Ayna, Saim Orhan tarafından hazırlanıp Samanyolu TV'de yayımlanan yurt dışı belgesel formatındaki televizyon programıdır.

Ayrıntı

Ayna programı için şu ana kadar 140'ı aşkın ülkede çekimler yapılmıştır. Program her hafta farklı bir ülkeyi tanıtmaktadır ve ülke kültürlerini, adet, gelenek ve göreneklerini, turistik köşelerini, ülke güzelliklerini ve halkının yaşantısı hakkında bilgi vermektedir. Fon müziği olarak da, tanıtılan ülkeler de yaygın olarak dinlenen müziklere yer verilmektedir. Programda öncelikle tanıtılan ülkenin kültürü hakkında genel bilgiler verilmekte, ardından o ülkede bulunan Türk okulları tanıtılmaktadır.

Ayna programı aynı zamanda bazı ilklere de imza atmıştır. 1931 yılında Bulgaristan'a hurda kâğıt fiyatına satılan arşivleri Bulgar Millî Kütüphanesinde bularak bu belgeleri ilk kez ekrana taşıyan program olmuştur. Yine Bosna-Hersek'te, Hristiyanların dinlerine, mallarına ve kiliselerine dokunulmaması ile ilgili Fatih Sultan Mehmet'in fermanını görüntüleyen Türkiye'deki ilk televizyon programı olmuştur. Programın tüm bölümleri kendi internet sitesinden izlenebilmektedir.

Çekim yapılan ülkeler

Ayna programı için çekim yapılan ülkelerden bazıları şunlardır;

Amerika Birleşik Devletleri, Afganistan, Arnavutluk, Almanya, Angola, Arjantin, Avustralya, Avusturya, Azerbaycan, Belçika, Birleşik Arap Emirlikleri, Brezilya, Bosna-Hersek, Botsvana, Bulgaristan, Burkina Faso, Myanmar, Cezayir, Çad, Çekya, Çin, Danimarka, Endonezya, Etiyopya, Fas, Filipinler, Fildişi Sahili, Filistin, Finlandiya, Fransa, Gambiya, Gana, Gine, Grönland, Güney Kore, Güney Afrika, Gürcistan, Hindistan, Hırvatistan, Hollanda, Hong Kong, İran, İsrail, İspanya, İsveç, İsviçre, Birleşik Krallık,İrlanda, İzlanda, Irak, Japonya, Kamboçya, Kanada, Kazakistan, Kamerun, Kenya, Kıbrıs, Kuzey Kıbrıs, Kırgızistan, Kolombiya, Kosova, Kuveyt, Liberya, Lüksemburg, Lübnan, Litvanya, Letonya, Macaristan, Madagaskar, Makedonya, Malezya, Mali, Malavi, Malta, Mauritius, Mısır, Moğolistan, Maldivler, Moldova,Mozambik, Nepal, Nijer, Nijerya, Norveç, Özbekistan, Pakistan, Papua Yeni Gine, Peru, Polonya, Portekiz, Romanya, Yakutistan, Tuva, Buryatya, Orta Afrika, Rusya, Şili, Senegal, Sri Lanka, Singapur, Suriye, Sudan, Suudi Arabistan, Tacikistan, Tanzanya, Tayvan, Tayland, Tataristan, Tunus, Türkmenistan, Togo, Uganda, Ukrayna, Umman, Ürdün, Yemen, Zanzibar, Yeni Zelanda, Kırım, Ruanda, Hawaii, Dubai, Los Angeles, New York, Burundi, Namibya, Lesotho, İrlanda, São Tomé ve Príncipe, Gabon, Slovakya, Haiti, Dominik Cumhuriyeti, Bhutan, Paraguay, Estonya, Kamerun, Kosta Rika, Gine-Bissau, Bahamalar, Maputo, Rodos, Zimbabve, Küba, Somaliland,  Esvatini, İskoçya, Kamerun.

Ödüller

Ayna programı, Türkiye'nin en çok izlenen yerli belgeseli ve Radyo-Televizyon Gazetecileri Derneğinin "En başarılı Yaşam Programı" ödülünün sahibi. Aynı zamanda, Filipinler'i tanıtan bölümünden dolayı Filipin Büyükelçiliği tarafından kendilerine plaket verilmiştir. Uludağ Üniversitesi tarafından 8. Medya Ödülleri En İyi Bilgi, Eğitim, Kültür Programı seçilmiştir.Ayrıca 19 Mart 2013'te Yeni Yüzyıl Üniversitesi ve Türk Öğrenci Konseyi'nden 2 ödül birden verildi.

Bölümler

Ayrıca bakınız
 Samanyolu TV
 Mehtap TV
 Samanyolu Avrupa

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ayna
 Samanyolu TV
 Küre TV
 @SaimOrhan Resmi Twitter Hesabı
 @AynaProgram Resmi Twitter Hesabı

Belgesel filmler (televizyon)
Samanyolu TV
Türk televizyon programları

Ayna (televizyon programı)


Androgenii sau hormonii androgeni sunt hormoni de obicei steroizi care stimulează și controlează dezvoltarea și funcțiile organelor genitale masculine la vertebrate. Sunt implicați în activitatea organelor sexuale masculine primare și în dezvoltarea caracteristicilor sexuale masculine secundare. În timpul pubertății, nivelul de hormoni androgeni crește atât la băieți, cât și la fete.

Androgenii au fost descoperiți în 1936. Principalul și cel mai cunoscut androgen este testosteronul. Alți androgeni sunt dihidrotestosteronul (DHT) și androstenediona, de asemenea cu o importanță mărită în dezvoltarea caracterelor masculine.

Vezi și
Steroid
Hormon
Estrogen
Terapia de deprivare a androgenilor
Testosteron
Androstenedionă
Dihidrotestosteron(DHT)
Chimie medicală

Referințe

Androgeni

Androgen


Olaylar

Doğumlar
 Afifüddin Tilimsânî, sufi Muhyiddin İbn Arabi'nin öğrencilerinden sufi ve yazar (ö. 1291)
 İbn Saîd, İbn Saîd el-Endülisî adıyla da bilinen Endülüs Emevî coğrafyacı, tarihçi ve şiir koleksiyoneri (ö. 1286)
 III. Muhammed, Elemûtlar-Nizârî Devleti hükümdârı (ö. 1255)

Ölümler
 Catherine de Clermont, Blois kontesi
 Şerafeddin el-Tusî, İranlı matematikçi ve astronom (d. 1135)
 Tamar, Gürcistan Kraliçesi (d. 1160)

1213


Bursa ( Prussa, ), Türkiye'de Bursa ilinin merkezi olan şehirdir.

Ekonomik açıdan Türkiye'nin en gelişmiş kentlerinden biri olan Bursa doğal ve tarihsel zenginlikleriyle de önem taşır. Bursa'da en çok Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluş dönemine ait tarihi eserlerin bulunmasının sebebi ise, Bursa'nın Osmanlı Devletinin ilk başkenti olmasıdır. Bursa alışveriş merkezleri, parkları, müzeleri ve çarşısıyla bölgede öne çıkar. Ayrıca Bursa Marmara bölgesinin İstanbul'dan sonra gelen ikinci büyük şehridir. Türkiye'nin en önemli birkaç sanayi kentinden biridir. Şehir İstanbul'dan sonra en büyük ikinci ihracatı gerçekleştirmektedir. Şehrin futbol takımı Bursaspor 2009-10 sezonunda Süper Lig şampiyonudur.

Bursa, sanayi istatistiklerine göre Türkiye'nin en büyük sanayi kenti ve otomotiv üretim merkezidir. CNN International tarafından Türkiye'nin Detroit'i yakıştırması yapılmıştır. Tofaş-Fiat, Renault, Peugeot, Karsan, TOGG, Bosch, Cobra Güleryüz ve Akia otobüs fabrikaları Bursa'da bulunmaktadır. Aynı zamanda binek ve ticari araçların yan sanayi ve yedek parça fabrikalarının büyük kısmı Bursa'dadır. Bursa'nın otomotiv sanayisi bakımından Türkiye tarihinde bıraktığı izler dolayısıyla TOFAŞ tarafından şehir merkezine yapılan TOFAŞ Anadolu Arabaları Müzesi de kentin simgelerinden biri haline gelmiştir.

Tarihçe

Bursa'da şimdilik bilinen en eski arkeolojik kalıntılar Yenişehir yakınlarındaki Menteşe Höyüğü ve Orhangazi yakınlarındaki Ilıpınar'dan bilinmektedir. Bu arkeolojik buluntu yerlerinin en eski tabakaları yaklaşık 7 bin yıllıktır. Bu tabakalardaki kültür, çanak çömleğin gelişmiş olarak ortaya çıktığı, mimarinin dörtgen planlı, bol miktarda ahşap destekli kerpiç kullanılarak inşa edilmiş yapılardan oluştuğu tabakalardır. Bursa'da David French, Mehmet Özdoğan ve Jacop Roodenberg'in arkeoloji ile ilgili çalışmaları tarih öncesiyle ilgili pek çok yeni bilgi ortaya koymuştur.

Bursa ve civarında MÖ 4000'li yıllardan itibaren çeşitli yerleşimlerin olduğu saptanmıştır; fakat yöreye ait kesin bilgiler MÖ 700'lere dayanmaktadır. Homeros, bölgeden Mysia olarak söz etmektedir. Günümüzde Bursa yöresinde Mysia yerleşmelerini anımsatan iki köy bulunmaktadır: Misi (Gümüştepe) ve Misebolu. Ayrıca Prof. Dr. Semavi Eyice, belgesel yönetmeni Tekin Gün yaptığı yüzey çalışmaları sırasında Kentin 14 km batısında, Çayırköyü'nün 1 km güneybatısındaki "Çayırköy Höyüğü'nün" boyutları da Demirtaş Höyüğü ile aynıdır. Burada bulunan seramik parçalarında gri, kırmızı, kahverengi ve siyah renkler hakimdir. Bulunan seramik parçalarının önemli kısmı elde yapılmış, çok azı ise çarkta yapılmıştır. Höyüğün en eski buluntusu MÖ. 2700-2500 yılına erken Bronz Çağı'na  işaret etmektedir.

Bursa, 1204-1261 yılları arasında İznik'e bağlıdır, genelde kale içinde kalmış, fazla büyüyememiştir.

Osmanlı dönemi

Anadolu Selçuklu Devleti'nin zayıflayıp dağılmaya başlamasıyla kurulan Anadolu Beylikleri içinde zamanla gelişen Osmanlı Beyliği, çevredeki tekfurların arazilerini de alarak güçlenmiştir. Bursa, 1307 yılında Osman Bey tarafından kuşatılmış, uzun süren kuşatmadan sonra 6 Nisan 1326'da Osman Bey'in oğlu Orhan Bey tarafından alınmıştır. 1335 yılında başkent Bursa'ya taşınmış ve kentte büyük imar hareketleri yaşanmıştır.

Osmanlılar Bursa'yı aldıklarında kent sadece hisar içinden ibaretken, Orhan Gazi şehri hisarın dışına çıkararak Orhan Gazi Külliyesini kurdurtmuştur. Surlar dışında mevcut yerleşmeye yakın, hakim noktalarda cami, hamam, imarethane, darüşşifa, medrese gibi kamu yapıları inşa edilerek bu külliyelerin çevrelerinde konut alanları yaratılmış ve böylece bir yerleşme geleneği başlamıştır. Başkent, 1363 yılında (I. Murad Hüdavendigâr döneminde) Edirne'ye taşınmıştır. Fatih Sultan Mehmed'in İstanbul'u fethetmesinden sonra ise Bursa'nın faal rolü son bulmuş ve yönetim merkezi niteliğini kaybetmiştir.

Bursa'da Osmanlı Devleti hakimiyetinde, 1922 yılına kadar, Müslüman, Rum, Ermeni ve Yahudiler birlikte yaşamışlardır.

Tanzimat sonrası dönemde Hüdavendigâr Vilayeti merkezliği yapan Bursa'ya 1900'lü yılların başında Biga (merkezi Çanakkale), Bilecik, Kütahya, Karesi (Balıkesir), Karahisar (Afyon) sancakları bağlı bulunmaktaydı.

Millî mücadele dönemlerinde çeşitli ayaklanmaların yaşandığı Bursa, 8 Temmuz 1920 de Yunanlarca işgal edilmiş; Başkomutanlık Meydan Muharebesi'nden sonra 11 Eylül 1922'de Türk birliklerince geri alınmıştır.

Cumhuriyet dönemi
Bursa, 1987 yılında çıkarılan 3391 sayılı kanun ile büyükşehir unvanı kazandı. Başlangıçta üç ilçe (Nilüfer, Osmangazi ve Yıldırım) Bursa Büyükşehir Belediyesi'nin sınırlarına dahil edildi. 2004 yılında çıkarılan 5216 sayılı kanun ile büyükşehir belediyesinin sınırları valilik binası merkez kabul edilerek yarıçapı 30 kilometre olan dairenin sınırlarına genişletildi. Bu sınırlar içinde kalan 7 ilçe, büyükşehir ilçe belediyeleri hâline geldi. 2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesinin sınırları il mülki sınırları oldu.

21 Ekim 2014 tarihinde, Bursa Valiliği ve Bursa Kültür Tanıtma Birliği tarafından Bursa şehir logosu tanıtılmıştır. Logo Bursa şehrinin markalaştırılması amacıyla tasarlanmıştır. Logoda Türk İslam sanatının bilinen motiflerinden olan çintemani desende lale motifi yer almaktadır.

Coğrafya

İklim
Genellikle ılıman bir iklime sahiptir. Ancak, iklim bölgelere göre de değişiklik göstermektedir. Kuzeyde Marmara Denizinin yumuşak ve ılık iklimine karşılık güneyde Uludağ'ın sert iklimi ile karşılaşılmaktadır.

İlin en sıcak ayları Temmuz - Ağustos, en soğuk ayları ise Aralık- Ocak'tır. 52 yıllık gözlem süresi itibarı ile yıllık ortalama yağış miktarı 70,6 cm.dir. İlde ortalama nispi nem % 69 civarındadır.

Nüfus

1987 yılında Bursa büyükşehir statüsü kazanıp il merkezinde yeni ilçeler kurulmuştur. Bu yıldan itibaren il merkezi nüfusu aşağıdaki gibidir.

2004 yılında çıkarılan kanun nedeniyle il merkezinde olmayan Gemlik ve Mudanya ilçeleri de büyükşehir sınırlarına girmiş olup 2008-2012 yılları arasındaki nüfus verilerine Gemlik ve Mudanya da dahil edilmiştir. 2012 yılında ise ilin tamamı büyükşehir sınırlarına girmiştir.

