Avnsø er en lille, 10,8 hektar stor sø der ligger i Silkeborg Østerskov syd for Brassø, som den er forbundet med via den forholdsvise korte, gravede kanal "Klüwers Kanal".
Avnsø ligger i en af Gudenåens mange sidedale omkring Silkeborg og er som sådan en del af Gudenåsystemet, og den indgår i fællesbetegnelsen "Silkeborgsøerne".

Avnsø indgår i Natura 2000-område nr. 57 Silkeborgskovene, som består af dele af skovene og søerne i Søhøjlandet syd og øst for Silkeborg.

Omkring Avnsø
På den vestlige side af søen ligger landtangen Balserhoved med Thorashøj.

Søen opstod som utallige andre mindre søer efter sidste istid, da der ved afsmeltningen af de sidste isolerede dødisklumper blev efterladt større og mindre vandfyldte huller.

Avnsø består af tre bassiner, hvoraf det sydøstligste er næsten adskilt fra de to andre. Den er i forhold til sin ringe størrelse temmelig dyb, især i den nordlige og vestlige del.

Søen har kun ganske små tilløb – dels afløbet fra den nærliggende Uglesø, dels et unavngivet tilløb i den sydøstligste ende. Oplandet er lille og består af næsten udelukkende af skov.

Det er kun tilladt at i sejle ind i søen gennem kanalen i robåd/kano/kajak og al sejlads er forbudt i tidsrummet 1. marts til 15. juni.

Om navnet "Avnsø"

Navnet "Ansøe Kier" optræder første gang på skrift i Markbogen fra 1683 og desuden på Videnskabernes Selskabs kort fra 1781 med stavemåden "Avnsøe". Forleddet er substantivet "agn" i betydningen "madding".

Avnsø kaldes i folkemunde "Brillerne" eller "Holger Danskes briller" – et navn den har fået på grund af dens form. Når den ses fra oven ligner den et par lorgnetter (briller med næseklemme i stedet for stænger).

Desuden ses navneformen "Avnsøerne" - måske også på grund af søens form.

Kilder og henvisninger

 Avnsø  på WikiSilkeborg.
 Kort på miljoegis.mim.dk

Søer i Silkeborg Kommune
Lokaliteter i Silkeborg Kommune

Avnsø


Proletarskoje (, , ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad (Gebiet Königsberg (Preußen)). Er gehört zur Pogranitschnoje selskoje posselenije (Landgemeinde Pogranitschny (Hermsdorf)) im Rajon Bagrationowsk (Kreis Preußisch Eylau).

Geographische Lage
Proletarskoje liegt südöstlich von Nowo-Moskowskoje (Poplitten) sowie südlich der Bahnlinie von Kaliningrad (Königsberg) nach Mamonowo (Heiligenbeil) und weiter bis Polen (Teilstück der ehemaligen Preußischen Ostbahn) und ist 23 Kilometer von der früheren Kreisstadt Mamonowo entfernt.

Geschichte
Das Dorfbild des früher Legnitten genannten Ortes bestand vor 1945 aus weit verstreuten großen und kleinen Höfen. Seine erste Erwähnung fand das Dorf im Jahre 1407.

Zwischen 1874 und 1945 war Legnitten in den Amtsbezirk Pörschken eingegliedert und gehörte zum Landkreis Heiligenbeil im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Im Jahre 1910 waren hier 236 Einwohner registriert, 1933 waren es bereits 345 und 1939 noch 305.

Im Jahre 1945 kam Legnitten mit seinen Ortsteilen Albeneck (Vorwerk), Grünwehr (Gut) und Praußen (Gut) zusammen mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion und erhielt 1947 die russische Bezeichnung "Proletarskoje". Bis zum Jahr 2009 war der Ort in den Pogrniatschni selski sowjet (Dorfsowjet Pogranitschny (Hermsdorf)) eingegliedert und ist seither – aufgrund einer Struktur- und Verwaltungsreform – eine als "Siedlung" (russisch: possjolok) eingestufte Ortschaft innerhalb der neu formierten Pogranitschnoje selskoje posselenije (Landgemeinde Pogranitschny). Damit auch liegt der Ort nicht mehr wie vor 1945 im Landkreis Heiligenbeil, sondern gehört jetzt zum Rajon Bagrationowsk (Kreis Preußisch Eylau).

Kirche
Vor 1945 waren die allermeisten Einwohner Legnittens evangelischer Konfession. Das Dorf war in das Kirchspiel Pörschken eingepfarrt, das zum Kirchenkreis Heiligenbeil (heute russisch: Mamonowo) in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union gehörte. Der letzte deutsche Geistliche war Pfarrer Bruno Link.

Heute liegt Proletarskoje im Einzugsbereich der in den 1990er Jahren neu gegründeten evangelisch-lutherischen Gemeinde in Nowo-Moskowskoje (Poplitten). Sie ist eine Filialgemeinde der Auferstehungskirche in  Kaliningrad (Königsberg) innerhalb der Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER).

Persönlichkeit des Ortes
 Erwin Scharfenorth (* 1901 in Legnitten; † 1966), deutscher Journalist ("Die Welt", "Preußische Allgemeine Zeitung")

Einzelnachweise

Weblinks
 Proletarskoje bei bankgorodov.ru

Ort im Rajon Bagrationowsk

Proletarskoje (Kaliningrad)


Republika Hrvatska i Sveta Stolica održavaju diplomatske odnose od 8. veljače 1992. Sjedište veleposlanstva je u Vatikanu.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske pri Svetoj Stolici osnovano je odlukom predsjednika Republike od 11. ožujka 1992

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Sveta Stolica na stranici MVEP-a

Izvori

Sveta Stolica

Popis hrvatskih veleposlanika pri Svetoj Stolici


Mramorski potok je rječica u Bosni i Hercegovini.

Desna je pritoka Jale. Zajedno s Dobrnjskim potokom dužine je 11,4 km.

Izvori

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Pritoke Jale

Mramorski potok


Daniel Poli es un músico y cantautor de música católica nacido en la Ciudad de Buenos Aires, Argentina. Es reconocido pos sus canciones Jesús te seguiré, El Dios de la vida, Yo creo en las promesas y Adorador.

Biografía
Daniel en toda su vida vivió en un ambiente de música. Su abuelo era director de orquesta y tocaba el violín.

A los 6 años siguió clases de guitarra y música.

A los 13 años, comenzó ensayando en su casa con su primera banda y con su primera guitarra eléctrica. Siguió con esto bastante tiempo, hasta que terminó siendo solista.

Cerca de los 16 años, empieza a marcar su vida en la religión, dentro de una comunidad de la Iglesia Católica. En 1976 dio su primer concierto.

Antes de estar dedicado por completo a la música, trabajó varios años en la docencia como profesor en Filosofía y Ciencias Religiosas, lo que lo mantuvo siempre en el ambiente juvenil.

Carrera artística
Daniel ha participado en infinidad de eventos en Argentina, además de ser invitado a presentarse en Brasil, Chile, México, Colombia, Perú, Ecuador, Guatemala y Puerto Rico.

Se presentó en el Encuentro Internacional de Jóvenes realizado en Chile, donde se realizó el Primer Encuentro Continental de Músicos, en el Multifestival David de España y en la Primera Consulta de Artistas Católicos realizada en 1996 en Roma, Italia, junto a otros nueve artistas.

El también se dedica a la Evangelización a través de la música, presentándose constantemente en Encuentros Juveniles de Pastoral, Comunidades y Escuelas católicas.

Participó junto a Martín Valverde, Luis Enrique Ascoy, Elías Paz, Sandra Salas y Eugenio Jorge, los músicos católicos más representativos de toda Latinoamérica, en una grabación que tiene como fin cantar al Espíritu Santo. Una producción del CELAM (Conferencia Episcopal de Latinoamérica).

Participó en Jornada Mundial de la Juventud 2011 en Madrid, España y en la Jornada Mundial de la Juventud 2013 celebrada en Río de Janeiro, Brasil.

Discografía
 Yo creo en las promesas (Grandes Éxitos)
 Íntimo y Acústico (en vivo)
 Con los ojos en el cielo
 Signos de los tiempos
 Una mujer vestida de sol
 Mi lámpara encendida (Recopilación de las primeras grabaciones de Daniel Poli)
 Daniel Poli en concierto (Grabado en vivo en 1997. Daniel en guitarra y voz con el acompañamiento de Kiki Troia en el piano).
 Celebración en vivo
 Con los pies en la tierra
 Por Tu Nombre

Otras grabaciones
 Pescando en red (Grabado en vivo en Argentina, junto a Martín Valverde y Luis Enrique Ascoy)
 EnREDados "La gira" (en vivo, grabado en México)
 EnREDados Centroamérica (grabado en Honduras y en DVD)
 Juntos en Concierto (junto a Luis Enrique Ascoy)
 Lenguas de Fuego
 Navidar
 La Biblia en canciones para los chicos

Referencias

Católicos de Argentina
Músicos católicos
Músicos de la ciudad de Buenos Aires

Daniel Poli


Miguel Joaquín Diego del Carmen Serrano Fernández, cunoscut sub numele de Miguel Serrano, Miguel Serrano Fernández sau Don Miguel Serrano (), a fost un diplomat, jurnalist, explorator și poet chilian. Este cunoscut datorită lucrărilor sale despre spiritualitate și nazism esoteric, fiind considerat "unul dintre cei mai importanți reprezentanți ai Generației '38. Nepotul poetului Vicente Huidobro, a fost diplomat în India, Iugoslavia, România, Bulgaria și Austria între 1950 și 1970, înainte să fie concediat de către Salvador Allende la începutul anilor '70. Printre lucrările sale importante regăsim Neither by land nor by sea (1950), The Visits of the Queen of Sheba (1960), The Serpent of Paradise: The Story of an Indian Pilgrimage (1963), C.G. Jung and Hermann Hesse: A Record of Two Friendships (1965), The Ultimate Flower (1969), El/Ella: Book of Magic Love (1972), Nos, Book of the Resurrection (1980) și o autobiografie de patru volume: Memorias de Él y Yo: vol. I, Aparición del "Yo" – Alejamiento de "Él" (1996), vol. II, Adolf Hitler y la Gran Guerra (1997), vol. III, Misión en los Transhimalaya (1998) și vol. IV, El Regreso (1999). În 1964, a câștigat Premiul Literar Santiago. Nu i s-a acordat Premiul Național pentru Literatură, deși "îl merita". În 2008, Serrano a fost premiat cu Premio a la Trayectoria de către Universitatea Mayor din Santiago.

Moartea
Serrano a încetat din viață pe data de 28 februarie 2009, în urma unui accident vascular în apartamentul său din Santa Lucía, Santiago.

A fost înmormântat la Patio 052, Numărul 00597, Ubicación: P/052 BOVEDA FAMILIA MARIA ISABEL PEREZ QUINTELA PATIO 52 LOTE 23-A Enlace 00597, Observation: MARIA ISABEL PEREZ QUINTELA PATIO 52 LOTE 23-A.

Note

Bibliografie
 Kevin Coogan. 1998. Dreamer of the Day: Francis Parker Yockey and the Postwar Fascist International (Appendix A: Nos, p. 565-8). Autonomedia. ISBN 1-57027-039-2
 Joscelyn Godwin. 1996. Arktos: The Polar Myth in Science, Symbolism, and Nazi Survival. ISBN 0-932813-35-6
 Nicholas Goodrick-Clarke. 2003. Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism and the Politics of Identity (Chap. 9 in particular). ISBN 0-8147-3155-4
 "An Interview With Miguel Serrano: 'Esoteric Hitlerist'" in The Flaming Sword No. 3, August 1994. Archived 8 mai 1999, at the Wayback Machine., Archived 8 mai 1999, at the Wayback Machine.
 Miguel Serrano Il cerchio ermetico (frammenti) a cura di Sabrina Albertoni disegni di Stefano Cipolat, Prato, Pentalinea, 2005

Legături externe
 Site oficial
 Arhiva Miguel Serrano
 Hitlerism Esoteric: Miguel Serrano
 Interviu cu Miguel Serrano: Partea I și Partea II

Nașteri în 1917
Decese în 2009
Oameni din Santiago
Scriitori din secolul al XX-lea
Romancieri chilieni
Diplomați chilieni

Miguel Serrano


Uluslararası Sivil Havacılık Konvansiyonu veya diğer ismi ile Chicago Konvansiyonu, 1944 yılında toplanan Chicago Konferansı'nın bir sonucudur.

Chicago Konferansı'nın sonunda hazırlanan Konvansiyon'un imzalanmasında sürekli gecikmeler yaşandığı için geçici bir anlaşma imzalanmıştır. Dokümanın imzalanmasını takiben Geçici (Provisional) Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü (PICAO-Provisional International Civil Aviation Organization) kurulmuştur. PICAO, 1945'ten 1947'ye geçerli kalmış ve Mart 1947'de Konvansiyonu geçerli kılan 26'ncı imzanın da atılmasıyla Nisan 1947'de Şikago Konvansiyonu resmen yürürlüğe girmiştir. Böylece Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü (ICAO-International Civil Aviation Organization) kurulmuştur.

Şikago Konvansiyonu 7 Aralık 1944 tarihli orijinal versiyonundan sonra 1956, 1959, 1963, 1969, 1975, 1980, 1997 ve 2000 yıllarında toplam 8 kere güncellenmiştir. Dokümanın orijinal imzalı kısmı Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Arşivi'nde saklanmaktadır.

Konferans
Amerika Birleşik Devletleri Hükûmetinin 54 ülke temsilcisine yaptığı çağrı sonucu toplanmıştır. Konferansın amaçları şu şekilde sıralanabilir.

