D. José António Francisco Lobo da Silveira Quaresma, 10.º Barão de Alvito, 3.º Conde de Oriola e 1.º Marquês de Alvito (Lisboa,  – Lisboa, ) foi um militar e nobre português, um dos principais comandantes portugueses na Guerra Fantástica. Foi marechal-general de Portugal, pelo menos desde 1768.

Biografia
Nasceu em Lisboa a 3 de Junho de 1698, em 1726, casou-se com D. Teresa de Assis Mascarenhas. Em 1742 foi promovido ao posto de capitão do Regimento de Cavalaria de Alcântara. Em 1752 foi nomeado vedor da fazenda da repartição de África.

Foi nomeado gentil-homem da câmara, logo nos príncipios do reinado de D. José I, também foi capitão de uma das companhias do Regimento de Cavalaria do Cais, de que era coronel o Marquês de Marialva, mantendo-se nesse posto até 1757, ano em que foi substituído pelo seu filho, D. Fernando José Lobo da Silveira Quaresma.

Em 1758 foi nomeado membro do Conselho de Guerra e promovido ao posto de mestre de campo general, e em 1761 foi nomeado governador das armas da Corte e da Província da Estremadura.

Em 1762 foi promovido ao posto de marechal do exército e a governador das armas da Província do Alentejo, concentrou o exército na região de Abrantes e com a chegada das forças auxiliares britânicas entregou o comando-geral ao Conde de Lippe, mas ficou encarregado de cuidar das questões da retaguarda, recrutamento, fardamento, transportes e mantimentos, coisas que conseguiu fazer com sucesso.

Foi feito Marquês de Alvito pela portaria de 31 de Maio e carta de 4 de Junho de 1766, e pelo menos desde 1768 já era tratado pelo posto de marechal-general. Faleceu em Lisboa, a 1 de Junho de 1773.

Barões de Alvito
Marechais de Portugal
Militares de Portugal

José António Francisco Lobo da Silveira Quaresma, 1.º Marquês de Alvito


Olaylar
 12 Ekim - Tapınak Şövalyeleri, Fransa kralı tarafından tutuklandı.

Doğumlar

Ölümler
 10 Şubat - Temür Olcaytu Han, Çin imparatoru ve Moğol İmparatorluğu'nun büyük hanı (d. 1265)
 1 Haziran - Fra Dolcino, 1300lü yıllarda bilhassa Kuzey İtalya'da yayılan ancak Katolik Kilisesince sapkın kabul edilen Dolcinoculuk akımının lideri (d. 1250)
 7 Temmuz - I. Edward, İngiltere Kralı (d. 1239)
 tarihi bilinmeyen
 I. Benedetto Zaccaria, Ceneviz Cumhuriyeti'nin bir İtalyan amirali (d. y. 1235)
 Barak Baba, ünlü bir Babai dervişi (d. 1257)
 Kalem Bey, Karesi Bey'in babası

1307


Le tournoi féminin de hockey sur glace aux Jeux olympiques de Salt Lake City a lieu du 11 au .

Qualifications
Le classement final du Championnat du monde 2000 a été utilisé pour déterminer les cinq premières places, directement admises au premier tour. L'équipe américaine, qualifiée d'office en tant que pays hôte, avait fini deuxième des modiaux.

Les nations classées de la septième à la dixième places se sont affrontées en tournoi de qualification premettant d'attribuer les deux places restantes.

Tournoi de qualification
Les nations classées de sept à dix au Championnat du monde féminin 2000 disputent un tournoi à Engelberg, en Suisse, du 8 au 11 février 2001.

Tournoi olympique

Tour préliminaire

Groupe A
Les 2 meilleures équipes sont qualifiés pour les demi-finales.

Groupe B
Les 2 meilleures équipes sont qualifiés pour les demi-finales.

Phase finale

Tableau

Demi-finale

Match pour la médaille de bronze

Finale

Place d'honneurs

Récompenses individuelles

Équipe d'étoiles

Meilleure joueuse : Hayley Wickenheiser (Canada)
Équipe type :
 Meilleure gardienne : Kim St-Pierre (Canada)
 Meilleure défenseuse : Angela Ruggiero (États-Unis)
 Meilleure attaquante : Hayley Wickenheiser (Canada)

Meilleures marqueuses

Classement final
L'Canada remporte sa  d'or.

Équipes engagées et alignements

Canada

 Entraîneur:  Danièle Sauvageau

États-Unis
 Entraîneur:  Benjamin Smith

Suède
 Entraîneur: Christian Yngve

Finlande
 Entraîneur:  Jouko Lukkarila

Russie
 Entraîneur: Viacheslav Dolgushin

Allemagne
 Entraîneur:  Rainer Nittel

Chine
 Entraîneur:  Yao Naifeng

Kazakstan
 Entraîneur:  Aleksandr Maltsev

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2002

Tournoi féminin de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2002


Producția de energie în Grecia este dominată de Corporația Electrică de Stat (cunoscută mai ales prin acronimul ΔΕΗ sau în engleză DEI). În 2009, DEI a furnizat 85,6% din toată cererea de energie electrică în Grecia  procentajul a scăzut la 77,3% în 2010. Aproape jumătate (48%) din producția de energie a DEI este generată folosind lignit, suferind o scădere de la 51,6% în 2009.

12% din energia electrică din Grecia provine de la centralele hidroelectrice  și alte 20% din gazele naturale. Între 2009 și 2010, producția de energie a companiilor independente a crescut cu 56%, de la 2.709 Gwh în 2009 la 4.232 GWh în 2010.

În conformitate cu Directiva Comisiei Europene privind energia din surse regenerabile, Grecia dorește să producă până în 2020 un procent de 18% din energia sa totală din surse regenerabile. În 2015, conform ΑΔΜΗΕ, mai mult de 20% din energia electrică din Grecia a fost produsă din surse regenerabile de energie și hidrocentrale. Acest procent a atins în aprilie 50%. Aceeași tendință s-a păstrat și în anul 2016.

Potrivit operatorului grec de energie electrică (LAGIE), capacitatea totală instalată în sistemul interconectat grec la sfârșitul anului 2016 a constituit aproape 16.615 MW, incluzând 3.912 MW lignit, 4.658 MW gaz natural, 3.173 MW hidrocentrale mari și 4.873 MW RES.

În prezent, Grecia nu dispune de centrale nucleare în funcțiune, însă în 2009 Academia din Atena a sugerat că va începe cercetările în ceea ce privește posibilitatea lansării centralelor nucleare din Grecia.

Note

Economia Greciei

Industria energetică în Grecia


Tentación é uma telenovela chilena, escrita por Sebastián Arrau, dirigida e produzida por Herval Abreu, transmitida pelo Canal 13 entre 6 de setembro de 2004 a 9 de fevereiro de 2005 em 110 capítulos.

É protagonizada por um elenco encabeçado por Héctor Noguera, Sigrid Alegria, Felipe Braun e Mariana Loyola. Acompanhados por Liliana Ross, Cristián Campos, Maricarmen Arrigorriaga, María Esquerdo, Esperança Silva, Diego Muñoz, Claudia Burr, María José Prieto, Carolina Varleta, Katty Kowaleczko, entre outros. Conta com o regresso à televisão de Patricia Guzmán e a atuação antagónica de Paulina Urrutia.

Seus temas centrais eram as relações tormentosas, o amor sem idade e a vingança. Outros temas tocados foram a infidelidad, os casais desgastados, a obsesión e o valor da família. Durante a exibição de Tentación apareceram mais personagens e a trama teve vuelcos inesperados o que a confirmou -apesar da sintonia- como o melhor guion de teleserie de 2004.

Sinopse
A história narra as aventuras de prima-las Domínguez, que se vêem seduzidas por Gabriel Ortiz  (Felipe Braun), quem só queria uma revanche, pois sua jovem noiva Bárbara Urrutia (Sigrid Alegria) o deixou para se envolver com Julián Domínguez (Héctor Noguera), avô das jovens primas. No entanto, o afán de vingança de Gabriel não só era por Bárbara, sina que por um facto de seu passado que o envolve com Julián. Estas belas amazonas irão cedendo a seus encantos e pouco a pouco, uma delas, Camila Risopatrón Domínguez (Mariana Loyola), irá se apaixonando perdidamente dele sem suspeitar o afán de vingança de seu amor impossível.

Outra história paralela, conta a vida de uma das filhas de Julián, Antonia Domínguez (Maricarmen Arrigorriaga), a qual está casada faz mais de 30 anos com Guillermo García (Alex Zisis), um psicólogo prestigioso com o qual têm formado a família perfeita com suas duas filhas, Matilde (Claudia Burr) e Ana María (Carolina Varleta), no entanto, agora reaparece um antigo amor desta mulher, Gonzalo Cifuentes (Alejandro Castillo); o qual está de casal com outra das filhas de Julián, Regina Domínguez (Esperança Silva), também resulta ser o pai de sua filha maior Matilde. Gonzalo é chefe de Matilde, e pouco a pouco ela irá vendo nele a uma potencial casal perfeito, o qual ver-se-á truncado por sua mãe Antonia, a qual impedirá sua relação lhe contando a verdade a Gonzalo sobre sua paternidade. Além disso, Santiago "Chago" Cifuentes (Matías González), filho de Gonzalo deixa grávida à irmã menor de Matilde, Ana María, a qual permanece agoniada e procura desesperadamente uma solução, inclusive, aceitar a Ramón Urrutia (Nicolás Poblete) como pai para o bebé que espera, repetindo a história de Antonia.

Além deles, também estão os Donoso Domínguez, dentro dos quais, o casal de Marcos Donoso (Cristián Campos), Valeria Domínguez (María Esquerdo), outra filha de Julián, e seus três filhos, Tania (María José Prieto), Cecilia (Aranzazú Yankovic) e Nicolás (César Sepúlveda), se viu desgastado em todo o âmbito, e Marcos cai tentado ante sua nova assistente, Paula Sandoval (Katty Kowaleczko), a qual consegue o seduzir e que finalmente Valeria se inteire da verdade. Isto avaria a todo o clã Donoso Domínguez e de passagem, Marcos decide se ir com Paula, se inteirando após que Paula sofre uma grave doença: cancro. Além disto, uma das filhas dos Donoso Domínguez, Cecilia (Aranzazu Yankovic), se casou com um jovem italiano, Angelo Bispontti (Daniel Alcaíno) o qual deseja ter família, mas ela não quer, o qual gerará conflitos sérios.

Por outro lado, Gabriel sustentará uma tormentosa relação com Dominga (Paulina Urrutia), uma inteligente mulher que se deixou seduzir por este e deixou tudo de lado por estar junto a ele, inclusive a seu noivo, e converter-se-á em seu assistente pessoal.

Assim, todas estas histórias, entre outras, irão tecendo uma rede de conflitos, dramas, amores, mas sobretudo, tentaciones.

Elenco

 Héctor Noguera como Julián Domínguez.
 Sigrid Alegria como Bárbara Urrutia.
 Felipe Braun como Gabriel Ortiz / Diego Sánchez.
 Mariana Loyola como Camila Risopatrón.
 Diego Muñoz como Vicente Urrutia.
 Liliana Ross como Sofía Stewart.
 Cristián Campos como Marcos Donoso.
 Maricarmen Arrigorriaga como Antonia Domínguez.
 María Esquerdo como Valeria Domínguez.
 Esperança Silva como Regina Domínguez.
 Claudia Burr como Matilde García.
 María José Prieto como Tania Donoso.
 Carolina Varleta como Ana Maria García.
 Alex Zisis como Guillermo García.
 Alejandro Castillo como Gonzalo Cifuentes.
 Katty Kowaleczko como Paula Sandoval.
 Rodrigo Bastidas como Renato Miranda.
 Paulina Urrutia como Dominga Jiménez.
 Daniel Alcaíno como Angelo Bispontti.
 Berta Lasala como Giovanna Garino.
 Nicolás Saavedra como Enzo Bispontti.
 Aranzazú Yankovic como Cecilia Donoso.
 Carlos Díaz como Flavio Torres.
 Aníbal Reyna como Pietro Bispontti.
 Glória Laso como Elena Canais.
 Pedro Villagra como Claudio Urrutia.
 Marcela Medel como Milagres Yáñez.
 Teresa Munchmeyer como Rosario "Charo" Cabelos.
 Paula Valdivieso como Susana Donoso.
 Catherine Mazoyer como Rafaella Bispontti.
 Romeo Singer como Victor Hugo Infante.
 Catalina Olcay como Esperança Yáñez.
 Sergio Silva como Arturo "Tuto" Figueroa.
 César Sepúlveda como Nicolás Donoso.
 Nicolás Poblete como Ramón Urrutia.
 Matias González como Santiago "Chago" Cifuentes.
 José Jiménez como Martín Urrutia.
 Simone González como Javiera Donoso.

Participações

 Arnaldo Berríos como Segundo Sánchez.
 Patricia Guzmán como Manuela Cueto.
 Willy Semler como Bruno Alcázar.
 Alejandro Trejo como Rafael Santelices.
 Juan Pablo Bastidas como Osciel do Canto.
 Aldo Bernales como Fito Mora.
 Sergio Gajardo como Gacitúa.
 Yamén Salazar como Eduardo.
 Marcial Edwards como Juan Pablo.
 Gonzalo Valenzuela como Gabriel Ortiz.
 Vanessa Miller como Sofía Stewart (Jovem).
 Antonella Rios como uma cantora do bar.

