Anna Marie Quindlen () este o publicistă, jurnalistă și cronicară de opinie americană.

Editorialul ei din New York Times, Public and Private, a fost distins în 1992 cu Premiul Pulitzer pentru comentariu. Ea și-a început cariera jurnalistică în anul 1974 ca reporter la New York Post. Între 1977 și 1994 a deținut mai multe posturi la The New York Times. Romanul ei semi-autobiografic One True Thing (1994) a fost ecranizat în 1998, cu Meryl Streep și Renée Zellweger în rolurile principale.

Viața și cariera
Anna Quindlen s-a născut în Philadelphia, Pennsylvania, ca fiică a lui Prudence (născută Pantano, 1928-1972) și Robert Quindlen. Tatăl ei era irlandezo-american, iar mama ei a fost italo-americană. Quindlen a absolvit în 1970 Liceul South Brunswick din South Brunswick, New Jersey și a urmat apoi Colegiul Barnard pe care l-a absolvit în 1974. Ea este căsătorită cu avocatul din New Jersey Gerald Krovatin, pe care l-a întâlnit în timp ce era studentă. Fiii lor, Quindlen Krovatin și Christopher Krovatin, sunt ambii autori publicați, iar fiica lor, Maria, este scenaristă și actriță.

Anna Quindlen a renunțat la jurnalism în 1995 pentru a se ocupa cu scrierea romanelor.

În 1999 s-a alăturat ziarului Newsweek, scriind un editorial de două ori pe săptămână până ce și-a anunțat semiretragerea în numărul din 18 mai 2009 al revistei. Quindlen este cunoscut ca un critic a ceea ce percepe a fi o schimbare rapidă și a atitudinii din ce în ce mai materialiste a societății americane moderne. O mare parte a scrierilor sale o au în centru pe de mama ei, care a murit la vârsta de 44 de cancer ovarian, când Quindlen avea doar 19 ani.

Ea a scris opt romane, dintre care trei au fost ecranizate. One True Thing a fost ecranizat într-un film de lung metraj în 1998, pentru care Meryl Streep a primit o nominalizare la Premiul Oscar pentru cea mai bună actriță. Black and Blue și Blessings au fost ecranizate în filme de televiziune în 1999 și respectiv 2003.

Quindlen participă la LearnedLeague sub numele de "QuindlenA".

One True Thing
În 1994 a fost publicat romanul ei semi-autobiografic, intitulat One True Thing. Cartea se concentrează pe relația dintre o tânără femeie și mama ei care este pe moarte din cauza cancerului. În viața reală, mama Annei, Prudence Quindlen, a murit în 1972 de cancer ovarian, deși avea vârsta de doar 44 de ani. În acea perioadă Anna Quindlen era studentă la colegiu, dar a venit acasă pentru a avea grijă de mama ei. În 1998 a fost lansat un film cu același nume (tradus în limba română Mamă și fiică). Meryl Streep și Renée Zellweger le-au interpretat pe "Kate și Ellen Gulden", versiuni ficționale ale lui Prudence și Anna Quindlen. Streep a fost nominalizată la Premiul Oscar pentru cea mai bună actriță pentru interpretarea ei.

Critici
Scriind în The New Republic, criticul Lee Siegel a menționat-o pe Quindlen ca un exemplu de "monștri ai empatiei" care "autosubjugă, îmblânzesc și asimilează fiecare tragedie îndepărtată". El a inventat termenul de "efect Quindlen" pentru a descrie acest fenomen și a sugerat că totul a început cu editorialul ei din Times din 13 decembrie 1992, în care Quindlen i-a atacat pe cei patru presupuși autori ai violului de la Glen Ridge. "Într-un mod corect pentru nișa sa", a scris Siegel, "Quindlen a atacat cu o indignare nimicitoare acțiuni pe care niciun cititor întreg la cap al ziarului Times le-ar apăra vreodată".

În 1999, Universitatea Villanova a invitat-o pe Anna Quindlen să țină discursul anual de la începerea studiilor. Dar, odată ce anunțul a fost făcut, un grup de studenți pro-viață a plănuit un protest împotriva poziției asumate de Quindlen cu privire la drepturile de reproducere și ea a renunțat să mai participe. În anul următor, cu toate acestea, ea a vorbit la festivitatea de absolvire a Universității Villanova.

Scrieri

Non-ficțiune

 A Quilt of a Country* (1996)
 Living Out Loud (1988)
 Thinking Out Loud (1994)
 How Reading Changed My Life (1998)
 Homeless (1998)
 A Short Guide to a Happy Life (2000)   from part of a cancelled commencement address that was to be given at Villanova
 Loud and Clear (2004)
 Imagined London (2004)
 Being Perfect (2005)
 Good Dog. Stay. (2007)
 Lots of Candles, Plenty of Cake  (2012)

Romane
 Object Lessons (1991)
 One True Thing (1994)
 Black and Blue (1998)
 Blessings (2002)
 Rise and Shine (2006)
 Every Last One: A Novel (2010)
 Still Life with Bread Crumbs (2013)
 Miller's Valley (2016)

Cărți pentru copii
 The Tree That Came To Stay (ilustrată de Nancy Carpenter) (1992)
 Happily Ever After (ilustrată de James Stevenson) (1997)

Premii și distincții

Premii pentru jurnalism
 1992 Premiul Pulitzer pentru comentariu
 2001 Premiul pentru jurnalism al Mothers At Home
 2001 Premiul Clarion pentru cea mai bună coloană editorială de opinie într-o revistă
 2002 Premiul Clarion pentru cea mai bună coloană editorială de opinie din partea Association for Women in Communications

Diplome de onoare
 Colby College
 Dartmouth College
 Denison University
 Grinnell College, mai 2011
 Hamilton College, mai 2006
 Kenyon College, mai 2008
 Moravian College
 Mount Holyoke College
 Nantucket High School
 Penn State
 Sarah Lawrence College
 Smith College
 Stevens Institute of Technology
 Villanova University
 Washington University in Saint Louis
 Wesleyan University

Alte distincții din partea universităților
 Medalia Universitară de Excelență a Universității Columbia
 Poynter Fellow in Journalism la Universitatea Yale
 Victoria Fellow in Contemporary Issues la Universitatea Rutgers
 Membru al Academiei Americane de Arte și Științe
 Doctor honoris causa al Universității statului Pennsylvania (18 august 2007)
 Doctor honoris causa al Universității Washington din Saint Louis (în curs pentru anul 2017)

Alte premii
 2006 Premiul Amelia Earhart al Crittenton Women's Union
 2016 inclusă în New Jersey Hall of Fame

Referințe

Legături externe
 Anna Quindlen at Random House

 Anna Quindlen's columns for Newsweek
 Anna Quindlen talks about her novel Rise and Shine  video

 Interviuri
 On NPR in April 2012

Nașteri în 1952
Scriitoare din secolul al XX-lea
Scriitoare din secolul al XXI-lea
Scriitori americani de literatură pentru copii
Americani de origine irlandeză
Romanciere americane
Oameni în viață
Scriitori din Philadelphia, Pennsylvania

Anna Quindlen


This  is a list of locomotives including notable locomotives that are preserved in museums or in heritage railways.  For a list of locomotive types or models, please see List of locomotive classes.

A list of locomotive classes that have a corresponding Wikipedia article. A locomotive or engine is a rail transport vehicle that provides the motive power for a train. If a locomotive is capable of carrying a payload, it is usually referred to as a multiple unit, motor coach, railcar or power car; the use of these self-propelled vehicles is increasingly common for passenger trains, but rare for freight (see CargoSprinter).

Following is a mix of individual locomotives and of locomotive classes or models, organized by company.

For a list of preserved locomotives, such as those in museums, see List of preserved locomotives in the United States and List of preserved locomotives in Canada.

Significant individual locomotives

of Australia
 Locomotive No. 1 (1854), oldest surviving locomotive from New South Wales at Powerhouse Museum (first locomotive of the NSW Government Railways).
 QR A10 Neilson class 6 (1865), oldest surviving locomotive & oldest operating steam locomotive from Queensland at Workshops Rail Museum.
 Ballaarat steam engine (1871), oldest surviving locomotive from Western Australia at Busselton, Western Australia.
 CR NF class 5 (1877), oldest surviving locomotive & oldest operating steam locomotive from Commonwealth Railways, Northern Territory at Pine Creek railway station.
 SAR V class 9 (1877), oldest surviving locomotive from South Australia at Naracoorte, South Australia.
 VR F class 176 (1879), oldest surviving locomotive from Victoria at Newport Railway Museum.
 NSWGR x10 class 1076 (1885), oldest operating steam locomotive from New South Wales at Goulburn Rail Heritage Centre
 TGR C class 1 (1885), oldest surviving locomotive from Tasmania at West Coast Heritage Centre.
 WAGR A class 15 (1886), oldest operating steam locomotive from Western Australia privately owned in Victoria.
 Decauville 861 (1886), oldest operating steam locomotive from Victoria at Puffing Billy Railway.
 Fowler 5265 (1886), oldest operating steam locomotive from Tasmania at Don River Railway.
 SAR Yx class 141 (1892), oldest operating steam locomotive from South Australia at Pichi Richi Railway.
 VR H class H220 (1941), largest locomotive built in Australia and the largest non-articulated steam locomotive to run on Australian railways
 NSWGR C38 class 3801 (1943), Australia's most famous locomotive
 SAR 520 class 520 & 523, (1943/1944) locomotive that a character named Shane, in The Great Race, was based on

of the United Kingdom
Salamanca (1812), first commercially successful steam locomotive, first to have two cylinders.
Puffing Billy (1813-14), oldest surviving locomotive.
GWR 3700 Class 3440 City of Truro, a GWR 3700 Class 4-4-0 steam locomotive built in 1903 for the Great Western Railway (GWR) at Swindon Works to a design by George Jackson Churchward. Some believe the locomotive to be the first to attain a speed of  during a run from Plymouth to London Paddington in 1904.
Flying Scotsman (1923), oldest operating steam locomotive.

of the United States
DeWitt Clinton (1831), influential in demonstrating cost-effectiveness and speed of railways, defeating canals.
The General (1855) of the Great Locomotive Chase through Georgia in the American Civil War.

