III. Osman  (Osmanlı Türkçesi: عثمان ثالث Osmân-ı Salis) (d. 3 Ocak 1699 Edirne – ö. 30 Ekim 1757 İstanbul), 25. Osmanlı padişahı ve 104. İslam halifesidir. II. Mustafa'nın oğlu ve I. Mahmud'un kardeşidir. Annesi Şehsuvar Sultan'dır. Hükümdarlık dönemi 1754-1757 yılları arasıdır.

İlk yılları
III. Osman, 3 Ocak 1699'da Edirne Sarayı'nda doğdu. Babası II. Mustafa, annesi Şehsuvar Sultan'dır. I. Mahmud'un üvey kardeşiydi. 1703'te babası tahttan indirilince İstanbul'a geri götürülerek kafese hapsedildi. III. Osman 51 yıl Şimşirlik Dairesi'nde yaşadı.

1705'te diğer şehzadelerle birlikte gizlice sünnet edildi. Amcası Sultan III. Ahmed'in maiyetindeki şehzadelerle birlikte Edirne'ye gitti. Daha sonra şehir içinde ve dışında padişah gezilerine de katıldı. 1 Ekim 1730'da ağabeyi Mahmud'un tahta çıkmasıyla birlikte tahtı bekleyen en büyük şehzade oldu.

Saltanatı
Babası tahttan indirildiği sırada henüz dört yaşındaydı. Babasının ölümünden sonra Edirne'den İstanbul'a getirilen III. Osman, 17. yüzyıldan itibaren uygulanan şehzadelerin sancaklar yerine sarayda yetiştirilmesi gereği Topkapı Sarayı'nda Şehzadegan Dairesi'ne kapatıldı ve burada 51 yıl kapalı kaldı. Yumuşak karakteri olmasına karşın, çabuk kızar ve sinirli hareket ederdi.

Özellikle yalanı ve rüşveti sevmeyen bir insandı. Ağabeyi Sultan I. Mahmud'un aksine müziği sevmez ve kadınlara iltifat etmezdi.

Sultan III. Osman musikiden nefret ettiği için müzisyen cariyelerin bir kısmını saraydan uzaklaştırdı. Sarayda dolaşırken cariyelerle karşılaşmak istemediği için ayakkabılarına demir ökçeler taktırmıştı. Ökçelerden çıkan sesi duyan cariyeler padişahın geldiğini öğrenip yoldan çekiliyorlardı. 2 yıl, 10 ay, 18 gün saltanat sürmüş ve bu süre içinde yedi tane vezir-i azam değiştirmiştir. 30 Ekim 1757 tarihinde şirpençeden dolayı vefat etmiş ve Yeni Cami Turhan Valide Sultan türbesine defnedilmiştir.

Döneminde yapılan bazı eserler

İstanbul'da mimari çalışmalara devam edilmiş, I. Mahmud döneminde yapılmaya başlanan Nuruosmaniye Camii tamamlanmıştır.

Bunun dışında Üsküdar'da İhsaniye Camii ve İhsaniye Mescidi'ni yaptırdı. Caminin yanına medrese, kütüphane, imaret, sebil ve çeşme de yaptırıp tamiratı ve masraflarının karşılanması için vakıflar tesis ettirdi. Midilli Adası Sığrı Limanı'nda, Malta korsanlarına karşı bir kale inşa edilerek tahkim edildi. Bâb-ı Âlî'nin inşası tamamlandı. Osmanlı Devleti'nin ilk deniz feneri olan Ahırkapı Feneri de III. Osman devrinde yapıldı.

Ailesi

Eşleri
 Leyla Başkadın
 Zevki Kadın
 Ferhunde Emine Kadın

Popüler Kültür
Türk metal grubu Pentagram'ın Lions in a Cage şarkısı III. Osman'ı anlatmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

  say.348-356

  say.240-246

1699 doğumlular
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
1757 yılında ölenler
18. yüzyılda Osmanlı padişahları
18. yüzyıl dini liderleri
Osmanlı İmparatorluğu gerileme dönemi
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
17. yüzyılda Osmanlılar
18. yüzyılda Osmanlılar
İki kutsal caminin hizmetkârları

III. Osman


An Satyrium longicauda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Satyrium longicauda in nahilalakip ha genus nga Satyrium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. l. jacottetianum
 S. l. longicauda

Mga kasarigan

Satyrium (Orchidaceae)

Satyrium longicauda


Yeşil kurt (Helicoverpa armigera), Noctuidae familyasından domates, biber ve patlıcan gibi sebzelere zarar veren bir böcek türü.

14–16 mm boyda, 30–35 mm kanat açıklığındadır. Ön kanatları soluk sarı veya yeşilimsi sarı renkte olup üzerinde, dış kenara paralel uzanan koyu renkli birer bant vardır. Larvası 35–40 mm boyda, yeşil renkte, üzeri boyuna çizgilidir. Kışı toprakta pupa halinde geçirir, yılda 3-4 döl verir.

Özellikle domateslerde zararı fazladır. Meyvelerde çürüklüğe neden olur.

Noctuidae
Bitki entomolojisi

Yeşil kurt


"Conundrum" is the 14th episode of the fifth season of the American science fiction television series Star Trek: The Next Generation, and the 114th episode overall. It aired in syndication starting February 10, 1992.

In this episode, the entire crew suffers complete memory loss after an unknown alien ship scans the Enterprise. Although unable to recall their names or duties, they quickly realize that somehow they still know how to operate the starship. With their memories limited, no one notices that Kieran MacDuff, identified by the ship's computer as the Enterprise'''s executive officer, is someone they've never seen before. The computer also provides evidence that they are on a mission to cross into Lysian space and destroy that species' central command, as well as any Lysian vessel that attempts to stop them. Somehow, it all seems wrong to Picard, but his new first officer insists he must follow his orders.

"Conundrum" won an Emmy award for Outstanding Individual Achievement in Special Visual Effects.

Plot
After being scanned by an unknown alien spaceship, the Enterprise crew discover that their personal memories and the ship's computer memories have been partially erased. They do not remember each other and their own identities. Unknown to the crew, a mysterious new member has joined the bridge.

The bridge crew recover the ship's computer memory and re-learn their own names and positions aboard the Enterprise. With no knowledge of their prior contentious relationship, Commander Riker and Ensign Ro Laren are immediately attracted to each other and engage in a brief sexual relationship. The computer claims the Federation is engaged in a protracted war with an alien race called the Lysians, and the Enterprise's mission is to destroy the Lysian central command while maintaining communications silence. The manifest identifies the new member as Commander Kieran MacDuff. MacDuff volunteers for Doctor Crusher's attempt to restore the memories of the crew, but apparently reacts poorly to the treatment and discourages further attempts.

The Enterprise encounters and easily destroys a Lysian ship, and closes in on the Lysian central command without difficulty. Noting the Lysians' extremely limited defenses and firepower, Picard expresses suspicion about the alleged state of warfare and questions the order to destroy the central command. MacDuff insists on carrying out the attack and attempts to take control of the Enterprise, but is subdued by Worf and Riker.

MacDuff is identified as a Satarran, an alien race at war with the Lysians who attempted to use the Enterprise against the Lysians. Picard apologizes to the Lysians for their attack, and Dr. Crusher is able to restore memories to the crew. In Ten Forward, Commander Riker is rebuffed by Ensign Ro and Counsellor Deanna Troi.

Reception
In 2014, IO9 rated "Conundrum" the 82nd greatest episode of Star Trek.

In 2017, Screen Rant ranked "Conundrum" as the 14th most hopeful episode of all Star Trek episodes up to that time. The episode was noted for being optimistic, because of the crew's compassion, and for its humor.

In 2017, SyFy rated the Satarrans featured in this episode, one of the top 11 most bizarre aliens of Star Trek: The Next Generation.

In 2019, Den of Geek recommended rewatching this episode as background for Star Trek: Picard.

In 2020, Screen Rant ranked "Conundrum" the 14th best episode of Star Trek: The Next Generation'', pointing out it "gave viewers a chance to know the characters a bit more."

Releases
The episode was released in the United States on November 5, 2002, as part of the season five DVD box set. The first Blu-ray release was in the United States on November 18, 2013, followed by the United Kingdom the next day, November 19, 2013.

References

External links

Star Trek: The Next Generation (season 5) episodes
1992 American television episodes
Emmy Award-winning episodes
Television episodes about amnesia
Television episodes directed by Les Landau

Conundrum (Star Trek: The Next Generation)


Niðfari (fræðiheiti: Caprimulgus aegyptius) er fugl af ætt náttfara. Úbreiðsla hans er í suðvestur-Asíu og norður-Afríku. Niðfari veiðir skordýr í rökkri. Hann gerir sér ekki hreiður.

Tenglar

Náttfarar

Niðfari


An Gymnadenia chanousiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gundel Foelsche ngan Wolfram Foelsche. An Gymnadenia chanousiana in nahilalakip ha genus nga Gymnadenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gymnadenia

Gymnadenia chanousiana


Christiania video rap jingle er en dokumentarfilm fra 1989 instrueret af Camilla Sunke, Nico Holme efter manuskript af Camilla Sunke, Nico Holme.

Handling
Videoen indeholder klip af Christianias kulturliv. Tanken bag er at give den uvidende dansker, som ikke tør komme på Christiania, en mulighed for at se hvad der også sker på Christiania. Lavet i dokumentarisk musikvideo-stil.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1989

Video rap jingle
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film omhandlende København i 1900-tallet

Christiania video rap jingle


Guilherme Faria de Souza, mais conhecido como Gui Faria (São Paulo, 22 de setembro de 1991), é um lutador profissional que hoje atua na divisão LFA com um cartel de 19 vitórias, 10 por nocaute, duas por finalização e seis por decisão dos juízes; e 10 derrotas.

Vida antes das lutas
Natural de São Paulo, capital, Gui Faria passou boa parte de sua infância no interior do estado. Aos nove anos, sua família optou se mudar para Limeira, forçando Guilherme a trocar de escola. No novo ambiente, o garoto acabou sendo vítima de bullying pelo perfil magro, tímido e pelos óculos que usava na época devido a miopia.

Em um desses episódios, Guilherme acabou tomando um tapa na cabeça de um de seus colegas bem na frente de uma garota que gostava na escola. Com a cabeça quente pela vergonha, acabou revidando e empurrando seu agressor. Como consequência, Guilherme acabou apanhando na saída da escola na frente de todos.

Ao chegar em casa naquele dia, Guilherme buscou em uma lista telefônica anúncios de academias e acabou se matriculando em aulas de karatê em busca de poder se vingar. Durante um dos treinamentos, seu professor na época acabou descobrindo suas motivações, o fazendo prometer nunca usar suas técnicas de luta para começar uma briga, apenas para se defender.

Mesmo depois do bullying ter parado quando seus colegas descobriram sobre o treinamento e de após a academia em que treinava acabar fechando, Guilherme seguiu na rotina se transferindo para outro centro de treinamento que tinha aulas de Muay Thai, pegando cada vez mais gosto pela luta esportiva.

Início no profissional

Apesar de vários anos no treino de karatê e Muay Thai, o início da vida de Guilherme como lutador profissional foi bem diferente do esperado. Ainda sem conhecer a fundo técnicas de luta do MMA, Guilherme acabou perdendo suas três primeiras lutas por finalização.
Depois de sua terceira derrota, Guilherme foi convidado para começar a treinar com na academia da equipe MuayThai Nikolai, em Bragança Paulista, interior de São Paulo.

A 122 km de Limeira, foi necessário que Guilherme buscasse um emprego para financiar as viagens até a academia. Depois de algumas semanas atuando em uma empresa de telemarketing, o lutador conseguiu arcar com o dinheiro para gasolina e pedágios, treinando sempre aos sábados.

Retorno ao cenário profissional
Aos 20 anos, Guilherme retornou dominando os octógonos. As consecutivas vitórias levaram o lutador a vencer o Campeonato Mundial de 2014 na Tailândia. A viagem contou com o apoio de familiares, amigos e alunos da sua própria academia, aberta quando tinha 18 anos.

Lutando pelo título do GP dos pesos-pena do XFCi, Guilherme chamou a atenção por um nocaute impressionante contra Missael Silva, conquistando a vitória.

Entre 2015 e 2016, o atleta passou pelo drama de uma grave lesão. Sentindo desconfortos no pescoço desde 2012, Guilherme passou por ortopedistas e neurologistas depois de começar a sentir membros fracos e formigamento. Os exames acabaram revelando duas hérnias de disco localizadas em seu pescoço, forçando-o a abandonar as lutas sob risco de ficar paraplégico.

Depois de uma peregrinação por outros esportes, Guilherme ouviu uma terceira opinião médica, o recomendando a tentar a osteopatia. O tratamento intensivo durou cerca de três meses, amenizando os sintomas.

Em 2016, retornando de lesão, Guilherme realizou sua primeira luta de MMA internacional disputando o cinturão peso-pena no Fight Time Promotions 33 enfrentando o campeão Jason Soares, dos Estados Unidos.

O lutador ainda retornou à Tailândia em 2017, novamente conquistando o título do Campeonato Mundial.

Em 2018, depois da vitória em seu segundo mundial, Guilherme acabou se mudando para Sacramento, Estados Unidos, começando a treinar na Team Alpha Male, com o Urijah Faber, Cody Garbrandt e outros atletas conhecidos do Wrestling e Jiu-Jitsu depois de ser indicado por Carlão Barreto. Apenas treinando e ajudando alguns companheiros no início, Guilherme acabou rapidamente se destacando, sendo levado a ser um dos treinadores da equipe ministrando aulas para atletas do UFC.

Em 2022, no LFA 125, Guilherme foi convocado de última hora para uma luta contra o estadunidense Zach Zane. Apesar do pouco tempo de preparação, o lutador brasileiro conseguiu conquistar a vitória por nocaute técnico depois de mais de 35 chutes na perna de seu adversário.