 Dünya havayolu rotaları ve hizmetleri temellerin kurulabilmesi için çeşitli düzenlemelerin yapılması,
 Uluslararası sivil havacılık üzerine veri toplanması, verilerin kayıt altına alınması, incelenmesi ve sivil havacılığın gelişmesi ile ilgili tavsiyelerde bulunacak bir konsey kurulması,

Konferans ayrıca yeni havacılık konvansiyonun oluşturulması amacıyla çeşitli prensip ve metotların da tartışılmasını sağlamıştır.

Şikago Konferansı, bugünkü sivil havacılığın temelini atan ve halen geçerli olan Chicago Konvansiyonu'nun oluşumu ve Uluslararası Sivil Havacılık Örgütünün ICAO'nun kuruluşu ile sonuçlanmıştır.

Katılımcı ülkeler
 Azerbaycan
 Afganistan
 Avustralya
 Belçika
 Bolivya
 Brezilya
 Büyük Britanya
 Çekoslovakya
 Çin
 Dominik Cumhuriyeti
 Ekvador
 Fransa Delegasyonu
 Şili
 Mısır
 El Salvador
 Etiyopya
 Guatemala
 Güney Afrika
 Haiti
 Hindistan
 Hollanda
 Honduras
 Irak
 İran
 İrlanda
 İspanya
 İsveç
 İsviçre
 İzlanda
 Kanada
 Kolombiya
 Kosta Rika
 Küba
 Lübnan
 Lüksemburg
 Meksika
 Nikaragua
 Norveç
 Panama
 Paraguay
 Peru
 Filipinler
 Polonya
 Portekiz
 Suudi Arabistan
 Türkiye
 SSCB-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği
 Uruguay
 Venezuela
 Yeni Zelanda
 Yugoslavya
 Yunanistan
 Washington'daki Danimarka Temsilcisi
 Washington'daki Tayland Temsilcisi

Konvansiyona ekler
Şikago Konvansiyonu genel havacılık ile ilgili çerçeveyi belirlemektedir. Hava Taşımacılığının kurallarının detayları için Konvansiyon'a toplam 19 adet ek (Annex) oluşturulmuştur.

 Annex (Ek) 1 - Personnel Licensing (Personel Lisansları)
 Annex (Ek) 2 - Rules of the Air (Hava Kuralları)
 Annex (Ek) 3 - Meteorological Service for International Air Navigation (Uluslararası Hava Navigasyonu için Meteorolojik Hizmeti)
 Annex (Ek) 4 - Aeronautical Charts (Havacılık Haritaları)
 Annex (Ek) 5 - Units of Measurement to be Used in Air and Ground Operations (Hava ve Yer Operasyonları için Ölçüm Birimleri)
 Annex (Ek) 6 - Operation of Aircraft - Aeroplanes (Hava Araçları Operasyonu - Uçaklar)
 Annex (Ek) 7 - Aircraft Nationality and Registration Marks (Uçaklar için Ulusal ve Tescil İşaretleri)
 Annex (Ek) 8 - Airworthiness of Aircraft (Uçağın Uçuşa Elverişliliği)
 Annex (Ek) 9 - Facilitation (Tesis)
 Annex (Ek) 10 - Aeronautical Telecommunications - Digital Data Communication Systems (Havacılık Haberleşmesi - Dijital Veri Haberleşme Sistemleri)
 Annex (Ek) 11 - Air Traffic Services (Hava Trafik Hizmetleri)
 Annex (Ek) 12 - Search and Rescue (Arama Kurtarma)
 Annex (Ek) 13 - Aircraft Accident and Incident Investigation (Uçak Kaza ve Olay İnceleme)
 Annex (Ek) 14 - Aerodromes - Aerodrome Design and Operations, Heliports (Aerodrome - Aerodrome Tasarım ve İşletmesi, Heliportlar)
 Annex (Ek) 15 - Aeronautical Information Services (Hava Bilgi Hizmetleri)
 Annex (Ek) 16 - Environmental Protection - Aircraft Noise (Çevresel Koruma - Uçak Gürültü)
 Annex (Ek) 17 - Security: Safeguarding International Civil Aviation Against Acts of Unlawful Interference (Güvenlik: Kanunsuz Girişimlere Karşı Uluslararası Sivil Havacılığın Korunması)
 Annex (Ek) 18 - The Safe Transport of Dangerous Goods by Air (Tehlikeli Maddelerin Havayolu ile Güvenli Taşımacılığı)
 Annex (Ek) 19 -  Safety Managment System (Emniyet Yönetim Sistemi)

Dış bağlantılar
 Uluslararası Sivil Havacılık Konvansiyonu (ICAO Websitesinde)

Havacılık hukuku
1944'te havacılık

Chicago Konvansiyonu


Francesca de Foix es una ópera semiseria en un acto con música de Gaetano Donizetti y libreto de Domenico Gilardoni. Se estrenó el 30 de mayo de 1831 en el Teatro de San Carlos de Nápoles, Italia, con un buen éxito.

Se recuerda sobre todo por haber proporcionado algunas páginas a óperas posteriores como Ugo, Conte di Parigi, L'elisir d'amore (la marcha de las guardias y su coro se convertirán en el coro de introducción del Acto II "Cantiamo, facciam brindisi", y la cabaletta del aria de Edmondo se convertirá en el coro de Giannetta y de las muchachas "Ma zitto, piano!") y Gemma di Vergy.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Gaetano Donizetti
Óperas de 1831
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Nápoles

Francesca di Foix


Garcia de Resende (14703 February 1536) was a Portuguese poet and editor. He served John II as a page and private secretary. After John's death, he continued to enjoy the same favour with Manuel I, whom he accompanied to Castile in 1498, and from whom he obtained a knighthood in the Order of Christ.

In 1514, Resende went to Rome with Tristão da Cunha, as secretary and treasurer of the embassy sent by the king to offer tribute to Pope Leo X. In 1516 he was given the rank of a nobleman of the royal household, and became escrivão de fazenda to Prince John, afterwards King John III, from whom he received further pensions in 1525.

Resende built a chapel in the monastery of Espinheiro near Évora, the pantheon of the Alentejo nobility, where he was buried.

Poetry
He began to cultivate the making of verses in the palace of John II, and he reported that how one night when the king was in bed he caused him Resende to repeat some "trovas" (troubador songs) of Jorge Manrique, saying it was as needful for a man to know them as to know the Pater Noster. Under these conditions, Resende grew as a poet, and moreover distinguished himself by his skill in drawing and music; while he collected into an album the best court verse of the time. This was the Cancioneiro Geral (General Songbook), probably starting in 1483, though not printed until 1516, which includes the compositions of some three hundred fidalgos of the reigns of kings Afonso V, John II, and Manuel I.

The main subjects of its pieces are love, satire and epigram; and most of them are written in the national redondilha verse, but the metre is irregular and the rhyming careless. The Spanish language is largely employed, because the literary progenitors of the whole collection were Juan de Mena, Jorge Manrique, Boscán and Garcilaso. As a rule the compositions were improvised at palace entertainments, at which the poets present divided into two bands, attacking and defending a given theme throughout successive evenings. At other times these poetical soirées took the form of a mock trial at law, in which Eleanor, the queen of John II, acted as judge. Resende was mocked by other rhymesters about his corpulence, but he repaid all their gibes with interest.

The linguist Edgar Prestage gives an assessment of the Cancioneiro Geral in the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition.

References

1470 births
1536 deaths
15th-century Portuguese poets
16th-century Portuguese poets
Portuguese male poets
Portuguese Renaissance writers
15th-century Portuguese writers
16th-century Portuguese writers
16th-century male writers
People from Évora

Garcia de Resende


Moniteau Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Moniteau Township (Howard County, Missouri)
 Moniteau Township (Randolph County, Missouri)

Moniteau Township


Frigya veya Firigya (Antik Yunanca: Φρυγία Phrygía), Sakarya Irmağı ile Büyük Menderes'in yukarı çığırları arasında kalan bölgenin eski çağdaki adıdır. Bu ad, Balkanlar'dan gelip bu bölgeye yerleşen Friglerden geliyordu.

Tarih

Frigler önce Bitinya bölgesine yerleştiler ve MÖ 12. - MÖ 7. yüzyıllar arasında Orta Anadolu'nun batısına egemen oldular. Ama yeni göç dalgası Frigleri daha iç bölgelere itti. Frigler önce Sakarya Irmağı çevresine, ardından batıda Gediz ve Büyük Menderes'in yukarı vadileri ile doğuda Kızılırmak ve Tuz Gölü yöresine yerleştiler. Friglerin bir bölümü Burdur Gölü, Erciyes Yaylası ve Yeşilırmak vadisine kadar ilerlediler.

Batıda Gordion kentini başkent edinen asıl Frigler ilk kralı Gordios'tu. Frigler Urartularla birleşerek Asurlulara karşı savaştılar. En parlak dönemlerini MÖ 9.-8. yüzyıllarda yaşayan Frigler, Hitit topraklarının neredeyse tümünü ele geçirdiler. MÖ 7'de başa geçen Gordios'un oğlu efsanevi kral Midas, Asurlularla anlaşma yolunu seçti. Midas döneminde başkent Gordium'un yanı sıra Midas Kenti ve Pessinus de çok gelişmişti.

MÖ 7'lere doğru Kafkasya'dan Anadolu'ya giren Kimmerler, Frigler'in başkenti Gordium'a kadar ilerlediler. Kenti ele geçirerek yaktılar. Bu yenilgi karşısında Kral Midas'ın kendisini öküz kanı içerek öldürdüğü söylenir.

Bölgenin sınırları
Strabon'da, MS 1. yüzyılda, Frigya'nın bir kısmı Büyük Frigya, yani (Phrygia Magna) olarak geçer; burası erken dönemde Midas'ın hüküm sürdüğü ve daha sonra bir kısmı Galatlar tarafından işgal edilen topraklardır. Hellespontos üzerindeki ve Olympos'un etrafındaki kısım ise Küçük Frigya, yani (Phrygia Epiktetos) olarak geçer. Latince'de Büyük Frigya anlamına gelen Phrygia Magna veya Hellespontos Phrygia'sı denen bölgeyi (Troas ve Mysia bölgelerinde yer alan) asıl Frigya'dan ayırmak için kullanılmıştır.

Phrygia Epiktetos, "ilaveten kazanılmış, ilaveten fethedilmiş Phrygia" anlamına gelir. Phrygia'nın Pergamon krallarınca kurtarılıp kendi ülkelerine katılan kuzeybatı bölümüne denmiştir . Aezanis, Nakoleia, Kotiaeum, Midaeium ve Dorylaeum Phrygia Epiktetos'un başlıca kentleridir. Ayrıca, Mysia'ya ait olduğu kabul edilen Kadoi'yi de Strabon bu kentler arasında göstermiştir. Phrygia Epiktetos içinde yer alan ve Phrygia Paroreia olarak adlandırılan kısımda, Phrygia'nın Pisidia boyunca uzanan parçası ile Amorium dolayındaki kısımları, Eumeneia, Synnada ve Phrygia kentlerinin en büyükleri olan Laodikeia ile Apameia bulunur. Bunlara komşu olarak kasabalar yer alır ve diğer kentler arasında Aphrodisias, Kolossae, Themisonium, Synaos, Metropolis ve Apollonias; bunlardan daha uzakta ise Peltae, Tabai, Eukarpeia ve Lysias kentleri bulunur . Strabon'da şu şekilde geçmektedir: "Phrygia Paroreia doğudan batıya uzanan bir çeşit dağ silsilesine sahiptir, onun eteklerinde her iki tarafta geniş bir ova uzanır ve yakınında kentler vardır; kuzeye doğru, Philomelion ve Pisidia yakınındaki Antiokheia bulunur".

MS 400 yılından önce, kısa bir süre için, Phrygia Romalılar tarafından iki ile bölünmüş, birine Phrygia Prima (Birinci Phrygia), diğerine Phrygia Secunda (İkinci Phrygia) denmişti. MS 400'den sonra birincisine Pacatiana, ikincisine Saluratis denmiştir. Afyon ili güney yarımını, Denizli ili kuzey yarımını içeren bölüme "Phrygia Pacatiana" adı verilmiştir. Geriye kalan bölüme "Phrygia Salutaris" deniyordu. Burası Afyon ilinin kuzey yarısı ile Kütahya ilinin yakın çevresini içeriyordu.

Toplumsal ve ekonomik yaşam
Frig Devleti bir kral tarafından yönetiliyordu. Ama topraklarının rahiplerin denetiminde olduğu sanılır. Eski Yunan belgelerine göre Frigler tarım ve hayvancılıkla uğraşıyordu. Bu belgelerde Friglerin büyük sürüler beslemeleri, özellikle at yetiştirmeleri, bağ ve bahçelerinin verimliliği övgüyle anlatılır. Çöken Hitit Devleti'nin kentlerine yerleşen Frigler bugünkü Ankara, Eskişehir, Afyonkarahisar, Kütahya, Çorum ve Yozgat'ı içine alan topraklarda yaşadılar. Anadolu'da bir karayolu ağı kurarak doğudaki Asur ve Luvi devletleri, Ege kıyılarındaki Ege uygarlıkları ile ticaret ilişkilerine girdiler.

Frig sanatı ve kültürü

Eskiçağ yerleşmeleri Midas, Ayazini, Aslantaş, Yazılıkaya, Gordion, Pazarlı, Alişar Höyüğü, Alacahöyük ve Boğazköy'de Friglerle ilgili kalıntılar bulunmuştur. Bu eski Hitit yerleşkelerinde yaşayan Frigler, Hitit uygarlığından etkilendiler ve kendileri de güçlü bir uygarlık yarattılar. Frig sanatı, Hititlerin yanı sıra Urartu, Asur ve Eski Ege uygarlıkları sanatının da izlerini taşır. Frigler, kaya anıtları çeşitli insan ve hayvan motifleriyle bezediler. Tanrıça Kibele için yaptıkları tapınakların duvarlarını, pişmiş topraktan levhalarla süslediler.