Ekonomi
2007 yılı nüfus sayımı resmî kesin sonuçlarına göre Türkiye'nin 4. büyük kentidir. Brookings Institution ve JP Morgan'ın 2014 yılı baz alınarak oluşturulan ekonomide yükselen kentler sıralamasında Bursa 300 şehir arasında İstanbul'un ardından 4. sırayı aldı. Aynı listede Türkiye'den İstanbul ve Bursa dışında İzmir 2 ve Ankara 9. sırada yer almıştır.

Bursa; otomotiv, tekstil, makine ve gıda sanayi sektörlerinde söz sahibidir. Tarihte ilk havlu üretiminin Bursa'da gerçekleştiği söylenir. Hâlen de havlu üretimi ve ihracatı gerçekleştirilir. İpek üretimi ve bıçakçılık Bursa'nın eskiden dünyaca tanınmasını sağlamasına rağmen şu anda bitme noktasına gelmiştir.

1961 yılında kurulan Türkiye'nin ilk organize sanayi bölgesi Bursa Organize Sanayi Bölgesi ile daha sonra oluşan Demirtaş Organize Sanayi Bölgesi ve özellikle İzmir ve Ankara yollarının çevresi Bursa'da sanayileşmenin yoğun olduğu yerlerdir. Kaplıcaları, Uludağ'ı, İskender Kebabı, Kestane Şekeri, İnegöl Köftesi, Şeftalisi, Havlusu ile meşhurdur.

Türkiye'nin ilk zeytinyağı laboratuvarı Bursa'ya kurulmuştur.

Sanayi
Otomotiv sanayi

Bursa'da otomotiv sanayi kuruluşları, otomobil, otobüs, metro, hafif metro ve tramvay vagonları ve bunlara ait yedek parçaların imalatını yapmakla birlikte, yurt içine ve yurt dışına satış yapmaktadır. Fiat (TOFAŞ),Togg, Renault, Bosch fabrikaları ve bu fabrikalara parça sağlayan diğer fabrikalar sayesinde Bursa önemli bir otomotiv kentidir. Şehrin göç almasındaki en büyük etkenlerin başında bu fabrikalar gelir.

Mobilya sanayi
İnegöl İlçesinde Organize sanayi bölgesinde faaliyet göstermektedir. Ayrıca İnegöl ilçesinde sadece mobilya üzerine satış yapan İnegöl Mobiliyum AVM bulunmaktadır.

Tekstil sanayi
Türkiye'deki birçok yerli tekstil markasının fabrikaları ve Bursa Uluslararası Tekstil Ve Ticaret Merkezi Bursa'da bulunmaktadır. Ayrıca tekstil sanayi olarak da Türkiye'nin en gelişmiş şehirlerinden biri konumundadır.

Kültür

2000'de UNESCO tarafından Dünya Mirası Geçici Listesi'ne dahil edilen Bursa ve Cumalıkızık: Osmanlı İmparatorluğu'nun Doğuşu, 2014'te ise Dünya Mirası olarak tescil edildi.

Türkiye'nin ilk tekstil müzesi Bursa'dadır.

Uluslararası Bursa Festivali 1962 yılından beri, Bursa Kültür Sanat ve Turizm Vakfı'nın (BKSTV) koordinasyonunda düzenleniyor. Bursa Bölge Senfoni Orkestrası, temeli 1997 yılında atıldı. Bursa Botanik Parkı, 1998 yılında hizmete açılmıştır. Bursa Hayvanat Bahçesi, 1998 yılında hizmete açılan Avrupa standartlarındaki hayvanat bahçesidir.

Sanat

Karagöz Gölge oyunu, tarihte Bursa'nın Türk kültür yaşamına kazandırdığı en önemli etkinliklerden birisidir. Cumhuriyet tarihinin ilk modern sinema-tiyatro-konser salonları arasında yer alan Tayyare Kültür Merkezi, mimar Arif Hikmet Koyunoğlu'nun projesi doğrultusunda Tayyare Cemiyeti (Türk Hava Kurumu) tarafından yaptırılmış ve 1932 yılında Bursa'da hizmete açılmıştır. Bursa Devlet Tiyatrosu 1957 yılında kuruldu. Bursa Devlet Türk Sanat Müziği Korosu 1991 yılında kurulmuştur. Kültür Bakanlığı'na bağlıdır.

Halk oyunları
Kılıçkalkan, yörenin ünlü halkoyunudur. Bunun yanı sıra Uludağ yöresi Türkmen oyunları olan Güvende, Sekme, Çiftetelli, Düz Oyun, Büyük Oyun ilgi çekicidir.

Mutfak
 Bursa Kebabı (İskender Kebap)
 Kestane Şekeri
 Tirilye Zeytini
 Gemlik Sofralık Zeytini
 Kemal Paşa Tatlısı
 Sütlü Bursa Helvası
 İnegöl Köfte
 Ciğer Sarma
 Mağlıç Peyniri
 Mihaliç Peyniri
 Pideli Köfte
 Cevizli Lokum
 Kaymaklı Ekmek Kadayıfı
 Cantık
 Tahinli pide
Muradiye Çorbası

Turizm

 Uludağ
 Gölyazı
 Mudanya
 İznik
 Cumalıkızık
 Karacabey Longoz Ormanları
 Tümbüldek Kaplıcaları

 Tirilye
 Çarşılı Köprü Irgandı
 Uluabat Gölü
 Somuncu Baba Türbesi
 Ulu Cami
 Emir Sultan Camii
 Yeşil Türbe
 Tarihi Çınar
 Ağlayan Çınar
 Bursa Kalesi
 Oylat
 Keramet Su Kaplıcası
 Suuçtu Şelalesi

Alışveriş merkezleri ve hipermarketler

 AS Merkez (Yalova Yolu Caddesi)
 Anatolium (Yalova Yolu Caddesi, Bursa Şehirlerarası Otobüs Terminali yanı)
 Korupark (Mudanya Caddesi, Emek Kavşağı)
 Zafer Plaza (Cemal Nadir Caddesi)
 Kent Meydanı AVM (Kıbrıs Şehitleri Caddesi)
 Carrefoursa AVM (İzmir Bulvarı, Orhaneli Kavşağı)
 Carrefoursa Hipermarket (x2) (Anatolium AVM - CarrefourSA AVM)
 Carrefoursa (x3) (Kent Meydanı AVM - Nalbantoğlu - Bademli)
 Nilpark (İzmir Bulvarı, Orhaneli Kavşağı)
 Özdilek AVM (x3) (Geçit - Yalova Yolu Caddesi - İzmir Yolu Caddesi)
 Özdilek Hipermarket (x7) (Gürsu-Kaplıkaya - Ataevler - İnegöl - Gemlik - Özlüce - Mudanya)
 Koçtaş (x3) (Korupark AVM (Korupark'taki Fix denilen bir küçük mağazaları) - Yalova Yolu Caddesi - CarrefourSA AVM)
 Metro (x2) (Yalova Yolu Caddesi - İzmir Bulvarı)
 Meridyen Avm(Unlu Cadde - Heykel)
 İnegöl AVM (İnegöl Şehirlerarası Otobüs Terminali yanı)
 5M Migros (İnegöl - Korupark AVM).
 Migros (x14) (Küçükkumla - Mudanya - Mudanya Sahili - Ertuğrul - Nilüfer - Beşevler - Bursa Modern - Bademli - Altıparmak - As Merkez - Zafer Plaza - Kükürtlü - İnegöl AVM - Mustafakemalpaşa)
 IKEA (Yalova Yolu Caddesi, Bursa Şehirlerarası Otobüs Terminali yanı)
 Sur Yapı Marka AVM (Carrefoursa AVM arkası)

Büyük parklar

Bursa'daki büyük parklardan bazıları;
 Reşat Oyal Kültür Parkı 1955'te açılan bünyesinde çay bahçeleri, lokantalar, açık hava tiyatrosu bulunur.
 Uludağ Milli Parkı Dünyaca ünlü Türkiye'nin en önemli kayak merkezidir.
 Merinos Parkı İçerisinde nikâh salonu, konservatuvar, kültür merkezide barındıran büyük bir parktır.
 Teoman Özalp Parkı Hamitler Mahallesi'nde yer alan, içinde Hamitler Sosyal Yaşam Merkezi bulunan büyük bir parktır.
 Azerbaycan- Türkiye Kardeşlik Parkı Azerbaycan ile olan bağları güçlendirmek amacıyla yapılmış güzel bir parktır.
 Bursa Atatürk Kent Ormanı Bursa halkının hafta sonlarında soluk aldığı Bursa'nın inci tanesi kent ormanıdır.
 Hüdavendigar Kent Parkı 500 bin metrekare alana sahip olan Hüdavendigar Kent Parkı Bursa'nın en büyük parkıdır. İçerisinde spor faaliyet alanları, büfe, kafe, lokanta, restoran, idari birimler ve çevre birimlerini barındırmaktadır.
 Bursa Hayvanat Bahçesi Avrupa Standartlarında bir hayvanat bahçesidir.
 Bursa Botanik Parkı Binlerce çeşit bitki ve ağacın bulunduğu Avrupa standartlarında büyük bir park.
 Mihraplı Park İçerisinde Şehitlik bulunan büyük bir parktır.
 Minia Yıldırım Yıldırım ilçesindeki tarihi yerlerin küçültülmüş maketlerinin bulunduğu parktır.
 Kaplıkaya Cazibe Merkezi İçerisinde akvaryumların, balık tutma göletlerinin, yürüyüş yollarının, tenis kortlarının, kaykay pistinin bulunduğu dev parktır.
İnegöl Hikmet Şahin Kültür Parkı İçinde Büyük Suni Göl, Yeşillik alanlar, koşu ve yürüyüş parkurları, Nikâh Dairesi, Büyük Meydan, Açık Hava Konser ve Gösteri Alanı, Çocuk Trafik Eğitim Merkezi, Spor Merkezi, Amfitiyatro, Kafeler ve Restoranlar, LunaPark ve Mobilya Fuar Alanınında olduğu Bursa ilindeki önemli parklardan biridir, İnegöl ilçesinde bulunmaktadır.
İnegöl Botanik Parkı (Sanayi Parkı) İnegöl Sanayi Semtinde bulunan yürüyüş, koşu ve gezi parkurlarının da bulunduğu Süs Havuzu ve Kameriyeleriyle İnegöl'de bulunan önemli parklardandır.
İnegöl Kuğulu Parkı İnegöl semtinde bulunan tarihi havuzu ve kuğularıyla ünlü park.
İnegöl Şehir Parkı Bursa-Ankara Yolu üzerinde bulunan yürüyüş, gezi ve ailece oturulabilecek Bursa'da bulunan yeşil parklardan biridir.

Doğal mekânlar

Kale ve surlar

Tekkeler

Camiler

Mescitler

Türbeler

Medreseler

Kiliseler

Müzeler

Spor

Futbol
Bursaspor 2009-10 sezonunda Süper Lig şampiyonu olmuştur. Süper lig tarihinde şampiyon olan 5. takımdır. Anadolu kulüpleri içinde Trabzonspor'dan sonra şampiyon olmuş tek futbol kulübüdür. Bursaspor'un müzesinde çeşitli kupaların yanı sıra bir adet Türkiye Kupası da vardır. Ayrıca UEFA Şampiyonlar Liginde gruplara kalan ilk Anadolu kulübüdür. Kulübün Teksas adıyla Türkiye çapında tanınan taraftar grubu vardır.

2018-19 Sezonu sonunda, Bursaspor süper ligden 1.lige düşmüştür. İnegölspor 2. ligde, Karacabey Birlikspor 3.ligde yer almıştır. BAL'daki 5 takımından ikisi küme düşmüştür.

Türkiye Kupası'nda 3 lig takımı katıldıkları turlarda elenmişlerdir.

Basketbol

Tofaş 1998-99 ve 1999-2000 sezonlarında Türkiye Basketbol Ligi şampiyonu olmuştur.

2017-2018 sezonunda Avrupa kupalarına basketbol erkekler EuroCup' da Tofaş grup 5.si olarak elenmiştir.

2018-19 Sezonu sonunda Tofaş, play-off maçları yarı finalinde elenerek lig 3.sü olmuştur. Bursaspor Erkek basketbol takımı ligi şampiyon bitirerek süper lige çıkmıştır. Bursa BŞB (1.lig K.) ve Final Gençlik (1.lig E.) liglerinde kalmıştır. 2.ligde 1, EBBL'de 2 takımı yer almıştır.

Federasyon kupasında Bursaspor, kupa 2.si olmuştur. Tofaş, EuroCup'da başarılı olamamıştır.

Voleybol
Bayanlar Voleybol 1. Liginde Nilüfer Belediyesi mücadele vermektedir. Bu alanda Bursa Büyükşehir Belediyespor (kadın voleybol takımı) Cev Challenge Kupasını alarak Avrupa Şampiyonu olmuştur.

2017-2018 sezonunda Challenge Cup' da Bursa Büyükşehir Belediyespor, geçen yıl şampiyon olduğu kupada bu yıl 2.olmuştur.

2018-2019 Sezonu sonunda  Nilüfer Belediye ve İnegöl Belediyespor süper liglerde yer almışlardır. Erkekler 1.liginde yer alan  Bursa BŞB, süper lige yükselmiştir. 2.liglerdeki 5 takımından İnegöl Belediyespor (E) 2.takımı, 1.lige, Bölgesel ligden  Nilüfer Belediye (K) 2.takımı 2.lige çıkmıştır.

Kupa Voley K.adınlar 'da Nilüfer Belediye çeyrek finalde elenmiştir.

Hentbol

2018-2019 sezonunda hentbol süper liglerinde erkeklerde Nilüfer Belediyespor, kadınlarda Osmangazi Belediyespor yer almıştır. 2.lig kadınlarda Mudanya Belediye SK ligi tamamlamıştır.

Önemli spor tesisleri:

Bursa Büyükşehir Belediye Stadı (43.331), Tofaş Spor Salonu (7.500), Cengiz Göllü Spor Salonu (5.000), Atıcılar Kapalı Yüzme Havuzu-olimpik (2.500), Bursa Osmangazi Hipodromu (2.690) ve Uludağ Kayak Merkezidir.

