Le château de Düsseldorf dans la  a existé de 1260 à 1872 ou 1896. Le bâtiment a été construit en 1260 comme château de plaine des graves de Berg sur une petite île à l'embouchure de la Düssel dans le Rhin. Les aménagements en château de résidence du duché de Berg et du Palatinat du Rhin ont été réalisés sous Guillaume de Clèves (1549), Jean-Guillaume de Neubourg-Wittelsbach (fin du ) et l'électeur Charles-Théodore de Bavière (1755). Le château a surtout connu une renommée internationale grâce à sa Gemäldegalerie, qui fut la première des galeries indépendantes, construite de 1709 à 1712, d'Europe sur le côté sud du château et exposa jusqu'en 1805 une collection mondialement connue de tableaux de la Renaissance et de l'époque Baroque. De 1817 à 1848, une Monnaie du royaume de Prusse fut installée dans une partie du château. À partir de 1845, l'ancien château de la résidence, qui avait alors déjà accueilli l'Académie des Beaux-Arts de Düsseldorf pendant quelques décennies, fut transformé sous Frédéric-Guillaume IV en Parlement de la province de Rhénanie et du Stände (Landtag). Dans la nuit du 19 au , le château, qui avait été pendant des siècles l'emblème de la ville résidentielle de Düsseldorf ainsi qu'un centre de la vie et du tissu urbain de la vieille ville, fut la proie des flammes. Une aile sud encore conservée fut démolie en 1896.

À l'emplacement du château s'étend aujourd'hui la Burgplatz, dont le nom fait référence à l'utilisation historique de l'espace comme château fort. Il n'en reste que la tour, qui abrite le musée de la navigation. En outre, le château n'y est plus rappelé que par un contour de pierres de couleur différente, qui suggère l'ancien dessin du château de Düsseldorf dans les pavés de la Burgplatz.

Histoire du bâtiment

Fondation et expansion, du

Le château a été fondé en tant que château fort du duché de Berg avant 1260. Les origines du château remontent à l'époque où Adolphe V de Berg, avec Jean Ier de Brabant et les comtes de Juliers et Mark, mirent fin au règne de l'archevêque de Cologne lors de la bataille de Worringen en 1288. La tour ronde conservée date du . L'élévation de Guillaume II au rang de prince du Saint-Empire a entraîné un aménagement spatial planifié de la résidence de Düsseldorf. En 1382, le précurseur d'une chancellerie de Berg (schrijfcamer) existait au château. Les travaux de construction d'une chapelle princière sont attestés en 1382, qui est citée comme « chapelle du château » dans un document daté du  de l'archevêque de Cologne Frédéric III. D'autres mesures de construction eurent lieu vers 1384. Un complexe de château à trois ailes a été érigé, qui occupait approximativement la superficie de l'actuelle Burgplatz. La construction faisait partie d'un plan d'expansion de la ville. En 1399, deux chapelles sont déjà présentes ; dans la plus petite (capella minor), le duc Guillaume prête le serment de fidélité promis au roi anglais Richard II en présence de l'envoyé anglais John de Palacio le . En 1435, un "Burghgrave" est mentionné. En 1492, le château brûle pour la première fois, après quoi on note une augmentation des activités de construction. À la fin du , le château est agrandi, la tour carrée sud-est construite, qui dominait la Mühlen Kurzestraße, ainsi que le marché et la place du château. Le matériau utilisé pour le château était des pierres de taille en grès mélangées à du trachyte. Plus tard, des renforts ont été travaillés dans la maçonnerie de briques.

Incendie et destruction en 1510
Le , un autre incendie met un terme à la tentative de reconstruction. « Item in demselven jair op den 23 ten dach December brande die alde Borch to Dusseldorp gans aff », décrit la Duisburger Chronik à propos de l'incendie de lAlte Burg à Düsseldorf.

Reconstruction et reconstruction selon les plans de Pasqualini en 1549
En 1521, Düsseldorf, capitale des Duchés unis de Juliers-Clèves-Berg, avait un besoin urgent d'un château de prestige. La reconstruction et le réaménagement sont menés par . Mais il faudra attendre que Guillaume de Clèves demande au maître bâtisseur Alessandro Pasqualini de Bologne de venir à Düsseldorf, pour que la construction commence.

En 1551, il achève le seul ouvrage qui subsiste, la . Il a placé des colonnes toscanes devant elle. Pasqualini ajoute également un dôme Renaissance à la tour, couronné par une lanterne avec un bonnet gallois. Dans le coin nord-est de la cour du palais, Pasqualini ajoute également une loggia à trois étages, qui, dans ses « formes modernes de la Renaissance, se démarque beaucoup de l'ancienne galerie à colombages située à gauche à la tour d'escalier rectangulaire ». Un portail édicule avec des pilastre muraux rythmés par des  est documenté. La  avec son mur d'autel et ses lambris avec décalages, pilas muraux corinthiens et compensation doit également être considérée comme l'œuvre de Pasqualini.

Le format et l'art de Pasqualini sont visibles dans les bâtiments qui subsistent du château de Rheydt et de la citadelle de Juliers.

À l'occasion de son mariage avec Jakobe de Baden-Baden en 1585, Frans Hogenberg a créé plusieurs gravures sur cuivre représentant l'architecture du palais résidentiel :

En 1613, Wolfgang-Guillaume de Neubourg, prince héréditaire du Palatinat-Neubourg et Jean III Sigismond de Brandebourg, l'électeur du Brandebourg se réunissent au palais de Düsseldorf pour négocier la Guerre de Succession de Juliers. Dans le feu des discussions, Johann Sigismund gifle le Palatin-Neuburg. Les négociations n'aboutissent évidemment pas.

Reconstruction selon les plans de Martinelli, fin du
Lorsque le prince-électeur Jean-Guillaume de Neubourg-Wittelsbach, aussi appelé « Jan Wellem », a repris le règne, il a déplacé la résidence de la cour à Düsseldorf. Il fait moderniser le palais "et le meuble à son goût de la fin du "; la tour-escalier de l'aile côté Rhin, ainsi que la loggia et les galeries à colombages, doivent céder la place à des arcades et à une façade à trois lignes de fenêtres strictement structurées".

Les travaux de rénovation s'orientèrent également vers l'intérieur ; Jan Wellem fit appel à des architectes italiens, notamment Domenico Martinelli, qui avait d'abord conçu, en intégrant les fondations de l'ancien château, un grand complexe rectangulaire à quatre ailes avec des façades et des séquences de pièces baroques symétriques. Mais faute de moyens financiers, ce projet n'a pas été réalisé et l'ancien château a été modernisé à grands frais. Mais la cour baroque exigeait également plus d'espace. On construisit donc un fournil, une brasserie, une écurie et une école d'équitation, ainsi qu'un théâtre, une salle de bal et une maison pour les pages. La grande salle de fête avec des fenêtres donnant sur le Rhin a été construite dans l'aile côté Rhin. C'est dans cette salle qu'avaient eu lieu les banquets et les bals à l'occasion du mariage de Jean-Guillaume de Clèves, le fils de Guillaume le Riche, avec . La salle avait un « plafond à poutres très imposant et d'immenses tapisseries ». Une illustration a été conservée dans le livre de souvenirs de Dietrich Graminäus. En 1654, le duc Philippe-Guillaume de Neubourg reçut le roi d'Angleterre  au château. En 1697, le château accueille à nouveau une importante cérémonie de mariage : l'homosexuel Jean-Gaston de Médicis, dernier représentant masculin de la Maison de Médicis avec son frère Ferdinand, lui aussi homosexuel, se marie avec Anne-Marie-Françoise de Saxe-Lauenbourg, dont il se sépare rapidement sans enfant, condamnant ainsi cette dynastie à l'extinction. Pendant la guerre de Succession d'Espagne, en octobre 1703, , proclamé roi d'Espagne, rendit visite au couple électeur au château. John Churchill, qui participa aux opérations de guerre de l'époque, séjourna également à Düsseldorf à cette époque. En raison du Siège de Kaiserswerth en 1702, la reine d'Angleterre Anne l'avait élevé au rang de premier duc de Marlborough. Entre 1709 et 1712, la Gemäldegalerie Düsseldorf, premier musée d'art indépendant d'Europe, fut annexée au château d'après les plans de .

Le prince électeur Jan Wellem et son épouse Anne-Marie-Louise de Médicis résidaient à Düsseldorf, se déplaçaient souvent en été au château de Benrath. Pour la chasse ils s'installaient au château de Bensberg.

Après la mort de Jan Wellem, la résidence principale de l'Électeur est déplacée à Heidelberg en 1718 et à Mannheim en 1720 sous son successeur Charles III Philippe, de sorte que le palais et la ville de Düsseldorf perdent à nouveau leur position de premier plan.

Démolition de l'aile nord et reconstruction selon les plans de Nosthofen 1755
En 1755, Charles-Théodore de Bavière décide - en raison du délabrement de l'ancien château dû aux incendies et à l'humidité - d'en construire un nouveau. Il fait donc démolir l'ancienne aile nord. Dans les autres ailes, il fait enlever les parapets des toits et construire un étage supplémentaire au-dessus des arcs gothiques du troisième étage pour servir de logement aux domestiques. L'ensemble des bâtiments était couronné de lourds et raides toits à la française, dont les plans ont été fournis par l'architecte de la cour Johann Caspar Nosthofen. En 1780, Nicolas de Pigage construit le nouveau .

Bombardement et destruction en 1794 et ordre de restauration en 1811
La Les armées de la France révolutionnaire atteignirent le Rhin en 1794 à Neuss et Düsseldorf. Le soir du , les Français sous Jean-Baptiste Kléber et Jean-Baptiste Bernadotte, le futur roi de Suède, répondirent à une canonnade des troupes impériales dans la ville par un bombardement de Düsseldorf. Il s'ensuivit un grand incendie dans la nuit du 7 octobre, au cours duquel le château de la résidence, l'église et le couvent de l'ordre de la Très-Sainte-Annonciation dans la , l'écurie du prince électeur dans la Mühlenstraße ainsi que de nombreuses maisons bourgeoises furent brûlés. Le bombardement a été peint à la gouache par un inconnu : Au premier plan, la batterie française est représentée sur la rive gauche du Rhin, dans le secteur de l'ancien . La ville est éclairée par les flammes qui sortent du château et des maisons de la Ratingerstraße et de la Mühlenstraße.

Lorsque l'on apprit que Napoléon et son épouse Marie Louise visiteraient le grand-duché de Berg et sa capitale Düsseldorf en novembre 1811, le commissaire français Jacques Claude Beugnot demanda à son directeur des travaux  d'établir des plans pour la rénovation de trois salles de galeries et d'un escalier du palais. Les pièces ont ensuite été décorées selon les spécifications de Vagedes par les peintres J. Petersen et .

Dans le décret d'embellissement du , que Napoléon fit publier dans le Bulletin des lois du grand-duché de Berg après sa visite d'État, il était prévu à l'article 5 que l'ancien château serait restauré et qu'une université y serait installée.

Reconstruction selon les plans de Wiegmann et Stüler 1845
Les parties du château qui ont été conservées devaient être utilisées pour le Provinziallandtag de la province de Rhénanie et pour l'Académie des beaux-arts selon les plans du professeur Rudolf Wiegmann et de l'architecte de la cour royale de Prusse Friedrich August Stüler être à nouveau reconstruit ou complété architecturalement dans le style néo-Renaissance. En 1845, la première pierre fut posée en présence du roi Frédéric-Guillaume IV. La tour, qui fait encore partie des ruines du château, fut également reconstruite dans le style néo-Renaissance, en s'inspirant des idées de Pasqualini. C'est ainsi que la tour fut dotée, au-dessus du dernier étage, d'une lanterne avec plate-forme, selon le projet personnel du roi Frédéric-Guillaume IV, réalisée par Stüler. L'aile nord a été recouverte. Dans les  achevées du château se déroula du  au , avant même l'arrivée de la diète provinciale, l'.

Incendie en 1872 et démolition de l'aile sud en 1896.
Dans la nuit du 19 au , un grand incendie se déclara, pour une raison inconnue, à l'étage supérieur de l'aile du château située du côté du Rhin et toucha l'ensemble du château. La partie utilisée pour le Ständehaus brûla également. L'ancien bâtiment de la galerie fut cependant préservé, avec ses précieuses collections, grâce à l'intervention de son conservateur, le peintre Andreas Müller. Après l'incendie, seule la tour du château a été reconstruite. Dans un premier temps, , le directeur de la classe d'architecture de l'Académie des Beaux-Arts, et Hermann Riffart ont développé des plans de reconstruction du château et firent des projets de reconstruction du château pour l'Académie des Beaux-Arts. D'autres professeurs s'y opposèrent, doutant de l'aptitude du château à abriter l'académie et réclamant de meilleurs locaux, qu'ils obtinrent finalement avec le Nouveau bâtiment de l'académie des arts en 1879. Le parlement provincial de la province rhénane se fit également construire un nouveau bâtiment, la Maison des États, édifié entre 1876 et 1880 au bord du Kaiserteich. L'aile sud du château, encore conservée, fut démolie en 1896. Il ne restait plus que la tour du château dans la forme créée par Pasqualini, Wiegmann et Stüler, qui fut appelée Tour ronde au début du .

Réception
 Thomas Coryate, écrivain voyageur anglais, considéré comme l'un des pères du Grand Tour, écrit dans ses Crudities publiées en 1611 : « La première ville où je suis arrivé était Düsseldorf, une jolie ville du duché de Clèves, située directement sur le Rhin. Elle est remarquable par deux choses : la première est un magnifique palais qui appartient au duc, et puis il y a là une résidence de la cour ducale… Mais si peu que j'aie vu, j'ai remarqué que c'est la plus somptueuse demeure que j'aie vue dans tous les Pays-Bas. Ce palais possède une particularité unique : une partie du Rhin est joliment surplombée grâce à des voûtes appropriées qui ont été aménagées à cet effet. »
 Heinrich Heine se souvenait de son enfance à Düsseldorf avec les lignes suivantes : « …nous étions assis devant la  - d'un côté se trouve le vieux château dévasté, qu'il hante et où se promène la nuit une dame en soie noire sans tête, avec une longue traîne bruissante… ». Dans la dame de soie noire se cache le souvenir de la malheureuse .

Références

Bibliographie
 Sonja Schürmann: Die landesherrliche Burg, das spätere kurfürstliche Schloß zu Düsseldorf. In: Guido de Werd (Red.): Land im Mittelpunkt der Mächte. Die Herzogtümer Jülich, Kleve, Berg.  revue et corrigée. Boss, Kleve 1985, , .
 Annette Fimpeler-Philippen, Sonja Schürmann: Das Schloß in Düsseldorf. Droste, Düsseldorf 1999, .
 Hatto Küffner, Edmund Spohr: Burg und Schloß Düsseldorf. Baugeschichte einer Residenz. Jülicher Geschichtsverein, Jülich antre autres 1999,  (Jülicher Forschungen 6).
 Roland Kanz, Jürgen Wiener (éd.): Architekturführer Düsseldorf. Dietrich Reimer, Berlin 2001, , N°. 11 .
 Stadtmuseum Düsseldorf: Fakten, Grundrisse, Modell.
 Museumsführer SchifffahrtMuseum im Schlossturm.