Frig mimarisinin ve mühendisliğinin en önemli ürünü MÖ 8.yüzyılda inşa edilmiş olan başkent Gordion'daki kaledir. Kale, MÖ 4. yüzyıla kadar ayakta kalmıştır. Kalenin anıtsal bir kale kapısı vardı. Kalenin içinde ise megaron denilen dikdörtgen yapılar ve krallık sarayı bulunuyordu. Yapıların içinde çakıl taşı mozaik döşemeleri vardı. Frigler bu bezemeci döşeme yönteminin mucididirler. Maden ve ağaç işlemeciliğinde de gelişmişlerdi. Kazılarda makara kulplu bronz tabaklar, kazanlar, altın, gümüş ve bronz yaylı çengelli iğneler, değerli madenlerden giysi kemerleri, tokalar ve zengin bezemeli dokuma ürünleri, ahşaptan ve seramikten hayvan heykelcikleri ve geometrik desenlerle süslü ev eşyaları bulunmuştur. Özellikle çengelli iğne (fibula) yapımında kullandıkları teknolojinin o döneme göre çok ileri olduğu görülür. Frigler dokumacılıkta çok ustaydılar. Günümüzde Anadolu kilimlerindeki ve diğer Türk devletlerindeki binlerce yıllık motiflerin, Frig Motifleri'nde de var olmasının nedeni, hâlen çözülememiştir. Friglerin müzik alanında da ileri oldukları ve birçok müzik aleti geliştirdikleri bilinmektedir.

Frig kültürünün en önemli özelliği ise tümülüslerdir. Bunlar, MÖ 8. yüzyıl ile MÖ 6.yüzyılın ilk yarısı arasında yapılmış yapay mezarlardır. Sayıları yüz civarındadır. Friglerden önce bu yapılar Anadolu'da görülmemiştir. Büyük olasılıkla Frigler Avrupa'daki ölü gömme geleneklerini Frigya'ya yerleşince de devam ettirdiler. Tümülüslerin içindeki oda mezar, ana zemin üzerine inşa edilmiştir.

Friglere ait yazılı belgeler, MÖ 8. yüzyıl ile MÖ 4. yüzyıl arasındaki dönemden kalmadır. Bugüne kadar ele geçen yazılı metinler sayısı az ve içeriği de kısa olduğu için tam olarak çözülememiştir. Ancak Frigler Hint-Avrupa kökenli bir dil konuşmuşlardır.

Frig Vadisi

Günümüzde Eskişehir, Kütahya ve Afyon il sınırları içerisinde kalan bölgeye yayılmış olan ve Frigya medeniyetinden izler taşıyan tarihi kalıntıları ve antik eserleri bünyesinde barındıran bölgeye Frig Vadileri denir.

Frig Vadisi 2'nci Kapadokya olarak tanınmakta olup, çok önemli kiliseler, kral mezarları bulunmaktadır. Vadide bulunan Frigler döneminden beri önemli bir yerleşim yeri olarak kullanıldığı bilinen Ayazini köyünde ise, arazinin elverişli olması nedeniyle oyularak yapılmış Roma ve Bizans dönemlerine ait aile ve tek kişilik kaya mezar odaları, Bizans dönemine ait kiliseler ve kaya yerleşimleri ve kaya kütlesinin oyularak yerleşime dönüştürüldüğü içinde sarnıç bulunan Avdalaz Kalesi bulunmaktadır.

Yürüyüş yolu rotalar ve önemli yerler
FRİGKÜM tarafından vadiyi içerisine alan bir Frig vadisi gezi rotası hazırlanmıştır.

Kümbet vadisi'nde yerler
 Kümbet Asar Kale
 Ballık Kale
 Yapıldak Asar Kaya

Köhnüş Vadisi'nde yerler
 Köhnüş Kale
 Demirli Kale
 Çukurca Kale
 Üçler Kaya
 Kırk Merdiven Kale
 Nallı Kaya
 Döğer Asar Kaya
 Delik Taş

Türkmen Dağı'nın kuzeyindeki küçük vadilerde yerler
 Fındık Asar Kaya
 Doğuluşah Kalesi

Resimler

Kaynakça

 T.C. Eskişehir Valiliği sitesinde Frig Krallığı hakkında bilgi
 T.C. Afyonkarahisar Valiliği Frig Vadisi tanıtım projesi
 Ivan Lissner(2006), Uygarlık Tarihi
 Anatolianscripts.com - Frig Alfabesi

Eski etnik gruplar
Hint-Avrupa halkları
Ankara tarihi
Afyonkarahisar tarihi
Eskişehir ilindeki görülecek yerler
Türkiye'deki antik bölgeler

Frigya


Fazlı Teoman Yakupoğlu (d. 20 Kasım 1967, İstanbul), Türk şarkıcı, söz yazarı ve bestecidir.

1997 yılından itibaren çıkardığı solo albümlerle Türkiye'de popüler rock müzik alanında tanınmış bir müzisyendir. Kolay akılda kalan, akustik çalgıların baskın olduğu, sıkılgan ve melankolik şarkılar yazmıştır. Albümlerini yanı sıra turne, film müziği ve düetleriyle,  özel hayatı ve rock yıldızı imajını tamamlayan tavırlarıyla gündeme gelmiştir.

Sanatçı 11 stüdyo albümüne sahip olup 12. ve sanatçının kariyerindeki son albümü olacak olan Ben, Zargana, Deus Ex Machina'yı Nisan 2024'te yayımlayacağını açıkladı. Albümden ilk single(tekli) olan "Nevrozumun Zindanı" 31 Mart 2023'te, "1994 Berbat Bir Yıldı" adlı ikinci single'ı 20 Mayıs 2023'te yayımladı. Daha sonra yaptığı açıklamalarda son stüdyo albümünün yayın tarihini öne çekip 1 Eylül 2023'te yayımlayacağını, albüm öncesi bir cover albüm ve bir konser dvd'si yayımlayacağını söyledi.

7 şarkıdan oluşan Aşık Bir Adam cover albümü 2 Haziran 2023'te yayımlandı.

Yaşamı

Çocukluğu ve öğrenimi
20 Kasım 1967 tarihinde İstanbul'un Tünel semtinde Giresun Alucralı bir ailenin tek çocuğu olarak doğdu. Babası avukat Hasan Basri Yakupoğlu, annesi Şaziment Yakupoğlu'dur. Henüz 2,5 yaşındayken babasını kaybetti. Çocukluk döneminde müzikle ilgilendi ve gitar çalmaya başladı.

Lise eğitimini Ataköy Lisesinde tamamladıktan sonra önce İstanbul Üniversitesi İşletme bölümüne; ertesi yıl Boğaziçi Üniversitesi Matematik bölümüne girdi; ardından aynı üniversitede sosyoloji bölümüne geçti. Profesyonel müzik yaşamı öğrencilik yıllarında başladı. Öğrenimi sırasında kayıt dondurup bir yıl ABD'de,  bir yıl süreyle de İngiltere'de yaşadı. İngiltere'de iken vokal dersleri aldı. Lisans öğrenimini Boğaziçi Üniversitesi Sosyoloji bölümünde tamamladı.

İstanbul Üniversitesinde Kadın Araştırmaları yüksek lisans programına girdi; "çizgi romanda kadının rolü" konulu bir tez hazırladı ancak tezi kabul edilmedi.

Müzik yaşamı
Müzik kariyerine üniversite öğrencisi iken 1986 yılında kurduğu Mirage adlı grupta vokal yaparak başladı. Grubun dağılmasından sonra müziğe önce Mavi Sakal, Indians, Black Rose, Işığın Yansıması gibi gruplarında, daha sonra,  solo çalışmalarıyla devam etti.

İstanbul'da düzenlenen Roxy Müzik Günleri'nde 1996 yılında Yollar şarkısı ile En İyi Söz ödülüne değer görüldü. Aynı yarışmada Teoman'ın seslendirdiği  bestesi Barlas Erinç'e ait Ne Ekmek Ne de Su şarkısı da En İyi Beste seçildi.

Teoman, 1997 yılından itibaren kendi albümlerini çıkarmaya başladı; albümlerindeki parçaların çoğunun müziğini ve bestesi kendisi yaptı. İlk albümü "Teoman" müzik yazarları tarafından 1997 yılının En İyi Albümü seçildi.

1998'de ikinci albümü "O" çıktı. "O" albümündeki şarkılardan dördüne klip çekti ve "Sus Konuşma", "O", "Bazı Yalanlar" ve "Gemiler" adlı parçaların klipleri 1998 ve 1999 yılında Kral TV kanalının Top 20 ve Top 10 listesinde 1 numaraya yükseldi. Kral TV Video Müzik Ödülleri töreninde 'Yılın En İyi Rock Sanatçısı' seçildi. O" şarkısının video klibi, 1998'de Cumhuriyet gazetesi tarafından yılın en iyi klibi seçildi.

Sanatçı, 2000 yılında çıkardığı üçüncü albümü Onyedi ile iyice tanındı. Albüme ismini veren Onyedi şarkısını  idam edildiğinde on yedi yaşında olduğu iddia edilen uzaktan akrabası Erdal Eren için yazdı. Albümdeki "Paramparça", "17" ve "İki Yabancı" şarkıları için klip çekti; klipler Kral TV kanalının Top 20 ve Top 10 listesinde 1 numaraya yükseldi. Sanatçı, 28. Altın Kelebek Ödülleri'nde Yılın En İyi Rock Müzik Sanatçısı ödülünü aldı.

"Remixler" adlı ilk remix albümü 2001 yılında piyasaya çıktı. Ardından Gönülçelen (2001), Teoman (2003), En Güzel Hikayem (2004), Renkli Rüyalar Oteli (2006) albümlerini yayımladı. Renkli Rüyalar Oteli'ndeki "İki Çocuk" adlı parçayı, her ikisi de kendisine uzaktan akraba olan Zekeriya Önge ile  Erdal Eren için yazdı.

2004'te Bülent Ortaçgil'le birlikte birbirlerinin şarkılarını söyledikleri birkaç konser verdi, iki müzisyen birlikte bir konser albümü yayımladı.  Rashit, Şebnem Ferah, Göksel ve Özlem Tekin Teoman'ın  birlikte özel performanslar sergilediği ve düetler yaptığı başlıca sanatçılar arasında yer aldı. 2007 yılının sonunda çıkardığı Söz Müzik Teoman albümünde çeşitli sanatçılar Teoman'a ait şarkıları seslendirdi.

2009 yılı Şubat ayında  İnsanlık Halleri, 2011'de Aşk ve Gurur isimli albümünü çıkaran sanatçı, 4 Ağustos 2011'de kendi web sitesinden yaptığı açıklamayla müziği bıraktığını duyurdu. Ancak 24 Kasım 2012'de yeniden müziğe döneceğini ilan etti.  Aynı yıl Ahmet Kaya'nın "Bir Eksiğiz" başlıklı albümünde "Acılara Tutunmak" şarkısını seslendirdi. 2015'te "Eski Bir Rüya Uğruna" adlı albümü yayımladı.

1996-2006 arasındaki on yıllık dönemde yazdığı şarkılardan on tanesi, piyanist Tuluğ Tırpan tarafından yeniden düzenlendi. Piyano-vokal kanallarıyla tekrar var edilen bu on şarkı  "Teoman ve Piyano" (2021) isimli albümde yer aldı

Sinema deneyimi
Teoman'ın ilk oyunculuk deneyimi 2002 yapımı Mumya Firarda adlı filmdeki "Fotoğrafçı Ahmet" rolü idi. Sinan Çetin'in yönettiği Banka (2002) ve Romantik filmlerinde de oyunculuk yaptı.

Senaryosu üzerine uzun yıllar çalıştığı "Balans ve Manevra" adlı filmi 2004 yılında çekti. Sinan Çetin, Müslüm Gürses, Emre Altuğ, Bülent Kayabaş, Haşmet Babaoğlu, Erol Günaydın,  Burak Sergen, Seda Akman'ın rol aldığı filmde; Teoman, Bülent Ortaçgil, Mor ve Ötesi ile Şebnem Ferah'a ait müzikler kullanıldı.

Özel hayatı
30 Aralık 2012 tarihinde Ayşe Kaya ile evlendi. Çift, 2015 yılının Mart ayında boşandı. Çiftin 2013 yılında Zeyno Şazi Yakupoğlu isminde bir kızı oldu.

Yazarlık deneyimi
Sanatçı çocukluğu, gençlik yılları ve müzik yaşamına ilişkin anılarını içeren Fasa Fiso adlı kitabını 2018 yılında yayımladı.

Diskografi

 Teoman (1997)
 O (1998)
 Onyedi (2000)
 Gönülçelen (2001)
 Teoman (Teo) (2003)
 En Güzel Hikayem (2004)
 Renkli Rüyalar Oteli (2006)
 İnsanlık Halleri (2009)
 Aşk ve Gurur (2011)
 Eski Bir Rüya Uğruna... (2015)
 Koyu Antoloji (2018)
 Gecenin Sonuna Yolculuk (2021)
 Aşık Bir Adam - cover albüm (2023)
 Ben, Zargana, Deus Ex Machina (2023)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sony Müzik sanatçıları
Ankara Uluslararası Film Festivali Ödülü sahibi müzisyenler
1967 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar

1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Sony BMG sanatçıları
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Türk sendikacılar
Türk opera şarkıcıları
20. yüzyıl erkek şarkıcıları
21. yüzyıl erkek şarkıcıları
Türk film yönetmenleri
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek seslendirme sanatçıları
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Universal Music Group müzisyenleri
Altın Portakal En iyi Müzik Ödülü sahipleri
Boğaziçi Üniversitesinde öğrenim görenler
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Avrupa Müzik sanatçıları
Mavi Sakal
Raks Müzik sanatçıları
Radyo Boğaziçi Müzik Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları

Teoman (şarkıcı)


Ich brauche einen Erben ist eine US-amerikanische Filmkomödie aus dem Jahr 1981 von David Steinberg mit Burt Reynolds und Beverly D'Angelo in den Hauptrollen.

