și de asemenea componentele scalabile și rotative, datorită utilizării graficii vectoriale.

2010: Echipa din spatele distribuției Ubuntu Linux a creat un lansator de aplicații pentru netbook-uri și ecran tactil numit Unity. Acesta a constat într-o listă verticală de categorii de aplicații. De asemenea a apărut o versiune îmbunătățită a interfeței Unity ca implicită pentru Ubuntu.

2011: Lansarea inițială a GNOME Shell, o reproiectare completă a GNOME versiunea 3.0. GNOME Shell a înlocuit panoul GNOME și unele componente auxiliare din GNOME 2. De asemenea, lansatorul de aplicații GNOME Shell are elemente comune cu grilele de aplicații ale Unity din Ubuntu cu posibilități de căutare.

Principalele spații de lucru
Spațiul de lucru este utilizat de majoritatea sistemelor moderne de operare atât în software-ul proprietar (Microsoft - Windows, Macintosh - Classic și Cocoa), cât și în software-ul open source utilizat în distribuții Linux, BSD, Solaris.

Pentru sistemul de operare Linux
Pentru sistemul de operare Linux există un număr mare de spații de lucru din care utilizatorul poate alege.
Spații de lucru bazate pe GTK +

Spații de lucru bazate pe Qt

Alte spații de lucru

Vechi spații de lucru

Vezi și
Interfață grafică
Manager de ferestre
Manager de fișiere

Note

Bibliografie
Răzvan Rughiniș, George Milescu, Răzvan Deaconescu, Mircea Bardac: Introducere în sisteme de operare, București, Ed. Printech, 2009. ISBN: 9786065213869

Legături externe

10 cele mai bune medii Linux Desktop
 What's a desktop environment?
 Desktop Environment (Windows) - MSDN - Microsoft

Mediu desktop
Software de sistem

Mediu de lucru


Jean-Jacques Rousseau (28 Haziran 1712 Cenevre, Cenevre kantonu - 2 Temmuz 1778 Ermenonville, Fransa), Cenevreli filozof ve yazar. Siyasi fikirleri, Fransız Devrimi'ni etkilemiştir. Düşünceleri özellikle, devrimden sonra kurulan yeni devletin kalkınmasında, toplumun sosyal yapısında ve eğitim sisteminde etkili olmuştur.

Hayatı

Jean-Jacques, 28 Haziran 1712 günü, günümüzde İsviçre sınırları içerisinde bulunan (O dönem Cenevre Cumhuriyeti olan.) Cenevre kentinde doğmuştur. 4 Temmuz 1712'de vaftiz edilmiştir. Rousseau'nun annesi Suzanne, doğumdan dokuz gün sonra, doğum sonrası enfeksiyon kaptığı için ölmüştür. Rousseau, daha sonraları bu olayı "ilk talihsizliği" olarak nitelendirecektir. Bir saatçinin oğludur. Babası Isaac, Topkapı Sarayı'nda saat tamirciliği yapmıştır. 9-10 yaşlarına kadar babası Isaac ve teyzesi ile kalmıştır. Rousseau on yaşında iken babası Isaac, şehirdeki bir toprak sahibi ile kavga etmişti. Bu tartışmanın ardından babası, Rousseau'yu kardeşine emanet edip Nyon'a taşınmıştır. Isaac, Nyon'a giderken yanında Rousseau'nun teyzesini de götürmüştür. Isaac o günden sonra bir daha asla Rousseau'yu ziyaret etmemiştir. Daha sonradan Isaac'in, Rousseau'nun teyzesi ile evlendiği açığa çıkar.

Gençlik Yılları
Babası tarafından terk edilen Rousseau, amcası ile bir süre kaldıktan sonra evden kaçarak Cenevre'yi terk eder. Savoy Dükalğı'na gelip bir rahibin yanına sığınır. Rahip onu Françoise-Louise de Warens ile tanıştırır. Warens, o zamanlar 29 yaşında protestan geçmişi olan ve kocasından ayrılış bir kadındır. Profesyonel bir misyonerdir, Pidmond kralı ona katoliklere protestanlığı yayması için para vermiştir. Babası ve amcasından destek görmeyen Rousseau o dönemlerde para kazanmak için uşaklık, sekreterlik yapmış ve İtalya'yı dolaşmıştır. Fransa'da bulunduğu sürede Warens ile yaşamıştır, onu idolleştirmiş ve "maman" diye çağırmıştır. Bağlılığından gurur duyan Warens, onun bir mesleğe başlamasını sağlamaya çalışmış ve onun için müzik dersleri ayarlamıştır. Rousseau, bir noktada rahip olma fikriyle kısa bir süre bir ruhban okuluna da katıldı.

Erişkinliğe Giriş Dönemi

Rousseau yirmi yaşına ulaşınca Warens onu sevgilisi olarak aldı aynı anda evin kahyası ile yakınlaştı. Cinsel ilişkileri (Ménage à trois) onun aklını karıştırdı ve de rahatsız etti. Olanlara rağmen Rousseau Warens'i hayatının aşkı olarak gördü.

Eğitim almış katolik din adamlarından oluşan bir çevresi vardı. Bu sayede edebiyat ve fikrin dünyasına girdi. İyi bir öğrenciydi ama yirmili yaşlarında sıkça geçirdiği uzun hipokrondi nöbetleri zamanında kendini felsefe, matematik ve müzik çalışmalarına adadı. Yirmi beş yaşında annesinden küçük bir miras aldı ve bunu Warens'in ona zamanında ettiği yardımların karşılığını ödemek için kullandı. Yirmi yedi yaşında Fransa'nın Lyon kentinde öğretmen olarak işe girdi.

1742'de Rousseau, Académie des Sciences'a servet kazandıracağına inandığı yeni bir numaralı nota sistemi sunmak için Paris'e taşındı ama başarısız oldu. O yıl Denis Diderot ile arkadaş oldu.

1743'ten 1744'e kadar Rousseau, Fransa'nın Venedik büyükelçisi Comte de Montaigue'nin sekreteri olarak onurlu ama düşük maaşlı bir göreve sahipti. Bu, onda İtalyan müziğine, özellikle de operaya ömür boyu sürecek bir sevgi uyandırdı.

Paris'e Dönüş
Beş parasız şekilde Paris'e dönen Rousseau Thérèse Levasseur'in arkadaşı ve daha sonra sevgilisi olmuştur. Thérèse annesinin ve hiçbir işe yaramayan kardeşlerinin tek destekçisi olan bir terziydi. İlk başta Rousseau ile birlikte yaşamadılar, ancak daha sonra Rousseau Thérèse ve annesini hizmetçisi olarak yanına aldı ve geniş ailesini geçindirme yükünü kendisi üstlendi. İtiraflarına göre, Thérèse onun yanına taşınmadan önce ona bir oğul ve dört kadar çocuk daha doğurdu (bu sayı için bağımsız bir doğrulama yok)

Rousseau, Thérèse'i "onuru" uğruna yeni doğan bebeklerin her birini bir kimsesizler hastanesine (yetimhane) vermeye ikna ettiğini yazdı. 1751'de Madame de Francueil'e yazdığı mektupta önce çocuklarını büyütecek kadar zengin değilmiş gibi davrandı, ancak İtiraflar'ın IX. Kitabında durumun böyle olmadığını yazdı.

Rousseau, Académie de Dijon'un sponsorluğunda Mercure de France'da yayınlanmak üzere sanat ve bilimlerin gelişiminin ahlaki açıdan faydalı olup olmadığı konulu bir makale yarışmasına katıldı ve kazandı; Rousseau'nun 1750 tarihli Bilimler Ve Sanatlar Üstüne Söylev birincilik ödülü aldı ve ona önemli bir ün kazandırdı.

Müziğe karşı ilgisini sürdürdü. 1752 yılında hem müziğini bestelediği hem de sözlerini yazdığı "Le devin du village" (Köy Kehaneti) adlı operayı yazdı ve Kral XV. Louis için sahneye koyuldu. Operayı beğenen kral Rousseau'ya ömür boyu maaş vermeyi teklif etti Rousseau bu büyük onuru reddetti ve "bir kralın emekli maaşını reddeden adam" olarak ün kazandı.

Cenevre'ye Dönüş
1754'de Cenevre'ye geri dönerken kalvinizmi yeniden benimsedi ve Cenevre vatandaşlığını yeniden aldı. 1755 yılında ikinci en büyük eserini yazdı. "İnsanlar Arasındaki Eşitsizliğin Kaynağı ve Temelleri Üzerine" (Bilimler Ve Sanatlar Üzerine Söylev'in argümanlarını detaylandıran.)