Liens externes

Dusseldorf
Düsseldorf

Château de Düsseldorf


Natürmort ya da 'ölüdoğa, konusu cansız varlıklar (ölü hayvanlar) veya nesneler (meyveler, çiçekler, vazolar, vb.)'' olan sanat eseri. Bu terim sanat alanında 17. yüzyılın sonlarına doğru kullanılmaya başlanmıştır. Manzara ve portre resimlerinin dışında, çeşitli nesnelerin bir araya getirilerek bir kompozisyon oluşturmasıyla ortaya çıkan resim türüdür

Natürmort, Avrupa Seferleri sırasında Osmanlı'ya geçmiştir. Modern sanatta büyük yer tutar.

Dış bağlantılar
 Natürmort örneği:

Natürmort


Die Koreabucht, auch Westkoreabucht (; kor. , Sŏ-josŏn-man), ist ein nördlicher Ausläufer des Gelben Meeres, zwischen der chinesischen Provinz Liaoning und der nordkoreanischen Provinz P'yŏngan-pukto.

Die Bucht wird durch die zur Volksrepublik China gehörende Halbinsel Liaodong vom Golf von Bohai im Westen getrennt und ist mit diesem durch die an der engsten Stelle 102 km breite Bohaistraße verbunden. Der südlichste Punkt der Halbinsel, die Stadt Dalian, ist Chinas nördlichster eisfreier Seehafen.

Der Yalu mündet in die Bucht, zwischen Dandong und Sinuiju, der Fluss ist gleichzeitig die Grenze zwischen Nordkorea und der Volksrepublik China.

Auf der gegenüberliegenden Seite der Koreanischen Halbinsel befindet sich die Ostkoreabucht.

Einzelnachweise

Geographie (Korea)
Bucht in der Volksrepublik China
Bucht in Asien
Bucht (Gelbes Meer)

Koreabucht


The Fades es una serie británica de drama sobrenatural de la cadena BBC Three y BBC HD. Originalmente anunciada para estrenarse en septiembre de 2010 con el título de Touch, la serie fue creada por Jack Thorne, también creador de Skins.

La primera temporada consta de 6 episodios y fue estrenada el 21 de septiembre de 2011. El 7 de abril de 2012, se dio a conocer que la BBC Three había decidido no renovar la serie para una segunda temporada.

Argumento

La serie se centra en Paul, un joven socialmente torpe que se ve atormentado por continuas pesadillas relacionadas con el Apocalipsis y que a pesar de buscar ayuda ni su terapeuta ni su mejor amigo, Mac, consiguen descubrir los motivos de estas. A esta situación se le suma el hecho de que Paul comienza a ver espíritus, seres conocidos como The Fades. Cuando Polus, un enojado y vengativo espíritu ha conseguido atravesar la barrera de entre los vivos y los muertos, abriendo el camino para que otros lo sigan, le toca a Paul detenerlos y evitar que los espíritus destruyan el futuro de la humanidad.

En el camino, Paul y Mac se encuentran con Neil, un guerrero que lucha contra las fuerzas sobrenaturales y que se convierte en una especie de mentor para Paul; y con Helen, una mujer que tiene habilidades que pueden ayudar a los dos amigos en su misión. Mark, el profesor de historia de Paul, también se verá ligado a esta situación ya que Sarah, su esposa y amiga de Neil y Helen ha desaparecido a causa de estos espíritus.

Personajes

 Iain De Caestecker como Paul Roberts.
 Joe Dempsie como John.
 Natalie Dormer como Sarah Etches.
 Tom Ellis como Mark Etches.
 Johnny Harris como Neil Valentine.
 Daniel Kaluuya como Mac Armstrong.
 Daniela Nardini como Helen Marshall.
 Claire Rushbrook como Meg Roberts.
 Lily Loveless como Anna Roberts.
 Sophie Wu como Jay.
 Ian Hanmore como Polus.
 Jenn Murray como Natalie.

Recepción
El primer episodio de la serie fue recibido gratamente, considerando que es una serie de BBC3, con 0,7 millones de espectadores.

Michael Deacon, del periódico Telegraph, describió el episodio piloto como "prometedor". Mientras Ben Dowell, quien escribe para The Guardian opinó: "Es difícil no ver BBC3 y pensar que los canales que están dirigidos a los menores de 35 años están emergiendo como un lugar para la audacia y la innovación en la televisión del Reino Unido".

Referencias

Enlaces externos

Series de televisión canceladas
Series de televisión de BBC
Series de televisión de los años 2010
Series de televisión iniciadas en 2010

The Fades (serie de televisión)


DLR-Archenhold Near Earth Objects Precovery Survey, skraćeno DANEOPS, projekt pokrenut radi sustavnog istraživanja postojećih arhiva na fotografskim pločama radi predotkrića slika poznatih nam objekata blizu Zemlje. Do srpnja 2004. predotkriveno je i vraćeno oko 145 objekata.

Vanjske poveznice
 DANEOPS Home Page

Astronomski pregledi
Promatračka astronomija


Adolfo Argerich fue un médico argentino del  que falleció en el ejercicio de su profesión en la lucha contra la epidemia de fiebre amarilla que asolaba su ciudad.

Biografía
Adolfo Argerich Martínez nació en la ciudad de Buenos Aires el 15 de junio 1831, hijo de Santiago E. Argerich Martínez y de Mauricia Martínez. Era hermano del doctor Juan Antonio Argerich, quien también tendría destacada actuación en la medicina argentina, y del doctor Manuel Argerich (1835-1871), vicepresidente de la Municipalidad de Buenos Aires (1864), diputado provincial y nacional y convencional constituyente provincial.

Tras graduarse de doctor en medicina en la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires ejerció su profesión en la parroquia de San Telmo junto a Párides Pietranera y Eleodoro Damianovich.

El 27 de septiembre de 1854 casó con Amelia Felisa Antonia Lahitte Bonavia (1836,?), con quien tuvo dos hijas: María Angélica (1860, ?) y Manuela Ángela Argerich Lahitte (1856, ?).

Al desatarse la trágica epidemia de fiebre amarilla en Buenos Aires en 1871, Adolfo Argerich decidió permanecer en la ciudad para atender a los enfermos.

El 9 de febrero de 1871 fue uno de los más de cien vecinos de la ciudad que acudió a la reunión en casa de Anatolio Viejo-Bueno que creó la Comisión de Salubridad de la Parroquia del Socorro para atender a la emergencia en dicha parroquia, quizá la que peores condiciones higiénicas presentaba.

La Comisión aceptó sus servicios pero ofreció remunerarlos, a lo que Argerich respondió «Señores, yo haré todo lo que pueda en obsequio a los enfermos de la Parroquia, pero á condición de que Vds. no han de darme ninguna clase de emolumentos». Así, «desde el primer día que la epidemia se hizo sentir en la Parroquia, dio principio á su tarea. El Dr. Argerich, en cuyo pecho germinaban generosas pasiones, no descansó un solo instante. Donde quiera que su presencia era reclamada, el Dr. Argerich llevaba el contingente de la ciencia que profesaba.».

Pese a enfermar en dos ocasiones, se mantuvo en la ciudad y continuó con su tarea: «su poderosa organización, y su inmensa fuerza de voluntad, habían hecho, que aquel distinguido médico volviese de nuevo á levantarse, para emprender aún con más vigor, la tarea que se había impuesto. El Dr. Argerich estaba fanatizado. Si para algo deseaba mejorarse, era para volver como antes, á llevar el contingente de su ciencia á la cabeza de los que caian sin tregua. El Dr. Argerich, logró salvar dos ocasiones, pero a la tercera, los esfuerzos cayeron en el vacío. El 14 de abril volvió a enfermarse; a los cinco días, su alma volaba a las rejiones del eterno. El Dr. Argerich, desde el 5 de febrero, estuvo al lado de la Comisión; el día que se separó de ella, un horrible presentimiento asaltó la mente de sus compañeros y amigos. Estando perennemente entre los atacados, tenía forzosamente que contraer el mal, pero el mal terrible, mortífero, implacable.»

Así, en el ejercicio de ese deber falleció el 19 de abril de 1871, «en medio de los horrores de la batalla», uno de los 900 muertos habidos en la parroquia del Socorro desde el 21 de febrero, día en que se produjo la primera defunción, hasta el 6 de mayo, en que se registró el último caso en ese barrio.

Despidieron sus restos Héctor Florencio Varela, presidente de la Comisión Popular de Salubridad Pública, y el poeta y periodista uruguayo Juan Carlos Gómez, quien dijo que «Buenos Aires le debe eterna gratitud, por el inmenso valor de su ejemplo, que lega a la grandeza moral de su pueblo». Fue sepultado en el Cementerio del Oeste. Su sepultura fue declarada Patrimonio Cultural de la Ciudad de Buenos Aires el 14 de septiembre de 2006, conforme a lo dispuesto en la Ley N° 1227.

Su hermano Manuel Gregorio, vocal de la Comisión Popular de Lucha contra la fiebre amarilla, moriría también el 25 de mayo de ese mismo año, entre las últimas víctimas de la epidemia.

Entre otros médicos de renombre que fallecieron se encontraban también el Cirujano Principal coronel Francisco Javier Muñiz, el Cirujano Mayor del Ejército Caupolicán Molina, los doctores Ventura Bosch, Sinforoso Amoedo, Guillermo Zapiola y Vicente Ruiz Moreno.

Notas y referencias

Bibliografía
 Vicente Osvaldo Cutolo, Nuevo diccionario biográfico argentino (1750-1930), Editorial Elche, 1968
 Samuel Alberú, Memoria presentada a la Municipalidad por la Comisión de Salubridad de la Parroquia del Socorro 1871-1872, Imprenta del Mercurio, Buenos Aires, 1872

Enlaces externos
 Adolfo Argerich Martínez
 La epidemia de fiebre amarilla de 1871 en Buenos Aires

Médicos de Argentina del siglo XIX
Médicos de la ciudad de Buenos Aires
Alumnado de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires
Filántropos de Argentina
Nacidos en Buenos Aires
Sepultados en el cementerio de La Chacarita

Adolfo Argerich


The Miceks je rock band iz Zagreba, Utrina www.themiceks.com  Alen Kraljić - Kralja, dugogodišnji gitarista rock bendova Pips, Chips & Videoclips i Majke, nakon razlaza s Goran Bare, okupio je mlade glazbenike u garažama u Utrinama (Favele) koji su započeli rad na novom autorskom materijalu 2015. godine. Nakon nekoliko početnih postava, prvog singla Jesus, Stonesi i Ramonesi, bend se formirao i započeo s nastupima 2017. godine: Beer Fest Zagreb, Brijačnica, Split Blues festival, gosti na koncertu Psihomodo Pop - 30 godina zmaja na Šalati, Lent Fest Maribor,...

Početkom proljeća 2018. godine bend je objavio svoj album prvijenac "Ljubav, voda i sloboda" u suradnji s izdavačkom kućom Dancing Bear, na kojem je 13 novih autorskih pjesama Kralje i benda, kojeg je kritika jako dobro prihvatila.

"Ljubav, voda i sloboda" definitivno je povratak onom izvornom rocku (ipak je Kraljina gitara u pitanju). Bez previše kompliciranja, ovaj album je povratak u stari rock svijet, u kojem se ne eksperimentira sa svim i svačim, nego se izvlači maksimum iz električnih gitara, što od riffova, tema, pa do solaža.

"Osobno, uz inicijalno pružanje otpora (neke mi se pjesme ipak čine preduge) prilično sam lako podlegao diskretnom šarmu Mickesa, bilo bi lijepo da ovakav pravovjerni jako "old school" rock album razdrma već ustajali glazbeni hipsteraj i pokaže da glazbena prapovijest nije mrtva."

"Nije sve idealno na "Ljubavi, vodi i slobodi", ali našpananost do daske odvrnutih gitara i pumpajuće ritam-sekcije sugeriraju da je Kralja bio u pravu kad je konstatirao da The Miceks, "nadahnuti svetim rock'n' rollom", stvaraju "buku ugodnu uhu, srcu dragu, žestoku, melodioznu i energičnu" dok u stihovima postavlja vječna pitanja o "ljubavi, nadi i slobodi", odnosno nekom boljem, makar utopijskom, mjestu za život. Ukratko, ovi prvi mačići se u vodu ipak ne bacaju, a zgodno je ovaj debi pojmiti i kao malu školu rock'n'rolla jednog iskusnog gitarista koji u dušu poznaje svoj "zanat", ali ga u praksi nakon odlaska iz Pipsa ipak nije dovoljno primjenjivao. S Miceksima je za Kralju, doslovce, ili sada ili nikada!"

Diskografija

Singlovi

 Jesus, Stonesi i Ramonesi - https://www.youtube.com/watch?v=dcDA7K2Q-E0
 Mr. Boong - https://www.youtube.com/watch?v=nTKbDF0vbJ4
 Meksiko - https://www.youtube.com/watch?v=4wkZRvMMznQ

Članovi sastava

The Miceks su:

 Alen Kraljić - Kralja - gitara
 Bruno Žabek - gitara
 Miro Tabak - bas
 Benjamin Mjeržva - bubnjevi
 Bruno Javor - vokal

Izvori

Hrvatski rock-sastavi

The Miceks


Şükrü Kaya (İstanköy,  – Istambul, ) foi um servidor público otomano e político turco, que entre 1924 e 1938 foi membro de vários governos da República da Turquia, nomeadamente Ministro do Interior entre 1927 e 1938 e Ministro das Relações Exteriores em outras ocasiões. Foi um dos participantes no Genocídio Armênio, tendo sido administrador dos campos de concentração de deportados armênios na Síria.

Políticos da Turquia
Políticos do Império Otomano
Naturais do Dodecaneso

Şükrü Kaya


Kruckow er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Jarmen-Tutow i den nordvestlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Kruckow er beliggende 26 km sydvest for Demmin og 8 kilometer vest for Jarmen. Kommunen ligger i et terræn, der falder 10-20 meter ned mod floden Tollense uden markante højdepunkter. Tollense krydser i kommunens sydlige del, hvor ruinen af "Burg Osten" ligger på sydsiden af floden. Mod sydvest og nord er der skovområder.

Kommunerne Kruckow og Kartlow blev d. 31. maj 1999 sammenlagt til "Kruckow".
13. juni 2004 blev Schmarsow lagt ind i kommunen.

Nabokommuner
Nabokommuner er Tutow mod nord, Bentzin mod nordøst, byen Jarmen mod øst, Alt Tellin mod syd, Utzedel mod sydvest, Siedenbrünzow mod vest og Kletzin mod nordvest.