Handlung
Buddy Evans, ein überzeugter Single, ist Eventmanager für den Madison Square Garden in New York. Buddy lebt alleine, wird aber von der Haushälterin Celia versorgt. Er hat oft mit Kindern zu tun, weshalb in ihm der Wunsch nach einem Sohn, der seinen Namen weitertragen soll, erwacht. Buddy entscheidet sich, eine Leihmutter zu beauftragen. Seine Freunde Larry und Kurt helfen ihm, durch Befragungen die richtige Leihmutter zu finden. Maggie, eine Kellnerin eines nahen Bistros, zeigt sich interessiert.

Buddy wird in seinem Büro von der attraktiven Innenarchitektin Jenny Lofton aufgesucht. Allerdings hält Buddy sie irrtümlich für eine Kandidatin auf die Leihmutterschaft. Seine Fragen irritieren Jenny. Buddy versucht, den Sachverhalt aufzuklären. Später begegnet Buddy zufällig Maggie wieder. Maggie ist eigentlich eine aufstrebende Sängerin, die nur als Kellnerin arbeitet, um ihren Lebensunterhalt zu verdienen. Das Geld, das Buddy der gesuchten Leihmutter zahlen will, würde Maggie für eine Reise nach Paris einsetzen, um dort ihre Gesangskarriere zu starten.

Buddy will es mit Maggie versuchen, doch er hat Probleme. Durch ein kleines Rollenspiel kann Maggie Buddy helfen. Bald ist sie tatsächlich schwanger. Maggie zieht zu Buddy, damit er auf sie aufpassen kann. Er überwacht alles in ihrem Leben, angefangen von der Diät bis hin zu ihren Schwangerschaftsübungen. Allerdings schenkt er ihr ansonsten keine Aufmerksamkeit, sondern trifft sich mit anderen Frauen. Es dauert nicht lange, bis sich Maggie nicht nur ignoriert fühlt. Sie will nun das Baby für sich behalten. Bald wird Buddy klar, dass er alles, was ihm wichtig ist, verlieren wird. Er kommt zu sich und heiratet Maggie, mit der er ein glückliches Leben führt. Allerdings sind alle Kinder, die Maggie zur Welt bringt, Mädchen.

Kritik
Das Lexikon des internationalen Films sah in der Produktion eine "durch Ironie und Spielwitz gemilderte frivole Komödie; weitgehend unterhaltsam, mit einigen überraschenden Gags, oft recht drastisch im Dialog."

Die Filmzeitschrift Cinema befand, "als Super-Macho trotzt Reynolds dem vorhersehbaren Skript den ein oder anderen Schmunzler ab". Das Ergebnis sei jedoch ein "harmloses Lustspiel ohne große Lacher".

Auszeichnungen
Peter Billingsley wurde 1982 für den Young Artist Award nominiert. Der Song Baby Talk von David Shire und David Frishberg wurde im gleichen Jahr mit der Goldenen Himbeere für den schlechtesten Song bedacht.

Hintergrund
Die Produktion der Paramount Pictures wurde am 2. Oktober 1981 in den USA uraufgeführt. In Deutschland kam er im Herbst 1984 auf den Videomarkt.

Drehorte waren u. a. der Madison Square Garden, Pier 85 der Circle Line Tours und das Plaza Hotel.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1981
US-amerikanischer Film
Filmkomödie

Ich brauche einen Erben


Rudolf Švagel-Lešić (Županja, 29. rujna 1911. – Vodnjan, 30. studenoga 1975.) bio je hrvatski kipar i medaljer.

Životopis

Rudolf Švagel-Lešić rođen je kao prvo od četvero djece majke Marije (rođene Lešić) i oca Rudolfa Švagela. Roditelji su mu se rano rastali te je majka ostala samostalno uzdržavati obitelj. Iz odanosti prema majci, svom obiteljskom prezimenu (Švagel, Schwagel) Rudolf je dodao majčino djevojačko prezime Lešić te se na gotovo sve radove potpisivao kao Rudolf Švagel-Lešić. Djetinjstvo je proveo u Županji, gdje je polazio osnovnu školu i dva razreda građanske škole.

Obrtnička škola

Godine 1925. upisao se na Kraljevsku zemaljsku obrtnu školu u Zagrebu na klesarsko-kiparski odjel Roberta Jeana Ivanovića i Davorina Hotka. U prvim godinama nastaju prve portretne studije među kojima se ističe portretna bista Charlesa Darwina (1926.) i portret županjske "šokačke lady" Katarine Hepburn (1927.).

Po završetku Obrtne škole, na ljeto 1929., održao je prvu samostalnu izložbu u Salonu Schira u Preradovićevoj ulici 13 u Zagrebu, predstavivši se kao vrlo talentiran i perspektivan mladi kipar. Izložba je bila popraćena slikom i tekstom u popularnom časopisu Svijet i u zagrebačkim Novostima.

Umjetnička akademija (Zagreb – Pariz)
Nakon Obrtne škole, Rudolf Švagel-Lešić nastavlja školovanje u umjetničkoj akademiji u Zagrebu, tadašnjoj Kraljevskoj akademiji za umjetnost i umjetni obrt, koju upisuje 1929. godine. Studira na odjelu kiparstva, u klasi profesora Frane Kršinića.

Nakon završena dva semestra dobiva stipendiju za nastavak kiparskog školovanja u École nationale supérieure des beaux-arts u Parizu za školsku godinu 1930./1931. gdje se upisuje u kiparski atelijer profesora Jeana Bouchera. Na popisu stranih učenika na akademiji zabilježen je kao jedini jugoslavenski student. Boucher ga je osobito cijenio te ga je pozvao da se i sljedeće godine vrati u njegov kiparski atelijer no Švagel-Lešić nije dobio stipendiju za sljedeću godinu u Parizu te je svoje kiparsko školovanje nastavio na Umjetničkoj akademiji u Zagrebu.

Za vrijeme boravka u Parizu, Švagel-Lešić je sudjelovao na velikoj Svjetskoj kolonijalnoj izložbi 1931. godine, na kojoj je izložio jedan od svojih ponajboljih radova, sadreni ženski sjedeći akt Psyche. Skulpturu Psyche odlikuje kompleksna kompozicija skladno kontrapostiranih torzija sjedeće figure, kao i meka modelacija čistih i glatkih ploha kojima je naglašena mekoća puti ženskog tijela. Za izložbu je primio odlikovanje, a iste godine sudjelovao je na skupnim izložbama u Londonu i Liegeu u Belgiji. Boravak u Parizu nije značajno utjecao na Švagel-Lešićevo stvaranje te on ostaje izvan modernističkih tokova u kiparstvu. U nadolazećim godinama u svom skulpturalnom izrazu ostaje priklonjen strujama akademizma, uz poneke natruhe suvremenog oblikovanja jezika na tragu art décoa.

Povratkom iz Pariza, Švagel-Lešić nastavlja studirati na Kraljevskoj akademiji za umjetnost i umjetnički obrt u Zagrebu upisavši peti semestar kiparskog odjela Roberta Frangeša Mihanovića. Studij na akademiji ne završava, već se vraća u svoj rodni kraj Županju gdje stečenim znanjem i vještinama kiparskog oblikovanja dolazi u kontakte s lokalnim vlastelinstvom i izvodi razne narudžbe.

Povratak u zavičaj

Povratkom u Slavoniju i Srijem, Švagel-Lešić isprva boravi u Vinkovcima gdje radi portrete uglednih građana i priprema se za samostalnu izložbu, koja je otvorena 12. svibnja 1935. godine. Među izloženim djelima ističu se mala figura Strijelca te figura Mangup. Izložbom se Švagel-Lešić afirmirao u lokalnoj sredini što mu je otvorilo vrata za nove kiparske poslove. Nakon izložbe dobiva narudžbe plemićkih obitelji Eltz iz Vukovara i Khuen-Bellasi iz Nuštra.

Švagel-Lešić postaje "dvorskim kiparom" grofske obitelji Eltz i posljednjim umjetnikom koji je boravio na vukovarskom vlastelinstvu. U Vukovar dolazi početkom 1936., te u dvrocu Eltz uređuje privremeni atelijer. U njemu izvodi portrete članova obitelji Eltz: refeljefni portret grofice Sofije Eltz i portretnu bistu grofa Erweina Eltza. Osim portretne plastike, izvodi i neke kiparsko-restauratorske poslove. Tijekom boravka u Vukovaru Švagel-Lešić radi na novoj samostalnoj izložbi. U vukovarskom Hrvatskom domu 21. veljače 1937. godine izložio je preko stotinu radova u bronci, mramoru, drvetu i sadri te jednako toliko slika u ulju, crteža, akvarela i linoreza. Izložba je bila postavljena retrospektivno, od najranijih do recentnih umjetnikovih djela. Po prvi put je izložena skupltura Madona od Čistilišta, narudžba grofova Eltz i Khuen-Bellasi za neizvedenu zavjetnu kapelu uz cestu između Bršadina i Vukovara. Skulptura Madone izrađena je od drva i polikromirana je, a njezin dekorativni dojam graniči s naivnošću pučke stilizacije. Također, na izložbi su se istaknule skulpture Slavonski gajdaš i Psyche. Odaziv na izložbu bio je izuzetno velik, posjetilo ju je oko 3000 ljudi.

Pored privremenog atelijera u vukovarskom dvorcu, Švagel-Lešić 1936. postavlja atelijer i u rodnoj Županji. Ondje, pored rada na narudžbama, pokreće tečaj keramike. Sudjeluje u društvenom životu grada, a zajedno s Ivom Balentovićem u Županji osniva Enigmatski klub. Godine 1938. radi nacrte za oltar grobne kapele u Gradištu kod Županje, kleše skulpturu Plačućeg anđela za grobnicu obitelji Prpić na županjskom groblju te za Hrvatski dom u Vinkovcima modelira bistu Josipa Kozarca povodom osamdesete godišnjice rođenja hrvatskog književnika. Skulptura Plačući anđeo jedini je reprezentativni primjer art-décoa Švagel-Lešićevu opusu.

Tridesetih godina 20. stoljeća realizirao je nekoliko kiparskih radova sakralne tematike. Za župnu crkvu sv. Stjepana Prvomučenika u Grohotama 1935. godine radi skulpturu Krista na križu. Skulpturu odlikuje oblikovna čistoća i monumentalost.

Boravak u Županji i provincijalno okruženje ne djeluje osobito dobro na Švagel-Lešićevo kiparsko stvaranje. U tom razdoblju se povlači i radi sadrene biste i sitne reljefe bez značajnijih ostvarenja. Županju napušta 1939. godine te odlazi u Osijek, gdje nastavlja svoju umjetničku karijeru.

Osijek

Rudolf Švagel-Lešić od Franjevačkog samostana u Tvrđi dobiva prostor u Kohlhoferovoj ulici 9 gdje smješta atelijer. Po dolasku, vrlo brzo biva prihvaćen i dobiva ponude za nove poslove. Iste godine postaje pročelnik umjetničke sekcije Kluba hrvatskih književnika i umjetnika u Osijeku. U to vrijeme u Osijeku ne djeluje mnogo značajnih kipara te lokalni dnevni tisak aktivno prate njegov rad. Josip Leović se prestaje baviti kiparstvom, a jedini aktivan je Mihajlo Živić. Iako nikad nije uspio ostvariti želju održavanja retrospektivne izložbe u Osijeku, sudjelovao je u grupnoj proljetnoj izložbi osječkih umjetnika. Na izložbi održanoj od 17. – 31. ožujka 1940. bilo je izloženo 98 djela od 11 osječkih umjetnika. O Švagel-Lešićevim djelima piše Oto Švajcer zaključujući da Švagel-Lešić do sada nije uspio ostvariti svoj solidni talent te da će ga ostvariti tek kad se u potpunosti oslobodi od akademizma. Za vrijeme Drugog svjetskog rata Švagel-Lešić izlaže samo na jednoj izložbi, 1942. godine, u Umjetničkom paviljonu u Zagrebu. Ondje je izložio model za spomenik dr. Anti Starčeviću.

Uspostavom Nezavisne Države Hrvatske, Švagel-Lešić nastavlja svoje djelovanje izvodeći nekoliko skulptura i bista za državne uglednike. Izradio je bistu Eugena Kvaternika u nadnaravnoj veličini i bistu dr. Ante Pavelića za jednu kazališnu predstavu u Osijeku. Ante Pavelić ga je 1941. godine u Osijeku primio kod sebe kada mu je osobno došao predati skulpturu koju je izradio njemu u čast. Pred kraj rata seli atelijer u osječki Sokolski dom.

U noći 14. travnja 1945. partizani narodnooslobodilačke vojske ulaze u Švagel-Lešićev atelijer te uništavaju značajne radove, a umjetnik biva odvezen u pritvor. Osuđen je na deset godina zatvora. Dvije godine provodi u Staroj Gradiški i Lepoglavi, ali je uvjetno pušten kući. Godine 1947. ponovno mu se sudi te dobiva kaznu od pet godina u Lepoglavi. Iako boravi u zatvoru, i dalje se bavi kiparstvom. U Lepoglavi izrađuje poprsje maršala Tita i zdenac s tri figure ispred kaznionice, a u upravi kaznionice naslikao je kompozicije Ustanak i Borba. Poslije dvije godine, ponovno biva pušten uvjetno na slobodu te jednu godinu radi u osječkom Ukrasu. Godine 1953. dobiva posao likovnog profesora, prvo u Lepoglavi pa u Jasenovcu i Bosanskoj Dubici. Za vrijeme rada u lepoglavskoj gimnaziji preživljava moždani udar te se rastaje od prve supruge. Oženio se s kolegicom Nadom Marić s kojom je dobio kći Lidiju. Zbog suradnje s vladajućom vlasti NDH prozvan je neprijateljom države i njegovo ime se ne spominje u umjetničkim krugovima. Unatoč cenzuri, početkom 60-ih godina dobiva priliku izraditi poprsja Maršala Tita i Nikole Tesle za Elektrometalski školski centar u Osijeku. Iz Bosanske Dubice 1960. godine seli se u Vodnjan kraj Pule gdje u osami, vrlo narušenog zdravlja, boravi i radi. Radio je kao honorarni nastavnik crtanja u Puli, no ubrzo odlazi u invalidsku mirovinu. Umro je zaboravljen u Vodnjanu 30. studenoga 1975. godine gdje je sahranjen na mjesnom groblju.

