Apple Inc. ya da eski adıyla Apple Computer Inc., merkezi Cupertino'da bulunan; tüketici elektroniği, bilgisayar yazılımı ve kişisel bilgisayar tasarlayan, geliştiren ve satan Amerikan çok uluslu şirket. En bilinen donanım ürünleri Mac serisi bilgisayarlar, iPod müzik çalar, iPhone akıllı telefon, iPad tablet bilgisayar ve Apple Watch adlı akıllı saattir. Yazılımları arasında ise macOS ve iOS işletim sistemleri, iTunes medya tarayıcısı, Safari internet tarayıcısı ile iLife ve iWork paketleri yer almaktadır. Şirket 1 Nisan 1976 yılında kurulmuş ve 3 Ocak 1977'de Apple Computer, Inc. adıyla anonim şirket haline gelmiştir. İsminde yer alan "Computer" (Bilgisayar) kelimesi 9 Ocak 2007'de iPhone tanıtımıyla birlikte tüketici elektroniğine yönelimlerini yansıtması amacıyla kaldırılmıştır.

Apple, Samsung Electronics'den sonra ciro açısından dünyanın en büyük ikinci bilgi teknolojileri şirketi; Samsung ve Nokia'dan sonra da dünyanın en büyük üçüncü cep telefonu üreticisidir. Fortune dergisi Apple'ı, 2008 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nde ve 2008 yılından 2012 yılına kadar dünya çapında en çok rağbet gören şirket olarak nitelendirmiştir.

2012 Kasım ayı itibarıyla Apple'ın App Store ve iTunes Store online mağazalarına ek olarak 14 farklı ülkede 394 perakende satış mağazası bulunmaktadır. Borsa değeri açısından Apple 2012'nin Eylül ayından itibaren Dünyanın en değerli şirketi olmuştur. 29 Eylül 2012 tarihi itibarıyla şirkette dünya çapında 72.800 devamlı tam zamanlı çalışan işçi ile 3,300 geçici tam zamanlı işçi çalışmaktadır. 2015'in Nisan ayından itibaren dünya çapındaki yıllık geliri toplamda 130,28 milyar dolardır. 2013 yılının Mayıs ayında Apple geçen yıla göre 11 numara yükselerek Fortune 500 listesinde 6. sırayla ilk kez ilk onda yer almıştır.

Tarihçe

1976–80: Kuruluş ve şirketleşme

Apple, 1 Nisan 1976 yılında Steve Jobs, Steve Wozniak ve Ronald Wayne tarafından Apple I kişisel bilgisayar kitini satmak amacıyla kuruldu. Wozniak kitleri kendisi üretti ve Apple I ilk kez Homebrew Computer Club'da görücüye çıktı. Apple I; günümüzde kişisel bilgisayar olarak kabul edilen cihazlardan daha basit şekilde anakart (CPU, RAM ve basit metin tabanlı ekran çipi ile birlikte) olarak satılmaktaydı. 1976 yılının Temmuz ayında 666.66 dolar (2013 yılına göre 2,690 dolar) fiyat etiketiyle Apple I satışa sunuldu.

Apple, 3 Ocak 1977'de Jobs ve Wozniak'a hisselerini 800 dolara sattığı için Wayne olmadan şirketleşti. Şirketleşme sürecinde temel iş deneyimini ve 250.000 dolar ile sermayeyi Mike Markkula sağladı.

Apple II, 16 Nisan 1977'de West Coast Computer Faire'de(:en:West Coast Computer Faire) tanıtıldı. Karakter hücre tabanlı renkli grafikleri ve açık mimarisi ile rakipleri TRS-80 ve Commodore PET'den farklı özelliklere sahipti. İlk modellerde depolama birimi olarak kullanılan kaset bantlar 5 1/4 inch disket sürücüsü olan Disk II'nun tanıtımı ile birlikte kullanımdan kalktı.

Apple II, VisiCalc hesap tablosu programı ile iş dünyasının ilk "killer app"'inin masaüstü platformu olmuştur. VisiCalc, Apple II için bir iş pazarı yarattı ve ofise uyumlu olduğundan ev kullanıcılarına bilgisayar satın alma konusunda fazladan bir sebep verdi. Apple, VisiCalc'dan önce Commodore ve Tandy'nin ardından üçüncü sırada yer almaktaydı.

1970'li yılların sonlarına doğru Apple, bilgisayar tasarımı ve üretim hattı konularında elemana sahipti. 1980 yılının Mayıs ayında IBM ve Microsoft ile rekabet etmek amacıyla Apple III tanıtıldı.

Jobs ve Jef Raskin'in de içinde bulunduğu bir grup Apple çalışanı 1979 yılının Aralık ayında Xerox Alto'yu görmek amacıyla Xerox PARC'ı ziyaret etti. Xerox, Apple mühendislerine halka arz öncesi 10 dolarlık fiyattan 100,000 hisse karşılığında üç gün boyunca tüm PARC tesislerine giriş izni verdi. Jobs, gelecekteki bilgisayarların tümünde grafiksel kullanıcı arayüzü (GUI) kullanılacağının farkına vardı ve Apple Lisa için GUI geliştirilmeye başlandı.

12 Aralık 1980'de Apple, 1956 yılında Ford Motor Company'nin halka arzından daha çok sermaye ve tarihteki diğer şirketlerden daha fazla milyoner (300'e yakın) yaratarak hisse başına 22 dolardan halka arz edildi.

1981–85: Lisa ve Macintosh

Steve Jobs, 1978 yılında Apple Lisa projesi üzerinde çalışmaya başladı fakat ekip ile arasındaki uyuşmazlıklar nedeniyle 1982'de Jef Raskin'in düşük bütçeli bilgisayar projesi olan Macintosh'ı üstlendi. Bunun üzerine Lisa ve Macintosh ekipleri arasında hangi ürünün daha önce piyasaya çıkacağına dair bir yarış başladı. Yarışı 1983 yılında Lisa ekibi kazandı ve halka satılan GUI'a sahip ilk bilgisayar Lisa oldu. Fakat yüksek fiyat etiketi ve az sayıdaki yazılımı nedeniyle başarılı olamadı.

1984 yılında Apple Macintosh'ı piyasaya sürdü ve 1.5 milyon dolar bütçeli ünlü "1984" televizyon reklamı ile tanıtımı yapıldı. Ridley Scott tarafından yönetilen reklam 22 Ocak 1984'te Super Bowl XVIII'ın üçüncü çeyreğinde yayımlandı. Bu olay günümüzde Apple'ın başarısının kırılma noktası olarak değerlendirilmekte ve ustalıkla yapılmış bir iş olduğu belirtilmektedir.

Macintosh'ın satışları başlangıçta iyiydi fakat yüksek fiyatı ve az sayıdaki yazılımı nedeniyle sonraki satışlar daha iyi olmadı. Ürünün kaderi makul bir fiyata satılan ilk PostScript lazer yazıcı olan LaserWriter'ın tanıtımı ve erken dönem masaüstü yayıncılık paketi PageMaker ile değişti. Bu üç ürünün birleşimi masaüstü yayıncılığı pazarının doğmasını sağladı. Mac, kullandığı GUI için geliştirilen grafik kapasitesi sayesinde masaüstü yayıncılığı alanında oldukça güçlüydü.

1985 yılına gelindiğinde iki yıl önce göreve başlayan CEO John Sculley ile Jobs arasında bir iktidar mücadelesi başladı. Apple yönetim kurulu Sculley'ye Jobs'ı frenlemesi ve test edilmemiş ürünlere pahalı yatırımlar yapabilme imkânını kısıtlaması yönünde talimat verdi. Jobs bu talimata uymak yerine Sculley'nin liderlik rolünü elinden almayı denedi fakat Sculley darbe girişiminin farkına vararak yönetim kurulunu toplantıya çağırdı. Toplantıda kurul Sculley'ye destek verdi ve Jobs'ın yönetim yetkileri elinden alındı. Aynı yıl Jobs Apple'dan istifa ederek NeXT Inc.'i kurdu.

1986–97: Düşüş

1989 yılında tanıtılan Macintosh Portable, 7.5 kilogramlık ağırlığı ve 12 saatlik pil ömrü ile Macintosh'ın masaüstü versiyonu kadar güçlü olacak şekilde tasarlanmıştı. Macintosh Portable'dan sonra Apple 1991 yılında PowerBook'un tanıtımını yaptı. Aynı yıl, arayüze renk ekleyen ve yeni ağ becerilerine sahip olan System 7 yükseltmesi de tanıtıldı. Bu yükseltme 2001 yılına kadar Mac OS'in mimari yapısını oluşturdu.

Powerbook ve diğer ürünlerin başarısı cironun artışını da beraberinde getirdi. Apple yeni ürünler tanıtarak ve karını yükselterek bir süre iyi işler yaptı. MacAddict dergisi 1989 ile 1991 yılları arasındaki bu dönemi Macintosh'ın "ilk altın çağı" olarak nitelendirmiştir.

Macintosh LC'nin başarısının ardından Apple, Centris, Quadra ve Performa serilerini piyasaya sürdü. Sears, Price Club ve Walmart gibi çeşitli tüketici pazarlarıyla rekabetten kaçınmak için çok sayıda şekil ve yazılım paketiyle piyasaya sürülen modeller tüketicilerin modeller arasındaki farklılıkları anlamasını zorlaştırdı ve kafa karışıklığı yarattı.

Bu süreçte Apple, dijital kamera, taşınabilir CD çalar, hoparlör, oyun konsolu ve TV aksesuarı gibi tüketici odaklı ürünlerde başarısız denemeler yaptı.

Apple, alt uç Macintosh modellerinin satışlarını düşüren Apple II serisinin üretim için çok maliyetli olduğunu gördü. 1990 yılında Apple II kullanıcılarını Macintosh platformuna çekmek amacıyla Apple IIe Card için tek genişletme yuvası bulunan Macintosh LC'yi tanıttı. Apple, Apple IIe satışlarına 1993 yılında son verdi.

Apple, iyi mühendisliğe sahip fakat pahalı yazılımlar üretirken Microsoft, Windows ile düşük fiyatlı kişisel bilgisayarlara yönelik yazılımlar üretmeye odaklanarak pazar payını artırmaya devam etti. Apple yüksek kar marjlarına güvenerek açık bir karşılık geliştirmedi. Bunun yerine Microsoft'a karşı Apple Lisa'da kullanılana benzer grafiksel kullanıcı arayüzü kullandıkları gerekçesiyle Apple Computer, Inc. v. Microsoft Corporation davasını açtı. Dava reddedilinceye dek birkaç yıl devam etti. Aynı zamanda büyük ürün başarısızlıkları ile kaçırılan son teslim tarihleri Apple'ın itibarını sarstı ve CEO olan Sculley'nin yerine Michael Spindler getirildi.

1990'lı yılların başında Apple, Macintosh için A/UX gibi alternatif platformlar geliştiriyordu. Ayrıca sadece Mac için America Online işbirliğiyle geliştirilen ve CompuServe gibi çevrimiçi servislerin Mac'e uyumlu alternatifi olması amacıyla tasarlanan eWorld adında çevrimiçi portal oluşturmaya çalışıyordu. Macintosh platformu çoklu göreve uygun olmaması ve bazı önemli yazılım yordamlarının doğrudan donanıma programlanması nedeniyle güncelliğini yitirmişti. Bununla birlikte Apple, Sun Microsystems gibi OS/2 ve UNIX sağlayıcılarıyla rekabet içerisindeydi. Macintosh'ın yeni bir platformla değiştirilmeye ya da daha güçlü donanım ile çalışacak şekilde yeniden biçimlendirilmeye ihtiyacı vardı.

1994 yılında Apple, IBM ve Motorola ile AIM ittifakını oluşturdu. Amaçları Apple yazılımıyla bağlı, IBM ve Motorola donanımı kullanan yeni bir bilgisayar platformu (PowerPC Reference Platform) yaratmaktı. AIM ittifakı, PReP'in performansı ve Apple'ın yazılımının PC'yi geride bırakacağını ve böylece Microsoft'u yok edeceğini umuyordu. Aynı yıl Apple, Motorola'nın PowerPC işlemcisini kullanacak pek çok Apple bilgisayarından ilki olan Power Macintosh'ı tanıttı.

1996 yılında CEO koltuğu Michael Spindler'dan Gil Amelio'ya geçti. Gil Amelio, geniş kapsamlı işten çıkarmalar dahil Apple'da pek çok değişiklik yaptı. İlk olarak Taligent projesi, daha sonra Copland ve Gershwin ile Mac OS'i gelişme konusundaki sayısız başarısızlıktan sonra Amelio, NeXT ve onun NeXTSTEP işletim sistemini satın alıp Steve Jobs'ı danışman olarak Apple'a geri döndürmeye karar verdi. 9 Temmuz 1997'de son üç yılın en düşük hisse senedi fiyatının görülmesi ve finansal kayıplar nedeniyle yönetim kurulu Gil Amelio'yu işten çıkardı. Jobs geçici olarak CEO oldu ve şirketin ürün grubunu yeniden oluşturmaya başladı.

1997 Macworld Expo'da Steve Jobs, Macintosh için Microsoft Office'in yeni versiyonlarını yayımlaması amacıyla Microsoft ile bir araya geleceğini duyurdu ve Microsoft, Apple'ın oy hakkı olmayan hisse senetlerine 150 milyon dolar yatırım yaptı.