Eksterne kilder og henvisninger

 Byens side  på amtets websted
 Befolkningsstatistik

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Jarmen-Tutow
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Kruckow


Die isländische Fußballmeisterschaft 1945 war die 34. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga.

Der Titel ging zum insgesamt elften Mal, und zum vierten Mal in Folge, an Valur Reykjavík.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 1945
1945

Isländische Fußballmeisterschaft 1945


سنية صالح (14 نيسان 1935 - 1985) كاتبة وشاعرة سورية، ولدت في مدينة مصياف في محافظة حماة.

وهي زوجة الأديب السوري محمد الماغوط، التقت به في بيت الشاعر السوري أدونيس في بيروت في الفترة التي قضاها الماغوط هناك في أواخر الخمسينيات، وتزوجته عندما كانت طالبة في كلية الآداب في جامعة دمشق بسوريا في الستينات وأنجبت منه ابنتين هما شام وسلافة، لها عدة دواوين شعرية، توفيت سنية صالح عام 1985 في مستشفى في ضواحي باريس بعد صراع مع المرض استمر 10 شهور.

أعمالها
 الزمان الضيق (شعر) عن المكتبة العصرية - بيروت (1964).
 حبر الإعدام (شعر) عن دار أجيال - بيروت (1970).
 قصائد (شعر) - عن دار العودة - بيروت 1980.
 ذكر الورد - (كتاب) الصادر عن دار رياض الريس للكتب والنشر- بيروت 1988.
 الغبار (قصص) عن مؤسسة فكر للابحاث والنشر بيروت 1982.

جوائز فازت بها
 جائزة جريدة النهار لأحسن قصيدة حديثة عام 1961.
 جائزة مجلة «حواء» للقصة القصيرة عام 1964.
 جائزة مجلة «الحسناء» للشعر عام 1967.

المَراجع

أشخاص من محافظة حماة
خريجو جامعة دمشق
شاعرات سوريات
شعراء سوريون في القرن 20
كاتبات سوريات في القرن 20
مواليد 1354 هـ
مواليد 1935
وفيات 1985
وفيات بسبب الأمراض
وفيات في باريس

سنية صالح


Vučjak je drama u tri čina s predigrom i intermezzom Miroslava Krleže izvorno objavljena 1923. u časopisu Savremenik, no bez predigre. Cjelovit je tekst objavljen prvi put u "Sabranim djelima Miroslava Krleže" iste godine u Nakladi knjižare Vinka Vošickoga. Kazališna premijera održana je 30. prosinca 1923. godine u HNK Zagreb u režiji Branka Gavelle.

Ova drama pripada tzv. "ratnom ciklusu", ekspresionističko-realističkoj fazi Krležina stvaralaštva, prijelaznom razdoblju između avangardnijih ranih drama i kasnijeg realističnog ciklusa o Glembajevima. Većina djela je realistična, s iznimkom npr. predigre i pogotovo intermezza, koji su bliži ekspresionističkom stilu.

Prema drami napravljena je i serija Putovanje u Vučjak.

Lica

Lica predigre
 Polugan, suradnik "Narodne sloge"
 Dr. Zlatko Strelec, suradnik "Narodne sloge"
 Venger-Ugarković, bivši urednik i osnivač "Narodne sloge"
 šef-redaktor "Narodne sloge"
 Šipušić, meter
 korektor
 Krešimir Horvat, apsolvent filozofije, invalid i suradnik "Narodne sloge"
 osoblje uredništva i tiskare
 slagari i korektori

Lica prvoga, drugoga i trećega čina
 Krešimir Horvat, dekretom vlade imenovani namjesni učitelj na mjestu Lazara Margetića na jednorazrednoj pučkoj školi u Vučjaku
 Marija Margetićka, udovica učitelja na jednorazrednoj pučkoj školi u Vučjaku
 Eva, Amerikanka. Bivša vlasnica crnačkog bordela u Chicagu.
 Juraj Kučić, vojni bjegunac. U civilu kelner peštanskoga hotela
 Vjekoslav Hadrović, ravnajući učitelj dvorazredne pučke škole u Svetoj Nedjelji
 Pantelija Crnkovič, narednik, postajevodnik oružničke postaje u Svetoj Ani
 Mitar, žandar kaplarskog čina
 Lukač, predsjednik školskog odbora
 Grga Tomerlin, lihvar, clan školskog odbora
 starac, drug član školskog odbora
 Perekov Juro, foringaš
 Lazar Margetić, učitelj koji je nestao u Galiciji
 Margetićkina djeca
 Evina mati
 Evin otac
 cure, babe, dječurlija
 rulja seoska

Lica intermezza
 nevjesta (Illusio sacra, Virgo aeterna, zvana u običnome životu i Fortuna)
 otac (Pater diabolicus, legitimus, lupus)
 mati (Mater dolorosa)
 Venger-ugarković (Mentor infernalis)
 šef-redaktor (Doctor mysticus)
 Polugan (Figura misera neurasthenica)
 Poluganova žena (Mulier samaritana)
 Marijana Margetićka (Magna peccatrix)
 Zlatko Strelec
 kelner Juro
 Grga Tomerlin
 rulja crnaca
 ulanski oficir

Izvori

Hrvatske drame
Književnost 20. stoljeća
Djela Miroslava Krleže

Vučjak (drama)


Günaltı, Nizip - Gaziantep ili Nizip ilçesine bağlı mahalle
 Günaltı, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle

Günaltı


La demanda Marshalliana o función de demanda Marshalliana, en el contexto de la teoría del consumidor, es una función de demanda que relaciona los precios y cantidades demandadas de un bien, ante variaciones de los precios relativos y el ingreso real del individuo; bajo esta lógica, la demanda marshalliana tiene en cuenta tanto el efecto renta como el efecto sustitución, asumiendo por cierto que resuelve perfectamente el problema de maximización de la utilidad. Esta demanda es denominada a veces demanda Walrasiana o función de demanda no compensada, debido a que el análisis original Marshalliano ignoró el efecto riqueza. Fue nombrada en honor del economista inglés Alfred Marshall (1842 – 1924).

De acuerdo al problema de maximización de la utilidad, existen L bienes con p precios; el consumidor tiene w riqueza, y por lo tanto, un conjunto de canastas accesibles.

donde  es el producto de los precios y cantidad de bienes. El consumidor tiene una función de utilidad de la forma:

En consecuencia la función de demanda Marshalliana se define de la siguiente manera:

Si hay una única combinación maximizadora de utilidad para cada precio y riqueza dada, entonces esta se denomina como la función de demanda Marshalliana.

Véase también
Demanda Hicksiana

Referencias

Teoría del consumidor
Epónimos relacionados con la economía

Demanda Marshalliana


علم موسيقى الشعوب أو علم الموسيقى العرقية، هو دراسة الموسيقى من الجوانب الثقافية والاجتماعية للأشخاص الذين يصنعونها. يشمل أساليب نظرية ومنهجية متميزة تركز على الأبعاد والسياقات الثقافية والاجتماعية والمادية والإدراكية والبيولوجية وغيرها من أبعاد السلوك الموسيقي، بدلًا من مكوناته الصوتيّة المعزولة.

يعتبر الفلكلوريون، الذين بدأوا في حفظ ودراسة الموسيقى الفلكلورية الشعبية في أوروبا والولايات المتحدة في القرن التاسع عشر، رواد هذا المجال قبل الحرب العالمية الثانية. يقال إن مصطلح علم موسيقى الشعوب صاغه لأول مرة ياب كونست من الكلمات اليونانية (ἔθνος) إيثنوس أو الأمة و (μουσική) موزيك أو الموسيقى، وغالبًا ما يتم تعريفها على أنها علم الإنسان الأنثروبولوجي أو علم الأعراق البشرية الاثنوغرافي للموسيقى، أو علم الإنسان الموسيقي. خلال تطوره المبكر من علم الموسيقى المقارن في الخمسينيات من القرن الماضي، كان علم موسيقا الشعوب موجهًا في المقام الأول نحو الموسيقى غير الغربية، لكنه شمل على مدار عدة عقود دراسة بعض وكلّ موسيقى العالم (بما في ذلك موسيقى الفن الغربي والموسيقى الشعبية) من وجهات نظر أنثروبولوجية واجتماعية وثقافية. وصف برونو نيتل ذات مرة علم موسيقى الشعوب بأنه نتاج للتفكير الغربي، معلنًا أن «علم موسيقى الشعوب كما تعرفه الثقافة الغربية هو في الواقع ظاهرة غربية»؛ في عام 1992، وصفه جيف تود تيتون بأنه دراسة الأشخاص الذين يصنعون الموسيقى.

تعريف
يمكن وصف علم موسيقا الشعوب على نطاق واسع، بأنه تحقيق شامل عن الموسيقا في سياقاتها الثقافية. اعتمد علم موسيقا الشعوب على الجمع بين جوانب الفلكلور، وعلم النفس، والأنثروبولوجيا الثقافية، واللغويات، وعلم الموسيقا المقارن، ونظرية الموسيقا، والتاريخ، ووجهات نظر من العديد من التخصصات. أدى هذا التنوع المنضبط إلى ظهور العديد من التعاريف في هذا المجال، وتطور توجه وتركيز علماء موسيقا الشعوب منذ الدراسات الأولية في مجال علم الموسيقا المقارن في أوائل القرن العشرين. عندما ظهر هذا المجال لأول مرة، كان يقتصر إلى حد كبير على دراسة الموسيقا غير الغربية على عكس دراسة الموسيقا الفنية الغربية، التي كانت محور علم الموسيقا التقليدي. في الواقع، أُشير إلى المجال في وقت مبكر من وجوده على أنه «علم الموسيقا المقارن»، وهو ما يُعرِّف التقاليد الموسيقية الغربية بأنها المعيار الذي تقارن به جميع أنواع الموسيقا الأخرى، على الرغم من توقف استخدام هذا المصطلح في الخمسينيات من القرن الماضي كانتقاد للممارسات المرتبطة به، أصبح أكثر صراحة حول تمييز علم الموسيقا العرقية عن علم الموسيقا. مع مرور الوقت، اتسع نطاق التعريف ليشمل دراسة جميع أنواع الموسيقا في العالم وفقًا لطرق معينة.

على الرغم من عدم وجود تعريف واحد موثوق به لعلم الموسيقا العرقية، يظهر عدد من الثوابت في التعاريف التي يستخدمها كبار العلماء في هذا المجال. من المتفق عليه أن علماء الموسيقا العرقية لا ينظرون إلى الموسيقا من منظور صوتي وتاريخي بحت، وينظرون بدلًا من ذلك إلى الموسيقا ضمن الثقافة والموسيقا باعتبارها ثقافة والموسيقا باعتبارها انعكاسًا للثقافة. بالإضافة إلى ذلك، تشترك العديد من دراسات علم الموسيقا العرقية في أساليب منهجية مشتركة متضمَّنة في العمل الإثنوغرافي الميداني، وغالبًا ما تقود عملًا ميدانيًا أساسيًا بين أولئك الذين يصنعون الموسيقا، ويتعلمون اللغات والموسيقا نفسها، ويتولون دور الملاحظ المشارك في التعلّم للأداء في تقاليد موسيقية، ممارسة أطلق عليها هود اسم ثنائية الموسيقا. غالبًا ما يجمع العاملون الميدانيون الموسيقيون التسجيلات والمعلومات السياقية عن الموسيقا موضوع الدراسة. وبالتالي، لا تعتمد دراسات علم الموسيقا العرقية على المصادر المطبوعة أو المخطوطة كمصدر رئيسي للمرجعية المعرفية.

في الثقافة الشعبية الغربية
لا يقتصر علم الموسيقا العرقية على دراسة الموسيقا من الثقافات غير الغربية. يشمل هذا الفرع العلمي مناهج مختلفة لدراسة الموسيقا حول العالم التي تركز على أبعادها الخاصة (الثقافية والاجتماعية والمادية والمعرفية والبيولوجية وما إلى ذلك) والمضامين التي تتجاوز مكوناتها الصوتية المعزولة. تخضع الموسيقا الغربية وتأثيراتها بالتالي أيضًا لاهتمام علم الموسيقا العرقية.

يقول توماس تورينو «إن تأثير وسائل الإعلام على النزعة الاستهلاكية في المجتمع الغربي هو تأثير ثنائي الاتجاه». يرتبط جزء كبير من اكتشاف الذات والشعور بالقبول لدى الفئات الاجتماعية بالأذواق الموسيقية الشائعة. تدرك شركات التسجيلات ومنتجو الموسيقا هذه الحقيقة وتستجيب لها عن طريق تقديم إنتاجاتها لمجموعات معينة. بنفس الطريقة التي تشكل بها الأصوات والصور عبر الإذاعة والإنترنت وفي مقاطع الفيديو شعور المراهقين بذواتهم الجنسية بالإضافة لهويات الأجيال بشكل أكثر تحديدًا، وهكذا يقوم الأفراد بتشكيل الاستجابات التسويقية لوسائل الإعلام تجاه الأذواق الموسيقية في الثقافة الموسيقية الشعبية الغربية. تمثل ذروة مجموعات الهوية (خاصة المراهقين) في مختلف أنحاء البلاد قوة مهمة يمكنها تشكيل صناعة الموسيقا بناءً على ما يُستهلك.

البرامج الأكاديمية
تقدم العديد من الجامعات في جميع أنحاء العالم فصولًا في علم الموسيقا العرقية وتعمل كمراكز لأبحاث علم الموسيقا العرقية. تتضمن القائمة المرتبطة برامج منح للشهادات العليا والجامعية (للخريجين وغير الخريجين).

علم رقص الشعوب

التعريف
ينطوي تعريف علم رقص الشعوب على أوجه تشابه كثيرة مع الطريقة الحالية لدراسة علم موسيقا الشعوب. ومع أخذ جذور علم رقص الشعوب في علم الإنسان بعين الاعتبار، وبالطريقة التي يدرس بها في هذا المجال، فإن الرقص يعرف ويدرس في هذه الدائرة الأكاديمية على أنه جزأين: «جزء لا يتجزأ من شبكة الأحداث الاجتماعية» و «جزء من نظام المعرفة والمعتقد والسلوك الاجتماعي والمعايير والقيم الجمالية». أي دراسة الرقص في جوانبه الأدائية -الحركة البدنية والأزياء والمراحل والمؤدّين والصوت المصاحب- مع السياق الاجتماعي والاستخدامات داخل المجتمع الذي يحدث فيه.