Umjetnička produkcija

Sakralna plastika
Za vrijeme svojeg osječkog kiparskog stvaralaštva (1939.-1945.) Švagel-Lešić dobiva najznačajnije narudžbe. One dolaze od Crkve ili privatnih naručitelja, a funkcija im je većinom sakralna ili pogrebna. Sakralni projekti Švagela-Lešića su novi glavni oltar u franjevačkoj crkvi sv. Križa u Tvrđi u Osijeku, reljef Kristova uskrsnuća na grobnoj kapeli u Valpovu, skulpture za glavni oltar crkve u Borovu selu te nacrti za neizvedena djela – glavni oltar isusovačke crkve u Osijeku i pravoslavnu grobnu kapelu, tj. rusku spomen-kosturnicu na osječkom vojničkom groblju.

Oltar u crkvi sv. Križa, franjevački samostan u Tvrđi
Prilikom restauracije starog glavnog baroknog crkvenog oltara osječki franjevci su Švagela-Lešića, koji se tada nastanio u Osijeku, zatražili da izradi novi oltar. Švagel-Lešić je projektirao i izveo oltarsku menzu sa svetohraništem koja je postavljena ispred već postojećega, velikog glavnog baroknog oltara iz 18. stoljeća. Novi oltar u skladu je s pozadinskim baroknim oltarom s kojega je umjetnik preuzeo neke elemente arhitektonske plastike i ornamentike. Reljef s figurama četiriju euharističkih svetaca franjevačkog reda koji se nalazi na vratnicama tabernakula te figura pelikana na vrhu školjke jedini su isključivo kiparski elementi oltara.

Reljef Uskrsnuće Kristovo za grobnu kapelu u Valpovu
Švagel-Lešić je 1939. godine realizirao narudžbu za reljef Uskrsnuće Kristovoiznad ulaza u grobnu kapelu na valpovačkom mjesnom groblju.  Reljef je postavljen  kao zajednička zadužbina Ferde Desatyja i njegove majke te darovan Crkvi. Kompoziciju trodijelnog rasporeda s Kristom u središnjoj osi te dva rimska vojnika-stražara na Kristovu grobu sa svake strane Švagel-Lešić je preuzeo s reljefa njegova nekadašnjeg profesora Franje Bramora na grobnoj kapeli obitelji Taschner u Rumi,. Osim kompozicije, umjetnik je preuzeo i način oblikovanja triju glavnih likova, izmijenivši poneki detalj.

Glavni oltar crkve u Borovu selu
Nacrte za glavni oltar u Borovu selu Švagel-Lešić izvodi u listopadu 1941. godine. Iako oltar nije sačuvan, na nacrtima je vidljiva raskošna zamisao oltara, bogato raščlanjena kompozicija te složena razrada arhitektonske plastike. Švagel-Lešić je izveo devet oltarskih figura, to jest svetačke likove čija ikonografija ukazuje na povezanost s franjevcima. Oltar je Švagel-Lešićev najkompleksniji sakralni projekt. Pri izradi skulptura koristio se ikonografskom perspektivom kojom naglašava ulogu i značenje određenih figura na oltaru: figura Bogorodice smještena je u samo središte kompozicije oltara te je svojim dimenzijama najveća od devet figura. U odnosu na nju manjih dimenzija su franjevački sveci sv. Antun Padovanski i sv. Franjo Asiški, a najmanje figure prikazuju šest svetaca koje se nalaze u nišama donje zone. Figuralna plastika oltara spaja hladni akademski stil te reducirane i stilizirane, moderne kiparske forme.

Aktovi
Tijekom osječkog perioda stvaranja (između 1939. i 1945. godine) Rudolf Švagel-Lešić izvodi nekolicinu ženskih aktova, koji nisu sačuvani. Skulpture nastaju u stilskim okvirima akademskog realizma, prizivajući pritom suvremeni ideal vitalnosti tijela. U gotovo svim aktovima umjetnik primjenjuje jedan osnovni tip kompozicije s kontrapostiranim okretima tijela. Kao vrlo dobro kiparsko ostvarenje izdvaja se Psyche, od ostalih aktova ističe se i Sjećanje (1940.), akt masivnog ženskog tijela oslobođen od erotske gestikulacije. Iako je u Parizu upoznao modernističko oblikovanje, Švagel-Lešić ga nikada nije prisvojio. Ostao je sklon deskripciji i sentimentalizmu te površnim efektima isticanja putenosti u prikazivanju akta.

Reljefi, plakete i medalje
Rudolf Švagel-Lešić ostavlja malen, ali raznolik opus plaketa i medalja. Velik utjecaj na njegov način i pristup izrade imali su profesori u Obrtnoj školi i Akademiji, ali i Ivo Kerdić koji ga je poučavao obradi kovina i umijeću medaljerstva. Određeni radovi nastaju inicijativom Kluba hrvatskih književnika i umjetnika u Osijeku čiji je član bio i sam Švagel-Lešić.

Za Klub hrvatskih književnika i umjetnika izradio je reljefni portret Mladena Barbarića, koji je 1940. godine postavljen na rodnoj kući Mladena Barbarića u Iloku. Godine 1939. nastaje dvostrana medalja Mato Medvedović s meko modeliranim, realističnim profilom Medvedovića, poznatog Vinkovčanina koji je obnašao značajnu ulogu u Klubu hrvatskih književnika i umjetnika. Oko 1939. godine izveo je dvije plakete s portretom dr. Vladka Mačeka.

Švagel-Lešić 1941. godine radi reljef Kralj Tomislav. Skica za reljef nastala je još 1939. godine u Županji – tada je izradio i nacrt statue kralja Tomislava koja je trebala zamijeniti postojeću pred zgradom suda podignutu 1925. godine. Moderan oblikovni jezik reljefa u duhu je art décoa. Reljef Hrvatski orač radi 1939. godine te ga izvodi prema plaketi Oranje Roberta Frangeša Mihanovića. Gotovo doslovce oponaša predložak uvećavajući ga, ne uspijevajući postići istu kvalitetu niti modelacijsku slobodu izvornika. Reljef je trebao poslužiti kao reklamni pano za Osječku ljevaonicu željeza i tvornicu strojeva.

Spomenička skulptura
Švagel-Lešić 1942. godine izlaže u Zagrebu na proširenoj izložbi idejnih rješenja i modela za veliki spomenik dr. Anti Starčeviću koji se trebao podići na tada još neuređenom trgu pred istočnim pročeljem hotela Esplanade u Zagrebu. Izložba je bila otvorena 18. siječnja 1942. godine u Umjetničkom paviljonu u Zagrebu. Uz Švagel-Lešića sudjelovali su Ivo Kerdić, Antun Augustinčić, Vanja Radauš, Rude Ivanković, Frano Kršinić i Dujam Penić. Pri ocjenjivanju modela, veliku ulogu imao je i dr. Antun Bauer, ravnatelj zagrebačke Gipsoteke. Niti jedan od natjecatelja nije osvojio prvu nagradu.

Švagel-Lešić 1942. godine izrađuje posve različitu bistu dr. Ante Starčevića, koja je trebala biti postavljena kao spomenik u Županji. Danas se nalazi u Zavičajnom muzeju dr. Stjepana Grubera u Županji.

Neizvedena djela

Grobnica obitelji Povischil
Osječki industrijalac Rudolf Povischil 1939. godine je od Švagel-Lešića naručio projekt za obiteljsku grobnicu povodom smrti svoga oca, Josipa Povischila. Grobnica je trebala biti izgrađena na groblju sv. Ane u Osijeku, međutim nikada nije realizirana. Uz vratnice grobnice zamišljene su skulpture dvaju radnika prirodne veličine, naslonjenih na čekiće. U tadašnjem je tisku obrazloženo da se simboličko značenje skulptura odnosi na Josipa Povischila kao čovjeka rada.

Nacrti za glavni oltar neizgrađene isusovačke crkve u Osijeku
Godine 1917. pokrenuta je inicijativa za izgradnju isusovačke crkve Srca Isusova s rezidencijom i konviktom. Projekt crkve izvedeo je istaknuti arhitekt moderne Jože Plečnik, a s gradnjom je započeto 1940. godine na osječkom Gajevu trgu. Glavni oltar crkve projektirao je Švagel-Lešić, međutim gradnja crkve sporo je tekla te nikada nije dovršena niti je uspjela doći do opremanja crkvenim namještajem. Nakon završetka Drugog svjetskog rata, nove vlasti su dale porušiti nedovršenu crkvu.

Kapela na vojnom groblju
Projekt obnove osječkog novog ratničkog, vojničkog, groblja jedan je od prvih angažmana Švagel-Lešića u Osijeku. U jednom novinskom članku naveden je kao autor nacrta za rekonstrukciju ratničko-vojničkoga groblja te se također i u osobnoj arhivi umjetnika nalaze kopije nacrta, koje se odnose na pravoslavnu kapelu, ali bez naslova i bez signature. Nacrte iz umjetnikove osobne arhive može se povezati s njegovim angažmanom u projektu obnove vojnog groblja u Osijeku, međutim nije moguće utvrditi sa sigurnošću koja je bila njegova uloga niti koliko je udio imao u tom projektu.

Izložbe

 1929.: Zagreb; samostalna izložba; Galerija Shira
 1931.: Pariz; Svjetska kolonijalna izložba
 1931.: London; skupna izložba
 1931.: Liège; skupna izložba
 1935.: Vinkovci; samostalna izložba
 1937.: Vukovar; samostalna izložba; Hrvatski dom
 1940.: Osijek; grupna proljetna izložba osječkih umjetnika
 1942.: Zagreb; izložba idejnih rješenja i modela za spomenik dr. Anti Starčeviću; Umjetnički paviljon

Galerija

Izvori

Vidi još

 Josip Leović
 Oscar Nemon
 Mihajlo Živić

Hrvatski kipari
Životopisi, Županja

Rudolf Švagel-Lešić


Minociclina este un antibiotic din clasa tetraciclinelor, fiind utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene, în special în tratamentul oral al acneei. Calea de administrare disponibilă este cea orală.

Molecula a fost patentată în anul 1961 și a devenit disponibilă comercial în anul 1971. Este disponibil ca medicament generic.

Note

Vezi și
 Doxiciclină
 Tetraciclină
 Tigeciclină

Tetracicline
Antiacneice
Carboxamide

Minociclină


La National LGBTQ Task Force est un organisme américain de défense de la justice sociale à but non lucratif qui organise le pouvoir de la communauté des lesbiennes, gays, bisexuels, transgenres et queers (LGBTQ). Également connue sous le nom de The Task Force, l'organisation soutient l'action et le militantisme au nom des personnes LGBTQ et défend une vision progressiste de la libération.

La Task Force organise la conférence annuelle Creating Change, un événement de renforcement des compétences pour la communauté et les alliés, avec plus de  chaque année. Le groupe de réflexion Task Force Policy Institute mène des recherches en sciences sociales, des analyses politiques, le développement de stratégies, l'éducation publique et la défense des droits.

Histoire
Fondée en 1973 sous le nom de National Gay Task Force, l'organisation est devenue la National Gay and Lesbian Task Force en 1985. Elle a adopté son identité actuelle en . Les fondateurs de la National Gay Task Force comprenaient Robert L. Livingston et son mari, Tom Ellis ; le  Howard Junior Brown ; le  Bruce Voeller ; le père Robert Carter, un prêtre catholique romain ; Ron Gold ; Nathalie Rockhill ; le  Martin Duberman ; et le  Frank Kameny. Parmi les membres ultérieurs du conseil d'administration figurait Lani Ka'ahumanu, qui a été la première bisexuelle out à être invitée et à servir dans un conseil d'administration national gay et lesbien.

La Task Force a agi pour promouvoir les droits et l'acceptation des LGBTQ. En 2005, la Task Force a protesté contre l'Instruction concernant les critères de discernement des vocations à l'égard des personnes ayant des tendances homosexuelles en vue de leur admission au séminaire et aux ordres sacrés, interdisant l'ordination de séminaristes catholiques homosexuels.

En 2008, Darlene Nipper devient directrice exécutive adjointe de la National LGBTQ Task Force.

En 2010, Jaime Grant, alors directrice du Policy Institute de la Task Force, a lancé l'idée d'un autocollant rose vif que les gens pourraient coller sur les enveloppes de recensement où figurait un formulaire leur permettant de cocher la case « lesbienne, gay, bisexuel, transgenre ou allié hétéro », ce que son groupe a appelé « queering the census ». Bien que l'autocollant n'ait pas été officiel et que les résultats n'aient pas été ajoutés au recensement, son objectif et celui d'autres personnes étaient d'inclure la statistique dans le recensement de 2020.

En 2013, le groupe de travail a reçu le prix de la grande organisation à but non lucratif de l'année dans le cadre des Pantheon of Leather Awards.

Conférence Creating Change
La conférence nationale annuelle sur l'égalité des LGBT: Creating Change a eu lieu pour la première fois en 1988, un an après avoir participé à l'organisation de la deuxième marche nationale sur Washington pour les droits des lesbiennes et des gays. Par exemple, en 2003, la conférence Creating Change a présenté la toute première Skills Academy for Leadership and Action, une session d'une journée consacrée à la formation aux compétences des militants de base.