Kardeş şehirler
 Kırcaali, Bulgaristan
  Ankara, Türkiye
  Erzurum, Türkiye
  Denizli, Türkiye
 Fergana,Özbekistan
  Lefkoşa, KKTC
  Üsküp, Makedonya
  Tiran, Arnavutluk
  Sofya, Bulgaristan
  Kulmbach, Almanya
  Darmstadt, Almanya
  Anshan, Çin
  İstanbul, Türkiye
  Oulu, Finlandiya
  Van, Türkiye''
  Plevne, Bulgaristan
  Vinnitsa, Ukrayna
  Gence, Azerbaycan
  Multan, Pakistan
  Kosice, Slovakya
  Çadır Lunga, Moldova

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bursa Büyükşehir Belediyesi
 Sanal sunum
 Eski Fotoğraflar - SALT Araştırma Merkezi  (Yüksek Çözünürlük, Açık Erişim, İndirilebilir - ↓)

Bursa


Ladies' Code este o formație de fete sud-coreeană înființată de Polaris Entertainment în 2013. Inițial, avea cinci membre: Ashley (lider, SUA), RiSe (Japonia), EunB, Sojung și Zuny. Au debutat cu EP-ul Code # 01 și cu piesa "Bad Girl", lansată pe 7 martie 2013. La 3 septembrie 2014, grupul a fost implicat într-un accident de mașină care a dus la moartea lui EunB în aceeași zi și a lui RiSe pe 7 septembrie 2014. Ladies' Code a revenit ca trio în februarie 2016, cu EP-ul Myst3ry . În octombrie 2016, ei au lansat "The Rain" de pe EP-ul Strang3r.

Discografie
Code#01 Bad Girl (2013)
Code#02 Pretty Pretty (2013)
Strang3r (2016)
Code#03 Set Me Free (2019)

Note

Legături externe

Formații K-pop
Formații sud-coreene
Formații muzicale fondate în 2013
Triouri muzicale
Formații de fete

Ladies' Code


Herman Cyril McNeile, C.M. (28 de setembro de 1888 - 14 de agosto de 1937), comumente conhecido como Cyril McNeile e publicando sob o nome de H. C. McNeile ou Sapper, foi um soldado e autor britânico. Com base em suas experiências nas trincheiras durante a Primeira Guerra Mundial, ele começou a escrever contos e publicá-los no Daily Mail . Como os oficiais em serviço do exército britânico não tinham permissão para publicar em seus próprios nomes, ele recebeu o pseudônimo "Sapper" de Lorde Northcliffe, o proprietário do Daily Mail.

Após a guerra, McNeile deixou o exército e continuou escrevendo, embora tenha mudado de histórias de guerra para thrillers . Em 1920 ele publicou Bulldog Drummond, cujo herói homônimo se tornou sua criação mais conhecida. O personagem foi baseado no próprio McNeile, em seu amigo Gerard Fairlie e em cavalheiros ingleses em geral. McNeile escreveu dez romances de Bulldog Drummond, bem como três peças e um roteiro .

McNeile intercalou seu trabalho em Drummond com outros romances e coleções de histórias que incluíam dois personagens que apareceram como protagonistas em seus próprios trabalhos, Jim Maitland e Ronald Standish. Ele foi um dos autores populares britânicos de maior sucesso do período entreguerras antes de sua morte em 1937 de câncer de garganta, que foi atribuído aos danos sofridos por um ataque com gás na guerra.

As histórias de McNeile são diretamente sobre a guerra ou contêm pessoas cujas vidas foram moldadas por ela. Seus thrillers são uma continuação de suas histórias de guerra, com ingleses de classe alta defendendo a Inglaterra de estrangeiros conspirando contra ela. Embora ele fosse visto na época como "simplesmente um tory que falava por muitos de seus compatriotas",  após a Segunda Guerra Mundial, seu trabalho foi criticado por ter conotações fascistas, ao mesmo tempo em que exibia a xenofobia e o anti-semitismo aparentes em alguns outros escritores da época.

Biografia

Infância

McNeile nasceu em Bodmin, Cornualha. Ele era filho de Malcolm McNeile, um capitão da Marinha Real que na época era governador da prisão naval de Bodmin, e Christiana Mary (nascida Sloggett). A família McNeile tinha raízes ancestrais tanto de Belfast quanto da Escócia,  e contava com um general do Exército da Índia Britânica entre seus membros.

McNeile não gostava de nenhum de seus nomes, mas preferia ser chamado de Cyril, embora sempre fosse conhecido por seus amigos como Mac.   Depois de frequentar uma escola preparatória em Eastbourne, ele foi educado no Cheltenham College.  Ao deixar a faculdade, ele se juntou à Royal Military Academy, Woolwich,  da qual foi comissionado nos Royal Engineers como segundo tenente em julho de 1907. Ele passou por treinamento adicional na Escola Real de Engenharia Militar antes de um curto posto em Aldershot Garrison.  Ele recebeu promoção a tenente em junho de 1910  e foi enviado para Canterbury, servindo três anos com a 3ª Tropa de Campo, até janeiro de 1914, quando foi enviado para Malta.

Em 1914 McNeile foi promovido ao posto de capitão.  Ele ainda estava em Malta quando a guerra estourou e foi mandado para a França em outubro de 1914;  viajou pela Inglaterra e casou-se com Violet Evelyn Baird em 31 de outubro de 1914.  Baird era filha do tenente-coronel Arthur Baird Douglas dos Cameron Highlanders.

Serviço da Primeira Guerra Mundial
Em 2 de novembro de 1914, McNeile viajou para a França como parte da Força Expedicionária Britânica .   Poucos detalhes são conhecidos sobre o serviço de guerra de McNeile, já que seus registros foram destruídos por bombas incendiárias durante a Segunda Guerra Mundial . Ele passou um tempo com várias unidades do Royal Engineer na Frente Ocidental, incluindo o 1º Esquadrão de Campo RE, 15ª Companhia de Campo R.E. e elementos R.E. da 33ª Divisão.

A primeira história publicada de , Reminiscences of Sergeant Michael Cassidy, foi publicada na página quatro do Daily Mail dia 13 de janeiro de 1915 Como oficiais do exército britânico não podiam publicar utilizando seus nomes, exceto durante seus períodos sabáticos de meio salário, muitos escreviam sob um pseudônimo;  Lord Northcliffe, o proprietário do Daily Mail, deu a McNeile o pseudônimo "Sapper", como os Engenheiros Reais eram comumente conhecidos como os Sapadores.   McNeile mais tarde confidenciou que havia começado a escrever por "puro tédio". Algumas de suas histórias apareceram na página quatro do Daily Mail nos meses seguintes.  Northcliffe ficou impressionado com sua escrita e tentou, mas falhou, libertá-lo do exército para trabalhar como correspondente de guerra.  No final de 1915, ele havia escrito duas coletâneas de contos, The Lieutenant and Others e Sergeant Michael Cassidy, R.E., ambas publicadas pela Hodder & Stoughton. Embora muitas das histórias já tivessem aparecido no Daily Mail,  entre 1916 e 1918 o sargento Michael Cassidy, R.E. vendeu 135.000 cópias e The Lieutenant and Others publicado em 1915 vendeu 139.000 cópias.  No final da guerra, ele havia publicado mais três coleções, Men, Women, and Guns (1916), No Man's Land (1917) e The Human Touch (1918).  Em 1916 ele escreveu uma série de artigos intitulados The Making of an Officer, que apareceu sob as iniciais C.N., em cinco edições do The Times entre 8 e 14 de junho de 1916.   Os artigos foram direcionados a jovens e novos policiais para explicar suas funções a eles; estes foram reunidos e publicados por Hodder & Stoughton mais tarde em 1916.

Durante seu tempo com os Engenheiros Reais, McNeile viu ação na Primeira e Segunda Batalhas de Ypres  — ele foi gaseado na segunda batalha  — e na Batalha do Somme. Em 1916 foi condecorado com a Cruz Militar e foi mencionado nos despachos;  em novembro daquele ano, ele foi convocado para major interino.  De 1 de abril a 5 de outubro de 1918, comandou um batalhão do Regimento de Middlesex e foi promovido a tenente-coronel interino; o estudioso Lawrence Treadwell observa que "para um engenheiro comandar um regimento de infantaria era... uma raridade."  18º Batalhão, Regimento de Middlesex sob McNeile viu ação para o restante de seu comando, e esteve envolvido em combates durante a Ofensiva dos Cem Dias no setor de St. Quentin-Cambrai em setembro de 1918;  durante o ano, ele foi novamente mencionado nos despachos. Em 2 de outubro de 1918, ele quebrou o tornozelo e foi brevemente hospitalizado, o que o obrigou a renunciar ao comando do regimento em 4 de outubro. Ele estava em licença de convalescença quando a guerra terminou em novembro de 1918. Durante o curso da guerra, ele passou um total de 32 meses na França,  e provavelmente foi gaseado mais de uma vez.  Sua produção literária de 1915 a 1918 foi responsável por mais de 80 histórias coletadas e não coletadas.  Seu irmão - também da Royal Engineers - havia sido morto no início da guerra.

Anos pós-guerra
McNeile teve uma vida tranquila depois da guerra; seu biógrafo Jonathon Green observa que "como nos romances de colegas escritores best-sellers como PG Wodehouse ou Agatha Christie, é o herói que vive a vida emocionante".  Embora ele fosse um "homem incessantemente saudável",  ele sofria de saúde delicada após a guerra.  Ele tinha uma voz alta e uma risada mais alta, e "gostava de animar clubes e restaurantes com a visão e o som da boa camaradagem militar"; seu amigo e colaborador Gerard Fairlie o descreveu como "nem a xícara de chá de todos", e comentou que "ele era barulhento de todas as maneiras possíveis - em sua voz, em sua risada, em suas roupas, na arrogância inconsciente com que ele sempre se motivou, em toda a sua abordagem da vida".  McNeile e sua esposa tiveram dois filhos.

Em 13 de junho de 1919, McNeile se aposentou na lista de oficiais da reserva e foi confirmado no posto de major. No mesmo ano, ele também publicou uma coleção de contos, Mufti, na qual introduziu um tipo de personagem como "a Raça", uma classe de inglês que era patriota, leal e "física e moralmente intrépido".  Embora bem recebido pela crítica, o livro fracassou comercialmente e, no final de 1922, havia vendido apenas 16.700 exemplares de sua primeira tiragem de 20.000; as cópias não vendidas foram despolpadas e o romance saiu de circulação no final daquele ano.

Em 1920, McNeile publicou Bull-Dog Drummond, cujo herói homônimo — um membro da "Raça" — tornou-se sua criação mais famosa.  Ele havia escrito Drummond pela primeira vez como detetive para um conto na The Strand Magazine, mas o personagem não teve sucesso e foi trocado pelo romance, que era um thriller.  Capitão Hugh "Bulldog" Drummond OSD, M.C. foi descrito no subtítulo do romance como "um oficial desmobilizado que achou a paz monótona" após o serviço durante a Primeira Guerra Mundial com o fictício Regimento Loamshire . Drummond passou a aparecer em dez romances completos de McNeile  e mais sete de seu amigo Gerard Fairlie. O personagem era um amálgama de Fairlie, ele mesmo e sua ideia de um cavalheiro inglês.   Drummond também teve raízes nos personagens literários Sherlock Holmes, Sexton Blake, Richard Hannay e The Scarlet Pimpernel. Drummond foi caracterizado como grande, muito forte, fisicamente pouco atraente e "aparentemente sem cérebro",  que também era um cavalheiro com uma renda privada;  ele também poderia ser interpretado como "um ex-oficial brutalizado cuja sede de excitação também é uma tentativa de reencenar a guerra".  O personagem foi posteriormente descrito por Cecil Day-Lewis, autor do detetive rival Nigel Strangeways, como um "indizível valentão da escola pública".  O principal adversário de Drummond em quatro romances é Carl Peterson.   Irma é descrita por Jonathon Green como "o epítome furtivo de uma 'vamp  dos anos 20 ,  e por Lawrence Treadwell como morena, sexy e de origem oriental, "uma verdadeira femme fatale" . Após a morte de Carl Peterson em The Final Count, Irma jura vingança em Drummond e sequestra sua esposa — a qual ele conheceu em Bull-Dog Drummond — com a intenção de matá-lo na perseguição que se seguiu.  Irma Peterson aparece em seis dos livros de McNeile, e em outros cinco de Fairlie.

McNeile adaptou Bulldog Drummond para o palco. Foi produzido no Wyndham's Theatre durante a temporada de 1921-22, com Gerald du Maurier interpretando o papel-principal;  teve 428 apresentações.   A peça também foi exibida em Nova York durante a mesma temporada, com A.E. Matthews como Drummond.   Mais tarde, em 1922, McNeile renunciou à sua comissão de reserva com o posto de tenente-coronel,  e mudou-se como exilado fiscal para Territet, Montreux, Suíça, com sua esposa;  o interior da Suíça foi posteriormente descrito em várias de suas histórias.

No ano seguinte, McNeile apresentou o personagem de Jim Maitland.   Maitland foi o protagonista do romance de 1923 Jim Maitland ; mais tarde ele apareceu em um segundo romance em 1931, The Island of Terror. Na época em que McNeile matou o personagem Carl Peterson em The Final Count (1926), ele também apresentou o personagem Ronald Standish, que apareceu pela primeira vez em "The Saving Clause" (1927) e "Tiny Carteret" (1930)  antes tornando-se protagonista em duas coletâneas de contos, Ronald Standish (1933) e Ask for Ronald Standish (1936). O personagem também apareceu nos três últimos romances de Drummond, Knock-Out (1933), Bull-Dog Drummond at Bay (1935) e Challenge (1937).  Standish era um esportista que jogava críquete pela Inglaterra e era consultor em tempo parcial do Ministério da Guerra .

Em 1929 McNeile editou um volume de contos de O. Henry, The Best of O. Henry ; as histórias serviram de modelo para ele quando começou como escritor.  No mesmo ano, o filme Bulldog Drummond foi lançado, estrelado por Ronald Colman no papel-principal. Colman foi indicado ao Oscar de Melhor Ator na 3ª cerimônia do Oscar .  O filme arrecadou $ 750.000 nas bilheterias,  e McNeile recebeu cerca de £ 5.000 pelos direitos de seu romance.  No mesmo ano, ele escreveu sua segunda peça - The Way Out - que foi encenada no Comedy Theatre em janeiro de 1930.   Cerca de um ano depois, ele e sua esposa retornaram à Inglaterra e se estabeleceram perto de Pulborough, West Sussex.

Em 1935 McNeile, Fairlie, Sidney Gilliat e J.O.C. Orton colaboraram no roteiro Bulldog Jack, um "thriller de comédia" com Jack Hulbert e Fay Wray, que foi produzido pela Gaumont British .