10 Kasım 1997'de Apple, sipariş üzerine üretim stratejisine bağlı olan Apple Online Store'u tanıttı.

1998–2005: Verimliliğe geri dönüş
15 Ağustos 1998'de Apple, Macintosh 128K'i anımsatan yeni bilgisayarı iMac'i tanıttı. iMac tasarım ekibinin başında daha sonra iPod ve iPhone'u da tasarlayacak olan Jonathan Ive bulunuyordu. iMac, modern teknolojisi ve kendine özgü tasarımıyla ilk beş ay içerisinde yaklaşık 800.000 adet satıldı.

Bu dönemde Apple, profesyonel ve bireysel odaklı dijital prodüksiyon yazılımı portföyü oluşturmak amacıyla şirketler satın aldı. 1998 yılında Macromedia'nın Final Cut yazılımını satın alarak dijital video düzenleme pazarında genişleyeceğine dair sinyaller verdi. Sonraki yıl hem bireylere hem de profesyonellere yönelik iMovie ile 2007 yılının başlarında 800.000 kayıtlı kullanıcıya ulaşarak önemli bir video düzenleme yazılımı haline gelecek olan Final Cut Pro'yu piyasaya sürdü. 2002 yılında gelişmiş dijital kompozisyon uygulaması Shake için Nothing Real şirketi ile birlikte daha sonra bireylere yönelik GarageBand uygulamasının gelişimini sağlayacak olan müzik prodüksiyon uygulaması Logic için Emagic şirketini satın aldı. Aynı yıl iPhoto'nun yayımlanması ile birlikte iLife paketi tamamlanmış oldu.

24 Mart 2001'de OPENSTEP ve BSD Unix temelli Mac OS X, birkaç yıllık geliştirmenin ardından yayımlandı. Yeni işletim sistemi, Mac OS 9'dan geçenlere yardımcı olmak için Classic environment aracılığıyla OS 9 uygulamalarını destekliyordu.

19 Mayıs 2001'de Apple ilk resmî perakende mağazasını Virginia ve California'da açtı. 9 Temmuz'da DVD authoring şirketi Spruce Technologies'i satın aldı. 23 Ekim'de taşınabilir dijital müzik çalar iPod duyuruldu ve satışı 10 Ekim'de başladı. Çok başarılı olan ürün altı yılda 100 milyondan fazla sattı. 2003 yılında iPod ile uyumlu ve $0.99'a müzik indirme imkânı veren çevrimiçi mağaza iTunes Store tanıtıldı. Bu servis hızla çevrimiçi müzik alanında pazar lideri haline geldi ve 19 Haziran 2008'de beş milyarıncı şarkı indirildi.

2001 yılından itibaren Apple tasarım ekibi ilk kez iMac G3'te kullandıkları renkli yarı saydam plastiği gitgide terk etmeye başladı. Titanyum PowerBook ile başlayan süreç beyaz polikarbonat iBook ve iMac ile devam etti.

2005–07: Intel'e geçiş

6 Haziran 2005'te gerçekleştirilen Worldwide Developers Conference'da Steve Jobs, 2006 yılı itibarıyla Apple'ın Intel temelli Mac bilgisayar üreteceğini duyurdu. 10 Ocak 2006'da yeni MacBook Pro ve iMac, Intel'in Core Duo işlemcisini kullanan ilk Apple bilgisayarı oldu. 7 Ağustos 2006'da Apple, tüm Mac ürünlerinde Intel'in yongalarını duyurulan tarihten bir yıl daha erken kullanmaya başladı. Geçiş sürecinde Power Mac, iBook ve PowerBook serileri üretimden kalktı; Mac Pro, MacBook ve MacBook Pro bu serilerin yerini aldı. 29 Nisan 2009'da The Wall Street Journal Apple'ın mikroçip tasarlamak için kendi mühendis ekibini kurduğunu duyurdu.

Apple, kullanıcıların bilgisayarlarına Mac OS X yanında Windows XP ya da Windows Vista kurmalarına yardımcı olan Boot Camp yazılımını tanıttı.

Apple'ın bu dönemdeki başarısı hisse senetlerine de yansıdı. 2003 yılının başı ile 2006 yılları arasında Apple'ın hisse seneti fiyatları 6 dolardan 80 doların üzerine çıkarak 10 kattan fazla artış gösterdi. Ocak 2006'da Apple'ın pazar payı Dell'i geçti.

2007–11: Yaygın başarı
Apple, cep telefonu, taşınabilir müzik çalar ve kişisel bilgisayar alanında yenilik yapan iPhone, iPod Touch ve iPad ürünleriyle büyük başarı yakaladı. Buna ek olarak uygulama satın almak için kurduğu mağaza yeni bir iş modeli yarattı.

Steve Jobs, 9 Ocak 2007 Macworld Expo konuşmasında taşınabilir elektronik cihazlara önem verilmesi ve şirketin odak noktasının artık bilgisayar sektörü olmaması nedeniyle şirketin adının Apple Computer, Inc. yerine Apple, Inc. olarak değiştirildiğini duyurdu. Aynı etkinlikte iPhone ve Apple TV'nin de tanıtımı yapıldı. İlerleyen günlerde Apple'ın hisse senedi fiyatları 97.80 dolara yükseldi ve mayıs ayında 100 dolar sınırını aştı.

6 Ocak 2007'de Apple'ın internet sitesinde yayımlanan bir makalede Steve Jobs, müzik şirketleri kabul ederse Apple'ın iTunes Store'da DRM (Dijital Haklar Yönetimi) içermeyen müzik satmak istediğini açıkladı. (Böylece şarkılar üçüncü parti oynatıcılarda da dinlenebilecekti.) 2 Nisan 2007'de Apple ve EMI birlikte açıklama yaparak mayıs ayından itibaren geçerli olmak üzere EMI kataloğunun iTunes Store'daki şarkılarından DRM teknolojisinin kaldırıldığını duyurdu. Aynı yıl içerisinde diğer müzik şirketleri de buna katıldı.

Aynı yılın Temmuz ayında iPhone ve iPod Touch için üçüncü parti uygulama satmak amacıyla App Store yayımlandı. Bir ay içerisinde 60 milyon uygulama satılması ve günlük ortalama 1 milyon dolar gelir getirmesi ile birlikte Jobs, Apple Store'un Apple için milyar dolarlık bir iş haline dönüşeceğini düşünmeye başladı. Üç ay sonra iPhone'un popülerliği ile birlikte Apple, dünyanın en büyük üçüncü mobil cihaz üreticisi haline geldi.

16 Aralık 2008'de Apple, 20 yıl boyunca katıldığı Macworld Expo'ya 2009 yılında son kez katılacağını açıkladı ve beklenenin aksine sunumu Steve Jobs yerine Phil Schiller gerçekleştirdi. 1 ay sonra 14 Ocak 2009'da şirket içi bilgi notunda Jobs, sağlığına daha çok önem verebilmek ve basının sağlığı konusunda yaptığı spekülasyonlar olmadan şirketin ürünlerine daha iyi odaklanabilmesini sağlamak amacıyla 2009 yılının sonuna kadar 6 aylığına ücretli izin kullanacağını açıkladı. Jobs'ın eksikliğine rağmen şirket 8.16 milyar dolarlık gelir ve 1.21 milyar dolarlık kar ile krizden bu yana geçirdiği en iyi çeyreği yaşadı.

Yıllar süren tartışma ve dedikodulardan sonra 27 Ocak 2010'da Apple, geniş ekranlı tablet medya cihazı iPad'i tanıttı. iPhone ile aynı dokunmatik temelli işletim sistemini kullanan iPad, iPhone'un birçok uygulaması ile de uyumluydu. Bu özelliği iPad'e yayımlanmadan önce az bir geliştirme süresinin bulunmasına rağmen geniş bir uygulama kataloğuna sahip olmasını sağladı. 3 Nisan 2010'da iPad ABD'de satışa sunuldu ve aynı gün 300.000, aynı hafta ise 500.000 cihaz satıldı. Aynı yılın Mayıs ayında Apple'ın pazar payı 1989'dan beri ilk kez rakibi Microsoft'u geçti.

7 Haziran 2010'da Apple; görüntülü görüşme, çoklu görev ve anten görevi gören izole edilmemiş paslanmaz çelik tasarıma sahip olan dördüncü nesil iPhone'u tanıttı. Anten tasarımı nedeniyle bazı iPhone 4 kullanıcıları telefonu belirli bir şekilde tuttuklarında sinyal gücünün azaldığını rapor etti. Büyük medya kuruluşlarının bu konuyu çokça irdelemesi nedeniyle Apple basın toplantısı düzenleyerek sinyal sorununu çözmesi amacıyla kullanıcılara ücretsiz plastik kılıf önerdiğini açıkladı. Aynı yıl Apple iPod serisi mp3 oynatıcılarını yenileyerek çoklu dokunmatik özellikli iPod Nano'yu, Facetime özellikli iPod Touch'ı ve tuşlu iPod Shuffle'ı tanıttı.

Kasım 2010'da Apple'ın hisse senetleri 300 dolar ile tüm zamanların en yüksek değerine ulaştı. Buna ek olarak 20 Kasım'da Apple, MacBook Air dizüstü bilgisayarı ve iLife uygulamalarını güncelleyerek Mac OS X adını kullanan son versiyon olan Mac OS X Lion'ı tanıttı. 6 Ocak 2011'de şirket iOS App Store benzeri dijital yazılım dağıtım platformu Mac App Store'u faaliyete geçirdi. Apple, 2011 yılında gösterime giren Something Ventured belgeseline konu oldu.

2011–günümüz: Steve Jobs'ın ölümü ve sonrası
Steve Jobs 24 Ağustos 2011'de şirketin yönetim kurulu başkanlığından ayrıldığını açıkladı ve görevi Tim Cook'a bıraktı. Ancak 5 Ekim 2011 tarihinde ailesi tarafından yayınlanan bir bildiride "Steve Jobs aile üyeleri başucunda ve sükunet içinde öldü." açıklaması yapıldı. Tim Cook haberi büyük bir üzüntüyle öğrendiklerini söyledi. Cook, Apple, vizyon sahibi bir kişiyi ve bir yaratıcı dehayı; dünya inanılmaz bir insanı kaybetti Açıklamasının ardından kimi çevreler bu ölümün ardından şirketin kurucuları arasında yer alan Steve Wozniak'ın daha fazla sorumluluk alması gerektiğini savundu ancak bu olay Wozniak'ın çok net olumsuz yanıtı ile uygulamaya geçilmeden rafa kaldırılmış oldu. Şirket yeni bir yönetim kurulu oluşturarak Tim Cook'ın yönetiminde faaliyetlerine devam etmekte. Apple günümüzde 700 milyar dolar bütçesi ile dünyanın en zengin şirketi konumunda.

Ürünleri
   Şirket ilk olarak Apple I ile tüketici elektroniği piyasasına giriş yapmıştır takiben ürettiği Apple II ve Apple III modelleri büyük beğeni toplamıştır. Şirket 1984 yılından itibaren bilgisayarlarında kullanmaya başlayacağı Mac OS'u tanıttı Mac OS işletim sistemini şirket aynı yıl içerisinde ürettiği Apple bilgisayar üçlemesinin devamı olarak gösterilen Macintosh 128K modelinde kullandı. Olumlu kullancı yorumlarının ardından şirket günümüze kadarki bütün bilgisayarlarında Mac OS işletim sistemini her defasında geliştirerek kullanmaya başladı.

iPod

iPod, 23 Ekim 2001 tarihinde Apple tarafından tanıtılan müzik çalardır. Tanıtıldığı günden beri birçok güncelleme geçirmiştir, şu anda taşınabilir müzik çalar pazarının lideridir ve Eylül 2012 tarihine kadar 350 milyondan fazla satmıştır.

Apple'ın şu an satışına devam ettiği iPod modelleri:

 iPod Shuffle: Ultra taşınabilir müzik çalar. Sadece 2 GB kapasiteye sahip modeli bulunmaktadır. İlk modeli 2005 yılında tanıtılmıştır.
 iPod Nano: Taşınabilir medya oynatıcısı, 16 GB'lık kapasiteye sahip modeli bulunmaktadır. İlk modeli 2005 yılında tanıtılmıştır.
 iPod Touch: iOS işletim sistemiyle çalışan media oynatıcısı, 32 GB ve 64 GB kapasiteye sahip modelleri bulunmaktadır. İlk modeli 2007 yılında tanıtılmıştır. Apple A5 işlemcisine, Retina ekrana ve çift kameraya sahiptir. 1080p HD video kaydı yapabilmektedir.
 iPod Classic: Taşınabilir müzik oynatıcısı. 160 GB'lık kapasiteye sahip tek bir modeli vardır. İlk modeli 2001 yılında tanıtılmıştır.