Cadres supérieurs
Robert L Livingston, producteur à Broadway, producteur du Joey Bishop show, premier commissaire aux droits de l'homme ouvertement gay, ville de New York, son mari, l'artiste Tom Ellis, et le docteur Howard Brown, chirurgien général de la ville de New York ; cofondateurs, 1973, ville de New York.

 Bruce Voeller (1973-1976 ; codirecteur 1976-1978)
 Jean O'Leary (co-directrice 1976-1979)
 Charles Brydon (coréalisateur 1979-1981)
 Lucia Valeska (coréalisatrice 1979-1982)
 Virginia Apuzzo (1982-1986)
 Jeff Levi (1986-1989)
 Urvashi Vaid (1989-1992)
 Peri Jude Radecic (1992-1994)
 Melinda Paras (1994-1996)
 Kerry Lobel (1996-2000)
 Elizabeth Toledo (2000-2001)
 Lorri Jean (2001-2003)
 Matt Foreman (2003-2008)
 Rea Carey (2008-2021)
 Kierra Johnson (2021-présent)

Mur d'honneur national LGBTQ
En février 2019, le groupe de travail, en collaboration avec le système judiciaire impérial, a annoncé un projet commun, le Mur d'honneur national LGBTQ, qui sera installé au Stonewall Inn, pour marquer le  anniversaire des émeutes de Stonewall. Le Stonewall Inn se trouve au milieu du Greenwich Village de New York, et se trouve en face du Stonewall National Monument, le premier monument national américain dédié aux droits et à l'histoire des LGBT. Le comité du monument a accepté les nominations pour honorer « les vies des pionniers, pionnières et des héros LGBTQ qui sont décédés », et qui ont eu un impact positif sur les droits civils LGBTQ. Les cinquante premiers noms ont été dévoilés en juin 2019 dans le cadre de la célébration Stonewall 50 - WorldPride NYC 2019 Les nominations sont administrées par un conseil des gouverneurs. Les dirigeants LGBTQ comprennent l'activiste transgenre Marsha Botzer. Les nominations sont administrées par un conseil d'administration. Parmi les leaders LGBTQ figurent la militante transgenre Marsha Botzer, la militante LGBTQ noire Mandy Carter, le défenseur des jeunes LGBTQ Wilson Cruz, le militant des droits de l'homme LGBTQ Stuart Milk et le fondateur de la Metropolitan Community Church Troy Perry.

Voir également
 Droits LGBT aux États-Unis
 Liste d'organisations de défense des droits des LGBT

Notes et références

Liens externes

Organisme fondé en 1973
Association ou organisme LGBT aux États-Unis

National LGBTQ Task Force


Gogyōka (五行歌, "verso de cinco líneas"), o Gogyohka, es un tipo de composición lírica japonesa creada por  Enta Kusakabe en 1957 con la intención de liberalizar las formas poéticas tradicionales de la poesía japonesa. Al contrario que el tanka, el gogyohka no impone ningún requisito relativo a la métrica y extensión de cada línea. En realidad, la única norma es su disposición en cinco líneas, al final de cada cual se presupone el descanso natural para la respiración de quien los recite.

Enlaces externos
 5gyohka.com (en inglés).

Métrica

Gogyohka


Niodior (o Niodor, también Isla de Guior; Île de Guior) es una isla del océano Atlántico que pertenece a Senegal situada en el sector de Sine-Saloum, frente a la punta de Sangomar. El pueblo cuenta con cinco distritos: Baback, Damal, M'bine Mack, Sindiala y Médine. La isla tiene unos 20.000 habitantes. Estos son Niodorois, un subgrupo de los Serer. Los habitantes de este pueblo se dedican a la pesca, y a la recolección y el secado de conchas y ostras naturales. Administrativamente, forma parte de la región Fatick y del departamento Foundiougne.

Véase también
 Geografía de Senegal
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Archipiélagos e islas de Senegal

Isla Niodior


Klaus Basten (* 1. Oktober 1963) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler. Er bestritt insgesamt sieben Bundesliga- und 67 Zweitligapartien.

Karriere
Der Stürmer Basten rückte 1985 in den Uerdinger Profikader. Bis 1987 wurde er siebenmal eingewechselt, er stand nie in der Startelf und ihm gelang kein Tor. 1987 wechselte er in die 2. Bundesliga zu Union Solingen, wo er auf zehn Tore kam. Er trug somit maßgeblich zum Solinger Klassenerhalt bei. Zu Saisonende wechselte er innerhalb der Liga zum VfL Osnabrück, für den er sieben Tore erzielte. 1988 ging er zum SV Türk Gücü München, der gerade in die Bayernliga aufgestiegen war. Den Münchenern blieb er bis 1995 treu. Im März dieses Jahres ging Basten für ein Vierteljahr zu Jahn Regensburg, bevor er seine Karriere beim VfR Garching beendete.

Weblinks

Fußballspieler (KFC Uerdingen 05)
Fußballspieler (Borussia Mönchengladbach)
Fußballspieler (SG Union Solingen)
Fußballspieler (VfL Osnabrück)
Fußballspieler (SV Türk Gücü München)
Fußballspieler (SSV Jahn Regensburg)
Deutscher
Geboren 1963
Mann

Klaus Basten


Veľká Paka este o comună slovacă, aflată în districtul Dunajská Streda din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 964 de locuitori.

Istoric
Localitatea Veľká Paka este atestată documentar din 1222.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veľká Paka


Gasteria pillansii var. pillansii, una variedad de Gasteria pillansii es una  planta suculenta perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Es una planta herbácea perennifolia, suculenta que alcanza un tamaño  de 7 a 20 cm de altura, a una altitud de 1000 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Gasteria pillansii var. pillansii publicación desconocida.
Sinonimia
Gasteria neliana Poelln.

Referencias

Enlaces externos

pillansii var. pillansii

Gasteria pillansii var. pillansii


Camorra steht für:

 Camorra, kriminelle Familienclans im Umkreis von Neapel
 Camorra (1972), französisch-italienischer Kriminalfilm
 Camorra – Ein Bulle räumt auf, italienischer Kriminalfilm aus dem Jahr 1976
 Camorra (1986), italienischer Spielfilm

Siehe auch:
 Camora
 Gomorrha

Camorra (Begriffsklärung)


Jean Vignaud, né le  à Saintes et mort le  à Nice, est un écrivain français.

Biographie
Vignaud a été rédacteur et directeur littéraire au Petit Parisien et président de la Société des gens de lettres. Il est l'auteur d'une dizaine de romans dont trois ont été portés à l'écran.

Il a été fait chevalier de la Légion d'honneur en 1913 et commandeur en 1934.

Publications
 La Maison du Maltais, Paris, Plon, 1926.
 .
 Sarati le Terrible, opéra en quatre actes, livret de Jean Vignaud, musique de Francis Bousquet ; créé au Théâtre de l'Opéra-Comique, Paris, le 9 mai 1928.

Filmographie
 1929 : Vénus réalisé par Louis Mercanton

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

 Base Léonore

Écrivain français du XXe siècle
Librettiste d'opéra
Président de la Société des gens de lettres
Chevalier de la Légion d'honneur
Commandeur de la Légion d'honneur promu en 1934
Membre du jury du prix Albert-Londres
Naissance en septembre 1875
Naissance à Saintes
Décès en février 1962
Décès à 86 ans
Décès à Nice

Jean Vignaud (écrivain)


"Love Divine, All Loves Excelling" is a Christian hymn by Charles Wesley on Christian perfection. Judging by general repute, it is among Wesley's finest: "justly famous and beloved, better known than almost any other hymn of Charles Wesley." Judging by its distribution, it is also among his most successful:
by the end of the 19th century, it is found in 15 of the 17 hymn books consulted
by the authors of Lyric Studies. On a larger scale, it is found almost universally in general collections of the past century, including not only Methodist and Anglican hymn books and commercial and ecumenical collections, but also hymnals published by Reformed, Presbyterian, Baptist, Brethren, Seventh-day Adventist, Lutheran, Congregationalist, Pentecostal, and Roman Catholic traditions, among others including the Churches of Christ. Specifically, it appears in 1,328 of the North American hymnals indexed by the online Dictionary of North American Hymnology, comparable to Newton's "Amazing Grace" (1,036), Wesley's "O for a Thousand Tongues" (1,249), and Watts' "When I Survey the Wondrous Cross" (1,483), though still well short of Toplady's "Rock of Ages" (2,139) or Wesley's own "Jesu, Lover of my Soul" (2,164).

Notable renditions include the singing of the hymn at the funeral of Queen Elizabeth II on 19 September 2022.

Background
It first appeared in Wesley's Hymns for those that Seek, and those that Have Redemption (Bristol, 1747), apparently intended as a Christianization of the song "Fairest Isle" sung by Venus in Act 5 of John Dryden and Henry Purcell's semi-opera King Arthur (1691), on which Wesley's first stanza is modelled.

Wesley wrote:

Love Divine, all Loves excelling,
Joy of Heaven to Earth come down,
Fix in us thy humble Dwelling,
All thy faithful Mercies crown;

Dryden had written:

Fairest Isle, all Isles Excelling,
Seat of Pleasures, and of Loves;
Venus here, will chuse her Dwelling,
And forsake her Cyprian Groves.

In Dryden's song, the goddess of love chooses the Isle of Britain over her native Cyprus; in Wesley's hymn divine love itself is asked to choose the human heart as its residence over its native heaven.

The last lines of the hymn are likewise adapted from existing material. Wesley's final lines,

Till we cast our Crowns before Thee,
Lost in Wonder, Love, and Praise!

evidently derive from (and improve on) Addison's opening lines from his "Hymn on Gratitude to the Deity"

When all thy mercies, O my God,
My rising soul surveys;
Transported with the view, I'm lost
In wonder, love, and praise.

It has been suggested that Wesley's words were written specifically for the tune by Purcell to which Dryden's song had been set, and to which the hymn's words themselves were later set (under the tune name "Westminster") by John Wesley in his  Sacred Melody, the "annex" to his Select Hymns with tunes annext (1761 et seq.).

Like many hymns, Love Divine is loosely Trinitarian in organization: Christ is invoked in the first stanza as the expression of divine love; the Holy Spirit in the second stanza as the agent of sanctification; the Father in the third stanza as the source of life; and the Trinity (presumably) in the final stanza as the joint Creator of the New Creation. Like many hymns, too, this one is a tissue of Biblical quotations, including "Alpha and Omega" (st. 2) as an epithet of Christ, from Revelation 21:6; the casting of crowns before God's throne (st. 4), from Revelation 4:10; the promise that Christians shall be "changed from glory into glory" (st. 2 and 4), from 2 Corinthians 3:18; as well as other, more general allusions.

Textual history
At its first appearance, the hymn was in four stanzas of eight lines (188.8.131.52.D), and this four-stanza version remains in common and current use to the present day, being taken up as early as 1760 in Anglican collections such as those by Madan (1760 and 1767), Conyers (1772), and Toplady (1776); in hymn books associated with
Whitefield (1767, 1800) and the Countess of Huntingdon's Connection (1780, and 1800); and in Methodist hymn books slightly outside the mainstream (the Select Hymns of 1783; Spence's Pocket Hymn Books of the early 19th century; and the American "Wesleyan" Methodist hymn books).

A second, abridged version (with the second stanza omitted), appeared as early as 1778 in Hymns and Psalms for the Service of Fitz-Roy Chapel (London, 1778), then in the Wesleyan "Large Hymn Book" of 1780, and thence in many others, chiefly British and predominantly Anglican, but including also many later official Methodist hymn books. A sample collation of 85 hymn books containing some version of this hymn suggests that the abridged version appears in roughly 25% of Protestant hymn books; the full four-stanza version in most of the remainder.

Theologically-motivated alterations
The omission of the second stanza is consistent with several other loci of textual variation in the hymn in this respect: the passages which are most subject to change tend for the most part to be those that
advance a distinctively Wesleyan "Perfectionist" account of the Christian life—i.e. those that suggest that one can be completely cleansed of sin in this life, by means of a "second blessing" whereby committed and sanctified Christians rest wholly in God and may be said to share the holiness of Christ himself.

Many—certainly including those of a more Calvinist persuasion, and even perhaps Wesley's brother John—found this idea troublesome. Even some fairly innocuous lines ("Let us all thy Life receive," stanza 3) were probably read as suspiciously Perfectionist, hence the common alteration to "Let us all thy Grace receive."

The same is probably true of other oft-changed lines. Most of the more enduring alterations occurred in one or another of the hymn books that together constituted the fledgling ecumenical
Evangelical hymnody that emerged in the decades around 1770, partly from the Calvinist wing of the Church of England, partly from Calvinistic Methodists and their circle; preeminently among them the collections of Martin Madan (1760 and many subsequent editions), his imitator Richard Conyers (1772); the more overtly Calvinistic Anglican Augustus Toplady; the hymn books of erstwhile Wesley ally, George Whitefield; and those associated with the Countess of Huntingdon's chapels (and their later incarnation as "The Countess of Huntingdon's Connection"). Madan in particular is known for his influential hymn tinkering:

Madan's knack in reconstructing the work of other hands made his book a permanent influence both for good and evil. A number of familiar hymns still bear the marks of his editorial revision.

It was doubtless on theological grounds that the line "Finish then thy New Creation" (stanza 4) was often replaced by "Carry on thy (or 'the') new creation," the latter suggesting an ongoing process of sanctification rather than its achievement; and "Let us see thy great Salvation / Perfectly restor'd in Thee," frequently changed to "...our whole salvation / secured by Thee"), a formulation which also
resolves some ambiguous referents. Wesley's original probably meant (in crude paraphrase) "let us experience the great salvation that you provide, so that we  will be perfected by participation in you";
unease with the ambiguity, and probably also with the theology, led to revised language that if less striking was felt to be clearer and more orthodox. Both of these changes were introduced by Augustus Toplady's collection of 1776, followed by the Countess of Huntingdon's collections (e.g. that of 1780 and 1800).