Morte e legado
Em 1937, McNeile estava trabalhando com Fairlie na peça Bulldog Drummond Hits Out   quando foi diagnosticado com câncer de garganta terminal. Ele chegou a um acordo com Fairlie para que a peça continuasse após sua morte e para que Fairlie continuasse escrevendo as histórias de Drummond.   McNeile morreu em 14 de agosto de 1937  em sua casa em West Chiltington, West Sussex.  Embora a maioria das fontes identifique o câncer de garganta como a causa da morte, Treadwell também sugere que pode ter sido câncer de pulmão. Foi "rastreável ao seu serviço de guerra", e atribuído a um ataque com gás. Seu funeral, com todas as honras militares, foi realizado no crematório de Woking.  Na sua morte, sua propriedade foi avaliada em mais de £26.000.

Bulldog Drummond Hits Out foi finalizado por Fairlie e teve uma curta turnê por Brighton, Birmingham, Manchester e Edimburgo, antes de estrear em Londres no Savoy Theatre em 21 de dezembro de 1937.  A história foi posteriormente transformada em um romance de Fairlie, com o título Bulldog Drummond em Dartmoor. Fairlie continuou a escrever romances de Drummond, sete no total. Quando a Segunda Guerra Mundial estourou, Fairlie colocou Bulldog Drummond firmemente no campo antifascista, lutando pela Grã-Bretanha.

Drummond, principal legado literário de McNeile, tornou-se um modelo para outros heróis literários criados nas décadas de 1940 e 1950.  W.E. Johns usou o trabalho de McNeile como modelo para seu personagem Biggles,  enquanto Ian Fleming admitiu que James Bond era "Sapper da cintura para cima e Mickey Spillane abaixo".  O personagem popular de Sydney Horler "Tiger" Standish também foi modelado em Drummond.

Bibliografia

Pessoas da Primeira Guerra Mundial (Reino Unido)
Mortos em 1937
Nascidos em 1888

H. C. McNeile


BBC Radio Nottingham is the BBC's local radio station serving the county of Nottinghamshire.

It broadcasts on FM, DAB, digital TV and via BBC Sounds from studios on London Road in Nottingham city centre.

According to RAJAR, the station has a weekly audience of 127,000 listeners and a 3.9% share as of June 2023.

Technical
Radio Nottingham is broadcast on three FM frequencies:

 103.8 to Nottingham and south Nottinghamshire, from Mapperley Ridge in north Nottingham
 95.5 to Mansfield from Fishponds Hill
 95.1 to Newark from Beacon Hill (since January 2004)

The Mansfield signal is strong enough to be heard as far north as Scunthorpe, far outside Nottinghamshire. The Nottingham signal may be heard as far south as Leicester.

Since 30 April 2004, the station has been available on DAB from the NDEM (NOW Digital East Midlands) Nottingham 12C multiplex from Waltham (main signal and in Leicestershire), Mapperley Ridge and Fishponds Hill (since July 2006).

The station also broadcasts on Freeview TV channel 720 in both the BBC East Midlands region and the BBC Yorkshire and Lincolnshire region and streams online via BBC Sounds.

The station used to broadcast a AM medium wave signal on 1584 kHz, from Clipstone, near Mansfield, until 25 January 2018 when the transmitter was turned off. This followed a trial, to determine if listeners would miss or complain about the loss of services on medium wave, from 17 August to 24 September 2012 when BBC Radio Nottingham stopped broadcasting its programmes on medium wave, instead directing listeners to FM or DAB.

North Nottinghamshire, covering the district of Bassetlaw including the towns of Retford and Worksop, is officially covered by BBC Radio Sheffield on 104.1 FM from the Holme Moss transmitter. Although editorially, news for this area is covered by BBC Radio Nottingham, and FM reception (and to a lesser extent, DAB and Freeview) is possible in these areas.

Programming
Local programming is produced and broadcast from the BBC's Nottingham studios from 6 am to 10 pm on Mondays to Thursdays and from 6 am to 1 am on Fridays to Sundays.

On Monday to Thursday nights, the 10 pm to 1 am late show, originates from BBC Radio WM. At weekends, the station's evening output is simulcast with BBC Radio Derby and BBC Radio Leicester.

During the station's downtime, BBC Radio Nottingham simulcasts overnight programming from BBC Radio 5 Live and BBC Radio London.

Presenters

Former notable presenters
Mansfield's Richard Bacon began his broadcasting career at this station.
Matthew Bannister, former late night host on BBC Radio 5 Live, worked as a reporter in 1978.
Comedian Boothby Graffoe had a weekly show for a short time in the late 1980s.
Simon Mayo began his radio career here where he worked for four years in 1982, moving to BBC Radio 1 in May 1986.
Dennis McCarthy, who continued broadcasting on the station (despite falling ill) until the afternoon he died.
John Simons worked on the station in the late 1980s. He went on to be the Group Programme Director for GMG Radio.

References

External links
 BBC Radio Nottingham
 The Beat programme on BBC Radio Nottingham
  History of local radio in Nottinghamshire
 Reception map
 David's Transmitter World
 Clipstone transmitter
 Mansfield (Fishponds Hill) transmitter
 Mapperley Ridge transmitter
 Newark transmitter

Radio stations established in 1968
Nottingham
Music in Nottinghamshire
Mass media in Nottingham
Radio stations in Nottinghamshire

BBC Radio Nottingham


قبر الجندي المجهول تقليد اتبعته بعض الدول الأوروبية وبعض دول الشرق بعد الحرب العالمية الأولى ويرمز إلى الإستشهاد في سبيل الدفاع عن الوطن.

التاريخ
لقد رأى المسؤولون في دول الحلفاء أن جثث الكثيرين من الجنود الذين لقوا حتفهم في المعارك لا يمكن التعرف عليها. وقررت حكومات كل من بلجيكا وفرنسا وبريطانيا وإيطاليا والولايات المتحدة الأمريكية، تكريم ذكرى هؤلاء الجنود بطريقة خاصة. فقامت كل حكومة باختيار جندي مجهول رمزي ودفنه في العاصمة القومية ، أو بالقرب منها، ثم بنت نصبا تذكاريا أو ضريحا تكريما له.

قد يعود أول ضريح للجندي المجهول إلى عام 1858 وهو ضريح "جندي المشاة" في فريدريكا في الدنمارك بعد حرب سكيلسفيغ الأولى
ويعود ضريح مهم آخر إلى عام 1866 الذي وضع في الولايات المتحدة الأمريكية بعد أحداث الحرب الأهلية هناك بين الشمال والجنوب لكن بداية الأمر كتقليد فعلي أخذت مكانها بعد أحداث الحرب العالمية الأولى والتي بلغ عدد الضحايا والجنود الذين لم يكن بالإمكان التعرف على هويتهم عدداً هائلاً ويعتقد أن بداية التقليد أخذت طريقها بعد تأسيس ضريح الجندي المجهول على مدخل قوس النصر في باريس في فرنسا عام 1920 .

في الوطن العربي
 تم إنشاء ضريح للجندى المجهول في القاهرة عاصمة مصر بعد حرب أكتوبر عام 1973
 نصب الجندي المجهول في العراق
 النصب التذكاري للجندي المجهول بمدينة نصر
 النصب التذكاري للجندي المجهول بالإسكندرية
 نصب الجندي المجهول في سوريا
 نصب الجندي المجهول في غزة
 نصب الجندي المجهول في صنعاء
 قبر الجندي المجهول في المغرب
 نصب الجندي المجهول في الأردن

مراجع

أشخاص مجهولون
جنود
جوانب ثقافية للموت
نصب تذكارية للحرب العالمية الثانية
نصب تذكاري
نصب عسكرية ومقابر

قبر الجندي المجهول


Dış ticaret çarpanı veya açık ekonomi çarpanı, iç talepteki artışın bir ülkenin dış ticaretine olan etkisini gösterir.

Bu etki, içeride üretilen mallara ve ithal mallarına olan talep artışına ve ithal mallara olan talebin dış ülkeler gelirlerine yansıması oranında, ülkenin ihraç mallarına olan dış talep artışına bağlıdır.

 oranına eşittir. ( s marjinal tasarruf eğilimine ve m marjinal ithalat eğilimine)

Uluslararası ticaret

Dış ticaret çarpanı


Mükemmel sayı, sayılar teorisinde, kendisi hariç pozitif tam bölenlerinin toplamı kendisine eşit olan sayı. Diğer bir ifadeyle, bir mükemmel sayı, bütün pozitif tam bölenlerinin toplamının yarısına eşittir.

Çift mükemmel sayılar
Euclid ilk dört mükemmel sayı üstünde yaptığı araştırmalarda p ve 2p−1 sayıları asal sayı olmak koşuluyla şöyle bir formül ile tanımlanabildiklerini keşfetmiştir: 2p−1(2p−1). Buna göre ilk dört mükemmel sayı şu şekilde hesaplanabilir:

p = 2:   21(22−1) = 6
p = 3:   22(23−1) = 28
p = 5:   24(25−1) = 496
p = 7:   26(27−1) = 8128.

2p−1(2p−1) formülüne göre, ilk 40 çift mükemmel sayıyı hesaplamak için p değişkeninin değeri şunlardan biri olabilir:
p = 2, 3, 5, 7, 13, 17, 19, 31, 61, 89, 107, 127, 521, 607, 1279, 2203, 2281, 3217, 4253, 4423, 9689, 9941, 11213, 19937, 21701, 23209, 44497, 86243, 110503, 132049, 216091, 756839, 859433, 1257787, 1398269, 2976221, 3021377, 6972593, 13466917, 20996011, 24036583, 25964951, 30402457, 32582657, 37156667, 42643801, 43112609.

Bu sayılar arasında başka mükemmel sayılar (çift veya tek) olup olmadığı bilinmemektedir.

Tek mükemmel sayılar

Tek mükemmel sayıların varlığı veya yokluğu tam olarak kanıtlanamamıştır. Ama hiç olmadıkları veya olabildiğince az oldukları düşünülmektedir.

Diğer özellikler

 Bu sayılar ve 1 hariç diğer çarpanları 1/a şeklinde yazılarak toplanırsa sonuç 1 olur. 1/a + 1/b + 1/c =1 denkleminde a=2,b=3 ve c=6 olmalıdır. 1/a + 1/b + 1/c + 1/d + 1/e =1 denkleminde de a=2,b=4,c=7,d=14 ve e=28 olmalıdır.

Kaynakça

 Euclid, Elements, Kitap IX, Öneri 36. Önerinin İngilizce çevirisi ve öneri ile ilgili tartışma için: D.E. Joyce's website.

Sayılar
Tamsayı dizileri
Matematiksel problemler

Mükemmel sayı


Boldhusgade er en kort brolagt gade i Indre By i København. Den går fra Ved Stranden i sydvest til Admiralgade i nordøst, hvorfra den fortsætter som Laksegade.

Gaden blev anlagt i 1625 og hed oprindeligt Adelstredet. Det nuværende navn skyldes et såkaldt boldhus, som blev opført af kong Christian 4. ved den sydlige side af den senere gade i 1597. Det blev benyttet af de kongelige på Københavns Slot til en form for langbold og andre fornøjelser. På et tidspunkt efter 1614 blev der opført skipperboder, boliger for flådens mandskab, i området. Der opførtes så et nyt boldhus ved den nuværende Slotsholmsgade. Det gamle boldhus nævnes dog stadig i midten af 1600-tallen, og det er derfor usikkert, hvornår det blev revet ned.

Bygninger og beboere
Gaden blev fuldstændigt ødelagt under Københavns Brand 1795, og alle de nuværende bygninger er derfor opført i årene umiddelbart efter. De er alle fredede.

Den nordvestlige side af gaden (lige numre) består af fire ejendomme. Studenterforeningen holdt til i nr. 2 fra 1824 til 1835 og igen fra 1844 til 1863. Forfatteren H.C. Andersen kom her af og til for at læse aviser og for at læse op af sine egene værker. Forfatteren Arthur Abrahams kom her også i sin studentertid. Bygningen har senere huset Boldhus Teatret, der dog havde indgang rundt om hjørnet fra Admiralgade. Hjørneejendommen Ved Stranden 10, der har fem fag mod Boldhusgade, hedder Sundorphs Hus. Den røde ejendom i barokstil blev opført for enkefrue M. C. Sundorph i 1797-1797.

På den sydøstlige side af gaden er der kun to ejendomme. Boldhusgade 1/Admiralgade 28 er fra 1798-1799 og blev opført af bygmestrene Frantz Phillip Lange og Lauritz Thrane. Kælder og stueetage er kvaderpudset, mens resten er i røde sten med Hamborgfuger. Ved Stranden 8, der har ni fag mod Boldhusgade, blev opført for guldsmeden Christian Nielsen Lindbach i 1796-1797.

Noter

Eksterne henvisninger

 Boldhusgade på indenforvoldene.dk

Gader i Indre By (København)

Boldhusgade


City Burials jedanaesti je studijski album švedskog rock sastava Katatonia. Diskografska kuća Peaceville Records objavila ga je 24. travnja 2020. godine. Uradak je stilski i dalje utemeljen na progresivnom rocku prijašnjih albuma, no prisutni su i elementi metal glazbe s ranijih albuma. Objavljena su tri singla za pjesme na albumu: "Lacquer", "Behind the Blood" i "The Winter of Our Passing".

Pozadina
City Burials prvi je album grupe nakon četiri godine, nakon albuma The Fall of Hearts iz 2016. i jednogodišnje obustave rada koja je započela 2018. godine. Zbog toga što je Öjersson završio u bolnici zbog ozbiljne ozljede leđa krajem 2017. i zbog brojnih neobjašnjenih problema grupa je odlučila privremeno obustaviti rad i "procijeniti što joj nosi budućnost". U veljači 2019. godine sastav je najavio svoj povratak, a godinu dana kasnije objavio je prvi singl s novog albuma, "Lacquer".

O privremenoj obustavi rada pjevač Jonas Renkse izjavio je: "Smatrali smo da trebamo napuniti baterije i sagledati neke stvari. Bili smo na dugotrajnim turnejama i na kraju svega toga, tijekom posljednjih nekoliko nastupa, mislim da smo svi shvatili da nam je dosta toga što toliko dugo nismo kod kuće. Bilo je mnogo razloga zbog kojih smo se odlučili na takav korak, ali na koncu konca vrlo je zdravo procijeniti što zapravo želiš i odmoriti se na neko vrijeme."

Objava i promidžba
Album je objavljen 24. travnja 2020. godine. Datum objave najavljen je 30. siječnja, kad je i objavljen prvi singl "Lacquer". Objavljena su još dva singla, kao i njihovi popratni glazbeni spotovi: "Behind the Blood" objavljen je 19. ožujka, a "The Winter of Our Passing" 22. travnja. Glazbeni spot za "The Winter of Our Passing" animirao je Costin Chiroeanu. Jonas Renkse komentirao je: "Napuštanje nečega što je nekoć značilo mnogo, a sada je samo još jedan gubitak. Poklonimo se plamenu koji smo ostavili. Hvala vam na slušanju."