10 Mayıs 2022'de iPod Touch'un üretimi durdurulduğu için bu tarihten sonra iPod serisinin üretimi durdurulmuştur.

iPad

Apple şirketi tarafından geliştirilen bir tablet bilgisayar ve iPod Touch'dan daha iyi özelliklere sahip olmasına ek olarak dört kat daha büyük retina ekran özelliği sunarak bu ekran sayesinde yazıcıdan çıktı alma, video, fotoğraflar ve medya dosyalarını multi-touch işlemler ile kullanmaya olanak sağlıyor. Wi-Fi kanalıyla internete bağlanabiliyor ve bazı modellerde 3G özelliğini sunuyor. Ayrıca iPad için iPhone OS'de kullanılan uygulamalara ek olarak özel tasarlanan bazı uygulamalar konmuş. Bu cihaz LED-backlit 9.7 inçlik (25 cm) renkli IPS LCD ekrana sahip ve metin girdileri için kullanılmak üzere sanal klavye de mevcut. iPad 27 Ocak 2010 yılında kamuoyuna duyuruldu ve FCC'nin onayının ardından Mart 2010'da (sadece Wi-Fi özelliğine sahip modeli) ve Nisan 2010'da (Wi-Fi+3G özellikli modeller) piyasaya sürüldü. Yaklasik 9 ay sonra da 2 Mart 2011 tarihinde flansmani yapıldı ve 11 Mart 2011 tarihinde hem beyaz hem de siyah olmak üzere 2 farkli renkte (sadece Wi-Fi özelliğine sahip modeli) ve (Wi-Fi+3G özellikli modeller) piyasaya sunuldu. Son olarak da 7.9 inçlik ipad mini 2 ve ipad air piyasaya sürüldü renk seçenekleri space grey ve white'tır.

Appel 2021 yılından itibaren yani nesil Macbook bilgisayarlarda kullandığı M serisi çiplerini de iPad modellerinde kullanmaya başlamıştır. En son çıkan ve 2022 Ekim ayında tanıtılan iPad Pro 11 inç ve 12.9 inç boyutunda iki farklı ekran boyutunda ve Pro M2 çipe sahiptir.

iPhone

Şirketin telekomünikasyon sektörüne giriş sağladığı ürünüdür. Rakipleri Samsung, Sony, Nokia ve LG'nin bu sektördeki hegomonyasını kırmak amacı ile ilk model olan iPhone (Original) 2007 yılında şirketin yönetim kurulu başkanı Steve Jobs tarafından tanıtıldı. Yeni modelleri ile piyasaya sunulmaya devam etmektedir. Piyasaya sürülmüş son modeli iPhone 14, iPhone 14 Plus, iPhone 14 Pro ve iPhone 14 Pro Max versiyonlarıdır. Ayrıca en güncel işletim sistemi  iOS 16'dır. Şirket daha önce iPhone 12 ve iPhone 13 modellerinde piyasaya sürdüğü Mini modelini bu seride çıkarmamıştır.

Logosunun anlamı

Steve Jobs'a göre; Apple ismi "fun, spirited and not intimidating" düşüncesi altında ortaya atılmıştır. Meyve diyetinde olan Steve Jobs çiftliğinden geri dönerken bu fikri benimsemiştir.

İlk logo Isaac Newton'un elma ağacının altında oturmasını imgeleyerek Ron Wayne tarafından tasarlanmıştır. İlerleyen süreçte Rob Janoff tarafından düzenlenip yeni logo üzerinden bir parça alınmış ve gökkuşağı renkleriyle kaplanmış elma olarak sergilenmiştir. Rob Janoff hazırlamış olduğu logoyu tek renge kavuşturarak Jobs'a sundu. Logo kirazla karıştırılmaması için ısırık imgesi kullanılmaya devam edildi. Logo hâlen son haliyle kullanılmaktadır.

Logonun ortaya çıkışıyla alakalı toplum içinde yanlış anlaşılmalar  bulunmaktadır. Özellikle logonun çıkışı Alan Turing'in intihar biçimine dayatılmış, bunun üzerine çeşitli davalar gündeme gelmiştir.

Ayrıca bakınız
 Pixar
GAFAM

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

 Apple Inc. hakkında finansal bilgi

Amerika Birleşik Devletleri merkezli perakendeci şirketler
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilgisayar şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli elektronik şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli çok uluslu şirketler
Amerika Birleşik Devletleri merkezli yazılım şirketleri
Steve Jobs
1976'da kurulan imalat şirketleri
Amerikan markaları
NASDAQ'daki şirketler
Ağ donanımı şirketleri
Cep telefonu üreticileri
Görüntü teknolojisi şirketleri
1976'da Kaliforniya'da kurulan oluşumlar
Kaliforniya merkezli şirketler
Dow Jones Industrial Average
Ses ekipmanı imalatçıları
Dow Jones Borsası endüstri endeksindeki şirketler
NASDAQ-100 Endeksindeki şirketler
San Francisco Körfez Bölgesi merkezli yazılım şirketleri
San Francisco Körfez Bölgesi merkezli teknoloji şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim şirketleri

Apple


La batalla de los Acantilados Rojos, también conocida como batalla de Chibi (en chino, 赤壁之战; en pinyin, Chìbì Zhī Zhàn), fue una batalla decisiva en el contexto del final de la dinastía Han, inmediatamente anterior al período de los Tres Reinos de la historia de China. Se libró en el invierno del 208 al 209 d. C. entre las fuerzas aliadas sureñas de los señores de la guerra Liu Bei y Sun Quan y las numéricamente superiores fuerzas norteñas del señor de la guerra Cao Cao. Liu Bei y Sun Quan consiguieron frustrar los esfuerzos de Cao Cao por conquistar las tierras al sur del río Yangtsé y reunificar el territorio oriental de la dinastía Han. La victoria aliada en los Acantilados Rojos aseguró la supervivencia de Liu Bei y Sun Quan, les dio el control del Yangtsé y proporcionó una línea de defensa que fue la base para la posterior creación de los dos Estados del sur de Han Shu y Wu.

Las descripciones de la batalla difieren ampliamente en sus detalles y la localización exacta del lugar en que se produjo es intensamente debatida. A pesar de que su ubicación exacta sigue siendo incierta, la mayoría de las conjeturas académicas la sitúan en la orilla sur del río Yangtsé, al suroeste de la actual Wuhan y el noreste de Baqiu (actual Yueyang, Hunan). El relato más detallado de la batalla se halla en la biografía de Zhou Yu recogida en los textos históricos del  Registros de los Tres Reinos, de Chen Shou. Un relato exagerado y romántico de la batalla es el evento central del Romance de los Tres Reinos de Luo Guanzhong, una de las cuatro novelas clásicas de la literatura de China.

Trasfondo

A fines del  la dinastía Han, que había gobernado China durante casi cuatro siglos (aunque con un interruptus de 16 años en que el reino estuvo dividido entre este y oeste), se estaba desmoronando. El emperador Xian había sido un gobernante sin poder efectivo desde el 189, pues no controlaba los territorios de varios señores de la guerra. Uno de los señores de la guerra más poderosos era Cao Cao, quien en el año 207 había unificado el norte de China y controlaba toda la llanura septentrional del reino. En el invierno de ese año completó una exitosa campaña contra los wuhuan, un pueblo nómada, y aseguró así su frontera norte. A su retorno en 208 fue proclamado canciller imperial de Han, una posición que le garantizó autoridad absoluta sobre todo el gobierno imperial. Poco después, en el otoño de 208, su ejército comenzó una campaña hacia el sur.

Controlar el río Yangtsé a su paso por la provincia de Jing (las actuales provincias de Hubei y Hunan) era clave para el éxito de su estrategia, pues si Cao Cao tenía alguna esperanza de reunificar el escindido imperio Han debía asegurar el curso medio del río y la estratégica base naval de Jiangling como forma de acceso a las regiones del sur. Dos señores de la guerra controlaban las regiones del Yangtsé que eran claves para el éxito de Cao Cao: Liu Biao, gobernador de la provincia de Jing que dominaba la zona oeste de la desembocadura del río Han, alrededor de la ciudad de Xiakou y todos los territorios al sur de la misma, y Sun Quan, gobernante de la ribera este del Han y de todos los territorios al sureste del río. Un tercer aliado, Liu Bei, estaba viviendo refugiado con Liu Biao en el acuartelamiento de Fancheng (la actual Xiangfan) tras haber huido desde el noreste a la provincia de Jing a causa de un fallido complot para asesinar a Cao Cao y restaurar el poder de la dinastía imperial.

Las etapas iniciales de la campaña fueron un éxito rotundo de Cao Cao, pues el gobierno de la provincia de Jing se había debilitado considerablemente y sus ejércitos estaban agotados por el conflicto con Sun Quan en el sur. Además, se habían creado diversas facciones en apoyo de los dos hijos de Liu Biao. Una vez que se impuso su hijo menor, Liu Biao desposeyó al mayor Liu Qi, que partió para asumir la comandería de Jiangxia (el actual condado Yunmeng, en Hubei). Liu Biao murió de enfermedad solo unas semanas después, cuando Cao Cao avanzaba desde el norte, y ante estas circunstancias su hijo menor y sucesor Liu Cong se rindió rápidamente. Con esto Cao Cao aseguró Jiangling y se hizo con una gran flota, una base militar muy importante y un puerto avanzado para sus barcos.

Cuando la provincia Jing cayó, Liu Bei huyó rápidamente al sur en compañía de una población refugiada de civiles y soldados. Este éxodo desorganizado fue perseguido por la caballería de élite de Cao Cao, que le dio alcance, lo rodeó y derrotó en la batalla de Changban (cerca de la actual Dangyang, en Hubei). Sin embargo, Liu Bei pudo escapar y huyó hacia el este, a Xiakou, donde se puso en contacto con Lu Su, emisario de Sun Quan. En este punto los relatos históricos son inconsistentes; Lu Su pudo animar a Liu Bei a marchar más al este, hasta Fankou (樊口). En cualquier caso, a Liu Bei se le unieron más tarde Liu Qi y las levas de Jiangxia, mientras que el principal asesor de Liu Bei, Zhuge Liang, fue enviado a Chaisang (柴桑) a negociar la formación de un frente común con el Estado de Wu contra Cao Cao.

Para cuando llegó Zhuge Liang, Cao Cao ya había enviado a Sun Quan una carta alardeando de comandar un ejército de  hombres y demandando su rendición. La facción liderada por el oficial jefe de Sun Quan, Zhang Zhao, abogó por la rendición en vista de la abrumadora superioridad numérica del ejército de Cao Cao. Sin embargo, en diversas ocasiones Lu Su, Zhuge Liang y el comandante en jefe de Sun Quan, Zhou Yu, presentaron argumentos para convencer a Sun Quan de unirse a la alianza contra los norteños. Sun Quan decidió finalmente ir a la guerra, arrancando un pedazo de su mesa durante una reunión y dejando claro que «cualquiera que todavía se atreviera a abogar por la rendición sería tratado igual que esa mesa», tras lo que encomendó a Zhou Yu, Cheng Pu y Lu Su marchar con  hombres para ayudar a Liu Bei contra Cao Cao.

A pesar de que Cao Cao se había jactado en su carta de estar al mando de 800 000 hombres, Zhou Yu estimó que el número real de sus efectivos estaba más cerca de 220 000. Por otra parte, este total incluía  soldados procedentes del ejército del recientemente fallecido Liu Biao, por lo que la moral y lealtad de muchas de las fuerzas de Cao Cao no estaba clara. Con los 20 000 soldados que Liu Bei había reunido, la alianza contaba con unos 50 000 hombres que fueron entrenados y preparados para la batalla.

Batalla

La batalla de los Acantilados Rojos se desarrolló en tres etapas: una escaramuza inicial en los Acantilados seguida de una retirada hacia los campos de batalla Wulin (乌林), en la orilla noroeste del río Yangtsé, una batalla naval decisiva y la desastrosa retirada de Cao Cao a lo largo del camino de Huarong.

La fuerza combinada de Sun y Liu navegó aguas arriba desde Xiakou o Fankou hasta los Acantilados Rojos, donde se encontraron con la fuerza de vanguardia de Cao Cao. Diezmados por las enfermedades y la baja moral debido a las marchas forzadas que habían emprendido para su larga campaña hacia el sur, los hombres de Cao Cao no pudieron obtener ventaja en la pequeña escaramuza en los acantilados y se tuvieron que retirar a Wulin, al norte del río Yangtsé, mientras que los aliados hicieron lo propio hacia el sur.

Cao Cao había amarrado sus barcos de proa a popa, posiblemente con el objetivo de reducir el mareo de los hombres de su marina de guerra, procedentes del norte y poco acostumbrados a navegar. Al observar esto, el comandante de división Huang Gai envió una carta a Cao Cao simulando rendirse y preparó un escuadrón de buques capitales descritos como mengchong doujian (蒙衝鬥艦). Los barcos habían sido convertidos en naves incendiarias llenándolos con haces de leña, cañas secas y aceite. Cuando el «rendido» escuadrón de Huang Gai llegó a mitad del río los marineros prendieron fuego a los barcos antes de huir en pequeños botes. Las naves incendiadas sin tripulantes, empujadas por viento del sureste, se dirigieron hasta la flota de Cao Cao y la incendiaron. En muy poco tiempo las llamas se extendieron y muchos hombres y caballos murieron quemados o ahogados.

Tras la conmoción inicial, Zhou Yu y los aliados condujeron el asalto con una fuerza ligeramente armada. El ejército norteño cayó en la confusión y fue totalmente derrotado. Al ver la desesperada situación, Cao Cao emitió la orden de retirada general y destruyó los barcos que le restaban antes de replegarse.