"Pure and sinless let us be" (stanza 4) was toned down, or at least made less absolute, by alteration to "Pure and holy," (Toplady 1776 again, followed again by the Countess of Huntingdon 1780 and 1800)
and similar substitutes, especially the very common "Pure, unspotted" (Madan, Conyers, and Whitefield) and "Pure and spotless" (John Wesley's Select Hymns for ... all denominations, 5th ed. (1774) through 9th ed. (1783), followed by his  "Large Hymn Book" (1780), and the Methodist "Pocket Hymn Books.")

The second stanza, when it was not omitted altogether, offered, and continues to offer, two stumbling-blocks for theologically sensitive Christians: line 4 asks "Let us find that Second Rest"; and line 5, "Take away our Power of sinning." The phrase "Second Rest," to those for whom it was not simply obscure, would seem an explicit reference to Wesleyan "Second Blessing" theology; and the request to be stripped even of the ability to sin doubtless seemed to many unrealistic at best and blasphemous or immoral at worst, as appearing to "be a prayer to take away our free moral agency."

  Upon the two doubtful lines in the centre of this stanza, that refined critic, Mr. Fletcher, of Madeley, has remarked:-- 'Mr. Wesley says second rest, because an imperfect believer enjoys a first, inferior rest; if he did no, he would be no believer.' And of the line, 'Take away the power of sinning,' he asks, 'Is this expression not too strong? Would it not be better to soften it by saying, "Take away the love of sinning?" [or the bent of the mind towards sin.] Can God take away from us our power of sinning without taking away our power of free obedience?'

"Second Rest" is very generally replaced, usually by "thy promised rest"; or, later, by "the promis'd rest; and "the Power of Sinning" by "the love of sinning" (probably introduced by Maddan 1767, followed by other representatives of
the evangelical hymnody); or "our bent of (or 'to') sinning" (originally and still chiefly in Methodist collections).

In gist, editors (particularly Calvinists) were disposed to perceive Wesleyan doctrine (freewill Arminianism) lurking in the lyrics and to change them accordingly, thus eliciting John Wesley's statement against changes which would make him and his brother accountable for "the nonsense or the doggerel" of others. Several rephrasings of "Love Divine" continue in circulation.

Abridged versions
Aside from the Wesleys' own abridgement, other abridged versions include one that combines the first half of the second stanza with the first half
of the third (omitting the remainder of each); another that omits the third stanza, as well as introducing some aesthetic changes that tend toward the bland; another that combines the first half of stanza 1 with the first half of stanza 2 into a single new stanza 1 and retains a modified version of stanza 4 as a new stanza 2; and yet another that omits the fourth.

Abbreviated Unitarian and Universalist versions of the
hymn are typical of those traditions
in the radical alterations they make, replacing most references to
Christ and all references to Trinitarian orthodoxy, as well as anything else they regarded as offensive to a
universal and rational religion; typical too in that they (therefore?)

replace "Charles Wesley" as the author in favor of "anonymous." In one American Universalist
version from 1841 (and similarly in the Unitarian hymnal of 1872) the four-stanza Trinitarian hymn to Christ and his Spirit
is transformed into a two-stanza paean to God narrowly addressed as "Father...almighty";

in another, widely but mistakenly attributed to Yorkshire Baptist John Fawcett
under the title "Praise to Thee, Thou Great Creator," "Love Divine" serves as a source for a cento, or
pastiche, combined with the
final stanza of Fawcett's genuine hymn, "Lo! the bright
and rosy morning" (1782), this combination
appearing apparently for the first time in
the Exeter Unitarian Collection of Psalms and Hymns for Social and Private Worship (1812).

Father! Source of all compassion!
Pure, unbounded grace is thine:
Hail, the God of our salvation!
Praise him for his love divine!

 . . . .

Joyfully on earth adore him,
Till in heaven our song we raise:
There [var. Then] enraptur'd fall before him,
Lost in wonder, love, and praise.

More recent times have in general been more respectful of Wesley's
original, with the exception of those collections that by policy
eschew the second-person singular, replacing "thee" and "thou"
with "you" and sometimes introducing other changes in order
to maintain meter and rhyme.
Another exception is the two-stanza adaptation by Carroll Thomas Andrews (1969) that has
been reprinted in several Roman Catholic hymn books set to the tune 'Hyfrydol.' Of the sixteen lines in Andrews' version, only
three come directly from Wesley's hymn, and another four or five perhaps owe something to the original,
but the theme and force of the original are wholly lost.

Musical settings

In current use, the hymn seems to be set most often, particularly in American hymnals, to the tune Beecher by John Zundel (1815–1882; from
Christian Heart Songs, 1870); and to the stately Welsh tunes "Hyfrydol" by Rowland Hugh Prichard (1811–1887);
"Blaenwern" by William Penfro Rowlands (1860–1937); and "Moriah"—the latter two especially in Great Britain.
One of several tunes known, inevitably, as "Love Divine," that by Sir John Stainer, appeared with the hymn first in the 1889 Supplement to Hymns Ancient and Modern and has persisted into several
modern British collections; Airedale, by Sir C. V. Stanford, appeared in the 1924 edition
of Hymns A & M but seems confined there, as does Bithynia (by Samuel Webbe, 1740–1816; from Webbe's Collection, 1792) in several Methodist collections. There has also been at least one modern attempt to revive the hymn's original tune, "Westminster."

Other settings include

  "Love Divine" - George Le Jeune, 1887
  "Love Divine, All Loves Excelling" - William Lloyd Webber, 1964, (Music Sales)
  "Love Divine, All Loves Excelling" - Howard Goodall, 2000
  "Lugano" (adapted from a melody in Catholic Hymn Tunes, 1849)
  "Exile" (English traditional melody, harm. Martin Shaw)
  "O Gesegnetes Regieren" (from Gnadauer Choralbuch)
  "Falfield" (by Arthur Sullivan)
  "Autumn" (variously described as a "Spanish melody, from Marechio" or as a "Scotch melody") or the "substantially similar" "Jaynes."
  "Tabernacle" (unidentified)
  "O du liebe" (Musikalischer Christenschatz, Basel, 1745)
  "In Babilone" (Dutch trad. melody, harm. by Winfred Douglas, 1918)
  "Ingatestone" (unidentified)
  "Austria" Joseph Haydn; perhaps identical to "Vienna" (unidentified)
  "Jay"
  "Otto" (H.B. Oliphant)
  "Little" (attributed to an "Old Melody")
  "Bethany" (Henry Smart)
  "Lux Eoi" (Arthur Sullivan)
  "Whitefield" (unidentified)
  "Ode to Joy" (Ludwig van Beethoven).

References

Citations

Sources
  Benson, Louis F. The English hymn : its Development and Use in Worship. N.Y.  : Charles Doran, 1915.
 Bradley, Ian.  The Book of Hymns.  Testament Books, 1989. ()
 Frost, Maurice. Historical Companion to Hymns Ancient and Modern. [London]: William Clowes, 1962.
 Hymnary.org, site of the Dictionary of North American Hymnology.
  Julian, John. A Dictionary of Hymnology setting forth the Origin and History of Christian Hymns of all Ages and Nations .... New York : Charles Scribner's Sons, 1892.
 Watson, J. R. An Annotated Anthology of Hymns. Oxford: Oxford University Press, 2002.

External links

 An analysis of the poem and tune
 The hymn, sung to two different tunes, by the Choir of King's College, Cambridge: Blaenwern and Stainer

English Christian hymns
Hymns by Charles Wesley
18th-century hymns
Hymns in The New English Hymnal

Love Divine, All Loves Excelling


Franjevački muzej Vukovar je muzejski kompleks koji djeluje u sklopu samostana franjevaca Hrvatske franjevačke provincije sv. Ćirila i Metoda u Vukovaru.

Stvaranje muzejske zbirke započinje dolaskom franjevaca u Vukovar 1687., a o njezinoj vrijednosti pisali su i fra Placid Belavić i fra Paškal Cvekan. Između ostalog, uključuje zbirku liturgijskog posuđa (kaleža, ciborija, pokaznica, relikvijarima), dio kojeg potječu iz zlatarskih radionica u Beču, Mainzu, Mariboru, Rimu i Veneciji, kao i zbirku liturgijske odjeće, napose bečkih baroknih i venecijanskih misnica tkanih iz svile, brokata i baršuna. U kripti franjevačkog samostana nalaze se sarkofazi obitelji Eltz i samostanska vinoteka.

U samostanskoj knjižnici fra Marka Kurolta čuvaju se i inkunabule. Tijekom Domovinskog rata nestali su drveni oltari, razbijen je mramorni oltar Gospe žalosne, ukraden je niz knjiga, a uz njih i slika sv. Filipa i Jakova s glavnoga oltara, slika sv. Ane i četrnaest postaja križnoga puta, sarkofag sv. Bone je zapaljen, a kripta s posmrtnim ostatcima franjevaca uništena. Zalaganjem fra Marka Kurolta i fra Marka Malovića veći dio knjižnog fonda za vrijeme rata čuvao se u franjevačkom samostanu u Zemunu, a u samostansku knjižnicu vraćen je zalaganjem Ministarstva kulture 2004.

U svibnju 2019. svečano je otvoren novoobnoljeni muzejski kompleks.

U prvoj godini rada novoobnovljeni muzej je zabilježio 35 tisuća posjetitelja.

Vidi još
 Crkva sv. Filipa i Jakova u Vukovaru

Izvori

Muzeji u Hrvatskoj
Građevine u Vukovaru
Franjevci u Hrvatskoj

Franjevački muzej Vukovar


Katakombe u Jajcu su kršćanska vjerska građevina. Narod ju naziva katakombama, iako nije to u klasičnom smislu, nego je u naravi podzemna crkvica.
Kod zidina su. U susjedstvu je Medvjed-kula, prema istoku je Franjevački samostan i crkva sv. Marije i toranj sv. Luke, prema sjeveroistoku su jajačka tvrđava, Ženska džamija i sahat-kula, prema jugoistoku pećine i rimski sarkofazi. Južno preko Plive je Muzej AVNOJ-a.

Crkvica je djelo jajačkih klesara. Sve su prostorije isklesali u živom kamenu ili su adaptirali već postojeću pećinu. Čini se da je ovdje odavno bila pećina za razne namjene. Dio povjesničara pretpostavlja da ju je herceg Hrvoje namjeravao preurediti u obiteljsku grobnicu.

U stilu je zakašnjele romanike, ali katakombe imaju i stilski različita obilježja, istočnjački, kršćanski, Crkve bosanske, kao da su simbolizirale više vjera. Vjerojatno je to zbog hercegove vjerske nestabilnosti, jer premda vjernik Crkve bosanske, bio je pragmatičan pa glede okruženja nije odbacivao kršćanstvo.

Katakombe su dvorana na dva poda, isklesana u podzemlju pokraj Medvjed-kule, na citadeli. Vjerojatno je trebala služiti kao prostor za odvijanje rituala Zmajeva reda. Grb u predvorju navodi na zaključak da je po nalogu hercega Hrvoja isklesan prostor. Vjerojatno je to bilo potkraj hercegova života, jer je ostao nedovršen, kao kripta. Nedovršene klesane figure i naznake grba su na ulazu. U unutarašnjosti su nedovršene prostorije. Hrvoje je umro 1416. u Kotor Varošu, a udovica Jelena se preudala za bosanskog kralja Stjepana Ostoju. Katakombe su jedinstvena arhitektonska zgrada. Po svim sadržajima je kršćanski hram. Sliči na stare indijske hramove, koje također karakterizira uklesanost u živu stijenu. Crkvica je građevina na kat, od gornjeg i donjeg dijela. Lukovi su istočnjačkog stila i podsjećaju na mitraizam, u donjem dijelu su prezbiterij i krstionica u kršćanskom stilu ali ostavlja dojam bogomolje pripadnika Crkve bosanske. U donjem dijelu je i križ. Taj detalj argumentira nedosljednost "dobrih krstjana" i njihove sekte, jer je ta sekta proklamativno odbacivala raspelo i krštenje vodom.

Razni su stanari bili u katakombama. Poznato je da su franjevci u Jajcu držali leprozorij, pa su bolesnici bili smješteni po špiljama uz rijeku Plivu ili u Katakombama. Za represalija Omer paše Latasa su ovamo odlazili skriti se žene i djeca. Derviši su ovdje postom i molitvom, izolirani od vanjskog svijeta, nastojali pronaći duševni mir. Prema predaji, u katakombama je bila i tamnica.

Nažalost, bilo je vandala koji su uništavali ovaj prostor. U ovoj podzemnoj crkvici su ložili vatre, bacali smeće i uginule životinje.

Izvori

Katolički vjerski objekti u Jajcu
Katolički vjerski objekti u Bosni i Hercegovini
Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini
Povijest Jajca
Katolička groblja u Bosni i Hercegovini
Jajce

Katakombe u Jajcu


لهجة الشوام أو اللهجة الشامية هي لهجة أهل دمشق، وهي مشهورة في الشرق الأوسط بمجرد «اللهجة السورية» نظراً لشيوعها في الدبلجة والمسلسلات، كما أن اللهجة الدمشقية المعاصرة تختلف عن لهجة القدماء التي تستخدم في المسلسلات الدمشقية القديمة.

الدراسات اللغوية لها
تعتبر اللهجة الشامية لبلاد الشام عموماً والشام (دمشق) خصوصاً من أكثر اللهجات العربية دراسةً بين الغربيين، وهي وإن كانت دراستها اللغوية قليلة بالعربية لكن الكتب اللغوية الفرنسية والألمانية والإنكليزية التي تَدْرُسُها كثيرة مقارنة بأغلب اللهجات.

وقد نشرت هيئة «الدفاع اللغوي» للولايات المتحدة كتاب من إثنا عشر جزء لتعليمها للناطقين بالإنكليزية سنة 1984م.