البدايات
بسبب نموها بجانب علم موسيقا الشعوب، ركزت بداية علم رقص الشعوب أيضًا على الجانب المقارن للأشياء، حيث كان التركيز على تصنيف أنماط مختلفة، مستندة إلى الحركات المستخدمة والموقع الجغرافي بطريقة لا تختلف عن لوماكس. يظهر هذا بشكل أفضل في «تدوين بينيش وعلم رقص الشعوب» في عام 1967 الذي نُشر في مجلة علم موسيقا الشعوب، ويناصر هال استخدام تدوين بينيش كطريقة لتوثيق أنماط الرقص بحيث «يمكن مقارنة الأنماط والتقنيات بالتفصيل -حتى المدارس في النمط الواحد- والاختلافات الفردية في التنفيذ من راقص لآخر». في السبعينيات والثمانينيات، كحال علم موسيقا الشعوب، ركز علم رقص الشعوب على نوع تواصل محدد للغاية من الموسيقا الفلكلورية التي تؤديها مجموعات صغيرة، ودُرِست الجوانب المتعلقة بالسياق والأداء للرقص وتم التأكيد على أنها جزء من رقص شعبي كامل يلزم الحفاظ عليه. تأثر ذلك بنفس طريقة دراسة الوصف الكثيف المتمركزة حول الإنسان، والتي انتقلت إلى علم موسيقا الشعوب. ومع ذلك، في هذا الوقت، كانت جوانب الصوت والرقص في العروض المدروسة تدرس وتحلل بشكل منفصل قليلًا عن السياق والجوانب الاجتماعية للثقافة المحيطة بهذه الرقصات.

الوقت الحالي
منذ منتصف الثمانينيات، كانت هناك طريقة تفسيرية انعكاسية للكتابة عن الرقص في الثقافة، أكثر وعيًا بتأثير العالِم في المجال، وكيف يؤثر على الثقافة وعلاقتها بالرقص الذي يبحث فيه العالِم. على سبيل المثال، لأن أغلب العلماء كانوا يبحثون عن أكثر شعب أصيل، كان هناك نقص في الدراسة عن فناني الأداء الفردي والرقصات المشهورة، ومجموعات رقصات المجموعات الفرعية داخل ثقافة ما مثل النساء، والشباب، والأعضاء المثليين جنسيًا. وعلى النقيض من ذلك، كانت هذه الموجة الأحدث من الدراسة تريد دراسة أكثر انفتاحًا عن الرقص ضمن ثقافة ما. إضافة إلى ذلك، كان هناك تحول من أجل المزيد من العطاء والأخذ المتبادل بين العالِم والأفراد، الذين يساعدون العلماء أيضًا في العمل الميداني كالمعلمين والمخبرين.

الاختلافات مع علم موسيقا الشعوب
على الرغم من وجود العديد من أوجه التشابه بين علم رقص الشعوب وعلم الموسيقا العرقية أو موسيقا الشعوب، يوجد فرق كبير بين النطاق الجغرافي الحالي للدراسات التي تم إصدارها. على سبيل المثال، منذ بداية علم الموسيقا العرقية، كان هناك تركيز كبير على الموسيقا الإفريقية والآسيوية، نظرًا لأنها على ما يبدو أكثر انحرافًا عن القواعد، في حين تمتع علم رقص الشعوب، الذي بدأ أيضًا في أوروبا، منذ فترة طويلة بدراسات مكثفة عن «الرقصات الشعبية» في أوروبا الشرقية مع القليل نسبيًا من الرقصات الأفريقية والآسيوية، لكن الدراسات الأمريكية تناولت أنواع الرقص للأمريكيين الأصليين وفي جنوب شرق آسيا. ومع ذلك، فأساس من الممكن مواجهة هذا الاختلاف على أساس أن العديد من دراسات علمي الموسيقا والرقص لدى الشعوب أجريت على الموسيقا والرقص الشعبيين للوطن باسم القومية.

المنظمات
مجموعة دراسة ICTM حول علم رقص الشعوب. المجلس الدولي للموسيقا التقليدية، بدءًا من عام 1962 كمفوضية للرقص الشعبي قبل تسمية نفسها باسمها الحالي في أوائل السبعينيات. بهدف تشجيع البحث والتوثيق والدراسة متعددة التخصصات للرقص؛ موفرةً منتدى للتعاون بين علماء وطلاب علم رقص الشعوب من خلال الاجتماعات الدولية والمنشورات والمراسلات؛ تلتقي مجموعة الدراسة مرة كل سنتين في مؤتمر، للإسهام في الفهم الثقافي والمجتمعي للإنسانية من خلال عدسة الرقص.

مؤتمر الأبحاث في الرقص CORD، المعروف حاليا باسم جمعية دراسات الرقص DSA، بعد الاندماج مع جمعية علماء تاريخ الرقص في عام 1964. وأشير إلى أن أهداف CORD هي تشجيع البحث في جميع جوانب الرقص والمجالات المرتبطة، تعزيز تبادل الأفكار والموارد والمنهجيات من خلال المنشورات والمؤتمرات وحلقات العمل الدولية والإقليمية، وتعزيز إمكانية الحصول على المواد البحثية. ينشر مؤتمر أبحاث الرقص مجلة علميّة مرتين سنويًا خاضعة للمراجعة، تسمى مجلة أبحاث الرقص.

مقالات ذات صلة

 علم الموسيقى الحيوية
 مزامنة (علم الموسيقى الحيوية)
 علم النفس الموسيقي
 علم الموسيقى العصبي

مراجع

أبحاث الرقص
مصطلحات موسيقية

علم موسيقى الشعوب


Mustafa Bülent Ecevit (28 Mayıs 1925, İstanbul - 5 Kasım 2006, Ankara), Türk gazeteci, şair, yazar, çevirmen ve siyasetçidir. Eski Türkiye başbakanı, çalışma bakanı, devlet bakanı ve başbakan yardımcısıdır. 1974, 1977, 1978-1979 ve 1999-2002 yıllarında beş kez Türkiye başbakanlığı görevini üstlenmiştir. 1972-1980 yılları arasında Cumhuriyet Halk Partisi genel başkanlığında, 1987-2004 yılları arasında ise Demokratik Sol Parti genel başkanlığında bulunmuştur. 1961-1965 yılları arasında İsmet İnönü tarafından kurulan hükûmetlerde çalışma bakanı olarak yer almıştır. Ecevit, 20 Temmuz 1974 tarihinde ilk Kıbrıs Harekâtı'nı, 14 Ağustos 1974 tarihinde ise "Ayşe tatile çıksın." parolasıyla ikinci harekâtı başlatmıştır. 1999 yılında PKK'nın Kurucu lideri Abdullah Öcalan'ın Kenya'da yakalanarak Türkiye'ye getirilmesini sağlamıştır. 1974'te genel af, 2000'de eşi Rahşan Ecevit'in etkisi ile Rahşan Affı'nı çıkarmıştır. Anne tarafından dedesi olan Medine Harem Şeyhi Hacı Emin Paşa'dan kendisine kalan Medine'deki yüklü mirası 2005 yılında Türk hacılarının yararlanması koşuluyla devlete, Diyanet İşleri Başkanlığına bağışlamıştır.

Siyasi kariyerine ilk 1954 yılında CHP'de başlayan Ecevit, ilk defa 1957 genel seçimlerinde CHP Ankara milletvekili olarak Meclise girmiştir. 1972 yılında istifa eden İsmet İnönü'nün yerine genel başkanlığa seçilmiştir. Genel başkanlığı sırasında partisi 1973 genel seçimlerinde %33,3 oy almıştır. 1974 yılında genel başkanlığını Necmettin Erbakan'ın yaptığı Millî Selamet Partisi ile kurduğu koalisyon hükûmetinde ilk defa başbakanlık görevini almıştır. Başbakanlığı döneminde, Haziran 1971'de Amerika Birleşik Devletleri'nin baskısıyla yasaklanan haşhaş ekimi 1 Temmuz 1974'te serbest bırakılmıştır. Ardından Kıbrıs Harekâtı yapılmıştır. Bu gelişmelerden sonra Ecevit'in başbakanlığındaki Türkiye Amerikan yaptırımları ile karşılaşmıştır. Amerikan ambargosu üzerine ASELSAN 1975'te başka bir hükûmet tarafından yapılmıştır. 10 ay süren koalisyon hükûmeti Ecevit'in istifasıyla dağılmıştır. 1977 genel seçimlerinde parti, oy oranını %41,4'e çıkarmıştır. Bu oy oranı, sol görüşlü bir partinin çok partili siyasal yaşamda kazandığı en yüksek oy oranı olarak Türkiye tarihine geçmiştir. 1978 yılında yeni bir hükûmet kurarak tekrar başbakan olmuştur. Ecevit bu dönemde, Amerika Birleşik Devletleri'nin Türkiye'ye uyguladığı ambargonun Eylül 1978'de kesin olarak kaldırılmasından sonra Amerikan üslerini yeniden faaliyete açmıştır. 1979 yılında ara seçimlerde başarısızlığa uğrayınca görevden çekilmiştir.

Ecevit, 12 Eylül Darbesi sonrası diğer bütün partilerin ileri gelenleriyle birlikte 10 yıl siyaset yasaklıları kapsamına alınmıştır. Siyasal yasağı devam ederken eşi Rahşan Ecevit'in başkanlığında Demokratik Sol Parti kurulmuştur. 1987 yılında yapılan referandumla siyasal yasağı kaldırılınca (%50,16) DSP'nin başına geçmiştir. 1987 Türkiye genel seçimlerinde partisinin milletvekili çıkaramaması üzerine aktif siyasetten ve genel başkanlıktan ayrılacağını açıklamış ancak 1989'da aktif siyasete dönmüştür. 1997'de kurulan ANAP-DSP-DTP koalisyonunda başbakan yardımcısı olarak görev yapmış. 1999'da kurulan DSP-MHP-ANAP koalisyonu ile yeniden başbakanlık koltuğuna oturmuştur. 2002 Türkiye genel seçimlerinde partisi %1,22 oy oranı ile baraj altında kalmış ve seçilememiştir. 2004 yılında yapılan DSP 6. Olağan Kurultayı ile aktif siyaseti bırakmıştır. 5 Kasım 2006 Pazar günü dolaşım ve solunum yetmezliği sonucu ölmüştür.

Özel yaşamı

Ailesi
Mustafa Bülent Ecevit, 28 Mayıs 1925 tarihinde İstanbul'da doğdu. Mustafa ismi, Huzur-u Hümayun hocalarından dedesi Kürdizade Mustafa Şükrü Efendi'den kaynaklanmaktadır. Babası, Kürdizade Mustafa Şükrü Efendi'nin oğlu Kastamonu doğumlu Fahri Ecevit, Ankara Hukuk Fakültesinde adli tıp profesörüydü. (15 Ocak 1945 tarihli Ecevit'in AÜ DTCF öğrenci kimlik cüzdanındaki nüfus cüzdan suretine göre baba adı Fahrettin, gene 5 Mayıs 1951 tarihli AÜ DTCF talebe hüviyet cüzdanındaki nüfus cüzdan suretine göre baba adı Mehmet Fahrettin, öte yandan babasının 31 Ekim 1951 tarihli Yeni Sabah gazetesindeki ölüm ilanında Prof. Dr. Fahri Ecevit, ayrıca babasının kullandığı kartvizitte Pr. Dr. Fahri Ecevit. Fahri Ecevit daha sonra siyasete girerek 1943-1950 yılları arasında CHP'den Kastamonu milletvekilliği yaptı. İstanbul doğumlu olan annesi Fatma Nazlı ise ressamdı.

Osmanlı döneminde Suudi Arabistan'da kutsal toprakların koruyucusu olarak görev yapan Mekke Şeyhülislamı Hacı Emin Paşa, Ecevit'in anne tarafından büyük dedesiydi. Ecevit'in annesi vefat ettiği için miras kendisine kalmıştır. Mirasla ilgili öteden beri bilgi sahibi olan Ecevit, mirasa sahip olma adına herhangi bir girişimde bulunmamıştı. Ecevit'in basına yaptığı açıklamayla kamuoyunun haberdar olduğu miras yaklaşık 110 dönümlük bir arazi ve bu arazilerdeki taşınmazlardan oluşuyordu. Miras kalan topraklar Mescidi Nebevi bölgesinin 99 dönümlük kısmını oluşturuyordu. Medine Mahkemesi tarafından yapılan gayriresmî değer tespitinde, gayrimenkule 11 milyar değer biçilmişti. Davanın avukatlarından Alphan Altınsoy da arsaların toplam değerinin 2 milyar doları bulduğunu belirtmişti. Ecevit, ömrünün son zamanlarında miras yoluyla sahip olduğu serveti Türk hacıların faydalanması için bağışlamıştı. Ecevit'in bu davranışı ilk bakışta popülist gayelerle yapılmış bir davranış gibi görülebilirdi ancak Ecevit böyle bir mirasa sahip olduğunu ve bunu da Diyanete İşleri Başkanlığına bağışladığını açıkladığında politikada aktif değildi.

Eğitimi
Bülent Ecevit, 1944 yılında Robert Kolejinden mezun oldu. Önce Ankara Hukuk Fakültesi, sonra da Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi İngiliz Filolojisi bölümüne kayıt yaptırmasına rağmen yükseköğrenimine devam etmedi. İngiltere'de bulunduğu yıllarda Londra Üniversitesine kayıt yaptırdı. Burada İngiliz dili ve edebiyatı, Sanskritçe, Bengalce ve sanat tarihi üzerine eğitim aldı ancak eğitimini tamamlamadı.

Çalışma hayatı
Bülent Ecevit, çalışma hayatına 1944'te Basın Yayın Genel Müdürlüğünde çevirmenlik yaparak başladı. 1946-1950 yılları arasında Londra Elçiliğinin Basın Ataşeliğinde kâtip olarak çalıştı. 1950 yılında Cumhuriyet Halk Partisinin yayın organı olan Ulus gazetesinde çalışmaya başladı. 1951-52'de yedek subay olarak askerliğini yaptıktan sonra yeniden gazeteye döndü. Ulus gazetesi Demokrat Parti tarafından kapatılınca Yeni Ulus ve Halkçı gazetelerinde yazar ve yazı işleri müdürü olarak görev yaptı. 1955 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin Kuzey Karolina eyaletinin Winston-Salem kentinde, The Journal and Sentinel'de konuk gazeteci olarak çalıştı. 1957'de Rockefeller Foundation Fellowship Bursu ile yeniden ABD'ye gitti, Harvard Üniversitesinde sekiz ay sosyal psikoloji ve Orta Doğu tarihi üzerine incelemeler yaptı. Bu sırada Ecevit'in "Hocam" diye bahsettiği Henry A. Kissinger, Harvard Üniversitesi rektörü idi. Harvard'da 1957 yılında, 1950-1960 arasında verilen antikomünizm seminerlerine Olof Palme, Bertrand Russell gibi kişilerle birlikte katıldı.

1950'lerde Forum dergisinin yazı işleri kadrosunda yer aldı. 1965'te Milliyet gazetesinde günlük yazılar yazdı. 1972'de aylık "Özgür İnsan", 1981'de haftalık "Arayış", 1988'de aylık "Güvercin" dergilerini çıkarttı.

Evliliği
1946 yılında okuldan arkadaşı Zekiye Rahşan Aral ile evlendi. Bülent Ecevit'in vefatından 14 yıl sonra eşi Rahşan Ecevit, 17 Ocak 2020 tarihinde ölmüştür.