Atualmente, Guilherme possui um cartel com 18 vitórias e 10 derrotas no MMA. Seu último combate foi no LFA 153 quando perdeu por nocaute contra o estadunidense Jose Mariscal.

Títulos e conquistas na carreira

 GP dos pesos-pena do XFCi;

 Campeonato Mundial de Muay Thai: 2014 e 2017;

Lutadores de MMA do Brasil

Guilherme Faria


Dies ist eine Liste der 59 Unterzeichner des Todesurteils gegen König Karl I. (England):

 John Bradshaw
 Thomas Grey, Lord Grey of Groby
 Oliver Cromwell
 Edward Whalley
 Sir Michael Livesey
 John Okey
 Sir John Danvers
 Sir John Bourchier
 Henry Ireton
 Sir Thomas Mauleverer
 Sir Hardress Waller
 John Blakiston
 John Hutchinson
 William Goffe
 Thomas Pride
 Peter Temple
 Thomas Harrison
 John Hewson
 Henry Smith
 Peregrine Pelham
 Richard Deane
 Robert Tichborne
 Humphrey Edwards
 Daniel Blagrave
 Owen Rowe
 William Purefoy
 Adrian Scrope
 James Temple
 Augustine Garland
 Edmund Ludlow
 Henry Marten
 Vincent Potter
 Sir William Constable
 Richard Ingoldsby
 William Cawley
 John Barkstead
 Isaac Ewer
 John Dixwell
 Valentine Walton
 Simon Mayne
 Thomas Horton
 John Jones
 John Moore
 Gilbert Millington
 George Fleetwood
 John Alured
 Robert Lilburne
 William Say
 Anthony Stapley
 Sir Gregory Norton
 Thomas Chaloner
 Thomas Wogan
 John Venn
 Gregory Clement
 John Downes
 Thomas Waite
 Thomas Scot
 John Carew
 Miles Corbet

Viele von ihnen und ihren Gesinnungsgenossen in Hof- und Regierungsämtern wurden nach der Stuart-Restauration von 1660 Opfer von rächenden Todesurteilen unter Karls Sohn Karl II.

Weblinks
David Plant: Complete list of the regicides of Charles I

Englischer Bürgerkrieg
Liste (Geschichte)
1649

Liste der 59 Unterzeichner des Todesurteils gegen König Charles I.


Arcos şu anlamlara gelebilir:

 Arcos (hayvan) - Gobiesocidae familyasına bağlı bir hayvan cinsi
 Arcos (Tabuaço) - Tabuaço belediyesinde bucak.
 Arcos (Vila do Conde) - Vila do Conde belediyesinde bucak.

Arcos


La Plaza Túpac Amaru, anteriormente conocida como Plaza de los Virreyes, es un pequeño espacio verde y rotonda dentro de la ciudad de Buenos Aires, que se encuentra en la intersección de las Avenidas Lafuente y Eva Perón, bajo la Autopista 25 de Mayo. Allí se levantan las estaciones Intendente Saguier, cabecera del servicio de Premetro y Plaza de los Virreyes, terminal de la línea E de subterráneos.

Túpac Amaru II, a quien hace honor la plaza, se llamaba realmente José Gabriel Condorcanqui, quién en noviembre de 1780 encabezó una sublevación al poder español adoptando el nombre del último de los soberanos incas. La rebelión, iniciada en el actual territorio de Tinta (Perú) se extendió hasta lo que hoy son las provincias argentinas de Salta y Jujuy. Túpac Amaru ejecutó al corregidor de Tinta y avanzó hasta la ciudad de Cuzco, aunque sus intentos por tomarla fracasaron. Tras ello las fuerzas rebeldes comenzaron a disgregarse hasta que en abril de 1781 Túpac Amaru y su familia fueron capturados por las fuerzas coloniales. El líder de la insurrección fue obligado a presenciar la ejecución de su mujer y de sus hijos y posteriormente fue decapitado y mutilado.

Historia

Originalmente existía allí una pequeña plaza cuadrangular para materializar el cruce de las actuales avenidas Lafuente y Eva Perón. Posteriormente, en la década de 1940, surge la denominada "Operación Ezeiza", una intervención a nivel regional que incluía la construcción de un Aeropuerto Internacional (Ministro Pistarini), balnearios y conjuntos de vivienda (Barrio Uno y Ciudad Evita), vinculados entre sí y con el centro de la Capital Federal a través de una nueva vía rápida. Dicho acceso estaba proyectado en tres tramos, el primero de ellos se construiría como una autopista suburbana abarcando el recorrido desde el Aeropuerto hasta la avenida General Paz, el segundo tramo, hasta la intersección de Lafuente y Eva Perón sería como una avenida-parque (similar a la avenida General Paz) y desde allí hasta la avenida La Plata continuaría como viaducto. Las diferentes resoluciones para dicho acceso respondían al grado de urbanización de cada sector, ya que el tramo provincial estaba principalmente constituido por quintas y estancias, mientras que el tramo capitalino presentaba dos grados de urbanización bastante diferenciados: entre las avenidas General Paz y Lafuente el territorio estaba escazamente poblado y desde allí hacia el centro de la ciudad la ocupación de las manzanas se hallaba más consolidada.

El tema de los accesos radiales a las grandes ciudades del país ya había sido contemplado por la Administración General de Vialidad Nacional en la década del ´30. Originalmente, en el caso de Buenos Aires, se proyectó que los mismos confluyeran en el anillo vehicular conformado por la avenida General Paz. Sin embargo, el nuevo Aeropuerto Internacional requería de un acceso rápido y directo al centro de la ciudad, por lo que se decidió que la autopista debía penetrar dentro del territorio de la Capital Federal, inicialmente como una avenida-parque (hoy Autopista Dellepiane), expropiándose para ello gran cantidad de manzanas sobre la traza de la entonces avenida Derqui, aprovechando la escasa ocupación de las mismas, sin embargo, aún quedaba resolver como sería la intervención en los sectores más consolidados de la ciudad. En 1948, el ingeniero vial Lauro O. Laura, de la AGVN, elaboró un proyecto de tres viaductos que llegarían hasta el centro de la ciudad: Norte, Sur y Costanera Norte. El viaducto del Sur sería la continuación del acceso al aeropuerto, considerándola como la solución más económica a las altenativas de construir un túnel o continuar con la avenida-parque. Según el proyecto, la autopista sería construida sobre pilotes y avanzaría entre las calles Humberto Primo y Carlos Calvo, expropiándose únicamente los terrenos centrales de las manzanas. Para reconstituir el tejido urbano O.Laura proponía enmarcar el viaducto con bloques de vivienda de siete pisos de altura a ambos lados de la autopista, mientras que la intersección con las avenidas se resolvería mediante nuevas plazas.<ref name="iaa.fadu.uba_1">" La Operación Territorial Ezeiza (1944-1955) - Arqta. Anahí Ballent (1999)."</ref>

La Municipalidad de la Ciudad de Buenos Aires acompañó la Operación Ezeiza con diversas obras que contribuían al saneamiento del sudoeste de la Capital, como fue el caso de la construcción del Autódromo municipal o los conjuntos habitacionales Simón Bolívar y Los Perales. El proyecto de la autopista elevada recién fue aprobado meses antes del derrocamiento del gobierno cosntitucional de Juan D. Perón (1955), lo que provocó su postergación hasta 1978 cuando, con la construcción de la AU1 25 de Mayo, el cruce de las avenidas Eva Perón y Lafuente se consolidó como plaza bajo el viaducto. Aunque en un primer momento la rotonda se llamó Plaza Armenia, el 12 de octubre de 1979, el Intendente de facto Brigadier Osvaldo Cacciatore le impuso el nombre de Plaza de los Virreyes.

En 1986 se inauguraba la estación terminal de la línea E del subterráneo, con el nombre de Plaza de los Virreyes, y más tarde ese mismo año la mayor parte de la plaza fue ocupada por la estación terminal del premetro, llamada Intendente Saguier.

En 2011, luego de un proyecto impulsado un año antes por el director de la Escuela Nº 23 del Distrito Escolar 11, Enrique Samar, y en conjunto con alumnos de otros establecimientos, la Legislatura de Buenos Aires aprobó el cambio de nombre de la plaza por el de Túpac Amaru. Mientras tanto, la estación de subte'' mantiene su denominación anterior.

Fuentes
Túpac Amaru ganó la batalla. Diario Página/12, 14 de octubre de 2011.
Cambian nombre de plaza "De los Virreyes por Tupac Amaru". Diario El Comercial, 13 de octubre de 2011.

Referencias

Tupac
Flores (Buenos Aires)
Epónimos de Túpac Amaru

Plaza Túpac Amaru


بلدية بيراياتوا  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي, التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

أعلام
 ايون انسوتيغي
 تشابي إيروريتا
 جاغوبا اراستي

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

بيراياتوا


Der ultimative Spider-Man (Originaltitel: Ultimate Spider-Man) ist eine US-amerikanische Zeichentrickserie, die lose auf der Ultimate-Spider-Man-Comicreihe der Marvel Comics basiert.

Handlung
Peter Parker, Schüler an der Highschool, ist im Geheimen auch Spider-Man, der von der Allgemeinheit sowohl als Held verehrt als auch besonders von J. Jonah Jameson als Gefahr für die Öffentlichkeit betrachtet wird. Da er aber mit seinen Kampftechniken noch in den Kinderschuhen steckt, wird er kurzerhand von S.H.I.E.L.D.-Direktor Nick Fury als Feldführer einer Trainingseinheit für Nachwuchs-Superhelden eingezogen.

Spider-Man ist es anfangs noch sehr unangenehm, in einem Team zu arbeiten, und auf Furys Anordnung geht dieses Team schließlich sogar noch mit ihm zusammen in dieselbe Schule. Darüber hinaus gibt es bald auch Probleme mit Norman Osborn, Vater von Peters bestem Freund Harry, der insgeheim vorhat, Spider-Man genetisch zu replizieren und sich damit eine vermarktungsfähige Armee von Supersoldaten heranzuzüchten. Zu diesem Zweck heuert er eine Reihe von Superschurken an, die den Wandkletterer einfangen und an Osborn überliefern sollen. Da kommt es Spider-Man sehr zugute, dass S.H.I.E.L.D. ihm für seine Superheldenkarriere neben dem Training und seinem eigenen Team auch verschiedene neue Superwaffen zur Verfügung stellt.

Produktion und Veröffentlichung
Die Serie wird von den Marvel Studios produziert und ist die erste, bei der Marvel direkt an der Erschaffung beteiligt ist. Die Episoden werden von Paul Dini und dem Comiczeichner Brian Michael Bendis geschrieben. Die Produktion der Serie wird von der Gruppe "Man of Action" (Duncan Rouleau, Joe Casey, Joe Kelly, Steven T. Seagle) geleitet, die vor allem für die Kreation der Serie Ben 10 bekannt ist. Ein erster Trailer der Serie wurde während des 2011 San Diego Comic Cons uraufgeführt.

Diverse Schauspieler, die bereits in den Live Action-Verfilmungen der Marvel Comics mitgewirkt haben, übernehmen die Synchronstimmen ihrer jeweiligen Charakterrollen in dieser Serie; so etwa J. K. Simmons für J. Jonah Jameson und Clark Gregg für S.H.I.E.L.D.-Agent Phil Coulson. Marvel Comics-Autor und Verleger Stan Lee spielt in dieser Serie die Nebenfigur Stan the Janitor.

Figuren
Sämtliche in der Serie vorkommenden Charaktere sind Vorlagen aus den Marvel Comics entlehnt worden, sowohl aus der Ultimate- als auch der Mainstream-Kontinuität. Das Design der Figuren basiert größtenteils auf der Ultimate-Version, jedoch stimmen die Figuren und die Beziehungen untereinander nicht genau überein. Desgleichen haben andere Figuren aus dem Marvel-Universum Gastauftritte in der Serie.

 Peter Parker/Spider-Man Die Titelfigur der Serie ist nach dem Tod seines Onkels Ben sehr darauf bedacht, seine Superheldenidentität geheim zu halten, obwohl es bedeutend schwieriger wird, seitdem er von Norman Osborn gezielt gejagt wird. Obwohl sehr intelligent und bereits mit einjähriger praktischer Erfahrung als Superheld versehen, bringt sein jugendlicher Übermut ihn doch manchmal in große, ungewollte Schwierigkeiten.

 Nick Fury Der Leiter von S.H.I.E.L.D. und ein Superspion, der Spider-Man mit Kenntnis seiner anderen Identität zum Superheldentrainingsprogramm einlädt und sich dabei zu einer Art Vaterfigur für den jungen Peter entwickelt.

 White Tiger/Ava Ayala Eine junge Puerto-Ricanerin, die ihre Superidentität einem mystischen Amulett verdankt, welches ihr außergewöhnliche athletische Fähigkeiten und Geschick in den Kampfkünsten verleiht. Mit ihrer disziplinierten Art spielt sie oft die Rolle der Unterführerin des Trainingsteams und gerät oftmals mit Spider-Man in Streit, wenn die beiden sich über ihr taktisches Vorgehen in Notsituationen nicht einig werden können.

 Daniel Rand/Iron Fist Ein ruhiger und philosophisch orientierter Junge, der in der mystischen Stadt K'un-L'un aufwuchs und dort in den Kampfkünsten unterrichtet wurde. Er besitzt die Fähigkeit, sein Chi in geballte Schlagkraft zu manifestieren.