Recenzije
City Burials dobio je pozitivne kritike. AllMusicov recenzent Thom Jurek dodijelio mu je četiri zvjezdice od njih pet i izjavio: "City Burials nije metamorfoza, ali u određenim trenutcima ponovno se vraća čeličnoj dinamici heavy metala. Uz izvrsne pjesme i najbolje Renkseove vokalne dionice u njegovoj karijeri Katatonia ostaje energična, životna i kreativna u trećem desetljeću postojanja." Johnny Sharp iz Louder Sounda (Metal Hammer) napisao je recenziju bez ocjene u kojoj je detaljno analizirao brojne pjesme; izjavio je: "Na "Heart Set to Divideu" prisutan je taj emocijama nabijeni raskošni prog koji raste polako, nešto što Katatonia tijekom svoje karijere sve više usavršava nakon što je evoluirala iz močavara doom metala iz ranih 1990-ih. Međutim, dobivamo i podsjetnik da u starosti nisu izgubili zube – "Behind the Blood" urla visceralnom silom, a umotana je u pucketajuće, kinetičko sviranje (relativno) novog momka Rogera Öjerssona. Intenzivnost te pjesme dodatno podiže vjetru izložen tragični heroj refrena, koji završava pjesmu dramatičnim priznanjem, 'Osjećam kako mi probadaš srce' ('I can feel you piercing my heart')."

Popis pjesama

Zasluge

Katatonia
Anders Nyström – gitara, produkcija, umjetnički direktor
Jonas Renkse – vokali, produkcija, umjetnički direktor
Niklas Sandin – bas-gitara
Daniel Moilanen – bubnjevi
Roger Öjersson – gitara
Dodatni glazbenici
Anders Eriksson – klavijature, programiranje, uređivanje
Joakim Karlsson – programiranje bubnjeva (na pjesmi "Lacquer")
Anni Bernhard – vokali (na pjesmi "Vanishers")

Ostalo osoblje
Lasse Hoile – fotografija
Karl Daniel Lidén – tonska obrada
Jacob Hansen – miksanje, masteriranje
Ester Segarra – fotografija
Beech – ilustracije, dizajn

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 2020.
Švedski glazbeni albumi

City Burials


Krzysztof Kieslowski - I'm so-so er en dansk portrætfilm fra 1995 med instruktion og manuskript af Krzysztof Wierzbicki.

Handling
Den verdensberømte polske filminstruktør Krzysztof Kieslowski (1941-1996) har lettere modvilligt indvilget i at medvirke i denne portrætfilm i 1995 i Poreby, Polen, efter sin bebudelse af ikke mere at ville instruere film. Den intellektuelle mand, der direkte indskrev sit navn i filmhistorien med tv-serien Dekalog og senere filmtrilogien Blå, Hvid og Rød, karakteriseres kortfattet af en præst, en politibetjent, en læge, en grafolog, en clairvoyant og en psykoterapeut. Men ellers er mester Kieslowski selv i centrum og kæder sit liv, sine tanker og sine film sammen til en mosaik over liv og verden ifølge en sky og tænksom fortæller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Krzysztof Kieslowski - I'm so-so


ضاحية بارا هي اٍحدى ضواحي سورينام، عاصمة الضاحية هي أونفرواشت وهناك مدن أخرى نذكر بارانام، سابانا وزانديرجي.

يبلغ عدد سكان الضاحية 15.120 نسمة وتبلغ مساحتها 5.393 كم2.

الضاحية هي المركز المنجمي والغابي بسورينام.

ركام مدينة جودنسافان يوجد بضاحية بارا. اليهود الهاربين من محاكم التفتيش الإسبانية أنشئوا جودنسافان في القرن 17، لكن تدمرة عام 1832 بسبب حريق اندلع فيها. جودنسافان كانت معسكر اعتقال لمناصري النازية في سورينام خلال الحرب العالمية الثانية. بارا هي أيضا موطن لينبوع من المفترض أن له خصائص طبية.

منتجعات الضاحية

تضم الضاحية خمس منتجعات:
 بيجي بواكا
 كارولينا
 نورد
 أوست
 زويد

مراجع

ضواحي سورينام
جغرافيا سورينام

ضاحية بارا

ضاحية بارا


Proba de snow-board, slopestyle masculin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 10 și 11 februarie 2018 la Pheonix Snow Park.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României - 7 ore).

Rezultate calificări
 C — Calificat pentru finală
 DNS — Nu a luat startul

Seria 1

Seria a 2-a

Rezultate finală

Finala a început la ora 11:04.

Referințe

Snow-board la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Snow-board la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - Slopestyle (masculin)


تازقايت إحدى بلديات دائرة سيدي علي التابعة لولاية مستغانم.

مراجع

أماكن مأهولة في ولاية مستغانم
تازقايت

تازقايت


Nadja, André Breton'un iki romanından biridir. Sürrealizm akımının önemli düz yazı eserlerinden biri olmuştur.

Üslup
Kendiliğinden yazının en önemli örneklerinden biridir. Denemeye yakın bir üslupla başlar, roman türünün etkileri görüleceği gibi otobiyografik ögeler de taşımaktadır. Birinci tekil şahısla anlatılmıştır, orijinal eserde olduğu üzere Türkçe çevirilerinin birinde de Nadja isimli kadının gerçekte yaptığı çizimler yer almaktadır. Kitapta geçen Nadja karakteri monologuyla André Breton'un Sürrealizm Manifestosunu okuyucuya birebir aktarmaktadır.

Alıntılar
 "Bir oyun: Bir şey söyle. Gözlerini kapat ve bir şey söyle. Ne olursa olsun, bir sayı, bir insan ismi. Aynen böyle (gözlerini kapatıyor): İki, iki ne? İki kadın. Nasıl bu kadınlar? Karalar içinde. Neredeler? Bir parkta... Peki ne yapıyorlar? Çok kolay canım, niçin oynamak istemiyorsun? Bense, yalnız olduğum zaman kendi kendimle böyle konuşurum işte, türlü türlü hikâyeler anlatırım kendi kendime. Üstelik bomboş saçma sapan hikâyeler de değil: Hatta denebilir ki, tamamı tamamına bu biçimde yaşıyorum ben."
 "Güzellik ya sarsıcı olacak ya da hiç olmayacak."

Kaynakça
 (bkz.1992 Mitos Yayınları, Çeviri: İsmail Yerguz)

Fransız romanları
1928 romanları
Fransızca romanlar

Nadja


Le HY4 est un avion conçu en 2016 par H2FLY, un développeur spécialisé dans les technologies de piles à combustible à hydrogène pour l'aviation basé à Stuttgart en Allemagne et dont le fondateur est le professeur Josef Kallo .

Présentation
Il s'agit d'un aéronef à quatre places avec un groupe motopropulseur électrique à hydrogène qui a établi un record mondial d'altitude et a parcouru le trajet de  entre sa base de Stuttgart et Friedrichshafen .

Le 20 avril 2022, cet avion a établi un record du monde concernant les avions de passagers à hydrogène en volant à une altitude de  ().

Les principaux partenaires de la société H2FLY sont l'aéroport de Stuttgart, l'université d'Ulm, l'aéroport de Friedrichshafen et AERO Friedrichshafen .

Le HY4 à quatre places est pour l'instant un prototype d'essai pour développer le système de propulsion qui permettra un être actuellement à l'étude avec Deutsche Aircraft d'ici à 2025 .

Le directeur d'AERO Roland Bosch et le directeur du salon Tobias Bretzel ont annoncé dans une déclaration commune :  .

Le vol entre Stuttgart et Friedrichshafen était également le premier vol d'un avion électrique à hydrogène avec passagers entre deux grands aéroports.

Le HY4 fera ses débuts auprès du grand public à AERO Friedrichshafen. Jusqu'à présent, les essais du HY4 ont eu lieu exclusivement dans la zone d'essai autour de l'aéroport de Stuttgart.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Avion à hydrogène

Hydrogène
Avion prototype
Avionneur en Allemagne
Entreprise fondée en 2016

H2FLY HY4


Vilhelm af Baden (18. december 1829 – 27. april 1897) var en tysk prins af Baden. Han tilhørte Huset Zähringen og var en yngre søn af storhertug Leopold 1. af Baden.

Biografi
Prins Vilhelm blev født den 18. december 1829 i Karlsruhe i Baden som det femte barn og fjerde søn af storhertug Leopold 1. af Baden i hans ægteskab med prinsesse Sophie af Sverige.

Prins Vilhelm giftede sig den 11. februar 1863 i Sankt Petersborg i Rusland med prinsesse Maria Maximilianovna af Leuchtenberg, datter af Maximilian de Beauharnais, 3. hertug af Leuchtenberg og storfyrstinde Maria Nikolajevna af Rusland. I ægteskabet blev der født to børn.

Prins Vilhelm døde som 67-årig den 27. april 1897 i Karlsruhe.

Børn
 Marie af Baden (1865–1939)
∞ 1889 Hertug Frederik 2. af Anhalt (1856–1918)
 Max af Baden (1867–1929)
∞ 1900 Prinsesse Marie Louise af Hannover (1879–1948)

Eksterne links

Huset Zähringen
Prinser
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Karlsruhe

Vilhelm af Baden (1829-1897)


Le Championnat NCAA de football américain 2022 est la saison 2022 du championnat de football américain universitaire de Division I (FBS) organisé par la NCAA aux États-Unis. Il rassemble .

La saison régulière débute le  et se termine le . L'après-saison régulière débutera le  et se terminera le  par la finale nationale (College Football Championship Game 2023) qui se déroulera au SoFi Stadium d'
Inglewood en Californie. Les deux finalistes seront issus du tournoi réunissant les  équipes de la saison, celles-ci étant désignées par le Comité du College Football Playoff.

La présente saison est considérée également comme la  saison de l'histoire du football universitaire, aucun match n'ayant été joué en 1871.

Changements

Les conférences

L'Université James Madison commence sa transition en NCAA Division I FBS lors de la saison 2022 en intégrant la Sun Belt Conference comme membre à part entière et devient de facto éligible pour un bowl.

Les universités Marshall, Old Dominion et Southern Miss rejoignent la Sun Belt Conference et quittent la  en 2022 alors qu'ils avaient initialement annoncé qu'elles feraient cette démarche en 2023. La C-USA a néanmoins insisté sur le fait qu'elles étaient toutes les trois liées à leur conférence pendant la saison 2022-2023. Marshall intente alors une action contre la conférence C-USA dans le but de forcer son changement de conférence en 2022. Finalement, les deux parties parviennent à un accord permettant aux trois universités de rejoindre la Sun Belt Conference dès .

Douze autres équipes changent de conférence ou n'ont plus le statut d'équipe indépendante à l'issue de cette saison. En plus des Dukes de James Madison, deux autres universités de la NCAA Division I FCS, les Gamecocks de Jacksonville State et les Bearkats de Sam Houston State commenceront leur transition de la FCS vers la FBS mais ne rejoindront leur future conférence (la Conference USA) qu'en 2023.

USC et UCLA annoncent le , leur intention de quitter leur conférence historique, la Pac-12 pour rejoindre la Big Ten Conference dès 2024.
La déclaration des 2 programmes majeurs de Los Angeles secoue le monde du College Football, dans la lignée de Texas et Oklahoma en 2021, l'ère des Super-conférences basé sur les revenus des droits télé plutôt que sur la zone géographique ou encore la tradition du sport universitaire s'impose. Enfin, cela remet également en cause, l'« alliance » signée en aout 2021, entre la Pacific-12 Conference (Pac-12), la Big Ten Conference et l'Atlantic Coast Conference (ACC), qui avait pour but de « stabiliser l'environnement actuel » du sport universitaire.

Nouvelles règles
Les règles suivants ont été recommandées à la NCAA pour la saison 2022 :
 Toute action de provocation envers un adversaire sera pénalisée.
 Des sanctions automatiques pour conduite anti-sportive seront imposées à un entraîneur qui quitte la zone réservée à l'équipe ou qui se rend sur le terrain pour discuter avec les arbitres.
 Lorsqu'un joueur est disqualifié à la suite d'une faute dite de  au cours d'une seconde mi-temps ou en prolongation (ce qui nécessite normalement une suspension prolongée à la première mi-temps du prochain match programmé), un processus d'appel devient disponible pour permettre au coordinateur national des officiels (actuellement Steve Shaw) d'examiner les enregistrements de l'action ayant entraîné la pénalité pour éventuellement revoir les suspensions des joueurs, pour le match suivant.
 Les temps morts accordés à la suite de blessure qui semblent « trompeuses ou simulées » pourront également être examinés par le coordonnateur national des officiels pour déterminer quelles sanctions appliquer, le cas échéant, contre les équipes qui utilisent cette tactique.
 Un blocage sous la taille ne sera autorisé qu'à l'intérieur de la zone des joueurs de ligne et des arrières. Les blocs sous la taille à l'extérieur de ces zones ne sont plus autorisés.
 Une retenue défensive () reste sanctionné d'une pénalité de 10 yards mais entraînera toujours un premier essai automatique ().
 Les porteurs de ballon qui simulent une glissade pieds en avant seront déclarés à terre () à l'endroit de la glissade.
 Les officiels seront plus attentifs aux joueurs qui enfreignent de manière significative les règles concernant l'équipement (en particulier les pantalons, maillots et t-shirts qui s'étendent sous le torse) et envoyer les contrevenants hors du jeu pour corriger le problème. Les chaussettes doivent également être remontées jusqu'au bas du pantalon (comme en NFL).

Les stades

Les Aztecs de San Diego State joueront leurs matchs à domicile dans le nouveau Snapdragon Stadium lequel a remplacé sur le même site, le San Diego Stadium. Ils avaient joué les saisons 2020 et 2021 dans le Dignity Health Sports Park de Carson. Le premier match qui y sera joué les opposera aux Wildcats de l'Arizona le .

Matchs inauguraux

Semaine zéro
La saison régulière débute le samedi  avec onze matchs lors de la semaine dénommée "zéro" :

semaine
La majorité des équipes de la Division I FBS commencent leur saison le weekend du Jour du Travail (Labour Day). Trois matchs sont joués sur terrain neutre  :

Matchs entre équipes du Top 10
Le tableau ci-dessous reprend les résultats des matchs joués entre équipes classées au moment du match dans le Top 10 du College Football Playoff (à partir de la ) et de l'Associated Press. Si une équipe n'est pas reprise dans le Top 10 d'un des deux classements, une note sera insérée.