El ejército de Cao Cao intentó una retirada por el camino de Huarong, con un largo tramo que atravesaba las tierras pantanosas del norte del lago Dongting. Las fuertes lluvias habían convertido el camino en un espeso fangal, muy traicionero para los soldados enfermos, que debían portar fardos de hierba a la espalda con la finalidad de extenderlos sobre el barro y permitir el paso de los jinetes. Muchos de estos soldados se ahogaron en el barro o fueron pisoteados hasta la muerte en el esfuerzo. Para mayor desgracia del ejército de Cao Cao, los aliados liderados por Zhou Yu y Liu Bei lo persiguieron por tierra y agua hasta que alcanzaron la Comandería de Nan (南郡), lo que unido al hambre y las enfermedades diezmó las fuerzas restantes de Cao Cao. Este se retiró al norte a su base de Ye, dejando a Cao Ren y Xu Huang para proteger Jiangling, Yue Jin estacionado en Xiangyang y Man Chong en Dangyang.

El contraataque de los aliados podría haber vencido a Cao Cao y sus fuerzas por completo, pero su cruce del río Yangtsé se produjo en el caos y los ejércitos aliados que convergieron en sus orillas lucharon por un número limitado de trasbordadores. Para restablecer el orden, un destacamento dirigido por el general aliado Gan Ning creó una cabeza de puente al norte, en Yiling, mientras que solo una firme dirección de Cao Ren en retaguardia previno nuevas catástrofes.

Análisis

Una combinación de los errores estratégicos de Cao Cao y la efectividad de la artimaña de Huang Gai habían dado como resultado la victoria aliada en los Acantilados Rojos. Zhou Yu había observado previamente que los generales y soldados de Cao Cao, que comprendían mayormente caballería e infantería, tenían poca o ninguna experiencia en guerra naval. Cao Cao también tuvo poco apoyo entre el pueblo de la Provincia de Jing, y por lo tanto carecía de una base de operaciones avanzadas segura. A pesar de la visión estratégica que Cao Cao había mostrado en anteriores campañas y batallas, en este caso había asumido que simplemente la superioridad numérica podría derrotar a la flota de Sun y Liu. El primer error táctico de Cao fue convertir su enorme ejército de infantería y caballería en un cuerpo de marina y armada: con tan solo unos días de ejercicios antes de la batalla, las tropas de Cao Cao fueron devastadas por el mareo y falta de experiencia en el agua. Las enfermedades tropicales, ante las que los sureños eran inmunes desde hacía mucho tiempo, se cebaron con los soldados del norte, y sus efectos debilitantes se extendieron por todos los campamentos de las fuerzas de Cao Cao. A pesar de ser numerosos, los hombres del señor de la guerra del norte estaban exhaustos por el entorno poco familiar y por la duración de la campaña hacia el sur, y como Zhuge Liang observó: «Incluso una flecha poderosa al final de su vuelo no podrá penetrar una tela de seda».

La preparación inusualmente pobre y los errores de cálculo de Cao Cao durante esta campaña pudieron deberse en parte a la reciente muerte de su estratega y asesor Guo Jia. El propio Cao Cao había comentado: «Si Guo Jia hubiera estado con nosotros no nos habríamos metido en tantos problemas». Otro consejero clave, Xu Jia, había recomendado después de la rendición de Liu Cong que los exhaustos ejércitos recibieran tiempo para descansar y reponerse antes de combatir a las fuerzas de Sun Quan y Liu Bei, pero Cao Cao no hizo caso. Los propios pensamientos de Cao Cao recordando sus fallos en los Acantilados Rojos sugieren que fueron sus propias acciones y desgracias las responsables de la derrota, en lugar de las estrategias empleadas por sus enemigos en la batalla: «...Fue solo por la enfermedad por lo que quemé mis naves y me retiré. Está fuera de toda razón que Zhou Yu se quede con todo el crédito para sí mismo».

Repercusiones

Para finales de 209 el puesto avanzado que Cao Cao había establecido en Jiangling había caído en manos de Zhou Yu y las fronteras de las tierras bajo control de Cao Cao se contrajeron cerca de 160 km, al área alrededor de Xiangyang. Liu Bei, por el contrario, había ganado terreno al hacerse cargo de las cuatro comandancias (Wuling, Changsha, Lingling y Guiyang) al sur del río Yangtsé. Las tropas de Sun Quan habían sufrido muchas más bajas que las de Liu Bei en el prolongado conflicto contra Cao Ren después de la batalla de los Acantilados Rojos y la muerte de Zhou Yu en 210 dio lugar a un debilitamiento drástico de la fuerza de Sun Quan en la provincia de Jing. Liu Bei también ocupó la provincia de Jing que acababa de perder Cao Cao, una estratégica y naturalmente fortificada área en el río Yangtsé que Sun Quan reclamó para sí. El control de la provincia de Jing le dio a Liu Bei un acceso virtualmente ilimitado al paso hacia Shu y las importantes vías fluviales de Wu, así como el dominio de todo el sur del río Yangtsé.

Cao Cao nunca volvió a comandar una flota tan grande como lo había hecho en Jiangling, ni se le presentó una oportunidad similar para destruir a sus rivales del sur. La batalla de los Acantilados Rojos y la captura de la provincia de Jing por Liu Bei confirmaron la separación del sur de China del corazón del norte, el valle del río Amarillo, y también anunció un eje norte-sur de hostilidad que resonó durante siglos.

Ubicación

La ubicación exacta del campo de batalla de los Acantilados Rojos ha sido objeto de debates tanto populares como académicos, pero nunca ha sido establecida de forma concluyente. Los debates académicos se han prolongado por lo menos durante 1350 años, en los que se han propuesto diversos lugares alternativos. Hay motivos fundados para rechazar al menos algunas de estas propuestas, pero cuatro localizaciones posibles son debatidas aún. De acuerdo con Zhang, muchos de los debates actuales se derivan del hecho de que el curso y la longitud del río Yangtsé entre Wuli y Wuhan han cambiado desde las dinastías Sui y Tang. El debate actual también se complica por el hecho de que determinados lugares clave ha cambiado de topónimo con el paso de los siglos. Por ejemplo, aunque la ciudad moderna Huarong se encuentra en Hunan, al sur del río Yangtsé, en el  la ciudad de ese nombre se hallaba al este de Jiangling, bastante al norte del río. Por otra parte, un sitio candidato, Puqi (蒲 圻), pasó a llamarse «Ciudad Chibi» (赤壁市) en 1998 en un intento directo por vincular esta ubicación con el campo de batalla.

Los registros históricos indican que las fuerzas de Cao Cao se retiraron hacia el norte cruzando el río Yangtsé tras la escaramuza inicial en los Acantilados Rojos, ubicando inequívocamente el lugar de la batalla en la orilla sur del Yangtsé. Esta es la razón por la que numerosos historiadores y geógrafos han descartado varios lugares de la margen norte del curso fluvial. Los relatos históricos también establecen los límites este y oeste en un tramo del río Yangtsé, y que abarcan todos los sitios posibles para el campo de batalla. Las fuerzas aliadas viajaron río arriba desde Fankou o Xiakou. Puesto que el Yangtsé fluye más o menos hacia el este, hacia el océano (con meandros a noreste y sureste) los Acantilados Rojos debían estar al menos al oeste de Fankou, que se encuentra más abajo. El límite occidental es también claro, pues el avance de Cao Cao desde el este le llevó a pasar Baqiu (actual Yueyang, Hunan), a orillas del lago Dongting, y la batalla hubo de producirse más abajo, al noreste de esta localización.

Un candidato popular para el campo de batalla es la colina Chibi en Huangzhou, a veces llamada «Los Acantilados Rojos de Su Dongpo» o los «Acantilados Rojos literarios» (文赤壁). Esta conjetura se apoya en gran parte en el famoso poema del  «Primera rapsodia en los Acantilados Rojos», que identifica la colina Huangzhou con la ubicación de campo de batalla. Excluyendo las marcas tonales, la romanización pinyin del nombre de este acantilado es «Chibi», el mismo que en pinyin para los Acantilados Rojos. Sin embargo, los caracteres chinos son completamente diferentes (赤 鼻), así como su significado: «Colina Nariz Roja». Este sitio también está en la orilla norte del río Yangtsé y está directamente enfrente de Fankou, aguas arriba. Por otra parte, si las fuerzas aliadas de Sun y Liu salieron de Xiakou en lugar de Fankou, como sugiere la fuente histórica más antigua, entonces la colina de Huangzhou podría haber estado más abajo del punto de partida, una posibilidad que no puede ser conciliada con las fuentes históricas.

Puqi, ahora llamada Ciudad Chibi, es tal vez el candidato de mayor aceptación. Para diferenciarla de los Acantilados Rojos de Su Dongpo, el lugar también es referido como «Acantilados Rojos militares» y se halla justo frente al Yangtsé a su paso por Wulin. Este argumento fue propuesto por primera vez a principios de la dinastía Tang, y es el lugar en que hay grabados nombres en las rocas (la imagen que encabeza este artículo), sugiriendo que es el auténtico enclave de la batalla. El origen del grabado se puede fechar entre las dinastías Tang y Song, por lo que tiene al menos mil años.

Algunas fuentes mencionan la orilla sur del río Yangtsé, en el Condado de Jiayu (嘉鱼县), en la ciudad-prefectura de Xianning de la provincia de Hubei, como posible localización. Esto coloca el campo de batalla aguas abajo de Puqi, una opinión que es apoyada por estudiosos de la historia de China como Rafa de Crespigny, Li Wang y Dongrun Zhu en base al documento histórico Shui Jing Zhu de la dinastía Qing.

Otro candidato es Wuhan, en la confluencia de los ríos Yangtsé y Han y al este tanto de Wulin como de Jiayu. Es una metrópoli fruto de la unión de otras tres ciudades y hay una creencia local de que la batalla se libró en la confluencia de los ríos, al suroeste de la antigua ciudad de Wuchang, que ahora es parte de Wuhan. Zhang afirma que el campo de batalla de Chibi fueron una serie de colinas en Wuchang que fueron niveladas en la década de 1930 para usar sus piedras como materia prima. Citando varios estudios histórico-geográficos, Zhang muestra que los relatos tempranos ubican el lugar en Wuchang. El Jingzhou ji de Sheng Honzhi del  en particular sitúa allí el campo de batalla a unos 160 li (80 km) río abajo de Wulin, pero desde los meandros Paizhou y Luxikou se incrementó la longitud del Yangtsé entre Wuli y Wuchang en aproximadamente 50 km en algún momento de las dinastías Sui y Tang, por lo que trabajos posteriores no consideran Wuchang como un posible emplazamiento.

Relato ficticio

La tradición romántica que se originó con la novela de Luo Guanzhong, el Romance de los Tres Reinos, difiere de los relatos históricos en muchos detalles. Por ejemplo, el tamaño del ejército de Cao Cao fue exagerado hasta 800 000 hombres, algo que se puede atribuir al sesgado punto de vista imperante bajo el dominio de la sureña dinastía Song. El Estado de Shu Han, en particular, fue visto por los literatos posteriores como «legítimo» sucesor de la dinastía Han, por lo que los relatos ficticios dan mayor preeminencia a Liu Bei, Zhuge Liang y otros héroes de Shu que los relatos históricos. A ello se une generalmente la minimización de la importancia de los comandantes del este, de Wu, y de asesores como Zhou Yu y Lu Su. Mientras que las fuentes históricas describen a Lu Su como un asesor sensato y a Zhou Yu como un eminente líder militar y un hombre «generoso, sensible y valiente», el Romance de los Tres Reinos presenta un poco notable Lu Su y un Zhou Yu cruel y cínico, ambos inferiores a Zhuge Liang en todos los aspectos.

Los romances añaden a los relatos históricos elementos ficticios y fantásticos que se perpetuaron en representaciones populares y óperas. Los ejemplos del Romance de los Tres Reinos presentan un Zhuge Liang que usa la magia para invocar vientos favorables en el ataque de los barcos incendiarios y su estrategia de «usar barcos de paja para conseguir flechas» y un Guan Yu que captura y libera a Cao Cao en la marcha de Huarong. Las crónicas ficticias también mencionan a Zhuge Liang como comandante militar de las fuerzas combinadas, lo que es históricamente inexacto.

Impacto cultural

La actual Ciudad Chibi de la provincia de Hubei se llamó antes de 1998 Puqi, año en que el Consejo de Estado de la República Popular China aprobó el nuevo topónimo de la localidad en celebración de la batalla de los Acantilados Rojos. Los festivales culturales que se celebraron hicieron aumentar dramáticamente el número de turistas. Antes, en 1983, se colocó una estatua de Su Shi, prominente poeta de la dinastía Song, en los «Acantilados Rojos de Su Dongpo» en Huangzhou como tributo a los poemas en recuerdo del Acantilado Rojo.

Más recientemente los videojuegos basados en la era de los Tres Reinos, como la serie Dynasty Warriors de Koei, Sangokushi Koumeiden, Destiny of an Emperor y Kessen II, incluyen la batalla entre sus escenarios. Otros juegos utilizan la batalla de los Acantilados Rojos como hecho central, y son títulos populares en Asia como la versión original japonesa de Warriors of Fate y Dragon Throne: Battle of Red Cliffs. En 2008 se estrenó una gran producción cinematográfica china dirigida por John Woo, Acantilado rojo, que recrea con espectacularidad la batalla. Compuesta por dos partes en su exhibición en China y por una en su estreno internacional, el filme dio a conocer el legado histórico y fue un éxito enorme de taquilla en China.