 Luke Cage/Power Man Ein Afroamerikaner, der über Superstärke und Unverwundbarkeit verfügt. Er war eigentlich ein gewöhnlicher Junge, bis er mit seinen Eltern, die S.H.I.E.L.D-Agents waren, von Scorpion überfallen wurde. Seine Mutter gab ihm daraufhin eine experimentelle Flüssigkeit zu trinken, um ihn zu schützen, was ihm seine Fähigkeiten gab. Er ist vom Charakter her ein netter unauffälliger Typ, der dennoch durch seine Größe und Stärke auffällt.

 Sam Alexander/Nova Ein Teenager mit Überschallflugfähigkeit und der Gabe, Energiestrahlen zu erzeugen. Als das jüngste Mitglied des Teams ist er auch der größte Kindskopf und liefert sich regelmäßig Zänkereien mit Spider-Man.

 Doreen Green/Squirrel Girl Ein fröhlicher, akrobatischer Teenager mit buschigem Schwanz. Sie kann mit Eichhörnchen reden und ist sehr tierlieb.

 Mary Jane Watson Peters Kindheitsfreundin, die im Gegensatz zu ihren anderen Versionen nicht über Peters Geheimidentität Bescheid weiß. Ihr Traum ist es, Reporterin zu werden, Spider-Man zu interviewen und ihn zu rehabilitieren, und zwar über den Medienkonzern Daily Bugle Communications, der Spider-Mans energischstem Kritiker J. Jonah Jameson gehört.

 Harry Osborn Er ist Peters bester Freund und Schulkamerad, der ständig um die Aufmerksamkeit seines ihn vernachlässigenden Vaters ringt. Er verehrt Spider-Man und möchte auch gerne ein Superheld werden, bringt sich aber damit immer wieder in große Gefahr. Durch seinen Frust mit seinem Vater wird er zu einem erstklassigen Wirt für den parasitären Symbionten Venom.

 Norman Osborn Harrys Vater und der Vorsitzende von Oscorp, der sich mit der genetischen Replikation von Spider-Man das Geschäft seines Lebens erhofft. Am Ende der ersten Staffel wird er aber aus Rache von Doctor Octopus durch ein aus Spider-Mans DNA gewonnenem Mutagen in den monströsen Grünen Kobold verwandelt. In der zweiten Staffel entführt er Spider-Man und injiziert ihn mit einem selbsthergestellten Symbioten, wodurch Peter zu dem blutrünstigen Carnage wird.

 Eugene "Flash" Thompson Der Spitzenathlet von Peters Schule und als Schulschläger und Muskelprotz zugleich Peters ärgster Feind und Spider-Mans glühendster Verehrer. In der dritten Staffel verbindet sich ein Venom-Symbiont mit ihm und erfüllt ihm damit seinen Traum, als Agent Venom zum Superhelden zu werden.

 Agent Phil Coulson Ein S.H.I.E.L.D.-Agent und Adjutant von Nick Fury, der zur besseren Aufsicht von Spider-Man als Direktor von Peters Schule eingesetzt wird. Im Laufe der Geschichte gehen er und May Parker eine Beziehung miteinander ein.

 Dr. Kurt Connors/Die Echse Ein S.H.I.E.L.D.-Wissenschaftler, der hauptsächlich für die Entwicklung von Spider-Mans Spezialwaffen verantwortlich ist. Beim Angriff des Grünen Kobolds auf den S.H.I.E.L.D. Helicarrier am Ende der ersten Staffel verliert er seinen rechten Arm. Als er versucht, ein von Doctor Octopus entwickeltes Mutagen zu verwenden, um seinen Arm zu regenerieren, verwandelt er sich in ein humanoides, irrationales Echsenmonster und wird so zum unfreiwilligen Feind von Spider-Man.

 J. Jonah Jameson Der Besitzer des Medienkonzerns Daily Bugle Communications und ein scharfer Kritiker von Spider-Man. Seine Meinung verkündet er tagtäglich auf den großen, überall in der Stadt verteilten Werbebildschirmen, welche oftmals in den Kämpfen, die Spider-Man zu bestreiten hat, beschädigt werden.

 Otto Octavious/Doctor OctopusEin früherer anerkannter Wissenschaftler mit vier von Norman Osborn hergestellten kybernetischen Tentakelarmen, der aus dem Untergrund heraus als Osborns Mittelsmann die Jagd auf Spider-Man koordiniert. Nachdem er scheitert, geht Octavius in den Untergrund und versucht von dort aus Rache an Spider-Man und Osborn zu nehmen. Später gründet er das Superschurken-Team " Die Sinistren Sechs".

 Venom In dieser Serie ist Venom ein erstes Klonexperiment von Norman Osborn und Doctor Octopus, dessen Grundmaterial aus einer Probe von Spider-Mans Blut gewonnen wurde; in diesem Zustand ist Venom allerdings vollkommen unkontrollierbar. Ein Teil von ihm verbindet sich schließlich mit Flash Thompson als perfekten Wirt und lässt ihn zum Superhelden Agent Venom werden.

 Taskmaster Ein verbrecherischer Söldner (und in dieser Serie ein ehemaliger S.H.I.E.L.D.-Agent), der über photographische Reflexe verfügt, welche es ihm erlauben, die physischen Fähigkeiten seiner Gegner perfekt nachzuahmen. Sein Ziel ist es, junge Menschen mit Superkräften als seine Handlanger zu rekrutieren.

 May Parker Peters junggebliebene und sehr energetische Tante, bei der er seit dem Tod seiner Eltern wohnt. Im Laufe der Serie geht sie eine Beziehung mit Phil Coulson ein.

 Stan the Janitor Der Hausmeister von Peters Schule und Comic-Relief-Figur der Serie, der ständig versucht, Spider-Man und dessen Freunden seine Lebensweisheiten beizubringen. Im Laufe der zweiten Staffel stellt er sich als ein S.H.I.E.L.D.-Veteran heraus. Dazu ist er eine eindeutige Cameo-Version von Stan Lee, der der Figur auch seine Stimme leiht.

Synchronisation
Die deutsche Synchronisation entsteht unter der Dialogregie von Kim Hasper durch die Synchronfirma SDI Media in Berlin. Zu bemerken ist, dass sowohl Nico Sablik wie auch Engelbert von Nordhausen die gleichen Rollen in der Serie synchronisieren wie in den Verfilmungen.

Episodenliste

Kritik
Die öffentliche Kritik über die Serie ist gespalten. Während vor allem der Humor gepriesen wird, geben sich viele Kritiker enttäuscht von der fehlenden Dramatik des Themas "Verantwortung", welches einen wesentlichen Charakterzug von Spider-Man ausmacht.

Weblinks

 Offizielle Website des Senders Disney XD

Einzelnachweise

Fernsehserie (Vereinigte Staaten)
Zeichentrickserie
Comedy-Fernsehserie
Science-Fiction-Fernsehserie
Actionfernsehserie
Fernsehserie der 2010er Jahre
Film über Spider-Man
Disney XD

Der ultimative Spider-Man (Fernsehserie)


Agrilus cytisi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Baudi dei Selve, 1870.

Referências

cytisi

Agrilus cytisi


Héctor Pedro Scarone Beretta (26. nóvember 1898 – 4. apríl 1967) var úrúgvæskur knattspyrnumaður og síðar þjálfari.

Líf og keppnisferill

Héctor Scarone fæddist í Montevideo höfuðborg Úrúgvæ. Hann vakti snemma athygli fyrir knattspyrnuhæfileika og gekk í raðir Nacional aðeins átján ára að aldri og lék sinn fyrsta landsleik sama ár. Hann lék með Nacional til loka ferilsins árið 1939, með stuttum hléum þar sem hann spilaði með FC Barcelona, Inter Milan og Palermo á Ítalíu. Síðar átti hann eftir að þjálfa bæði hjá Nacional og Real Madrid.

Landleikir Scarone urðu 51 talsins og skoraði hann í þeim 31 mark, sem var markamet hjá úrúgvæska landsliðinu til ársins 2011. Hann var í sigurliði Úrúgvæ á Copa America árin 1917, 1923, 1924 og 1926. Þá vann hann til gullverðlauna á Ólympíuleikunum 1924 og 1928, sem taldar voru ígildi heimsmeistaramóts. Síðustu landsleikir hans voru á HM 1930 þar sem Úrúgvæ sigraði á heimavelli.

Úrúgvæskir knattspyrnumenn

Héctor Scarone


Den afbrudte Bryllupsnat er en dansk kortfilm fra 1911 med ukendt instruktør.

Handling

Medvirkende
 Oscar Stribolt, Svigerfa'r
 Victoria Petersen, Svigermo'r
 Ludvig Nathansen, Svigersønnen
 Karen Sandberg, Datteren
 Wilhelm Møller, Generalen
 Ove Knudsen, Obersten
 Carl Petersen, Oversergenten
 Edvard Jacobsen, Korporalen
 Erik Winther, Menig 112
 Holger Pedersen, Menig 113
 Tonny Lehmann

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1911

Den afbrudte Bryllupsnat


Pawnee Rock, one of the most famous landmarks on the Santa Fe Trail, is located in Pawnee Rock State Park, just north of Pawnee Rock, Kansas, United States. Originally over  tall, railroad construction stripped it of some 15 to  in height for road bed material.
A memorial monument, picnic area, and pergola have been constructed on the top.  From the top of the pergola is a view the Arkansas river valley and the route of the Santa Fe trail.
Today it is a prominence rising  above the surrounding plains.  Matt Field, who traveled the Santa Fe Trail in 1840, later wrote, "Pawnee Rock springs like a huge wart from the carpeted green of the prairie." Traders, soldiers, and emigrants who stopped, carved their names into the brown sandstone.  Some of these names are still visible among the markings of the more recent visitors.

Pawnee Rock was added to the National Register of Historic Places around 1970. The site is administrated by the Kansas Historical Society as the Pawnee Rock State Historic Site.

History
Pawnee Rock was long a meeting place of the Comanche, Kiowa, Arapaho and Cheyenne Indians. Numerous battles were fought at Pawnee Rock between the tribes, and as a result, many bones have been found in the soil in the vicinity.
Pawnee Rock was for many years a place where Comanche, Kiowa, Arapaho, Cheyenne, and Pawnee tribes held their councils of war and peace.  Many Indian battles were fought nearby in the days before the white men came to Kansas.

It served as a lookout for travelers on the Santa Fe Trail, as well as a rendezvous and ambush for the Indians.  As a camping spot it afforded some protection against hostile Indians. Many travelers and traders on the Santa Fe trail considered Pawnee Rock the most dangerous place on the Central Plains for encounters with the Indians.
Many of the Plains tribes reportedly used it as an observation point from which they could track and swoop down upon buffalo herds and wagon trains. It was also a landmark for travelers, marking the half waypoint between Missouri and Santa Fe.  In 1848, James Birch, a soldier on his way to the Mexican War, wrote: "Pawnee Rock was covered with names carved by the men who had passed it. It was so full that I could find no place for mine." .

Much of Pawnee Rock was destroyed in the 1870s by the railroad and by settlers for building stone. The remnant was acquired in 1908 by the Woman's Kansas Day Club. In 1909, was given to the State of Kansas as an historic site. On May 24, 1912, a stone monument was dedicated with great celebration before a crowd of some 8,000 onlookers. Pawnee Rock was listed in the National Register of Historic Places in 1970 and today operates as Pawnee Rock State Historic Site.

Naming Pawnee Rock
Many stories have been told to explain how Pawnee Rock got its name. One source for the name comes from the belief that was sacred ground for the Pawnee Indians who held tribal councils on its flat top. Another from a great battle in which a small band of Pawnees were destroyed by a force of Kiowas, Cheyennes, and Arapahos. Both come from Pawnee lore. Among the plainsmen it is said that the Rock got its name in 1826.  Kit Carson was on his first trip west and only seventeen. He was working his passage on a wagon train which near the Rock. While on guard duty, he shot his own mule, thinking it was an attacking Pawnee. His associates commemorated his experience with the name, Pawnee Rock.

Bibliography

 Biographical History of Barton County, Kansas; Tribune Publishing Co.; Great Bend, Kansas; 1912 p 145
 Blackmar, Frank W.; Kansas, A cyclopedia of State History, V. 2; Chicago Standard Publishing Col; 1912; pp 455–457
 Porter, Clyde & Mae Reed and John E. Sunder; Matt Field on the Santa Fe Trail; University of Oklahoma Press; Norman, Oklahoma; 1960
 Survey of Historic Sites and Structures in Kansas; Kansas State Historical Society; Topeka, Kansas; 1957
 Echoes of Pawnee Rock, compiled by Margaret Perkins (Wichita, KS, 1908)

References

External links

 Pawnee Rock Kansas State Historical Society.
 Santa Fe Trail Research

Protected areas of Barton County, Kansas
Santa Fe Trail
Geography of Kansas
Kansas state historic sites
Natural features on the National Register of Historic Places in Kansas
National Register of Historic Places in Barton County, Kansas

Pawnee Rock


An Dactylorhiza jestrebiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roman Businský. An Dactylorhiza jestrebiensis in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza jestrebiensis


Datnioides undecimradiatus es una especie de pez perteneciente a la familia de los peces tigre, Se distribuye en Asia, en el río Mekong

Taxonomía y descripción
Es un pez de agua dulce, de clima tropical.
Mide 40 cm.
Espinas dorsales (total): 12; Radios blandos dorsales (total): 16-19; Espinas anales 3; radios blandos anales: 10 - 11. Profundidad del cuerpo 2.1-2.4 veces en SL; barras verticales relativamente estrechas, la primera barra por lo general no continuó en el tórax o en la superficie ventral del cuerpo y la segunda barra que se originan en la base del 5 al 6 aleta dorsal columna vertebral, por lo general 11 radios ramificados en la aleta anal.