Scores surprenants
Le tableau ci-dessous reprend les résultats des matchs remportés par une équipe FCS sur une équipe FBS au cours de la saison 2022 :

Le tableau ci-dessous reprend les résultats des matchs remportés par une équipe non classée sur une équipe classée dans le Top 25 au cours de la saison 2022 :

Résultats de la saison régulière

Classement des conférences

Finales de conférence

Palmarès des conférences

Classements

Le classement CFP ci-dessous est celui qui a été établi par le Comité de Sélection du College Football Playoff.

L'évolution au fil des semaines du classement CFP (ainsi que ceux des médias AP et USA Today Coaches) peut être visualisée sur la page Classements de la saison 2022 de NCAA (football américain).

College Football Playoff

Le système du College Football Playoff est utilisé pour déterminer le champion annuel de la NCAA Division I Football Bowl Subdivision. Treize experts composent un comité qui est chargé d'établir la liste des vingt-cinq meilleures équipes après les matchs des sept derniers week-ends de compétition. Les quatre premières équipes du dernier classement sont qualifiées pour jouer les demi-finales du CFP et les vainqueurs se disputent ensuite le titre lors du College Football Championship Game.

Bowls

La liste et dates des Bowls ont été publiées par la NCAA le . Il y aura 41 bowls universitaires en NCAA Division I FBS, deux équipes se qualifiant pour le  comptant pour la finale nationale du .

Éligibilité :
Normalement seules les équipes ayant un bilan en saison régulière nul ou positif (6 victoires sur 11 ou 12 matchs, 7 victoires sur 13 matchs disputés) sont éligibles pour disputer un bowl. S'il n'y a pas assez d'équipe dans cette situation pour compléter les 41 bowls, des équipes avec un bilan négatif peuvent être invitées pour compléter le(s) match(s) incomplet(s). De plus, si un champion de conférence possède un bilan négatif, il est généralement désigné pour compléter un bowl avec lequel sa conférence est liée.

Ainsi, au terme de la saison régulière,  sont considérées comme éligibles puisqu'ayant un bilan nul ou positif. Malgré un bilan négatif de 5–6 avec deux rencontres disputées contre des équipes de NCAA Division I FCS (une défaite et une rencontre à jouer le ), la NCAA a accordé la dernière place aux Aggies de New Mexico State.

Il est à noter que :
 Appalachian State n'est pas éligible malgré son bilan de 6-6 car son équipe a gagné deux matchs contre des équipes de FCS ;
 Army n'est pas éligible malgré un bilan de 7-6, deux victoires ayant été acquises contre des équipes FCS ;
 James Madison n'est pas éligible car en transition (montant de FCS).

Changements dans les Bowls :
 Le Bahamas Bowl est maintenant sponsorisé par la société HomeTown Lenders ;
 Le match anciennement dénommé Outback Bowl a été rebaptisé ReliaQuest Bowl après la fin du sponsoring du nom par la société Outback Steakhouse ;
 Le Cure Bowl est maintenant sponsorisé par la société  ;
 Le Fiesta Bowl est maintenant sponsorisé par la société  ;
 Le Pinstripe Bowl est maintenant sponsorisé par la société Bad Boy Mowers ;
 Le Citrus Bowl est maintenant sponsorisé par la société Kellogg's via sa filiale  ;
 Le Frisco Football Classic ne sera pas organisé cette saison puisqu'il n'a été organisé en 2021 qu'en tant que  pour accueillir les 83 équipes éligibles.

Bowls majeurs

Autres bowls

Statistiques des bowls par conférences

Récompenses

Trophée Heisman

Le Trophée Heisman récompense le joueur universitaire «le plus remarquable».

Autres trophées

Notes et références

Notes

Références

Liens externes
 Site en français sur le football américain universitaire.
 Équipes, classements, résultats sur ESPN.
 Résultats sur NCAA Sports.

Championnat NCAA de football américain
Football américain aux États-Unis en 2022


Patrick Brown ist der Name folgender Personen:

* Patrick Brown, bekannt als Sleepy Brown (* 1970), US-amerikanischer Sänger und Musikproduzent
 Patrick Brown (Footballspieler) (* 1986), US-amerikanischer Footballspieler
 Patrick Brown (Eishockeyspieler) (* 1992), US-amerikanischer Eishockeyspieler
 Patrick O. Brown (* 1954), US-amerikanischer Biochemiker

Siehe auch:
 Pat Brown (1905–1996), US-amerikanischer Politiker
 Patrick Browne (~1720–1790), irischer Mediziner und Botaniker

Patrick Brown


Karina Ibragimovna Sabirova (; født 23. marts 1988 i Astrakhan) er en russisk håndboldspiller, som spiller for HK Astrakhanotjka og Ruslands håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Rusland
Personer fra Astrakhan

Karina Sabirova


محمود بن أمين حماد فنان تشكيلي سوري - (1923 - 1988م)، فنان متعدد المواهب. كان مصوراً وحفاراً ومصمم ميداليات ونصب معمارية. ولد في دمشق وتوفي فيها، ظهرت موهبته الفنية منذ حداثته؛ درس المرحلة الابتدائية في المدرسة الإيطالية بدمشق، والمرحلة الثانوية في مدرسة التجهيز الأولى (ثانوية جودة الهاشمي)، وكان يلقى تشجيعاً من المشرفين على تدريس الفن في كل مرحلة من المرحلتين، فتميز بين التلاميذ بإجادة الرسم والتلوين، كما تفوّق في المقررات العلمية والأدبية وأتقن الإيطالية والفرنسية إلى جانب العربية.

حياته
سافر محمود حماد إلى إيطاليا في سن السادسة عشرة، بغية الاطلاع على الفن ودراسته، وسرعان ما اضطرته ظروف الحرب العالمية الثانية للعودة إلى سوريا، فقام في أواخر سنة 1939 بعرض مجموعة لوحاته في إحدى قاعات معهد الحقوق بدمشق (بناء وزارة السياحة حالياً). وفي تلك الحقبة التقى الفنان نصير شورى، وتوطدت بينهما صداقة استمرت حتى أواخر عمريهما؛ فاشتركا في عام 1940 بتأسيس مرسم «فيرونيزه» Véronese في إحدى حارات شارع العابد بدمشق مع عدد من رواد الفن التشكيلي في سوريا.

كما شارك كل من حماد وشورى نحو 1948 بتأسيس «الجمعية السورية للفنون» في شارع أبي رمانة. وكان نصير شورى قد اقتنى في ذلك الوقت مرسماً في حي الروضة، فأقام محمود حماد فيه، وصار يتردد على المكان الناشئة من الفنانين للتعلم والاستزادة. وقد أقام الفنانان معاً معارض عدة مشتركة كان أحدها في «نادي السعد» في حلب سنة 1951، المدينة التي كان حماد يُدرِّس الفن في ثانوياتها. ومن لوحات حماد التي لفتت النظر في ذاك المعرض لوحتا «قارئة الفنجان» و«أمير البزق».

شارك حمّاد في معرض الخريف الأول الذي أقيم في متحف دمشق سنة 1950، ونال الجائزة الأولى على لوحة «معلولا»، وشارك في معارض الخريف المتوالية. وفي عام 1953 أقام معرضاً فردياً في مقر الجمعية السورية للفنون. وفي العام نفسه أُوفد إلى رومة لدراسة فن التصوير الزيتي في أكاديمية الفنون الجميلة، فدرس فن التصوير الجداري وفن الحفر وفن الميدالية. وشارك إبان إقامته في إيطاليا في عدد من المعارض، حصد مجموعة من الميداليات والجوائز. وفي روما، توطدت علاقته بالفنان أدهم إسماعيل، وقاما معاً برحلة إلى إسبانيا للاطلاع على الفن العربي الأندلسي، وقد كتب أدهم عن تلك الرحلة في مذكراته. وتزوج محمود حماد الفنانة التشكيلية اللبنانية درية فاخوري.

عاد محمود حمّاد من روما سنة 1957 بعد أن أنهى دراسته فيها، وعين مدرساً للتربية الفنية في مدينة درعا، وبقي فيها سنتين أنتج إبانهما مجموعة من الأعمال الفنية تطرق فيها إلى الموضوعات الاجتماعية المستوحاة من بيئة حوران. وبعد ذلك عاد إلى دمشق سنة 1960 ليشارك في تأسيس كلية الفنون الجميلة، وتأليف مناهجها. ثم تولى عمادتها من سنة 1970 حتى سنة 1980، فكان له نهجه المتميز في العمل، وأسلوبه في توجيه القائمين على التدريس انطلاقاً من ثقافته العامة الواسعة، ومعرفته الشمولية في مختلف حقول الفن التشكيلي. وكان يصوّب مسار التدريس مستقطباً مختلف الطروحات بسداد في الرأي، وحنكة في الإدارة، إضافة إلى أداء متميز في تدريس التصوير والحفر لا يزال يذكره طلابه الذين تخرجوا عليه.

انجازاته
وكان من إنجازات محمود حماد المهمة، أثناء توليه عمادة الكلية، الشروع ببناء كلية الفنون الجميلة الحالي حسب مخطط كان له اليد الطولى في توجيه مستلزماته مع المعماريين الإيطاليين وإقرارها.

حصل محمود حماد في أثناء عمله في الكلية على منحة الأونسكو سنة 1963 مدة ثلاثة أشهر في كل من روما وباريس التقى في أثنائها عدداً من الفنانين الأوربيين المعاصرين، كما أقام معرضاً لأعماله في مركز التوثيق الدولي في باريس.

وقد شكّل محمود حماد في السبعينات «جماعة دمشق» مع كل من نصير شورى وإلياس الزيات كانت نواةً للفن التجريدي في سورية، وأقام الفنانون الثلاثة معرضاً مشتركاً للوحاتهم.

مقومات أسلوبه الفني ومراحله
يتصف أسلوب محمود حماد بالرصانة في بناء العمل الفني والشاعرية اللونية، إذ استطاع، بموهبته الفذة وحسه اللوني المتميّز، إحكام وزن العناصر الشكلية واللونية بمهارة الصائغ وإبداع العازف. فقد عرف التقاليد الأكاديمية وأتقنها، وألمّ بأساليب الفن الحديث والمعاصر، ومن هنا جاءت فرادته في المحيطين السوري والعربي، وتميّزه في المعارض الفردية والجماعية التي شارك فيها.

وقد مرَّ إنتاج محمود حماد بمراحل أربع:

تمتد المرحلة الأولى بين عامي 1923 و1953، وقد غلب عليها الطابع الواقعي الانطباعي، وامتاز إنتاج هذه المرحلة بجودة المعالجة دون الاستسلام إلى حرفية الدلالات الواقعية للموضوع. وإذا ما كان الموضوع رمزياً رأينا في اللوحة نزوعاً سريالياً كما في لوحة «التاريخ» التي صوّر فيها وجهاً شيخاً إلى جانب صفحات كتاب قديم. ورأينا مثل ذلك في الرسوم التي كان يرسمها في تلك الآونة لمجلة «الشرطة».

وأما المرحلة الثانية فتمتد من سنة 1953 إلى سنة 1957 وهي مرحلة في إيطاليا وفيها يقول: «في روما تفتحت أمامنا السبل الأوسع للفن والثقافة، وأصبحت هذه المرحلة بالنسبة لي فترة دراسة أكثر مما هي مرحلة بحث عن أسلوب خاص، إنها محاولة لفهم أعمق لما يجري في عصرنا من تجارب فنية». وقد حقق في تلك المرحلة كثيراً من المناظر الإيطالية ودراسات في الجسم العاري والوجوه.

وأما المرحلة الثالثة فهي بين سنتي 1958 و1963، وهي المدة التي أمضاها في درعا وتعد مرحلة مهمة في تجربته الفنية لأنه بدأ يفتش فيها عن خصوصيته بعد دراسته الأكاديمية. وقد عالج المواضيع الإقليمية متأثراً بالجنوب السوري في درعا ومحيطها الاجتماعي والأثري؛ كما تفاعلت تجربته في هذه المرحلة بالأحداث السياسية وإقامة الوحدة بين الإقليمين السوري والمصري (1958)، فأنجز لوحـة «شباط 1958» التي صور فيها ولادة جديدة لشخص نتيجة الاندماج بين شخصين، ولوحات عن القضية الفلسطينية.
نذكر من أعمال تلك المرحلة «فتاة من حوران» (1959)، و«المصاب» (1958)، و«الجندي الجريح في ميسلون» (1961)، و«النزوح» (1961)، «شريعة الغاب». وقد غلبت على لوحات تلك المرحلة اللغة التشكيلية المتطورة، أي البناء الهندسي التحليلي والخطوط والألوان المسطحة.

وأما المرحلة الرابعة فهي بين سنتي 1964 و1988، وهي المرحلة التي استكمل محمود حماد فيها عناصر الأسلوب الذي التزم به في مطافه الأخير، ألا وهو الكتابة العربية وتحولاتها في اللوحة بحيث تشكل العنصر الأساس في البناء والتعبير إيقاعاً وأداءً وجرساً لونياً. ومع نعت هذه المرحلة بـ «التجريدية» فإنها تشكل انعطافاً مفاجئاً في نتاج محمود حماد، بل إنه دأب على التطلع إليها والإعداد لها منذ المرحلة «التشخيصية» التي سبقتها. وإذا كانت دلالة الكلمات المستخدمة في اللوحة الكتابية واضحة في البداية مثل «دمشق» أو «لا غالب إلا الله» فإن ذاك الوضوح أخذ يتنحّى فاسحاً في المجال إلى تركيب تشكيلي مبني بإحكام معماري راسخ، وموسيقي في منحاه المتحول، ولكن معناه يبقى مقروءاً بشيء من العناء؛ فالغاية كانت عمل لوحة معاصرة مفتاحها الحرف العربي الذي وجد حماد فيه عنصراً مطواعاً لتأليفاته المعبرة عن واقع جديد هو واقع اللوحة نفسها، وتكاثف لحظات الإبداع فيها.

وقد تزامن فن الحفر عند حماد مع فن التصوير، فأنتج فيه إنتاجاً معبراً عن كل مراحل فنه التي ذكرناها. وقد أتاحت معرفة الفنان بتقنيات الحفر الملوّن إمكانية تصميم الطوابع، وله في ذلك مجموعات كثيرة من الطوابع التذكارية السورية التي تم إصدارها في مناسبات عدة.

ترك محمود حماد مجموعة من الميداليات عالج فيها موضوعات قومية واجتماعية، وقد كلّف في هذا المجال من المجلس النيابي في الجمهورية العربية السورية بتصميم وسام بطل الجمهورية الذهبي، وهو النسخة الوحيدة التي صيغت وأهديت إلى الرئيس الراحل حافظ الأسد سنة 1974.