Audiência

Trilha sonora

 Javiera Parra - Tú eres mi tentación
 Franco de Vita - Tú de qué vas
 Miguel Bosé - Vagabundo
 A Orelha de Vão Gogh - La paz de tus ojos
 Ricardo Montaner - Yo puedo hacer
 Obie Bermúdez - Me cansé de ti
 Pandora  - Todo se derrumbó
 Jorge Drexler - Fusión
 Pablo Herrera - No sé qué hacer con ella
 Álex Ubago - Dame tu aire
 Magdalena Matthey - Volantín de fuego
 Gianluca Grignani - Mi historia entre tus dedos
 Yahir - Si te encontrara tras cien años
 Julieta Venegas - Algo está cambiando
 Alejandro Lerner - Después de ti
 Luis Fonsi - Por ti podría morir
 Belinda - Princesa
 Aleks Syntek & Ana Torroja - Duele el amor
 Alexandre Pires - Quitémonos la ropa
 Manuel Mijares - Besar tu boca
 Carlos Vives - Como tú

Transmissão internacional

  Estados Unidos: Latinoamérica Televisión.
  Ecuador: TC Televisión.
  Panamá: TVN Panamá.

Referências

Telenovelas do Canal 13 (Chile)
Telenovelas do Chile

Tentación (telenovela)


Bertha er navnet på en en firevinget gallerihollænder beliggende i Sydtorp på den nordfrisiske ø Amrum i det vestlige Sydslesvig, Nordtyskland. Møllen blev opført i 1893 som kælderhollænder på gravhøjen Redenhuug fra bronzealderen. Møllen afløste en tidligere stubmølle på stedet. Bygherren var Heinrich Andresen. Cirka 600 meter nord for Bertha ved nabobyen Nebel findes Amrum Mølle.

Bertha Mølle var i drift indtil 1942. Derefter var møllen i flere år truet af forfald. I 1952 blev møllen restaureret og omdannet til beboelse.

Eksterne henvisninger
Møllerne på Amrum

Hollandske vindmøller i Sydslesvig
Amrum

Bertha (mølle)


Pinkalicious & Peterrific este un serial de televiziune animat americano-irlandez creat și produs de Sixteen South și WGBH Kids pentru PBS Kids. A avut premiera pe 19 februarie 2018.

Distribuție
 Kayla Erickson ca Pinkalicious Pinkerton
 Jaden Waldman ca Peter Pinkerton
 Molly Lloyd ca Mrs. Pinkerton
 Jayce Bartok ca Mr. Pinkerton
 Justice Quirez ca Rafael Martinez
 Echo Picone ca Kendra Babcock
 Daia Johnson ca Jasmine Lovat
 Raleigh Shuck ca Lila Goodway
 Rebecca Soler ca Mayor Martinez
 Blanca Camacho ca Mrs. Plum, Ezra Knight și Mr. Plum
 Marlo Thomas ca Gertie
 Erin Fritch ca Ms. Penny

Referințe

Legături externe

Seriale de televiziune din 2018
Seriale de animație
Seriale de televiziune americane
Seriale de televiziune irlandeze

Pinkalicious & Peterrific


مداوروش أو مادور بلدية من بلديات ولاية سوق أهراس بالجزائر، تقع على بعد 50 كم في الجنوب الشرقي لولاية سوق أهراس ويبلغ عدد سكانها حوالي 60 الف نسمة، هذه المدينة الرومانية تتربع حاليا على مساحة 25 هكتار، كانت مقرا لأول جامعة في أفريقيا تحت حكم سيفاكس (220 - 230 ق.م)، تعززت قوتها بدخول البزنطيين الذين زادو أهميتها في المنطقة.

تاريخ
أشتهرت بأنها بلدة أمازيغية شهدت ميلاد القديس أوغسطين أحد الآباء المؤسسين الأربع للكنيسة،

تعرف قديما بمادور (بالفرنسية: Madaure) وباللغة الأمازيغية حسب المؤرخ البكري كانت تسمى تاماديت وهي مدينة أثرية، يطلق عليها مادور أو مادوريوس، يعود تأسيسها لعام 75 قبل الميلاد في عهد الإمبراطور الروماني فسبازيان، عرفت هذه المنطقة بأزدهارها الثقافي والاقتصادي، وبحقول الحبوب والزيتون.في مرحلة ما عرفت مادور فترة ذهبية في المجال العلمي بفضل الجامعة المعروفة بإدارة في عام 534.

إجتاحها البيزنطيون وغيروا في ملامح مادور بإضافة قلعة في وسط الساحة العامة على أنقاض المدينة النوميدية.
هي أيضا مسقط رأس لوكيوس أبوليوس، أول روائي في التاريخ، أرتاد جامعتها الطلاب في شتى الفنون الحرة السبعة منهم النحوي ماكسيموس، وكشفت التنقيبات الأخيرة عن بقايا كنائس ماتزال موجودة وصارت محجا لأتباع القديس أوغسطين،

مسقط رأس بشير حليمي من بين الذين طورو الكتابة بالعربية في الأنظمة المعلوماتية الحديثة وأختار الطاهر وطار العيش فيها لمدة من الزمن.

المدينة الأثرية«مادور» أو (مداوروش) الواقعة على بعد 45 كلم جنوب سوق أهراس، ويرّجح علماء الآثار بأن أصل تسمية مداوروش نوميديا، وفضل الرومان عدم الابتعاد عن هذا الاسم وأطلقوا عليها «مادوروس» و«مادوريس» وهو ما يعني الرطوبة والنداوة باللغة لاتينية، في حين ظهرت في أشهر روايات أول روائي في تاريخ الإنسانية لوكيوس أبوليوس «الحمار الذهبي» بتسمية «مداور»، أما في الفترة الإسلامية فقد عرفت تحت أسم تماديت.

من بين الآثار المهمة المختفية أيضا من مادور والموجودة بالمتاحف الفرنسية، (التمثال البرونزي) الضخم الذي كان بالميدان العمومي الروماني، والذي يجسد صورة فارس على متن عربة، بالإضافة للعديد من القطع النقدية القديمة المكتشفة خلال التنقيبات،

لأن المنطقة كانت معزولة وكان يعرفها بعض الفرنسيين فقط من بينهم بارتيز، الذي بنى نزلا أو بيت ضيافة على أنقاض معبد روماني، وقد حوّل اليوم إلى مركز بحثي، لمواصلة البحوث التي خلفها ستيفن آكصيل، والمركزة على الفترة الرومانية.

الساحة العمومية بمساحتها التي تصل إلى 923 مترا مربعا وكذا المسرح الذي يعد أصغر مسرح روماني بكامل الإمبراطورية الرومانية من الشرق إلى الغرب والذي يسع 1200متفرج، وبه 3 مداخل وأسسه غابينيس الذي خصص له مبلغ 356 ألف «إسلستس» (عملة رومانية)، أمتنانا وعرفانا لأهل المدينة الذين صوّتوا له لتقلد منصب رئيس بلدية.

زراعة الزيتون
مدينة الزيتون التي لم يبق لأشجارها أثر
تعد مادور المدينة الأثرية الوحيدة التي أكتشفت بها معاصر الزيتون، ويبلغ عددها 22 معصرة أثرية قديمة، وهو ما يؤكد أشتهار المنطقة بأشجار الزيتون وصناعة زيت الزيتون، كما يؤكد المؤرخون بأن المنطقة كانت تحصي أكثر من 25 ألف هكتار كانت مخصصة لأشجار الزيتون، التي لم يبق لها أثر، وثمة من يقول بأنها حرقت إبان الحربين العالميتين الأولى والثانية، وهناك من يرجح أن تكون سياسة الأرض المحروقة، إبان الاستعمار الفرنسي وراء ختفائها،

أعلام مادور

 مارتيانوس كابيلا كاتب لاتيني،
 لوكيوس أبوليوس المادوري كاتب، فيلسوف وروائي كاتب أول رواية في التاريخ الحمار الذهبي
 الطاهر وطار كاتب.
 أوغوسطينوس لاهوتي.
 ماكسيم المداورشي نحوي.
 ماريوس فيكتورينوس فيلسوف.

انظر أيضاً
مادور (المدينة الأثرية)

وصلات خارجية
 "مادور" (سوق أهراس) : المدينة الأثرية الشاهدة على تعاقب الحضارات بهذه المنطقة
 "مادور"منجبة العباقرة وحاضنة أول جامعة إفريقية

المراجع

الجزائر
بلديات ولاية سوق أهراس
مدن الجزائر
مدن رومانية

مداوروش


Et molekyle med plankvadratisk geometri inden for kemi beskriver stereokemisk placering i kemiske forbindelser. Som navnet antyder har molekyler med denne geometri deres atomer positioneret i hvert hjørne af et kvadratisk plan i samme niveau som det centrale atom.

Xenontetraflourid (XeF4) er et molekyle med plankvadratisk geometri.

Molekylær geometri

Plankvadratisk geometri


NGC 6014 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6014 a été découverte par l'astronome britannique John Herschel en . Cette galaxie a aussi été observée par l'astronome américain Lewis Swift le  et elle a été inscrite à l'Index Catalogue sous la cote IC 4586.

NGC 6014 présente une large raie HI.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6014 sur le site du professeur C. Seligman

6014
Constellation du Serpent
Galaxie lenticulaire
Galaxie découverte en 1830
Objet céleste découvert par John Herschel

NGC 6014


Bohr ist ein Einschlagkrater am westlichsten Rand der Mondvorderseite, ist daher wenn überhaupt, dann nur stark verzerrt von der Erde aus sichtbar.
Im Nordosten berührt er den Wall von Vasco da Gama, im Nordwesten liegt der Krater Einstein.
Der Kraterrand ist stark erodiert und teilweise von jüngeren Kratern überlagert.

Der Krater wurde 1964 von der IAU nach dem dänischen Physiker Niels Bohr offiziell benannt.

Südwestlich von Bohr liegt das Mondtal Vallis Bohr.

Weblinks

 Bohr auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Niels Bohr

Bohr (Mondkrater)


Hakas Cumhuriyeti veya Hakasya (Hakasça: Хакас Республиказы; Hakas Respublikazı) Rusya Federasyonu'na bağlı Türk soylu Hakas Türklerinden adını alan özerk bir cumhuriyet.

Yüzölçümü 61 900 km². Baş şehri - Abakan şehridir.
Hakasya'nın 8 aymağı var.

Konumu
Orta Sibirya'nın güneyinde yer alır. Güney ve doğusunda Tuva Cumhuriyeti, batısında Altay Cumhuriyeti ve Şorya, kuzeydoğusunda Kızılyar yer ile çevrilidir.

Tarihçe
Günümüz Hakasya toprakları 6. yüzyılda Yenisey Kırgızları' nın egemenliği altında bulunmaktaydı. 13. yüzyılda, Moğol işgallerinin ardından Kırgız Türkleri'nin büyük çoğunluğu bulundukları yerden Orta Asya'ya güneybatısına göç ederek günümüz Kırgızistan'a yerleşti. Güney Sibirya'da geride kalan Kırgızlar ise Hakas, Altaylar ve Tıva Kırgısları olarak günümüzde bilinir. Bu sebepten Hakaslar kendilerini Sibirya'da kalan bu Kırgızların torunları olarak görmektedir. Hakasya toprakları Çar Petro döneminde Rus İmparatorluğu'nun işgaline uğramıştır. Bu işgal 1729 yılında Rusya ve Çin arasındaki anlaşma ile teyit edildi. Sibirya'daki diğer bölgelere benzer olarak Hakasya topraklarına da Rusya'nın batı bölgelerinden hüküm giymiş suçluların tutulduğu kaleler yapılmış olup, serbest kalan mahkûmların çoğu Hakasya topraklarında kaldı. Yerli Hakas halkının çoğu Rus Ortodoks dinine geçirilmiş ve göçmen yaşam tarzını bırakmaya başlar. 1917 Rus Devrimi zamanında Hakasya nüfusunun yarısını Ruslar oluşturmaktaydı. 1930 yılında Sovyet Rusya tarafından günümüz Hakas Cumhuriyeti topraklarıyla aynı olan "Hakas Özerk Oblastı" kuruldu. 1920-1930 yılları arasında bölgeye Hakas Türkleri'ni azınlıkta bırakacak kadar çok sayıda Rus nüfus daha yerleştirildi. II. Dünya Savaşı sırasında 10.000 civarında Volga Almanı bölgeye zorunlu göç ettirildi. Gerçekleştirilen bu yerleştirme politikası sonucunda 1959 nüfus sayımına göre, Hakaslar' ın nüfusu toplam nüfus içerisinde % 10 oranına kadar düşmüştür. 1991 yılına kadar Krasnoyarsk Krayı' na bağlı kaldıktan sonra, 1992 yılında Hakasya Cumhuriyeti oldu.

Hakasların iki bin yılı aşan tarihleri onların bir Kırgız grubu olduğunu göstermektedir. Tanrı Dağı Kırgızlarının dünyaca ünlü büyük destanları Manas da bu tarihi olaydan bahsetmektedir. Manas Destanı'nın anlattığına göre Tanrı Dağı Kırgızları Yenisey bölgesinden bugünkü vatanlarına Manas Han önderliğinde göç etmişlerdir. 9. yüzyıl Çin kaynakları Kırgızlardan Hakas sözcüğünün telaffuzuna yakın olarak "Heges" veya "KieKiaSe" adıyla bahsetmektedir. Sonraki yıllarda Tanrı Dağı Kırgız boylarının Müslümanlaşma ve yaşanılan bölgeler arasındaki mesafenin uzak olması nedeniyle Yenisey Kırgızlarının ayrı bir kimlik benimsemesini ve Hakas adını kabullenmeleri sonucunu doğurmuştur.

Coğrafi yapı

Hakasya'nın kuzeyden güneye kadar olan bölgenin uzunluğu 460 km, batıdan doğuya (en geniş kısımda) 200 km'dir.