Referencias

Enlaces externos

undecimradiatus
Peces de la cuenca del Mekong

Datnioides undecimradiatus


Deșertul Kîzîlkum (, قىزىلقۇم; , قىزىلقۇم, rusă Кызылкум), de asemenea, scris Qyzylqum, este al 16-lea cel mai mare deșert din lume. Numele său înseamnă Nisip Roșu în limbile turcice. Acesta este situat în Asia Centrală în doabul dintre râurile Amu Daria și Sîr Daria, o regiune cunoscută în istorie ca Transoxania sau Sogdiana. Astăzi este împărțit între Kazahstan, Uzbekistan și Turkmenistan. Acest deșert acoperă aproximativ 298 000 km².

Geografie
Teritoriul este format în principal de o vastă câmpie, la o altitudine de până la 300 m deasupra nivelului mării, cu o serie de depresiuni și podișuri înalte (Sultanuizdag, Bukantau). Cea mai mare parte din suprafață este acoperită cu dune de nisip (barcane); în nord-vest mari suprafețe sunt acoperite cu takirs (straturi de argilă); există, de asemenea, unele oaze. Există așezări agricole, de-a lungul râurilor și în oaze. Temperaturile pot fi foarte ridicate în timpul lunilor de vară, de la mijlocul lunii mai până la jumătatea lunii septembrie.
Kerki, oraș situat pe malurile râului Amu Daria, a înregistrat  , în iulie 1983.

Faună
Fauna deșertului include broască țestoasă rusă (Testudo horsfieldii) și o șopârlă mare, cunoscut ca monitorul transcaspian sau monitorul deșertului (Varanus griseus), care poate ajunge la o lungime de .  Antilopa Saiga (Saiga tatarica), de asemenea, ocazional, migrează prin partea de nord a deșertului.

Există o rezervație naturală în Kîzîlkum în provincia Buhara, fondată în 1971. Zona de rezervație se ridică la 101 000 km2 și este situată în zona de luncă numită tugai, drenată de Amu-Daria aproape de localitatea Dargan Ata. Fauna include: cerbi de Buhara (o specie locală de Cervus elaphus), mistreți (Sus scrofa), fazanul comun (Phasianus colchicus), vulturi aurii (Aquila chrysaetus).

O altă rezervație (sau eco-centru), Djeiran, este situată la  la sud de Buhara. Suprafața totală a acestei rezerve este de 51 450 km². Este o zonă de reproducere pentru animale rare, cum ar fi: gazela persană  (Djeyran, Gazella subgutturosa), calul lui Przewalski (Equus ferus przewalskii), kulanul turkmen (Onagru, Equus hemionus kulan) și dropia houbara (Chlamydotis undulata). Rezervația a fost fondată în 1977 pe 5 131 ha.

Galerie

Vezi și
 Deșertul Karakum, un alt deșert din Asia Centrală

Referințe

Deșerturi ale Asiei
Rezervații naturale
Fauna Asiei

Deșertul Kîzîlkum


Tooker Gomberg (August 12, 1955 – March 4, 2004) was a Canadian politician and environmental activist. A native of Montreal, Quebec, a graduate of Herzliah High School and a liberal-arts graduate of Hampshire College (1980), Gomberg founded one of Canada's first curbside recycling programs in Montreal, and later moved to Edmonton, Alberta, where he created educational materials for Alberta's energy ministry and headed the EcoCity Society, an environmental agency.

Political career
In 1992, he was elected to Edmonton's city council. In 1995 he ran for re-election but was not elected. It is said his support for high-density development of the Little Brickyard in his home base of Riverdale lost him support among many of the people there. His stand was in line with his belief in built-up, not sprawling, urban centres.

He ran for the position of Mayor in the 1998 municipal election, placing fourth with 15 percent of the vote.

In 1997, he was the New Democratic Party candidate for the Montreal riding of Outremont.

Toronto mayoralty run
Gomberg then moved to Toronto, Ontario, where he ran for mayor in the 2000 municipal election. He received over 51,000 votes, but finished a distant second behind Mel Lastman who garnered over 80 per cent of the vote.

The campaign was nonetheless influential.  Gomberg had been endorsed by urban guru Jane Jacobs, a longtime and influential resident of Toronto's Annex neighbourhood.  Some of Gomberg's platform included advocacy of provincial powers for Toronto and tolls for downtown traffic, policies that re-emerged in the successful 2003 campaign of David Miller.

In the last days of the 2000 campaign, Lastman appeared with Canadian PM Jean Chrétien to promise nearly one billion dollars in social housing funding.  After winning, one of Lastman's first acts was to appoint Jane Jacobs to the city's Charter Committee, which was seeking additional powers for the city (taking them from the province of Ontario).  Both moves were generally attributed to the need to respond to Gomberg's insurgent campaign.

Media
While in Toronto, Gomberg also hosted Eco-Freako, a webcast TV show. It ran for ten episodes.

Activism and arrests
Gomberg was often controversial as an environmental activist, having been arrested numerous times.

In June 2000, he was arrested at the World Petroleum Congress protests in Calgary. A protest march had taken him by the Suncor building, which was a violation of terms from an arrest at a Suncor protest in Northern Alberta. He was held for a couple of hours, then released. His was one of only three arrests at the WPC protests - the others being a street youth with outstanding warrants, and a woman who, when leaving the convergence centre was followed by police for several kilometers, stopped, and arrested for traffic violations.

He locked himself in a safe in Alberta premier Ralph Klein's constituency office as a protest against the province's stance on Kyoto.

He was also arrested in the Netherlands after breaking into the Volkel NATO Air Force base with 9 other anti-nuclear activists working to expose the presence of nuclear weapons in that country.

Death
On Thursday, March 4, 2004, Gomberg was reported missing to police, who later stated that he appeared to have jumped off the middle of the Angus L. Macdonald Bridge, in Halifax, Nova Scotia, in the early hours of the morning. He had left his partner a suicide note stating that he had "lost his chutzpah" and his bicycle and helmet were found on the bridge. His body was never found.

His partner, Angela Bischoff, suspects that his use of the antidepressant Remeron may have led to his decision to commit suicide. Gomberg had become increasingly agitated in his final weeks and his Remeron dosage had been increased to the maximum amount two days before his death. Three weeks later, U.S. Food and Drug Administration issued stronger warnings about a link between antidepressants and the risk of suicide, particularly in the weeks after a patient starts treatment or their dosage is increased. Health Canada later followed suit, and as of 2005, Remeron was listed in Health Canada's adverse drug reaction database.

Toronto activists advocated the establishment of a major East-West Bike lane, to be called the "Tooker", on Bloor Street, to honour the life of Tooker Gomberg.

Tooker Gomberg's brother Ben is, as of summer 2009, the head of the Chicago Department of Transportation's Bike (bicycle) Program.

References

External links
 Take The Tooker Bloor Street Memorial Bike lane in Toronto, Ontario, Canada.
 Greenspiration Tooker Gomberg and Angela Bischoff's work together, and since his death.
 Official biography for Tooker and Angela
 Healthy Mind Body Planet Tour 2006 '(honoring) the late Tooker Gomberg by concentrating on the role that mental illness and associated treatments played in his death
 Tooker Gomberg Memorial discussion forum
 Story on Tooker Gomberg death (subscription)
 Take the Tooker Launch Video
 Tooker (Le Monde à bicyclette) song with lyrics by Mike Ford
 - Videos produced by and about Tooker Gomberg

1955 births
2004 suicides
Activists from Montreal
Canadian environmentalists
Jewish Canadian politicians
Canadian politicians who committed suicide
Edmonton city councillors
Hampshire College alumni
Ontario municipal politicians
Politicians from Montreal
Suicides by jumping in Canada
Suicides in Nova Scotia
2004 deaths

Tooker Gomberg


Cyril Ramaphosa (født 17. november 1952 i Soweto, Johannesburg) er Sydafrikas 5. præsident siden apartheid-styret blev opløst i 1991. Han har tidligere beskæftiget sig som aktivist, fagforeningsmand og foretningsmand. Ramaphosa var sydafrikansk vicepræsident under præsident Jacob Zuma 2014-2018, hvorpå han efter Zumas fratrædelse overtog posten som præsident.

Ramaphosa har været arresteret flere gange under apartheid-styret i forbindelse med organisering af minearbejdere i ulovlige arbejdskonflikter. I 1980'erne opholdt han sig i perioder i Zambia, hvor han medvirkede til at få løsladt adskillige ANC-fanger i sydafrikanske fængsler. Senere, i 1991, medvirkede han i processen der førte til løsladelsen af Nelson Mandela og efterfølgende afslutningen af apartheid-styret.

Han blev i 1987 den første person til at modtage Olof Palme-prisen, indstiftet efter Olof Palmes død.

Politisk karriere

African National Congress
Han stillede op til og tabte præsidentvalget i 1997 til Thabo Mbeki, hvorefter han forlod politik. Efter flere forsøg i 00'erne på at overtale Ramaphosa til at vende tilbage til politik, stillede han i 2012 op og blev valgt som vicepræsident for det altdominerende afrikanske regeringsparti ANC (African National Congress) under Jacob Zuma. I 2014 blev han af Zuma udnævnt til posten som Sydafrikas vicepræsident. I december 2017 blev Zuma afsat som præsident for ANC. Ramaphosa stillede op til posten og  besejrede Zumas eks-kone Dlamini-Zuma med lidt under 200 stemmer. Han blev dermed præsident for ANC, med stor sandsynlighed for at efterfølge Zuma som Sydafrikas næste præsident. Ramaphosa er desuden formand for Sydafrikas nationale strategiske planlægningskommision.

Præsident af Sydafrika
Den 13. februar 2018 krævede ANC's eksekutivkomité ledet af Ramaphosa, at Jacob Zuma, der var anklaget for korruption, trak sig som præsident. En dag senere meddelte ANCs parlamentsgruppe, at de gennem et mistillidsvotum ville vælte ham; om aftenen samme dag fratrådte Zuma med omgående virkning. Med denne afgang blev Ramaphosa fungerende præsident. Den 15. februar 2018 blev han officielt udråbt til præsident, da han var parlamentets eneste foreslåede kandidat.

Referencer

Politikere fra Sydafrika
Sydafrikas præsidenter
Nuværende statsoverhoveder

Cyril Ramaphosa


رأس جنات هو رأس على البحر الأبيض المتوسط بالقرب من مدينة جنات، على بعد 50 كيلومترًا شرق الجزائر العاصمة، بالقرب من دليس، في ولاية بومرداس في الجزائر .

أدى زلزال شمال الجزائر (مقياس مقدار العزم 6.8) في 21 مايو 2003 إلى ارتفاع الخط الساحلي الذي يتميز بشريط أبيض متواصل مرئي عند الرؤوس الصخرية. أشار توزيع المصاعد إلى متوسط 0.5 متر على طول الخط الساحلي بحد أقصى 0.75 مترًا بالقرب من بومرداس وحد أدنى قريب من 0 بالقرب من رأس جانت.

في 4 يونيو 2008 قُتل 6 جنود وجرح 4 في رأس جنات خلال هجوم نسب للاسلاميين المتشددين. كان الجنود عائدون إلى ثكناتهم عندما أصيبت عربتهم بقنبلة زرعت على جانب الطريق.

انظر أيضًا

 قائمة رؤوس الجزائر

المراجع

أراضي رأسية في إفريقيا
تضاريس البحر الأبيض المتوسط
تضاريس الجزائر
جغرافيا ولاية بومرداس
رؤوس ساحل الجزائر

رأس جنات


لبش، شخصية أسطورية نارتية، يتردد ذكرها في الملاحم الشركسية، وهو حداد، تحاط شخصيته بشيء من الهيبة ويبدو في بعض الروايات أنه يتمتع بشخصية قيادية تتصف بشيء من الحكمة. لبش كان مقرباً من ستناي، سيدة النارتيين، وهو الذي أشرف على ولادة ساوسروقة بطل أساطير نارت الشركسية. وتقارن شخصية لبش في الأساطير اليونانية بشخصية هيفيستوس فهو نارتي قوي وقيادي حكيم.

المصادر

مراجع

آلهة الحدادين
أساطير شركسية
القوقاز

لبش


Ne letchi menia () est un film russe réalisé par Mikhail Marales, sorti en 2021.

Synopsis

Fiche technique
 Photographie : Dmitri Karnatchik
 Musique : Alexeï Aïgui
 Décors : Vassili Raspopov
 Montage : Andreï Filippov

Notes et références

Liens externes

Film russe sorti en 2021
Comédie russe
Film satirique
Film mettant en scène un médecin

Ne letchi menia


Skippers Canyon est une gorge historique et pittoresque, d'environ  de long, située à plusieurs kilomètres au nord de Queenstown. , en Nouvelle-Zélande. Aujourd'hui accessible depuis Queenstown par la même route qui mène au domaine skiable de Coronet Peak. Skippers Canyon est creusé par la rivière Shotover, l'une des rivières aurifères les plus riches de Nouvelle-Zélande, qui fut nommée par William Gilbert Rees  un explorateur, un arpenteur et un premier colon à Central Otago, en Nouvelle-Zélande. Lui et son compatriote   furent les premiers européens à s'installer dans le bassin du Wakatipu. Rees est considéré comme le fondateur de Queenstown.

Autrefois une zone d'extraction d'or très fréquentée, Skippers Canyon était accessible par Skippers Road, qui est aujourd'hui l'une des routes panoramiques les plus connues de Nouvelle-Zélande. Principale route néo-zélandaise où l'assurance des voitures de location n'est pas honorée, Skippers Road est principalement à une voie, étroite et escarpée avec des dénivelés de plusieurs centaines de mètres. En 1886, Skippers Canyon a également été le premier site où l' hydroélectricité a été produite pour alimenter l'extraction de l'or

Le début de la ruée vers l'or à Skippers Canyon
En novembre 1862, Thomas Arthur et Harry Redfern ont découvert dans la région d'Arthur Point d'aujourd'hui environ  en trois heures. Arthur et Redfern n'ont pas caché leurs découvertes d'or. Avec une telle richesse en vue, il n'était pas étonnant que la région soit rapidement envahie par des mineurs essayant de trouver leur chance. Ce fut le début de l'une des plus grandes ruées sur l'Otago.  Peu de temps après le début de la ruée vers l'or, les mineurs ont qualifié la rivière Shotover de « fleuve la plus riche du monde ». Il n'y a cependant aucune preuve disponible que cela soit vrai car aucun document officiel n'a été conservé sur la quantité d'or réellement trouvée.