Siyasal yaşamı

Cumhuriyet Halk Partisi
Ulus gazetesinde başlayan siyasete ilgisi, Mustafa Bülent Ecevit'i 1954 yılında CHP Çankaya Ocağına kaydolmaya itti. İlk olarak Gençlik Kolları Merkez Yönetim Kurulunda görev aldı. 32 yaşında, İsmet İnönü'nün damadı Metin Toker'in adaylığını devretmesiyle, 27 Ekim 1957 seçimlerinde CHP'den milletvekili oldu. Milletvekili olarak siyasi yaşamına başlayan Ecevit, 12 Ocak 1959 günü toplanan CHP 14. Olağan Kurultayı'nda Parti Meclisine giren isimler arasında yer aldı. 27 Mayıs 1960 Askerî Müdahalesi'nden sonra, CHP kontenjanından, Kurucu Meclis üyesi oldu. 1961 genel seçimlerinde Zonguldak milletvekili seçildi. 1961-65 arasında görev yapan İsmet İnönü başkanlığındaki 3 koalisyon hükûmetinde de çalışma bakanı olarak yer aldı. Bu dönemde Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun çıkarılması (24 Temmuz 1963), sosyal güvenlik haklarının genişletilmesi için çaba harcadı.

Süleyman Demirel'in başkanlığındaki Adalet Partisinin (AP) kazandığı 1965 genel seçimlerinde Zonguldak'tan yeniden milletvekili seçildi. Bülent Ecevit bu tarihten sonra muhalefete dönen CHP'nin içinde "Ortanın Solu" görüşünün öncülüğünü yapmaya başladı. Aynı dönemde parti içinde Ortanın Solu'na karşı çıkan bir klik ortaya çıktı. 18 Ekim 1966'da toplanan 18. Kurultay'da 43 yıllık CHP'nin genel sekreterliğine seçildi. CHP tarihinde ilk defa bir genel sekreter ilçelerden köylere bütün CHP örgütlerini tek tek gezerek partililer ve delegelerle tanıştı. Ecevit; çalışkanlığı, hitabet gücü ve parti içinde demokratik sol duruşuyla giderek sivrildi. Ortanın Solu, partinin temel ilkesi olarak kabul edildi. Ecevit, Ortanın Solu hareketiyle CHP'nin aşırı sola bir duvar çektiğini, AP'nin de aşırı sağa karşı bir duvar çekmesiyle demokrasinin sürekli yaşama olanağı bulacağını savundu.

1967'de Ortanın Solu politikasına karşı çıkan Turhan Feyzioğlu ile Bülent Ecevit arasındaki çatışma tırmandı. Genel Başkan İnönü, Ecevit'i desteklerken Meclis Grubu ise Feyzioğlu'nu tutuyordu. 28 Nisan 1967 tarihinde düzenlenen 4. Olağanüstü Kurultay'dan sonra Feyzioğlu önderliğindeki 47 milletvekili ve senatör partiden ayrılarak Güven Partisini kurdu. Kemal Satır önderliğindeki bir grup ise parti içinde kalarak Ortanın Solu politikasına karşı mücadeleyi sürdürdü. Genel Sekreter Ecevit, köyleri kalkındırma planını açıklayarak "Toprak işleyenin, su kullananın" sloganını ortaya attı (11 Ağustos 1969).

Türk Silahlı Kuvvetlerinin 12 Mart 1971 Muhtırası'ndan sonra CHP'nin tutumu konusunda parti içinde önemli görüş ayrılıkları belirdi. İsmet İnönü, müdahaleye açıkça karşı çıkılmasını onaylamıyordu. Bülent Ecevit ise 12 Mart Muhtırası'nın CHP içindeki Ortanın Solu hareketine karşı verildiğini söyleyerek partisinin askerî yönetimce oluşturulan hükûmete katkıda bulunmasına karşı çıktı ve genel sekreterlikten istifa etti (21 Mart 1971). Ecevit'le yoğun bir mücadeleye giren İnönü, 4 Mayıs 1972'de toplanan 5. Olağanüstü Kurultay'da "Ya ben ya Bülent!" sözleriyle siyasetinin partisince onaylanmaması durumunda istifa edeceğini açıkladı. Kurultay'da parti meclisi için yapılan güven oylamasında Ecevit yanlılarının 507'ye karşılık 709 oy ile güvenoyu alması üzerine 8 Mayıs 1972'de istifa eden İsmet İnönü'nün yerine 14 Mayıs 1972 tarihinde genel başkanlığa seçildi. İsmet İnönü böylece Türk siyasal yaşamında parti içi mücadele sonucunda değişen ilk genel başkan oldu. Kurultayın ardından Kemal Satır ve grubu partiden ayrılarak önce Cumhuriyetçi Partiyi kurdu, kısa süre sonra da Millî Güven Partisiyle birleşerek Cumhuriyetçi Güven Partisine (CGP) katıldı.

Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanlığı ve başbakanlığı
1973 cumhurbaşkanlığı seçiminde askerlerin desteklediği Emekli Orgeneral Faruk Gürler'in seçilmesine AP lideri Süleyman Demirel'le birlikte karşı çıktı. Bülent Ecevit ve Demirel'in üzerinde anlaştıkları Fahri Korutürk'ün 6 Nisan 1973'te cumhurbaşkanı seçilmesiyle (6. cumhurbaşkanı) cumhurbaşkanı seçimi krizi son buldu. Ancak Ecevit'in, Faruk Gürler'in aday olduğu seçimlere katılmama kararı almasına rağmen Gürler'e oy vermiş olan CHP Genel Sekreteri Kamil Kırıkoğlu ve arkadaşları partiden istifa ettiler.

CHP, Bülent Ecevit liderliğinde girdiği ilk genel seçimde Ak günlere olarak bilinen seçim beyannamesi etrafında toplanan politikalarla 14 Ekim 1973 genel seçimlerinde yüzde 33,3'lük oy oranıyla 185 milletvekili çıkararak birinci parti oldu. CHP'nin oy oranı bir önceki seçime göre yüzde 5,9 arttı, partinin oy oranı kırsal alanda gerilerken kentlerde arttı. Ancak Ecevit'in başkanlığındaki CHP en fazla oyu almasına rağmen çoğunluğu kazanamadı. 26 Ocak 1974 tarihinde Necmettin Erbakan'ın liderliğindeki Millî Selamet Partisi (MSP) ile kurduğu koalisyon hükûmetinde ilk defa başbakanlık görevini aldı.

Koalisyonun kurulmasından hemen sonra Başbakan Yardımcısı Erbakan'ın, İstanbul'un Karaköy Meydanı'ndaki "Güzel İstanbul" heykelini "ahlaksızlık" olduğu sebebiyle kaldırtıp çöpe attırması ve yayımlattığı genelge ile bira satışlarını yasaklaması büyük tepki çekti.

Başbakan Bülent Ecevit, çıkarmayı planladığı genel affın solcuları da kapsamasını isterken koalisyon ortağı Necmettin Erbakan'ın buna karşı çıkması kriz başlattı. Sonunda çıkarılan af ile Kadir Mısıroğlu gibi sağcılar ve Ertuğrul Kürkçü gibi solcular aftan yararlandı. 1974 Genel Affı ile 61 bin olan cezaevindeki tutuklu ve hükümlü sayısı 24 bine kadar indi.

Bu arada ilk kez 1970'te CHP Gençlik Kollarının düzenlediği bir forumda kullanılan "demokratik sol" kavramı, 28 Haziran 1974'te toplanan CHP Tüzük Kurultayı'nda parti tüzüğünün ilkeleri arasına alındı. Ecevit bu ilkeyi; ülkenin nesnel koşullarına dayanan, dogmaya ve özentiye kapılmayan yerli bir sol düşünce akımı olarak niteledi.

Ecevit hükûmetinin en önemli uygulamalarından biri, Haziran 1971'de Amerika Birleşik Devletleri'nin baskısıyla yasaklanan haşhaş ekiminin 1 Temmuz 1974'te serbest bırakılmasıydı. Bu durum daha sonrasında ABD'nin Türkiye'ye ambargo uygulamasıyla sonuçlandı.

Kıbrıs Harekâtı
Temmuz 1974'te, Bülent Ecevit başbakanken, Yunanistan'daki askerî cuntanın desteklediği EOKA yanlısı Rumlar, Kıbrıs'ta Makarios'a karşı darbe yaptı. Darbe nedeniyle Ada'da yaşayan Türklerin yaşamlarının tehlikeye girmesi nedeniyle ordu alarma geçirildi. Londra'ya giden Ecevit, Türkiye gibi Kıbrıs anlaşmalarına garantör devlet olarak imza koymuş Britanya hükûmetinin yetkilileriyle görüştüyse de Kıbrıs'taki duruma bir ortak çözüm bulunamadı. Ecevit'in başında olduğu hükûmet askerî müdahale kararı aldı.
 20 Temmuz'da başlayan Kıbrıs Barış Harekatı'nı 14 Ağustos'taki II. Barış Harekâtı izledi. Kıbrıs Harekâtı'ndan sonra Ecevit, "Kıbrıs Fatihi" olarak anılmaya başladı.

Milliyetçi Cephe ve azınlık hükûmetleri
Kıbrıs Harekâtı'nın başarıya ulaşması ve büyük kamuoyu desteğine rağmen kurulduğunda tarihî bir laik-dindar uzlaşısı olarak görülen CHP-MSP koalisyon hükûmeti içindeki çelişkiler, siyasal mahkûmların da genel af kapsamına alınması ve Kıbrıs konusundaki anlaşmazlığın da etkisiyle gittikçe büyüdü. 10 ay süren bu koalisyon hükûmeti, 18 Eylül 1974'te Bülent Ecevit'in istifasıyla sona erdi. Bu hükûmetin dağılması üzerine Süleyman Demirel'in başbakan olarak görev yaptığı AP-MSP-MHP-CGP partilerinden oluşan I. Milliyetçi Cephe Hükûmeti kuruldu.

1977 genel seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi oyunu yüzde 41,38'e çıkarmayı başardı. Bu oy oranı, Türkiye Cumhuriyeti tarihinde sol görüşlü bir partinin çok partili siyasal yaşamda kazandığı en yüksek oy oranı olarak tarihe geçti. Aynı zamanda bu oy oranı, 1950'den sonra Cumhuriyet Halk Partisinin aldığı en yüksek oy oranı olarak tarihe geçti.

Ecevit oy oranını artırmakla birlikte o zamanki seçim sistemine (nispi seçim sistemi) göre çoğunluğu kazanamadığı için bir azınlık hükûmeti kurmaya karar verdi. Bu azınlık hükûmetinin güvenoyu alamaması nedeniyle Süleyman Demirel'in başbakanlığında II. Milliyetçi Cephe hükûmeti (AP-MSP-MHP) kuruldu. Ecevit, "Kumar borcu olmayan 11 milletvekili arıyorum." sözüyle AP'den ayrılan 11 milletvekiline (Güneş Motel Olayı) ek olarak Demokratik Parti ve Cumhuriyetçi Güven Partisinin de desteğiyle II. Milliyetçi Hükûmetini devirip 5 Ocak 1978 tarihinde yeni bir hükûmet kurarak tekrar başbakan oldu.

Ancak Ecevit seçim propagandası sırasında ve muhalefet önderi olarak ileri sürdüğü düzen değişikliğini, vaatlerini gerçekleştiremedi. Daha da hızlanan terör, etnik ve dinsel kışkırtmalarla Malatya ve Maraş gibi kentlerde katliam boyutlarına ulaştı. Enflasyon hızı da yüzde 100'ü geçti, grevler yayıldı. TÜSİAD, gazetelere tam sayfa eleştiri ilanları vererek hükûmetin istifasını istedi. Bunlara ek olarak AP'den gelen ve bakan yapılan 11 milletvekilinin (Tuncay Mataracı, Hilmi İşgüzar, Orhan Alp, Oğuz Atalay, Mete Tan, Güneş Öngüt, Mustafa Kılıç, Şerafettin Elçi, Ahmet Karaaslan, Enver Akova, Ali Rıza Septioğlu) desteğini kazanmak için verdiği tavizler ve bu bakanların haklarında çıkan yolsuzluk söylentileri, Ecevit'e zarar verdi. Ecevit bu dönemde, Amerika Birleşik Devletleri'nin Türkiye'ye uyguladığı ambargonun Eylül 1978'de kesin olarak kaldırılmasından sonra Amerikan üslerini yeniden faaliyete açtı.

14 Ekim 1979'da yapılan ara seçimlerde başarısızlığa uğrayan Ecevit görevden çekildi ve Süleyman Demirel 25 Kasım 1979 tarihinde MSP ve MHP'nin desteğiyle bir azınlık hükûmeti kurdu.

Suikast girişimleri

Bülent Ecevit altı kez suikast girişimine maruz kaldı. Bunlardan biri ABD'de, diğerleri ise Türkiye'de gerçekleşti.

Ecevit, 70'li yıllarda koalisyon hükûmetlerinin kurulmasından itibaren çeşitli saldırılara uğradı. Bunlardan en önemlileri 23 Temmuz 1976'da New York'ta ve 29 Mayıs 1977'de o yıllarda sivil uçuşların yapıldığı Çiğli Havaalanı'nda gerçekleşti. 1976'da Kıbrıs Harekâtı sonrasında ABD'ye yapılan bir gezi sırasındaki saldırı, Ecevit'in korumalığını yapan FBI ajanı tarafından önlendi. Çiğli Havaalanı'ndaki girişimde dönemin İstanbul Belediye Başkanı Ahmet İsvan'ın kardeşi Mehmet İsvan yaralandı. Suikastta kullanılan silahın Özel Harp Dairesinde bulunduğu iddiaları sonraki yıllarda çeşitli tanıklıklarla tartışıldı.

12 Eylül ve siyasi yasaklı dönem
12 Eylül Darbesi'yle Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren'in komutasındaki Silahlı Kuvvetler, ülkenin yönetimine el koydu. Eşi Rahşan Ecevit ile birlikte Hamzakoy'da (Gelibolu) yaklaşık bir ay gözetim altında tutulan Bülent Ecevit, daha sonra serbest bırakıldı. Diğer parti başkanlarıyla beraber siyasetten uzaklaştırıldı. 28 Ekim 1980'de siyasi parti çalışmaları durdurulunca, siyasi yasak nedeniyle "kendisi eve hapsolup sustuğunda partiyi karıştırmak isteyenlerin istediklerini yapabilecekleri" gerekçesiyle 30 Ekim 1980'de CHP Genel Başkanlığından istifa etti. Ayrıca istifasıyla ilgili kamuoyuna bir açıklamada bulundu. Askerî yönetime karşı çıkışları nedeniyle önce Nisan 1981'de yurt dışına çıkması yasaklandı. 1981'de çıkarmaya başladığı "Arayış" dergisinde yayımlanan bir yazısı nedeniyle Aralık 1981'den Şubat 1982'ye kadar cezaevinde kaldı, Arayış dergisi de 1982'de askerî rejim tarafından kapatıldı. Daha sonra yabancı basına siyasi demeç verdiği gerekçesiyle Nisan-Haziran 1982 arasında yine tutuklu kaldı.