Hakasya, Yenisey Nehri'nin yukarı kesimindeki geniş Minusinsk Havzasının batı yarısında yer alır. Yenisey Nehri'nin kollarından, Abakan Irmağı bölgenin ortasından geçer. Irmak vadisinin güneyinde, Karagoş Dağında 2.930 m'ye kadar yükselen Batı Sayan Dağları bulunur. Kuzeyindeki Akaban ile Kuznetsk Aladağ Dağlarının en yüksek noktasıyla 2.178 m yüksekliğindeki Verhni Zub'dur. Kapalı havuzda kurak ve sert bir kara iklimi egemendir. Bu nedenle alçak kesimler bozkırlar ve ormanlık alanlarla kaplıdır. Ama 1954'ten sonra özellikle de bakir ve boş toprakların çoğu tarıma açılmıştır. Dağlar çam, köknar ve ladin ormanlarıyla kaplıdır. Yenisey Nehri, Hakasya Cumhuriyetinin en uzun akarsuyudur. Çulım, Tom ve Abakan Nehri|Abakan]] diğer önemli nehirlerdir. Cumhuriyet topraklarında üç yüzün üzerinde tuzlu ve tatlı su içeren göller bulunmaktadır. Doğal kaynaklar olarak; demir, altın, gümüş, kömür, petrol ve doğal gaz bulunmaktadır. Rusya' daki en büyük molibden yatakları bölgede bulunmaktadır.

Hakasya'da 500'den fazla göl, nehir ve küçük akarsu bulunmaktadır. Akarsuların toplam uzunluğu 8 bin km'dir.

Dağlar
 Çonhır dağ
 Hara hus dağ ya da Hara-Tas dağ (Karatoş dağı)
 (Verhniy Zub dağı)
 (Bobrovaya dağı)

Akarsular
Akarsular ve kolları:

 Son akarsuyu: Akarsu ağzı : Sıra gölü

 Tööim akarsuyu: Akarsu ağzı : Pöleköl

 Çulım > Ak üüs ve Hara üüs

  Kim (eski Türkçe: Kem) akarsuyu
 Coy
 Uluğ Soyot
 Uy
 Uluğ Karak
 Kiçig Karak
 Haalı akarsuyu
 Ağban akarsuyu
 Anı akarsuyu
 Çabaş
 Tastıp akarsuyu
 Töö akarsuyu
 Ashıs akarsuyu
 Öök Hamıstığ
 Uybat akarsu
 Pici akarsuyu
 Koksa akarsuyu
 Tes (akarsu)
 Çorba akarsuyu

Göller
 Pöle
 Sıra
 İt
 Hara köl (Sıra aymağı)
 Han
 Tus
 Paltı
 Uluğ

Zaman Dilimi

Hakasya, Krasnoyarsk zaman dilimindedir (KRAT/KRAST). UTC'e göre saat farkı +0700 (KRAT)/+0800 (KRAST).

İdari bölümler

Bu alt başlığın ana maddesi: Hakasya İdari Yapılanması

Önemli Şehirler
 Ağban
 Sayanogorsk
 Soğır
 Haratas
 Abaza

Aymaklar (ilçeler)
 Altay aymağı
 Ashıs aymağı
 Pii aymağı
 Bograd aymağı
 Orconikidze aymağı
 Şira aymağı
 Taştıp aymağı
 Ağban piltiri aymağı

6 Ekim 2003 tarihli No: 131-FZ «Rusya Federasyonu yerel özyönetimin genel ilkeleri» kanununa göre Hakasya'da:
 100 kent ve kır belediye yönetimi içinde:
 5 şehir okruğu,
 8 belediyelik ilçe,
 9 şehir,
 78 kır yerleşimi.
Yeni belediyelik 8 şehir yerleşimi ve 77 kır yerleşimi bulunmaktadır.

Şehir okruğu

Belediyelik ilçeleri

Nüfus
Cumhuriyete adını veren Hakaslar eskiden göçebe olan Sibiryalı bir Türk halkıdır. Ancak günümüzde Cumhuriyet nüfusunun büyük çoğunluğunu Ruslar oluşturmaktadır. 2010 yılı verilerine göre Hakas Cumhuriyetinin nüfusu 532 403 kişidir. Nüfusun %67,3 kadarı şehirlerde yaşamaktadır. 2010 yılı nüfus verilerine göre nüfusun; %81,7' sini Ruslar, %12,1' sini Hakaslar, %1,1' ini Almanlar, %1' ini Ukraynalılar, %0,6' sını Tatarlar, %0,2' sini Şorlar ve %3,3' ünü diğer etnik unsurlar oluşturmaktadır. Yıllara göre Hakasya Cumhuriyetinde yaşayanların etnik dağılımı;

İdari Yapı
İdari merkezi başkent Abakan'dır.
Güney Doğu Sibirya'da bulunan bu bölge, Rusya'nın Krasnoyarks eyaletine bağlıdır. Rusya'nın oluşumunda ve 18. yüzyılda Rusya'ya katılmış, 1930'da Muhtar Bölge olarak yer almıştır.

Ekonomik Yapısı
Hakas Muhtar Bölgesi, ekonomik kaynaklardan kömür, demir, altın, mermer vs. sanayi bakımından zengindir. Ayrıca kereste işletme sanayi gelişmiştir. Ekonomi tarım ve hayvancılığa (özellikle küçükbaş) dayanmaktadır. Bitki üretimi de yeterli düzeydedir.

Koyun ve keçi besiciliği hala önemli bir ekonomik etkinliktir. Alçak kesimlerde gerçekleştirilen sulama projeleri otlaklarda beslenen hayvan sayısını, ekili arazilerin yüzölçümünü ve başta buğday, yulaf, darı ve patates olmak üzere tarımsal üretimi artırmıştır. Rusların bölgeye yerleşmesinde etkili olan bakır madenciliği 18. yy'dan beri önemini korumaktadır. Abaza ve Teya'da zengin demir cevherleri. yukarı Çulım'da altın, Çemogorsk'ta kömür, Aksiz'de barit çıkartılmaktadır. Bölgede ayrıca bakır, tungsten yatakları da vardır. Ormanlar önemli bir kereste kaynağıdır.

Enerji
1980'lerin başında Yenisey Nehri üzerindeki Sayanagorsk'ta yapılan 6.400 megavat kapasiteli hidroelektrik santralından Minusinsk Havzasındaki sanayi için gerekli enerjinin sağlanması planlanmış ve elektrik enerjisi gereksinimini karşılamaktadır.

Eğitim ve Kültür
Hakasya'da 269 ortaokulda (91 bin öğrenci), 7 Anaokulunda (770 öğrenci), 1 üniversitede (6500 öğrenci) bulunmaktadır. Eğitim sistemi devletin mülkiyetindedir. Burada yılda 15.000 kitap, 1 dergi (2200 tiraj), 1 gazete bulunmaktadır. 250 kütüphane, 1 müze, 1 tiyatro, 280 kulüp vardır.

Gelenekleri

Hakaslar örf ve adet bakımından Altay Türklerine benzerler. Erkek elbiseleri Ruslarınki gibidir. Kadınlarınki daha farklıdır. Saçlarına süs esyaları takarlar. Genç kızların yörüklerdeki gibi 15-20 örgülü belikleri vardır. Evlenmelerde kız beğenme, kız isteme, düğün ve düğün ziyaretleri merasimleri vardır.

Kalın (gelin) kaçırma ve karşılığında kız tarafına "kalın ödeme" adeti vardır. Evli kadınların kocalarını terketmesi halinde "kalın" erkek tarafına geri ödenir. Doğan çocuklara eski adetlere göre ad verilir. Çocuklar altı aylık olduğunda resmi olarak hristiyan gözüktükleri için vaftiz edilirler ve bir hristiyan adı alırlar; ancak bu ad günlük yaşamda kullanılmaz. Şaman dininin kurallarına göre hareket ederler.

Tahta sandıklara kotydukları ölülerine elbise giydirip atının eğeri ile birlikte kurganlara gömerler. Gömülmeden sonraki üç, yirmi, kırk ve yüzüncü günlerde çeşitli törenler yapılır ve yemek verilir. Kırkıncı gün töreninde ölenin atı kesilir, eti yenir; atın başı bir mızrak ucunda mezarın başına dikilir.

Dil
Hakasça, Uygurcaya yakındır. Bugün bir yazı diline sahip olan Hakasların dil ve edebiyat enstitüleri mevcuttur.
Hakaslar Çarlık döneminde zorla kabul ettirilen Kiril alfabesini Sovyet Devriminden sonra bırakıp Latin alfabesine geçmişler, ama 1939'dan sonra yeniden Rus alfabesini kullanmak zorunda kalmışlardır. Moğolca ve Çince öğelerin de rastlandığı Hakasça'nın sözcük dağarcığı daha çok ortak Türkçenin sözcüklerinden oluşur. Belli başlı ses değişimlerine örnek olarak b->p- (bar "var" / par, biz / pis). d/z (adak "ayak" / azah), y/c (yahşi "güzel" / cahsı, yıl / çıl), z/s (yüz / çüs) gösterilebilir.
Hakaslar zengin bir halk edebiyatı geleneğine sahiptirler. Türkolog W. Radloff'un Hakas lehçesi edebiyatı ve etnografyasıyla ilgili geniç çalışmaları vardır.

Hakasya Alfabesi
 A (A), Б (B),Ӌ (c), Ч (Ç), Д (D), Э (E), Е (E; kelime başlarında ise YE olarak okunur), Ф (F), Г (G),Ғ (Ğ)Х (H), Ы (ı), И (İy), İ (i), Ж (J) К (K), Л (L), М (M), Н (N); Нь(ñ Damaktan N harfi Türk Ortak Latin Alfabesi'nde "ñ" olarak belirlenmiştir), O (O), Ö (Ö), П (P), Р (R), С (S), Ш (Ş), Т (T), У (U), ÿ (Ü), В (V), Й (Y), З (Z), Ë (yo), Ц (ts), Щ (şç), Ю (yu), Я (ya), Ъ (kesme işareti), Ь (inceltme işareti)

Hakas Alfabesi:

1929 yılına kadar - Latin Alfabesi:

с 1939 - Rus Alfabesi:

küçükresim|250px|Хакасский алфавит из букваря 1934 года
Таблица соответствия букв хакасских алфавитов

Hakasya'dan görünümler

Kaynakça

 Hakasya ve Türk Dünyası Haritası
 Khanza Big Hakas Türküsü* TİKA
 http://alparslanfatih2007.googlepages.com/kirilalfabesi  - Hakas Alfabesi
 Khanza Big Hakas Türküsü

 - Hakasların Müziği
 Beyaz Arif Akbas, "Khakassia: The Lost Land", Portland State Center for Turkish Studies, 2007.
http://www.pdx.edu/turkish_studies_center/books

Türk bölgeler ve ülkeler

Hakasya


Janet Franklin, née le  à Francfort-sur-le-Main, est une biogéographe, écologue et botaniste américaine. Son travail est centré sur l'utilisation de la télédétection pour modéliser et comprendre les paysages végétalisés. Elle est professeure émérite de biogéographie au département de botanique et de sciences végétales de l'université de Californie à Riverside.

Biographie
Franklin naît le  à Francfort mais grandit aux États-Unis, près de San Francisco. Elle obtient un baccalauréat en biologie environnementale à l'université de Californie à Santa Barbara en 1979, puis une maîtrise en géographie en 1983 et un doctorat en 1988. Sa thèse porte sur la télédétection des structures de la végétation ligneuse au Mali.

Carrière académique
Janet Franklin fait remonter sa passion pour les sciences à son adolescence : elle écoute une conférence de Linus Pauling qui lui . En 1988, Franklin commence à enseigner et faire des recherches à l'université d'État de San Diego et y travaille jusqu'en 2009. À cette date, elle est nommée professeure de géographie à l'université d'État de l'Arizona. Elle rejoint en 2017 l'université de Californie à Riverside.

De 2014 à 2016, elle est présidente de la section américaine de l'Association internationale d'écologie du paysage. Elle est également un temps la rédactrice en chef de , revue reconnue sur la biogéographie de la conservation.

Travaux
Franklin fait ses débuts en télédétection en tant que doctorante lorsqu'elle est recrutée par un professeur grâce à sa capacité à distinguer différentes espèces de pins à partir de photographies aériennes.

Les travaux de Franklin se concentrent sur l'utilisation des techniques de télédétection pour modéliser et comprendre les paysages végétalisés.

Janet Franklin étudie la répartition des espèces, principalement des arbres, dans les paysages. C'est à cette échelle du paysage que portent ses travaux, sur des terrains aussi bien aux États-Unis qu'en Afrique, dans les îles du Pacifique et dans les Caraïbes. Elle apporte d'importantes contributions à l'étude des changements de paysage causés par l'homme et à la cartographie prédictive de la végétation. Par exemple, certaines espèces qui aiment les milieux frais remontent en altitude et latitude en raison du changement climatique : elle nuance ces constats, notamment sur les micro-habitats moins touchés. Son article de 1995, , est considéré comme un travail fondamental de l'écologie du paysage moderne basée sur la télédétection. Avec cet outil, elle enrichit les modèles sur la manière dont les espèces pourraient migrer en raison du changement climatique. Elle décrit des modèles spatiaux de végétation, notamment ceux sur la répartition des espèces dont elle est spécialiste, et les processus qui les composent. Elle y parvient grâce à des simulations et des expériences sur le terrain. En croisant la présence d'espèces et des variables environnementales, elle prévoit l'adéquation spatiale d'un habitat pour une espèce. Ses recherches s'appliquent dans l'étude du changement climatique à la fois présent et historique. Elle montre l'impact des modifications du paysage par l'être humain sur les écosystèmes, comme le rôle de l'humain préhistorique dans le façonnement des communautés écologiques dans les îles du Pacifique et des Caraïbes. Ses travaux permettent de mieux comprendre les interrelations entre les activités humaines qui modifient le paysage (agriculture, urbanisation) et celles naturelles (incendies, inondations) ainsi que leur impact sur les communautés végétales. Elle apporte une meilleure compréhension des facteurs de changement sur la biodiversité et les effets de leur combinaison sur le déclin des espèces.