Charlestown

Charlestown était une petite colonie à Skippers Canyon dont les origines doivent beaucoup au chercheur d'or William Fox . Il est né en Irlande vers 1826 et, jeune homme, est devenu marin, puis chercheur d'or.. Après la découverte du premier or, les chercheurs d'or ont rapidement rencontré la gorge derrière Arthurs Point en suivant « la rivière d'or » en amont. Ils devaient trouver leur propre chemin à travers les collines sans pistes car la rivière était profonde et rapide. Pour une grande partie de son parcours, il est confiné dans des gorges aux parois abruptes. Sans se laisser décourager par les difficultés, les mineurs ont escaladé les montagnes et sont descendus sur les plages dans la mesure du possible.  Bientôt une découverte remarquable d'or a été trouvée à Māori Point. En 1862, les activités de prospection de Bill Fox dans le district d'Arrow suscitèrent un vif intérêt. En 1864, Fox se rendit sur la côte ouest. Il a largement prospecté l'or et l'a découvert pour la première fois à Fox Creek, un affluent de la rivière Arahura derrière Hokitika, en janvier 1865.

Skippers Point

Malcolm Duncan, a découvert de l'or à Skippers Creek, le lieu fut rapidement connu sous le nom de Skippers Point ou simplement « Skippers ». a découvert de l'or dans le canyon en 1862 Skippers Point. Conjointement à Duncan, d'autres mineurs d'or ont pris des concessions dans la région de Skippers Point où ils sont restés à y travailler jusqu'au début des années 1900. Les vestiges de leurs installations ainsi qu'Un immense bassin de la Skippers Sluicing Company sont encore visibles aujourd'hui. Comme ce fut le cas pour la colonie de Charlestown, Skippers Point a enregistré  pour chuter à environ  vers 1864. Aujourd'hui, ils ne subsistent que de la station du Mount Aurum, ainsi que le cimetière.

Colonie minière de Bullendale

Bullendale est une colonie minière abandonnée d'Otago, qui fut le site de la première centrale hydroélectrique industrielle de Nouvelle-Zélande. Située dans une campagne accidentée et reculée, elle a survécu pour devenir un site d'une importance historique, et plusieurs enquêtes archéologiques y ont été menées .

En 1866, une nouvelle centrale hydroélectrique y avait été construite, dans la branche gauche de Skippers Creek pour acheminer l'électricité sur , au-dessus de la colline, jusqu'à Bullendale, où était implantée une exploitation (qui par la suite ne s'avérera pas rentable.  L'extraction d'or à partir d'alluvions est en effet réalisée avec les techniques d'hydrométallurgie, nécessaires dans la  récupération directe des petites pépites d'or et des paillettes. Dans ce cas précis l'énergie électrique s'avérait nécessaire pour le fonctionnement des pompes à air, d'autant plus que la petite colonie, se situait à environ quatre heures de marche de l'extrémité la plus éloignée de Skippers Road.

Route des Skippers

Au début de la ruée vers l'or, aucune piste ou route n'existait dans Skippers Canyon. Afin sécuriser l'accès et pour amener du matériel lourd nécessaire à l'orpaillage, le projet d'une route carrossable de fit de plus en plus pressant. Skippers Road fut    construite, vers 1883 par quatre entrepreneurs qui ont réalisé les travaux sur une période de sept ans.

Lors de son achèvement, alors que la ruée vers l'or était terminée, l'utilisation de Skippers Road comme attraction touristique, s'avérait être un potentiel pour le développement du district de Queenstown. Le tribunal se prononça autoriser l'ouverture de la route aux voitures automobiles. Aujourd'hui, Skippers Road est une attraction touristique. Il est protégé par Heritage New Zealand depuis le  sous le numéro de registre 7684.

Notes et références

Liens externes

Voir aussi

Skipper Canyon
XIXe siècle
Rivière aurifère
2Shotover

Skippers Canyon


Dana McLean Greeley ( - ) est un pasteur unitarien, le dernier président de l'Association unitarienne américaine et, lors de sa fusion avec l'Église universaliste en Amérique, le président fondateur de l'Association universaliste unitarienne.

Biographie
Greeley obtient un baccalauréat en théologie de la Harvard Divinity School en 1933 et est ordonné par son église paroissiale à Lexington, Massachusetts. Ses deux premiers établissements sont les églises unitariennes de Lincoln, Massachusetts (1932-1934) et de Concord, New Hampshire (1934-1935). En 1935, à l'âge de 27 ans, il est appelé à la prestigieuse église d'Arlington Street à Boston où il sert jusqu'en 1958.

Après sa présidence avec l'UUA, il devient professeur invité de l'Église et de la paix mondiale à la Meadville Lombard Theological School à Chicago et président de l'Association internationale pour la liberté religieuse. En 1970, il retourne au ministère paroissial en acceptant un appel de la première paroisse de Concord, Massachusetts où il sert jusqu'à sa mort en 1986. Il est observateur non catholique au concile Vatican II.

De son vivant, il reçoit de nombreux prix, dont des diplômes honorifiques de la Meadville Theological School, de l'Emerson College, de l'Université de St. Lawrence, de l'Université Tufts et de la Portia Law School. De plus, la congrégation de Concord et ses amis et collègues créent en sa mémoire la Fondation Dana Greeley qui soutient les efforts de la base pour rendre le monde plus pacifique.

Références

Liens externes

Théologien américain
Théologien protestant du XXe siècle
Décès en juin 1986
Naissance en juillet 1908
Décès à 77 ans

Dana McLean Greeley


Karma, Sanskrit dilinde "yapmak, eylemek, bir fiilde bulunmak" anlamındaki "kri" sözcüğünden türetilmiştir. Karma sözcüğü farklı sözcüklerle birlikte kullanılarak; karma yasası, karmik plan ve karmik telafi gibi farklı anlamlara gelen terimlerin oluşturulmasında kullanılmıştır. Hinduizm, Budizm, Jainizm, Taoizm, Sihizm ve teozofide kullanılan bir terimdir.

Genel bakış
Karma; hem fiziksel hem de zihinsel her türlü eylemin sonuçlarının kaçınılmaz olduğunu ifade eder; düşündüğümüz her şey ya da yaptığımız her eylemin sonuçlarının, bizi bu yaşamımızda ya da sonraki yaşamımızda etkileyeceğini söyleyen bir kuraldır. Yani; gerçekleştirmiş olduğumuz, fiziksel ya da zihinsel her türlü eylemin etkilerini şu anki gerçek yaşam içinde görmesek bile, bir sonraki yaşamımızda bu etkiler mutlaka kendini gösterecektir.

Hint dinlerindeki Karma öğretisi, "yeniden doğuş" inanışı olan Samsara ile bağlantılıdır. Sebep –sonuç (etki-tepki) ilkesinin geçerliliği ruh var oldukça devam eder. Hinduizm, Budizm ve Jainizm'de Karma; herhangi bir eyleminin veya düşüncenin sonucunun, her şekilde sadece o kişiyi etkilediğini ifade eder.

Karma, Tanrı'nın ya da dünyada bir hâkimin hüküm vermediği, "ilahi bir lütuf" ya da "ceza" olmadan, kişinin kendini değerlendirdiği bir öğretidir.

Yeniden Doğuş Döngüsünü (Reenkarnasyon) sadece kötü eylemlerde bulunup, kötülük düşünenler değil, aynı zamanda iyilik yapıp, temiz niyetli olanlar da yaşayacaklardır. Son amaç ise bu şekilde devam etmeden, Karma'nın sona ermesidir.

Budizme göre karma yasası
Budizm'deki Karma öğretisini anlamada "kendin-değil" ve "Koşullu Oluşum" kavramları önem taşır. Budist öğretisine göre (Dharma); "Ben" ifadesiyle bir insanı tek bir ruh olarak sınırlamak, gerçekliğe uygun değildir. Bir insan, sadece kendi varlığıyla ya da ruhuyla ifade edilmesinden çok daha fazlasıdır. İnsan varlığının ait olduğu, sürekli değişen beş yaşamsal durum başlıkları şunlardır: iç organlarının da dâhil olduğu somut bedeni; duyguları; dünyevi çıkarları; ilgi, arzu, özlem, amaç gibi ruhsal istekleri ve son olarak bilinçli olmasıdır. Bu sürekli değişen durumlar koşullu oluşumun kanunudur. Her eylem, maddelerden ruha kadar dünyadaki her şeyi yeniden düzenler.

Karma bu durumda, budist yazarlar tarafından "esas, temel, asıl" şey olarak kullanılır. Bu anlamda, ruhani istekler, dünyanın yaradılışı ve onu takip eden düşünceler ve eylemlerin anlamını ifade eder. Tüm eylemler ve düşünceler, Karma'yı oluşturur ve karmaşık dünyaya yön verir. Budist öğretisinin amacı, Karma'ya daha fazla yol açmamak ve bu döngüye bir son vermektir. Bunun için yapılması gereken ilk adım, Karma bağlığına yol açan, ruha zararlı üç sebebi anlamaktır. Bunlar; Hırs (Lobha), öfke ve nefret (Dosa), cahillik (Moha) olarak sıralanır. Olumlu Karma için üç yol ise; alçak gönüllülük, insaniyet (şefkat, iyilik) ve anlayıştır.

Bir eylem sonucunda oluşan Karma'nın niteliğini, o eylemi yapmanın temelindeki amaç (Cetana) belirler. Budist öğretisine göre, bedensel eylem türlerinden olan düşünce ve konuşma, Karma'da büyük önem taşır. Karma etkisinin oluşum zamanıyla ilgili üç farklı Karma türü vardır:
 Yaşandığı esnada oluşan Karma (Pali dilinde: Ditthadhamma-vedaniya-kamma)
 Önceki yaşamda oluşan Karma (Pali: Upapajja-vedaniya-kamma)
 Sonraki yaşamda oluşacak Karma (Pali: Aparapariya-vedaniya-kamma)

Bazı eylem ve davranışlar, sonucunda Karma oluşturmayabilir. Gereken durumlarda bu etki yaşanmayabilir veya önemsiz ölçülerde şiddete karşı tepki olaylarında, örneğin; iyi niyetler olumsuz sonuçlardan fazla olduğu zamanlarda, Karma etkisi oluşmayabilir. Bu durumda etkisiz Karma (Pali: Ahosi-kamma) söz konusudur.

Karma etkisi farklılıklar gösterebilir:
 "Yeniden doğuş" ile oluşan Karma Janaka-kamma: Yeniden doğuşla (reenkarnasyon) ve bulunduğu topluluğun koşullarıyla sınırlı yaşanır.
 Yardımcı Karma Upatthambhaka: Hiçbir Karma etkisi yoktur ve yalnız hareket ederek yaşanır.
 Zulmeden Karma Upapilaka: Karma etkisiyle baskı yaşanır.
 Yıkıcı, tahrip edici Karma Upaghataka: Diğer Karma etkilerinden daha fazlası yaşanır.
İstemeden yapılan eylemler için bir düzenleme yoktur. Bir eylemin temelinde ne kadar az art niyet varsa o kadar az Karma toplanır, oluşur.

Şu sözler buna işaret etmektedir:
Her kim bir başkasına eziyet ediyor ve buna rağmen iyi bir yaşam arzu ediyorsa, o kişi bir sonraki yaşamında asla mutlu olmayacaktır.
Her kim diğerleriyle iyi anlaşıyorsa ve iyi bir yaşam arzu ediyorsa, o kişi bir sonraki yaşamında mutluluk bulacaktır.(Dhammapada M.Ö 3.yüzyıl)
Eylemlerin failini bulamayız; etkiyi yakalayan hiçbir "varlık". Sadece boş şeyler geçer gider önümüzden: bu şekilde anlayışa kavuşan kişi, doğru bir bakışa sahiptir. Ve eylem ile etki bu şekilde gerçekleşip ilerlerken, köke bağlılık nedeniyle kimse tıpkı tohum ile ağaçta olduğu gibi hiçbir başlangıç asla bulunamaz. (Vis. XIX) Culakammavibhanga Sutta.

Anlamları

Terimin dört farklı anlama gelmesi anlamının Batılılarca iyi kavranamamasına ve kimi zaman tek anlamıyla kullanılmasına neden olmuştur. Terim Doğu'da şu dört anlamda kullanılır:
 Bedensel hareketler (söz, davranış) veya zihinsel hareketler (niyet, düşünce, imaj oluşturma). Bunlar "neden"dir.
 Bu hareketlerin sonucu. Bunlar "sonuç"tur.
 Bireyin şimdiki ve geçmiş yaşamdaki hareketlerinin sonuçlarının toplamı. Bunlar, nedenler toplamı olarak oluşan "mukadderat"tır.
 Manevi alemdeki nedensellik kuralı (yasa).

Karma yasası ve karmik plan

Zen sisteminde karma yasası öte-alemdeki yaşamı ve tekrar doğuşları belirleyen evrensel nedensellik yasasıdır. Yani Upanişadlar'da belirtildiği şekilde karma yasası insanın şimdiki ve geçmiş yaşamında yaptıklarıyla karşılaşmasıdır. Yapılan hareketlerin karşılığı olarak yaşanması gereken sonuçların planlı ve programlı bir şekilde düzenlenmiş haline "karmik plan" denir.