Ayrıca yirmi beş yaşındaki Sophie d'Houdetot ile tamamlanmamış bir romantik ilişki kurdu. Sophie, Rousseau'nun oldukça sert davrandığı ev sahibesi Madame d'Épinay'in kuzeni ve misafiriydi. Orada tanıştığı Encyclopédistesler'in samimiyetsiz sohbetlerinden, sığ ve katı ateizmlerinden nefret etti. Rousseau'nun Encyclopédistes'ten kopuşu, Diderot, La Mettrie ve D'Holbach'ın materyalizminin aksine, insan ruhunun ve evrenin ruhsal kökenine olan ateşli inancını vurguladığı üç büyük eserinin oluşumuyla aynı zamana denk geldi. Bu dönemde Rousseau, Fransa'nın en zengin ve en güçlü soylularından ikisi olan Charles II François Frédéric de Montmorency-Luxembourg ve Prince de Conti'nin desteğini ve himayesini gördü. Bu adamlar Rousseau'yu gerçekten sevdiler ve herhangi bir konuda sohbet etme yeteneğinden keyif aldılar, ama aynı zamanda onu XV. Louis'den ve metresi Madame de Pompadour'u çevreleyen siyasi gruptan intikam almanın bir yolu olarak kullandılar. Rousseau çok ileri gitti ve bazılarının meşgul olduğu iltizam uygulamasını eleştirdiğinde reddedildi.

Rousseau'nun 800 sayfalık duygu romanı Julie, ou la nouvelle Héloïse 1761'de büyük bir başarı elde etti. Kitabın İsviçre kırsalının doğal güzelliğine dair coşkulu betimlemeleri halk arasında büyük bir ilgi uyandırdı ve sonraki on dokuzuncu yüzyılda Alp manzaraları çılgınlığının kıvılcımını ateşlemeye yardımcı oldu.

1762 yılında Du Contrat Social, Principes du droit politique (Toplumsal Sözleşme)yi yayınladı.

Rousseau, Mayıs ayında Emile Ya Da Eğitim Üzerine adlı eserini yayımladı. Emile'in ünlü bir bölümü olan "The Profession of Faith of a Savoyard Vicar", dini inancın bir savunması olmayı amaçlıyordu. Rousseau'nun dinin savunulması için bir sözcü olarak alçakgönüllü bir köylü geçmişe sahip bir Katolik papazı seçmesi (makul bir şekilde gençken tanıştığı nazik bir piskoposa dayanıyordu) o dönem için başlı başına cüretkar bir yenilikti. Papazın inancı Socinianism (ya da bugünkü adıyla Unitarianism) idi. İlk günahı vsr. reddettiği için, hem Protestan hem de Katolik yetkililer gücendi.

Ayrıca Rousseau, insanları erdeme yönelttiği ölçüde bütün dinlerin eşit derecede değerli olduğunu ve bu nedenle insanların içinde yetiştikleri dine uymaları gerektiğini savunmuştur. Bu dini kayıtsızlık, Rousseau ve kitaplarının Fransa ve Cenevre'den yasaklanmasına neden oldu. Paris Başpiskoposu tarafından kürsüden indirildi, kitapları yakıldı ve tutuklanması için emirler çıkarıldı. Cenevre'den Jacob Vernes gibi eski arkadaşları onun görüşlerini kabul edemediler ve şiddetle çürüten yazılar yazdılar.

 Voltaire Ve II. Friedrich
Rousseau'nun Emile'i Fransız parlamentosunu kızdırıp sonra, parlamento tarafından hakkında tutuklama emri çıkarılarak İsviçre'ye kaçmasına neden oldu. Daha sonra, İsviçre makamları da ona karşı anlayışsız olduklarını kanıtlayınca (Hem Emile'i hem de Toplum Sözleşmesi'ni kınayarak) Voltaire, Rousseau'ya gelip onunla yaşaması için bir davet gönderdi.

Rousseau daha sonra Voltaire'in davetine cevap vermediği için pişman olduğunu ifade etmiştir. Temmuz 1762'de, Rousseau'ya Bern'de ikamet etmeye devam edemeyeceği bilgisi verildikten sonra, d'Alembert ona Prusyalı II. Frederich tarafından yönetilen Neuchâtel Prensliği'ne taşınmasını tavsiye etti. Daha sonra Rousseau, Neuchâtel'den on beş mil uzaklıktaki Môtiers'de ikamet etme davetini kabul etti. 11 Temmuz 1762'de Rousseau, II. Frederich'e Fransa'dan, Cenevre'den ve Bern'den nasıl sürüldüğünü anlatan bir mektup yazdı ve onun korumasını istedi. Ayrıca geçmişte Frederich'i eleştirdiğini ve gelecekte de onu eleştirmeye devam edeceğini belirterek, "Majesteleri beni istediğiniz gibi elden çıkarabilir." dedi. II. Frederich dostu olan Neuchâtel valisi Marischal Keith'a  bir mektup yazdı:

Bu zavallı talihsize yardım etmeliyiz. Tek suçu, iyi olduğunu düşündüğü garip fikirlere sahip olmaktır. Ona ihtiyacı olduğu kadar verme nezaketini göstereceğiniz yüz kron göndereceğim.Frederich'ten aldığı yardımdan etkilenen Rousseau o andan itibaren Frederich'in yürüttüğü faaliyetleri detaylıca takip ettiğini belirtmiştir. Yedi Yıl Savaşları sona ermek üzereyken Rousseau, Frederick'e bir kez daha yazarak aldığı yardım için teşekkür etti ve onu askeri faaliyetlere son vermeye ve bunun yerine halkını mutlu etmeye çalışmaya çağırdı. Frederick bilinen bir yanıt vermedi, ancak Marischal Keith'e Rousseau'nun kendisine "azarladığı" yorumunu yaptı.

 Firar Dönemi
Rousseau (1762-1765) yıllarında Môtiers'de yaşadı. Zamanını okuyarak, yazarak ve James Boswell (Aralık 1764) gibi ziyaretçilerle tanışarak geçirdi. Bu arada yerel bakanlar, onun bazı sorun çıkarabilecek yazılarından haberdar oldular ve civarda kalmasına izin vermemeye karar verdiler. Daha sonra, Rousseau'nun kendi papazı Frédéric-Guillaume de Montmollin, onu alenen Deccal olarak suçlamaya başladı. Dini saldırılar cemaatçileri kızdırdı ve yürüyüşe çıkacağı zaman Rousseau'yu taş yağmuruna tuttular. 6–7 Eylül 1765 gece yarısı, Rousseau'nun kaldığı eve taşlar atıldı ve bazı camlar kırıldı. Yerel bir yetkili olan Martinet, Rousseau'nun evine geldiğinde balkonda o kadar çok taş gördü ki, "Aman Tanrım, bu bir taş ocağı!" dedi. Rousseau'nun Môtiers'deki arkadaşları şehri terk etmesini önerdi.

Rousseau, İsviçre'de kalmak istediğinden, münzevi bir evi olan küçük bir adaya, Île de St.-Pierre'e taşınma teklifini kabul etmeye karar verdi. İki yıl önce kovulduğu Bern Kantonu içinde olmasına rağmen, tutuklanma korkusu olmadan bu ada evine taşınabileceği konusunda gayri resmi olarak güvence verildi ve öylede yaptı (10 Eylül 1765). Ancak, 17 Ekim 1765'te Bern Senatosu, Rousseau'ya on beş gün içinde adayı ve tüm Bern topraklarını terk etmesini emretti. Kalış süresini uzatmak için izin isteyerek cevap verdi ve sahip olduğu yalnızca birkaç kitapla kendi yetki alanlarındaki herhangi bir yerde hapsedilmeyi ve masrafları kendisine ait olmak üzere yaşarken ara sıra bir bahçede yürüme izni almayı teklif etti. Senato'nun yanıtı, Rousseau'yu yirmi dört saat içinde adayı ve tüm Bern topraklarını terk etmeye yönlendirmek oldu. 29 Ekim 1765'te Île de St.-Pierre'den ayrıldı ve Strasbourg'a taşındı.

Frederich'ten Potsdam'a, Paoli'den Korsika'ya, Saint-Lambert'ten Lorraine'e, yayıncı Rey'den Amsterdam'a ve David Hume'dan İngiltere'ye davetler aldı.

Daha sonra Hume'un İngiltere'ye gitme davetini kabul etmeye karar verdi.

 Paris'e Dönüş
9 Aralık 1765'te, Fransız hükûmetinden Paris'e gelmek için bir pasaport alan Rousseau, bir hafta sonra Paris'e gitmek üzere Strasbourg'dan ayrıldı ve arkadaşı Conti Prensi'nin sarayında konakladı. Burada Hume ve ayrıca çok sayıda arkadaşıyla tanıştı ve şehirde çok göze çarpan bir figür oldu.

 Walpole'un Mektubu
1 Ocak 1766'da Grimm, müvekkillerine, II Frederick tarafından Rousseau'ya yazıldığı söylenen bir mektubu dahil ettiği bir rapor yazdı. Bu mektup aslında Horace Walpole tarafından şakacı bir aldatmaca olarak yazılmıştı. Walpole, Rousseau ile hiç tanışmamıştı ama Diderot ve Grimm'i çok iyi tanıyordu. Mektup kısa sürede geniş bir tanıtım buldu. 16 Şubat 1766'da Hume, Marquise de Brabantane'ye şunları yazdı: "Prusya Kralı'nın sözde mektubuyla bağlantılı olarak kendime izin verdiğim tek şaka, Lord Ossory'nin yemek masasında benim tarafımdan yapıldı." Bu olay Hume'un Rousseau ile ilişkisindeki daha sonraki kopuşun nedenlerinden birisidir.