Biggest locomotives

Preserved locomotives

These are historic locomotives preserved in museums, currently or formerly, or in heritage railways, currently or formerly, or otherwise.  This is not intended to include deteriorating locomotives that are just still existing somewhere, without being restored or ever open to the public.

in Canada

There are numerous preserved locomotives in Canada.

in China

China has at least six preserved locomotives:
Three in the China Railways SN class:
China Railways SN No.23, , in the China Railway Museum
China Railways SN No.26, , in the Shanghai Railway Museum,
China Railways SN No.29, , in the Yunnan Railway Museum.
At least three more locomotives at the Yunnan Railway Museum

in India

India has 40 or more preserved locomotives.

Fairy Queen (1855), formerly the oldest steam locomotive in regular service, located at National Rail Museum or at Rewari Railway Heritage Museum or put on occasional heritage runs
Sir Leslie Wilson (1928), a WCG-1 electric locomotive which belonged to the Great Indian Peninsular Railway (presently Central Railway), a khaki which moaned. At National Rail Museum.
Sir Roger Lumley (1930), a WCP-1 electric locomotive, at National Rail Museum
Two more locomotives at National Rail Museum.
At least two locomotives at Chennai Rail Museum, Chennai
Three at Rail Museum, Howrah, Kolkata
Nine at Railway Museum, Mysore, Mysore
Ten others at Rewari Railway Heritage Museum, National Capital Region
Eleven preserved WDM-2 locomotives at scattered other locations.

DHR 778 (1889), built in Glasgow, the only Darjeeling Himalayan Railway locomotive now located outside India, is now preserved in Oxfordshire, England.

in United Kingdom
With some overlap between sublists, preserved locomotives in the UK include:
More than 100 preserved British industrial steam locomotives, not including fireless ones
About 30 preserved fireless steam locomotives in Britain

Preserved locomotives of heritage railway in England
Steam locomotives and diesel locomotives of the Bluebell Railway
Steam locomotives, diesel locomotives, and multiple units of the Bodmin and Wenford Railway
Great Central Railway locomotives
Isle of Wight Steam Railway

in United States

There are numerous locomotives preserved in the United States.

See also
From :Category:Railway museums in Canada:
Toronto Railway Museum
Canadian Railway Museum
Winnipeg Railway Museum
Prairie Dog Central Railway [Doncram note: all 3 locomotives mentioned in its Wikipedia article are table-ized above]

Notes

References

Locomotives
Railway locomotive-related lists

List of locomotives


Steenisia, monotipski rod broćevki smješten u vlastiti tribus Steenisieae, dio potporodice Ixoroideae. Postoji pet vrsta, sve su endemi sa Bornea.

Tribus je opisan 2013..

Vrste
 Steenisia borneensis (Valeton) Bakh.f.
 Steenisia corollina (Valeton) Bakh.f.
 Steenisia elata (Valeton) Bakh.f.
 Steenisia pleurocarpa (Airy Shaw) Bakh.f.
 Steenisia pterosepala (Airy Shaw) Bakh.f.

Izvori

Ixoroideae

Steenisia


Fibula veya baldır kemiği kaval kemiğinin (tibia) lateral tarafında bulunan ve tibiaya hem aşağıdan hem de yukarıdan bağlanan kemiktir. Fibula, tibiadan boyca küçüktür ve tüm uzun kemiklerin çoğundan daha incedir. Üst kısmı büyüktür, tibianın kafasının arka kısmı diz ekleminin altına yerleşir ve bu eklemin oluşumunun dışındadır. Alt kısmı biraz öne eğilir, böylece üst ucuna göre daha önde durur; tibianın altında çıkıntı yapar ve ayak bileği ekleminin lateral kısmını oluşturur.

Bileşenleri
Kemik, şu bileşenlere sahiptir:
 Capitulum fibulae
 Corpus fibulae
 Malleolus lateralis
 Membrana interossea cruris, fibulayı tibiaya bağlar.

Kan temini
Kanı temin etmesi, serbest doku transferi için önemlidir çünkü fibula genelde mandibulayı yeniden yapmak için kullanılır. Gövdesi, arteria peroneadan gelen, büyük bir besin damarı ile beslenir. Ayrıca arteria peroneanın birçok küçük dalını alan periosteum ile sarmalanmıştır. Proksimal ve distal başları arteria tibialis anteriornin bir dalı ile beslenir. Kemiğin kesilmesi söz konusu olduğunda gövde kısmı alınır ve uçlar korunur (proksimalden 4 cm ve distalden 6 cm).

Kemikleşme
Fibula, biri gövde diğer ikisi de uçlar olmak üzere üç merkezden kemikleşir. Kemikleşme ceninin sekizinci haftasında ortadan başlar ve uçlara doğru uzanır. Doğumda uçlar kıkırdak yapıdadır.

Kemikleşme, ikinci yılda, alt uçtan ve yaklaşık olarak dördüncü yılda üst uçtan başlar. İlk kemikleşen alt epifiz vücutla, yaklaşık olarak yirminci yılda birleşir; üst epifiz ise yaklaşık yirmi beşinci yılda katılır.

Ek resimler

Alt ekstremite
Uzun kemikler
Alt ekstremite kemikleri

Fibula


Le bienheureux Joseph Bécavin est un ecclésiastique catholique français né le  à Carquefou et assassiné le  à la prison des Carmes à Paris.

Biographie
Joseph Bécavin est le fils de Gilles Bécavin, marguiller, et de Marie Brevet. Rentré dans les ordres, il s'oppose à la Constitution civile du clergé.

Se rendant à Paris, il est arrêté et envoyé à la prison des Carmes. Il y est massacré en septembre 1792.

Sources
 Alphonse Jarnoux, Au pays nantais, ceux-ci furent traqués : prêtres fusillés, massacrés ou guillotinés, 1793-1797, 1974
"Bécavin Joseph", in: 1792, les massacres de septembre : les Carmes, l'Abbaye, Saint-Firmin, 1992
Ivan Gobry, Dictionnaire des martyrs de la Révolution, 1990
Joseph Grente, Les Martyrs de septembre 1792 à Paris, 1919
Pierre-Marie Grégoire, Les Martyrs nantais de septembre 1792 : H.-Aug. Luzeau de la Mulonnière, prêtre de la Compagnie de Saint-Sulpice et J. Bécavin, A. Porlier, J.-Ch.-M. Bernard Du Cornillet... '', 1908

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
Liste des saints bretons

Liens externes

Naissance en février 1767
Naissance dans la province de Bretagne
Naissance à Carquefou
Décès en septembre 1792
Décès à Paris
Bienheureux martyr des Carmes
Prêtre réfractaire
Décès à 25 ans

Joseph Bécavin


غافالو (Γαβαλού) هي مدينة في أيتوليا كي أكارنانيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1403 نسمة.

المراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في إيتوليا-أكارنانيا

غافالو


O álbum de figurinhas da Copa do Mundo FIFA de 2022 é o 14.º álbum de figurinhas da Copa do Mundo FIFA lançado pela Panini.

Características
O álbum conta com 670 figurinhas colecionáveis das 32 seleções classificadas para a Copa do Mundo FIFA de 2022 e seus jogadores, além de arenas, logos das federações, mascote e bola oficial, e entre elas há cinquenta figurinhas especiais metalizadas. As figurinhas podem ser compradas através de pacotes, contendo cinco cada.

O álbum está disponível, em versão limitada, nas cores prata e ouro, além do tradicional em bordô. Além disso, vinte figurinhas de jogadores estão disponíveis na versão "Legends", brilhantes e mais raras, cada uma nas cores bordô, bronze, prata e ouro (totalizando 80 figurinhas extras). Segundo a Panini, uma figurinha extra bordô é encontrada a cada 190 embalagens; a bronze, a cada 317 pacotes. Já a prateada é encontrada em média a cada 950 embalagens; e a ouro, a cada  pacotes. Há também seis jogadores disponíveis como figurinhas extras chamadas de "Rookies". Tais figurinhas não são necessárias para completar o álbum; isso foi feito como uma tentativa de respeitar a legislação no país que exige que as empresas que comercializam álbum com figurinhas as disponham na mesma quantidade dos álbuns distribuídos, de maneira que todos consigam completar a coleção.