Karmik planın oluşumu

Kişi her an iradesiyle yeni hareketler yapmakta olduğundan karmik plan kısmen belirli, kısmen oluşum halindedir. Bu bakımdan karmik planın oluşum süreci ve bu süreçteki hareketler üç grupta ele alınır:

 Mukadderat üzerine bir etkide bulunmuş hareketler (sanchita-karma)
 Neden oluşturmuş ve mukadderat üzerinde bir etkide (sonuçta) bulunma sürecine girmiş hareketler (prarabdha-karma)
 Birikmiş, fakat henüz mukadderat üzerinde bir sonuç oluşturmamış hareketler(agami-karma)

Karma yasası ve Samsara

Karma yasası, kısaca, her yaşamın, önceki yaşamlarda yapılan hareketlerin sonucu olarak belirmesi esasına dayanır. Yani, kişinin yaptığı hiçbir hareket sonuçsuz kalmayacak ve kişinin mukadderatının belirlenmesinde bir neden oluşturacaktır. Hiçbir neden, herhangi bir sonuç yaratmadan yok olup gitmez. (Bu, felsefe ve bilimde "nedensellik kuralı" olarak adlandırılır.) Dolayısıyla samsarayı esas alan Doğu öğretilerinde her yaşam ve her yaşamdaki koşullar, önceki yaşamlarda yapılan hareketlerin bir bileşkesi olarak meydana gelmekte olup, o yaşamda yapılacak hareketler de bir sonraki yaşamı ve koşullarını belirleyici bir etken olacaktır.

Daha kısa olarak ifade etmek gerekirse, Doğu'nun karma yasası bir Türk atasözüyle tek cümleyle şöyle ifade edilebilir: "Ne ekersen onu biçersin."

Hindu mitolojisinde yasaları uygulayan, yasanın somutlaşmış biçimi olan karma ilahlarına Lipikas adı verilir.

Jainizme göre karma yasası
Jainizm'de Karma öğretisi, Hindistan kökenli diğer dinlerle kıyaslandığında farklılık gösterir. Jainizm'de Karma, sadece eylemlerin sebep ve sonuçlarının kaçınılmaz olduğuna dayalı yasa olarak değil; ayrıca bunların temelini kavrama bilincidir.
Jainizm taraftarları bu anlamda ince maddelerden oluşan, algılanamayan "Karma parçaları"ndan veya "karmik töz"den bahsederken, iki ayrı kategoride sınıflanan toplam 148 çeşit tözün varlığını savunurlar.

Bu geniş kapsamlı sınıflandırma, "Dokuz Gerçek" (nava tattvani) öğretisinin temelindeki detayları açıklayarak, kavramayı sağlayan, yol gösteren bir kılavuzdur, bir rehber kitaptır. Amacı; öğrencilerin, Jain öğretisinin önemli koşullarını teoride başarılı bir şekilde anlamalarına yardımcı olmaktır.

Birbirini takip eden konular, örneğin; Karma etkisinin nasıl meydana geldiği, hangi şekillerde ortaya çıktığı, Karma etkisinden ne şekilde kurtulunacağı ve ayrıca var olan Karma'nın nasıl azaltılacağı, Yeniden Doğuş Döngüsü'nden (Reenkarnasyon) ne şekilde kesin olarak kurtulunacağı konuları pratik olarak açıklanmıştır.
"Dokuz Gerçek" öğretisinin çıkış noktası, Jain düşüncesine göre tüm evrende var olan iki temel öz'ün (dravya) şeklidir. Bunlar:

 Bilinç; sonsuz sayıda insan ruhundan oluşan bilinç.
 Bilinçsiz; beş kategoriye ayrılan (1) Madde, Karma olarak sayılan; (2) Uzay, boşluk (akasha), (3) Hareket alanı (dharmastikaya), (4) Huzur, sessizlik alanı (adharmastikaya) ve son olarak (5) Zaman (kala)
Karma anlamıyla "Madde" ve Ruh arasındaki sorunlu ilişki, bu tanıma göre Yeniden Doğuş Döngüsü'nün (samsara) işleyişidir.

Bilinçsizce yapılan eylemler (mithyatva) sonucunda, ruhlar, evrenin sonsuz başlangıcından beri var olan sayısız Karma'lar yaşar. Bu sayede Karma her bir ruhun cismi bedeninde toplanır; bu bir tür ince tözden bir araya gelen bir kabuktur; ruh bunu sarar ve artan bir yoğunluk derecesi ile iki ayrı kabukla daha birleştirir. Bilinçsizce, cahilce kavramı (mithyatva) bu bağlamda her ruhun Samsara döngüsüne bağlı kalması ve kendi öz varlığını unutması anlamına gelir. Karma etkisiyle, bireylerin kişiliğinin oluşmasında ortaya çıkan sonuçlar, özellikle beden ve bedenin fonksiyonlarının bilinçsizce davranması; sınırsız algılama (anant darshan), her durumu idrak etme, her şeyi anlama (ananta jnana), sonsuz enerji (ananta virya) ve sonsuz mutluluk (ananta sukha) gibi içimizde saklı bulunan özelliklerdir. Bu özelliklerin açığa çıkmasıyla, bilinçsizlik yavaş yavaş azalır ve sonunda Karma etkisi altında kalma, bu döngüye bağlı olma zorunluluğu ortadan kalkar.
Ruhun, bu her iki farklı olası görüntüsünü birbirinden ayırt etmek için, Jainizm'de "birbiriyle bağlantılı, bağlı" (samsari) ve "birbirinden bağımsız" (mukta) ruhlar olarak belirleyici özellikler vardır. Duruma bağlı olarak ruh dönüşümü, dört farklı şekilde ortaya çıkar. Bunlar; insan dünyası (manushya), bitki ve hayvan dünyası (tiryancha), göksel Tanrılar dünyası (devaloka) ve yedi cehennem'dir (naraki). Hatta dağlar, kayalar, tepeler, nehir, çayır, çimen, rüzgâr ve fırtınalar, Jain inancına göre, Samsara döngüsü içinde bulunan sayısız ruhların var olduğu dünyada insan dışındaki her şeyin varlığını sona erdirebilir; çünkü tek bir varlık olarak insan tüm kurtuluş çözümlerini beraberinde getirir.

Tüm Karma'larından arınmış bağımsız ruh "Siddha" olarak adlandırılır. Siddha'ların, sınırsız kazanım ve sonsuza dek var olmak gibi, "Siddhashila", yani evrenin en yüce mertebesiyle mükemmel uyum içinde ve Samsara'da –birincil dünyada- Karma etkisinden tamamen arınmış bir şekilde var olmak gibi doğal özellikleri vardır. Bu özel ruhlar saf bilinçle var olurlar; onların varlığında, düşünce, duygu, arzu yoktur, bedensel dürtülerden arınmışlardır.

Jain'lerin uygulamalı olarak, dünyadaki olayların temelini oluşturan maddelerin her birini farklı özellikleriyle öğrenmeleri, bilinçsizce yaşamaktan uzak kalmaya çalışmaları ve doğa olaylarına uygun yaşamaları ve bunların sonunda, tüm maddelerden bağımsız yaşamayı (kaivalya) öğrenmeleri gerekir.

Karma etkilerinden ileriki zamanlarda sakınmak için, Karma etkilerinin sebeplerinin, çok iyi öğrenilmesi gereklidir. Sakınılması gereken tek sebep sadece bilinçsizlik değildir. Kişinin kendi kontrolünü kaybetmesi (aviratti), düşüncesizlik (pramada), hırs, öfke, gurur gibi tutkular (kasaya), ayrıca beden, konuşma ve zihin faaliyetlerinin etkilerini de Karma oluşturur.

Ayrıca Karma çeşitleri, amaçlara göre farklılıklar gösterir ve iki ana gruba ayrılır.

Zararlı Karma (Ghati karma)
 Jnana-varaniya karma: "Her şeyi idrak eden, her şeyi bilen Ruh"u bozan, Karma'dır.
 Darshana- varaniya karma: Ruhun sınırsız algı yeteneğini köreltir.
 Mohniya karma: Doğru algılama, doğru davranma, doğru hareket etme yetisini azaltır, böylece ruh kendini diğer maddelerle özdeşleştirir.
 Antaraya Karma: Ruhun sonsuz enerjisini azaltıp iyi eylemler yapmaya engel olur.

Zararsız Karma (Ahgati Karma)
 Vedniya karma: Mutlulukla birlikte üzüntü de vererek, ruhun aşırı mutluluk hissetmesini engeller.
 Nama karma: Sadece beden üzerinde yaşanır ve böylece herhangi bir şekli olmayan ruhun varlığını gizler.
 Gotra karma: Ruhun sakinliğini, huzurunu bozar ve ayrıca bu Karma, kişinin hangi Kasta ait olduğunu, hangi aileye mensup olduğunu, toplumdaki yerini ve kişiliğini belirler.
 Ayu karma: Kişinin ölüm zamanını belirler ve böylece ruhun ölümsüzlüğünü gizler.
Sadece, tamamen ruhu etkileyen zararlı Karma'lar, yaşam süresini azaltabilir. Bunun üstesinden gelebilmek için "Kevala jnana", yani "Her şeyi bilmek, anlamak, idrak etmek" uygulanmalıdır. Bu durum "Kevali" (her şeyi bilen), "Arihanta" (kutsal olan), "Jaina" (galip olan, yenen) şeklinde ifade edilir.

Zararsız Karma, bedeni doğru kullanmayı sağlar ve bu fiziksel ölüme kadar geçen süre için gereklidir. Bu "Kevali" durumu, ölüme kadarki süre için çok önemlidir. Bu aşamada ruh, yeniden bedenleşme için kendini tamamlar ve Siddha olma yolunda ilerler.
Karmik etkilerin ruha bağlı olarak ortaya çıkması, bu süreçte sorumlu olunan eylemleri bilinçli olarak etkiler. Karma etkileri ruhta var olduğu sürece, eylemleriyle kişi belli bir olgunluğa erişse bile, Karma kişide sürekli etkisini gösterir. Bu durumda bu etkiler ya kısa bir süre içinde ya da bir sonraki Yeniden Doğuşun hemen ardından kendini gösterir. Sürekli olarak kendini yenileyen ve ilerleyen Karma etkisi, ruha bağlı olarak, değişim sürecinde dünyevi olaylardan da etkilenir. Karmik etkilerin ruhta var olmasıyla birlikte, birçok karma, kişinin her eyleme bakış açısı doğrultusunda ortaya çıkar. Davranışlarda ne kadar doyumsuzluk, açgözlülük, kızgınlık, sinir varsa ruh içinde o kadar çok Karma oluşur. Ruh sakinlik, dinginlik (madhyastha) ve merhametle (karuna) kendini geliştirir ve böyle davranmakla çok daha az Karma etkisi oluşur.

Asıl amaç, kendini temizleme, arınma ve yeni Karma etkilerinin oluşmasını durdurmaktır. Bu amaç için Jainizm'de çeşitli ahlaki davranış kuralları ve uygulamalar vardır. Bunlar:

 Dikkat edilmesi gereken "beş itina" kuralı (samiti): öğrencilere öğretilen; 1.Yürümek, 2. Konuşmak, 3. Sevap kazanmak, 4. Çevredeki her nesneye ve çöplerin temizlenmesine dikkat etmek, 5. Hiçbir canlıya zarar vermemek.
 Üç Kısıtlama (gupti), 1. bedeni, 2. konuşmaları, 3. ruhu kontrol edebilmek.
 On Erdem (yati dharma): 1. Hoşgörülü olmak, 2. Alçak gönüllük, 3. Temiz ahlaklı, namuslu olmak, 4. Tok gözlü, sade olmak, 5. Dürüst olmak, 6. Kendine hâkim olmak, 7. Dünyevi duygulardan arınmış olmak, 8. Özverili olmak, 9. Sükûnetli, sakin olmak, 10. Mütevazı olmak
 On iki Görüş, (Düşünce) (bhavna): 1. Kararsız olmak, 2. Savunmasız olmak, 3. Yeniden Doğuş, 4. Ruhun yalnızlığı, 5. Bilinçli ve Bilinçsiz olma arasındaki ayrım, 6. Beden Kirliliği, 7. Karma Etkisi, 8. Karma etkisinin durması, 9. Karma Yapısı, 10. Dünyanın Fani, geçici oluşu, 11. Üç İyilik Kuralını Gerçekleştirmenin Zorluğu (Aydınlanmanın Azalması), 12. Doğru Öğretinin Bulunmasının Zorluğu.
Yeni Karma'ların yaşanmaması ancak toplanan Karma'ların sona ermesinden sonra olur. Bu durum, katı çilekeşlik, dervişlik (tapas) uygulamalarının sonucunda meydana gelir. Jainizm'de 2 tür dervişlik vardır.

 Dışa dönük dervişlik (bahya tapas): Arzuların ortaya çıkmasına karşı vücudu disiplin eder. Bu dervişlikteki uygulamalar; düzenli oruç tutma, belli bir süre tamamen yeme ve içmeden uzak durma (anashana); açlık hissini bastırmayacak şekilde daha az yeme (unodari); beslenme ve yaşam için ihtiyaç duyulan maddelerde kısıtlama (vrtti-parisankhyana); yağ, süt, çay, tatlı, kızartma, baharatlı gıda ve meyve sularından uzak durma (rasa- parityaga); aşırı sıcak ya da soğukta yalın ayak yürümenin veya saçın çekilmesinin verdiği acı gibi fiziksel ağrılara karşı dayanıklı, iradeli olma (kaya-klesha); içe dönük bir halde, bir yerde yalnız ve huzurla oturmaktır. (sanlitana)
 İçe dönük Dervişlik (abhyantara tapas): Kötü eylemlerden pişmanlık duymak (prayashchitta); keşişlere, dervişlere, rahibelere, yaşlı insanlara karşı alçak gönüllü davranmak (viyana); keşişlere, dervişlere, rahibelere, yaşlı insanlara, dertlilere, hastalıklılara yardımcı olmak (vaiyavrata); kutsal yazıları ve dersleri dikkatlice dinlemek (svadhyaya); meditasyon, derin düşünme uygulamaları yapmak (dhyana); beden, konuşma ve zihin faaliyetlerinden kaçınmak (kayotsarga) gibi uygulamalarla ruhu temizlerler.