 İngiltere
4 Ocak 1766'da Rousseau, Hume, tüccar De Luze (Rousseau'nun eski bir arkadaşı) ve Rousseau'nun evcil köpeği "Sultan" ile Paris'ten ayrıldı. Dover'a giden bir gemiye bindiler. 13 Ocak 1766'da Londra'ya vardılar. David Garrick, gelişlerinden kısa bir süre sonra, Kral ve Kraliçe'nin de katıldığı bir gecede Drury Lane Tiyatrosu'nda Hume ve Rousseau için bir loca ayarladı. Garrick kendi başına bir komedide ve ayrıca Voltaire'in bir trajedisinde oynuyordu. Rousseau performans sırasında o kadar heyecanlandı ki çok fazla eğildi ve neredeyse locanın dışına düşüyordu. Hume, Kral ve Kraliçe'nin performanstan çok Rousseau'ya baktığını gözlemledi. Daha sonra Garrick, Rousseau'ya akşam yemeği servis etti ve Rousseau, Garrick'in oyunculuğunu övdü.

Bu sırada Hume, Rousseau hakkında olumlu bir görüşe sahipti; Hume, Madame de Brabantane'e yazdığı bir mektupta, Rousseau'yu dikkatle gözlemledikten sonra, bundan daha nazik ve erdemli biriyle hiç karşılaşmadığı sonucuna vardığını yazdı. Hume'a göre Rousseau "nazik, mütevazı, sevecen, ilgisiz, aşırı duyarlıydı". Hume başlangıçta Rousseau'yu Londra'daki Madam Adams'ın evinde misafir etti, ancak Rousseau o kadar çok ziyaretçi almaya başladı ki kısa süre sonra daha sessiz bir yere taşınmak istedi. Onu bir Galler manastırına yerleştirmesi için bir teklif geldi ve bunu kabul etmeye meyilliydi, ancak Hume onu Chiswick'e taşınmaya ikna etti. Rousseau şimdi Thérèse'den kendisine yeniden katılmasını istedi.

Bu arada, o zamanlar Paris'te olan James Boswell, Thérèse'e Rousseau'ya kadar eşlik etmeyi teklif etti.(Boswell daha önce Motiers'de Rousseau ve Thérèse ile tanışmıştı; daha sonra Thérèse'e bir granat kolye de göndermiş ve Rousseau'ya yazarak onunla ara sıra iletişim kurmak için izin istemişti.) Hume ne olacağını önceden tahmin etmiş: "Bazı olaylardan korkuyorum, arkadaşımızın onuruna ölümcül olacak olaylardan." demiştir Boswell ve Thérèse bir haftadan fazla bir süredir birlikteydiler ve Boswell'in günlüğündeki notlara göre birkaç kez cinsel ilişkiye girerek ilişkiyi tamamladılar.

Rousseau daha uzak bir yere taşınmaya hevesli olduğu için, Fransızca konuşan zengin ve yaşlı bir dul olan Richard Davenport, Thérèse ve Rousseau'yu Staffordshire'daki Wootton Hall'da ağırlamayı teklif etti. 22 Mart 1766'da Rousseau ve Thérèse, Hume'un tavsiyesine karşı Wootton'a doğru yola çıktı. Hume ve Rousseau bir daha asla buluşamayacaktı. Başlangıçta Rousseau, Wootton Hall'daki yeni konaklama yerini beğendi ve yerin doğal güzelliği ve geçmiş acıları unutarak nasıl yeniden doğmuş gibi hissettiği hakkında olumlu şeyler yazdı.

 David Hume İle Kavga
3 Nisan 1766'da günlük bir gazete, Horace Walpole'un Rousseau hakkındaki aldatmacasını oluşturan mektubu yayınladı (gerçek yazar olarak Walpole'dan bahsetmeden) yayının editörünün Hume'un kişisel arkadaşı olması, Rousseau'nun kederini artırdı. Yavaş yavaş Rousseau'yu eleştiren makaleler İngiliz basınında yer almaya başladı; Rousseau, ev sahibi olarak Hume'un onu savunması gerektiğini hissetti. Dahası, Rousseau'nun tahminine göre, eleştirinin bir kısmı yalnızca Hume'un bildiği ayrıntıları içeriyordu. Ve Rousseau, Hume'un Londra'da Rousseau'nun Cenevre'deki düşmanının oğlu François Tronchin ile birlikte kaldığını öğrenince mağdur oldu.

Bu sıralarda Voltaire, "Lettre de Voltaire à Jean-Jacques Pansophe"'nu isimsiz olarak yayınladı. Rousseau'nun İngiltere'deki yaşamı eleştiren önceki açıklamalarının çoğundan faydalandı. Voltaire'in yazılarının en zarar verici kısımları bir Londra dergisinde yeniden basıldı. Rousseau bunun kendisini karalamak için bir komplo olduğuna karar verdi. Rousseau'nun hoşnutsuzluğunun bir diğer nedeni, Hume'un postasını kurcalıyor olabileceği konusundaki endişesiydi. Yanlış anlaşılma, Rousseau'nun posta ücretini ödemek zorunda olduğu hacimli yazışmalar almaktan yorulmasından kaynaklanmıştı.Hume, Rousseau'nun postasını kendisi açmayı ve önemli mektupları Rousseau'ya iletmeyi teklif etti; bu teklif kabul edildi. Bununla birlikte, Hume'un Rousseau'nun yolladığı postasını bile incelediğine dair bazı kanıtlar var.

Rousseau'nun kızgınlığının nedenlerini açıklayan on sekiz sayfalık bir mektubu da içeren bazı yazışmalardan sonra, Hume, Rousseau'nun zihinsel dengesini kaybetmekte olduğu sonucuna vardı. Rousseau'nun kendisini Parisli arkadaşlarına şikayet ettiğini öğrenen Hume, Rousseau'nun uzun mektubunun bir kopyasını Madame de Boufflers'a gönderdi. Hume'un Horace Walpole'un sahte mektubunun kompozisyonuna sözde katılımının Rousseau'nun öfkesinin nedeni olduğunu düşünerek yanıt verdi.

Hume, Rousseau'nun İtiraflar'ı yazdığını öğrendiğinde, mevcut anlaşmazlığın kitapta yer alacağını varsaydı. Adam Smith, Marischal Keith, Horace Walpole ve Mme de Boufflers, Hume'a Rousseau ile tartışmasını halka açıklamamasını tavsiye ettiler; ancak, d'Holbach'ın zümresinin birçok üyesi - özellikle d'Alembert - onu olayların kendi versiyonunu açıklamaya çağırdı. Ekim 1766'da Hume'un tartışma versiyonu Fransızcaya çevrildi ve Fransa'da yayınlandı; Kasım ayında İngiltere'de yayınlandı. Grimm bunu yazışmalarına dahil etti.

Rousseau herkesin önünde sessiz kaldı; Fransa'ya dönmeye karar verdi. 22 Mayıs 1767'de Rousseau ve Thérèse, Dover'dan Calais'e doğru yola çıktı.

 Grenoble'da
2 Mayıs 1767'de Rousseau, hakkında tutuklama emri olmasına rağmen Fransa'ya yeniden geldi. Takma bir isim almıştı ama tanındı ve Amiens şehri tarafından onun onuruna bir ziyafet düzenlendi. Fransız soyluları bu sırada ona bir konut teklif etti. Başlangıçta Rousseau, Paris yakınlarındaki Mirabeau'ya ait bir mülkte kalmaya karar verdi. Daha sonra 21 Haziran 1767'de Trie'deki Conti Prensi'nin şatosuna taşındı.

Bu sıralarda Rousseau, paranoya, endişe ve ona karşı bir komplo duyguları geliştirmeye başladı. Bunların çoğu sadece iş başındaki hayal gücüydü, ancak 29 Ocak 1768'de Cenevre'deki tiyatro yakılarak yok edildi ve Voltaire yalandan Rousseau'yu suçladı. Haziran 1768'de Rousseau, Thérèse'i geride bırakarak Trie'den ayrıldı ve önce Lyon'a, ardından Bourgoin'e gitti. Ve sonra Thérèse'i bu yere davet etti ve 30 Ağustos 1768'de Bourgoin'de sahte bir resmi törenle "Renou" takma adıyla onunla evlendi.