Notas

Referencias

Bibliografía

Tres Reinos
Acantilados Rojos

Batalla de los Acantilados Rojos


Josef Niesen (né le  à Bonn) est un peintre, graphiste, auteur et éditeur allemand.

Biographie
Niesen étudie à l'Institut de formation aux beaux-arts et à l'art-thérapie (IBKK) de Bochum et à la Freie Kunstakademie Rhein/ Ruhr à Essen. Depuis 1991, Niesen travaille comme peintre, graphiste et auteur indépendant. De 1997 à 2008, il est membre de l' (BBK) de Bonn, qu'il dirige de 1999 à 2003 en tant que vice-président. De 2002 à 2008, il est membre du .

Après une phase surréaliste et une longue phase d'abstraction, Niesen se tourne ces dernières années vers la peinture de paysage. Ses compositions sont souvent de grand format, laissent place au ciel qui remplit l'image et poussent souvent le paysage lui-même vers le bord inférieur de l'image. Il utilise souvent la technique du remplissage.

Dans ses images, Niesen s'intéresse souvent au conflit entre la surface et la ligne, explorant les surfaces et laissant des traces visibles de créativité dans le processus.

Ses cycles d'images Industrie und Stadt avec des peintures à l'huile grand format du Südstadt de Bonn et des industries environnantes ainsi que des réflexions sur Olivier Messiaen (1997) basées sur sa composition pour orgue Nativité du Seigneur reçoivent une attention particulière, également dans la presse.

Pour l'église catholique paroissiale de Viersen-Bockert, Niesen réalise le retable et deux plaques commémoratives de la crypte de la cathédrale de Bonn (pour Thérèse de Lisieux et pour le pape Jean XXIII).

Niesen est auteur depuis 2006. La même année, son premier livre est le Bonner Personenlexikon (Bouvier-Verlag), et a une deuxième édition en 2008 et une troisième édition considérablement augmentée et améliorée en 2011. Depuis 2008, Niesen écrit également des articles pour les articles de Bonner Geschichtsblätter publiés par les archives de la ville de Bonn et pour le portail Rheinische Geschichte de l'. En outre, il écrit des articles biographiques pour des ouvrages lexicaux importants tels que le Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBK), l'Österreichische Biographische Lexikon (ÖBL) publié par l'Académie autrichienne des sciences et le , qui est publié par le centre de recherche de l'Université de Hambourg.

En 2017, Niesen fonde le  en mettant l'accent sur la littérature régionale sur Bonn et la Rhénanie. Il vit avec sa femme Anna Niesen à Bonn-Kessenich. Le couple est marié depuis 2016.

Publications (sélection)

 Bonner Personenlexikon, Bouvier, Bonn 2007 .
 , Propst des Bonner St. Cassiusstifts von 1124–1169. In: Stadtarchiv Bonn (Hrsg.), Bonner Geschichtsblätter. Jahrbuch des Bonner Heimat- und Geschichtsvereins, Band 57/58, Bonn 2008 .
 Bonner Personenlexikon. 2., verbesserte Auflage, Bouvier, Bonn 2008 .
 Dietrich II. von Moers, Kurfürst und Erzbischof (1385-1463), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 31, Nordhausen 2010.
 Gerhard von Are, Propst (um 1100-1169), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 31, Nordhausen 2010.
 Heinrich Ruster, Widerständler (1884-1942), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 31, Nordhausen 2010.
 Randolph von Breidbach-Bürresheim, Widerständler (1912-1945), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 32, Nordhausen 2011.
 Bonner Personenlexikon. 3., verbesserte und erweiterte Auflage, Bouvier, Bonn 2011 .
 Georg Freiherr von Boeselager, Widerständler (1915-1944), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 32, Nordhausen 2011.
 Philipp Freiherr von Boeselager, Widerständler (1917-2008), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 32, Nordhausen 2011.
 Eine unbekannte Stadtansicht von Bonn aus dem 18. Jahrhundert. In: Stadtarchiv Bonn (Hrsg.), Bonner Geschichtsblätter, Jahrbuch des Bonner Heimat- und Geschichtsvereins, Band 62/63, Bonn 2013 .
 Bonner Denkmäler und ihre Erbauer, Verlag Edition Lempertz, Bonn 2013 .
 Simcha Cohen, Kurkölnischer Oberrabbiner (1734-1860), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 34, Nordhausen 2013.
 Franz Bücheler, Philologe (1837-1908), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 34, Nordhausen 2013.
 Emil Moses Cohn, Rabbiner und Dramatiker (1881-1948), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 34, Nordhausen 2013.
 Caspar Anton Reichsgraf von der Heyden genannt Belderbusch, Kurkölnischer Premierminister (1722-1784), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 34, Nordhausen 2013.
 Bonn im Spiegel der Musik. In: Stadtarchiv Bonn (Hrsg.), Bonner Geschichtsblätter, Jahrbuch des Bonner Heimat- und Geschichtsvereins, Band 64, Bonn 2014 .
 Die ersten Gaslaternen leuchten, in: General-Anzeiger Bonn vom 25. Februar 2016, S. 20.
 Christian August Brandis, Philosoph (1790-1867), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 37, Nordhausen 2016.
 Hermann Clemens Otto Deiters, Musikwissenschaftler (1833-1907), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, Band 37, Nordhausen 2016.
 Gib mir den letzten Abschiedskuss. Die Lebensgeschichte des Schlagertexters Charles Amberg (1894-1946) zwischen Aufstieg und KZ-Haft, BonnBuchVerlag, Bonn 2017 .
 Historisches Bonn. Ein fotografischer Rundgang mit Bildern aus zwei Jahrhunderten, BonnBuchVerlag, Bonn 2017 .
 Albert Hermann Küppers, Bildhauer (1842–1929), in: Portal Rheinische Geschichte, LVR-Institut für Landeskunde und Regionalgeschichte.
 Friedrich Christian Diez, Philologe (1794-1886), in: Traugott Bautz (Hg.), Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon Band 38, Nordhausen 2017.
 Charles Amberg, Komponist, Librettist und Schlagertexter (1894-1946), in: , Claudia Maurer Zenck u. a. (Hg.), Universität Hamburg, Hamburg 2017.
 Auf Nordfahrt mit der MS Lofoten. Eine Hurtigruten-Reise mit dem  entlang der norwegischen Küste, BonnBuchVerlag, Bonn 2018 , avec Anna Niesen.
 Hanns Heinz Ewers, Schriftsteller, Drehbuchautor und Kabarettist (1871–1943), in: Portal Rheinische Geschichte, LVR-Institut für Landeskunde und Regionalgeschichte.
 Gib mir den letzten Abschiedskuss, 2. verbesserte Auflage mit neuen Erkenntnissen, BonnBuchVerlag, Bonn 2018 .
 Waldstein und Wartenberg (Waldstein-Wartenberg), Ferdinand Ernst Gf. von (1762–1823), Ordensmann, Diplomat und Mäzen, in: Österreichischen Akademie der Wissenschaften (Hg.), Österreichisches Biographisches Lexikon (ÖBL), 1815-1950, Band 15 (Lfg. 69), Wien 2018.
 Historisches Siebengebirge. Alte Schwarzweiß- und Farbansichten rund um den Drachenfels, BonnBuchVerlag, Bonn 2019 .
 Historisches Bonn – Band 2. Frühe Farbansichten von Bonn, Beuel und Bad Godesberg, BonnBuchVerlag, Bonn 2019 .
 Bönnsche Geschichte und Geschichten, BonnBuchVerlag, Bonn 2019 .

Littérature sur Josef Niesen
 Galerie Max 13, Katalog, Aachen 1994.
 Industrie und Stadt, Katalog, Bonn 1996.
 Rheinland ´96, Katalog, 1996.
 Rheinland ´98, Katalog, 1998.
 Künstlerverzeichnis der Stadt Bonn 1997, Bonn 1997.
 Josef Niesen, Ein Bonner Künstler mit Format. In: Kabinett, 4-2000, Bonn 2000. Ausführliches Porträt zum Künstler.
 Janàcek, Katalog, 2004.
 Künstlerverzeichnis der Stadt Bonn 2005, Bonn 2005.
 Semikolon 40, Katalog 2008.
 Stadtschreiber mit Sammelleidenschaft, von Rüdiger Franz in: General-Anzeiger für Bonn vom 25. Januar 2020.

Liens externes

 Examen du Bonner Personenlexikon: Portal Rheinische Geschichte
 Critique du livre "Historisches Bonn": General-Anzeiger

Références

Écrivain allemand du XXIe siècle
Peintre allemand du XXIe siècle
Naissance en janvier 1963
Naissance à Bonn

Josef Niesen


La batalla de Java, también conocida como la invasión de Java u operación J, fue una batalla de la Guerra del Pacífico en la Segunda Guerra Mundial. Ocurrió en la isla de Java del 28 de febrero al 12 de marzo de 1942. Involucró a las fuerzas del Imperio del Japón, las cuales invadieron la isla el 28 de febrero de 1942 y miembros de los aliados. Los comandantes aliados firmaron una rendición formal en el cuartel japonés en Bandung el 12 de marzo.

Orden de Batalla de ABDA

Real Ejército Neerlandés de las Indias Orientales Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL): teniente general Hein Ter Poorten
 1.ª División de Infantería del KNIL: mayor general Wijbrandus Schilling
 2.ª División de Infantería del KNIL: mayor general Pierre A. Cox
 3.ª División de Infantería del KNIL: mayor general Gustav A. Ilgen
 Tropas británicas (5500): mayor general Sir Hervey D.W. Sitwell
 Tropas estadounidenses (750) major general J.F. Barnes
 Tropas australianas (3000): brigadier Arthur S. Blackburn.

Fuerzas
Las fuerzas japonesas estaban divididas en dos grupos: la fuerza Oriental, con su cuartel en la isla de Jolo en el Archipiélago de Sulu, incluyendo la 48.ª División y el 56.º Regimiento. La fuerza Occidental, con base en la bahía de Cam Ranh, Indochina Francesa incluía la 2.ª División y el 230.º Regimiento (proveniente de la 38.ª División).

Las fuerzas aliadas estaban mandadas por el comandante del Real Ejército Neerlandés de las Indias Orientales (KNIL), el general Hein ter Poorten. Aunque las fuerzas del KNIL contaban con 25 000 hombres bien armados (en su mayoría indonesios), muchos no estaban bien entrenados. Las fuerzas del KNIL estaban desplegadas en cuatro sub-comandos: Batavia (Yakarta) (dos regimientos); Java central norte (un regimiento); Java sur (un regimiento) y; Java este (un regimiento).

Las unidades británicas, australianas y estadounidenses estaban dirigidas por el major general británico H. D. W. Sitwell. Las fuerzas británicas eran predominantemente unidades antiaéreas: el 77.º Regimiento Antiaéreo Pesado, el 21.º Regimiento Antiaéreo Ligero y el 48.º Regimiento Antiaéreo Ligero. La única unidad acorazada británica en Java era un escuadrón de tanques ligeros del 3.º de Húsares británicos. Dos regimientos británicos antiaéreos se encontraban sin cañones, el 9.º Regimiento Pesado y el 35.º Regimiento Ligero estaban equipados como infantería para defender las pistas aéreas. Los británicos también tenían transportes y unidades administrativas.

La formación australiana -llamada "Blackforce" por su comandante, el brigadier Arthur Blackburn- incluía al 2.º/ Batallón de Ametralladoras, el 2.º/2.º Batallón de Pioneros, una compañía del Cuerpo de Reales Ingenieros Australianos, un pelotón del 2.º/ Cuartel del Batallón de la Guardia, aproximadamente 100 refuerzos que originalmente debían reforzar Singapur, un pequeño grupo de soldados que logró escapar de Singapur luego de su caída ante los japoneses, dos compañías de transporte, una estación para levantamiento de bajas, una unidad de cuartel de compañía. Blackburn decidió reorganizar sus tropas como una brigada de infantería. Estaban bien equipados, contando con ametralladoras Bren, automóviles blindados ligeros, y camiones, pero tenían pocos fusiles, subfusiles, fusiles antitanque, morteros, granadas, equipos de radio o Bren carriers. Blackburn logró organizar el personal de cuartel y tres batallones de infantería basados en el 2.º/ de Ametralladoras, el 2.º/2.º de Pioneros y un "Grupo de Reserva" mixto. Las únicas fuerzas terrestres estadounidenses en la isla, el 2.º Batallón del 131.º Regimiento de Artillería (una unidad de Texas de la Guardia Nacional de los Estados Unidos) también estaba adjunta la fuerza australiana.

Campaña de Java Occidental

Campaña de Java Occidental desde Merak y la Bahía de Bantam
Luego de discutir las preparaciones de guerra el 21 de enero con el comandante de la 3.ª Flota e inspeccionar la 48.ª División en Manila, el teniente general Hitoshi Imamura recibió la orden de atacar Java el 30 de enero.

El convoy consistía de 56 transportes con tropas del 16.º Cuartel del Ejército, 2.ª División y 230.º Regimiento de Infantería a bordo. El convoy partió desde Cam Ranh a las 10:00 el 18 de febrero con el comandante en jefe teniente general Hitoshi Imamura a bordo del transporte Ryujo Maru. La escolta del convoy estaba bajo el comando el contraalmirante Kenzaburo Hara.