Sürekli uygulamalar sayesinde dört kötü Karma etkisi ortadan kalkar ve "Kevala-Jnana", yani her şeyi bilme, idrak etme, anlama aşaması başlar. Ölüm zamanına kadar, dört zararsız Karma'lar ruhtan ayrıldığında "Moksha"ya (Nirvana) ulaşılır. Moksha (Nirvana), Yeniden Doğuş'un nihai kurtuluşudur. Oraya varan Ruh, evrenin en yüce yerindedir ve orada sonsuz mutluluk ve huzura kavuşur ve bir daha asla karışık Samsara döngüsüne dönmez.

Kaynakça
 Le Dictionnaire de la sagesse orientale, Kurt Friedrichs, Ingrid Fischer-Schreiber, Franz-Karl

Karma


Provincija Gornja Kanada (fra. Province du Haut-Canada) bila je dio Britanske Kanade koju je 1791. godine osnovalo Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Irske kako bi upravljalo srednjom trećinom zemalja Britanske Sjeverne Amerike. U Gornju Kanadu dolazili su i lojalisti iz SAD-a nakon Američke revolucije. Održala se sve do 10. veljače 1841. i većinom obuhvaćala prostor današnjeg Južnog Ontarija. Naziv Gornja dobila je po tome što se nalazila bliže rijeci sv. Lovrijenca nego Donja Kanada na sjeveroistoku (današnji Québec).

Vlada

Provincijska administracija
Ustav Gornje Kanade bio je gotovo identičan britanskom ustavu, kao i temeljen na principu "miješane monarhije" - spoju monarhije, aristokracije i demokracije. Izvršna vlast sastojala se od poručnika-guvernera, izvršnog vijeća i kraljevskih službenika - generala-ađutanta paravojske, državnog tužitelja, generalnog revizora zemljišnih patenata, generalnog revizora, itd. Izvršno vijeće imalo je ulogu sličnu onoj Kabineta Engleske, ali nije bilo podređeno Zakonodavnoj skupštini. Njegovi članovi nisu nužno bili i članovi Zakonodavne skupštine, ali su većinom bili članovi Zakonodavnog vijeća.

Parlament

Zakonodavnu granu vlade činio je parlament koji se sastojao od zakonodavnog vijeća i zakonodavne skupštine. Kada je 1796. godine glavni grad prvi puta premješten iz Newarka u Toronto, parlament se nalazio na križanju ulica Parliament i Front, u zgradama koje je američka vojska tijekom anglo-američkog rata 1812. godine zapalila. Zgrade su bile ponovno izgrađene, ali su opet, ovaj puta slučajno, zapaljene. Kasnije je parlament premješten na drugu lokaciju.

Zakonodavno vijeće Gornje Kanade bio je gornji dom parlamenta. Iako je bio temeljen na britanskom Domu Lordova, Gornja Kanada nije imala aristokraciju. Članovi Zakonodavnog vijeća, doživotno imenova, formirali su temelj grupe Family Compact, koja je vladala i upravljala ekonomijom provincije.

Zakonodavna skupština Gornje Kanade bila je donji dom parlamenta. Njihova zakonodavna vlast bila je ograničena vetom poručnika-guvernera, izvršnog vijeća i zakonodavnog vijeća.

Lokalna vlada
Lokalna vlast bila je temeljena na distriktima. Godine 1788. stvorena su četiri distrikta, koji su preimenovani 1792. godine. To su:
 distrikt Lunenburgh, kasnije "Eastern"
 distrikt Mecklenburg, kasnije "Midland"
 distrikt Nassau, kasnije "Home"
 distrikt Hesse, kasnije "Western"

Kako je broj stanovnika rastao, tako su i stvarani dodatni distrikti. Godine 1849. distrikti su zamijenjeni okruzima (eng. counties). U to vrijeme postojala su 20 distrikta, dok zakonodavstvo nikad nije donijelo konačnu odluku za osnivanje 21. distrikta, distrikta Kent. Do 1841. godine službenike u distriktima imenovao je poručnik-guverner, uz pomoć drugih lokalnih službenika.

Osnivanje

Nakon što je pariškim sporazumom 1763. godine završen Sedmogodišnji rat u Americi, upravljanje Kanadom predano je iz francuskih u britanske ruke. Teritorij današnjeg južnog Ontarija i južnog Québeca isprva su bili sastavni dio Provincije Quebec, kakva je bila pod vlašću Francuske. Sve do 1791. godine, Provincija Quebec zadržavala je francuski jezik, kulturu i zakone, što je bilo i potvrđeno donošenjem Kvibeškog akta 1774. godine kojim je proširen teritorij Quebeca.

Dio zapadno od Montreala i Quebeca ubrzo je primao mnoge engleske protestantske lojaliste koji su stizali u to područje kao izbjeglice nakon Američke revolucije, pa se to područje ubrzo počelo i kulturološki razlikovati.

Gornja Kanada nastala je nakon što je Parlament Velike Britanije donio Ustavni akt 1791. godine koji je podijelio Provinciju Quebec na Gornju i Donju Kanadu. Quebec je podijeljen kako bi lojalisti i britanski doseljenici mogli imati engleske zakone i institucije u Gornjoj, a francusko stanovništvo francuske zakone i katolicizam u Donjoj Kanadi. Prvi poručnik-guverner (eng. lieutenant-governor) bio je John Graves Simcoe.

Zbog manje opasnosti od američkog napada, glavni grad je premješten iz Newarka (danas Niagara-on-the-Lake) u York  (danas Toronto). Aktom Unije iz 1840. godine, Gornja i Donja Kanada ujedinjene su u Ujedinjenu Provinciju Kanadu.

Vidi još
 Donja Kanada
 Provincija Kanada
 Britanska Sjeverna Amerika

Izvori

Povijest Kanade
Povijest Ujedinjenog Kraljevstva (1707. – 1914.)
Bivše britanske kolonije i protektorati u Sjevernoj Americi

Gornja Kanada


Gregory Sporleder (n. 24 de abril de 1964) es un actor estadounidense conocido por interpretar a hombres militares en películas como La Roca, Black Hawk Down y Renaissance Man como Calvin Norris en True Blood.

Vida personal
Está casado a su esposa Megan.

Carrera
Sporleder tuvo su papel importante en Say Anything... junto a John Cusack. En 1994, apareció como "Billy" en el vídeo musical para la canción "All I Wanna Do" de Sheryl Crow. Apareció en películas como A League of Their Own, True Romance y episodios de Murphy Brown y NYPD Blue.

Referencias

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Nacidos en San Luis (Misuri)

Gregory Sporleder


Pedesina ist eine italienische Gemeinde in der Provinz Sondrio in der Region Lombardei. Mit 34 Einwohnern (Stand: 31. Dezember 2010) ist Pedesina die kleinste Gemeinde Italiens.

Geografie
Der Ort liegt auf 1.032 m Höhe an den Hängen des 2.232 m hohen Pizzo Rotondo. Die Nachbargemeinden sind Bema, Gerola Alta, Premana, Rasura und Rogolo.

Gemeindepartnerschaften
  Melissa, Provinz Crotone

Sehenswürdigkeiten
In der Pfarrkirche Sant'Antonio da Padova gibt es eine Holzikone aus dem 17. Jahrhundert und ein Fresko von Cipriano Valorsa (1564).

Literatur
 Anna Ferrari-Bravo, Paola Colombini: Guida d'Italia. Lombardia (esclusa Milano). Milano 1987, S. 366.
 Lombardia – Touring club italiano, Touring Editore (1999), ISBN 88-365-1325-5, Pedesina Online
 Pedesina auf tuttitalia.it/lombardia

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Ort in der Lombardei

Pedesina


Balmaseda, İspanya Bask Özerk Bölgesi içindeki Biskay ili'nde bulunan bir kenttir. Balmaseda Biskay ilinde bulunan tipik küçük tarihsel kentlerden biridir ve Biskay ilinin batısında bulunan "Las Encartaciones" bölgesinin merkezidir.

Bilbao'nun 30 km güneybatısında yer almaktadır. Şehir stratejik olarak önemli bir yerde bulunmaktadır. "Las Encartaciones" bölgesinde merkezi kent olup  Kantabria ve Kastilya Leon bölgeleri ile sınırdır. Bu kentin kuzeyinde Artzentales ve Sopuerta; dogusunda Zalla; güneyinde Burgos iline ait Valle de Mana bulunur.

Yerleşkenin nüfusu (2007 itibarıyla) 7,174 kişidir. Çok ilgi çekici tarihsel bir merkezi bulunmaktadır.

Kentten geçen "Kadagua Nehri" üzerinde 1199'da yapılmış ve günümüzde "Puente Viejo (Eski Köprü)" adı verilen bir köprü vardır. 19. yy başında İspanya'nın Napolyon'un istilasına direnişi savaşlarında 1808'de kentin yanında İspanyol ve Fransız orduları "Balmaseda Muharebesi"ne girişmişlerdir.

Kent önemli bir mobilya ve çelik üretim merkezi idi ve hala bu durumunu korumaktadır.

Dış bağlantılar

 Balmaseda Belediyesi resmi websitesi

Biskay'ın belediyeleri
Cittaslow

Balmaseda


Giuseppe Spataro (* 12. Juni 1897 in Vasto, Provinz Chieti; † 30. Juni 1979 in Rom) war ein italienischer Jurist und Politiker der Partito Popolare Italiano (PPI) sowie der Democrazia Cristiana (DC), der unter anderem zwischen 1946 und 1951 Präsident von Radiotelevisione Italiana (RAI) sowie mehrfach Minister war.

Leben

Rechtsanwalt und Engagement in der PPI
Nach dem Schulbesuch studierte Spataro Rechtswissenschaften an der Universität La Sapienza in Rom und war während seines Studiums zwischen 1920 und 1922 Präsident des katholischen Studentenverbandes Federazione Universitaria Cattolica Italiana (FUCI). Nach Beendigung des Studiums war er als Rechtsanwalt tätig. In dieser Zeit begann er auch sein politisches Engagement in der damaligen PPI unter dem Vorsitz von Luigi Sturzo und war zeitweise stellvertretender Nationalsekretär der Partei.

Während der faschistischen Diktatur von Benito Mussolini engagierte er sich weiterhin politisch und gehörte am 9. September 1943 in Rom zu den Mitbegründern des Comitato di Liberazione Nazionale (CLN). Außerdem war er neben Alcide De Gasperi, Giovanni Gronchi und anderen Mitgründer der Democrazia Cristiana sowie der Parteizeitung Il Popolo.

Präsident der RAI, Abgeordneter und Minister
Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges wurde er am 5. April 1945 zunächst Mitglied des Nationalrates (Consulta Nazionale) und war danach vom 25. Juni 1946 bis zum 26. April 1948 Mitglied der Verfassunggebenden Versammlung (Assemblea Costituente della Repubblica Italiana).

Außerdem war er kurzzeitig Unterstaatssekretär im Amt des Ministerpräsidenten De Gasperi, ehe er am 9. August 1946 als Nachfolger von Arturo Carlo Jemolo Präsident der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalt Radiotelevisione Italiana (RAI) wurde und diese Funktion fast fünf Jahre bis zu seiner Ablösung durch Cristiano Ridomi am 17. Mai 1951 bekleidete.

Zugleich begann er sich wieder politisch zu engagieren und wurde als Vertreter der DC im Wahlkreis L'Aquila bei den ersten Wahlen am 26. April 1948 zum Mitglied der Abgeordnetenkammer (Camera dei deputati) gewählt und gehörte dieser bis zum 15. Mai 1963 an.

Nachdem er von Februar 1949 bis Februar 1950 Vorsitzender der Fraktion der DC in der Camera dei deputati war, wurde er von Ministerpräsident De Gasperi am 27. Januar 1950 zum Minister für Post und Telekommunikation (Ministro delle Poste e Telecommunicazioni) in dessen sechstes Kabinett berufen und behielt dieses Amt auch in der siebten Regierung De Gasperis bis zum 16. Juli 1953. Zugleich war er in dieser Zeit vom 11. Juli bis zum 18. September 1952 erstmals Innenminister Italiens.

Daraufhin war er vom 16. Juli bis zum 17. August 1953 Minister für öffentliche Arbeiten (Ministro dei Lavoro Pubblico) im achten Kabinett De Gasperi.

Am 1. Juli 1959 ernannte ihn Ministerpräsident Amintore Fanfani zum Minister für die Handelsmarine (Ministro della Marina Mercantile) in dessen zweiten Kabinett. Im Anschluss war er vom 15. Februar 1959 bis zum 25. März 1960 wieder Minister für Post und Telekommunikation in der zweiten Regierung von Ministerpräsident Antonio Segni. Nachdem er vom 25. März bis 26. Juli 1960 im Kabinett von Fernando Tambroni Innenminister war, wurde er am 26. Juli 1960 von Ministerpräsident Fanfani zum Verkehrsminister (Ministro dei Trasporti) ernannt und übte diese Funktion bis zum 21. Februar 1962 aus.

Danach war er noch von März 1962 bis Mai 1963 Vorsitzender des Verkehrsausschusses der Abgeordnetenkammer.