Ecevit, 7 Kasım 1982 halkoylamasında kabul edilen 1982 Anayasası'nın geçici 4. maddesi ile diğer bütün partilerin ileri gelenleriyle birlikte 10 yıl siyaset yasaklıları kapsamına alındı.

Demokratik Sol Parti
12 Eylül döneminde eski CHP kadrolarından kopan Bülent Ecevit, 1983-85 arasında Demokratik Sol Partinin (DSP) kurulması çalışmalarını destekledi. 1985 yılında Ecevit'in siyasete girme yasağı devam ederken eşi Rahşan Ecevit'in başkanlığında DSP kuruldu. Eylül 1986 ara seçimlerinde başkanlığını Rahşan Ecevit'in yürüttüğü bu partinin propaganda gezilerine katıldı. Yaptığı konuşmalarla siyaset yasağını çiğnediği gerekçesiyle hakkında çeşitli davalar açıldı.

Bülent Ecevit, Kasım 1985'te Sosyal Demokrasi Partisi ve Halkçı Partinin Sosyaldemokrat Halkçı Parti adı altında birleşmelerine rağmen birleşme taleplerine karşı geldiği ve sol oyları böldüğü gerekçesiyle eleştirilere uğradı.

Yine bu dönemde kamuoyunda "aile partisi" görüntüsü giderek yerleşen DSP'de bazı muhalif sesler parti içinde demokrasi olmadığından yakınmaya başladı. 14 Haziran 1987 tarihinde Rahşan Ecevit'e muhalif olan grubun gerçekleştirdiği 2. Kurucular Kurulu toplantısında muhalif harekete önderlik eden Celal Kürkoğlu, partiden ihraç edildiği belirtilen kurucu üyelerin katıldığı toplantıda genel başkan ilan edildi. Bu süreçte muhalifler ve parti yönetimi karşılıklı suç duyurularında bulundu. Parti içi tartışmalar, açılan davalarla mahkemelere taşındı. Yaklaşık üç ay süreyle genel başkanlık iddiasında bulunan Celal Kürkoğlu 14 Eylül 1987'de 15 arkadaşıyla birlikte SHP'ye katıldı.

Demokratik Sol Parti Genel Başkanlığı
1987 yılında yapılan referandumla eski siyasilerin siyaset yasağı kaldırılınca (%50,16) Bülent Ecevit DSP'nin başına geçti (13 Eylül 1987). Aynı yılın kasım ayında yapılan genel seçimlerde DSP'nin yüzde 10'luk seçim barajını aşamayarak milletvekili çıkaramaması üzerine Ecevit, ilk kongrede parti genel başkanlığından ve aktif siyasetten ayrılacağını açıkladı. Ancak 1989 yılının başlarında siyasete döndü ve partililer tarafından yeniden liderliğe getirildi.

20 Ekim 1991 seçimlerinde ulusal birliğin ve laikliğin korunması gerektiğini vurgulayan Ecevit, Türkiye'nin önder ülke durumuna gelmesini gerektiğini savundu. Sosyaldemokrat Halkçı Partinin (SHP) partisine karşı yürüttüğü "Sosyal demokrat oyları bölmeyin." kampanyasına karşı SHP'nin aday listelerinde Halkın Emek Partisi (HEP) üyelerine yer vermesini eleştirdi, SHP'nin "bölücülerle iş birliği yaptığını" ileri sürdü. İktidara geldiklerinde üretici, tüketici ve satıcıdan oluşan güçlü bir kooperatif düzen kuracaklarını açıkladı. Zonguldak'tan milletvekili seçilerek partisinden 6 milletvekiliyle birlikte TBMM'ye girdi. CHP'nin yeniden açılması gündeme gelince CHP Kurultayı'nın CHP'nin DSP'ye katılma kararı almasını önerdi. 9 Eylül 1992'de toplanan CHP Kurultayı'na çağrıldığı hâlde katılmadı.

DSP'nin oyları 24 Aralık 1995 tarihinde yapılan erken genel seçimde yüzde 14,64'e, milletvekili sayısı 76'ya yükseldi ve DSP solun en büyük partisi konumuna geldi. Ecevit, 30 Haziran 1997 tarihinde ANAP Genel Başkanı Mesut Yılmaz başkanlığında kurulan ANASOL-D koalisyonunda başbakan yardımcısı olarak görev aldı. 25 Kasım 1998'de koalisyon hükûmetinin gensoruyla düşürülmesinin ardından 11 Ocak 1999'da CHP dışındaki partilerin desteğiyle DSP azınlık hükûmetini kurarak yaklaşık 20 yıl aradan sonra 4. kez başbakan oldu. Ecevit'in azınlık hükûmetinin iktidarda olduğu sırada PKK lideri Abdullah Öcalan Kenya'da yakalanarak Türkiye'ye getirildi (15 Şubat 1999). Ecevit, haberi Türkiye'ye şu sözlerle duyurdu:"Değerli Gazeteci Arkadaşlarım,
Sizlere ve aziz yurttaşlarımıza bir haberim var. Bu sabaha karşı saat 03.00'ten itibaren bölücü terör örgütü PKK'nın başı Abdullah Öcalan, Türkiye'dedir. Dünyanın neresinde olsa devletimizin onu ele geçireceğini söylemiştik. Bu devlet sözü yerine getirildi. Şehit analarına verilen söz yerine getirildi. Bütün dünyadan dışlanan Abdullah Öcalan, sonunda kendini Türkiye'nin kucağında buldu. Yaptıklarının ve yaptırdıklarının hesabını bağımsız Türk adaletine verecektir."

Ecevit, 1970'lerden sonra yeniden patlama yaptı. DSP, 18 Nisan 1999'da yapılan genel seçimlerden yüzde 22,19 oy oranıyla birinci parti olarak çıktı. Seçimlerden sonra hükûmeti kurmakla görevlendirilen Ecevit, 28 Mayıs 1999'da ANAP ve MHP ile kurulan ANASOL-M koalisyonunda yeniden başbakanlık koltuğuna oturdu.

Hükûmetin kurulmasından sonra 17 Ağustos 1999'da yaşanan Gölcük depremi, ülkede büyük yıkım yarattı. Ecevit, depremi, "tarihimizin en ağır felaketi" olarak değerlendirdi. Gelen tepkilere karşı "istifayı düşünmediğini ve gerekli derslerin çıkarılacağını" söyledi.

Bu dönemde eşi Rahşan Ecevit'in önerisiyle çıkarılan (22 Aralık 2000) ve devlete işlenen suçların dışındaki suçlara erteleme ve şartlı salıverme getiren "Şartla Salıverme ve Erteleme Yasası", kamuoyunda Rahşan Affı olarak nitelendirildi. Bu yasanın kapsamı, Anayasa Mahkemesinin ilgili kararıyla genişletildi, kanunu yapanların öngöremediği sonuçlar ortaya çıktı ve bazı hukuki uygulamalar kamuoyunda tepkilere neden oldu. Bu afla birlikte cezaevlerindeki mahkûm sayısı yetmiş binden kırk bine düştü.

Süleyman Demirel'in ardından cumhurbaşkanı olan Ahmet Necdet Sezer ile Bülent Ecevit Hükûmeti arasında zaman zaman bazı yasaların iade edilmesi nedeniyle gerginlik yaşandı. Bu gerginlik 19 Şubat 2001 tarihinde yapılan Millî Güvenlik Kurulu (MGK) toplantısında doruğa ulaştı. Cumhurbaşkanı Sezer ile yaşadığı anayasa kitapçığı krizi nedeniyle Başbakan Ecevit, MGK toplantısını terk etti. Yaşanan bu kriz ekonomide zor günlerin başlangıcı oldu. (bkz. 2001 Türkiye ekonomik krizi)

Fethullah Gülen ile ilişkisi
Bülent Ecevit, toplumun bir kesimi ve Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından bir tehlike olarak görülen Fethullah Gülen'le çeşitli defalar bir araya gelip sohbet etti, Gülen'in okullarını gezdi ve bu okullardan övgüyle bahsetti.

1997 yılında onursal başkanlığını Gülen'in yaptığı Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı, Ecevit'e "Siyaset Dalında Ulusal Uzlaşma Ödülü"nü verdi.

Ecevit, başbakan yardımcısı olduğu 1998 yılında Roma'ya giden Gülen'in karşılanması için Roma Büyükelçisi'nden ricada bulundu, bu hareket dönemin Genelkurmay İkinci Başkanı Orgeneral Çevik Bir'in tepkisini çekti. Ecevit, Gülen'in okullarında çağdaş bir eğitim verildiğini savundu:"Benim gözlemim çok olumlu. Sayın Fethullah Gülen Hocaefendi'nin ve onun dostlarının bu konudaki çabalarını gerçekten takdirle izliyorum. Çağdaş bir eğitim verildiği belli."28 Şubat süreci devam ederken DGM Başsavcısı Nuh Mete Yüksel, Fethullah Gülen hakkında iddianame hazırladı. Bu dönemde, Gülen'in yıllar önce yaptığı konuşmaların görüntüleri art arda televizyon kanallarında yayımlanmaya başlandı. Bu konuşmalarda Gülen'in, "bürokraside nasıl yapılanmaları gerektiğini" anlattığı görülüyordu. Başbakan Ecevit, katıldığı bir televizyon programında Gülen hakkında şöyle konuştu:"Açıklamalarında laiklikle ters düşmemeye özel bir özen göstermişti. Çağ dışı bir akım temsil etmiş olabileceği izlenimini vermemişti. Dediğim gibi bunda samimi olunabilir, gayrisamimi olunabilir fakat böyle kuşku uyandırıcı, bende kuşku uyandırıcı birtakım tavırlarına tanık olmamıştım. ... Bu okulları gören kime rastlarsam, laikliğe bağlılığını bildiğim kime rastlarsam, bu okullarda laiklik karşıtı veya Türkiye'deki rejim aleyhinde, Atatürk aleyhinde herhangi bir telkinde bulunulmadığı bilgisini aldım. Kim gezdiyse bu okulları, kim gördüyse. ... Bu okullar tabii dünyanın dört bucağına Türk, Türkiye hakkında bilgi, Türkçe, Türk kültürünü yayıyor. Ve dediğim gibi bir olumsuzluğa da rastlanmadı."Ecevit'in çıkardığı Rahşan Affı ile Gülen'in yargılaması ertelendi.

Ecevit'in 2004'te siyaseti bırakışının ardından Gülen de Zaman gazetesine "BÜLENT BEY'İ UĞURLARKEN" başlıklı bir ilan vererek Ecevit'ten övgüyle bahsetti.

Sağlık sorunları ve siyaseti bırakışı

Sağlık sorunlarıyla ilgili söylentiler çıkan Bülent Ecevit, 4 Mayıs 2002'de rahatsızlanarak Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesine kaldırıldı. Tedavisi sırasında durumu daha da kötüleşince eşi Rahşan Ecevit tarafından hastaneden çıkartılarak evine getirildi. Bir süre evinde dinlenen Ecevit, 17 Mayıs'ta yeniden hastanede tedavi altına alındı ve 11 gün burada kaldı. Rahşan Ecevit bu dönemdeki tedaviler konusundaki kuşkularını kamuoyuyla paylaştı. İddiaları tekzip edildi ancak konu sonraki yıllarda Ergenekon Davası sırasında da gündeme geldi.

Ecevit'in rahatsızlığı sırasında görevine devam edip edemeyeceği tartışmaları gündeme geldi. Bu tartışmalar partisine de yansıdı. Kendilerini "Dokuzlar" olarak adlandıran DSP'li 9 milletvekili, 25 Haziran'da bir bildiri yayımlayarak, "Ecevitler öncülüğünde Ecevitsiz yaşama geçilmesini" istediler. 5 Temmuz 2002'de Ecevit adına basın açıklaması yapan bir grup DSP'li milletvekili, Ecevit'e en yakın isimlerden biri olan Başbakan Yardımcısı Hüsamettin Özkan'ı açık bir biçimde eleştirdi. 7 Temmuz 2002 tarihinde MHP Genel Başkanı ve Başbakan Yardımcısı Devlet Bahçeli, partisinin düzenlediği 11. Kocayayla Türkmen Kurultayı'nda yaptığı açıklama ile 3 Kasım'da erken seçim istedi. Ertesi gün Ecevit, kendisiyle görüşmeye gelen Hüsamettin Özkan'la yollarını ayırdı. Özkan'ın DSP'den ve hükûmetten istifasını aralarında Dışişleri Bakanı İsmail Cem Muş milletvekili Zeki Eker'in de olduğu 6'sı bakan olmak üzere toplam 63 milletvekilinin istifası izledi. İstifalarla koalisyon hükûmeti TBMM'deki sayısal desteğini yitirdi. Bu gelişmeler üzerine 16 Temmuz 2002'de koalisyon hükûmetini oluşturan üç partinin genel başkanları arasında yapılan zirve toplantısında 3 Kasım'da erken seçim yapılması kararı alındı. 31 Temmuz 2002'de TBMM Genel Kurulunda yapılan oylamada erken seçim önergesi, oylamaya katılan 514 milletvekilinden 449'unun kabul oyuyla kabul edildi. 3 Kasım 2002'de yapılan erken genel seçimlerde DSP barajı aşamadı ve TBMM dışı kaldı.

Genel başkanlıktan ayrılma kararını, 3 Kasım seçimlerinden önce olduğu gibi, seçimlerden sonra da zaman zaman dile getiren Ecevit, 22 Mayıs 2004 tarihinde düzenlediği basın toplantısıyla halefini ilan etti ve görevi Genel Başkan Yardımcısı Zeki Sezer'e devretmek istediğini belirtti. 24 Temmuz 2004 tarihinde yapılan 6. Olağan Kurultay ile aktif siyaseti bıraktı.

Ölümü

İlerleyen yaşı, bozulan sağlığı ve doktorlarının karşı çıkmasına rağmen Danıştay Saldırısı'nda hayatını kaybeden Yücel Özbilgin'in 19 Mayıs 2006'daki cenazesine katıldı. Törenin ardından beyin kanaması geçiren Bülent Ecevit, uzun süre Gülhane Askerî Tıp Akademisinde yoğun bakımda kaldı. Bu dönemde kendisi için tutulan ziyaretçi defteri "Kaldırım Defteri" adıyla anılır. Ecevit, bitkisel hayata girdikten 172 gün sonra 5 Kasım 2006 Pazar günü Türkiye saatiyle 22.40'ta (20.40 [UTC]) dolaşım ve solunum yetmezliği sonucu öldü.

Ecevit'in Devlet Mezarlığı'na gömülebilmesi için ölümünün hemen ardından 9 Kasım'da yapılan bir kanun değişikliğiyle bu mezarlıklara başbakanların da gömülmesi sağlandı. 11 Kasım 2006'da yapılan cenaze törenine yurdun dört bir yanından ve başta Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti olmak üzere pek çok ülkeden gelen büyük bir kalabalık katıldı. Cenaze törenine beş eski cumhurbaşkanı ve siyasetçiler de katıldı. Kocatepe Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Devlet Mezarlığı'nda toprağa verildi. 11 Kasım 2006 günü Devlet Mezarlığı'na defnedilen Ecevit için anıt mezar yapılması da gündeme geldi.