وعالج محمود حماد التصميم النصبي. ومثال ذلك النصب الرمزي في مقبرة الشهداء في نجها، ونصب آخر في معرض دمشق الدولي وكذلك نصب الجندي المجهول في قاسيون.

جوائز
نال محمود حماد الجائزة الأولى في معرض «أنتراغرافيك» في ألمانية سنة 1976، والجائزة الأولى في مسابقة المجلس الأعلى للفنون والآداب في سورية سنة 1977. كما نال وسام الجمهورية الإيطالية بدرجة «فارس»  سنة 1975، وبعد وفاته منحته الدولة وسام الاستحقاق السوري من الدرجة الأولى سنة 1989. وكان قد عمل خبيراً في قسم التربية والفنون في الموسوعة العربية السورية منذ نشأتها عام 1981 حتى وفاته.

المراجع

 الموقع الرسمي
 إلياس زيات،«محمود حماد»،الموسوعة العربية
 طارق الشريف، «محمود حماد ورحلته عبر عالم الخط العربي والتشكيل الحديث
 د.محمود شاهين، «محمود حماد: القيم الجمالية والتعبيرية للكتابة العربية»
 أديب مخزوم، «محمود حماد في ذكراه ال21...أطلـق التجريدية واسـتوحى الحروف العربية

فنانون من دمشق
أشخاص من دمشق
رسامون سوريون
سوريون مغتربون في إيطاليا
فنانون تشكيليون سوريون
فنانون سوريون
فنانون مسلمون
فنانون وفنانات سوريون
مواليد 1923
نحاتون سوريون
وفيات 1988
وفيات في دمشق
حاملو وسام الاستحقاق السوري

محمود حماد


The three islands of the Cayman Islands are the exposed top of an underwater mountain. Underwater, the sides of this mountain are quite steep, vertical in some places, within as little as a few hundred metres from shore.

In addition to the expected coral reefs, colourful fish, and other underwater creatures, scuba divers can also partake in "wall diving" in the Cayman Islands and many of the sites contain tunnels and "grottos" that provide penetration opportunities for experienced divers. Scuba diving in the Caymans can be done by boat or directly from shore.

The tourism industry on the Cayman Islands caters to divers, with many resorts and condominium complexes having in-house diving operations offering course work, daily excursions, scuba equipment sales and rentals.

Grand Cayman

The diving on Grand Cayman is divided roughly into 4 areas; Seven Mile Beach and the Northwest Point, The North Wall, The South Side, and The East End, with 245 dive sites.Like Poseidon Himself Would Do</ref>  Due to the prevailing southeast winds, it is rare to dive the South Side dive sites, though it is possible. Popular dive sites include the Kittiwake, which is located on the northwestern tip of Seven Mile Beach, and the 12-foot divesite of Stingray City.

Visibility is exceptionally good due to the island's geography.  There is very little runoff of silt or fertilizers from the land, and the steep walls result in the reefs being unusually close to deep ocean water.

Marine life in Grand Cayman includes tarpon, silversides, French angelfish, and Barrel Sponges, among others.

Cayman Brac and Little Cayman

Both of the 'sister islands' are thin strips of land lying roughly east to west, and the diving is divided between the north and south sides. Because of the prevailing southeast winds, it is rare to dive on the south side of these islands. Cayman Brac features over 50 dive sites. The MV Capt. Keith Tibbets, the only Russian warship available to divers in the Western hemisphere, is located on Cayman Brac. Cayman Brac also has an additional 11 dive sites reachable by shore. On Little Cayman, 'Bloody Bay Wall' and 'Jackson Bay' are dive destinations. Little Cayman features shallow dives as low at 20 feet and as deep as 6,000 feet. They are both situated on the north side of the island and are not accessible year-round because of weather conditions.

References

External links
 Scuba and Shore Diving in the Cayman Islands

Water sports in the Cayman Islands
Tourism in the Cayman Islands
Cayman Islands

Scuba diving in the Cayman Islands


Adam Ferguson, također i Ferguson of Raith, (Atholl, Perthshire, Škotska, 20. lipnja 1723. — St. Andrews, 22. veljače 1816.) bio je škotski filozof i povjesničar, preteča škotskog prosvjetiteljstva. Smatra se jednim od očeva sociologije.

Životopis
Adam Ferguson sudjelovao je kao svećenik u ratu protiv Francuske (1745. – 48.) Naslijedio je 1757. Davida Humea na mjestu knjižničara pri Faculty of Advocates, no uskoro odlučuje postati privatni učitelj kod earla od Bute. Postaje profesor fizike 1759. a zatim 1764. profesor  pneumatike i etike pri Sveučilištu u Edinburghu. Tijekom sredine 1770-ih putuje u kontinentalnu Europu, gdje upoznaje Voltairea. Putuje kao tajnik petorice povjerenika 1778., koje je Frederick Howard, 5. earl od Carlislea poslao u Ameriku da bi smirili pobunu u britanskim kolonijama. Prestaje raditi kao profesor 1784.

Djela
Njegovo najznačajnije djelo je Essay on the history of civil society (1767.), kog je objavio usprkos savjetovanju Davida Huma da to ne učini. Ovo djelo je ubrzo prevedeno na većinu europskih jezika. Observations on civil and political liberty (1776.) objavio je anonimno i to djelo je kritika Richard Priceovih pogleda na Američku revoluciju. U History of the progress and termination of the roman republic (1783.) koristi iskustva koja je stekao na bojnom polju pokazujući vjerodostojnost s izvornim materijalom. Principles of moral and political science (1792.) je zbirka predavanja koju je objavio na sveučilištu. Institutes of moral philosophy (1769.) sadrži stoički način razmišljanja, i rezonira da je razum izvor etičke svijesti, za razliku od Humea koji je smatrao da moral potječe iz osjećaja.

Njegova teorija morala je eklektična, po tomu što pokušava povezati egoizam, slobodu izbora i težnju za savršenstvom u moralnom principu.

Literatura
 Encyclopædia Britannica
 Filosofilexikonet, red. P.Lübcke, Stockholm: Forum, 1988

Prosvjetitelji

Adam Ferguson


بونوح إحدى بلديات دائرة بوغني التابعة لولاية تيزي وزو.

شخصيات
 سيدي أمحمد بوقبرين

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مصادر

 التقسيم الإداري لولاية  ولاية تيزي وزو

بونوح

بونوح


Øjeblikkets mester er et studiealbum fra den danske sanger og musiker Sebastian. Det blev udgivet i 24. oktober 2011 og var det første studiealbum fra kunstneren siden 1991.

Til albummet hørte også en DVD kaldet Lige Et Øjeblik... Glimt Fra Indspilningen Af Øjeblikkets Mester, der indeholdt klip fra optagelserne.
Udover Sebastian selv medvirkede en række forskellige musikere med indspilningen heriblandt: Michael Friis, Gustaf Ljunggren, Klaus Menzer, Morten Kærså, Øyvind Ougaard, Karoline Munksnæs, Kira Skov, Randi Laubek, Sara Grabow (hans datter) og Nils Henriksen. Sangen "Luftkasteller" blev sunget sammen med Sys Bjerre.

Musikmagasinet GAFFA gav albummet fem ud af seks sterner. Albummet modtog prisen for "Årets Danske Voxpopudgivelse" ved Danish Music Awards i 2012.

Spor
 "De Vilde Og De Værste" - 3:34
 "Dejligt Indeni" - 4:18
 "De Sammenbundne To" - 4:39
 "Jesper Balle" - 3:55
 "Blå Måne" - 3:40
 "Øjeblikkets Mester" - 4:37
 "Nyt Lys I Mørket" - 4:31
 "Luftkasteller" featuring Sys Bjerre - 3:25
 "Fred I Hjertet"" - 5:22
 "Pludselig" - 4:06
Bonus Track
 "Sangen Om Den Lille Vind (Live)" - 4:11

Referencer

Album fra 2011
Sebastian-album

Øjeblikkets mester


The Victor class, Soviet designations Project 671 Yorsh, Project 671RT Syomga and Project 671RTM/RTMK Shchuka, (NATO reporting names Victor I, Victor II and Victor III, respectively), are series of nuclear-powered attack submarines built in the Soviet Union and operated by the Soviet Navy. Since the 1960s, 48 units were built in total, of which the last remaining are currently in service with the Russian Navy. The Victor-class submarines featured a teardrop shape, allowing them to travel at high speed. These vessels were primarily designed to protect Soviet surface fleets and to attack American ballistic missile submarines. Project 671 began in 1959 with the design task assigned to SKB-143 (one of the  predecessors of the Malakhit Marine Engineering Bureau).

Versions

Project 671 Yorsh (Victor I)

Soviet designation Project 671 Yorsh (ruffe)—was the initial type that entered service in 1967; 16 were produced. Each had six torpedo tubes for launching Type 53 torpedoes and SS-N-15 anti-submarine missiles and mines could also be released. Subs had a capacity of 24 tube-launched weapons or 48 mines (or a combination). They were  long. All disposed.

Project 671RT Syomga (Victor II)

Soviet designation Project 671RT Syomga (atlantic salmon)—entered service in 1972; seven were produced in the 1970s. These were originally designated Uniform class by NATO. They had similar armament to the Victor I class and were the first Soviet submarines to introduce raft mounting for acoustic quieting. Production was truncated due to a decision to develop the improved Victor III class. They were  long. All disposed.

Project 671RTM/RTMK Shchuka (Victor III)

Soviet designation Project 671RTM/RTMK Shchuka (pike)—entered service in 1979; 25 were produced until 1991. Quieter than previous Soviet submarines, these ships had four tubes for launching SS-N-21 or SS-N-15 missiles and Type 53 torpedoes, plus another two tubes for launching SS-N-16 missiles and Type 65 torpedoes. 24 tube-launched weapons or 36 mines could be on board. The Victor III class caused a minor furor in NATO intelligence agencies at its introduction because of the distinctive pod on the vertical stern-plane. Speculation immediately mounted that the pod was the housing for some sort of exotic silent propulsion system, possibly a magnetohydrodynamic drive unit. Another theory proposed that it was some sort of weapon system. In the end, the pod was identified as a hydrodynamic housing for a reelable towed passive sonar array; the system was subsequently incorporated into the  and  SSNs. In October 1983 the towed array of , a Victor III operating west of Bermuda, became tangled with the towed array of US frigate . K-324 was forced to surface, allowing NATO forces to photograph the pod in its deployed state. The Victor-III class was continuously improved during construction and late production models have a superior acoustic performance. They were  long. 21 disposed.

Units

Incidents

 In 1981  collided with a Victor III-class submarine—K-324—while attempting to photograph the odd pod on the back. The event was covered up by the Reagan Administration and never made public, though it nearly cost the lives of the sailors on USS Drum. The incident was declassified and disclosed by the Clinton Administration in February 1993.
 On 21 March 1984, K-314 collided with the aircraft carrier  in the Sea of Japan. Neither ship was significantly damaged.
 The Soviet cargo ship Bratstvo collided with the Soviet submarine K-53 of the Victor I-class in position Latitude 35 deg 55 min North and Longitude 005 deg 00 min West, at the exit from the Gibraltar Strait in Alboran Sea, on 18 (as per ship's time) or 19 (as per submarine time) September 1984.
 On 6 September 2006, the Victor III-class Daniil Moskovskiy suffered an electronics fire while in the Barents Sea, killing two crew members. The boat was 16 years old and was overdue for overhaul. It was towed back to Vidyayevo. She continued to serve into the latter 2010s and was reportedly formally decommissioned on 28 October 2022.

In media
 A depiction of a Victor III-class submarine (Valentin Zukovsky's nephew Nikolai's own submarine) was used prominently  in the James Bond film The World Is Not Enough as a key element in the film's antagonists (Elektra King and Viktor "Renard" Zokas) plan.

See also
 List of submarine classes in service
 Future of the Russian Navy

References

External links

Victor-class at National Geographic
NATO Code Names for Submarines and Ships at Aerospace Page of Andreas Gehrs-Pahl
Victor I  at Encyclopedia of Ships
Victor II  at Encyclopedia of Ships
Victor III  at Encyclopedia of Ships
Victor III-class submarines - Complete Ship List at Russian-Ships.info
Fire breaks out aboard Northern Fleet nuclear sub, killing 2 at Bellona.org

Russian and Soviet navy submarine classes
Submarine classes
Nuclear-powered submarines

Victor-class submarine


Malmö Redhawks este un club de hochei pe gheață din Malmö, Suedia, fondat 28 februarie 1972. Între 1972-1996 s-a numit Malmö IF.

Palmares
 Campioana Suediei:
 Câștigătoare:''' 1992, 1994

Note

Fondări în 1972
Cluburi de hochei pe gheață din Suedia

Malmö Redhawks


, né le  à Pau, est un joueur français de rugby à XV qui évolue aux postes de pilier et de troisième ligne centre.

Biographie
Né le  à Pau, Rémi Susbielles pratique le rugby à XV à l'école de rugby du club béarnais du Sport athlétique de Monein. Ses qualités lui permettent d'évoluer avec l'équipe première dès l'âge de , alors qu'il n'est qu'en catégorie junior.

En 1991, il est repéré par le club landais de l'US Dax. Formé au poste de troisième ligne centre, il est replacé à l'avant de la mêlée, en tant que pilier gauche. En 1993, il est sacré champion de France en catégorie Reichel, aux côtés de Richard Dourthe, Raphaël Ibañez, David Laperne et Olivier Magne ; il évolue plus tard en équipe première.

Après cela, il rejoint l'USA Perpignan, avec qui il participe notamment à la Conférence européenne en 1998. L'année précédente, il joue la finale du championnat de France espoirs en tant que remplaçant, qu'il remporte.

Muté en 1998, il joue ensuite pour le CA Périgueux.

Entre temps, Susbielle porte le maillot de l'équipe de France dans différentes catégories, chez les universitaires, en équipe de France militaire, puis en catégorie scolaire.

Il achève sa carrière de joueur dans le Béarn, avec l'US Coarraze Nay. Il entre ensuite dans l'organigramme de son club formateur du SA Monein.

Palmarès
 Coupe Frantz-Reichel :
 Vainqueur : 1993 avec l'US Dax.
 Championnat de France espoirs :
 Champion : 1997 avec l'USA Perpignan.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Joueur de l'US Dax
Joueur de l'USA Perpignan
Joueur du CA Périgueux
Joueur de l'US Coarraze Nay
Pilier (rugby à XV)
Troisième ligne centre (rugby à XV)
Naissance en janvier 1972
Naissance à Pau

Rémi Susbielles


El Tribunal Internacional de Crímenes de guerra Sobre la Esclavitud Sexual de la Mujer en el Japón fue un tribunal popular que se reunió para recopilar testimonios de víctimas y para juzgar a grupos e individuos por violación o esclavitud sexual (por ejemplo, obligar a mujeres a prestar servicios sexuales a soldados japoneses) durante la Segunda Guerra Mundial sobre la base de las leyes internacionales.