A las 23:20 del 28 de febrero, los transportes que llevaban los destacamentos Nasu y Fukushima comenzaron operaciones de desembarco en Merak. Diez minutos después se les unieron otros transportes; el que traía al destacamento Sato ancló en la Bahía de Bantam. Para las 02:00 del 1 de marzo, todos los transportes habían llegado a sus posiciones. El Destacamento Costero de Merak del KNIL, compuesto de una sección del 12.º Batallón de Infantería del KNIL del capitán F.A.M. Harterink, abrió fuego contra los invasores pero fue rápidamente derrotado.

El primero de marzo, los invasores establecieron una nueva base de operaciones en Serang. Las tropas de la 2.ª División bajo el mando del teniente general Masao Maruyaa fueron divididas en los siguientes destacamentos:

 Nasu: mayor general Yumio Nasu
 Fukushima: coronel Kyusaku Fukushima
 Sato: coronel Hanshichi Sato

El destacamento Nasu recibió órdenes de capturar Buitenzorg para cortar la ruta de escape de Batavia a Bandoeng. Los destacamentos Fukushima y Sato, entretanto, debían dirigirse a Batavia a través de Balaradja y Tangerang.

El 2 de marzo, el destacamento Nasu llegó a Rangkasbitung y continuó hacia Leuwiliang, 24 km al oeste de Buitenzorg. El 2.º/2.º Batallón Pionero y el 2.º/ Batallón de Ametralladoras australianos estaban posicionados a lo largo de una ribera en Leuwiliang y montaron una vigorosa defensa. Simultáneos y certeros disparos de la batería "D" del 2.º/131.º Artillería de Campaña de los Estados Unidos destruyeron varios tanques y camiones japoneses. Blackforce logró retrasar el avance japonés por dos días completos antes de verse obligado a retirarse a Soekabumi. Más o menos al mismo tiempo, las unidades Fukushima y Sato se dirigieron hacia el oeste a Madja y Balaradja. Encontraron que varios de los puentes ya habían sido destruidos por los holandeses que se encontraban en retirada y se vieron obligados a encontrar otras rutas; algunas de las unidades tomaron esta oportunidad para dirigirse a Buitenzorg.

Referencias

Bibliografía

 Lionel Wigmore The Japanese Thrust - Australia in the War of 1939 - 1945 , Volume 20 Chapter 22 The End in Java(pdf) , Australian War Memorial, Canberra, 1957.
 Anderson, Charles R.. The U.S. Army Campaigns of World War II - East Indies . The U.S. Army Campaigns of World War II.United States Army Center of Military History. CMH Pub 72-22.
 W.F.Craven and J.L.Cate Chapter 10: Loss of the Netherlands East Indies
 U.S. Navy The Campaigns of the Pacific War - Chapter 3 The Japanese Invasion of the Philippines, the Dutch East Indies, and Southeast Asia

 https://www.youtube.com/watch?v=-0pM2AO6jOg

Java (1942)
Java (1942)
Java (1942)
Batallas de los Países Bajos en la Segunda Guerra Mundial
Java (1942)
Indias Orientales Neerlandesas
Países Bajos en 1942
1942
Historia de Java

Batalla de Java


පිරිමි සුන්නත් කිරීම (Circumcision) යනු පුරුෂයෙකුගේ  ලිගුවේ පෙරසම සැත්කමක් මගින් කොටසක් ඉවත් කිරීමයි.

සුන්නත්කිරීම


The Aubrey–Maturin series is a sequence of nautical historical novels—20 completed and one unfinished—by English author Patrick O'Brian, set during the Napoleonic Wars and centring on the friendship between Captain Jack Aubrey of the Royal Navy and his ship's surgeon Stephen Maturin, a physician, natural philosopher, and intelligence agent. The first novel, Master and Commander, was published in 1969 and the last finished novel in 1999. The 21st novel of the series, left unfinished at O'Brian's death in 2000, appeared in print in late 2004. The series received considerable international acclaim, and most of the novels reached The New York Times Best Seller list. These novels comprise the heart of the canon of an author often compared to Jane Austen, C. S. Forester and other British authors central to English literature.

The 2003 film Master and Commander: The Far Side of the World drew from five books in the series. Russell Crowe played the role of Jack Aubrey, and Paul Bettany that of Stephen Maturin.

Development
Patrick O'Brian's The Golden Ocean (1956) and The Unknown Shore (1959) both depict fictional pairs of young men, loosely based on real seamen, who participate in George Anson's voyage around the world. In these two novels, O'Brian began to develop the models for the characters of Aubrey and Maturin as well as the storytelling techniques used in the series.

Series

Novels in order of first publication

 Master and Commander (1969)
 Post Captain (1972)
 HMS Surprise (1973)
 The Mauritius Command (1977)
 Desolation Island (1978)
 The Fortune of War (1979)
 The Surgeon's Mate (1980)
 The Ionian Mission (1981)
 Treason's Harbour (1983)
 The Far Side of the World (1984)
 The Reverse of the Medal (1986)
 The Letter of Marque (1988)
 The Thirteen-Gun Salute (1989)
 The Nutmeg of Consolation (1991)
 Clarissa Oakes (1992) – (The Truelove in the US)
 The Wine-Dark Sea (1993)
 The Commodore (1995)
 The Yellow Admiral (1996)
 The Hundred Days (1998)
 Blue at the Mizzen (1999)
 The Final Unfinished Voyage of Jack Aubrey (2004) – (21 in the US)

Internal chronology
O'Brian's books were written and published in the same chronological sequence as the events they describe, beginning with Master and Commander, set in 1800, and carrying through to the final novel, set in late 1815 after the Battle of Waterloo.

However, they do not strictly follow history. The first six books quickly move through twelve years of the Napoleonic Wars, as established by frequent reference to historical events, with The Fortune of War ending on 1 June 1813 with the battle between HMS Shannon and USS Chesapeake. The series then enters a kind of fantasy-time in which it takes another dozen novels to progress to November 1813. Much of this period is spent at sea, with little or no connection to real-world years, and the events of the novels take up substantially more time than the few months 'available'. External historical reference returns with The Yellow Admiral, the 18th book in the series. Towards the beginning of this novel, it is stated that the British army under the Duke of Wellington has entered France from Spain, which occurred in November 1813. Time is then paused again for a few chapters, as a narrative apparently lasting several months ensues before a specific arrival at Christmas 1813. Thereafter, the book and the next in the series (The Hundred Days) move swiftly through the historical events of Napoleon's disastrous invasion of Russia and his defeat in the War of the Sixth Coalition, his exile and escape from Elba, and his final campaign and defeat in June 1815. The last completed book in the series, Blue at the Mizzen, is the only volume which is set entirely after the conclusion of the Napoleonic Wars .

In his introduction to The Far Side of the World, the 10th book in the series, O'Brian wrote that if the author "had known how many books were to follow the first, he would certainly have started the sequence much earlier" in real historical time. He goes on to explain that "if his readers will bear with him", books of the series will be set in "hypothetical years, rather like those hypothetical moons used in the calculation of Easter: an 1812a as it were or even an 1812b". In effect, the period from June to December 1813 is stretched out to accommodate events that ought to occupy five or six years.

Characters

The series focuses on two main characters, naval officer Jack Aubrey and physician, naturalist, and spy Stephen Maturin, and the ongoing plot is structured around Aubrey's ascent from lieutenant to rear admiral in the Royal Navy during the French Revolutionary and Napoleonic Wars.

Jack Aubrey is a large man (both literally and figuratively) with an energetic, gregarious, cheerful, and relatively simple personality and a deep respect for naval tradition. Remarkable early success earned him the nickname "Lucky Jack Aubrey" and a reputation as a "fighting captain", a reputation which he sought to retain throughout his career. But while frequently "brilliant" and much respected at sea, he is less competent on land, as indiscreet liaisons, impertinent remarks, and poor financial decisions often bring him trouble. Aubrey's professional life of daring exploits and reverses was inspired by the chequered careers of Thomas Cochrane and other notable captains of the Royal Navy from the period.

Irish-Catalan Dr. Stephen Maturin ostensibly serves as an adept ship's surgeon on Aubrey's various commands. However, unknown to many of his associates, he also serves as a particularly skilled volunteer intelligence agent for the British Admiralty. Maturin is described as a small, quiet, "ugly" man who is known to cast a "dangerous, pale, reptilian eye" towards his enemies. Unlike his action-oriented friend, Maturin is very well-educated with several intellectual pursuits. He is passionately fascinated by the natural world, and takes every opportunity to explore the native wildlife of his ships' ports of call around the world. He is also deeply introspective, and frequently muses on philosophical concepts of identity and self-understanding in his ciphered personal journal. Another aspect of this complex character is portrayed by his long-lasting and frequently frustrating romantic pursuit of the beautiful but unreliable Diana Villiers. He uses several addictive substances, including laudanum and coca leaves, arising from scientific curiosity, control of his reactions to physical problems, and substance dependence. He has the values of a gentleman of the era, including a strong sense of honour and involvement in duels. The latter led him to develop a strong skill with pistols and duelling by swords.

Maturin's various professional roles and personal interests allow the series to leave the sea and explore different aspects of the political and social order during the Napoleonic Era.  Eventually, Maturin upstages Aubrey in character development within the series due to the diverse situations in which O'Brian can place him.

On the surface, the two main characters have little in common. As O'Brian wrote in The Ionian Mission, "Although (they) were almost as unlike as men could be, unlike in nationality, religion, education, size, shape, profession, habit of mind, they were united in a deep love for music, and many and many an evening had they played together, violin answering cello or both singing together far into the night." This musical connection began in the first paragraph of the first book in the series, when the two characters meet at a concert. They also share a delight in puns and dry witticisms, and particularly memorable wordplay is sometimes repeated in subsequent novels in the series, years later in book-time. One character in the novel, Sir Joseph Blaine, saw the two friends as romantics, in his remarks on Maturin in HMS Surprise Chapter 4: "As I was saying, strong; but not without his weaknesses. He was blaming his particular friend for romantic notions the other day – the friend who is to marry the daughter of that woman we saw just now – and if I had not been so shocked by his condition, I should have been tempted to laugh. He is himself a perfect Quixote: an enthusiastic supporter of the Revolution until '93; a United Irishman until the rising, Lord Edward's adviser ... And now Catalan independence. Or perhaps I should say, Catalan independence from the beginning, simultaneously with the others. But always heart and soul, blood and purse in some cause from which he can derive no conceivable personal benefit."

Despite their many differences, the pair are invaluable and indispensable companions throughout many years of adventure and danger. Reviewers have compared Aubrey and Maturin to other seemingly mismatched yet inseparable fictional duos such as Don Quixote and Sancho Panza in Don Quixote, Holmes and Watson in the Sherlock Holmes stories, and Kirk and Spock in the original Star Trek TV series.

Style

The stories are primarily told in third person from the points of view of the two main characters, Jack Aubrey and Stephen Maturin. The author sometimes employs a form of first person voice when his characters write in private journals or letters about events that are not otherwise described. The narrative point of view strays from the two main characters only briefly and seldom over the course of the series. One example is the opening scene of The Hundred Days, in which a gossipy conversation between anonymous sailors imparts important news and information about the main characters.

Period language and naval jargon
Patrick O'Brian once wrote "Obviously, I have lived very much out of the world: I know little of present-day Dublin or London or Paris, even less of post-modernity, post-structuralism, hard rock or rap, and I cannot write with much conviction about the contemporary scene." This becomes obvious for readers of the Aubrey–Maturin Series, as he adopts a narrative voice contemporary with their setting. Richard Ollard, in examining the general reception to O'Brian's books, suggests that O'Brian's naval officers would be able to talk with and recognise Jane Austen's characters.

In addition to the period language, O'Brian is adept at using naval jargon with little or no translation for the "lubberly" reader. The combination of the historical-voice narration and naval terms may seem daunting at first to some readers; but most note that after a short while a "total immersion" effect results. Occasionally, O'Brian explains obscure nautical terms by placing Stephen Maturin into the tutelage of seamen, allowing the author to vicariously teach the reader about various parts and functions of a period sailing vessel without breaking from the narrative. This was especially common early in the series, when Maturin was still new to the Royal Navy.

In the first of the series, during a tour of the rigging, Maturin asked his tourguide if he "could not explain this maze of ropes and wood and canvas without using sea-terms" and the reply came "No, for it is by those names alone that they are known, in nearly every case".

Also, O'Brian often addresses the historical events and themes within his books indirectly, allowing a fuller immersion for his readers without flaunting his historical understanding, unlike other similar nautical authors.

Humour
O'Brian's bone-dry and cutting wit is present throughout all his novels. Its delivery, whether in the form of narration or dialogue, is often so forthright that the reader may not perceive it at first. At times, however, O'Brian will spend a considerable portion of a volume setting up comical sequences – for example, Jack's use of rum in the "debauchery"  of Maturin's pet sloth in HMS Surprise or Jack's assertion to William Babbington, while discussing nautical terminology, that "Sheep ain't poetical", supporting his statement by saying: "Remember that fellow in the play who calls out: 'My Kingdom for a horse'? Would not have been poetry at all, had he said sheep." (See The Ionian Mission.) Drunk animals are a common motif through the series; for instance the following conversation between Jack and Stephen in Post Captain: "'The carrier has brought you an ape.' 'What sort of an ape?' asked Stephen. 'A damned ill-conditioned sort of an ape. It had a can of ale at every pot-house on the road, and is reeling drunk. It has been offering itself to Babbington.'"