Países com filial da Panini — Brasil, Chile e México — apresentam figurinhas com fundo azul e roxo, enquanto os demais apresentam figurinhas em laranja, além de outras diferenças. Segundo a Panini, seu objetivo é evitar problemas cross-border — transporte de um produto de um país para o outro, ultrapassando fronteiras — e proteger mercados de diferentes localidades.

No Brasil, seu custo é de doze reais em sua versão tradicional ou 44,90 reais na versão capa dura. Um pacote contendo cinco figurinhas custa quatro reais.

Em Portugal, uma carteira com cinco cromos custa um euro.

História
Desde 1970, a Panini lança álbuns de figurinhas para todas as Copas. As pré-vendas do álbum de 2022 se iniciaram no dia 19 de julho. Foi lançado exatamente um mês depois, estando disponível em bancas de jornal e livrarias, além do site da Panini e redes varejistas. No Brasil, os serviços de delivery iFood e Rappi disponibilizaram a compra de figurinhas. Foi lançado também um álbum virtual, disponível na versão web ou como aplicativo para Android. De acordo com a Panini, a partir do dia 30 de setembro de 2022 até 15 de maio de 2023, o colecionador poderá acessar o serviço de cromos faltantes no site da empresa e selecionar até 50 figurinhas que não tenha encontrado. No Brasil, o preço unitário será 0,80 centavos o cromo.

Seleção Brasileira
A Panini reservou 18 figurinhas de jogadores mais duas, uma sendo o escudo da CBF e a outra seria a imagem do grupo posando para uma foto oficial antes de uma partida.

No álbum, os seguintes jogadores estavam disponíveis: Alisson, Ederson, Alex Sandro, Danilo, Éder Militão, Marquinhos, Thiago Silva, Casemiro, Philippe Coutinho, Fabinho, Fred, Lucas Paquetá, Antony, Gabriel Jesus, Neymar Jr, Raphinha, Richarlison e Vinícius Jr.

Dentre todos esses, apenas Philippe Coutinho não esteve na Convocação para a Copa do Mundo por conta de uma lesão muscular sofrida um dia antes de anunciarem a lista oficial.

Recepção

Preço
O preço aumentado dos pacotes de figurinhas — no Brasil, o dobro em relação a 2018 — recebeu críticas e virou piada na Internet. O custo médio para completar o álbum foi calculado em  reais no Brasil, conforme relatado pelo Valor Econômico. O custo mínimo — ou seja, comprando as 670 figurinhas sem repetir — é de 536 reais. O youtuber Felipe Neto completou o álbum em um único dia, gastando o valor de  reais. No Reino Unido, o custo foi estimado em 900 libras, e, nos Estados Unidos, em 1 200 dólares. A Panini respondeu às críticas do preço brasileiro dizendo que "a editora mantém o preço dos produtos colecionáveis há dois anos entre R$ 3,50 e 4,00, valor este alinhado e praticado em toda a América Latina" e que "o álbum de figurinhas da Copa do Mundo Qatar 2022 é um produto oficial licenciado pela FIFA e, por esse motivo, tem que seguir políticas de equiparação de preços em todos os países [da América Latina], conforme regras definidas pela entidade".

Falta de produtos
Na Argentina, a falta de produtos relacionados ao álbum foi constante. No dia 2 de setembro o Procon-SP, no Brasil, notificou a Panini para explicar problemas com a comercialização de kits e combos, álbuns e figurinhas individuais. De acordo com o órgão, em agosto foram feitas 432 reclamações relacionadas a não entrega ou atraso na entrega dos itens. A Panini disse que "implementou melhorias" após a notificação.

Figurinhas "Legends"
Uma figurinha dourada "Legends" do jogador Neymar foi considerada uma das mais raras e já foi anunciada para venda a um valor de nove mil reais no Brasil. Em outro caso, um vendedor colocou à venda um combo de três figurinhas extras Legend douradas por  reais. O anúncio foi alvo de piadas na Internet. No dia 12 de setembro de 2022, o Procon notificou a Panini sobre as figurinhas extras. Segundo a lei paulista 9.340, de 1996, "fica vedada qualquer campanha que tenha na sua distribuição figurinhas 'raras' ou carimbadas" por exemplo. Assim, "O Procon está avaliando a questão da oferta das figurinhas extras e pode vir a questionar a empresa a respeito disso".

Golpe via WhatsApp
No Brasil, foi difundido um golpe via WhatsApp, relacionado ao álbum da Copa: uma mensagem falsa que prometia 400 figurinhas para quem clicasse no link, compartilhasse a "promoção" com amigos e oferecesse seus dados pessoais. Com isso, os golpistas conseguiam os dados pessoais das vítimas.

2022
Copa do Mundo FIFA de 2022
Panini Group

Álbum de figurinhas da Copa do Mundo FIFA de 2022


Socialist Studies is the name of a quarterly socialist periodical and of the group which publishes it. The group was founded in 1991 by sixteen expelled members of the Socialist Party of Great Britain (SPGB) who claim that their expulsions were the result of an anti-socialist conspiracy. Though small, the group has remained an active and vocal critic of the SPGB since its inception.

The publication

Socialist Studies was first published in 1989 by the Camden and North West London branches of the Socialist Party of Great Britain (SPGB), though since issue No. 3 (1991) it has been published by an independent organisation. The early issues consisted primarily of material reprinted from the works of Karl Marx and the Socialist Standard, though the paper now consists of original material.  The format has remained the same for the past fifteen years, namely three to twelve A4 sheets of single-column word-processed text, photocopied and folded to produce an A5 booklet. The publication is text-only, with no graphics or photographs, none of the articles have a byline and until the No. 35 (Spring 2000) none of the issues were dated.

The group

The history of the group now known as Socialist Studies dates to 1991, when the Camden and North West London branches were expelled from the SPGB in a party-wide referendum. Some of these ex members, comprising sixteen individuals, refused to recognise the expulsions and attempted to continue operating as the SPGB, which they claimed to have "reconstituted". Among them were Edgar Hardcastle and Cyril May, who became their central organiser. As the original SPGB had never been dissolved and indeed continued to operate following the expulsions, it successfully mounted various legal challenges against Socialist Studies's use of the SPGB name. Because of this and to differentiate itself from the original SPGB, the group has variously referred to itself in its publicity material as the Reconstituted Socialist Party of Great Britain, the New Socialist Party of Great Britain and Socialist Studies. Third parties refer to them as the Socialist Studies group.

The group's activity consists primarily of publishing Socialist Studies and various pamphlets and holding occasional propaganda meetings. Socialist Studies was not a registered political party until December 2006, when they registered with the Electoral Commission as Socialist Studies Party (1904). As of 2015, they have never contested a local, national, or European Union election.

Differences with the Socialist Party of Great Britain
Socialist Studies adopted the object and principles of the SPGB and thus claims to hold that party's general ideology and stance on most social, economic and political issues. However, there are several ideological and practical differences between Socialist Studies and the SPGB, most of which arise from the former's narrower interpretation of the object and principles and its views on how strictly these interpretations must be adhered to.  For the matters discussed in this section, Socialist Studies generally adopts the position that anyone who does not hold their interpretation cannot be regarded as a true socialist. On the other hand, the SPGB holds that at least some of the following issues are ones upon which genuine socialists may disagree with each other; disagreement with the majority position does not automatically disqualify one from being a socialist or from membership in the party. Socialist Studies's less accommodating stance has been labelled "doctrinaire", a characterisation which they categorically reject.

Political franchise
The principal ideological disagreement Socialist Studies has with the SPGB is its attitude towards attempts by workers living under political dictatorships to establish elementary democratic and trade union rights, especially in Eastern Europe in the 1980s and early 1990s. The stance of the SPGB since 1939 is summarised by the following 1990 party conference resolution:This Conference re-affirms the stand taken in the September [actually October] 1939 Socialist Standard and repeated in the September 1989 Socialist Standard, that the Socialist Party of Great Britain wholeheartedly supports the efforts of workers everywhere to secure democratic rights against the powers of suppression. Whilst we avoid any association with parties or political groups seeking to administer capitalism, we emphasise that freedom of movement and expression, the freedom to organise in trade unions, to organise politically, and to participate in elections, are of great importance to all workers and are vital to the success of the socialist movement.

On the other hand, Socialist Studies regards the struggle by workers living under a dictatorship to establish some measure of political democracy as a reformist struggle which socialists should oppose. They believe that the difference between democratic capitalist governments and dictatorial capitalist governments is of no significance to workers, that political democracy is not essential for the propagation of socialist ideas and that workers in dictatorships should not directly confront the forces of suppression. Instead, Socialist Studies believes that they must be "hostile to such movements for democracy and to call on workers to form instead a socialist political party based on [their] principles".