Ocak 1769'da Rousseau ve Thérèse, Grenoble yakınlarındaki bir çiftlik evinde yaşamaya başladılar. Burada botanik çalıştı ve İtirafları tamamladı. Bu sırada çocuklarını yetimhaneye yerleştirdiği için pişmanlığını dile getirdi. 10 Nisan 1770'te Rousseau ve Thérèse, kumaş tasarımcısı ve amatör müzisyen Horace Coignet arkadaşının olduğu Lyon'a gitti. 8 Haziran'da Rousseau ve Thérèse, Paris'e gitmek üzere Lyon'dan ayrıldı; 24 Haziran'da Paris'e ulaştılar. Paris'te, Rousseau ve Thérèse, şehrin modası geçmiş bir mahallesinde, Rue Platrière'de (şimdi Rue Jean-Jacques Rousseau olarak adlandırılıyor) konakladılar. Nota kağıtlarının kopyalarını çıkararak kendini maddi olarak destekledi ve botanik çalışmalarına devam etti. Botanik Unsurları Üzerine Mektuplar'ını da bu sıralarda yazdı. Bunlar, Rousseau'nun Lyon'daki Mme Delessert'e kızlarının konuyu öğrenmelerine yardımcı olmak için yazdığı bir dizi mektuptan oluşuyordu. Bu mektuplar, sonunda ölümünden sonra yayınlandıklarında geniş beğeni topladı. Goethe, "Bu gerçek bir pedagojik model ve Emile'i tamamlıyor" yorumunu yaptı.

Rousseau, düşmanca dedikodulara karşı itibarını korumak için 1765'te İtiraflar'ı yazmaya başlamıştı. Aralık 1770 ile Mayıs 1771 arasında Rousseau, kitabının en az dört grup okumasını yaptı ve son okuma on yedi saat sürdü.

Mayıs 1771'den sonra, artık grup okumaları yoktu çünkü Madame d'Épinay, arkadaşı olan polis şefine, mahremiyetini korumak için Rousseau'nun okumalarına bir son vermesi için bir mektup yazdı. Polis, okumaları durdurmayı kabul eden Rousseau'yu bulmaya çalıştı. İtiraflar1782'de ölümünden sonra yayınlandı.

1772'de Rousseau, Polonya-Litvanya Topluluğu için yeni bir anayasa için öneriler sunmaya davet edildi ve bunun sonucunda, son büyük siyasi çalışması olacak olan Polonya Hükûmeti Üzerine Hususlar ortaya çıktı.

Yine 1772'de Rousseau, eleştirmenlerine yanıt vermek için bir başka girişim olan "Diyaloglar: Jean-Jacques Rousseau'nun Yargıcı"'nı yazmaya başladı. Yazmasını 1776'da tamamladı. Kitap, iki karakter arasında geçen üç diyalog şeklinde; Jean-Jacques adında bir yazar olan üçüncü bir karakterin erdemleri ve dezavantajları hakkında tartışan bir Fransız ve Rousseau. En okunamayan eseri olarak tanındı; Rousseau, kitabın önsözünde tekrarlı ve düzensiz olabileceğini kabul ediyor, ancak ölmeden önce itibarını iftiralara karşı savunması gerektiği gerekçesiyle okuyucunun hoşgörüsüne sığınıyor.

 Son Yılları
1770'e gelindiğinde, Rousseau'nun idrar hastalığı, doktorların tavsiyelerini dinlemeyi bıraktıktan sonra büyük ölçüde hafiflemişti.[kaynak belirtilmedi] "O zamanlar, kendini tıbbi prosedürlerle tabi kılmaktansa doğanın kendi yoluna gitmesine izin vermek genellikle daha iyiydi." Diye belirtiyor Damrosch. Genel sağlığı da düzelmişti. Ancak 24 Ekim 1776'da Paris'te dar bir sokakta yürürken karşı yönden bir soylunun arabası koşarak geldi; arabanın yanında, soyluya ait dört nala koşan bir Great Dane vardı. Rousseau hem arabayı hem de köpeği atlatamadı ve Great Dane tarafından yere serildi. Beyin sarsıntısı ve nörolojik hasar görmüş olduğu düşünülüyor. Sağlığı bozulmaya başladı; Rousseau'nun arkadaşı Corancez, Rousseau'nun kazadan sonra sara nöbetleri geçirmeye başladığını gösteren bazı semptomların ortaya çıkışını ona anlattı.

1777'de Rousseau, Kutsal Roma İmparatoru II. Joseph tarafından ziyaret edildi. Opera'ya ücretsiz girişi bu zamana kadar yenilenmişti ve oraya ara sıra giderdi.

Yine bu sırada (1777-78), en iyi eserlerinden biri olan "Reveries of a Solitary Walker"'ı besteledi.

1778 baharında Marquis Girardin, Rousseau'yu Ermenonville'deki şatosunda bir kulübede yaşaması için davet etti. Rousseau ve Thérèse 20 Mayıs'ta oraya gittiler. Rousseau zamanını şatoda botanik örnekleri toplayarak ve Girardin'in oğluna botanik öğreterek geçirdi. Paris'ten otlar, yosunlar ve mantarlar üzerine kitaplar sipariş etti ve yarım kalan "Emile" ve "Sophie ve Daphnis ve Chloe"'yi tamamlamak için planlar yaptı.

1 Temmuz'da bir ziyaretçi "insanlar kötüdür" yorumunu yaptı ve Rousseau "erkekler kötüdür, evet ama insan iyidir" şeklinde yanıt verdi. O akşam Girardin'in ailesiyle doyurucu bir yemek yedi; ertesi sabah Girardin'in kızına müzik öğretmeye gitmek üzereyken beyin kanamasından öldü ve felç geçirdi. Artık, Danua'nın karıştığı kaza da dahil olmak üzere tekrarlanan düşmelerin Rousseau'nun felç geçirmesine katkıda bulunmuş olabileceğine inanılıyor.

Ölümünün ardından Grimm, Madame de Staël ve diğerleri, Rousseau'nun intihar ettiğine dair yanlış haberleri yaydı; diğer dedikodulara göre Rousseau öldüğünde delirmişti. Onunla son günlerinde tanışan herkes, bu sıralarda sakin bir ruh hali içinde olduğu konusunda hemfikirdir.

2 Temmuz 1778 tarihinde, 66 yaşında iken sabah yürüyüşü sırasında düşer ve kan kaybından dolayı hayatını kaybeder. Ölüm döşeğinde evinde penceresi önünde oturan Rousseau Marie-Thérèse Levasseur'dan pencereyi açmasını ister. Bu sayede güneş ışığını son bir kez görebilecektir. "Ô que la Nature est grande!"''' (Ah, Doğa ne kadar güzel) son sözleridir.

4 Temmuz 1778'de Rousseau, Île des Peupliers'a gömüldü. 11 Ekim 1794'te kalıntıları Panthéon'a Voltaire'ın kalıntılarının yanına taşındı.

 Düşünceleri

Rousseau'nun yapıtlarındaki karmaşıklık onun; doğal hukuk kuramcısı, doğal hakları yadsıyan biri, aydınlanmacı, aydınlanma ilkelerini yerle bir eden biri, demokrasinin inançlı savunucusu, demokrasiyi ayaklar altına alan biri, burjuva liberal devriminin hazırlayıcısı, öte yandan böyle bir devrimin olumsuzluklarını çok önceden gösteren, hatta reformculuğu bile benimseyen biriymiş gibi birbiriyle çelişen ve çatışan çok karşıt düşüncelerle yorumlanmasına neden olmuştur. Bu nedenle Rousseau, anlaşılması güç bir düşünür olmuştur. Kendisini hep halktan birisi olarak görmüş, halktan kişiler arasında daha rahat etmiştir. Romantizmden etkilenmiş ve etkileri görülmüştür.

Rousseau, doğru bir siyasal toplumun temellerini ortaya koyabilmek için olguların bir yana bırakılması gerektiğini belirtir. Çünkü ona göre salt olgulardan hareket edildiğinde, çıkarlar, yararlar ön plana yerleştirilmekte ve böylece adalet, hukuk ayaklar altına alınmaktadır. Rousseau, güçlünün haklı kabul edildiği, siyasal toplumun kökenine olguları yerleştiren, olgusal verileri ve kuramları eleştirmektedir. Yurttaşı, ortak benliği, halkı, devleti yaratan bir "Toplum Sözleşmesi"ni ve bu sözleşmeye toplumdaki her bireyin dahil olması gerektiğini savunur. Halk olmanın temelinde egemenliğin var olması gerektiğini düşünür. Yasaların olmadığı bir yerde devletten söz edilemeyeceğini savunmuştur. Yasaların, halkın tümü için geçerli olması gerektiğini düşünmektedir.