بعض كلمات من اللهجة الشامية القديمة والمعاصرة

شهرتها بين العرب
مع أن سوريا لديها الكثير من اللهجات الأخرى كالحلبية، لكن عادةً عندما يُتكلم عن «اللهجة السورية» خارج سوريا يُقصد لهجة الشام المعاصرة حصراً، وهذا نظراً لاشتهار هذه اللهجة في الدبلجة التركية وانتشار المسلسلات السورية في الوطن العربي ونظراً أيضاً إلى نفوذ دمشق في سوريا وتأثيرها الكبير فيها ببرامجها.
وهي وإن لم تكن تستخدم عادةً للكتابة لأنها تتم عادةً بالعربية الفصيحة، لكن مع هذا تم إستخدامها (خصيصاً النسخة القديمة منها) في بعض الكتب ككتاب «يا مال الشام» للمحادثات خاصةً.

ونفوذها الكبير جعل البعض يعتبرها «خطر» على دور اللهجة المصرية المعروفة بـ «هوليوود العرب».

التغيُّرات المعاصرة
أكبر التغييرات المعاصرة التي تحصل ببطء للهجة الشام وتميز لهجة الشام المعاصرة عن القديمة هي بسبب التأثر بالعربية الفصيحة  مثل «جوز» أو «زوج» بدل «زوز»  واستبدال كثير من الكلمات من أصول غير عربية كالتركية والسريانية بكلمات من أصول عربية.

من أبرز التغييرات بين الشامي المعاصر والقديم أن الشوام الأصليين القدماء مشهورين بالمد في نهاية كلامهم مثل (شام) إلى (شام) كما يفعل صاحب الدور «معتز» في باب الحارة كثيراً وقت النزاعات، بينما هذه الصفة تلاحظ اليوم بالذات عند الشوام من الأحياء القديمة في العاصمة وهي أقل في باقي الأحياء.

كما اختفت بعض الكلمات مثل «درمل» بمعنى «إذهب»، كذلك قل استخدام الكلمات ذات الاصل التركي أو الفارسي مثل «أدب خانه»، «اذن نامه»، «برنجي» بمعنى الأول، «اعضاوات» وغيرها.

مزيد من القراءة
 وفيق الزعيم (2011). «طيب الكلام: معجم بلهجة أهل الشام». (الطبعة الأولى)، دار الفكر - دمشق
 ترجمان، سهام (1990). «يا مال الشام». (الطبعة الأولى)، مطابع ألف باء - دمشق.

انظر أيضا

 لهجة حمصية

مراجع

الشوام

لهجة الشوام


O Poço dos Jesuítas é um patrimônio histórico em processo de tombamento no município de Guarapari, no Espírito Santo. Durante o período colonial, os padres da Companhia de Jesus retiravam água ali para abastecer a aldeia que estava a poucos metros de distância, na Igreja de Nossa Senhora da Conceição de Guarapari.

História
Construído ainda no século XVI, provavelmente em 1585, para ser um meio de captação de água por parte dos padres jesuítas e indígenas da aldeia de Nossa Senhora da Conceição, atual município de Guarapari, o Poço dos Jesuítas está localizado na Praia da Fonte, na encosta do Morro do Atalaia, no centro da cidade.

O Poço dos Jesuítas é umanascente água, com aproximadamente 0,40 cm de profundidade, tem o formato de cúpula. Feito com pedras sobre postas e uma argamassa feita com areia, conchas trituradas, barro e óleo de baleia ou vegetal. É o único que resta dos vários construídos pelos jesuítas do Séc. XVI. Era usado pela população quando faltava água na cidade.A aldeia da Conceição, ao lado do poço, teria sido fundada pelo padre jesuíta e santo católico José de Anchieta, que provavelmente também colaborou com a construção dos poços da região. Anchieta passava por Guarapari como parte do trajeto que fazia entre a aldeia de Reritiba (hoje município de Anchieta) e o Colégio de Santiago (hoje Palácio Anchieta), em Vitória, hoje uma peregrinação conhecida como Passos de Anchieta.

Os habitantes continuaram a buscar água no poço nos séculos seguintes, tendo inclusive sido mencionado em relatório do governo da Província do Espírito Santo de 1859 que pretendia-se construir um chafariz em Guarapari, para facilitar a captação de água, já que a população continuava a buscar água nos poços.

Tombamento e reformas
Atualmente, o Poço dos Jesuítas está em processo de tombamento pela Secretaria de Cultura do Estado do Espírito Santo. O local é cobiçado por construtoras imobiliárias. Em 2020 uma mobilização feita por moradores e grupos sociais da região atuou para barrar a construção de casas na região, o que poderia interferir na paisagem e no acesso ao poço.

O cuidado com o local é feito basicamente por vizinhos do patrimônio, devido à falta de atuação do poder público. De tempos em tempos, a população se une para reformar o poço, como em 2013, quando associações de moradores fizeram o serviço de jardinagem, ornamentação e paisagismo do entorno.

Em 2021, associações denunciaram a falta de conservação dos patrimônios de Guarapari. Apesar de constantes promessas de verba para reforma dos patrimônios nos últimos anos, ainda não houve ação da prefeitura ou do governo para restaurar o poço ou outros patrimônios do município.

Espírito Santo (estado)
Guarapari

Poço dos Jesuítas


Raznorotka (lat. Marsilea), biljni rod iz reda Papratnica. Postoji pedeset vrsta i jedan hibrid koje rastu cpo Europi, Aziji i Sjevernoj Americi, od kojih četverolisna raznorotka (M. quadrifolia) raste i u Hrvatskoj, poglavito u poplavnim područjima rijeka Save i Drave.

Ime roda dolazi po talijanskom botaničaru imena Luigi Ferdinando Marsili.

Listovi četverolisne raznorotke nalik su onima kod djeteline, ali ih ima četiri, a i stabljika može biti duga do 100 cm.

Vrste

 Marsilea aegyptiaca Willd.
 Marsilea aethiopica Launert
 Marsilea ancylopoda A. Braun
 Marsilea angustifolia R. Br.
 Marsilea apposita Launert
 Marsilea azorica Launert & Paiva
 Marsilea batardae Launert
 Marsilea berhautii Tardieu
 Marsilea botryocarpa Ballard
 Marsilea burchellii (Kunze) A. Braun
 Marsilea capensis A. Braun
 Marsilea coromandelina Willd.
 Marsilea costulifera D. L. Jones
 Marsilea crenata C. Presl
 Marsilea crotophora D. M. Johnson
 Marsilea cryptocarpa Albr. & Chinnock
 Marsilea deflexa A. Braun
 Marsilea distorta A. Braun
 Marsilea drummondii A. Braun
 Marsilea ephippiocarpa Alston
 Marsilea exarata A. Braun
 Marsilea fadeniana Launert
 Marsilea farinosa Launert
 Marsilea fenestrata Launert
 Marsilea gibba A. Braun
 Marsilea globulosa Bouchart
 Marsilea hirsuta R. Br.
 Marsilea latzii D. L. Jones
 Marsilea macrocarpa C. Presl
 Marsilea macropoda Engelm. ex A. Braun
 Marsilea megalomanica Launert
 Marsilea minuta L.
 Marsilea mollis B. L. Rob. & Fernald
 Marsilea mutica Mett.
 Marsilea nashii Underw.
 Marsilea nubica A. Braun
 Marsilea oligospora Goodd.
 Marsilea owambo Doweld
 Marsilea polycarpa Hook. & Grev.
 Marsilea pyriformis Bouchart
 Marsilea quadrata A. Braun
 Marsilea quadrifolia L.
 Marsilea scalaripes D. M. Johnson
 Marsilea schelpeana Launert
 Marsilea strigosa Willd.
 Marsilea subterranea Lepr.
 Marsilea unicornis Launert
 Marsilea vestita Hook. & Grev.
 Marsilea villifolia Bremek. & Oberm. ex Alston & Schelpe
 Marsilea villosa Kaulf.
 Marsilea × subangulata A. Braun

Vanjske poveznice

Izvori

Raznorotkovke

Raznorotka


Haralds saga hins hárfagra er þriðja bók Heimskringlu. Hún segir frá lífi Haralds hárfagra og hvernig hann sameinar Noreg í eitt konungsveldi. Haraldur var aðeins tíu ára gamall þegar faðir hans lést. Guthormur móðurbróðir hans var "forstjóri fyrir hirðinni" þegar Haraldur tók við konungdómnum.

Segir sagan frá hinum mörgu deilum og bardögum sem Haraldur heyir við hina ýmsu smákonunga landsins. Alloft enda slíkar frásagnir með því að húsakynni eru brennd ásamt fólkinu sem í þeim er.

Hann setti jarl yfir flest ríki til að dæma lög sem fékk þriðjung af skattinnheimtu fylkisins. En vegna skattaálags Haraldar þóttu jarlarnir hafa það betra en fylkiskonungar áður fyrr. Þegar synir Haraldar eldast eru margir þeirra settir jarlar yfir fylkin. Haraldur unni Eiríki blóðøx mest allra sona sinna og vildi að hann tæki við konungdómnum að honum látnum, "en þat sæti eptir hans daga ætlaði sér hverr sona hans".

Heitið

Haraldur vildi taka sér Gyðu dóttur Eiríks konungs á Hörðalandi fyrir konu en hún var allfríð og stórlát kona. En hún vildi ekki kvænast konungi sem hefði einungis nokkur fylki til yfirráða. Þótti henni furðulegt að enginn hefði tekið yfir allan Noreg eins og Gormur konungur í Danmörku og Eiríkur konungur í Uppsölum. Slíkan mann mætti kalla þjóðkonung og honum myndi hún kvænast. Haraldur tekur þessari beiðni hennar heldur vel og strengir þess heit að skera hvorki né kemba hár sitt fyrr en hann hefði eignast allan Noreg. Tíu árum síðar hefur hann sigðar landið, tekur Gyðu sér sem konu og klippir hár sitt og fær viðurnefnið Haraldur hárfagri, en áður hafði hann verið kallaður Haraldur lúfa.

Blóðörn
Synir Haraldar, Hálfdán háleggur og Guðrøður ljómi fóru með miklu liði og brenndu inni Rögnvald Mærajarl ásamt sex tigu manna. Hálfdán fer stuttu síðar til Orkneyja og flæmir son Rögnvaldar, Einarr jarl úr eyjunum. Einarr snýr aftur að hausti og sigrar lið Hálfdánar. Einarr lætur drepa alla menn Hálfdánar og ristir síðan blóðörn á bak Hálfdánar. Þetta er eitt af

Samskipti við Aðalstein Englandskonung
Á sjötugsaldri eignast Haraldur soninn Hákon sem hann sendi til Englands til fósturs hjá Aðalsteini konungi. Aðalsteinn hafði sent menn til Noregs með sverð til að gefa Haraldi. Þegar Haraldur tók við sverðinu mælti sendimaðurinn "nú tókstu svo sem vor konungur vildi og nú skaltu vera þegn hans er þú tókst við sverði hans." Þótti þetta mikið spott. Næsta sumar sendir Haraldur skip til Englands og er Hákon í skipinu. Hann er færður fyrir Aðalstein settur á kné honum og segir sendimaðurinn "Haraldur konungur bað þig fóstra honum ambáttarbarn". Aðalsteinn konungur varð mjög reiður en það var almennt talið að sá sem fóstraði barn væri honum ótignari. En Aðalsteinn tók ástfóstri við Hákon.

Fjölskyldulíf
Samkvæmt bókinni átti Haraldur margar eiginkonur og með þeim fjölda barna. Þessi eru nefnd með nafni í bókinni:

 Ása Haraldsdóttir: Guthormur, Hálfdán svarti, Hálfdán hvíti, Sigfrøður.
 Gyða Eiríksdóttir: Hrærekur, Sigtryggur, Fróði, Þorgils.
 Ragnhildur dóttir Eiríks konungs af Jótlandi: Eiríkur blóðøx
 Svanhildur dóttir Eysteins jarls: Ólafur Geirstaðaálfur, Bjǫrn, Ragnar rykkill.
 Áshildur dóttir Hrings Dagssonar: Dagur, Hringur, Guðrøðr skirja, Ingigerður.
 Snæfríður dóttir Svása: Sigurður hrísi, Hálfdán háleggur, Guðrøður ljómi, Rǫgnvaldur réttilbeini.
 Þóra Morststǫng: Hákon Aðalsteinsfóstri.

Þegar Snæfríður kona hans lést þá fölnaði ekki lík hennar. Var hún eins rjóð og þegar hún var lifandi. Haraldur sat yfir henni í þrjá vetur og taldi hana lifandi, en landslýður taldi hann vera villtan. Loks tekst Þorleifi spaka að tala Harald til. Þegar Snæfríður var færð kemur mikill óþefnaður og illur fnykur af líkama hennar. Er hún brennd og blánar þá líkami hennar og "ullu ór ormar ok eðlur, froskar og pǫddur og alls kyns illyrmi".

Andlát og greftrun
Haraldur tók sóttdauða og lést 83 ára gamall og var heygður á Haugum við Karmtsund.

Tilvitnanir
"Svo segja fróðir menn að Haraldur hinn hárfagri hafi verið allra manna fríðastur sýnum og sterkastur og mestur, hinn örvasti af fé og allvinsæll við sína menn. Hann var hermaður mikill öndverða ævi."

"Í þeim ófriði, er Haraldr konungr gekk til land í Nóregi, þá fundusk ok byggðusk útlönd, Færeyjar ok Ísland."

Tengt efni

 Haraldur Hárfagri
 Heimskringla
 Hafursfjarðarorusta
 Snorri Sturluson

Heimildir

 Snorri Sturluson. (1941-1951). Heimskringla I. Íslensk fornrit 26. bindi. Hið íslenzka fornritafélag.

Tenglar

 Texti Haralds sögu hins hárfagra með nútímastafsetningu og hér.
 Texti Haralds sögu hins hárfagra á norrænu eftir útgáfu W. Schultz frá 1869-1872.

Konungasögur

Haralds saga hins hárfagra