The SPGB does not consider Socialist Studies's position to be incompatible with socialism, but rather simply a different (albeit illogical) interpretation of its principles: Indifference to moves by workers to try to establish a minimum of political democracy has, once again, been a minority position within the SPGB though not a matter for expulsion. If [a companion party] were to adopt this position, we could live with it and would not consider it a matter for its exclusion from the World Socialist Movement (though we would reserve the right to criticise it as illogical).

Cooperation with capitalist law
Despite calling for the establishment of socialist political parties, Socialist Studies believes that such parties should not engage in political action which requires use of or active cooperation with what they call "capitalist law" or "bourgeois legislation". This arises from their interpretation of Clause 8 of their Declaration of Principles. That clause states that "Socialist Studies [...] enters the field of political action". The group interprets this as specifically excluding "legal or moral action" and as "overrid[ing] any other consideration". In light of this, they accuse the SPGB of being capitalist collaborators for having registered with the Electoral Commission, which is a legal requirement to contest elections in the United Kingdom. Nonetheless, members of the group had previously registered as candidates for parliamentary and council elections when they were members of the SPGB and the group itself eventually registered with the Electoral Commission. The group as a whole has also occasionally appealed to the state's legal institutions, such as their 1994 lawsuit against the Britannia Building Society. They have also accused others of "criminal libel" and have repeatedly indicated that they are prepared to sue, if necessary.

Party name
The SPGB had been using the short form of its name, the Socialist Party, for publicity purposes as far back as 1910. In 1988, the party passed a resolution at its annual conference indicating when to use the full-form and short-form names: the full-form name was to be retained as the official name for use on legal documents and publication credits and the short form was to be used for most other purposes, including election ballots and propaganda. This is analogous to how the Conservative and Unionist Party publicises itself as the Conservative Party.  The resolution was made partly to codify an existing practice and partly to avoid what some members considered the nationalistic connotation of Great Britain.

Socialist Studies interprets the 1988 resolution as having completely changed the party's name and proscribing the use of the full form. They see this resolution as conflicting with the party's Declaration of Principles, one clause of which mentions the party's full name explicitly. It is largely on this basis that they justified their continued operation as the Socialist Party of Great Britain, claiming that they were expelled from the Socialist Party, not the Socialist Party of Great Britain. They also claim that they are entitled to use the name because the original Socialist Party of Great Britain no longer exists: The Socialist Party of Great Britain of 52 Clapham High Street, London SW4 7UN, is defunct and no longer exists as a political party. It does not produce political literature, hold propaganda meetings or contest elections. It cannot exist merely as a name without a body. [...] We are the only political organisation in this country bearing the title 'The Socialist Party of Great Britain'.

More recently, the 1988 resolution was reversed at a conference in 2008.

Reformism

The SPGB has a longstanding position that it is "opposed to a reform programme and to reformist organisations, but not opposed to reforms as such". Hence, the party does not campaign for reforms itself since its sole object is the establishment of socialism, but it is not opposed to reforms passed by the government when they are clearly in the interests of the working class. The Socialist Studies group disagrees with this position, explicitly stating that socialist Members of Parliament should vote against reform measures even when they are in the interests of the working class.

The SPGB considers Socialist Studies's position on how socialist Members of Parliament should vote to be "a legitimate position for a socialist to hold, even though it is not the one that, as a matter of historical fact, has been adopted by the SPGB" and "do[es] not regard it as a matter for serious dispute".

Abolition of the state
Socialist Studies accuses the SPGB of coming under the influence of anarchist ideas and not sufficiently emphasising the parliamentary aspect of the socialist revolution. Socialist Studies claims that the SPGB's position is that the state would be abolished immediately upon the overthrow of class society whereas Socialist Studies's position is that the state would "gradually wither away" instead. Referring to the SPGB's 1984 conference resolution (since rescinded) that "Socialism will entail the immediate abolition of and not the gradual decline of the State", Socialist Studies writes: If you are in favour of the immediate abolition of the State when Socialism is established then you are in favour of its immediate abolition here and now, which is of course the anarchist position. [...] Unless Socialists use the power of the machinery of government to dispossess the capitalist class they will be unable to establish Socialism.  We find it inconceivable that intelligent Socialists of a future generation would even consider such an act of monumental stupidity.

Relations with the Socialist Party of Great Britain
Much of the material published by Socialist Studies is highly critical and often outright contemptuous of the SPGB, which it refers to as the "Clapham-based Socialist Party" or the "Socialist Party of Clapham". The group variously claims that the SPGB is anarchist, reformist, capitalist, fascist, Stalinist, Trotskyist, undemocratic and democracy fetishist. According to Socialist Studies, the SPGB colludes with the Electoral Commission to "prevent Socialists [from] carrying out political propaganda on the web" and does this because its own propaganda is not being read as widely as that of Socialist Studies. Socialist Studies also claims that the SPGB has a secret de facto leadership of "godfathers", who conspire to suppress socialist ideas and to destroy Socialist Studies.

Socialist Studies has repeatedly called on the SPGB to respond to some of these accusations and to engage in debates on their ideological differences. However, as these calls were made at the time Socialist Studies was still claiming to be the Socialist Party of Great Britain, the SPGB refused to recognise their legitimacy. The only official published comment the SPGB has made on the Socialist Studies group has been in an article devoted to the history of breakaway groups in the centenary issue of the Socialist Standard, which described them as "a small group of rather disgruntled ex-members".

Publications

Print
See pamphlets

 1904-2004 A Century of Political Struggle (2004)
 War and Capitalism (1996, 2000, 2005)

 Socialism versus Religion, War and Capitalism (2007)

Online only
See pamphlet index
 "Barriers to Socialism"
 "The Capitalist Class and the Ruling Class"
 "The Reality of Chinese Capitalism"
 "Impossibility of Anarchism"

See also
 World Socialist Party of India

References

Further reading

External links
 Socialist Studies
 Archive

Magazines established in 1989
Political parties established in 1991
Socialist Party of Great Britain breakaway groups
Socialist parties in the United Kingdom
1989 establishments in the United Kingdom

Socialist Studies (1989)


Afoni kısmi veya tam ses kaybı. Afoninin sebepleri, genellikle konuşma kaslarını kontrol eden sinirlerin hastalığı veya zedelenmesi, boğaz, gırtlak hastalıkları veya nörozdur. Histerik afoninin nedeni, şuuraltı, hiç konuşamamak veya özel bir durumda konuşmamak arzusudur. Afoni bozukluğu erişkinler için kadın larda erkeklere göre 2-6 kat daha fazla görülmektedir. Çocuklarda görülme sıklığı açısından cinsiyet farklılığı bulunmamıştır.

Tıp terimleri
Gırtlak hastalıkları
Nörobiyolojik beyin hastalıkları
Semptom ve belirtiler: Konuşma ve ses

Afoni


زنامينسكويي  هي مدينة في مقاطعة أومسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5291 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة أومسك

زنامينسكويي (أومسك)


Transpoziția pinacolică este o reacție de transpoziție utilizată în chimia organică, în urma căreia are loc transformarea unui 1,2-diol (denumit pinacol) într-un compus carbonilic (denumit pinacolonă). Este o reacție de transpoziție 1,2 care se realizează în mediu acid. Reacția a fost descrisă pentru prima dată de către Wilhelm Rudolph Fittig în anul 1860.

Mecanism

Note

Vezi și
 Reacție de transpoziție
 Transpoziție 1,2

P

Transpoziție pinacolică


Bhutan Broadcasting Service (Dzongkha: , Wylie-Umschrift: 'brug rgyang bsgrags las 'dzin; Kurz: BBS) ist ein Rundfunkveranstalter in Bhutan. BBS und BBS 2 sind die einzigen beiden Fernsehprogramme, die in Bhutan empfangbar sind. Außerdem unterhält es den einzigen Radiosender. Eine Besonderheit des Fernsehsenders ist der, dass die Sendungen sowohl auf Dzongkha als auch auf Englisch ausgestrahlt werden. Meist erfolgt die Ausstrahlung auf Englisch nach der Ausstrahlung auf Dzongkha.

Geschichte
Die Rundfunkgesellschaft wurde 1973 für den bhutanesischen Radiosender NYAB gegründet. 1986 wurde der Radiosender in Bhutan Broadcasting Service umbenannt. Erst seit 1999 werden auf BBS Fernsehsendungen ausgestrahlt, nach einem jahrzehntelang geltenden Verbot für Satellitenschüsseln.; der zweite Fernsehsender namens BBS 2 ist seit 2012 auf Sendung. Außerdem wurde angekündigt, dass es in nächster Zeit möglich sein wird, noch mehr Fernsehsender ausstrahlen zu können. Seit Anfang 2012 wird ebenfalls ein Livestream angeboten, zuerst für BBS und dem dazugehörigen Radiosender, seit April auch für BBS 2.

Programm
Das Programm von BBS fokussiert vor allem Themen wie Neuigkeiten und Gesundheit.

Das Programm von BBS 2 befasst sich eher mit Unterhaltungsthemen, z. B. Sendungen für Kinder und Jugendliche, Castingshows, Kultursendungen usw.