Distinctions
Janet Franklin est membre de l'Académie nationale des sciences américaine, de l'Association américaine pour l'avancement des sciences et de l'Académie américaine des arts et des sciences.

Publications
Franklin est l'autrice d'un livre et de plus de  articles universitaires évalués par des pairs.

Livre

Articles scientifiques

Notes et références

Liens externes

Membre de l'Association américaine pour l'avancement des sciences
Membre de l'Académie américaine des arts et des sciences
Membre de l'Académie nationale des sciences
Femme géographe
Femme botaniste
Botaniste américain du XXe siècle
Étudiant de l'université de Californie à Santa Barbara
Écologie du paysage
Écologue américain
Professeur à l'université de Californie à Riverside
Professeur à l'université d'État de San Diego
Professeur à l'université d'État de l'Arizona
Professeur à l'université de Californie
Géographe américain du XXe siècle
Géographe américain du XXIe siècle
Universitaire américain du XXe siècle
Universitaire américain du XXIe siècle
Naissance en juillet 1959
Naissance à Francfort-sur-le-Main

Janet Franklin


Éva Erdős, née le  à Budapest, est une ancienne handballeuse hongroise, évoluant au poste d'arrière gauche.

Vice-championne du monde en 1995 puis médaillée de bronze aux Jeux olympiques d'Atlanta en 1996, elle est l'une des meilleures joueuses hongroise du début des années 1990 et est la deuxième joueuse la plus capée de l'équipe nationale de Hongrie derrière Marianna Nagy. En 1998, elle est recrutée par l'AS Bondy.

Palmarès

Sélection nationale

 Jeux olympiques
  Médaille de bronze aux Jeux olympiques d'été de 1996 à Atlanta
 Championnat du monde
  au Championnat du monde 1986
  au Championnat du monde 1993
  Médaille d'argent au Championnat du monde 1995
  au Championnat du monde 1997
 Championnat d'Europe
  au Championnat d'Europe 1996

Club

Compétitions internationales
 Finaliste de la Ligue des champions en 1993 et 1994
Compétitions internationales
 Vainqueur du Championnat de Hongrie (5) : ?

Distinctions individuelles
 meilleure buteuse du Championnat de Hongrie en 1990
 élu meilleure handballeuse de l'année en Hongrie en 1993
 deuxième joueuse la plus capée de l'équipe nationale de Hongrie derrière Marianna Nagy

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1964
Naissance à Budapest
Handballeuse internationale hongroise
Médaillée de bronze olympique hongroise
Handballeuse aux Jeux olympiques d'été de 1996
Joueuse du Vasas SC

Éva Erdős


Korupcija i zarobljavanje države u telekomunikacijskom sektoru u tranzicijskim državama

Definicije

Korupcija
Korupcija je zloupotreba društvene i/ili gospodarske moći i/ili državne vlasti i/ili javnih ovlaštenja radi ostvarivanja privatnih interesa.

Politička korupcija
Politička korupcija je zloupotreba državne vlasti i/ili javnih ovlaštenja radi ostvarivanja privatnih interesa.

Visoka korupcija (engl. Grand Corruption)
Visoka korupcija je zloupotreba najviše razine državne vlasti i/ili javnih ovlaštenja na štetu većine, a u korist nekolicine. Uzrokuje tešku i široko rasprostranjenu štetu pojedincima i društvu u cjelini.

Koruptivna kaznena djela
Koruptivne aktivnosti obično uključuju činjenje tipičnih koruptivnih kaznenih djela: davanje i primanje mita, pronevjeru, prevaru, prevaru u gospodarskom poslovanju, iznudu, trgovanje utjecajem, zloupotrebu položaja i ovlaštenja.

Zarobljavanje države (engl. State Capture)
Zarobljavanje države je oblik sistematske političke korupcije u kojoj privatni interesi značajno utječu na procese donošenja odluka od strane država (utjecanje na donošenje pravnih propisnika, pravila, politika), radi ostvarivanja vlastite koristi. Prvi je puta izraz "zarobljavanje države" upotrijebljen od strane Svjetske Banke oko 2000. godine, radi opisivanja stanja u nekim bivšim sovjetskim srednjoazijskim tranzicijskim zemljama. Odnosio se na slučajeve u kojima su male korumpirane skupine koristile svoj utjecaj na državne službenike i proces donošenja odluka od strane vlasti radi jačanja vlastitog gospodarskog položaja. Članovi tih skupina kasnije su postali poznati kao oligarsi.

Zarobljavanje države je protupravan ili (njima nepripadajući) utjecaj elita na uobličavanje državnih propisnika, politika i regulacija. U svojoj biti ono je očitovanje visoke korupcije (engl. Grand Corruption).

Društvene i gospodarske posljedice korupcije
Korupcija predstavlja prijetnju stabilnosti i sigurnosti društava, potkopava društvene institucije i demokratske vrijednosti i ugrožava održivi razvitak i vladavinu prava.
Korupcija je usko povezana s drugim oblicima kriminaliteta, uključujući i međunarodni organizirani kriminal.
Korupcija nagriza povjerenje u vlast, potkopava društveni ugovor, prepreka je ulaganju, s negativnim učinkom na zaposlenost i gospodarski rast.
Korupcija je i uzrok i posljedica oružanih sukoba. Društvena nestabilnost povezana s oružanim sukobima osobito pogoduje rastu koruptivnih aktivnosti. Korupcija je također usko vezana s aktivnostima koje prate oružane sukobe kao što su: krijumčarenje oružja, droge, ljudi i terorističke aktivnosti.
Prema procjenama Svjetskog ekonomskog foruma (World Economic Forum) iz 2018. godine, globalni trošak korupcije iznosi najmanje 2600 milijarda US$ odnosno 5 % globalnog GDP.

Područja korupcije
Područja osobito pogođena koruptivnim aktivnostima su nerazvijene zemlje, zemlje u razvoju, zemlje u tranziciji između komunističke diktature u demokratski poredak, zemlje u ratu, osobito nakon prestanka sukoba.

Korporativni kriminal (kriminal "bijelih ovratnika")
"Korporativni kriminal je protupravna ili društveno štetna društvena aktivnost koja je zajednički rezultat međudjelovanja između poslovne korporacije i državne organizacije uključenih u zajednički pothvat. Uobičajeno korporativna kaznena djela uključuju aktivno sudjelovanje dvije ili više organizacija, od kojih je barem jedna državna i barem jedna privatna." Radi se o odnosu između poslovnih i državnih organizacija koji rezultira štetnim učincima za društvo i gospodarstvo neke zemlje. Korporativna kaznena djela mogu se počiniti aktivnim postupanjem ili nečinjenjem, propuštanjem postupanja.

Vrste korporativnih kaznenih djela
Korporativna kaznena djela mogu se podijeliti u dva oblika:
 od državne vlasti inicirana ili od državne vlasti omogućena.
 Od državne vlasti inicirana korporativna kaznena djela se počine kada se korporacije angažirane od strane državne vlasti upuste u kriminal na poticaj te vlasti.
 Od državne vlasti omogućena korporativna kaznena djela mogu se definirati kao posljedica neuspjeha državnih regulatornih tijela da obuzdaju delinkventne poslovne aktivnosti korporacija, bilo zbog izravne protupravne suradnje između državnih organizacija i tijela i korporacija, bilo zbog toga što je njihovo djelovanje usmjereno istoj obostrano dijeljenoj svrsi.

Treba naglasiti da su korporacije, osobito velike međunarodne korporacije, koje raspolažu ogromnim financijskim sredstvima, glavni inicijatori i počinitelji korporativnih kaznenih djela. Od države omogućeni korporativni kriminal mnogo je opasniji, osobito u slučajevima političke korupcije. Kod političke korupcije, kada se državni službenici, imenovani ili izabrani državni dužnosnici upuštaju u počinjenje korporativnih kaznenih djela, njihov je cilj gotovo isključivo, a uvijek primarno osobna korist, premda se ponekad može dogoditi postizanje neke koristi za državu, kada je kriminalna aktivnost uzajamno kompatibilna s obje koristi.

Zloupotreba ekonomske moći
Zloupotreba ekonomske moći je kazneno djelo ako ima negativan učinak na osobnu slobodu velikog broja pojedinaca i ako uništava društveni sustav koji služi svrsi zaštite osobnih sloboda.

Gospodarski i financijski kriminal
Financijski kriminal ne samo što akumulira kapital iz protupravnih izvora, nego i remeti ekonomski poredak, sprečava razvitak, doprinosi degradaciji društvenih normi, povećava ekonomsku nejednakost, uzrokuje kaos i nered u društvu.

Gospodarski kriminal može biti počinjen ne samo protiv države i javnog interesa, nego često i protiv interesa drugih privatnih poslovnih subjekata i protiv interesa pojedinaca.
"Kaznena djela protiv ekonomskog poretka izobličuju i čak uništavaju uobičajene mehanizme gospodarstva i tržišta".

Klauzule o stabilnosti
Klauzule o stabilnosti su odredbe ugovora o investiranju u tranzicijskim zemljama, koje reguliraju rizik zakonodavnih – regulatornih promjena za investitore, radi osiguranja zaštite interesa investitora.
One su sredstva alociranja rizika usmjerena na povećanje predvidivosti regulatornog okruženja u kojem će investitor djelovati i osobito na ublažavanje rizika za investitora od budućih fiskalnih pravila.
Klauzule o stabilnosti efektuiraju i diskriminaciju domaćih investitora, jer za njih važe pravna pravila od čijih promjena one štite inozemnog investitora.

Vrste klauzula o stabilnosti

1. Klauzula o zamrzavanjuZamrzavanje fiskalnog i nefiskalnog zakonodavstva u odnosu na investiciju za vrijeme njezinog trajanja.

2. Klauzula o ekonomskoj ravnoteži
Nadoknada štete ili izmjena ugovora radi nadoknade investitoru zbog zakonodavnih promjena.

3. Hibridna klauzulaNadoknada štete ili izmjena ugovora radi nadoknade investitoru ili izuzimanje investitora odnosno investicije od važenja izmjena zakona.

Klauzula o ekonomskoj ravnoteži – podvrste
1. Izmjena zakona će obvezivati investitora ali država će ga obeštetiti za njegovo poštovanje zakonske izmjene.

2. U slučaju zakonske izmjene investitoru je dopušteno da s državom otvori pregovore o izmjeni izvornih klauzula o alokaciji rizika, s obzirom na tu izmjenu.

U državama članicama OECD (Organisation for Economic Co-operation and Development) klauzule o stabilnosti ograničavaju zaštitu investitora od primjene izmjena zakonskih pravila na one koje su arbitrarne ili diskriminirajuće.

U državama koje nisu članice OECD nema tih ograničenja, već klauzule o stabilnosti ili sprečavaju primjenu novih pravila odnosno izmjena zakona ili predviđaju nadoknadu investitoru bez obzira jesu li nova pravila arbitrarna ili diskriminirajuća.
Klauzule o stabilnosti mogu ograničiti suvereno zakonodavno pravo države.

Korupcija i zarobljavanje države u telekomunikacijskom sektoru u tranzicijskim državama bivšeg Sovjetskog Saveza i jugoistočne Europe

Srednja Azija – Uzbekistan

Do 2004. godine brzorastuća švedska telekomunikacijska kompanija TeliaSonera, korporacija nastala spajanjem švedskog telekoma Telia i finskog Sonera, postala je vodeći pružatelj telekomunikacijskih usluga na tržištu skandinavskih zemalja. Tražeći nove prilike za investiranje počela je ispitivati mogućnosti na području bivših zemalja Sovjetskog Saveza.

2007. godine TeliaSonera je objavila da je dobila koncesiju za korištenje 3G mreže i pružanje mobilnih telekomunikacijskih usluga u Uzbekistanu.

2012. godine švedska javna televizija Swedish Public Service Television (SVT) objavila je da je 2007. godine, TeliaSonera, za 3G dozvole i korištenje mobilnih frekvencija u Uzbekistanu, uplatila 320 milijuna US$ na račun Takilant Ltd., kompanije registrirane na Gibraltaru, te da je kompanija Takilant povezana s Gulnarom Karimovom, kćerkom uzbekistanskog predsjednika Islama Karimova. TeliaSonera je priopćila da su objavljeni navodi neutemeljeni.

Nakon objave dodatnih navoda o povezanosti TeliaSonere i kćeri uzbekistanskog predsjednika, 2013. godine su vlasti u Sjedinjenim Američkim Državama i Nizozemskoj započele istraživati slučaj.
Istraga američkog Ministarstva pravosuđa i U.S. Securities and Exchange Commission (SEC)
je tijekom 2014. godine osim aktivnosti švedske kompanije TeliaSonera AB zahvatila i poslovanje telekomunikacijskih kompanija Vimpelcom Ltd., sa sjedištem in Amsterdamu i ruske kompanije Mobile TeleSystems PJSC. Navedene tri korporacije navodno su uplatile stotine milijuna američkih dolara na račune kompanija pod kontrolom Gulnare Karimove.

U kolovozu 2015. godine objavljeno je da su tužitelji iz Sjedinjenih Američkih Država zatražili od vlasti Irske, Belgije, Luxembourga, Švedske i Švicarske da blokiraju imovinu u vrijednosti od oko 1 milijarde US$ zbog koruptivnih aktivnosti za koje su sumnjičili tri navedene telekomunikacijske korporacije i Gulnaru Karimovu.

U rujnu 2018. godine u Švedskoj je započelo suđenje trima bivšim direktorima TeliaSonera AB. Među njima i bivšem predsjedniku uprave kompanije Larsu Nybergu. Optuženi su godinu dana ranije da su, da bi dobili koncesiju za korištenje 3G mobilne mreže u Uzbekistanu, kćeri uzbekistanskog predsjednika Gulnari Karimovoj, dali mito u iznosu od 350 milijuna US$.
15. veljače 2019. Okružni sud u Stockholmu je donio oslobađajuću presudu. Razlog za oslobađanje optuženih od krivnje bio je neuspjeh tužitelja da dokažu da je Gulnara Karimova bila na službenom položaju vezanom uz telekomunikacijski sektor.