Rousseau'nun toplumsal sözleşme teorisine göre insanların tek kaygısı fizyolojik ihtiyaçlarının giderilmesinden ibarettir. Doğa durumunda, bu ihtiyaçlar insanların ellerinin hemen altında olduğundan mutsuz olmalarını gerektirecek bir şey yoktur. Bu nedenle Rousseau, doğa durumundaki insanların mutlu olduğunu söyler. Doğa durumundaki insanlar birbirlerine karşı iyi veya kötü değillerdir. Her türlü baskıdan da uzaktırlar. Suç veya erdem nedir bilmezler. Rousseau'ya göre doğa durumundaki insanlar arasında savaş veya mücadele yoktur. Bu dönemdeki insanların hepsi eşittir. Ayrım yoktur. Rousseau; herkesin eşit olduğu, ihtiyaçlarını giderdikleri, savaş veya mücadeleye gerek duymadıkları bu mutlu toplumun uygar toplumların ortaya çıkmasıyla birlikte varlığını yitirdiğini söyler. Uygar toplumlarda zamanla sınıflandırmalar olmuş, iyi-kötü ayrımları yapılmaya başlanmış, savaş ve mücadele baş göstermiştir. Rousseau, tüm kötülüklerin sebebini eşitliğin yok olması olarak tanımlar ve bu durumu, "Yaratıcı'nın elinden çıktığında her şey iyidir. Her şey insanların elinde bozulur," sözleriyle açıklar. İnsanlar bir süre sonra savaşa son verebilmek adına sözleşme yapmayı kabule geçmişlerdir. Bu sözleşmenin temeli ise, toplumdaki herkesin haklarını ve varlıklarını genel bir idareye vermesiyle oluşacağı yönündedir. Böylece toplumu yönetecek bir güç olan "devlet" ortaya çıkmıştır.

{{ksöz|Üyelerinden her birinin canını, malını bütün ortak güçle savunup koruyan öyle bir toplum biçimi bulmalı ki, orada her insan hem herkesle birleştiği halde yine kendi buyruğunda kalsın, hem de eskisi kadar özgür olsun. İşte, toplum sözleşmesinin çözüm yolunu bulduğu ana sorun budur.|||Jean-Jacques Rousseau, Toplum Sözleşmesi</blockquote>}}

Halk sayısı arttıkça, yönetici sayısının azalması gerektiğini savunan Rousseau, "demokrasi, aristokrasi, monarşi" şeklindeki sınıflandırmayı benimsemiştir. Rousseau'ya göre demokrasi biçimindeki hükûmette yönetici, halkın tamamı ya da büyük bir kısmıdır. Aristokrasi biçimiyse küçük bir azınlığın yönetimidir. Monarşik hükûmette ise yönetme yetkisi tek bir kişidedir.

Rousseau'ya göre yurttaşlar olmadan erdem, erdem olmadan özgürlük, özgürlük olmadan devlet olamaz. Rousseau; devletin iktidara değil, halka ait olduğunu savunmuş ve ulus-devlet anlayışını benimsemiştir.

Mirası
Rousseau'nun fikirleri fransız halkını etkileyerek fransız ihtilali'nin gerçekleşmesinde büyük rol oynamıştır. Devrimin önemli liderlerinden Maximilien Robespierre Roussea'nun fikirlerinden etkilenmiştir.

Pek bilinmese de Rousseau sadece felsefeyle uğraşmamıştır. Filozofluk dışında yazarlık, şiir, beste, botanik ve tarihle haşırneşir olmuştur. Fransız ihtilali sonrası cenazesi 11 Kasım 1794 tarihinde Paris'de ki Pantheon'a taşınmıştır. Nâşı günümüzde hâlâ Pantheon'da sergilenmektedir.

Başlıca eserleri

Denemeler
 Discours sur les sciences et les arts (Bilimler ve Sanatlar Üzerine Söylev). (1750)
 Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes (İnsanlar Arasındaki Eşitsizliğin Temeli ve Kökenleri) (1755)
 Discours sur l'économie politique (Politik Ekonomi Üstüne Söylev)]] (1755)
 Lettres morales (Ahlak Prensipleri Mektupları) (1758)
 Lettre sur les spectacles  (Etkinlikler Gösterileri Üstüne Mektup)  (1758)
 Du Contrat social (Toplum Sözleşmesi) (1762)
 Émile ou De l'éducation (Emile ya da Eğitim Üzerine) (1762)
 Lettres écrites de la montagne (Dağda Yazılmış Mektuplar) (1764)
 Projet de constitution pour la Corse (Korsika İçin Anayasa Projesi) (1765)
 Considérations sur le gouvernement de Pologne (Polonya Hükümeti Üstüne Düşünceler) (1771)
 Essai sur l'origine des langues (Dillerin Kökeni Üstüne Deneme) (1781)

Otobiyografiler
 Les Confessions (İtiraflar) (1770)
 Rousseau juge de Jean-Jacques (Jean-Jacques'ı Yargılayan Rousseau) (1777)
 Les Rêveries du promeneur solitaire (Yalnız Gezenin Düşleri) (1778)

Romanlar ve şiirler

 Julie ou la Nouvelle Héloïse (Julie ya da yeni Heloise (1761)
 Le Lévite d'Éphraïm (Leviler Kabilesinden Efraim) (1762)

Tiyatro ve müzik eserleri

 Système de notation musicale de Jean-Jacques Rousseau (Jean-Jacques Rousseau Tarafından Bulunmuş Olan Müziksel Notasyon Sistemi) (1742)
 Les Muses galantes (Hanımefendi Müzler) (1747)
 Le Devin du village (Köy Kahini) opera (1752)
 Narcisse ou l'Amant de lui-même (Narkissos veya Öz Sever Kişi) (1752)
 Lettre sur la musique française (Fransız Müziği Üstüne Mektup) (1753)
 Pygmalion (1771)

Kaynakça

 Bu madde kısmen İngilizce Wikipedia "Jean-Jacques Rousseau" maddesi kaynaklıdır:

Dış bağlantılar

 Du contrat social—MetaLibri

1712 doğumlular
1778 yılında ölenler

18. yüzyılda Fransızlar
18. yüzyıl filozofları
18. yüzyıl yazarları
Fransız filozoflar
18. yüzyıl Fransız yazarları
Fransız deistler
18. yüzyıl İsviçreli yazarları
İsviçreli Protestanlar
Philosophes
Cumhuriyetçiler
Romantik edebiyat
Panthéon'na defnedilenler
Deistler
18. yüzyıl anı yazarları

Jean-Jacques Rousseau


Ennio De Concini () a fost un scenarist și regizor de film italian, care a câștigat Premiul Oscar pentru cel mai bun scenariu original pe anul 1962 pentru filmul Divorzio all'italiana.

Biografie
Autor deosebit de fecund, Ennio De Concini a scris mai mult de 150 de scenarii pentru diverse genuri de filme, de la filme istorico-literare la filme mitologice și de groază, de la drame la comedii în stil italian. A fost autorul scenariilor primelor trei miniseriale ale serialului de televiziune Caracatița (1984-1987). Deși cu mai puțin succes, a regizat câteva filme de cinema (Gli 11 moschettieri -1952; Daniele e Maria și Gli ultimi 10 giorni di Hitler - 1973) și de televiziune (Luisa - Quattro storie di donne - 1987) și a produs, de asemenea, filmul Le gladiatrici (1963) al lui Antonio Leonviola. A fost singurul scenarist italian care a colaborat cu regizorul Stanley Kubrick.

Filmografie parțială

Scenarist

 Amo un assassino, regie: Baccio Bandini (1951)
 I tre corsari, regie: Mario Soldati (1952)
 Jolanda, la figlia del Corsaro Nero, regie: Mario Soldati (1952)
 Il grido, regie: Michelangelo Antonioni (1957)
 La ragazza del Palio, regie: Luigi Zampa (1957)
 Hercule (Le fatiche di Ercole), regie: Pietro Francisci (1958)
 La rivolta dei gladiatori, regie: Vittorio Cottafavi (1958)
 Un maledetto imbroglio, regie: Pietro Germi (1959) - Nastro d'argento pentru cel mai bun scenariu
 Ercole e la regina di Lidia, regie: Pietro Francisci (1959)
 La regina delle Amazzoni, regie: Vittorio Sala (1960)
 Saffo, venere di Lesbo di Pietro Francisci (1960)
 La maschera del demonio, regie: Mario Bava (1960)
 Messalina, Venere imperatrice, regie: Vittorio Cottafavi (1960)
 Le legioni di Cleopatra, regie: Vittorio Cottafavi (1960)
 Costantino il Grande, regie: Lionello De Felice (1960)
 La lunga notte del '43, regie: Florestano Vancini (1960)
 Romulus și Remus, regie: Sergio Corbucci (1961)
 Colosul din Rodos (Il colosso di Rodi), regie: Sergio Leone (1961)
 Il Pianeta degli uomini spenti, regie: Antonio Margheriti (1961)
 Divorzio all'italiana, regie: Pietro Germi (1961) - Premiul Oscar pentru cel mai bun scenariu original pe anul 1962
 L'attico, regie: Gianni Puccini (1962)
 Jessica, regie: Jean Negulesco (1962)
 Italiani brava gente, regie: Giuseppe De Santis (1964)
 La guerra segreta (The Dirty Game), regie: Christian-Jaque, Werner Klingler, Carlo Lizzani și Terence Young (1965)
 L'ombrellone, regie: Dino Risi (1965)
 Operazione San Gennaro, regie: Dino Risi (1966)
 Fai in fretta ad uccidermi... ho freddo!, regie: Francesco Maselli (1967)
 La pecora nera, regie: Luciano Salce (1968)
 I bastardi, regie: Duccio Tessari (1968)
 Uno scacco tutto matto, regie: Roberto Fizz (1968)
 L'arciere di fuoco, regie: Giorgio Ferroni (1971)
 Caracatița (La piovra), regie: Damiano Damiani - miniserial TV (1984)
 Caracatița 2 (La piovra 2), regie: Florestano Vancini - miniserial TV (1986)
 Caracatița 3 (La piovra 3), regie: Luigi Perelli - miniserial TV (1987)
 Il sole buio, regie: Damiano Damiani (1990)
 Caldo soffocante, regie: Giovanna Gagliardo (1991)
 Vita coi figli, regie: Dino Risi - miniserial TV (1991)
 Marcellino pane e vino (1992)