Senator
Nach seinem Ausscheiden aus der Camera dei deputati wurde er am 16. Mai 1963 Mitglied des Senats (Senato della Repubblica) und gehörte diesem bis zum 4. Juli 1976 an.

Während seiner Zugehörigkeit zum Senat war er Mitglied des Ständigen Ausschusses für öffentliche Arbeiten, Verkehr, Post, Telekommunikation und Handelsmarine sowie von Mai 1963 bis Juli 1976 einer der Vizepräsidenten des Senats.

Zuletzt war Spataro zwischen März 1972 und Juli 1976 zeitweise Mitglied der Ständigen Ausschüsse für öffentliche Arbeiten und Kommunikation, für Verteidigung und für Verfassungsangelegenheiten.

Weblinks
 Eintrag (I. Legislaturperiode) auf der Homepage der Camera dei deputati
 Eintrag (II. Legislaturperiode) auf der Homepage der Camera dei deputati
 Eintrag (III. Legislaturperiode) auf der Homepage der Camera dei deputati
 Eintrag (IV. Legislaturperiode) auf der Homepage des Senato della Repubblica
 Eintrag (V. Legislaturperiode) auf der Homepage des Senato della Repubblica
 Eintrag (VI. Legislaturperiode) auf der Homepage des Senato della Repubblica

Innenminister (Italien)
Minister für öffentliche Arbeiten (Italien)
Verkehrsminister (Italien)
Handelsmarineminister (Italien)
Post- und Telekommunikationsminister (Italien)
Senator (Italien)
Mitglied der Abgeordnetenkammer (Italien)
Mitglied der Democrazia Cristiana
Rechtsanwalt (Italien)
Rundfunkintendant
Italiener
Geboren 1897
Gestorben 1979
Mann
Mitglied der Assemblea Costituente

Giuseppe Spataro


Arévalo puede referirse a:

Geografía
 Arévalo, población de Nicaragua.

España
Arévalo, localidad y municipio pertenecientes a la provincia de Ávila, comunidad autónoma de Castilla y León.
Arévalo de la Sierra, población de la provincia de Soria, comunidad autónoma de Castilla y León.
 Arévalo (Sena de Luna), despoblado de la provincia de León.

Filipinas
Distrito de Arévalo, distrito de la ciudad de Iloílo en las Bisayas occidentales (Región VI).

México
Arévalo, población de México.

Uruguay
Arévalo, localidad del departamento de Cerro Largo.

Personas
Arévalo (1947-), nombre artístico del humorista y actor español Francisco Rodríguez Iglesias.
César Bernardo Arévalo (1958-), presidente electo de Guatemala.
Daniel Sánchez Arévalo (1970-), un guionista, director de cine y productor español.
Raúl Arévalo (1979-), un actor español de cine, teatro y televisión.
Juan José Arévalo (1904-1990), presidente reformador de Guatemala.

Arévalo (desambiguación)


Argir es una localidad de las Islas Feroe, Dinamarca, que forma parte de la aglomeración urbana de Tórshavn. Tiene 2.033 habitantes en 2012, con lo que es la cuarta mayor localidad de las islas.

Argir ocupa la parte más sureña del área urbana de Tórshavn, limitando con montañas en su parte sur y con el mar en la parte oriental. El río Sandá, que corre de oeste a este, constituye el límite norte de Argir. Este río desemboca en una playa de arena en la costa oriental de Streymoy.

Al encontrarse físicamente unida a la capital, en Argir se encuentra la Agencia del Medio Ambiente de las Islas Feroe y el Ministerio de Finanzas del gobierno local.

Historia
El nombre de Argir proviene del nórdico antiguo ærgi, que significa "pasto de verano". En algunas zonas cercanas aún persisten algunas granjas.

Argir comenzó a desarrollarse en el , cuando hubo en el lugar un hospital para leprosos, que también sirvió para dar alojamiento a indigentes. Cuando la lepra fue erradicada, el antiguo hospital fue donado como talleres para gente pobre en 1750. Originalmente Argir fue una localidad separada de Tórshavn, pero el crecimiento de ambas localidades terminó por unirlas totalmente.

Argir fue la capital del municipio del Extrarradio de Tórshavn (Tórshavnar uttanbíggja kommuna), desde la creación de este en 1930 hasta 1978. El municipio, que incluía 5 localidades vecinas de la capital, se fragmentó en 1978: Hoyvík y Hvítanes se integraron al municipio de Tórshavn, y Argir, Norðradalur y Syðradalur formaron el nuevo municipio de Argir. Este se disolvió en 1997, siendo absorbido por el municipio de Tórshavn. Al momento de la fusión, el municipio de Argir contaba con 1.508 habitantes.

Cultura y deporte

En materia educativa, en Argir solamente hay escuela primaria; el resto de la educación se puede cursar en Tórshavn. Argir cuenta con su propio club de fútbol, el AB Argja Bóltfelag, que en la temporada 2012 juega en la segunda división de las Islas Feroe, siendo su estadio el Estadio Argir. Hay un pequeño puerto deportivo, junto al cual se encuentran las instalaciones del club de remo de Argir.

En Argir, junto a la playa, se encuentra el Acuario de las Islas Feroe.

Argir constituye una congregación de la Iglesia de las Islas Feroe. Su templo es una construcción moderna de 1974.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de las Islas Feroe

Argir


Bazrangui (), também chamados bazrânguidas ou badrânguidas, foi uma dinastia de pequenos governantes no sudoeste do Irã, perto do final do Império Arsácida.

Família de Sasano

Segundo Tabari, o senhor Sasano que é nomeado como o ancestral epônimo dos sassânidas desposou uma mulher da família chamada "Bazrangui". A mulher se chamava Rambaiste, que "possuía beleza e perfeição", e o casal gerou um filho chamado Pabeco. No relato de Tabari, , o fundador do Império Sassânida, foi enviado por motivos educacionais, a pedido de seu pai Pabeco, a Tiri, eunuco de Gochir, rei de Estacar. Mais tarde, Artaxes sucedeu Tiri que era o oficial chefe (ou seja, argapetes) de Darabeguerde. Conseguiu fazer várias conquistas na região e depois escreveu a seu pai para se revoltar contra Gochir. Pabeco fez isso e matou Gochir e assumiu seu trono. Esta é a última vez que Tabari menciona Gochir ou sua família e outras menções aos Bazranguis em fontes posteriores são todos retirados de Tabari. Não foram encontradas moedas com o nome Gochir ou Bazrangui. S. Wikander sugeriu que Bazrangue não é um nome, mas sim um título com a etimologia de "segurando uma maça", ou "possuindo poder milagroso". Esta sugestão não foi comprovada por R. N. Frye.

Uso geográfico
A palavra "Bazrangue" tem sido usada em outras fontes históricas, como Alistacri, para se referir a um distrito geográfico na área montanhosa de Boir Amadi, onde os rios Xirim e Xadecã têm sua origem. R. Frye indica que este distrito poderia ser aquele no texto pálavi Xusraw ud rēdag de onde veio excelente vinho ou mosto. Hoje, no entanto, existem as aldeias Bazrangue Superior e Bazrangue Inferior no distrito de Bebaã da província de Cuzestão. Há também uma menção em contos populares do Irã que a palavra bazrangui significa pessoa selvagem. A conexão do nome geográfico e outras ocorrências da palavra é incerta.

Bibliografia

Famílias do Império Sassânida

Bazrangui


Clément Turpin (født 16. maj 1982) er en fransk fodbolddommer som har været på FIFAs Internationale Dommerliste siden 2010 og desuden medlem af UEFAs elitedommergruppe siden 2012.

Han har fungeret som dommer ved VM-kvalifikationen for europæiske hold til slutrunden i Brasilien 2014 og ved den tilsvarende VM-kvalifikation til slutrunden i Rusland 2018.

Turpin blev i maj 2016 kåret som Frankrigs bedste dommer af det franske fodboldforbund. Samme år medvirkede han som dommer ved EM i Frankrig. Turpin dømmer ved VM-slutrunden i Rusland 2018.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodbolddommere fra Frankrig
Dommere i EM i fodbold 2016
Dommere i VM i fodbold 2018

Clément Turpin


Frederik Tingager (født 22. februar 1993) er en dansk fodboldspiller, der spiller som central forsvarer for den danske superligaklub AGF.

Karriere

Tuse IF og Brøndby IF
I 1996 startede Frederik Tingager sin ungdomskarriere i hans barndomsklub, Tuse I.F. Efter at have tilbragt karrierens ti første år i Tuse, valgte han i 2006 at flytte til det lokale divisionshold, Holbæk B&I., hvor han tilbragte de næste tre år. I 2009 blev han hentet til Brøndby I.F.'s ungdomsakademi, hvor han havde kontrakt til 2012.

Holbæk B&I
Frederik Tingager forlod Brøndby I.F. og tog derfor beslutningen om at tage retur til Holbæk B&I i 2012, hvor han skrev under på en toårige kontrakt. I ultimo 2014 skrev Tingager under på en toethalvtårig forlængelse af sin kontrakt med Holbæk B&I.

Odense Boldklub
Den 8. december 2015 blev det offentliggjort, at Frederik Tingager skiftede til Odense Boldklub på en aftale frem til sommeren 2018 efter at have været til prøvetræning i klubben i november. Han fik sin debut i Superligaen den 8. maj 2016, da han startede inde og spillede alle 90 minutter i 0-1-nederlaget hjemme til F.C. København, men pådrog sig under kampen en revne i det ene kindben.

Han scorede sit første mål i Superligaen den 29. maj, da han scorede OB's første mål i 3-2-sejren hjemme over AaB.

Eintracht Braunschweig
Den 3. januar 2018 blev Tingager solgt til Braunschweig, som spiller i 2. Bundesliga. Han forlod klubben på en fri transfer ved udgangen af 2018.

AGF
Tingager skiftede 4. januar 2019 til AGF i den danske Superliga.

Han skrev i medio december 2020 under på en fireårig kontraktforlængelse, således parterne havde papir på hinanden frem til sommeren 2025.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Holbæk B&IF
Fodboldspillere fra Odense Boldklub
Fodboldspillere fra Eintracht Braunschweig
Fodboldspillere fra AGF

Frederik Tingager


15609 Kosmaczewski este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
15609 Kosmaczewski este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 6,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

15609 Kosmaczewski


Uteler Özellikle şu an Utah ve Colorado'da yaşayan Amerikalı kızılderililerle akraba olan bir kabiledir. Üç Ute rezervasyonu bulunmaktadır: Utah'ın kuzeydoğusunda Uintah-Ouray (3500 nüfus), Colorado'da Güneyli Uteler (1500 nüfus), Utah, Colorado ve New Mexio'ya yayılmış olarak Dağlı Uteler (2000 nüfus). Utah eyaletinin ismi Ute kabilesinin isminden türetilmiştir.

Dil
Ute kabilesinin dili, Uto Aztek dil ailesinin Numik bölümüne ait olp Güney Numik'in bir lehçesidir.

Günümüzde Uteler sadece İngilizce konuşmaktadırlar.

Tarih

Meksikalı yerleşimcilerin gelişinden önce, doğu Utah, batı Colorado, New Mexico'nun bir bölümü ve Wyoming olarak mühim parçalara ayrılıp işagl edildi. Uteler tarih boyunca asla birleşmiş büyük bir grup değillerdi, bunun yerine diğer komşu gruplarla birliklerini sürdüren pek çok göçebe kabileden oluşuyordu. Bilinen en büyük 17 grup Capote, Cumumba, Kapote, Moache, Moanumts, Pah Vant, Parianuche, San Pitch, Sheberetch, Taviwach, Timanogots, Tumpanawach, Uinta, Uncompahgre, White River, Weeminuche ve Yamperika'dır.

Uto-Aztek halkları
Utah'taki Kızılderili kabileleri
Colorado'daki Kızılderili kabileleri

Uteler


Agrilus anabates é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1924.

Referências

anabates

Agrilus anabates


Kristoffer Ingeby (né le  à Örebro) est un coureur cycliste suédois, actif dans les années 1990 et 2000.

Biographie

Palmarès
 1997
 Champion des Pays nordiques sur route juniors
  Champion de Suède du contre-la-montre juniors
  du championnat du monde du contre-la-montre juniors
 2000
  de la FBD Milk Rás
  du Triptyque des Barrages (contre-la-montre)
  du Triptyque des Barrages
 2001
 Ronde du Canigou
  du Circuit des Ardennes
 Bourg-Hauteville-Bourg
  du Prix des Coteaux d'Aix
  de Troyes-Dijon
  du Grand Prix Mathias Nomblot
 2002
  de l'International Cycling Classic
 2006
 Skandis GP
 Skånska GP Veckan :
 Classement ghénéral

  du Scandinavian Week

Classements mondiaux

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste suédois
Naissance en janvier 1979
Naissance à Örebro

Kristoffer Ingeby


Rán og maðurinn hennar, Jötuninn Ægir, eru persónugervingar hafsins. Rán hefur net sem hún reynir að ginna sæfara í. Hún er ásynja drukknandi manna og er táknar allt það illa og hættulega við hafið en Ægir er guð sædýra og er góði hluti hafsins. Saman eiga þau níu dætur sem eru öldurnar:  Bára, Blóðughödda, Bylgja, Dúfa, Hefringa, Himinglæva, Hrönn eða Dröfn, Kólga og Unnur.

Tilvísanir

Jötnar

Rán (norræn goðafræði)


An Triphora nitida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Triphora nitida in nahilalakip ha genus nga Triphora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triphora (Orchidaceae)

Triphora nitida


An Phyllostachys atrovaginata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chi Son Chao ngan H.Y.Chou. An Phyllostachys atrovaginata in nahilalakip ha genus nga Phyllostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phyllostachys

Phyllostachys atrovaginata