2017. godine TeliaSonera AB je postigla nagodbu kojom se obvezala platiti 1 milijardu US$ u zamjenu za obustavu protukoruptivne istrage protiv nje.
Iste godine, Vimpelcom Ltd. je postigao nagodbu kojom je pristao platiti 795 US$ za prestanak istraga vlasti SAD i Nizozemske.

2014. BBC je objavio da je Gulnara Karimova u kućnom pritvoru u Uzbekistanu.
2016. godine Ministarstvo pravosuđa SAD (U.S. Department of Justice – DOJ) zaplijenilo je, u okviru akcije Kleptocracy Asset Recovery Initiative (KARI) 850 milijuna US$ stečenih putem koruptivnih poslova povezanih s Gulnarom Karimovom.
Iste je godine umro uzbekistanski predsjednik Islam Karimov.

2017. godine ured uzbekistanskog državnog odvjetnika objavio je da je Gulnara Karimova temeljem sudske presude u zatvoru od 2015. godine; da se protiv nje provode dodatne istrage zbog novih optužbi, te da je bila pripadnica organiziranog zločinačkog udruženja koje je nadziralo imovinu vrijednu više od 1,3 milijarde US$ u 12 zemalja.  Optužena je i da je stekla imovinu vrijednu 595 milijuna US$ i primila mito u iznosu od 869 milijuna US$. Iste je godine Gulnara Karimova osuđena na 10 godina zatvora zbog prevare i pranja novca. 2018. godine zatvorska kazna joj je zamijenjena petogodišnjim kućnim pritvorom.

Jugoistočna Europa -  Crna Gora i Makedonija

U prosincu 2011. U.S. Securities and Exchange Commission (SEC) optužila je je Magyar Telekom i njegovog vlasnika Deutsche Telekom da su podmitili državne dužnosnike u Crnoj Gori i Makedoniji radi stjecanja vlasništva i isključivanja konkurencije u telekomunikacijskoj industriji.

SEC je optužila tri viša službenika Magyar Telekoma da su 2005. i 2006. godine osmislili, odobrili i proveli podmićivanje makedonskih državnih dužnosnika kako bi spriječili uvođenje novoga konkurenta i stekli nove regulatorne povlastice na telekomunikacijskom tržištu u Makedoniji. Konačni cilj koruptivnog djelovanja u Makedoniji bio sprečavanje izmjena zakona koje bi mogle ugroziti tržišno vodstvo kompanije Makedonske Telekomunikacije AD Skopje (MakTel), koja je bila u vlasništvu Magyar Telekoma.

Početkom 2005. godine makedonski je parlament donio Zakon o elektroničkim komunikacijama kojim je liberalizirano makedonsko tržište telekomunikacija. Službenici Magyar Telekoma su se, koristeći usluge grčkih posrednika, tajno sastali s predstavnicima makedonske koalicijske vlade, priopćili im da davanje koncesije za obavljanje telekomunikacijskih mobilnih usluga u Makedoniji trećem njihovom pružatelju nije prihvatljivo, te s njima sklopili tajni protokol o suradnji koji je trebao spriječiti uvođenje trećeg pružatelja mobilnih usluga na makedonsko telekomunikacijsko tržište.

U Crnoj su Gori, od strane istih službenika Magyar Telekoma, 2005. godine, državni dužnosnici podmićeni kako bi se osigurala suradnja crnogorske vlade u omogućavanju Magyar Telekomu da stekne manjinski dio udjela crnogorske kompanije Telekom Crne Gore. Zahvaljujući toj suradnji Magyar Telekom je uspio postići punu kontrolu nad Telekomom Crne Gore, njegovom infrastrukturom i imovinom.
Makedonski su dužnosnici primili mito u iznosu od otprilike 6 milijuna US$, a crnogorski u iznosu od aproksimativno 9 milijuna US$.
Mito je isplaćen temeljem fiktivnih konzultantskih i marketinških ugovora.

U veljači 2017. godine tri optužena službenika Magyar Telekoma te korporacije Magyar i Deutsche Telekom postigli su nagodbu sa SEC.
Tri su se optužena službenika Magyar Telekoma nagodila da plate kazne u iznosu od 60 000, 150 000 i 250 000 američkih dolara, a kazneni postupak protiv njih je obustavljen. Dvojica od njih su nagodbom prihvatila i zabranu obavljanja dužnosti službenika ili direktora bilo koje kompanije registrirane kod SEC. Nagodbom stranaka u tom postupku utvrđeno je da optuženi nisu "ni priznali, niti zanijekali" optužbe.
Magyar Telekom je pristao platiti iznos od 31,2 milijuna američkih dolara na ime protupravno stečene dobiti i globu u iznosu od 56,9 milijuna US$. Deutsche Telekom se nagodio da plati kaznu u iznosu od 4,36 milijuna američkih dolara.
U koruptivne aktivnosti u telekomunikacijskom sektoru u Makedoniji i Crnoj Gori nisu bili uključeni samo državni dužnosnici, nego i posrednici i članovi obitelji državnih dužnosnika. Do danas nitko od makedonskih i crnogorskih državnih službenika nije osuđen zbog koruptivnih aktivnosti u telekomunikacijskom sektoru, a njemački su tužitelji prekinuli istragu i odbacili optužbe protiv CEO Deutsche Telekoma g. Obermanna.

2010. godine kompanija Deutsche Telekom AG je odlučila delistirati se s njujorške burze vrijednosnih papira - New York Stock Exchange (NYSE) i izbrisati se iz registra Securities and Exchange Commission (SEC) i time prekinuti svoju obvezu izvješćivanja SEC o svojim svojem stanju i aktivnostima. Kao razlog za takvu odluku kompanija je navela smanjivanje složenosti financijskog izvješćivanja i smanjivanje administrativnih troškova.

Izvori

Kazneno pravo


Sinbad of the Seven Seas is a 1989 Italian fantasy film produced and directed by Enzo G. Castellari from a story by Luigi Cozzi, revolving around the adventures of Sinbad the Sailor. Sinbad must recover five magical stones to free the city of Basra from the evil spell cast by a wizard, which his journey takes him to mysterious islands and he must battle magical creatures in order to save the world.

Plot
The film is narrated by a mother who tells her daughter a bedtime story from a large book: In the city of Basra, the evil vizier Jaffar has clouded the caliph's mind and imprisoned his daughter, Princess Alina in order to marry her. Jaffar has four of the town's five sacred gems sent to dangerous and evil places where they will be carefully guarded by magical forces. Sinbad and his crew arrive at the caliph's palace, only to be captured by the hypnotised soldiers. Jaffar sentences Sinbad's crew to the torture chamber while the mighty sailor is to be locked in a pit full of snakes. Sinbad gets out of the snake pit using some snakes tied together into a rope and later rescues his companions from the torture chamber. As they flee the controlled Basra, Jaffar grants power from evil forces to help him kill  Sinbad, this summons an evil cloud over Sinbad's ship and the Legions of Darkness, undead warriors. Together with the help of his friends, Sinbad manages to defeat the undead and the leader.

Sinbad then heads to a mysterious island to seek the help of a wise Oracle, who tells them the location of the four sacred gems of Basra. Then, he sails to an island and finds the gem by himself, he destroys a towering rock monster and retrieves the gem. Jaffar is joined by another ally, Soukra, a sorceress, and they prepare Jaffar's scheming plan. The second gem is on the island of the Amazons, the Amazons hypnotise Sinbad's crew and their leader, Queen Farida takes Sinbad with her. The Bald Cook and Poochie the dwarf save Sinbad, and he retrieves the second gem, the Queen's necklace. Next, Sinbad and his team head to the Isle of the Dead, where they battle Ghost Knights who have risen from the dead to fulfill their destiny. Sinbad goes for the Ghost King while his companions battle the Knights. Jaffar casts Sinbad's ship and his crew in the middle of the sea, leaving the sailor alone on the Isle of the Dead. Jaffar gives life to the Ghost King using his evil powers, and it weakens Sinbad, but he resists and destroys the Ghost King with his own sword and takes the third sacred gem.

Later, Sinbad meets Kira, and her father, Nadir the wizard, two survivors on the Isle of the Dead who came there on a flying balloon. Sinbad agrees to help them get rid of the vicious monsters of the island and is aided by Kira, they encounter a group of ghouls, Sinbad fights them, but they capture Kira. Sinbad rescues Kira, but has to face a terrible monster known as the Lord of Darkness, which is able to fire bolts of energy from its wrists guarding the last sacred gem of Basra, Sinbad defeats the evil creature with the gems he has and retrieves the last one and they, along with Nadir, escape the island on a balloon.

Sinbad meets up with his companions and they go off to face Jaffar, Sinbad's men face off with the soldiers while Sinbad battles Jaffar. The wizard creates an exact Sinbad clone to battle the sailor, but he manages to defeat it. Eventually, Jaffar is captured by Sinbad and Princess Alina is rescued. Peace has been restored to the world with the sacred gems.

Cast

Production

Sinbad of the Seven Seas claims to be based on Edgar Allan Poe's story "The Thousand-and-Second Tale of Scheherazade," though no similarity can be found between its plot and the story. It borrows some elements and characters from the 1940 version of The Thief of Bagdad. The film was made with a largely Italian cast and crew. Like most Italian movies, it was filmed on location without sound equipment and all dialogue and sound effects were dubbed later.

Screenwriter Luigi Cozzi was originally going to direct the film back in 1986 but he was replaced at the last minute by the producers with Enzo G. Castellari. Castellari changed Cozzi's script drastically and several million dollars later, wound up submitting three hours of non-releasable footage to the producer, who shelved the whole project. In 1989, Cozzi was hired back to try to fix up the picture via re-editing and shooting additional scenes, the producer spending an additional half million dollars finishing it.

Reception and legacy
The film's low production values, over-the-top acting, and inept plot have made it a cult favorite among those who enjoy bad cinema for its unintentional humor. Lou Ferrigno has stated during an interview that Sinbad of the Seven Seas was one of his favourite films he made.

The film is listed in Golden Raspberry Award founder John Wilson's book The Official Razzie Movie Guide as one of The 100 Most Enjoyably Bad Movies Ever Made.

References

External links

1989 films
1980s fantasy adventure films
1980s action adventure films
1980s fantasy action films
Italian fantasy adventure films
Italian action adventure films
1980s Italian-language films
English-language Italian films
Films about treasure hunting
Films directed by Enzo G. Castellari
Films based on Sinbad the Sailor
Golan-Globus films
Sword and sandal
Peplum films
Sword and sandal films
Films set in Iraq
Films produced by Menahem Golan
Films produced by Yoram Globus
1980s Italian films

Sinbad of the Seven Seas


Thylacoleo carnifex, tobolčarski lav, je izumrla vrsta mesojednog tobolčara koji je živio u Australiji od ranog do kasnog pleistocena (prije 1,6 milijuna – 46 tisuća godina). Unatoč imenu, nije usko povezan s lavom, ali je član reda Diprotodontia, jedne od taksonomskih skupina australskih tobolčara.

Opis

Vrsta spada u rod Thylacoleo i najveći je poznati sisavac mesožder i za koji se ikad postojao u Australiji, te jedan od većih tobolčarskih zvijeri na svijetu (usporediv s vrstama iz roda Thylacosmilus i Borhyaena, ali manji od Proborhyaenidae). Pojedine jedinke bile su visoke do oko 75 cm u ramenu i oko 150 cm od glave do repa. Mjerenja uzeta na brojnim uzorcima pokazuju da su u prosjeku imalu tjelesnu masu između 101 to 130 kg, s najvećim primjercima do 164 kg. To je otprilike veličina današnjih lavica i tigrica.

Životinja je bila izuzetno robusna, snažno građenih čeljusti i vrlo snažnih prednjih udova. Imala je uvlačne kandže, jedinstvenu osobinu među torbarima. To omogućava da kandže ostanu oštre, štiteći ih od trošenja na tvrdim površinama. Kandže su bile pogodne za osiguravanje plijena i za penjanje na drveće. Prvi prsti ("palčevi") na svakoj ruci bile su polu-suprotstavljene i imale su uvećanu kandžu. Paleontolozi vjeruju da bi se to koristilo za hvatanje plijena, kao i za sigurno držanje na debla i grane drveća. Stražnja stopala imala su četiri funkcionalna prsta, a prvi je prst bio znatno smanjen, ali je imao hrapavu podlogu sličnu onoj kod oposuma, što je moglo pomoći u penjanju. Otkriće uzorka koji je obuhvaćao kompletne stražnje noge 2005. godine pružilo je dokaze da je torbani lav pokazivao sindaktiliju (srasli drugi i treći prst) kao i drugi diprotodonti.

Stražnji dijelovi tijela ove vrste također su bili dobro razvijeni, iako u manjoj mjeri od njenog prednjeg dijela. Ostaci životinje pokazuju da je imala relativno debeo i snažan rep, a kralješci subna donjoj strani imali ševrone gdje bi rep dodirivao tlo. Oni su služili za zaštitu kritičnih elemenata kao što su živci i krvne žile, u situaciji kada se životinja repom podupire na stražnjim nogama, slično kao što to čine današnji klokani. Zauzimanjem ovog stava oslobađali bi prednje udove za napad na žrtvu.

Otkriće cjelovitih kostura s očuvanim i repom i ključnom kosti u australskoj špilji Komatsu u mjestu Naracoorte i špilji Flight Star u ravnici Nullarbor, ukazuju na to da je ova životinja imala debeo i krut rep koji je obuhvaćao polovicu dužine kičmenog stuba. Rep se možda koristio u nekim ponašanjima koja nisu viđena kod drugih tobolčara, a vjerojatno je neprestano bio uzdignut. Otkriće klavikule ukazuje na to da se ova životinja mogla kretati na način sličan kretanju modernog tasmanskog vraga.