Puns—often "bad" on the part of Jack—are also common throughout the novels, much to the chagrin of Stephen Maturin. Jack takes a special, perhaps overzealous, interest in nautical puns. For example, Jack often repeats one of Stephen's spur-of-the-moment puns regarding dog-watches. At a dinner, replying to a lubber's question on the term 'dog-watch' (Post Captain, Chapter 12), Stephen suggests it is "because they are curtailed, of course" ("Cur Tailed", "cur" meaning "dog"), and like other puns, Aubrey repeats the witticism as often as occasion allows. The use of humour contrasts the two central characters. Aubrey is direct and forthright while Stephen is subtle and cunning, mirroring the overall personality of each man, especially regarding warfare tactics (ships, cannons and swords compared to intelligence gathering).

O'Brian has Aubrey speaking many proverbs, but usually in mangled form, such as "There's a great deal to be said for making hay while the iron is hot" (from Treason's Harbour and similarly in Desolation Island). In HMS Surprise (Chapter 6), Aubrey says that "A bird in the hand is worth any amount of beating about the bush". Sometimes Aubrey gets in a muddle and Maturin affectionately mocks him by playing on the mixed metaphor: '... they have chosen their cake, and must lie in it.'; Maturin replies, 'You mean, they cannot have their bed and eat it?' (also from HMS Surprise, Chapter 7). Related to proverbs, Aubrey tells Maturin a clever Wellerism, "'It's not a fit night out for man or beast,' as the centaur observed, ha, ha, ha!" (Yellow Admiral).

Publication history
Master and Commander was first published in 1969, in the US by Lippincott, and in Great Britain and Ireland by Collins in 1970. The series continued to be a modest success in both countries, though publication was only by Collins in the UK after the fourth novel. Publication in the US ceased with Desolation Island in 1978. However, in 1989 Starling Lawrence of W. W. Norton discovered the novels on a plane flight between London and New York. W. W. Norton began printing the books, and they were taken more seriously by critics and became a publishing success. O'Brian's series of novels sold over 400,000 copies in the next two years and continued to be a success, selling over 2 million copies by 2000. In its review of the last unfinished novel in 2004, Publishers Weekly reported that the series had sold over 6 million copies. W. W. Norton released the novels in e-book format on 5 December 2011. The full series has been published in German, French and Italian translations, the twenty finished books also in Spanish, and part of the series in Catalan, Chinese, Czech, Finnish, Japanese, Polish, Portuguese, Swedish and Russian translation.

Literary significance and criticism
O'Brian is sometimes compared to Jane Austen, C. S. Forester and other British authors central to the English literature canon. Though sometimes compared to Trollope, Melville, Conrad and even Proust, the Aubrey–Maturin series has most often been compared to the works of Jane Austen, one of O'Brian's greatest inspirations in English literature. In a cover-story in The New York Times Book Review published on 6 January 1991, Richard Snow characterised Patrick O'Brian's Aubrey–Maturin naval adventure novels as "the best historical novels ever written. On every page Mr. O'Brian reminds us with subtle artistry of the most important of all historical lessons: that times change but people don't, that the griefs and follies and victories of the men and women who were here before us are in fact the maps of our own lives." In a Washington Post article, Ken Ringle wrote, "... the Aubrey–Maturin series is better thought of as a single multi-volume novel, that, far beyond any episodic chronicle, ebbs and flows with the timeless tide of character and the human heart."

Frank McNally, writing in honour of the 100th anniversary of the author's birth, reflects on the breadth of the appeal of the series of novels, for the quality of the writing and the relationships between the characters, which put them beyond the typical naval adventure, and gain interest from readers who "wouldn't touch Horatio Hornblower with a bargepole." Lucy Eyre wrote to point out the appeal of the series to women readers, mentioning the nautical detail, and how it might be viewed the same as precise medical language on the television program ER. She notes that "O'Brian is never heavy-handed with his research: it's simply that the books are set in a perfectly realised world, which happens to be a ship at war."

When reviewing The Wine-Dark Sea in the Hudson Review, Gary Krist is very critical of the plot of the books, suggesting that the books are full of elements of "pop fiction" and O'Brian's excessive "delight in the sheer specificity of seafaring mechanics." However, he did not deny the qualities that "push it close to that great, fuzzy art-entertainment meridian" including character development and  at times, "the sense of being in the presence of an active, complex, and compassionate intelligence."

Numerous authors have admired the Aubrey–Maturin series, including Iris Murdoch, Eudora Welty and Tom Stoppard. Science fiction author David Drake has stated that his Republic of Cinnabar Navy was inspired by the Aubrey–Maturin books.

On November 5, 2019, the BBC News listed The Jack Aubrey Novels on its list of the 100 most influential novels.

See also

 Frederick Marryat, a 19th-century pioneer of the nautical novel, who wrote under the name "Captain Marryat"—a real-life successful naval officer in  the Napoleonic Wars, and thus a contemporary of Aubrey and Maturin.
 C. S. Forester, 20th-century novelist whose Horatio Hornblower series in many ways influenced O'Brian's sea-tales.
 Thomas Cochrane, dashing and controversial captain in the Royal Navy during the Napoleonic Wars whose exploits and reverses inspired many events in the fictional careers of both Jack Aubrey and Horatio Hornblower.
 Ramage, first of a series of novels about Lord Ramage, an officer in the Royal Navy during the Napoleonic Wars, written by Dudley Pope.
Alexander Kent, pseudonym of Douglas Reeman for his Bolitho novels, a contemporary of O'Brian who wrote a series of novels about the Royal Navy during the Napoleonic Wars.

References

Bibliography

Further reading

External links
 The Gunroom of HMS Surprise. General resources for the novels, including links, reviews and historical background.
 Patrick O'Brian Mapping Project Maps following the action of all the books.
 Guide for the Perplexed by A G Brown. Translations into English of foreign phrases within the novels.
 The Aubrey–Maturin series from W. W. Norton, US Publisher
 Aubrey–Maturin series E-Book page
 Geoff Hunt Covers for all books in the series
 "Patrick O'Brian's Last"
  Detailed manual of seamanship that is especially useful for its descriptions and illustrations of the varied and obscurely-named types of sailing ships encountered in the novels (see pages 236–42, especially).

Novels set on ships

Aubrey–Maturin series


Jaci Pena  Amanajás também conhecido como Doutor Jaci (Macapá, 14 de novembro de 1949) é um médico e político brasileiro filiado ao Cidadania.Atualmente é deputado estadual pelo Amapá.

Biografia
Nascido em Macapá, em 1949, Jaci Amanajás formou-se como médico em 1979, na Universidade Federal do Pará. Desde então, atua há mais de 25 anos na área de hematologia e hemoterapia.

Carreira política
Jaci foi eleito deputado estadual pela primeira vez em 2002 pelo Partido Socialista Brasileiro, na coligação '''Frente Sustentável'''(PSB/PRP). Em 2006, tenta a reeleição pelo PPS, mas termina a eleição como suplente.

Nas eleições de 2010 concorreu novamente a deputado estadual pelo PPS, conseguindo 5.108 votos (1,49% dos votos válidos), sendo eleito pelo quociente partidário. Foi presidente da Assembleia interinamente em 2016, após a renuncia de Kaká Barbosa (PTdoB). O deputado também foi líder da Comissão de Saúde da Assembleia.

É reeleito em 2014 pelo PROS, com 6.965 votos (1,77% do total), sendo o quinto deputado estadual  mais votado daquela eleição.

Eleito deputado mais uma vez em 2018, com 5,275 votos, queda de 1,7% dos votos em relação a 2014. Empossado deputado estadual em 2019, no entanto, Jaci perde o mandato para Jack JK em janeiro de 2020, após uma decisão do STF reconsiderar os votos do PPS na eleição de 2018. O deputado entrou com recurso no Tribunal de Justiça do Amapá, acolhido pela desembargadora Sueli Pini. Contudo, a decisão foi suspensa pelo presidente do Tjap, desembargador João Lages, que declarou a perde definitiva do deputado Jaci e, consequentemente, a diplomação e posse de Jack JK..
com a nomeação de Marília Góes para uma vaga de conselheira no Tribunal de Contas do Amapá, no dia 26 de fevereiro de 2022, Jaci reassume a cadeira de deputado estadual.

Acidente
No dia 2 de junho de 2020, o ex-deputado sofreu um acidente de carro no bairro Jesus de Nazaré, em Macapá. Jaci havia saído de casa para comprar almoço e teria ficado preso no trânsito. Ele ficou preso dentro do veiculo, mas foi resgatado por bombeiros e levado por uma ambulância até o hospital. Um motorista disse que Amanajás havia avançado por uma preferencial, já o ex-deputado disse que estava atordoado e não se lembrava de nada. Jaci fraturou o braço esquerdo e bateu a cabeça.

Ligações externas

Naturais de Macapá
Membros do Partido Republicano da Ordem Social
Médicos do Amapá
Deputados estaduais do Amapá
Alunos da Universidade Federal do Pará
Membros do Cidadania (partido político) do Amapá
Membros do Movimento  Democrático Brasileiro (1980)
Membros do Partido Socialista Brasileiro
Membros do Partido Verde (Brasil)
Membros do Cidadania (partido político)

Jaci Amanajás


An Chrysopogon sylvaticus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Chrysopogon sylvaticus in nahilalakip ha genus nga Chrysopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysopogon (Poaceae)

Chrysopogon sylvaticus


Microsoft Corporation, ABD merkezli çok uluslu teknoloji şirketidir. Bilgisayar yazılımları, elektronik cihazlar, kişisel bilgisayarlar ve bilişim hizmetleri geliştirir, üretir, lisanslar ve satar. Şirketin en çok bilinen yazılımları Microsoft Windows ve MS-DOS işletim sistemi aileleri, Microsoft Office paketi, Bing adlı arama motoru, Internet Explorer ve Edge web tarayıcılarıdır. Öne çıkan donanım ürünleri ise Xbox video oyun konsolları, Microsoft Hololens sanal gerçeklik gözlükleri ve Microsoft Surface dokunmatik ekranlı kişisel bilgisayar ürün ailesidir. Microsoft, 2016 itibarıyla dünyanın en büyük yazılım geliştiricisi ve dünyanın en değerli şirketlerinden birisidir. Şirketin adı, "microcomputer" (mikrobilgisayar) ve "software" (yazılım) sözcüklerinin birleşmesinden meydana gelir.

Microsoft, 4 Nisan 1975'te Paul Allen ile Bill Gates tarafından kuruldu. İkilinin amacı Altair 8800 bilgisayar sistemi için BASIC yorumlayıcıları geliştirip satmaktı. Şirket, 1980'lerin ortalarında MS-DOS ile kişisel bilgisayarlara yönelik işletim sistemi pazarını domine etmeye başladı ve ardından Microsoft Windows ile liderliğini sürdürdü. 1986'da halka açıldı. Hisse değerleri hızla yükselince üç dolar milyarderi yarattı, Microsoft çalışanlarından 12.000 kişi de dolar milyoneri oldu. Şirket, 1990'lardan bu yana işletim sistemi pazarının dışına çıkarak genişlemekte, ayrıca büyük çaplı kurumsal alımlar yapmaktadır. En büyük satın alımları Ocak 2022'de 68.7 milyar dolara aldığı Activision, Aralık 2016'da 26,2 milyar dolara aldığı LinkedIn ve Mayıs 2011'de 8,5 milyar dolara aldığı Skype Technologies'dir.

2015 itibarıyla Microsoft, PC işletim sistemleri pazarında ve ofis yazılımları pazarında pazar lideridir, ancak tüm işletim sistemleri hesaba katıldığında liderliği Android'e kaptırmıştır. Şirket ayrıca masaüstü bilgisayarlar ve sunucular için hem bireylere hem de kurumlara yönelik çeşitli yazılım ve hizmetler geliştirmektedir. Bunlar arasında Bing arama motoru, MSN adlı dijital hizmetler pazarı, HoloLens adlı karma gerçeklik platformu, Azure bulut bilişim platformu ve Visual Studio yazılım geliştirme platformu sayılabilir.

2000 yılında Gates CEO'luk görevinden ayrıldı ve yerine Steve Ballmer geldi. Ballmer, Microsoft'u bir "cihaz ve hizmet şirketine dönüştürme" stratejisini benimsedi. Bu kapsamda Microsoft, 2008'de Danger Inc.'i satın alarak kendi bilgisayarlarını üretebilir hale geldi ve Haziran 2012'de Microsoft Surface tablet bilgisayar serisini duyurdu. Ardından Nokia'nın cihaz ve hizmetler bölümünü satın alarak Microsoft Mobile'ı oluşturdu. 2014'te CEO'luk görevine Satya Nadella geldikten sonra şirket, donanım bölümünü küçültmeye ve bulut bilişime odaklanmaya başladı. Bu hamleyle birlikte şirketin hisse değeri Aralık 1999'dan beri en yüksek noktaya ulaştı.

2020 yılında Bill Gates Teknoloji Danışmanlığı görevinden istifa etti. Microsoft ise onun yerine İcra Kurulu Başkanı Satya Nadella'yı teknoloji danışmanı pozisyonuna getirdi.

Tarihçe
Şirket 1975 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington eyaletindeki Seattle kentinde iki üniversite öğrencisi tarafından kurulmuştur. Bu iki girişimcinin vizyonu "her ev ve her masada bir bilgisayar" idi.