Beşiktaşlı olduğu bilinen Ecevit için Çarşı grubunun "Forzabesiktas.com" adresli web sitesi karartıldı. Sitede, siyah zemin üzerine Bülent Ecevit ve eşi Rahşan Ecevit'in bir mitingde halkı selamlarken çekilmiş fotoğrafları yer alırken fotoğrafın altında ise, "Karaoğlan, Kara Kartal Seni Unutmayacak." yazısı yer aldı.

 Kişisel yaşamı
Bülent Ecevit Müslüman'dı ve Türk halk tasavvufu onun İslam anlayışını oluşturmuştu:
"Türkiye'de dine bağlı veya dinci kesimlerden bir kısmı daha çok başka ülkelerden, başka kültürlerden ithal edilen bir İslam anlayışına kapılmışlar. Oysa Türk halk tasavvufunun çok ilginç bir İslam anlayışı var. Başka bazı İslam ülkelerinde, toplumlarında din duygusu Allah korkusuna dayanır. Türk halk tasavvufunda ise din duygusu Allah sevgisine dayanır ve Allah sevgisi insana da sevgi olarak yansır. Dolayısıyla beraberinde hoşgörüyü getirir, özgürlüğü getirir ve barışçılığı getirir."

Barış Yarkadaş'ın "Hepsi Yaralar, Sonuncusu Öldürür" kitabındaki iddiasına göre, genel başkan seçilmesinden kısa bir süre sonra Kars'a giden Bülent Ecevit, Susuz ilçesinde arkadaşı Rasim Yarkadaş'ın (eski CHP milletvekili Barış Yarkadaş'ın babası) evine konuk olur. Misafirlerini evlerinin kapısında karşılayan Anne Şahzade Şahin (Şaşo Hala), Ecevit'in boynuna sarılır ve Kars'ın kendine özgü ağzıyla, "Kurtar bizi bu dertlerden ay Garaoğlan!" der. Ecevit o günden sonra "Karaoğlan" olarak anılmıştır. Bu iddia TRT'nin arşivini açması sonucu "Ateş Hattı" programında ve 32. Gün'ün arşivini paylaşması ile bir program için verdiği söyleşide Ecevit'in kendisine bu konunun sorulması ve cevabı ile gerçek olmadığı ortaya çıkmıştır. Ecevit'e 'Karaoğlan' lakabı Düzce'nin Kaynaşlı ilçesinde bir yerli kadın tarafından takılmıştır.

Süleyman Demirel, en büyük rakibi olan Ecevit'i, darbeyle devrilen Şilili sosyalist devlet adamı Salvador Allende'ye benzetip atıfta bulunmak için "Allende-Büllende" tabirini kullanmıştır.Sosyal Demokrasi Vakfı, Onurunu alıp giden Allende'yi hatırlamak , 18 Ocak 2006.

Ecevit, başbakanlık dönemlerinde yapılan Kıbrıs Harekâtı sonrasında "Kıbrıs Fatihi", Abdullah Öcalan'ı yakalama operasyonu sonrasında da "Kenya Fatihi" olarak anılmıştır. Kıbrıs Barış Harekâtı sırasında dönemin başbakanı olan Ecevit, harekâttan sonra ziyaret ettiği adada büyük bir coşkuyla karşılanmış ve barış güvercini uçurmuştu. Daha sonra düzenlediği mitinglerde güvercin uçurmaya başladı. "Savaşın Şahini, Barışın Güvercini Karaoğlan" sloganı eşliğinde uçurulan güvercinler yaygınlaştı.

Mavi gömlek giyip siyah kasket takan Ecevit; TEKEL Bafra, Samsun, Bitlis, TBMM, Tokat, Maltepe, 2000, Ballıca sigarası içer ve eniştesi İsmail Hakkı Okday'ın hediyesi olan Erika marka daktilosuyla yazardı. Bu 70 yıllık daktiloyu ODTÜ Bilim ve Teknoloji Müzesi'ne armağan etmiştir.

Günde 3 dem çay içen Ecevit genellikle klasik Batı müziği ve Türk halk müziği dinlemekteydi.

Makam otomobili olarak da hep yerli üretim ve ucuz zırhlı araçlara binen Ecevit; sırasıyla Anadol A1, Renault 12, Murat 124, Tofaş Kartal, Fiat Tempra, Renault Safrane, Renault Megane, Hyundai Dynasty ve Ford Transit'e binmiştir.

Tarihçi İlber Ortaylı, "Ecevit dürüst politikacıydı." diyerek Ecevit hakkında şöyle yazdı:"Protokol ve tevazu bakımından Ecevitler, Türk yöneticilerinin tarihi içinde bir kırılma, istisnai bir dönem meydana getirdiler. Bülent Bey, kibar üslupla konuşan bir siyasetçiydi. Türkiye'de protokole ve hitap edebiyatına 'Sayın' kelimesini o getirdi. Genel müdüre de, bakana da, falanca kasabanın ilkokul öğretmenine de 'Sayın' kelimesi ve soy isimle hitap edilir oldu. Giyimler sadeleşti. Mavi renk yaygınlaştı. Mavi rengi Türk çinilerinden Türk politikasına getirmek Ecevit'in işidir."

Hatırası

Kartal Bülent Ecevit Kültür Merkezi 2005 yılında hizmete girdi. Zonguldak Karaelmas Üniversitesinin ismi 2012 yılında "Bülent Ecevit Üniversitesi" olarak değiştirildi. Mayıs 2016'da Odunpazarı, Eskişehir'de açılan Tayfun Talipoğlu Daktilo Müzesi'nde kendisinin bal mumundan yapılan bir heykeli sergilenmeye başlandı.

2021'de İzmir'in Güzelbahçe ilçesindeki bir parka eşiyle birlikte adı verildi ve heykeli dikildi.

 Edebî kişiliği
Bülent Ecevit lise hayatından beri edebiyatla uğraşmış ve şiirler yazmıştır. Kendini emekli gazeteci olarak tanıtan ve Sanskrit, Bengalce ve İngilizce dillerinde çalışmalar yapmış olan Ecevit; Rabindranath Tagore, Ezra Pound, T. S. Eliot ve Bernard Lewis'in yapıtlarını Türkçeye çevirmiş, kendi şiirlerini de kitap hâlinde yayımlamıştır.

 Ödülleri
 1997, Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı, "Siyaset Dalında Ulusal Uzlaşma Ödülü"

Kitaplar
 Şiir kitapları
 Şiirler (1976)
 Işığı Taştan Oydum (1978)
 El Ele Büyüttük Sevgiyi, Tekin Yayınevi (1997)
 Bir Şeyler Olacak Yarın (Tüm şiirleri), Doğan Kitapçılık (2005)

 Siyasi kitapları
 Ortanın Solu (1966)
 Bu Düzen Değişmelidir (1968)
 Atatürk ve Devrimcilik (1970)
 Kurultaylar ve Sonrası (1972)
 Demokratik Sol ve Hükümet Bunalımı (1974)
 Demokratik Solda Temel Kavramlar ve Sorunlar (1975)
 Dış Politika (1975)
 Dünya-Türkiye-Milliyetçilik (1975)
 Toplum-Siyaset-Yönetim (1975)
 İşçi-Köylü Elele (1976)
 Türkiye / 1965-1975 (1976)
 Umut Yılı: 1977 (1977)

 Çevirdiği kitaplar

 Rabindranath Tagore, Gitanjali İlâhiler (1941)
 Rabindranath Tagore, Âvâre Kuşlar (1943)
 T. S. Eliot, Kokteyl Parti (1963)

 Hakkında yazılan kitaplar
 Orhan Duru, Ecevit'in Çilesi (1995)
 Faruk Bildirici, Kuzum Bülent (2000)
 Fikret Bila, Phoenix- Ecevit'in Yeniden Doğuşu (2001)
 Aras Erdoğan, Umut Adam Ecevit (2006)
 Aytekin Gezici, Bülent Ecevit, Bir Karaoğlan Masalı (2006)
 Cüneyt Arcayürek, Bir Özgürlük Tutkunu Bülent Ecevit (2006)
 Can Dündar ve Rıdvan Akar, Ecevit ve Gizli Arşivi (2008)
 Emrah Konuralp, Ecevit ve Milliyetçilik (2013)
 Fatih Yaşlı, "Halkçı Ecevit" Ecevit, Ortanın Solu, CHP (1960-1980) (2020)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 CNN Türk'ün belgesel haberi
 Bülent Ecevit'in YouTube'dan bazı video kayıtları
 Milliyet Gazetesi - 36 adet fotoğrafı
 Ecevit ve şiirleri
 Bülent Ecevit'in köşe yazıları

1925 doğumlular
İstanbul doğumlu siyasetçiler
2006 yılında ölenler
Bülent
Osmanlı Hanedanı
Türkiye başbakanları
Türk milliyetçileri
Türk Müslümanlar
Türk sosyal demokratlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Robert Lisesinde öğrenim görenler
TBMM Anayasa Komisyonu
TBMM Dışişleri Komisyonu
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
Türkiye'deki siyasi parti genel başkanları
Cumhuriyet Halk Partisi genel sekreterleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Cumhuriyet Halk Partisi genel başkanları
Demokratik Sol Parti genel başkanları
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
TBMM 11. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 12. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 13. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 14. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 15. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 16. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 19. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 20. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 21. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 1961 Kurucu Meclis CHP temsilcisi
Türkiye'deki ana muhalefet partisi genel başkanları
Cumhuriyet Halk Partisi MYK üyeleri
28 Şubat süreci
Ankara ilinde hastalıktan ölenler
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
İngilizceden Türkçeye çeviri yapanlar

Bülent Ecevit


مجمع علماء الدين المجاهدين  هو حزب إيراني تأسس في عام 1987 م بمباركة خطية من الامام الخميني وذلك بعد الانقسام الشديد بينه وبين الحزب الاصلي «جمعية علماء الدين المجاهدين» وهو الحزب الذي ضم بين اعضائه الرفسنجاني والخامنئي إلى جانب الكثيرين من الطبقة الحاكمة في إيران اليوم.

على اثر الانقسام الشديد والاختلاف في الآراء طلب الشيخ مهدي كروبي والسيد محمد الموسوی الخوئینی‌ها تشكل تجمع جديد وكان هذا الحزب أي«مجمع روحانیون مبارز» هو الحزب المقرب من الامام الخميني وهو الذي بارك تأسيسه في رسالة خطية، جمع هذا التجمع الجديد أبناء الثورة والمقربين من الامام في زمن النضال.

شخصيات الحزب الرئيسية
السيد علي أكبر محتشمي، عبد الواحد موسوي لاري، الشيخ أسد الله بيات والعضوين المؤسسين السيد موسوي خوئینی‌ها والشيخ مهدي كروبي إلى جانب العديد من الوجوه الثورية ذات التأثير البارز على الثورة الإسلامية والدور الكبير في انتصارها.

استمر هذا الحزب في التصدي إلى الامور السياسية ونجح في إخراج إيران من الحرب بأقل الخسائر الممكنه وكانت أغلب السلطات الرئيسية في يد هذا الحزب حيث كان رئيس الوزراء هو ميرحسين موسوي ورئيس مجلس الشورى الشيخ مهدي كروبي ووزارة الداخلية بيد السيد محتشمي (مؤسس حزب الله لبنان) إلى جانب المراكز الحساسة الأخرى التي عين فيها الامام الخميني أسماء بارزه من هذا الحزب فمثلا كان الشيخ عبد الله نوري ممثل الامام الخميني في الحرس الثوري ثم ممثله في القضاء والإذاعة والتلفزيون، وكان السيد عبد الكريم الاردبيلي رئيسا للقضاء (مقرب من روحانيون مبارز) وغيرهم من الشخصيات الفاعلة في زمن الامام

في المقابل كانت «جمعية علماء الدين المجاهدين» تحتفظ بالمناصب الشكلية والتشريفاتيه من قبيل رئاسة الجمهورية «السيد الخامنئي» وبعض الوزارات الخدمية، مما جعل الخامنئي في أكثر من مناسبة يطاب برئيس وزارء تابع لتياره وكان من اشد المعارضين لتولي ميرحسين موسوي رئاسة الوزراء. فحاول في أكثر من مناسبة الضغط عليه للتنحي.

بعد تولي الخامنئي لقيادة إيران
بعد وفاة الخميني، تم اقصاء هذا الحزب بشكل كبير ومثير، حيث تم عزل المسؤولين المقربين من هذا الحزب من مناصبهم وكان أغلبهم يعاني من التضيق ومنع السفر (حتى بين المدين الإيرانية الا بإذن) وكان السبب الأساسي لهذه المعاملة هي رفضهم القبول بالسيد الخامنئي بديلا عن الامام الخميني حيث ان الخامنئي غير مستوفي لشرط المرجعية إلى جانب معارضتهم لتغير الدستور الإيراني ووضع صلاحيات واسعه بيد «ولي الفقيه الجديد»

الانتخابات الخامسة لمجلس الشورى الإسلامي
في انتخابات الرابعة لمجلس الشورى الإسلامي تم رد صلاحية جميع مرشحين الحزب مما جعل الحزب يعتزل الحياة السياسية (الحكومية) في اعتراضا على هذه الخطوة الغير مبرره. وكان ابرز المرشحين الذيين ردت صلاحياتهم:

السيد محمد موسوی خوئینی‌ها (قائد المجموعة المحتلة للسفارة الأمريكية في بداية الثورة – عضو مؤسس في مجمع روحانيون مبارز – معين من قبل الامام في الكثير من المناصب الحساسة)

الشيخ محمدرضا توسلی (مدير مكتب الامام الخميني والشخصية الأكثر ملازمتا للامام طيلة حياته)

السيد علي أكبر محتشمي (وزير الداخلية في زمن الامام – مؤسس حزب الله لبنان – سفير إيران في سورية – مصاحب للامام الخميني في النجف وباريس) هذا إلى جانب الكثير من اصحاب الامام الخميني والثوريين القدماء.

اصدر التجمع أول صحيفة معارضة للسياسات النظام في عام 1990 وكان اسم هذه الجريدة «سلام» والسبب المباشر لاصدار هذه الصحيفة كان رد صلاحية أعضاء التجمع ومنع الصحف الإيرانية لنشر بيانات التجمع على صفحاتها.