El tribunal fue convocado el 8 de diciembre de 2000 y fue clausurado el 12 de diciembre del mismo año.

Juicio final

El 4 de diciembre de 2001 la sentencia definitiva del tribunal se publicó en La Haya. Con más de 1000 puntos y 200 páginas de largo, la sentencia analiza las conclusiones del Tribunal, y el derecho aplicable al caso. No todos los acusados fueron condenados, pero lo fue el fallecido emperador Hirohito, porque, como el líder del país, él era el responsable último de la política de esclavas sexuales.

Los dos últimos párrafos de la sentencia definitiva señalan lo siguiente:

Reacción
Aunque el Tribunal se vio como un paso adelante por grupos de mujeres en Asia, el secretario general del Partido Liberal Democrático de Japón (el partido que en ese momento gobernaba), Shinzo Abe, quien más tarde fue elegido como Primer Ministro en dos ocasiones, fue acusado de interferir directamente en la emisión del tribunal en Japón. Aunque esto era contrario a la Ley de Radiodifusión japonesa, las secciones de las pruebas fueron cortadas, incluidos los testimonios, las menciones de "esclavitud sexual" y el juicio final. En lugar de estos, se entrevistó al historiador Hata Ikuhiko, el cual afirmó que las mujeres de confort eran una fabricación y que todas las mujeres eran prostitutas.

Véase también
 Mujeres de confort
 Crímenes de guerra del Imperio del Japón
 Shinzō Abe

Referencias

Japón en 2000
Trata de personas
Esclavitud en Asia
Crímenes de guerra


The Sheesh Mahal (;  "The Palace of Mirrors") is a palace located within the Shah Burj block in northern-western corner of Lahore Fort. It was constructed under the reign of Mughal Emperor Shah Jahan in 1631–32, with some additions later under Sikh Maharaja Ranjit Singh. The ornate white marble pavilion is inlaid with pietra dura and complex mirror-work of the finest quality. The hall was reserved for personal use by the imperial family and close aides. It is among the 21 monuments that were built by successive Mughal emperors inside Lahore Fort, and forms the "jewel in the Fort's crown." As part of the larger Lahore Fort Complex, it has been inscribed as a UNESCO World Heritage Site since 1981.

Etymology

Sheesh Mahal, in Urdu language, literally means 'Crystal Palace'. However, with its pietra dura decorations and intricate mirror-work inlaid into the white marble walls and ceilings creating gleaming effect, the lavish room has come to be known as 'Palace of Mirrors', and sometimes the 'Hall of Mirrors'. Similar halls are also found in the contemporary palace of the Agra Fort, and show influence on the later additions to Amber Fort.

History

The solid brick foundations of Lahore Fort were laid in 1566 under the reign of Mughal emperor Akbar the Great on the location of an earlier mud-fort. To build the new fort, the Emperor brought experienced artisans after the completion of Fatehpur Sikri. Later, Shah Jahan converted the fort into a pleasure resort and added Diwan-i-Khas, Moti Masjid, Naulakha Pavilion, sleeping chambers, and Sheesh Mahal in to the complex. Sheesh Mahal is located within the Shah Burj (King's Pavilion) block that was actually built by his predecessor Jahangir. The chamber was exclusively used for private council meetings as part of the daily routine of the emperor, whereas the whole block was only accessible to the imperial princes, the vizier, and selected courtiers. The extension work of private quarters by Shah Jahan continued between 1628 and 1634. The distinctive Shah Jahani architecture is reflected in the extensive use of white marble and hierarchical accents of the construction. During the Sikh Empire, Shah Burj became Ranjit Singh's favourite place. He built a harem over the top of Sheesh Mahal. Kangra style frescoes were also added during his reign, and the original entrance to the Sheesh Mahal quadrangle was closed off and the Athdara built in its place. This was also the place where he used to display his prized possession, the Koh-i-Noor.

Design

The Sheesh Mahal was built by Emperor Shah Jahan. It was built in the middle of Jahangir's rule. The façade, consisting of five cusped marble arches supported by coupled columns, opens into the courtyard. The engrailed spandrels and bases are inlaid with precious stones. The pavilion is in the form of a semi-octagon, and consists of apartments roofed with gilded cupolas and intricately decorated with pietra dura and convex glass and mirror mosaic (ayina kari) with thousands of small mirrors. At night they light candles. The decorative features also include stucco tracery (munabat kari) and carved marble screens in geometrical and tendril designs. The roof of the central hall rises up to two storeys. The hall was originally decorated with fresco paintings that were later replaced with glass mosaic in different colours.

Conservation

The additional constructions carried out during the subsequent Sikh and British rules of Punjab on the top of Sheesh Mahal added to the dead load that made the structure vulnerable to collapse. In 1904–05, the plaster from the ceiling of main veranda fell apart, exposing the decay of internal wooden beams and the corroding roof. At this stage, the building was listed by the department of archaeology of British India in 1927 and the repair work was carried out. Similar problems arose in 1960s and were resolved through minor repairs. In 1975, Sheesh Mahal was listed as a protected monument under the Antiquities Act by Pakistan's Department of Archaeology whereas in 1981, as part of the larger Lahore Fort Complex, it became inscribed as a UNESCO World Heritage Site. It was not until 2006 that the problems of the ceiling were comprehensively resolved and the structure was restored.

Gallery

See also

Badshahi Mosque
Shalimar Gardens
Walled City of Lahore
List of UNESCO World Heritage Sites in Pakistan

Notes

References
Asher, Catherine E G (1992) Architecture of Mughal India. Cambridge University Press.
Chaudhry, Nazir Ahmed (1998) Lahore: Glimpses of a Glorious Heritage. Sang-e-Meel Publications.
Dogar, Muhammad Aasim (1995) Splendour of Lahore Fort. Ilm Dost Publishers.
Haider, Zulqarnain (1978) Pietra Dura Decorations of Naulakha at Lahore Fort. (Mujallah-e-Taḥqĭq, Kullīyah-e-ʻUlūm-e-Islāmiyah va Adabiyāt-e-Sharqiyah). Faculty of Islamic and Oriental Learning University of the Punjab.
Khan, Ahmed Nabi (1997) Studies in Islamic Archaeology of Pakistan. Sang-e-Meel Publications
Koch, Ebba (1991). Mughal Architecture: An Outline of Its History and Development, 1526–1858. Prestel.
Koch, Ebba (1997) Mughal Palace Gardens from Babur to Shah Jahan (1526-1648). Muqarnas, Vol. 14, pp. 143–165.
Lal, Kanhaiya (1876). Rai Bahadur. Zafar Nzmah-i-Ranjit Singh, Ranjit Namah. Mustafaee Press. Lahore

External links

Sheesh Mahal on Wikimapia
Sheesh Mahal at ArchNet
Asian Historical Architecture: Lahore Fort

Buildings and structures completed in 1632
Lahore Fort
Palaces in Pakistan
1632 establishments in the Mughal Empire
Mughal palaces

Sheesh Mahal (Lahore Fort)


Bejuk ili Kos nagara (azerski: Böyük nağara ili Kos nağara, ruski: Беюк нагара, Кьос нагара) azerbajdžansko je narodno glazbalo koje spada pod udaraljke. Bejuk nagara jedna je od najčešćih udaraljka u Azerbajdžanskoj narodnoj glazbi. Bejuk nagara najveća je od svih nagara.

Etimologija
Böyük na azerskome znači velika, a nagara dolazi od arapske riječi نقارة koja znači kucanje, tucanje.

Opis
Bojuk nagara velikih razmjera danas se više ne koristi, no u umanjenome obliku koristi se u ansamblima zurla. Bejuk nagara se često svira s džura nagarom. Njene mogućnosti su pomalo ograničene. Na ovim nagarama svira se samo vani na otvorenome, često na svadbama i praznicima. Bojuk nagara svira se lupanjem dvaju štapića. Tijelo bejuk nagare valjkastoga je oblika. Tijelo je izrađeno od tvrdoga drveta na kojem je koža rastegnuta s dvije strane. Promjer bejuk nagare iznosi 400 – 450 mm, a visina 500 – 550 mm.

Vidi još
 Nagara
 Goltug nagara
 Džura nagara
 Goša-nagara

Azerbajdžanski bubnjevi

Bejuk nagara


Júlio Lopes (n. 16 de abril de 1998), mais conhecido pelo nome artístico Julinho KSD, é um cantor e rapper português. Editado em 2021, o seu álbum de estreia, "Sabi na Sabura", alcançou o galardão de platina.

Biografia
Julinho KSD nasceu em Portugal, filho de pais cabo-verdianos. Cresceu no bairro do Casal de São José, em Mem Martins, concelho de Sintra.

O artista começou a editar música em 2017, quando editou o single "Básico" sob a alçada dos Instinto 26, um colectivo de produção musical a que se juntou nesse ano. Na altura, ainda era jogador de futebol no Sintrense. Na época 2018/2019, lesionou-se com gravidade (fez uma rotura de ligamentos), o que o levou a desistir de prosseguir esse caminho profissional, trocando-o pela música.

Música
Desde o início da sua carreira que Julinho KSD integra os Instinto 26, colaborando regularmente com os seus companheiros de colectivo. Em 2019, o músico assinou contrato com a Sony Music Portugal.

Estilo e Influências
Julinho KSD canta maioritariamente em crioulo cabo-verdiano e português, misturando ambas as línguas também com inglês. O músico reconhece a música de Cabo Verde como a maior influência no seu trabalho, citando Jorge Neto, Gil Semedo, Gilyto e a banda Ferro Gaita, que os seus pais ouviam quando era criança, como algumas das suas influências. Estes últimos parecem ter maior preponderância: KSD samplou-os na faixa "Panha Mau" do seu álbum de estreia. Em dezembro de 2021, num concerto para estação de rádio Mega Hits, o artista tocou uma versão do tema "E Si Prôpi", um clássico dos Ferro Gaita.

Certificações
Todos os singles que lançou atingiram a marca de platina no mercado português: "Sentimento Safari" (4x), "Vivi Good (3x), "Hoji N'ka Ta Rola (3x), "Hoji em Sa Tá Vivi" (2x), "Conclusão", "Mama Ta Xinti" e "Stunka" (todas platina).

Referências

Nascidos em 1998
Cantores de Portugal
Rappers de Portugal
Cantores de hip hop
Portugueses de ascendência cabo-verdiana
Artistas afro-portugueses

Julinho KSD


Gjettum Station (Gjettum stasjon) er en metrostation på Kolsåsbanen på T-banen i Oslo. Stationen blev åbnet 12. oktober 2014 som erstatning for den gamle Gjettum Station og Valler Station, der blev nedlagt i 2006, da Kolsåsbanen blev lukket for opgradering.

Eksterne henvisninger

Noter

T-banestationer i Oslo
Etableret i 2014
Arne Henriksen

Gjettum Station


Das Jahnstadion ist ein Sportstadion in der oberbayerischen Stadt Rosenheim. Es ist Heimstätte des Bayernligisten TSV 1860 Rosenheim.

Das Stadion wurde als Ersatz für den Sportplatz an der Jahnstraße (Gabrielwiese) errichtet und am 8. September 1969 eröffnet. 1978 wurde an der Nordseite eine zusätzliche Tribüne errichtet, 1995 wurde eine Flutlichtanlage installiert.

Das Stadion ist als Fußball- und Leichtathletikstadion konzipiert mit sechs Laufbahnen. An der Westseite befindet sich die überdachte Haupttribüne mit Stehplätzen und in der Mitte mit etwa 200 Sitzschalen, eine kleinere Tribüne mit zwei Stehplatzreihen an der Ostseite. An der Nordseite liegt das Vereinsheim des TSV 1860 Rosenheim.

Weblinks
 Sterrckbrief des Stadions bei europlan-online.de

Fußballstadion in Bayern
Fußballstadion in Europa
Sportstätte in Rosenheim
Friedrich Ludwig Jahn als Namensgeber
TSV 1860 Rosenheim

Jahnstadion (Rosenheim)


පරිනිර්වාණ ස්තූපය යනු,  ඉන්දියාවේ කුෂිනගර් හී පිහිටි බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයක් වන අතර ,  ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ  පිරිනිවන් පෑ ස්ථානය ලෙසින් සැලකෙයි.

පරිනිර්වාණ ස්තූපය


Die DDR-Meisterschaften im Eisschnelllaufen 1987 fanden auf den Einzelstrecken im Sportforum Hohenschönhausen in Berlin statt, wobei die Meister schon im Dezember des Vorjahres ermittelt wurden. Im Sprint- und Großen-Mehrkampf wurden in diesem Jahr keine Meisterschaften ausgetragen. Andrea Ehrig vom SC Einheit Dresden war mit vier Titeln die erfolgreichste Sportlerin bei den Meisterschaften.

Meister

Einzelstrecken-Meisterschaften
Termin: 12.–14. Dezember 1986

Männer

500 Meter

1.000 Meter

1.500 Meter

5.000 Meter

10.000 Meter

Frauen

500 Meter

1.000 Meter

1.500 Meter

3.000 Meter

5.000 Meter

Medaillenspiegel

Literatur

Weblinks

1987
Eisschnelllauf 1987
Sportveranstaltung in Berlin
Berlin-Alt-Hohenschönhausen
Wintersport (Berlin)


NGC 7217 je spiralna galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7217
  Auke Slotegraaf: NGC 7217 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7217 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7200 - 7249

7217

NGC 7217


El parque nacional de Pendjari () se encuentra en el noroeste del país africano de Benín, junto al parque nacional de Arli de Burkina Faso.

Llamado así por el río Pendjari, el parque nacional es conocido por su vida silvestre y por ser el hogar de algunas de las últimas poblaciones de elefantes, leones, hipopótamos de África Occidental, además de búfalos y varios antílopes. El parque es también famoso por su riqueza en aves.

El parque nacional Pendjari tiene un área de  del extremo noroeste de Benín.

Imágenes

Véase también
Geografía de Benín
Geografía de África

Referencias

Enlaces externos

Pendjari
Sitios Ramsar en Benín
Reservas de la biosfera de Benín
Áreas protegidas establecidas en 1961
Benín en 1961

Parque nacional del Pendjari


An Monstera membranacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael T. Madison. An Monstera membranacea in nahilalakip ha genus nga Monstera, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Monstera

Monstera membranacea


An Stelis grandibracteata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Stelis grandibracteata in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis grandibracteata