Evolucijski odnosi
Vjeruje se da su preci porodice Thylacoleonidae bili biljojedi, što je neobično za mesojede. Kranijanske osobine i arborealna obilježja sugeriraju da Thylacoleonidae imaju zajedničkog pretka s vombatima. Dok su drugi kontinenti međusobno razmjenjivali mnoge svoje grabežljivce, budući da su bili povezani kopnom, australijska izolacija uzrokovala je da su mnoge njene biljojedne vrste postale mesojedi.  Nekada se smatralo da mnoge osobine koje asociraju na oposume ukazuju na to da je evolucijski put marsupijalnog lava krenuo od pretka iz podreda Phalangeriformes, međutim, znanstvenici se slažu da istaknutija obilježja sugeriraju podrijetlo iz podreda Vombatiformes. Međutim, nedavno otkriveni Microleo životinja je poput oposuma.

Izvori

Vanjske poveznice

Tobolčari

Thylacoleo carnifex


Íþróttafélagið Hörður Hólmverji var fyrsta eiginlega íþróttafélagið sem stofnað var á Akranesi. Stofndagur félagsins er talinn 26. desember 1919 en félagið er þó talið hafa byrjað starfsemi eitthvað fyrr. Nafn félagsins vísar í Harðar sögu og Hólmverja sem er útlagasaga með Hvalfjörð sem sögusvið.

Félaginu var ætlað að stunda að hvers kyns íþróttaiðkun og stóð það m.a. fyrir hlaupakeppnum á Akranesi og gerði einhverjar tilraunir með kastíþróttir. Langmest áherslan var þó á glímuiðkun og var t.a.m. efnt til sveitaglímu milli keppenda úr félaginu og liðsmanna í Ármanni árið 1920.

Þótt knattspyrna væri ekki á dagskrá Harðar Hólmverja munu einstakir forystumenn félagsins hafa átt sinn þátt í útbreiðslu íþróttarinnar á Akranesi. Félagið lognaðist út af á árinu 1926 en um þær mundir höfðu nokkur knattspyrnufélög verið stofnuð í bænum.

Heimildir
Skipaskagi - Söguvefur ÍA

Stofnað 1919
Lagt niður 1926
Íslensk íþróttafélög
Akranes

Íþróttafélagið Hörður Hólmverji


Osmijeh je radnja kojom demonstriramo opuštenost psihosomatskog statusa pojedinca kroz neverbalne i facijalne izraze koji znače te predstavljaju osjećaje poput sigurnosti, razbibrige, zaigranosti, opuštenosti, zabavnosti, radosti, sreće, ljubavi, mira, ugode, zadovoljstva i slično.
U životinjskom svijetu osmijeh može imati različita značenja: kod majmuna je upozorenje protivniku majmunu koji se zastrašuje na takav način. Kod pasa značenje je slično kao kod čovjeka.
Osmijeh je svojstven ljudskoj vrsti te može i ne mora biti u srodstvu s humorističnom, zabavnom i duhovitom situacijom u trenutku. Osmijeh je često automatska reakcija na bezopasnu i nepredvidljivu situaciju koja nas je iznenadila.

Vidi

Smješko

Anatomija

Psihologija

Osmijeh


Grand Marnier () Cordon Rouge este un lichior cu aromă de portocale creat în 1880 de către Alexandre Marnier-Lapostolle. El este fabricat dintr-un amestec de coniac, esență distilată de portocale amare și zahăr. Grand Marnier Cordon Rouge are o concentrație de 40% alcool (tărie alcoolică 70 în Marea Britanie, 80 în SUA). În afară de Cordon Rouge, linia de producție Grand Marnier include și alte lichioruri, dintre care cele mai multe pot fi consumate simplu ca întăritor sau digestiv și poate fi folosit în amestecuri de băuturi și deserturi. În Franța acest mod de utilizare este cel mai popular, mai ales cu Crêpes Suzette și cu "crêpes au Grand Marnier". César Ritz (1850-1918), potrivit surselor, este autorul numelui "Grand Marnier" (declamând «Grand Marnier, un grand nom pour une grande liqueur!»), iar Marnier-Lapostolle l-a ajutat, în schimb, să cumpere și să fondeze Hotelul Ritz din Paris. La 15 martie 2016, Campari Group a anunțat lansarea unei oferte prietenoase de preluare pentru Société des Produits Marnier Lapostolle S.A., proprietarul mărcii Grand Marnier.

Varietăți

Cordon Rouge
Cordon Rouge sau "Red Ribbon" este un lichior pe bază de coniac cu aromă de portocale și lichiorul original Grand Marnier creat în 1880 de către Alexandre Marnier-Lapostolle. Este consumat simplu și este, de asemenea, utilizat în amestecuri de băuturi și deserturi.

Premii
 Medalia de aur la World Spirits Competition din San Francisco 2001
 recomandare 4 stele din partea F. Paul Pacult's Kindred Spirits, the Spirit Journal Guide

Cordon Jaune
Cordon Jaune sau "Yellow Ribbon" Grand Marnier este vândut doar în unele țări europene și în unele aeroporturi internaționale majore. Cordon Jaune este un lichior Curaçao triplu-sec, care este fabricat cu alcool din cereale în loc de coniac. El nu seamănă cu Cordon Rouge sau cu alte lichioruri pe bază de coniac cu aromă de portocale ca alte lichioruri Curaçao triplu-seci de calitate superioară precum originalul Cointreau sau Gabriel Boudier Curaçao triplu-sec.

Cuvée du Centenaire
Cuvée du Centenaire ("Ediția centenară") a fost lansat inițial în cantități limitate în 1927 pentru a comemora 100 de ani de la producerea acestei mărci. El este fabricat din coniacuri fine vechi de până la 25 de ani și este consumat simplu. Este mai scump, costând aproximativ 145 dolari o sticlă.

Premii
 recomandare 5 stele din partea F. Paul Pacult's Kindred Spirits, the Spirit Journal Guide
 Dublă medalie de aur la San Francisco World Spirits Competition 2001
 Medalia de aur la San Francisco World Spirits Competition 2007

Cuvée Spéciale Cent Cinquantenaire
Grand Marnier 150, denumit tehnic Cuvée Spéciale Cent Cinquantenaire ("Ediția specială de 150 de ani"), a fost premiat cu Medalia de Aur la Salon des Arts Ménagers din 1983 de la Bruxelles și este cel mai fin tip de Grand Marnier. A fost premiat, de asemenea, cu Dubla Medalie de Aur la San Francisco World Spirits Competition în 2007. El este fabricat din coniacuri vechi de până la 50 de ani sigilat în sticle mate confecționate manual cu decorațiuni Art Nouveau pictate manual. La aproximativ 220 de dolari pentru o sticlă, a fost anterior comercializat sub sloganul "Greu de găsit, imposibil de pronunțat și prohibitiv de scump".

Premii
 "Cea mai bună dintre cele mai bune" spirtoase în Robb Report
 recomandare 5 stele din partea F. Paul Pacult's Kindred Spirits, the Spirit Journal Guide
 "Cel mai bun lichior" la San Francisco World Spirits Competition 2001
 Dublă medalie de aur la San Francisco World Spirits Competition 2007

Cuvée Louis-Alexandre Marnier-Lapostolle
Cuvée Louis-Alexandre Marnier-Lapostolle este o selecție specială de coniacuri obținute în cele mai cunoscute districte (Grande Champagne, Petite Champagne, Borderies, Fins Bois si Bons Bois) și învechite în butoaie de stejar. El este disponibil numai în magazinele duty-free din Canada și Franța și în magazinele de băuturi alcoolice din Quebec, Canada și Olanda.

Utilizare în alimentație
Grand Marnier este utilizat în mai multe tipuri de produse de patiserie, cum ar fi crema de lichior. El poate fi, de asemenea, utilizat în desertul franțuzesc de Crăciun cunoscut sub numele de Bûche de Noël. Este frecvent utilizat în rețetele de sos de afine, deoarece dulceața sa poate fi un element de contrast în comparație cu amărăciunea afinelor. De asemenea, este un ingredient pentru prepararea unor feluri de mâncare flambate cum ar fi Crêpes Suzette, sufleul Grand Marnier și cremă de zahăr ars. Poate fi, de asemenea, utilizat în sosul pentru Canard à l'Orange (rață prăjită cu portocale). El poate fi pur și simplu stropit peste înghețata de vanilie sau utilizat, de asemenea, în unele rețete de prăjituri în loc de coniac.

Cocktailuri
Grand Marnier poate fi folosit în diferite cocktailuri precum Cosmopolitan, Margarita, Sangria, Sidecar, Dirty Harry, Grand Mimosa, B-52, Grand Marnier Smash, The Grand Smash, The Smash Marnier, The Bloody Smash, The Maced Marnier, The Ace Marnier Smash, Frosty Smash, The Smace, The Grand Hound, The Blood Pug, The Clarke, The Nogley și Grand Marnier Fireball.

Referințe

Legături externe
 Grand Marnier product website

Băuturi alcoolice

Grand Marnier


An Morelotia gahniiformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré. An Morelotia gahniiformis in nahilalakip ha genus nga Morelotia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Hawaiian Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Morelotia

Morelotia gahniiformis


Mattias Koehl Jr. () a fost un pușcaș marin, politician neonazist și scriitor. A fost succesorul lui George Lincoln Rockwell la conducerea Partidului Nazist American și cel mai longeviv lider al organizației (1967-2014). Asemenea diplomatului chilian Miguel Serrano, Koehl a fost influențat de către ocultismul scriitoarei de origine greacă Savitri Devi. Acesta a fost un prieten apropiat al colaboratoarei daneze Florentine Rost van Tonningen.

Viața
Născut pe 22 ianuarie 1935, în Milwaukee, Wisconsin într-o familie de imigranți maghiari de origine germană, Koehl a studiat jurnalismul în cadrul Universității Wisconsin-Milwaukee și a servit în cadrul United States Marine Corps.

Politică
Koehl s-a înscris în organizația National Renaissance Party înființată de James Madole, în United White Party și în National States' Rights Party înainte de a se alătura Partidului Nazist American în 1960.

În august 1967, fost comandat adjunct, Koehl l-a succedat pe George Lincoln Rockwell în funcția de lider al National Socialist White People's Party (cunoscut sub denumirea de Partidul Nazist American până în decembrie 1966) după ce acesta din urmă a fost asasinat. În 1983 Koehl s-a schimbat denumirea organizației în "New Order". Spre finalul vieții sale, acesta a ocupat funcția de lider al World Union of National Socialist, în ciuda asocierii sale cu ideile nazismului esoteric. Deși a avut foarte puține ieșiri publice, Koehl a acceptat să fie intervievat de scriitorul William H. Schmaltz în Arlington, Virginia, în aprilie 1996 în perioada redactării biografiei lui George Lincoln Rockwell de către Schmaltz.

Moartea
Koehl a murit în noaptea dintre 9 și 10 octombrie 2014, la vârsta de 79 de ani.

Lucrări
 Some Guidelines To The Development Of The National Socialist Movement (1969)
 The Future Calls (1972)
 The Program of the National Socialist White People's Party (Cicero, IL: NS Publications, 1980)
 Faith of the Future (1995)

Note

Bibliografie
 Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism and the Politics of Identityby Nicholas Goodrick-Clarke, 2001,  (2)
 Hate: George Lincoln Rockwell and the American Nazi Party by William H. Schmaltz, 2000,  (review 1)
 American Fuehrer : George Lincoln Rockwell and the American Nazi Party by Frederick J. Simonelli, 1999, and
 Hitler's Priestess: Savitri Devi, the Hindu-Aryan Myth, and Neo-Nazism by Nicholas Goodrick-Clarke, 1998,

Legături externe
 Pagina partidului "New Order"
 "Who is Hitler?" remarci de Koehl
 Populism And Socialism In American Nazism, capitolul 5 din American Nazism In The Context Of The American Extreme Right: 1960–1978 de Jim Saleam
 Pierce, Koehl and the National Socialist White People's Party Internal Split of 1970 de H. Michael Barrett
 THE KU KLUX KLAN AND THE AMERICAN NAZI PARTY: CASE STUDIES IN TOTALITARIANISM AND FASCISM de Betty A. Dobratz și Stephanie Shanks-Meile
 Neo-Nazis: Longtime Hitlerian Activists pe site-ul Anti-Defamation League
 Documente FBI: 12345

Nașteri în 1935
Decese în 2014
Scriitori americani din secolul al XX-lea
Anticomuniști americani
Fasciști americani
Neonaziști americani
Americani de origine germană
Americani de origine maghiară

Matthias Koehl


An Dendrobium chittimae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden. An Dendrobium chittimae in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium chittimae


ස්වාධීන රූපවාහිනීය ( ITN ) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ විකාශන කටයුතු සිදුකරනු ලබන රාජ්‍ය රූපවාහිනී නාලිකාවක් වේ. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ පළමු රූපවාහිනී නාලිකාවයි. මෙහෙයවනු ලබන්නේ ස්වාධීන රූපවාහිනී සේවා සමාගම ( ඉංග්‍රීසි: Independent Television Network Limited ) විසිනි.

ඉතිහාසය
ශ්‍රී ලංකාවේ පළමු රූපවාහිනී නාලිකාව ලෙස ස්වාධීන රූපවාහිනී නාලිකාව ශාන් වික්‍රමසිංහ විසින් 1979 අප්‍රේල් මස 13 වෙනි දින විකාශන කටයුතු ආරම්භ කලේය.

සංඛ්‍යා තරංග සහ ආවරණය
ශ්‍රී ලංකාවේ භූමියෙන් 99% ආවරණය කර ස්වාධීන රූපවාහිනී නාලිකාව තම විකාශන කටයුතු සිදුකරනු ලබයි.