Einzelnachweise

Medien (Bhutan)
Rundfunkveranstalter

Bhutan Broadcasting Service


Ostatak supernove (remnant) je pojam iz astronomije. Ostatak je poslije eksplozije supernove. To je plinovita maglica. Ovi ostatci obogaćuju međuzvjezdani prostor težim elementima. Ova maglica se širi. Može ali i ne mora zračiti radijske i rendgenske valove.

Vidi
supernova
popis ostataka supernova

Izvori

Supernove

Ostatak supernove


Federația Azeră de Atletism () este autoritatea azeră care coordonează activitățile din atletism.
A fost fondată în 1923. Federația Azeră de Atletism este afiliată la Asociația Europeană de Atletism și la Asociația Internațională de Atletism. Sediul este în capitala Baku. Președintele Federației Azerbaidjanului de Atletism este Çingiz Hüseynzadə.

Vezi și
 Sportul în Azerbaidjan

Referințe

Legături externe

Azerbaidjan
Federații sportive din Azerbaidjan

Federația Azeră de Atletism


Peter im Baumgarten (getauft 30. August 1761 in Meiringen, Kanton Bern, im Oberen Haslital; † vermutlich 1799 in Hamburg) war ein Schweizer Hirtenjunge, der 1775 zunächst von Heinrich Julius von Lindau als Pflegesohn ("Peter Lindau genannt im Baumgarten") und dann 1776 von dessen Freund Johann Wolfgang Goethe als Mündel und Ziehsohn aufgenommen wurde.

Leben

Herkunft
Bereits nach der Ankunft von Peter im Baumgarten bei Goethe in Weimar entstanden mehrere Versionen über Peters Herkunft. Der geläufigen aber irrigen Legende nach wurde Peter 1766 als ausgesetztes, von einer Ziege gesäugtes Findelkind in einem Baumgarten bei Meiringen im Haslital aufgefunden und erhielt nach seinem Fundort den Namen Peter im Baumgarten. Dessen kleinbürgerliche Meiringer Familie "im Baumgarten" lässt sich jedoch durchaus nachweisen. Peters Vater war Hans im Baumgarten (geb. vor 1740, gest. nach 1780); Peters Mutter war Katharina im Baumgarten, geb. Linder (gest. vor 1780). Gesichert ist, dass der aufgeweckte Hirtenjunge dem unstet durch die Schweiz reisenden Heinrich Julius von Lindau (1754–1776) erst während dessen Schweizer Reise Mitte 1775 aufgefallen war. Auch die immer wieder auftauchende Vermutung, Peter sei höherer Abkunft, kann abgetan werden, da sowohl ein Taufschein als auch ein von Goethe in Auftrag gegebenes Promemoria des Weimarer Juristen Johann Christian Ludwig Eckardt (1732–1800; seit 1792 "von") vom April 1779 Peters ländliche Abstammung dokumentieren. Peters Versicherungspolice vom 1. Juni 1784 bei der Nürnberger Leibrenten-Gesellschaft macht die Angaben, dass Peter 18 Jahre alt sei, von ehelicher Geburt sei und aus Oberhasli im Kanton Bern stamme. Dem steht wiederum der von Fritz Ernst publizierte Taufeintrag Peters im Kirchenbuch von Meiringen gegenüber, nach dem die Taufe bereits am 30. August 1761 erfolgt war. Peters Sohn Carl Heinrich Wilhelm im Baumgarten (1790–1864), Seifensiedermeister und Sporteleinnehmer in Berka an der Ilm, zweifelte in einem Schreiben an den Fürstlich Solmsischen Rentenkammer-Registrator Drechsler im Februar 1835 die Echtheit des ihm vorliegenden Taufscheines an und behauptete zu wissen, sein Vater sei ein außerehelicher Sohn der Herzogin Anna Amalia gewesen, den diese auf einer Reise in der Schweiz zurückgelassen habe.

Im Internat von Marschlins
Von Lindau brachte Peter im Einverständnis mit der Mutter zunächst nach Zürich zu Johann Kaspar Lavater. Von dort aus kam Peter wie zuvor schon von Lindaus erster Schützling Andreas Feurer im Herbst 1775 als Famulant im Philanthropinum Schloss Marschlins (Kanton Graubünden) unter. Für das Kostgeld von jährlich zwanzig Louisdor erstellte von Lindau einen Subskriptionsplan, nach dem er sich die Kosten mit einer seiner Schwestern und seinen Freunden Peter Ochs, Goethe und den Grafen von Stolberg teilen wollte. Der Begründer des Philanthropinums in Marschlins, Carl Ulysses von Salis-Marschlins, kümmerte sich persönlich um Peter. Das wirtschaftlich unterfinanzierte Internat in Marschlins wurde bereits Ende Februar 1776 geschlossen. Von Lindau hatte zu diesem Zeitpunkt beschlossen, den Tod im Amerikanischen Unabhängigkeitskrieg zu suchen. Peter sollte ihn als Bursche begleiten, wurde jedoch von seinen Gönnern in der Schweiz zurückgehalten. Testamentarisch bedachte von Lindau kurz vor seiner Ende Mai 1776 erfolgenden Abfahrt Peter mit einem Legat von 2000 Reichstalern in Louisdor, das entsprach etwa 400 Louisdor. Johann Kaspar Lavater und Ulysses von Salis-Marschlins wurden zu Testamentsvollstreckern benannt.

Peters Reise durch die Schweizer Zentralalpen
Nach dem wegen der Entfernung erst 1777 ermöglichten Eintreffen der Nachricht in Deutschland, dass von Lindau seiner Verletzung erlegen sei, war durch das Legat des Verstorbenen für Peter gesorgt. Der Vermächtnisgeber, von Lindau, stand wegen seiner Jugend selbst noch unter der Vormundschaft des Obervorstehers der Althessischen Ritterschaft, Carl Ludwig August von Scholley (1730–1813), was die Auszahlung verzögerte. Da das unterfinanzierte Philanthropinum im Februar 1777 geschlossen wurde, kam Peter im April bei Lavater in Zürich unter. Unter den zahlreichen Besuchern Lavaters traf im Mai der französische Geologe, Botaniker und Politiker Louis Ramond de Carbonnières ein. Er war ein Studienfreund von Jakob Michael Reinhold Lenz aus Straßburg. Ramond, begeistert durch die alpine Lyrik Albrecht von Hallers, plante eine Reise durch das Rheintal und die Schweizer Zentralalpen. Lavater empfahl dem alleine reisenden Ramond Peter als Begleiter für die achtwöchige Wanderung vom 31. Mai bis zum 22. Juli 1777. Ramond schilderte seine Wanderung mit Peter in seinem 1781 erschienenen Reisebuch, den Lettres de M. William Coxe à M. W. Melmoth sur l'état politique, civil et naturel de la Suisse.

Peter in Weimar

Von Lindau hatte 1775 mit Goethe auf dessen erster Schweizer Reise in Zürich Freundschaft geschlossen. Von Lindau hatte von Goethe in Zürich die Zusicherung erhalten, sich nach seinem Tod um Peter zu kümmern. Dieses Versprechen war vermutlich bei den beiden Besuchen von Lindaus in Weimar im Januar und Februar 1776 erneuert worden. Nach dem Tod von Lindaus auf Manhattan und der Auflösung des Philanthropinums in Marschlins war Goethe daher bereit, Peter bei sich aufzunehmen.

Goethe wohnte zu dieser Zeit im Gartenhaus zum Stern. Am 12. August 1777 traf Peter pfeiferauchend mit seinem schwarzen Spitz "Hansi" in Weimar ein. Sein erstes Erlebnis in Weimar, das ihm missfiel, war ein öffentliches Spießrutenlaufen auf dem Marktplatz. Goethe nahm Peter in seinen Haushalt als Mündel und Ziehsohn auf. Zunächst versuchte Goethe, mit Hilfe Johann Gottfried Herders und der Charlotte von Stein einen Erziehungsplan für Peter aufzustellen. Peter zeigte sich jedoch als schwieriger und unruhiger Charakter. Pfeiferauchen, nächtliches Weglaufen und Späße, zuletzt die Einfärbung einer Büste Lavaters aus Marmor oder Gips mit schwarzer Tinte unter Auslassung von "Augen und Schnauz", missfielen. Goethe entschloss sich daher, sein Problem etwas auf Abstand zu halten.