رئاسة السيد خاتمي للجمهورية
تم التعامل بنفس الطريقة مع التجمع في الانتخابات الخامسة لمجلس الشورى، ولكن وعلى غير المتوقع تمت الموافقة على ترشيح السيد محمد خاتمي لمنصب رئاسة الجمهورية وذلك بعد سنه واحده من الانتخابات الخامسة للمجلس وعندها كان الامر الغير متوقع فالسيد خاتمي حصل على 75% من اصوات الشعب في سابقة تاريخة للانتخابات الإيرانية، وعندها تغيرت طرق الضغط على «مجمع روحانيون مبارز» واولها اغلاق جريدة «سلام» بسبب اظاهر بعض الحقائق التي تمكن المجمع من كشفها خلال فترة رئاسة جمهورية السيد خاتمي ومنها:

1. اختلاسات كبيرة في الحكومة الإيرانية قام بها أعضاء مقربون من الحزب الحاكم

2. كشف وثائق رسمية لعمليات الاغتيال والتصفية قامت بها ورازة الاطلاعات (المخابرات الإيرانية) ضد بعض المثقفين والمعارضين في إيران. عندها تم اغلاق الجريدة وتمت محاكمت مالك الجريدة السيد موسوی خوئینی‌ها، ورئيس التحرير عباس عبدي (أحد الطلاب المحتلين للسفارة الأمريكية)

استمرت الضغوط على «مجمع روحانيون مبارز» وعلى رئيس الجمهورية السيد خاتمي فتمت محاكمة الشيخ عبد الله نوري وزير الداخلية في حكومة خاتمي الأولى وسجنه

ومحاكمة وزير الثقافة والكثير الكثير من العراقيل التي كانت تحاول الايقاء بحكومة «مجمع روحانيون مبارز»

إلى ان انتهت فترة حكم السيد خاتمي وهي فترة التي شهدت فيها إيران التغير والانفتاح والتقليل من الديون الخارجية والرخاء النسبي للشعب والمساحة الأكبر في الحريات. وجاء بعدها محمود احمدي نجاد المقرب من الخامنئي والشخصية الهامشية في الثورة الإسلامية.

انتخابات الرئاسة الإيرانية 2009
في عام 2009 دعم «مجمع روحانيون مبارز» السيد ميرحسين موسوي في انتخابات الرئاسة وهو لايزال على هذا الدعم حتى اليوم، ومع هذا التاريخ السياسي العريق والتاريخ الثوري الذي لايستطيع أحد في الساحة الإيرانية منافسته عليه من المحتمل ان يتم ايقاف نشاط الحزب وعتبارة حزباً محظوراً

انظر أيضا
 حركة الإصلاح الإيرانية

المصادر

 الموقع الرسمي للحزب (فارسي)

أحزاب سياسية أسست في 1988
أحزاب سياسية في إيران
تأسيسات سنة 1988 في إيران

مجمع علماء الدين المجاهدين


Luke Neal es un actor británico, más conocido por sus apariciones en teatro.

Biografía
Luke se entrenó en el Guildhall School of Music and Drama.

Carrera
Ha aparecido en obras para el Royal Shakespeare Company en Stratford Upon-Avon, Londres y Los Estados Unidos.

En el 2009 interpretó al caballero de camelor Sir Geraint el segundo al mando de Arturi (Bradley James) durante la segunda temporada de la serie de ciencia ficción Merlin.

En el 2010 apareció en la serie Ashes to Ashes protagonizada por la actriz Keeley Hawes.

En el 2011 apareció como invitado en la serie Scott & Bailey y en la serie médica Doctors donde dio vida a Guy Thomas. También obtuvo un pequeño papel en la última temporada de la exitosa serie británica de espías Spooks.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Teatro

Referencias

Enlaces externos

 Luke Neal on TV.com

Actores de cine de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra

Luke Neal


Bayanaul (en kazajo Баянауыл ауданы) es uno de los 10 distritos en los que se divide la provincia de Pavlodar, Kazajistán.

Población

Según el Censo de 1999, tenía 32.985 habitantes. Para el Censo de 2009 se había dado un importante descenso de la población y se registraron 28.296 habitantes.

Referencias

Provincia de Pavlodar

Bayanaul


الغزو يعني قدرة جيش أجنبي على احتلال بلد ما وفرض السيطرة الأمنية أو شبه الأمنية عليه، فقد يقترن حصوله باستتباب الأمن وعدم حصول مقاومة مسلحة ذات شان، وقد يحصل العكس فتظهر مقاومة مسلحة قوية أو ضعيفة، والأمثلة كثيرة: الغزو العراقي للكويت وغيرها.

تشير الأدلة الأثرية إلى أن الغزوات كانت متكررة الحدوث منذ عصور ما قبل التاريخ. في العصور القديمة، قبل الاتصالات اللاسلكية والنقل السريع، كانت الطريقة الوحيدة للجيش لضمان تعزيزات كافية هي تحريك الجيوش كقوة واحدة ضخمة. هذا، بطبيعته، أدى إلى إستراتيجية الغزو. مع الغزو جاءت التبادلات الثقافية في الحكومة والدين والفلسفة والتكنولوجيا التي شكلت تطور جزء كبير من العالم القديم.

مراجع

انظر أيضا

 عدوان
 قتال
 احتلال عسكري

حروب حسب النوع
غزوات
مصطلحات حربية
مصطلحات عسكرية

غزو


An Typhonium pedunculatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilbert Leonard Anna Hetterscheid ngan Sookchaloem. An Typhonium pedunculatum in nahilalakip ha genus nga Typhonium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Typhonium

Typhonium pedunculatum


José Clemente Orozco (født 23. november 1883 i Ciudad Guzmán, Jalisco, Mexico, død 7. september 1949 i Mexico City, Mexico) var en mexicansk maler.

"Tiden efter Den Mexicanske Revolution i 1910-19 var præget af el muralismo [eller mexicansk muralisme ], muralisternes politiske engagement, deres ekspressive stil med træk hentet fra den indianske og folkelige kultur. Mest fremtrædende var Diego Rivera, ... Orozco og David Alforo Siqueiros".

Mellem 1922-1924, malede Orozco vægmaleriene "Maternity", "Man in Battle Against Nature", "Christ Destroys His Cross", "Destruction of the Old Order", "The Aristocrats", and "The Trench and the Trinity" i Escuela Nacional Preparatoria.

Udvalgte kunstværker

 Praying Hands, 1900-1924
 Man Struggling Against Nature, 1923-4
 Man Falling, 1923-4
 Christ Destroying His Cross, 1923-4
 Law and Justice, 1923-4
 Jehovah Between the Rich and the Poor, 1923-4
 Ved San Ildefonso College
 Maternity, 1923-4
 The Banquet of the Rich, 1923-4
 The Strike, 1923-4
 The Elements, 1923-4
 Liberty, 1923-4
 Garbage, 1923-4
 The Rich, 1923-4
 Women, 1924-6
 The Grave Digger, 1924-6
 The Blessing, 1924-6
 The Workers, 1924-6
 The Farewell, 1924-6
 The Family, 1924-6
 The Revolutionaries, 1924-6
 Aboriginal Races, 1924-6
 Franciscans Helping the Sick, 1924-6
 Cortés and Malinche, 1924-6
 The Drinking Men, 1924-6
 Engineers, 1924-6
 The Trench, 1926
 The Destruction of the Old Order, 1926
 Échate la otra, 1930, Cleveland Museum of Art
 Wounded Soldier, 1930, Cleveland Museum of Art

Kilder

Eksterne henvisninger

Malere fra Mexico
Personer fra Jalisco

José Clemente Orozco


The national flag of Guinea-Bissau was adopted in 1973 when independence from Portugal was proclaimed.

Gallery

Design

Like the former flag of Cape Verde, the flag is based on that of the African Party for the Independence of Guinea and Cape Verde (PAIGC). The party was established in 1956 to peacefully campaign for independence from Portugal during its Estado Novo regime, but turned to armed conflict in the 1960s and was one of the belligerents in the 1963–74 Guinea-Bissau War of Independence. It is still the dominant party in Guinea-Bissau. The PAIGC party flag was derived from that of Ghana, which was the first design to use the Pan-African combination of red, yellow, green, and black in 1957.

In the Ghanaian view, the black star stands for the unity of Africa. Red stands for the blood shed during the struggle for independence, yellow stands for the sun, and green represents hope.

The flag features the traditional Pan-African colors of gold, green, red, and also the Black Star of Africa.  The flag's design is heavily influenced by the flag of Ghana.  The colors have the same meanings: specifically, the red is for the blood of martyrs, green for forests, and gold for mineral wealth.

Colors

References

External links

See also

 Pan-African colors
 Flag of Texas

Flags introduced in 1973
Flags of Africa
Flag
Guinea-Bissau

Flag of Guinea-Bissau


Arturo José Cruz Sequeira (Managua, 13 de agosto de 1953) es un diplomático nicaragüense, que se desempeñó como embajador de ese país en los Estados Unidos entre los años 2007 y 2009 durante el gobierno de Daniel Ortega.

Además era defensor del proyecto Canal Interoceánico de Nicaragua, promovido por el gobierno del FSLN y fue hito de grandes protestas por sus políticas que desfavorecía a los campesinos y medioambiente.

Es el hijo del político Arturo Cruz Porras. Estuvo involucrado en el exilio con los políticos de la contra, oposición armada financiada por EE.UU. al gobierno del Frente Sandinista de Liberación Nacional (FSLN) durante los años 1980. Tras el triunfo del FSLN en las elecciones de 2006, Cruz Sequeira fue nombrado  embajador de Nicaragua en los Estados Unidos por desde el año 2007 hasta el año 2009. Posteriormente se convirtió en profesor en el Instituto Centroamericano de Administración de Empresas (INCAE), en la capital Managua, y profesor visitante en la Escuela Avanzada de Economía y Negocios en San Salvador, El Salvador.  Fue aspirante a precandidatura a la Presidencia de Nicaragua en la elecciones de 2021.

Biografía
Cruz Sequeira es el primer hijo de Arturo Cruz Porras y Consuelo Sequeira Jiménez de los 7 que tuvo esta pareja. De joven apoyó a los sandinistas hasta el triunfo de la Revolución Sandinista en 1979.

Arturo Cruz, tiene un doctorado en Historia por la Universidad de Oxford en Inglaterra. Es master en relaciones internacionales por la Universidad de Johns Hopkins en su sede de Washington D. C., ciudad donde también cursó sus estudios de licenciatura en Ciencia Política en la Universidad Americana. Ha sido profesor del Instituto Centroamericano de Administración de Empresa (INCAE), por más de 25 años. Formó parte del grupo de asesores del Hemisferio Occidental del Director Gerente del Fondo Monetario Internacional. Fue Embajador de Nicaragua en Washington en el primer gobierno de Daniel Ortega tras el periodo de 16 años de gobiernos conservadores, entre los años 2007 y 2009.

Es autor, coautor y editor de libros como: "Nicaragua: Regresión en la Revolución", "Nicaragua: La República Conservadora", "Variedades de liberalismo en Centroamérica", entre otros.

Se ha desempeñado como consultor para instituciones internacionales como el Programa de Naciones Unidas para el Desarrollo, el Banco Interamericano de Desarrollo y el Banco Centroamericano de Integración Económica, entre otras. Así mismo, ha sido consultor de empresas como el Banco Agrícola de El Salvador y el Banco del Istmo de Panamá.

En 1982 comenzó su relación con la Contra, fuerzas militares opositoras creadas y financiadas por EE.UU. colaborando con Edén Pastora, el excomandante sandinista que fundó la Alianza Revolucionaria Democrática (ARDE), para después distanciarse de él; en 1985 estuvo envuelto con la Unidad Nicaragüense de Oposición (UNO), el grupo rebelde en el cual que colaboró con su padre. Visitó la oficina del coronel Oliver North –quien estuvo envuelto en el escándalo Irán-Contra vendiendo secretamente misiles a Irán para financiar a la Contra,– del Consejo de Seguridad Nacional de los Estados Unidos, en la que tuvo contactos con la secretaría de North Fawn Hall, con la que tuvo buenas relaciones públicas. Tras la renuncia de su padre a la UNO en marzo de 1987, Cruz atacó a Aristides Sánchez relató su experiencia en el libro Memorias de un contrarrevolucionario.

Embajador de Nicaragua
Se graduó en la Universidad Americana, en Washington D. C., con un postgrado en relaciones internacionales de la Paul H. Nitze School of Advanced International Studies de la Universidad Johns Hopkins, y en la década de 1990 obtuvo un Doctorado en Historia Moderna. El 27 de febrero de 2007 presentó sus credenciales de Embajador de Nicaragua en Estados Unidos ante el presidente de ese país George W. Bush, después de haber sido nombrado por el presidente Daniel Ortega del FSLN. Renunció 2 años después en 2009 regresando a su puesto de profesor en el INCAE.

Aspiración presidencial de 2021
En marzo de 2021 confirmó que se presentaba como pre-candidato a la presidencia de Nicaragua, en las elecciones generales de noviembre de 2021, del partido Ciudadanos por la Libertad (CxL), que a fines de mayo de 2021 era el único partido de oposición que quedaba con capacidad legal para presentar un candidato en las elecciones generales de noviembre.

El 5 de junio de 2021, después de haber viajado por algunos días a Estados Unidos, fue detenido en el Aeropuerto Internacional Augusto C. Sandino, cuando se disponía a viajar de nuevo al país norteamericano.

Fue detenido por denuncias de "atentado contra la sociedad nicaragüense y los derechos del pueblo" en violación de la Ley 1055, "Ley para la defensa de los derechos de los pueblos a la independencia, soberanía y autodeterminación para la paz", denominada "Ley de la guillotina" por los críticos y encerrado en el complejo policial El Chipote.

El secretario general de la Organización de los Estados Americanos (OEA), Luis Almagro, pidió su liberación. A consecuencia del fallecimiento del disidente Hugo Torres, Arturo Cruz Sequeira, Francisco Aguirre Sacasa y José Bernard Pallais Arana fueron puestos en Arresto domiciliario.

Obras

En 1989, Cruz Sequeira publicó en Nueva York un superventas: Memorias de un contrarrevolucionario: vida con los contras, los sandinistas y la CIA.
Como académico Arturo Cruz Sequeira ha hecho un análisis de temas sociales, económicos y políticos en Latinoamérica. Su libro en inglés La República Conservadora de Nicaragua 1858-1893 fue publicado por Palgrave Press y Saint Antony's College en 2002. En 2003 fue traducido y publicado en español por la Colección Cultural de Centro América, del Banco Uno. Es coautor de Variedades del Liberalismo en Centroamérica (University of Texas Press, 2007) junto con Forrest Colburn, del Institute for Advanced Study en Princeton; sus artículos sobre Latinoamérica y la política exterior de EE. UU. aparecen en periódicos como New York Times, Washington Post, Los Angeles Times y SAIS Review.

Véase también

 Crisis política en Nicaragua de 2018-actual

Referencias

Referencias generales
 Su Excelencia Arturo José Cruz Sequeira. Consultado el 6 de octubre de 2007.

Enlaces externos

Profesores de Nicaragua
Embajadores de Nicaragua en Estados Unidos
Prisioneros políticos de Nicaragua
Oposición al gobierno de Daniel Ortega

Arturo Cruz Sequeira