Producător de film
 Le gladiatrici, regie: Antonio Leonviola (1963)

Regizor
 Gli 11 moschettieri (1952)
 Daniele e Maria
 Gli ultimi 10 giorni di Hitler (1973)
 Luisa - Quattro storie di donne (1987)

Note

Legături externe

 Ennio De Concini, pe CineDataBase, Rivista del cinematografo.
 Ennio De Concini, pe AllMovie, All Media Network.
 Ennio De Concini, pe filmportal.de.
 Ennio De Concini , pe Find a Grave.

Nașteri în 1923
Nașteri pe 9 decembrie
Decese în 2008
Decese pe 17 noiembrie
Regizori de film italieni
Scenariști italieni

Ennio De Concini


أريتومو ياماغاتا  (14 يونيو 1837 - 1 فبراير 1891) كان مشير في الجيش الإمبراطوري الياباني وسياسي في فترة ميجي شغل منصب رئيس الوزراء الياباني مرتين.

روابط خارجية

مراجع

انظر أيضا
 قانون حفظ السلام

أشخاص في الحرب اليابانية الصينية الأولى
أشخاص في حرب بوشين
أشخاص من مقاطعة تشوشو
أفراد عسكريون من محافظة ياماغوتشي
الصلبان العظمى لوسام المسيح (البرتغال)
جنرالات يابانيون
حائزون على وسام القديس ميخائيل والقديس جرجس
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
حاصلون على نيشان القديس ألكسندر نيفيسكي
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 19
ساموراي
كازوكو
مواليد 1838
مواليد في هاغي (ياماغوتشي)
نوبليز في استعراش مييجي
وزراء حكومة اليابان
وفيات 1922
وفيات في أوداوارا (كاناغاوا)
يابانيون في الحرب الروسية اليابانية

أريتومو ياماغاتا


Hjemlig hygge kan henvise til

 Hjemlig hygge (album) - et album fra 1976 med Røde Mors Rock-cirkus
 Hjemlig hygge (film fra 1982) - en dansk novellefilm

Hjemlig hygge


(4446) Carolyn ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 15. Oktober 1985 von Ted Bowell vom Lowell-Observatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde am 27. Juni 1991 nach der US-amerikanischen Astronomin Carolyn Shoemaker benannt.
(4446) Carolyn ist ein Mitglied der Hilda-Gruppe, sie befindet sich damit in einer 3:2-Bahnresonanz mit dem Planeten Jupiter.

Einzelnachweise

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser
Hilda-Gruppe
Astronomisches Objekt (entdeckt von Edward L. G. Bowell)

(4446) Carolyn


Vivandiera (în franceză vivandière sau cantinière) era o femeie atașată regimentelor militare și autorizată să însoțească armatele unor țări pentru a vinde soldaților alimente și alte articole de consum. Începând din 1793, în Franța, vivandierele au început să vândă vin trupelor și să gestioneze cantine, fiind numite "cantinière" în loc de "vivandière", dar utilizarea ambilor termeni a fost comună în limba franceză până la mijlocul secolului al XIX-lea, iar "vivandière" a rămas termenul ales în țările nevorbitoare de limbă franceză țări cum ar fi Statele Unite ale Americii/Statele Confederate ale Americii, Spania, Italia și Marea Britanie. Vivandierele au servit în armata franceză până la începutul Primului Război Mondial, dar acest obicei s-a răspândit în multe alte armate. Vivandierele au servit, de asemenea, ambele părți în Războiul Civil American, armatele din Spania, Italia, statele germane, Elveția și diverse armate din America de Sud, deși se cunosc puține detalii în cele mai multe dintre aceste cazuri deoarece istoricii nu au realizat cercetări extinse.

Origini
Originile vivandierelor sunt imposibil de stabilit cu precizie. Nevestele soldaților au călătorit împreună cu armatele o lungă perioadă și, în anii de dinainte de 1700, armatele aveau adesea mai multe femei și copii decât soldați. În 1700 exista o categorie de femei care însoțeau armata franceză, compusă din soțiile legitime ale militarilor care serveau ca vivandiere. Până la Revoluția Franceză, dreptul legal de a vinde produse alimentare, băuturi și diverse alte produse cum ar fi tutunul, perucile, hârtia de scris și cerneala pentru soldații din orice regiment aparținea exclusiv unui număr de opt soldați cunoscuți sub numele de vivandieri. Acest lucru era tipic pentru Europa în perioada Vechiului Regim, în care un număr mic de persoane privilegiate aveau monopol asupra unei activități.

Franța

Perioada revoluționară
Revoluția franceză din 1789 a distrus structura aristocratică rigidă a armatei franceze. Mulți ofițeri nobili au părăsit țara, iar cei care au rămas erau suspecți din punct de vedere politic. Mii de soldați au dezertat din armată în haosul general. Atunci când Franța a intrat în război cu monarhiile din Europa în 1792, armata sa era dezorganizată și indisciplinată.

O problemă-cheie a fost că disciplina și ordinea nu mai erau respectate. Mii de femei, multe dintre ele iubite sau prostituate, călătoreau împreună cu armatele, consumând rațiile militarilor și proviziile și ocupând spațiu. Un număr mic de femei soldat sau femmes soldats s-au înrolat, de asemenea, în rândurile armatei și au luptat alături de bărbați. În plus, vivandierele obișnuite au continuat, de asemenea, să însoțească armata.

În același timp, grupuri politice ale femeilor din Paris, cum ar fi Societatea Femeilor Revoluționare Republicane au manifestat pentru drepturi mai egale pentru femei acum că bărbații au fost eliberați de Revoluție. Revoluționarii radicali nu au mai fost atât de radicali atunci când a venit vorba de drepturile femeilor; ei au vrut să facă armatele mai eficiente, dar au vrut, de asemenea, să zdrobească aspirațiile politice ale femeilor și să le păstreze pe femeile franceze în roluri inferioare.

Rezultatul a fost o serie de legi adoptate din aprilie până în octombrie 1793. Legea pentru eliminarea femeilor inutile din armată a fost adoptată de Convenția Națională pe 30 aprilie 1793. Ea a interzis prezența tuturor femeilor în armată, inclusiv a femeilor soldat. Aceasta a fost agenda politică a guvernului, deoarece serviciul militar a fost echivalat cu cetățenia. Cu toate acestea, legea a permis în mod specific ca femeile să însoțească armata dacă făceau parte din una din două categorii: spălătorese ("blanchisseuses") și vivandiere.

Termenul "cantinière" a intrat în uz în jurul anului 1793, când vivandierele au gestionat cantine în cazărmi și garnizoane, precum și în corturile lor în timpul campaniilor. Noul cuvânt a înlocuit repede pe vechiul "vivandière" în rândul trupelor de luptă franceze, dar Ministerul de Război a continuat să utilizeze o combinație a celor două cuvinte (de multe ori alternativ) până în anul 1854.

Războaiele Napoleoniene

Numărul cantinierelor a crescut foarte mult în timpul Războaielor Napoleoniene, dobândind faimă pentru eroismul dovedit pe câmpul de luptă, precum și pentru îngrijirea bolnavilor și răniților. Ei au luptat în fiecare campanie franceză și bătălie a epocii, creând o legendă care a supraviețuit mult timp după aceea. Cantinierele ofereau mâncare și băutură trupelor pe câmpul de luptă (în general, fără bani în zilele de luptă), îi îngrijeau pe răniți și le ridicau moralul. Unele cantiniere, potrivit surselor, aveau muschete și luptau cot la cot cu bărbații.

Restaurația Bourbonică și Monarhia din Iulie
După înfrângerea lui Napoleon I în 1814-1815, Monarhia de Bourbon a eliminat titlul de cantinieră și a restaurat cuvântul vivandieră. Bourbonii au încercat, de asemenea, să numească vivandierele în funcție de loialitatea politică față de monarhie. Soldații au continuat totuși să-și protejeze cantinierele pentru a nu fi înlăturate. Cantinierele au însoțit trupele franceze în Spania în 1823 și în Algeria în 1830. Aceste femei au început să poarte uniforme militare în Algeria, iar practica s-a răspândit rapid în întreaga armată.