Peter in Ilmenau
Goethe brachte Peter, beaufsichtigt durch sein Faktotum und Berichterstatter Johann Friedrich Krafft (Pseudonym; eigentlich Feist oder Weiße?; unbekannt – 1785), in Ilmenau beim sachsen-weimarischen Oberförster und Wildmeister Carl Christoph Oettelt (1727–1802, seit 1797 Forstmeister) unter. Peter hatte dort von 17. April 1778 bis 1781 in dessen Haus Kost und Logis. Oettelt war ein harter Lehrmeister und behandelte den Jägerburschen Peter als Emporkömmling. Dessen Ausbildung zum Jäger und Forstmann blieb letztlich ohne Erfolg, auch nachdem ihn Goethe unter die Aufsicht Kraffts gestellt hatte. Oettelt sprach dem Lehrling Peter mit harten Worten jegliche Eignung und Motivation ab. Peter kam nun 1781 nach Troistedt (zwischen Weimar und Berka) zum sachsen-weimarischen Oberförster und Wildmeister Johann Ludwig Gottlieb Sckell (1740–1808), 1782/1783 zum sachsen-altenburgischen Oberförster Johann Ernst Clauder auf das Jagdschloss Fröhliche Wiederkunft in Wolfersdorf, dem heutigen Ortsteil von Trockenborn-Wolfersdorf bei Stadtroda (südöstlich von Jena). Wie aus einem Schreiben Clauders an Goethes Sekretär Johann Philipp Seidel vom 26. Dezember 1782 hervorgeht, wurde Peter dort zum ersten Mal Vater. Nach dem Aufenthalt bei Clauder lebte Peter bis Ende 1785 in Berka an der Ilm als Volontär beim sachsen-weimarischen Oberförster Johann Heinrich Gerlach.

Peters Umschulung und Familiengründung
Unterstützt von Goethe, folgte eine Ausbildung zum Kupferstecher. Eine unpassende Liebschaft zu Johanna Friederike Louise Hoffmann, geb. Berka an der Ilm 28. Mai 1768, dort gest. 17. März 1814 (nachmals, seit der Hochzeit in Berka am 8. Mai 1800 als vormalige Witwe Ehefrau des Weimarer Amtsaktuars Johann Justin Ludwig Wächter, geb. Weimar 18. Februar 1772, gest. Berka 11. August 1827), der einzigen Tochter des Berkaer Pastors Wilhelm Conrad Hoffmann (1737–1801), und die wegen der vorehelichen Schwangerschaft der Braut erzwungene Heirat mit dieser am 20. Februar 1786 in Berka an der Ilm, der sich die Geburten von zwei Söhnen und vier Töchtern anschlossen, trübten zuletzt das Verhältnis Goethes zu seinem Mündel. Ebenso teilte Goethe dessen Vorliebe für Kartenspiel, Tabak und Branntwein nicht. Goethe unterstützte Peter nach der Hochzeit bei einer Umschulung zum Kupferstecher. Vermutlich lernte Peter bei Johann Heinrich Lips in Weimar. Anzunehmen ist, dass ein mit "i. Baumgarten sc[ulpsit]." signiertes und auf 1790 datiertes Kupferstichporträt Goethes nach einer 15 Jahre alten Vorlage von Georg Friedrich Schmoll das Gesellenstück darstellte. 1793 versuchte Peter im Baumgarten, als Kupferstichverleger in Weimar Boden zu fassen. Erhalten ist ein undatiertes, von ihm gestochenes Werbeblatt, in dem Peter im Baumgarten zu Weimar sich den Buch- und Kunsthändlern empfahl. "Noch vor der Geburt Johanna Sophia Euphrosyna, des sechsten Kindes, am 1. Oktober 1793 hatte Peter offenbar Haus, Familie und Berka verlassen; der Eintrag im Kirchenbuch nennt den Vater 'Kupferstecher, der Zeit in Leipzig' […]."

Peters ungeklärtes Verschwinden
Spätestens 1798 verschwand Peter im Baumgarten. Sein weiteres Schicksal ist ungeklärt. Angenommen wird einerseits, dass er nach Nordamerika auswanderte. Anderen Angaben zufolge starb er bereits vor seiner angestrebten Reise nach Amerika 1799 in Hamburg. Peters Ehefrau ging 1800 eine erneute Ehe ein. Peters Sohn Carl Heinrich Wilhelm wandte sich 1818 schriftlich an Goethe, um Aufschluss über die Herkunft seines Vaters zu erhalten. Ein Antwortschreiben Goethes ist nicht belegt. Ein weiterer Brief des Sohnes Carl Heinrich Wilhelm von 1835 gibt an, Peter sei in Hamburg verstorben.

Peters bedeutender Nachkomme Arno Pötzsch
Peters Ururenkel mütterlicherseits Arno Pötzsch war ein bedeutender evangelisch-lutherischer Kirchenliederdichter, dessen Gedichte sich bis heute vielfach in Kirchengesangbüchern finden. 1941, während seiner Tätigkeit als Marinepfarrer in Den Haag, widmete ihm der Schweizer Literaturwissenschaftler und Essayist Fritz Ernst (1888–1958) sein Buch über Peter im Baumgarten.

Literatur

Quellen
 Johann Wolfgang Goethe: Briefe. Historisch-kritische Ausgabe. Im Auftrag der Klassik Stiftung Weimar Goethe- und Schiller-Archiv hrsg. von Georg Kurscheidt, Norbert Oellers und Elke Richter. Band 3, I. II A. II B. De Gruyter, Berlin/Boston 2014,
 Band 3 I. 8. November 1775 – Ende 1779. Text. Hrsg. von Georg Kurscheidt und Elke Richter (Redaktion: Eva Beck unter Mitarbeit von Bettina Zschiedrich. Zitiertitel: GB 3 I).
 Band 3 II, A. B. Kommentar. Hrsg. von Georg Kurscheidt und Elke Richter unter Mitarbeit von Gerhard Müller und Bettina Zschiedrich (Redaktion: Wolfgang Ritschel).
 Band 3 II A. 8. November 1775 – Ende 1777. Kommentar (Zitiertitel: GB 3 II A).
 Band 3 II B. 1. Januar 1778 – Ende 1779. Kommentar (Zitiertitel: GB 3 II B).

Zu Peter im Baumgarten vgl. vor allem die ausführlichen biographischen Erläuterungen der Herausgeber in: GB 3 II B, S. 549–556. Zu weiteren Hinweisen vgl. das Register in: GB 3 II B, S. 1195 f. mit den Verweisen u. a. auf GB 3 I, S. 19 f. 159 f. 271–274. 371–373 und auf GB 3 II A, S. 25. 88–92. 479 f. 559 f. 566 f. 687 f. 889–904. 906 f. – Zum Porträt Goethes nach Georg Friedrich Schmoll siehe GB II A, S. 556.

Forschungsliteratur
 Anton Kippenberg: [Peter im] Baumgartens Stich des [Georg Friedrich] Schmollschen Goethe-Bildnisses von 1790. In: Jahrbuch der Sammlung Kippenberg, Bd. 2. Leipzig 1922, S. 330–332.
 Fritz Ernst: Aus Goethes Freundeskreis. Studien um Peter im Baumgarten. Mit fünfundzwanzig Abbildungen. Eugen Rentsch, Erlenbach- [am Zürichsee, Kanton] Zürich 1941 (119 Seiten).
 Fritz Ernst: Aus Goethes Freundeskreis. Studien um Peter im Baumgarten. In: Fritz Ernst: Aus Goethes Freundeskreis und andere Essays (= Bibliothek Suhrkamp, Bd. 30). Suhrkamp, Berlin / Frankfurt am Main 1955, S. 7–70 (um die Dokumente und Anmerkungen gekürzte, stellenweise überarbeitete Neuauflage).
 Ernst Beutler: Essays um Goethe (= Insel-Taschenbuch, 1575). Hrsg. von Christian Beutler. Insel-Verlag, Frankfurt am Main / Leipzig 1995, S. 448–458: "Peter im Baumgarten".
 Reinhard Breymayer: Goethe, Oetinger und kein Ende. Charlotte Edle von Oetinger, geborene von Barckhaus-Wiesenhütten, als Wertherische "Fräulein von B.". Noûs-Verlag Thomas Leon Heck, Dußlingen 2012, ISBN 3-924249-54-7, S. 13–26, 53–82, 93 f., 107–121 zu Charlotte von Barckhaus-Wiesenhüttens durch den Liebeskummer in die Katastrophe getriebenem Verehrer Heinrich Julius von Lindau, Freund Goethes, Pflegevater von dessen späterem Ziehsohn Peter im Baumgarten, Werther im Waffenrock, und zu Peter im Baumgarten selbst.

Weblinks

 Eckard Ulrich: Peter im Baumgarten

Einzelnachweise

Person um Johann Wolfgang von Goethe
Person (Weimar)
Schweizer
Geboren 1761
Gestorben 1799
Mann

Peter im Baumgarten


Alomia, maleni biljni rod iz porodice Compositae, dio podtribusa Alomiinae. Postoje četiri priznate vrste rasprostranjene po Meksiku

Vrste
 Alomia ageratoides Kunth
 Alomia alata Hemsl.
 Alomia callosa B.L.Rob.
 Alomia stenolepis S.F.Blake

Izvori

Eupatorieae

Alomia


Die Mühle Attaching war eine Wassermühle an der Goldach im oberbayrischen Kirchdorf Attaching, Landkreis Freising. Sie wurde im 18. Jahrhundert erbaut und für die Haarpuderproduktion, später als Elektrizitätswerk benutzt, und Anfang der 2010er Jahre zu einem Boardinghouse umgebaut.

Geschichte
Der Freisinger Hof hatte auf seinem Kammergut Attaching an der Goldach eine Haarpudermühle, um für den Hofstaat des Hochstifts den für die Perücken nötigen Puder zu liefern. Auf einem Balken der im November 1813 total abgebrannten Mühle fand sich als wahrscheinliche Erbauung 17.(unleserlich). 1813 war sie noch im Besitz des Brudermüllers Martin Huber als Hausnummer 19. von Attaching.