වැඩසටහන්
ප්‍රධාන ලෙසම විකාශන කටයුතු සිංහල භාෂාවෙන් සිදුකරනු ලබයි. දිනපතා පුවත් ඉංග්‍රීසි සහ දෙමළ භාෂාවෙන්ද විකාශනය සිදුකරනු ලබයි.

මේ අඩවිත් බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී නාලිකා

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී නාලිකා
ස්වාධීන රූපවාහිනී සේවා සමාගම
සිංහල රූපවාහිනී නාලිකා
රූපවාහිනී සේවා පිළිබඳ අංකුර ලිපි

අයිටීඑන් නාලිකාව


Korlat je hrvatski srednjometražni dokumentarni film iz 2020. godine scenarista i redatelja Luke Klapana.

Snimljen je u produkciji "Jedine solucije", udruge za audiovizualnu umjetnost tijekom 2019. i 2020. godine uz financijsku potporu Grada Benkovca, Grada Vodice, Grada Obrovca, Grada Paga i tvrtke "Basic Air Lüftstechnik". Govori o stradanju civilnog stanovništva za vrijeme Domovinskog rata u Korlatu kod Benkovca, gdje su pobunjeni Srbi u razdoblju od svibnja 1991. do siječnja 1993. ubili jedanaest hrvatskih civila.

2020. godine uvršten je u program Pulskog filmskog festivala.

Suradnici na filmu bili su: Radomir Jurić, Zlatko Begonja, Nedjeljko Pavlović, Janja Buljat, Ivan Buljat, Nikola Buljat, Vinka Buljat, Joso Buljat, Marko Galić, Jeka Galić, Milenko Pekan Milković, Nevenka Šikić, Milenko Šikić, Mile Jurjević, Manda Vulelija, Ivan Vulelija Gare, Veselko Modrić, Ilija Bulić, Marta Zorić i Nikola Vulelija.

Izvori

Vanjske poveznice
You Tube Trailer
Jedina Solucija, udruga za audiovizualnu umjetnost

Hrvatski dokumentarni filmovi o Domovinskom ratu

Korlat (2020.)


Harsola es una localidad de la India en el distrito de Indore, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 257  a 272 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 9 201 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Harsola


Hoćemo gusle drugi je studijski album crnogorsko-srpskog glazbenika Ramba Amadeusa objavljen 1989. godine.

Skladba "Amerika i Engleska (biće zemlja proleterska)" prvotno se trebala zvati "Kataklizma komunizma" ali moćnici to nisu dopustili. Naslov albuma ismijava prosvjede antibirokratske revolucije u Crnoj Gori koji su na vlast doveli Mila Đukanovića, Momira Bulatovića i Svetozara Marovića . Čulo se kako su prosvjednici skandirali "Hoćemo Ruse", ali kada su ih vlasti i mediji pod kontrolom države kritizirali zbog toga, mnogi su se brzo počeli povlačiti tvrdeći da su oni zapravo skandirali "Hoćemo gusle".

Ostale pjesme poput "Glupi hit" i gore spomenute "Balkan boj" također će postati značajni hitovi, a Rambo je čak dobio solidno priznanje kritike za šanse koje je iskoristio u "Samit u buregdžinici Laibach". Na toj traci stvorio je zarazni hibrid miješajući pretenciozno teški zvuk Laibacha s poezijom Laze Kostića i Desanke Maksimović, kao i s folk kafanskim standardom "Čaše lomim" i vlastitom turbo-poezijom. Omot albuma navodi tekst pjesme koja zapravo nije snimljena i objašnjava da je "odbačena u zadnji trenutak jer nije bilo mjesta za nju", ali daje jamstva da će se pojaviti na sljedećem albumu. Budući da je pjesma o kojoj je riječ, nazvana "Pegepe ertebe", imala za cilj pucati na Rambovu diskografsku kuću PGP RTB, ne čudi što se nije pojavila na sljedećem, a ni na bilo kojem sljedećem albumu.

Sastav

 Prateći vokal — Sanja Čičanović
 Bas — Dejan Škopelja
 Bubnjevi — Relja Obrenović
 Gitara (Hm šum) — Predrag Guculj
 Gitara, vokal — Aleksandar Vasiljević, Rambo Amadeus
 Klavijature, sampler — Digital Mandrak
 Vokal (uzorak) — Rade Šerbedžija

Nasljeđe
U 2015. godini naslovnica albuma Hoćemo gusle zauzela je 76. mjesto na listi 100 najvećih obrada albuma jugoslavenskog rocka koju objavljuje web magazin Balkanrock.

Zanimljivosti

 1990. godine TV Titograd (danas RTCG) je snimio mini-film za ovaj album.
 Gosti na ovom albumu su bili Bora Đorđević, Dino Dvornik itd.
 U pjesmi Balkan boj je opisano snimanje prijethodnog albuma:

Izvori

Vanjske poveznice

 Hoćemo gusle on Discogs
 Glazbeni dio na službenoj web stranici Ramba Amadeusa
Albumi iz 1989.
CS1 upotrebe (srpski)

Hoćemo gusle


උඩුනුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, මධ්‍යම පළාතේ,   මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයේ, ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි .

ආශ්‍රිත
 ඩිවිෂනල් සෙක්‍රටේරියට්ස් පෝර්ටල්

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
මහනුවර දිස්ත්‍රික්කය

උඩුනුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය


The Moscow Times es un periódico diario de lengua inglesa que se edita en la ciudad de Ámsterdam. El periódico está dirigido, principalmente, a los expatriados, turistas y ciudadanos de habla inglesa. El periódico se podía encontrar en lugares habituales de público internacional como cafés, hoteles y restaurantes de manera gratuita, pero no se vendía en quioscos de prensa. Lleva publicándose ininterrumpidamente desde 1992 pero desde 2017 sólo en edición digital.

El periódico comenzó publicándose dos veces por semana, antes de convertirse en diario unos meses después. Hasta el año 2000, la sede del The Moscow Times se encontraba en las antiguas oficinas del diario Pravda y fue el primer periódico occidental que se publicaba en Rusia. En 2022 su sede se trasladó fuera de Rusia. En 2008 contaba con una circulación de 35.000 ejemplares.

Referencias

Enlaces externos

Periódicos de Rusia
Publicaciones fundadas en 1992
Periódicos en inglés

The Moscow Times


The year 1692 in science and technology:

Events
 In the American colonies, the Salem witch trials develop, following 250 years of witch-hunts in Europe.

Mathematics
 The tractrix, sometimes called a tractory or equitangential curve, is first studied by Christiaan Huygens, who gives it its name.
 John Arbuthnot publishes Of the Laws of Chance (translated from Huygens' De ratiociniis in ludo aleae), the first work on probability theory in English.

Medicine
 Thomas Sydenham's Processus integri ("The Process of Healing") is published posthumously.

Births
 April 22 – James Stirling, Scottish mathematician (died 1770)

Deaths
 May – John Banister, English missionary and botanist, accidentally shot (born 1654)

References

17th century in science
1690s in science

1692 in science


Claude Ryan,  (January 26, 1925 – February 9, 2004) was a Canadian journalist and politician. He was the director of the newspaper Le Devoir from 1964 to 1978, leader of the Quebec Liberal Party from 1978 to 1982, National Assembly of Quebec member for Argenteuil from 1979 to 1994 and Minister of Education from 1985 to 1989.

Early life
Ryan was born in Montreal, Quebec, the son of Blandine Dorion and Henri-Albert Ryan. Ryan's brother, Yves Ryan, was also politically active and served as mayor of Montreal North from 1963 to 2001.

Journalism
From 1962 to 1978, Ryan was editorialist at Le Devoir, a French-language daily newspaper in Montreal, and he was the director of the newspaper from 1964 to 1978.  During his tenure at the head of the editorial staff he became known for his probity and his mastery of contemporary political issues. His advice was sought by the provincial governments of Quebec and by opposition parties.

During the 1970 October Crisis Ryan was accused of participating in a plot to overthrow Robert Bourassa's recently elected government. Though the rumour was proven to be baseless, it served as a source of tension between Ryan and Prime Minister of Canada Pierre Elliott Trudeau, whom Ryan suspected of having spread the rumour in an attempt to damage him politically.

Politics
Bourassa lost the 1976 election and his own MNA seat to the Parti Québécois under René Lévesque, in part due to the editorial position of Le Devoir under Ryan's stewardship. Subsequently, Ryan won the 1978 Quebec Liberal Party leadership election and served as party leader from 1978 to 1982, where he opposed Lévesque in two prominent campaigns (a referendum and an election).

Ryan led the victorious "No" side in the 1980 Quebec referendum on sovereignty which captured 60% of the vote. One particular turning point in the campaign was when Quebec PQ cabinet minister Lise Payette criticized Ryan's wife, Madeleine, as an "Yvette," a stay-at-home character in a popular Quebec storybook, then further suggesting that all females who were against sovereignty were acting as "Yvettes". This attack outraged many women voters in Quebec, especially since Madeleine Ryan was very active in political and social circles.  Madeleine herself responded by organizing a brunch des Yvettes at the Château Frontenac on March 30.  A week later, 14,000 women gathered at the Montreal Forum to denounce Payette's remarks.  By nearly all accounts, many women voted "No" in the referendum out of anger at this insult.

Nonetheless, Pierre Trudeau was particularly critical of Ryan. Trudeau first criticized the performance of the Quebec Liberal Party, saying it was "drowning in a swamp of its own verbiage" during a televised National Assembly debate on sovereignty, in contrast to the Parti Québécois which had masterfully coordinated its speakers. Trudeau also said that Ryan's initial campaign efforts of talking to small groups of people was insufficient, which resulted in the federal cabinet minister Jean Chrétien being sent in to help the federalist side. That helped to perpetuate the strained relationship between Ryan and Trudeau.

Ryan then led the party into the 1981 provincial election. His Liberals finished just 3% behind the PQ in the popular vote, but the latter won twice as many seats; Quebec elections have typically seen large discrepancies between raw votes and seat counts. The loss was widely blamed on Ryan's campaign style, which was criticized for being old-fashioned and ill-suited for the television age. Notably, he refused to tailor sound bites for the evening news. Ryan was succeeded as MNA opposition leader and party chief by Bourassa, who was making a political comeback.

Ryan was the last non-interim Liberal leader who did not become premier until Dominique Anglade.

After the Liberals regained power under Bourassa in the 1985 election, Ryan became one of the most important members of the government and served as Minister of Education. He was also Minister of municipal affairs, public safety and minister responsible for the Charter of the French language. He also served in the cabinet led by Daniel Johnson.

Many in English Canada might remember Ryan for his work against the establishment of an independent Quebec. Those who followed his career, as a publisher and later as a politician, noted that he also opposed the existing federal status quo, which he considered as too centralized, despite statements to the contrary by Canadian Prime Minister Pierre Elliott Trudeau.

Retirement
Ryan retired from politics in September 1994. In 1995, he was made a Companion of the Order of Canada. In 2002, he was awarded the Canadian version of the Queen Elizabeth II Golden Jubilee Medal.

Ryan died in Montreal, on February 9, 2004, at 4:20 a.m, of stomach cancer. In 2006, he was posthumously made a Grand Officer of the National Order of Quebec.

Works
Besides his abundant editorial production in Le Devoir, Ryan also published:
Les classes moyennes au Canada français, 1950
L'éducation des adultes, réalité moderne, 1957
Le contact dans l'apostolat, 1959
Esprits durs, coeurs doux; la vie intellectuelle des militants chrétiens, 1959
Les comités : esprit et méthodes, 1962
Un type nouveau de laïc, 1966
Le Devoir et la crise d'octobre 70, 1971
Le Québec qui se fait, 1971
Une société stable, 1978
Regards sur le fédéralisme, 1995
Mon testament spirituel, 2004

Biographies
Aurélien Leclerc, Claude Ryan, l'homme du devoir, Les éditions Quinze, Montréal, 1978, 224 pages,
Pierre Pagé, Claude Ryan, Un éditorialiste dans le débat social, Éditions Fides, Montréal, 2012, 544 pages,

See also
List of Quebec leaders of the Opposition

References

External links

1925 births
2004 deaths
Canadian newspaper editors
Canadian male journalists
Deaths from cancer in Quebec
Companions of the Order of Canada
Deaths from stomach cancer
Grand Officers of the National Order of Quebec
Journalists from Montreal
Politicians from Montreal
Quebec Liberal Party MNAs
Quebec people of Irish descent
Quebec political party leaders
Université de Montréal alumni
Le Devoir people
Canadian people of Irish descent
French Quebecers

Claude Ryan


Vortoppur (fræðiheiti Lonicera praeflorens) er runni af geitblaðsætt ættaður austast úr Asíu (Japan, Kóreu, Mansjúríu, Prímorja).

Heimild

Geitblaðsætt

Vortoppur


Kara munçak ya da kıllı göğüslü munçak (Muntiacus crinifrons) geyikgiller (Cervidae) familyasından Güney Çin'de Zhejiang, Anhui, Jiangxi ve Fujian'da bulunan aynı zamanda Myanmar'da görüldüğü de bildirilen bir munçak türüdür. Çok çekingen olması nedeniyle incelenmesi aşırı derecede zor olsa da soyunun azalmakta olduğu ve muhtemelen geniş bir alanda 5.000-10.000 arası birey bulunduğu sanılmaktadır. Bayağı munçak ile benzer boyutlara sahiptir.

Munçak

Kara munçak


Vasili Aleksándrovich Arjípov (en ruso: Василий Александрович Архипов; Zvorkovo, Óblast de Moscú, 30 de enero de 1926 - Zheleznodorozhny, Óblast de Moscú, 19 de agosto de 1998) fue un oficial naval soviético. Durante la crisis de los misiles en Cuba, impidió el lanzamiento de un misil nuclear y por tanto, una posible guerra nuclear. Thomas Blanton expresó en 2002, cuando era director del National Security Archive, que «un hombre llamado Vasili Arjípov salvó el mundo».