Răsturnarea Monarhiei de Bourbon a lui Carol al X-lea și stabilirea Monarhiei din Iulie în 1830 a adus un nou guvern, care a fost mai puțin ostil ideilor și terminologiei Revoluției Franceze. În timp ce noul guvern a continuat să folosească numele de vivandiere în regulamente, trupele au folosit numele cantiniere. Aceste femei au fost prezente la luptele din Algeria pe tot parcursul perioadei 1830-1848 și chiar ulterior.

Al Doilea Imperiu

În timpul celui de-al Doilea Imperiu cantinierele au dobândit o imagine populară, chiar dacă romantizată, ca simbol al armatei franceze. Napoleon al III-lea a dublat numărul cantinierelor în 1854, iar ele au servit alături de unitățile lor în fiecare campanie a celui de-al Doilea Imperiu, în special în Războiul din Crimeea, cel de-al Doilea Război Italian de Independență, Intervenția Franceză în Mexic, Colonizarea Cochinchinei și în Războiul Franco-Prusac. Cantinierele au fost prezente de ambele părți în timpul evenimentelor Comunei din Paris.

A Treia Republică
Odată cu adoptarea unei conscripții pe termen scurt în armata celei de-a Treia Republici, cantinierele au fost eliminate și înlocuite cu lucrători civili care erau angajați doar la depozitele regimentului și nu purtau uniforme. Acest proces a început în 1875, cu reducerea numărului de cantiniere, și a culminat în anul 1890, când Ministerul de Război a interzis cantinierelor să poarte uniforme, cerându-le în schimb să poarte o rochie civilă simplă de culoare gri și o plăcuță de identificare militară. Noua lege, de asemenea, a interzis cantinierelor să participe la campanie sau la manevre cu regimentele lor. Astfel rolul cantinierelor s-a încheiat efectiv. În 1905, Ministerul de Război a eliminat cantinierele, în cele din urmă, înlocuindu-le cu cantinieri care erau veterani retrași din armată. Femeilor care încă mai serveau li s-a permis să-și continue activitatea, astfel încât unele au servit până la și chiar și în Primul Război Mondial, dar nu li s-a permis să meargă la luptă.

Cantinierii au devenit extrem de nepopulari și au fost eliminați din armată în 1940. Percepția populară printre soldați a fost că bărbații cantinieri erau lacomi, inutili și neplăcuți, în contrast cu cantinierele pe care soldații le percepeau în mare măsură ca generoase, altruiste și prietenoase.

Războiul Civil American

În timpul Războiului din Crimeea, Departamentul de Război al Statele Unite ale Americii a trimis trei ofițeri ai Armatei Statelor Unite ale Americii în Europa pentru a observa tehnicile curente ale războiului. Ei au adus obiceiul vivandierelor în America și în timpul Războiului Civil din 1861-1865 multe femei patriote au servit ambele părți ca vivandiere, deși numerele exacte nu sunt cunoscute, iar practica nu pare să fi avut un impact puternic și de durată așa cum a avut-o în Franța.

Un exemplu american a fost Anna (Annie) Etheridge, care locuia la Detroit atunci când a izbucnit Războiul Civil. Etheridge s-a alăturat în aprilie 1861 altor 19 femei care s-au înrolat ca vivandiere în Regimentul 2 Voluntari Michigan al Armatei Uniunii. Atunci când Regimentul 2 Michigan a fost implicat în lupta de la Blackburn's Ford, Etheridge a îngrijit răniții și le-a adus adus apă celor muribunzi. Ea a servit Regimentul în cursul bătăliilor sale, inclusiv în Bătălia de la Bull Run. La Chancellorsville, Etheridge a fost rănită la mână atunci când un ofițer al Uniunii a încercat să se ascundă în spatele ei, iar el a fost ucis în cele din urmă și calul ei a fost rănit. Pentru curajul ei în timpul luptelor, Etheridge a fost una din cele doar două femei decorate cu Crucea Kearny, numită în onoarea generalului Philip Kearny. Cealaltă destinatară a fost franțuzoaica Mary Tippe. O altă vivandieră din Războiul Civil a fost Kady Brownwell.

Referințe

Legături externe
 Cantinières and Vivandières of the French Army
 History of the Vivandière on vivandière.net
 Remarkable Sergeants: Ten Vignettes of Noteworthy NCOs,"  (PDF)

Bibliografie

 Cardoza, Thomas (2010). ''Intrepid Women: Cantinières and Vivandières of the French Army, Bloomington: Indiana University Press.

Femei ale Războiului Civil American

Vivandieră


Ljetnikovac biskupa Haulika je ljetnikovac u park-šumi Maksimir. Ova klasicistička zgrada je građena u periodu 1839.–1840., prema nacrtu Franza Schüchta na malom brežuljku u jugoistočnom dijelu parka.

Zgrada je visoka prizemnica pravokutnog trokuta, sa središnjim rizalitom koji završava trokutastim bogato profiliranim zabatom. U sredini zabata je monogram G. H. Ispred pročelja je terasa, a na začelju dvokrako stubište između kojeg je ulaz u podrum. Otvori se nastavljaju u polukrugu iznad istaknutog vijenca koji se proteže oko čitave zgrade.

Stan se sastoji od salona, radne i spavaće sobe, malog predsoblja te nekoliko manjih prostorija za poslugu. Pravokutni salon se otvara prema terasi, a zidovi su raščlanjeni pilastrima i nišama. U spavaćoj je sobi je kada umetnuta u pod i pokrivena parketima, što je bila rijetkost za ono doba. Prema opisu iz 1869. godine, saznajemo da je zgrada bila pokrivena tisovom šindrom te da se uz nju nalazi mali zidani staklenik s jednom ostakljenom stijenom i uzidanim cijevima za grijanje. Voditelj radova na njenoj izgradnji bio je Andrija Leitner.

Zaštita
Zgrada je zaštićeno kulturno dobro.

Izvori

Građevine u Zagrebu
Park Maksimir
Zaštićene stambene građevine u Gradu Zagrebu

Ljetnikovac biskupa Haulika


An Biarum angustatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicholas Edward Brown. An Biarum angustatum in nahilalakip ha genus nga Biarum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Biarum

Biarum angustatum


En materia de pescado es una serie de televisión mexicana producida y transmitida por el canal Once TV México para su barra «Once original». La serie se estrenó el 8 de julio de 2011, y se transmite todos los viernes a las 7:45 p. m., con repetición los domingos a las 6:00 p. m.. Se trata de una producción televisiva sobre gastronomía que busca poner en el mismo nivel de importancia la comida popular callejera y la alta cocina, tomando a ambas como un reflejo de la historia de los pueblos y sus barrios.

Los programas se realizan combinando los estilos narrativos reality y documental para crear un formato conocido como docu-reality. Esto es, trabajo de investigación previo y grabación cámara en mano, siempre en locaciones, nunca en sets, haciendo uso de iluminación natural para tratar de captar el contexto en su sentido más real posible. Cada capítulo tiene una duración de 26 minutos.

Las emisiones tienen como conductores al actor mexicano Daniel Giménez Cacho y al analista y activista político Marco Rascón Córdova creador del personaje popular conocido como Superbarrio Gómez.
En cada capítulo, Daniel y Marco exploran las diversas manifestaciones gastronómicas de la Ciudad de México.

A manera de metáfora, Marco y Daniel simulan ser pescadores que navegan por un archipiélago imaginario para descubrir historias de vida, migraciones humanas, recetas gastronómicas y platillos populares a través de diversas zonas de la ciudad. Con el pretexto de comer, de hacer comida y de buscar comida, exploran las posibles definiciones de la identidad mexicana. El crítico mexicano de televisión Álvaro Cueva del diario Milenio lo reseñó como un programa que proyecta la infinita riqueza de los barrios del Distrito Federal.

El 9 de noviembre de 2011 dio inicio la transmisión del programa por la señal internacional de Once TV México.

Antecedentes

A partir del Tratado de Libre Comercio entre México, Estados Unidos y Canadá a principios de la década de los 90's, el rostro de la ciudad de México ha ido cambiando paulatinamente, respondiendo gradualmente a las necesidades de este nuevo orden económico y mundial. En el ámbito global se da un fenómeno migratorio que va reedificando ciudades cada vez más cosmopolitas. La ciudad de México es parte de este fenómeno, es el sitio de llegada, desde hace más de medio siglo, de argentinos, chilenos, uruguayos, y españoles, sin embargo, desde mediados de los años 90, llegan a esta ciudad colombianos, cubanos, coreanos, japoneses, chinos, buscando establecerse permanentemente. La ciudad adquiere nuevos rasgos, los migrantes traen consigo sus recuerdos y sus cocinas a cuestas. Podemos hablar entonces del entrecruzamiento de muchos estilos de cocinar, de una cultura efervescente de la gastronomía mundial reflejada en la ciudad de México, y a la que la cocina mexicana ha dado importantes aportes.