Bis Ende des 18. Jahrhunderts scheint die Mühle konkurrenzlos gearbeitet zu haben. Erst 1794 hatte der Domkapitelsche Rentmeister Martin Schadenfroh von Freising die Erlaubnis erhalten, in seinem Donnersbergergarten in Freising eine Stärke- und Haarpuderfabrik zu errichten.

Die Wasserkraft der Attachinger Pudermühle ging 1860 durch Kauf auf Hausnummer 28, das Elektrizitätswerk des Herrn Pankraz Schmitt über. Die Errichtung der Mühle dürfte den Balkenausschnitten entsprechend nur in zwei Mühlgängen bestanden haben. Erst 1926 wurde der Mühle ein drittes Stockwerk hinzugefügt.

Anfang der 2010er Jahre wurde sie renoviert und mit einem daneben neu gebauten Haus zu einem Boardinghouse umgebaut, jedoch bleibt das Elektrizitätswerk, das immer noch Strom liefert, in Betrieb.

Weblinks
 Website des Boardinghauses

Attaching
Wasserbauwerk in Freising
Attaching
Erbaut im 18. Jahrhundert

Mühle Attaching


Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo (24 Ağustos 1899 - 14 Haziran 1986), Arjantinli öykü, deneme yazarı, şair ve çevirmen. Büyülü gerçekçilik akımının önde gelen isimlerindendir ve gerçeküstücülük konusunda yazdığı denemeleri ile ünlüdür.

Yaşamı
Borges, 24 Ağustos 1899 tarihinde Buenos Aires'te doğdu. Babaannesi İngiliz olduğu ve evde iki dil birden konuşulduğu için daha çocukken her iki dili de çok iyi derecede konuşabiliyordu. Oğluna satranç tahtasında Zeno'nun paradoksunu öğreten Jorge Guillermo Borges avukat ve psikoloji öğretmeniydi. Evlerinde Borges'in hayal gücünün sürekli olarak işgal edecek bir bahçe ve kütüphane vardı.

Babasının görme yetisinin azalması üzerine, aile tedavi için I. Dünya Savaşı'ndan önce (1914) Cenevre'ye taşındı. Burada kaldıkları süre boyunca Borges Calvin Koleji'ne devam ederek, Latince, Fransızca ve Almanca öğrendi. Sembolizm akımının örneklerinden Verlaine, Rimbaud ve Mallarmé'in eserleriyle bu sırada tanıştı. Schopenhauer'a olan sevgisi ve Walt Whitman'ı keşfetmesi de Cenevrede'yken başladı.

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra ailesiyle birlikte İspanya'ya taşındı. Borges artık yazar olmaya karar vermişti, babasına 1870'lerde geçen bir roman yazmaya yardım ediyordu. Birkaç edebî gruba girme çalışmasından sonra, kendine akıl hocası buldu: Endülüs'lü şair Rafael Cansinos-Asséns. Onun etkisiyle kendisini "ultraistler" grubundan saymaya başladı ama kısa zamanda aidiyet hissinden sıkılarak kimseye bağlı olmadan bir şeyler yapmaya çalıştı. Denemelerle ve şiirle pasifizm, anarşi, Rus devrimi gibi bâzı şeyleri övdüğü, genel düşüncelerini dile getirdiği iki kitap yazdı. Ama sonra yazdıklarından utanarak, her iki kitabı da İspanya'dan ayrılmadan önce imha etti.

1921'de ailesiyle Buenos Aires'e geri dönmesinden sonra, babasının arkadaşı Macedonio Fernandéz'in düşüncelerinden etkilenmesi, düşüncenin yeni yollarına yönelmesine neden oldu. Fernandez'in düşünceleri Schopenhauer, Berkeley ve Hume'ün bir yansıması idi. Edebî stili ekzantrik ve düşünce tarzı karmaşıktı. Borges'e en büyük etkisi her şeye kuşkuculukla bakmasını sağlamasıdır.

1923'te ilk kitabı olan Buenos Aires Tutkusu (Ferver de Buenos Aires)'i çıkardı. 1924-1933 arası Borges için oldukça heyecan verici bir zamandı. Bu dönemde pek çok yazısı ve şiiri basıldı. Luna de Enfrente 1925'te, San Martin Defteri (Cuaderno San Martín) 1929'da basıldı. 1933-1934 yıllarında Crítica'da Alçaklığın Evrensel Tarihi (Historia universal de la infamia) yayımlandı. Bu öykü dizisi, önceden basılmış bâzı hikâyelerden alınan karakterler ve fikirler üzerine yeniden hikâye yazmakla oluşmuştu. Gerçeği ve hikâyeyi harmanladığı bu hikâyeler gerçeküstü bir otantizm taşıyorlardı. Daha sonraları bu tarz "büyülü gerçekçilik"in ilk örneklerinden sayılacaktı. Ama onun asıl kariyeri 1935'te yazdığı "Borges stili"nin ilk örneği denilen, hayâlî bir romanı eleştirdiği "Al-Motasim'e Bir Bakış" isimli öyküsüdür. 1936'da denemelerini topladığı Sonsuzluğun Tarihi Historia de la eternidad basıldı. Bu sırada maddî sıkıntılar çekiyordu, bu nedenle 1937'de Belediye Kütühânesi'nde çalışmaya başladı. Kütüphânedeki işi hafif olan yazar, iş günlerinin kalanını klâsikleri okuyarak ve modern edebiyatın uluslararası örneklerini İspanyolca'ya çevirerek geçirmiştir. Bu çevirilerin en önemlileri Virginia Woolf'un ve William Faulkner'ın kitaplarıdır. Borges, bu yazarların İspanyolcadaki ilk çevirmenlerindendir. Yaratıcılığını kaybetmekten korkan Borges, eşşiz bir eser yazmak istedi ve "Pierre Menard, Don Quixote'un Yazarı"'nı kaleme aldı. Ardından da "Tlön, Uqbar, Orbis Tertius" geldi. Her iki hikâye Victoria Ocampo'nun Sur edebiyat dergisinde yayınlandı. Bunların başarısının verdiği motivasyonla Babil Kütüphanesi'nin çalışmalarına başladı. 1941'de bu öykülerin toplandığı Yolları Çatallanan Bahçe basıldı. Aynı hikâyeler toparlanarak "Artifices"e eklendi ve ve 1944'te Ficciones adıyla yeniden basıldı. 1942'de "Bustos Domecq" takma adı altında Adolfo Bioy Casares ile birlikte polisiye hikâyeler dizisi olan Don İsidro İçin Altı Problem'i yazdılar. Felsefe, gerçekler, fantezi ve gizemleri harmanladığı bu yeni öykülerin yanında, El Hogar'da anti-semitizmi, faşizmi ve nazizmi eşeltiren politik makaleler de yazıyordu. Bu makalelerle oldukça tanındı. 1946'da Juan Perón'un iktidara gelişiyle, kütüphanedeki işinden atıldı. Bu işten atılma onun için bir tür kurtuluş olmuştu, çünkü hem Arjantin'den Uruguay'a kadar pek çok yeri gezip, Budizmden Blake'e kadar pek çok konuda seminerler veriyor, hem de iyi para kazanıyordu. Ama ailesi Peron'un baskıcı rejiminde zor günler geçirdi, annesi ve kız kardeşi hapse girdi. 1949'da ikinci önemli kısa hikâyeler kitabı Alef (El Alef) basıldı.

1955'te Peron devrilince Borges hayâlindeki meslek olan Arjantin Ulusal Kütüphânesi Müdürlüğü'ne getirildi. ailesinden gelen hastalık nedeniyle görme bozukluğu çeken Borges bu dönemde görme yetisini tamamen kaybetti. "Bana aynı anda hem 800,000 kitabı hem de karanlığı veren Tanrı'nın muhteşem ironisi" diyerek bu gerçeği kabullenmiştir. (Umberto Eco unutulmaz romanı Gülün Adı'nda yer alan ana karakterlerden kör kütüphaneciyi Borges'ten esinlenerek oluşturmuştur.)  1956'da Buenos Aires Üniversitesi'nde İngiliz ve Amerikan edebiyatı profesörlüğüne atandı ve 12 yıl bu görevi yürüttü. 1961'de Samuel Beckett'le birlikte Uluslararası Yayımcılar Ödülü'nü (Formentor Ödülü) kazandı. Bu ödül ona gecikmiş bir uluslararası ün kazandırdı. Gözlerinin görmeyişini şiire yönelerek telâfi etmeye çalıştı. 1970'li yıllarda ABD'de çeşitli üniversitelerde dersler verdi. 1973'te Peron geri dönünce, görevinden istifa etti. Ders vererek ve yolculuk yaparak geçirdiği zamanın meyvesi 1975'te basılan toplama hikâyelerin olduğu Kum Kitabı (El libro de arena) oldu. Dünya gezilerinin sonucu ona eşlik eden Maria Kodama'nın resimlerini çektiği yazılarını ise kendi yazdığı Atlasla (1984) sonuçlandı.