Biografía

Primeros años de vida
Arjípov nació en una familia de campesinos cerca de Moscú. Fue educado en la Escuela Superior Naval del Pacífico y participó en la guerra soviética contra Japón en agosto de 1945, sirviendo a bordo de un dragaminas. Fue transferido a la Escuela Superior Naval del Caspio y se graduó en 1947. Sirvió a bordo de un submarino en el mar Negro, del Norte y el Báltico.

Incidente K19
En julio de 1961, Arjípov fue nombrado comandante adjunto o director ejecutivo del nuevo submarino K-19. Respaldó al capitán Nikolái Vladímirovich Zatéiev (1926-1998) durante el potencial motín y recibió una dosis de radiación después del accidente. Este incidente se muestra en la película estadounidense K-19: The Widowmaker.

Crisis de los misiles de Cuba

El 27 de octubre de 1962, durante la crisis de los misiles de Cuba, un grupo de once destructores de la armada de los Estados Unidos y el portaviones USS Randolph ubicó al submarino B-59 soviético clase Foxtrot, con armas nucleares, cerca de Cuba y comenzaron a lanzar cargas de profundidad para forzar al submarino a emerger e identificarse. Las cargas produjeron un apagón del sistema eléctrico del submarino (a excepción de las luces de emergencia). La temperatura comenzó a subir así como la concentración de CO2. Algunos marineros se desmayaron por ello. El capitán del submarino, Valentín Grigórievich Savitsky, creyendo que la guerra ya habría empezado, quiso lanzar un misil nuclear. A pesar de que los soviéticos habían sido informados de que se estaban utilizando cargas de profundidad de prácticas, es  probable que esa información no llegara al B-59.

Los tres oficiales a bordo en el submarino (Savitsky, el oficial político Iván Semiónovich Máslennikov, y el segundo al mando Arjípov) tenían autorización para lanzar el misil si acordaban hacerlo por unanimidad. En ese momento comenzaron una discusión en la que solo Arjípov estaba en contra del lanzamiento, quien finalmente persuadió a Savitsky para emerger el submarino y esperar órdenes de Moscú. Se evitó así una posible guerra nuclear. Las acciones tomadas por Arjípov sirvieron, en parte, como inspiración para la película estadounidense Marea roja.

Vida posterior
Después de la crisis de los misiles de Cuba, Arjípov continuó en la armada soviética. Fue ascendido a contralmirante en 1975 y se convirtió en jefe de la Academia naval Kírov. Fue ascendido a vicealmirante en 1981 y se retiró a mediados de los años 80. Posteriormente se asentó en Zheleznodorozhny, en el Óblast de Moscú, donde murió en 1998.

En la conferencia conmemorativa del 40.º aniversario de la crisis de los misiles de Cuba celebrado en La Habana el 13 de octubre de 2002, Robert McNamara, Secretario de Defensa de Estados Unidos durante la crisis, admitió que la guerra nuclear había estado más cerca de lo que la gente había pensado.

En el libro Kubínskaya Samba Kvarteta Fokstrótov de Aleksandr Mozgovoy, del 2002, retiró al comandante Vadim Pávlovich Orlov, un participante en los eventos, presentándolos menos dramáticos, diciendo que el capitán perdió los estribos pero que finalmente se calmó.

Condecoraciones
  Orden de la Bandera Roja
  Orden de la Estrella Roja

Referencias

Guerra Fría
Guerra nuclear
Militares de la Unión Soviética
Miembros del Partido Comunista de la Unión Soviética

Vasili Arjípov


Cadaval  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Oeste altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 10 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alguber
 Cadaval
 Cercal
 Figueiros
 Lamas
 Painho
 Peral
 Pêro Moniz
 Vermelha
 Vilar

Dış bağlantılar

 Cadaval fotoğrafları

Portekiz altbölgesi Oeste'nin belediyeleri

Cadaval


The Battle of Paoli, also known as the Battle of Paoli Tavern or the Paoli Massacre, was a battle in the Philadelphia campaign of the American Revolutionary War fought on September 20, 1777, in the area surrounding present-day Malvern, Pennsylvania. Following the Continental Army's retreat in the Battle of Brandywine and the aborted Battle of the Clouds, George Washington left a force behind under the command of Brigadier General Anthony Wayne to monitor and resist the British as they prepared to attack and occupy the revolutionary capital of Philadelphia.

On the evening of September 20, British forces under Major General Charles Grey led a surprise attack on Wayne's encampment near the Paoli Tavern in present-day Malvern, resulting in many American casualties. With inaccurate later claims that the British took no prisoners and granted no quarter, the engagement came to be known as the "Paoli Massacre."

Background

After the American defeat at the Battle of Brandywine on September 11, 1777, General Washington was intent on accomplishing two tasks. He wanted to protect the revolutionary capital of Philadelphia from British forces under the command of Lieutenant General Sir William Howe and also shield his inland supply depots at Reading, which was  north of Philadelphia, and at Lancaster, which was  west of Philadelphia. Washington withdrew across the Schuylkill River on September 12, bypassing Philadelphia and heading northwest to the Falls of Schuylkill in the present-day East Falls section of Philadelphia.

After resting for a full day and refitting, Washington's army again crossed the Schuylkill River at Levering's Ford in present-day Manayunk on September 14 to face the British, who had moved little since Brandywine due to a shortage of wagons to carry their wounded and baggage.  After the Battle of the Clouds, an ultimately aborted engagement due to bad weather on September 16, Washington withdrew to Yellow Springs and Reading Furnace in northern Chester County to replenish his ammunition. He left Brigadier General Anthony Wayne's Pennsylvania Division at Yellow Springs in present-day Chester Springs.  When the British columns moved towards the Schuylkill River, Wayne followed Washington's orders to harass the British and attempt to capture all or part of their baggage train.

Wayne assumed that his presence was undetected and camped close to the British lines  from Paoli Tavern in Paoli. Wayne's division consisted of the 1st, 2nd, 4th, 5th, 7th, 8th, 10th and 11th Pennsylvania Regiments, Hartley's additional Continental Regiment, an attached artillery company and a small force of dragoons.  The various regiments and units amounted to approximately 1,500 men. Several miles to the west and moving to join Wayne was William Smallwood's Maryland militia, who had approximately 2,100 inexperienced troops under his command.

The British heard rumors that Wayne was in the area, and Howe dispatched scouts, who reported his location to be near the Paoli Tavern and Warren Tavern in present-day Malvern on September 19.  Since his position was just  from the British camp in Tredyffrin Township, Howe immediately planned an attack on Wayne's camp.

Battle

At 10 p.m. on September 20, British commander Major General Charles Grey marched his forces from the British camp and launched a surprise attack on Wayne's camp above the Warren Tavern in present-day Malvern not far from the General Paoli Tavern. Grey's troops included the 2nd Light Infantry, a composite battalion formed from the light companies of 13 regiments, plus the 42nd Royal Highland Regiment and 44th Regiment of Foot. A dozen troopers of the 16th Queen's Light Dragoons were in the vanguard of the main British column. Altogether, Grey's force numbered approximately 1,200 men.

To ensure that the Americans were not alerted, Grey ordered his troops to advance in silence with muskets unloaded and attack with bayonets alone. In the case that loads could not be drawn from weapons, he ordered that the flints should be removed instead, earning the Grey the epithet "No Flint" Grey. Major John Maitland, commanding officer of the 2nd Light Infantry battalion, was given permission to advance with muskets loaded, giving his personal assurance that his men could be relied on not to fire.

Earlier, Wayne received two warnings of a possible attack and sent out mounted sentries, who spotted the British force two miles from the camp and gave the alarm. Reaching Warren Tavern, the British forced a local blacksmith to guide them and approached the camp silently along heavily wooded roads, where they hit a sentry post. Most of the sentries fired into the dark, exposing their position and were annihilated by the silent British vanguard. In the camp up the hill from the pickets, Wayne's troops were already formed up and armed. Hearing the firing from the picket on the right, the main body of Wayne's force began moving west out of camp in a column through well-fenced fields when a disabled cannon blocked the avenue of escape for several minutes. With loud battle cries, the British stormed into the camp in three waves: the 2nd Light Infantry in the lead, followed by the 44th and the 42nd, and light dragoons sweeping across the camp. Some of Wayne's troops fired in the direction of the British attack, exposing their positions in the dark; the rear of Wayne's column was silhouetted by their campfires. Some fired into each other and the ensuing chaos caused troops in that part of the line to panic and run. Wayne organized a rearguard defense, but many of his troops fled from the camp and were pursued for a mile or two. Near White Horse Tavern, the British encountered William Smallwood's forces and routed it as well.

With only four British killed and seven wounded, the British routed an entire American division. American casualties from the battle are more uncertain. Historian Thomas J. McGuire says that 53 dead Americans were buried on the battlefield but "whether these were all of the American dead or only those found on the campsite-battlefield is uncertain". Local tradition says that eight more American (and some British) soldiers killed in the battle were buried at St. Peter's Church in the Great Valley, an Anglican church. An estimated 71 prisoners were taken by the British, 40 of whom were so badly wounded that they had to be left behind in nearby houses. According to McGuire, a total of 272 men were killed, wounded, or missing from Wayne's division after the battle.
McGuire reports that on the day after the battle, 52 dead Americans were buried, and another body was found later. Among the buried, 39 are unnamed. The highest ranking American officer killed was Major Mareen Lamar (sometimes misspelled Marien).

Aftermath

An official inquiry found that Wayne was not guilty of misconduct but that he had made a tactical error. Wayne was enraged and demanded a full court-martial. On November 1, a board of 13 officers declared that Wayne overruled the inquiry's initial report, concluding that Wayne had acted with honor.

The incident gained notoriety partly because of accounts by eyewitnesses, who claimed that the British had bayoneted or mutilated Americans as they were attempting to surrender. Eyewitness reports included the following:

I with my own Eyes, see them, cut & hack some of our poor Men to pieces after they had fallen in their hands and scarcely shew the least Mercy to any...:— Lt. Col. Adam Hubley, 10th Pennsylvania Regiment
...more than a dozen soldiers had with fixed bayonets formed a cordon round him, and that everyone of them in sport had indulged their brutal ferocity by stabbing him in different parts of his body and limbs...a physician...examining him there was found..46 distinct bayonet wounds...:— William Hutchinson, Pennsylvania Militiaman
The Enemy last Night at twelve o'clock attacked...Our Men just raised from Sleep, moved disorderly — Confusion followed...The Carnage was very great...this is a bloody Month:— Col. Thomas Hartley, 1st Pennsylvania Regiment
The Annals of the Age Cannot Produce such another Scene of Butchery...:— Maj. Samuel Hay, 7th Pennsylvania Regiment
American military historian Mark M. Boatner III refuted these allegations, writing:
American propagandists succeeded in whipping up anti-British sentiment with false accusations that Grey's men had refused quarter and massacred defenseless patriots who tried to surrender...The "no quarter" charge is refuted by the fact that the British took 71 prisoners. The "mangled dead" is explained by the fact that the bayonet is a messy weapon.

Wayne's troops swore revenge and "Remember Paoli!" was used by them as a battle cry at the Battles of Germantown and Stony Point.

To show their defiance, the men of the 2nd Light Infantry dyed their hat feathers red so the Americans would be able to identify them. In 1833, the Light Company of the 46th Regiment of Foot were authorized to wear red cap distinctions instead of the regulation Light Infantry green in commemoration of this gesture.

In 1934, the Royal Berkshire Regiment, which carried on the traditions of the 49th Foot, were authorized to wear a red distinction in their head dress although, misleadingly, this was granted "to commemorate the role of the Light Company at the battle of Brandywine Creek". In the second half of the 20th century, the descendants of both regiments wore red backing to their cap badges and did so until 2006 when The Light Infantry and the Royal Gloucestershire, Berkshire and Wiltshire Regiment were absorbed by The Rifles.

Monument
In 1877, a granite monument was erected at the site of the battle to replace an 1817 monument that was in poor condition; the Paoli monument inscription replicates the words of the 1817 monument on one side. It stands  tall and is inscribed on all four sides  and is located in a local park in Malvern that was added to the National Register of Historic Places in 1997 as the Paoli Battlefield Site and Parade Grounds.

The battlefield and parade grounds include two contributing buildings, two contributing sites, and five contributing objects on its listing with the National Register of Historic Places, including the Paoli battlefield site, the Paoli parade grounds, the Paoli Massacre Monument (erected in 1817), the Paoli Massacre obelisk (erected in 1877), a World War I monument (erected in 1928), a World War II urn (erected circa 1946), and caretaker's house and garage (built in 1922).

See also
 American Revolutionary War § British northern strategy fails, which places the Battle of Paoli in overall sequence and strategic context within the American Revolutionary War.

Notes

References
 Boatner, Mark Mayo, Cassell's Biographical Dictionary of the American War of Independence 1763–1783, Cassell, London, 1966, .
 McGuire, Thomas J. Battle of Paoli. Mechanicsburg, PA: Stackpole Books, 2000, .

 Proceedings on the occasion of the dedication of the monument on the One Hundred Anniversary of the Paoli Massacre in Chester Co PA, September 20, 1877

External links

"Paoli Massacre" at American Battlefield Trust
"Battle of Paoli" at Museum of the American Revolution
"Battle of Paoli" at Chester County, Pennsylvania

1777 in Pennsylvania
1777 in the United States
1777 massacres
American Revolutionary War monuments and memorials
American Revolution on the National Register of Historic Places
Paoli
Paoli
Paoli
Paoli
Conflicts in 1777
Conflict sites on the National Register of Historic Places in Pennsylvania
History of Chester County, Pennsylvania
Paoli
National Register of Historic Places in Chester County, Pennsylvania

Battle of Paoli