La ciudad de México es además el centro de la producción nacional. Un país centralizado en una ciudad capital principal, receptora de gente proveniente de todos los estados que vienen a buscar residencia y trabajo. El resultado de estas diásporas se refleja en las opciones gastronómicas que se pueden encontrar en cada esquina.

La suma de estos elementos llevó a Marco Rascón y a la escritora Jimena Gallardo a imaginar la ciudad como un puerto de anclaje de historias, gente, especias, olores y sabores. Una ciudad alguna vez rodeada de agua y que, a través de los siglos, sigue caracterizándose por ser receptora cultural de numerosos pueblos. Jimena Gallardo y el productor Andrés Solano sentaron las bases de un programa de gastronomía que representara a la gente y sus historias de vida, a través de sus cocinas y sus platos. Por su parte, Daniel Giménez Cacho, a pesar de ser un actor que a lo largo de su carrera ha tenido muy poca participación en proyectos de televisión, se unió a este equipo convencido de que dialogar sobre comida es equivalente a hablar de sobrevivencia, y de migraciones humanas. El interés que el actor tiene por el fenómeno social y su afición personal por la cocina, fueron los elementos que lo convencieron de ser parte del proyecto, además de tener una amistad con Marco Rascón, con quien comparte posturas en torno a los rezagos sociales y la desigualdad que prevalece en México.

Marco Rascón ha sido uno de los activistas de izquierda más activos del país. Su afición por la gastronomía nace cuando, siendo preso político entre 1972 y 1975, se hace cargo de la cocina del reclusorio. Después de varios tratamientos sobre las secciones que conformarían este programa y sobre su forma narrativa, nació el título y el formato final. Se decide elaborar una metáfora en la que se imagina a la ciudad de México como un puerto marítimo, invitando al público a despertar en torno a una abundancia que lo circunda y que pocas veces explora. El artista visual Chiaki Toda con el personaje de su invención Ruta Libre, un luchador enmascarado que maneja un taxi y que conoce los mejores antojos callejeros, se unió al equipo convirtiéndose en el guía culinario de estos personajes durante la primera temporada. Ya en la segunda temporada desapareció este personaje y en su lugar participaron taxistas auténticos.

El proyecto fue presentado al Canal Once en octubre de 2010 y nueve meses después, el 8 de julio de 2011, se transmitió el primer capítulo de la serie.

Estructura
Cada capítulo tiene una estructura de 4 secciones:

Inicio
El invitado del día ofrece una reflexión sobre diversos aspectos relacionados con la vida en la ciudad de México. El ambulantaje, las migraciones históricas que han cruzado y permanecido en la ciudad, el México antiguo, los barrios y su sobrevivencia, etc., son algunos de los temas que se analizan de manera breve y que dan pie al inicio de la travesía de cada capítulo.

Hora del antojo
La gastronomía popular y sus creadores. Aquí Marco y Daniel se dan a la tarea de recorrer las calles del Distrito Federal en busca del antojo urbano, mientras van caminando, van mostrando la ciudad, hablando de ella, hasta llegar a su meta, el puesto callejero. En este andar van trazando una geografía ciudadana del gusto y tienen encuentros con cocineros populares a ras de calle.

Hora del mercado
La búsqueda de los ingredientes en los principales mercados de la ciudad. Aquí los conductores recorren los pasillos de los centros de abasto y conviven con sus protagonistas, migrantes de la república en busca del cliente local. Marco, Daniel y sus invitados visitan juntos estos lugares y escogen a la vista diversos ingredientes que más tarde se convertirán en platillos, algunos hechos con la intuición, otros con la experiencia y otros con la receta heredada.

Hora de la cocina
La elaboración en equipo de los ingredientes al lado de chefs internacionales que abren sus cocinas a la experimentación, a la deconstrucción y a la preparación de recetas. Aquí Marco, Daniel y sus invitados tienen un encuentro con los principales chefs de la ciudad, que aportan una visión más académica del fenómeno gastronómico local.

Epílogo
La degustación de los resultados. Los platos se disponen en una mesa, alrededor de ella Marco, Daniel, invitados, chefs, asistentes de cocina, equipo de producción, comparten todas y cada una de las creaciones. Degustan, prueban, se expresan, divagan, ríen, los momentos se van congelando en fotografías, estampas lúcidas del momento final de esta aventura que dan pie al rol de créditos finales.

Referencias

Enlaces externos
 Página principal de En materia de pescado
 Página principal de OnceTV

Programas de televisión de México
Series de televisión de Once TV México

En materia de pescado


North Dumpling Island is a  island in Fishers Island Sound of Long Island Sound,  off the coast of Connecticut, south of Groton, within the territory of the town of Southold on Long Island in New York State. The island is about  north of South Dumpling Island, and is home to the North Dumpling Light, which dates from 1859. The island is privately owned by Dean Kamen, inventor of the Segway.

History

In 1639, John Winthrop, son of the governor of the Massachusetts Bay Colony, bought Fishers Island and the small islets around it, including those called "The Dumplings". Ownership of the islands, including North Dumpling, remained with the Winthrop family until 1847, when it was sold to the federal government for $600 to be the site of a lighthouse.  The lighthouse and the keeper's dwelling were built and the light illuminated in 1859, and then rebuilt in 1871 with a taller tower. The lighthouse was deactivated in 1959, being replaced by an automated light on a skeleton tower, and the grounds and lighthouse were sold to a private party, George Washburn.  The island was purchased in 1977 by David Levitt, president of the Doughnut Corporation of America, who remodeled and expanded the house. Levitt convinced the Coast Guard to move the light back to the stone tower and to remove the skeleton tower. Levitt added sculptures to the island, including Temple of the Four Winds, the Moon Rock, and Meditation Rock. In 1986, Dean Kamen, inventor of the Segway and founder of FIRST, purchased the island for .

After a denial from local officials to build his own wind turbine on the island, Kamen "seceded" from the United States. Although Kamen's secession is not legally recognized, he still refers to the island as the "Kingdom of North Dumpling" and has established a constitution, a flag, a currency (the dumpling), a national anthem, which is a parody of the song "America the Beautiful" written by Paul Lazarus, and a navy consisting of a single amphibious vehicle. The people of North Dumpling are called "Dumplonians", and Kamen is said to refer to himself as "Lord Dumpling" or "Lord Dumpling II".

Despite still being a part of the United States, Kamen claimed he was able to leverage his personal relationship with then-president George H. W. Bush to sign an unofficial non-aggression pact.

Kamen was eventually able to build his turbine, and the island's electrical system was later converted to a combination of wind and solar power with the help of Fritz Morgan, Chief Technology Officer of Philips Color Kinetics, operating independently of the regional electrical grid. This was accomplished by replacing all lighting on the island with LEDs, which resulted in a 70% reduction of in-house energy consumption. Kamen says that the island is carbon neutral due to solar panels on every building, a 10 kW wind turbine, and a "little" Stirling engine for backup power.

In addition to North Dumpling Lighthouse, the island features a replica of Stonehenge.

References

External links

Google Maps satellite image

North Dumpling
Islands of Suffolk County, New York
Long Island Sound
Private islands of New York (state)
Southold, New York
Islands of New York (state)

North Dumpling Island


Alternativ medicins historie referer til historien af en gruppe diverse medicinske praksisser der samlet blev promoveret som "alternativ behandling" - noget der begyndte i 1970'erne, til samlingen af individuelle historier fra medlemmer af gruppen eller til historier om vestlige medicinske praksisser der blev anset som "irregulære praksisser" af den vestlige lægevidenskab. Det inkluderer komplementær medicins og integreret medicins historie. "Alternativ medicin" er løst et defineret og meget forskelligt sæt af produkter, praksisser, og teorier der anses af dens brugere for at have den helende effekt som medicin har, men ikke stammer fra evidens indsamlet ved brug af videnskabelig metode, ikke er en del af biomedicin, eller
som modsiges af videnskabelig evidens eller etableret videnskab. "Biomedicin" er en del af lægevidenskab der anvender principper fra anatomi, fysik, kemi, biologi, fysiologi og andre naturvidenskaber til klinisk praksis, ved at bruge videnskabelige metoder til at fastslå effektiviteten af praksissen.

Referencer

Alternativ behandling

Alternativ medicins historie


Luj I. (fra. Louis; 1272. – 22. srpnja 1322.) bio je francuski plemić; grof Neversa (suo jure) i grof Rethela (de jure uxoris). Bio je sin grofa Roberta III. Flandrijskog i njegove supruge, grofice Jolande II. od Neversa te je naslijedio roditelje kao grof Neversa.

U prosincu godine 1290., Luj je oženio groficu Ivanu od Rethela te su njihova djeca bila:
Ivana Flandrijska, vojvotkinja Bretanje
Luj I. Flandrijski

Luj je umro u Parizu prije svoga oca te tako nikad nije postao grof Flandrije.

Izvori i bilješke

Francusko plemstvo

Luj I. od Neversa