Popular Electronics dergisinin 1 Ocak 1975 tarihli sayısında Altair 8800 bilgisayar sisteminin tanıtımını okuduktan birkaç gün sonra Bill Gates, bilgisayarın tasarımcısı MITS (Micro Instrumentation and Telemetry Systems) ile temasa geçti. Ekibi ile birlikte Altair 8800 üzerinde çalışan BASIC yazılımlama dili geliştirdiklerini belirtti. Paul Allen MITS'e yazılımın tanıtımını yapmaya gitti. Paul Allen Altair 8800'i daha önce kullanmamış olmasına karşın tanıtımı başarılı oldu. Tanıtımın sonunda MITS (Micro Instrumentation and Telemetry Systems) Bill Gates ve Paul Allen'dan Altair bilgisayarları için BASIC yazılımlama dilinin telif hakkını satın aldı. Kârlı bir iş fırsatı yakaladıkları düşüncesiyle Bill Gates Harvard Üniversitesi'ndeki hukuk eğitimini yarıda bırakıp New Mexico eyaletinin Albuquerque şehrinde Microsoft şirketini kurdu.

Şirket, ilk uluslararası bürosunu 1 Kasım 1978'de Japonya'da açtı. 1 Ocak 1979'da şirket merkezini Washington eyaletinin Bellevue şehrine taşıdı.

Aradan geçen yıllar içinde Microsoft bir dünya devi olmuş, sahibi Bill Gates ise dünyanın en zengin insanı olmuştur. Ancak bu zenginliği herkesin düşündüğü şekilde sadece geliştirdiği işletim sistemini satarak değil, ayrıca sektördeki büyük açıkları kapatabilecek nitelikte yazılan yazılımların daha kendisi için tehlike teşkil edecek aşamaya getirmeden satın almasıyla başarabilmiştir.

Microsoft, başarılı İsveçli yapımcı Mojang şirketini de 2.5 milyar $ bütçeyle satın almıştır.

Microsoft artık sadece bir yazılım şirketi değil, ayrıca iş ve eğlence dünyası için geliştirdiği donanımlar ile de adından söz ettirmektedir. Visual Studio ve FSX (Microsoft Flight Simulator) gibi büyük ve önemli çalışmaları da bulunmaktadır.

Microsoft 17 Eylül 2007 tarihinde Avrupa Birliği Microsoft rekabet davasını kaybetmiştir.

3 Eylül 2013 tarihinde Microsoft, Nokia'nın Cihazlar ve Servisler birimlerini ve bazı Nokia patentlerini 7.2 Milyar $ karşılığında satın alınmıştır. Bu satın almayla birlikte Nokia'nın 18 bini üretimde olmak üzere, 32 bin çalışanının da Microsoft tarafına geçeceği açıklandı.

18 Mayıs 2016'da ise Microsoft akıllı telefonlardan beklediği verimi alamadığını belirterek Nokia'yı 350 Milyon Dolara Foxconn'a sattığını açıkladı.

14 Haziran 2016 tarihinde Microsoft sosyal medya platformu olan Linkedin'i 26.2 milyar dolara satın almıştır. LinkedIn Microsoft'un satın aldığı 196. şirket olmuştur.

18 Ocak 2022 tarihinde Microsoft bilgisayar oyunu geliştiricisi ve yayımcısı Activision Blizzard'ı 68.7 milyar dolara satın almıştır.

Logoları

Ayrıca bakınız
 Microsoft yazılımları listesi
 Microsoft tarafından yapılan birleşme ve satın almalar listesi
 Microsoft Windows tarihi
GAFAM

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Microsoft  resmî sitesi
 Microsoft Türkiye resmî sitesi

Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli yazılım şirketleri
NASDAQ'daki şirketler
Dow Jones Industrial Average
Dow Jones Borsası endüstri endeksindeki şirketler
Bill Gates
1975'te kurulan şirketler
Bulut bilişim servis sağlayıcıları
Bilgisayar donanımı şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli elektronik şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim teknolojisi şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli internet şirketleri
Cep telefonu üreticileri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli çok uluslu şirketler
NASDAQ-100 Endeksindeki şirketler
CRM yazılım şirketleri
Amerikan markaları
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilgisayar şirketleri
KKP yazılımları şirketleri

Microsoft


Toral de Merayo es una localidad del municipio de Ponferrada, en la comarca de El Bierzo, en la provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León, (España). Toral de Merayo pertenece al ayuntamiento ponferradino desde la segunda mitad del , habiendo sido antes municipio independiente.

Situación

Se encuentra al SO de Ponferrada; al E-NE de Villalibre de la Jurisdicción; al N de Rimor, Orbanajo y Ozuela; al O de San Lorenzo y al S de La Placa.
Toral de Merayo se emplaza en el berciano Valle del Oza, situado en el extremo sur de la comarca del Bierzo. El río Oza, que la baña y de quien toma su nombre, nace en Peñalba de Santiago, para ir serpenteando por el estrecho valle al que da nombre hasta desembocar sus aguas en el Sil en los alrededores de Toral de Merayo, a unos 500 m de altitud.

Descripción

La población está formada por los barrios de Toral y Merayo, unidos por un puente sobre el Oza de tres ojos (mayor el central), fechado en época bajomedieval (siglos XIV-XV) y reformado en el último tercio del  y en los años 80 del .

La arquitectura tradicional está edificada en mampostería de pizarra, esquisto, caliza o de cantos cuarcíticos, con techumbre de lajas de pizarra, características comunes a prácticamente toda la comarca. Así están construidos los edificios más relevantes de la población: los dos hornos comunales que se conservan (de los tres que llegó a tener) y los dos templos en uso que subsisten: la iglesia parroquial de El Salvador, situada en la parte alta de Merayo, obra de finales del . La fachada y las torres son obra de Manuel Peña y Padura, arquitecto vizcaíno que desarrolló casi toda su carrera en la corte, perteneciente a la escuela del afamado arquitecto Juan de Villanueva, máximo exponente de la arquitectura neoclásica en España. De este estilo es el templo, al igual que el otro edificio religioso de la población, la ermita del Bendito Cristo del Nogaledo (fechada en el primer tercio del ).

Siguiendo con la arquitectura popular, también existen, pero en franca recesión, construcciones realizadas con entramado de cañizo y barro (tapial), modo constructivo utilizado principalmente en construcciones auxiliares o en compartimentaciones interiores. Lamentablemente esta tipología constructiva está condenada a la desaparición (como desparecieron en esta zona las cubiertas vegetales), mal de la arquitectura popular del que adolece todo El Bierzo por una homogeneización y triste simplificación reducida a la piedra en los alzados y pizarra en la techumbre. Sin embargo, no ha mucho tiempo (hasta el desarrollismo que sufrió la comarca con la explotación industrial del carbón -sobre todo- y la pizarra) era corriente, incluso en la montaña, la existencia, e incluso predominancia, de la arquitectura de tierra y paja.

En cuanto al nombre de la población, Toral es un topónimo muy común en la provincia de León (Toral de los Vados, Santibáñez del Toral, Toral de Fondo, Toral de los Guzmanes, Toralino de la Vega...), y su significado hace referencia a prados comunales para pasto de ganado. Merayo ofrece más dificultades en su identificación, sin que se haya dilucidado en la actualidad su significado.

Historia

Las primeras evidencias de ocupación humana en Toral de Merayo las hallamos en el monte conocido como El Castro, a cuyos pies se acomoda el barrio de Merayo. Se trata de un poblado fortificado en altura, asentamiento tipo de la Edad del Hierro (que en estas latitudes se inscribe entre lo siglos VIII al I antes de Cristo), pero que podría remontarse a los momentos finales de la Edad del Bronce, entre los siglos XIV y VIII antes de nuestra era.
El Castro de Toral de Merayo se halla inserto en tierras del pueblo prerromano de las Astures, que ocupaba la provincia de León, Asturias, el occidente de las provincias de Palencia y Valladolid, oriente de Orense y el norte de Zamora. Los castros astures son poblados fortificados mediante fosos y murallas que protegen el poblado. Así en el castro de Toral se aprecia en su relieve el trazado de la muralla que lo circundaba, así como la presencia de una o incluso dos líneas de fosos.

En el interior de las murallas se encontrarían las viviendas, talleres, almacenes, etc. Las construcciones de habitación astures solían ser cuadrangulares con las esquinas redondeadas, realizadas normalmente con un zócalo de piedra y el resto del alzado realizado con un enramado recubierto con barro, y con la techumbre también realizada con elementos vegetales. Normalmente cada castro dominaba un territorio en su entorno más próximo en el que desarrollarían las actividades de subsistencia: agricultura, ganadería, caza y pesca, además de otras que realizarían dentro del poblado, como la ceramista y la explotación de minerales como el hierro para la fabricación de utensilios de labor y otros complementos cotidianos. La conquista y romanización (aculturación romana) del noroeste de la península ibérica se realiza tras la finalización de las Guerras Cántabras, desarrolladas entre los años 29 y 19 antes de Cristo. En el caso del Castro de Toral, las investigaciones realizadas parecen indicar un origen antiguo dentro de la horquilla cronológica mencionada, y una perduración inicial tras la conquista romana, por lo que podríamos hablar de un emplazamiento que se ocupó durante más de ocho siglos. Pero, seguramente, avanzado el  después de Cristo, queda abandonado.

De época romana hay constancia de varios asentamientos en el territorio de Toral de Merayo. Serían pequeñas explotaciones agrícolas dedicadas al autoabastecimiento y posiblemente también al comercio, en este caso por medio de una calzada romana que atravesaba la población, una vía secundaria que uniría Astorga con Valdeorras, pasando por Las Médulas. El trazado de esta vía se corresponde con el que desde la Edad Media hasta fechas recientes seguía el actualmente llamado Camino de Santiago de Invierno, y el Camino Real entre Ponferrada y Orense, que con la construcción del puente de Villalibre dejaría de pasar por la población.

Con la caída del Imperio romano en el  después de Cristo, se produce un desmantelamiento de las estructuras administrativas y de hábitat que habían dominado la zona, abandonándose o empobreciéndose la mayoría de los asentamientos de importancia existentes. En la zona de Toral de Merayo desconocemos qué sucede a partir de ese momento y durante cinco largos siglos. Posiblemente siga existiendo algún tipo de ocupación en ese periodo, pero seguramente de reducidas dimensiones e importancia. Son esos los siglos en los que primero se sucede la ocupación de los pueblos germánicos en la península, primero los suevos y luego los visigodos en la zona que nos concierne, y posteriormente la ocupación musulmana (año 711), que en estas latitudes apenas tendría relevancia, salvo por el desmantelamiento de las estructuras sociales y administrativas que existiesen.

A partir del , el recién nacido Reino de Asturias, comienza la Reconquista de territorios situados al sur de la cordillera Cantábrica, lo que supone la inclusión en sus dominios y administración de gran parte del norte-noroeste peninsular, incluyéndose toda la zona del Bierzo. A partir de este dominio de un reino cristiano en la zona (desde finales del  será el Reino de León), se produce el nacimiento de la mayoría de las poblaciones que hoy conocemos. La primera referencia documental que poseemos de la población es del año 1082, en un documento en el que se menciona Merayo, aunque ya existiría como tal al menos un siglo antes. De estos momentos iniciales se conserva la vieja (en contraposición a la actual de la misma advocación) iglesia de San Salvador, cuyo estilo mozárabe y los resultados de las excavaciones arqueológicas en ella efectuadas establecen su origen en el , asentándose sobre los restos de un edificio tardorromano. Esta iglesia se localiza en una pequeña loma que se eleva sobre el barrio de Merayo, y a su alrededor se asentaría la población.

Toral era otra población independiente situada al otro lado del río Oza, de la que apenas poseemos datos de los siglos medievales. Posiblemente se encontraría en una zona más elevada que los actuales barrios de Toral y de Las Cabanas, en la zona conocida como Santa Eulalia, hagiotopónimo que hace referencia a la iglesia parroquial de la aldea. Esta iglesia se mantuvo como ermita desde la unión de Toral con Merayo, hasta que en 1860 fue abandonada.
La historia de los pueblos de Toral y Merayo discurriría en paralelo, separados, como pueblos pertenecientes al alfoz de Ponferrada, y por tanto bajo los dominios de su señor o tenente (la corona, los templarios, la familia Castro, y el conde de Lemos, según el momento), hasta que a finales del  los Reyes Católicos recuperan Ponferrada y su alfoz para la monarquía. Precisamente en estos momentos se produce la unión de Toral y Merayo, que aprovechan para convertirse en ayuntamiento. Desde este momento se configura la población como la conocemos en la actualidad, siendo en varias épocas de la historia ayuntamiento, y en otras tantas ocasiones anexionada a Ponferrada, situación en la que permanece desde el .

Lugares de interés

 Puente Medieval
 Ermita del Santo Cristo del Nogaledo
 Iglesia neoclásica de El Salvador
 Iglesia mozárabe de San Salvador (ruinas)

Evolución demográfica

Transporte
Está comunicado con Ponferrada mediante la línea 2 del SMT.

Enlaces externos
 Ayuntamiento de Ponferrada

Localidades de El Bierzo Bajo
Localidades de Ponferrada
Localidades de Valdueza
Municipios desaparecidos de la provincia de León
Municipios desaparecidos entre 1860 y 1877

Toral de Merayo