Zannedilenin aksine, Nobel ödülünü alamadan 87 yaşında, 14 Haziran 1986'da Cenevre'de karaciğer kanserinden hayatını kaybetti.

Eserleri

 Fervor de Buenos Aires (Buenos Aires Tutkusu), 1923, şiir
 Luna de enfrente (Yolun Ötesinde Ay), 1925, şiir
 El tamaño de mi esperanza, 1925, denemeler
 El idioma de los argentinos, 1928, denemeler
 Cuaderno San Martin (San Martin Defteri), 1929, şiir
 Evaristo Carriego, 1930, denemeler
 Discusión, 1932, denemeler ve eleştiriler
 Historia universal de la infamia (Alçaklığın Evrensel Tarihi), 1935, hikâyeler
 Historia de la eternidad (Sonsuzluğun Tarihi), 1936, denemeler
 El jardín de senderos que se bifurcan (Yolları Çatallanan Bahçe), 1941, hikâyeler
 Seis problemas para don Isidro (Don İsidro İçin Altı Problem), 1942, Adolfo Bioy Casares'le  yazılmış detektif hikâyeleri
 Poemas: 1922-1943, 1943, şiir
 Ficciones (Ficciones Hayaller ve Hikayeler), 1944, kısa hikâyeler
 Un modelo para la muerte, 1946, Adolfo Bioy Casares ile yazılmış detektif hikâyeleri
 Dos fantasías memorables, 1946, Adolfo Bioy Casares ile yazılmış fantastik hikâyeler
 El Aleph (Alef), 1949, denemeler, hikayeler
 Aspectos de la poesía gauchesca, 1950, eleştiriler
 Antiguas literaturas germánicas, 1951, eleştiriler
 La muerte y la brújula (Ölüm ve Pusula), 1951, kısa hikâyeler
 Otras inquisiciones 1937-1952 (Öteki Soruşturmalar), 1952, denemeler ve eleştiriler
 Historia de la eternidad (Sonsuzluğun Tarihi), 1953, denemeler, kısa hikâyeler ve eleştiriler
 El "Martín Fierro", 1953, denemeler
 Poemas : 1923-1953, 1954, şiirler
 Los orilleros; El paraíso de los creyentes, 1955, Adolfo Bioy Casares ile iki senaryo
 Leopoldo Lugones, 1955, Betina Edelborg ile eleştiriler
 La hermana de Eloísa, 1955, kısa hikâyeler
 Manual de zoología fantástica (Kurgusal Varlıklar Kitabı), 1957, Margarita Guerrero ile yazılmış hayali hayvan metinleri
 Libro del cielo y del infierno, 1960, Adolfo Bioy Casares ile denemeler
 El Hacedor, 1960, şiirler
 Antología Personal, 1961, denemeler, şiir veleştiriler
 El lenguaje de Buenos Aires, 1963, José Edmundo Clemente ile uzun denemeler
 Introducción a la literatura inglesa (İngiliz Edebiyatı Tarihi), 1965, María Esther Vázquez ile eleştiri
 Para las seis cuerdas, 1965, Tango ve milongalar için sözler
 Literaturas germánicas medievales (Ortaçağ Alman Edebiyatı), 1966, María Esther Vázquez ile eleştiri
 Crónicas de Bustos Domecq, 1967, Adolfo Bioy Casares ile denemeler
 Introducción a la literatura norteamericana (Amerikan Edebiyatına Giriş), 1967, Esther Zemborain de Torres ile eleştiri
 Conversations with Jorge Luis Borges (Borges'le Konuşmalar), 1968, Richard Burgin ile
 Nueva Antología Personal, 1968, denemeler, şiirler ve eleştiriler
 Elogio de la sombra(Karanlığa Övgü), 1969, şiir
 El otro, el mismo, 1969, şiir
 El informe de Brodie (Brodie Raporu), 1970, kısa hikâyeler
 El congreso, 1971, denemeler
 Nuevos Cuentos de Bustos Domecq, Adolfo Bioy Casares ile beraber
 El oro de los tigres, 1972, şiir.
 El libro de arena (Kum Kitabı), 1975, Kısa hikâyeler
 La Rosa Profunda (Sonsuz Gül), 1975, şiir
 La moneda de hierro, 1976, şiir
 Diálogos, 1976, Borges ve Ernesto Sabato arasında konuşmalar
 ¿Que es el Budismo?, 1976, dersler
 Historia de la Noche, 1977, şiirler
 Prólogos con un Prólogo de Prólogos, 1977, kitap önsözleri
 Borges El Memorioso, 1977, Antonio Carrizo ile konuşmalar
 Rosa y Azul: La rosa de Paracelso; Tigres Azules, 1977
 Borges, oral, 1979, dersler
 Siete noches (Yedi Gece) 1980, dersler
 La cifra, 1981, şiir
 Nueve ensayos dantescos (Dantevari Denemeler), 1982, Dante üzerine denemeler
 Un argumento, 1983
 Veinticinco Agosto 1983 y otros cuentos, 1983, kısa hikâyeler
 Atlas (Atlas), 1984, María Kodama ile hikayeler ve denemeler
 Los conjurados, 1985, şiir
 Textos cautivos, 1986, eleştiriler
 This Craft of Verse, 2000, dersler

Çevirileri

Borges'in ilk eseri bir çeviridir: Mutlu Prens. Borges, Oscar Wilde'ın eserini 1909 yılında, henüz 10 yaşındayken, İngilizceden İspanyolcaya çevirmiştir. "Alvaro Lafinur çeviriyi öyle kusursuz bulmuştu ki, Buenos Aires gazetesi El Paìs'de 'Jorge Borges' imzasıyla yayımlanmasını sağlamıştı; baba Borges'in arkadaşları onun sandılar."

Virginia Woolf'un Orlando: Bir Yaşamöyküsü isimli eserini de, Orlando adıyla, 1937 yılında İspanyolcaya kazandırmıştır. Bu, annesiyle (Leonor) yaptığı imece usulü bir çeviridir. Bu çeviride kendisinin yahut annesinin ne kadar payı olduğu konusunda eleştirmenler ve Borges farklı fikirdedir. James Woodall, Leonor'un tek başına bu eseri çeviremeyeceğini söyler. Borges annesiyle yaptığı  çeviriler söz konusu olunca çevirileri bazen kendisinin yaptığından ve annesinin kontrol ettiğinden, bazen de annesinin yaptığından kendisinin kontrol ettiğinden bahseder. Lakin soru ilk sorulduğunda muzipliği uyarınca "tercümeleri o yaptı ama benim imzam var." demekten geri durmaz. Woolf'dan Kendine Ait Bir Oda'yı da, Un cuarto propio adıyla, 1936'da benzer bir yöntemle İspanyolcaya kazandırmış olmalılar.

Borges'in en sevdiği yazarlardan biri de kuşkusuz Franz Kafka'dır. Borges, 1938 yılında, Kafka'nın Dönüşüm isimli öyküsünü, La metamorfosis adıyla, İspanyolcaya çevirmiştir. Borges, bu çeviri üzerine, yaptığı bir söyleşide, Alastair Reid'in, "Kafka'yı tercüme etmek nasıl bir tecrübeydi?" sorusuna, "Çok kıskandım. Ben yazmış olmayı isterdim. Kıskançlıktan kudurdum. Evet. (Güler)" yanıtını vermiştir. Borges, aynı söyleşide, Kafka'yı tercüme etmenin zor olmadığını zira Kafka'nın berrak bir üslupla yazdığını ve çok fazla metafor kullanmadığını dile getirmiştir.

William Faulkner'ın Çılgın Palmiyeler romanını 1940 yılında, Las palmeras salvajes adıyla İspanyolcaya kazandırmıştır. Bu, Faulkner'ın İspanyolcadaki ikinci, Latin Amerikadaki ilk çevirisidir. Borges, Norman Thomas di Giovanni ile yaptığı bir söyleşide çeviri hakkında, "Tabiî, tercüme Buenos Aires'te yayınlanınca insanlar fazlaca uzun ve karmaşık cümleler kullanarak Faulkner'a sadık kalmadığımı söylediler. Bu uzun ve karmaşık cümlelerin metinde de yer alabileceğini hatırlatmak zorunda kaldım."   demiştir.

Borges'in Woolf'un Orlando [1928 (telif)-1937 (çeviri), 9 yıl arayla] ve Kendine Ait Bir Oda'sını [1929 (telif)-1936 (çeviri), 7 yıl arayla], Faulkner'ın Çılgın Palmiyeler'ini [1939 (telif)-1940 (çeviri), 1 yıl arayla] kitapların telif tarihine bu kadar yakın bir zamanda, henüz bu yazarlar bugünkü kanonik yerlerini almamışken, çevirmiş olması onun dönem edebiyatını nasıl titiz ve günlük takip ettiğini kanıtlar niteliktedir. Kaldı ki Borges bu çevirileri bu tarihlerde yapmış olsa da bu yazarlara ilişkin eleştiri yazılarını daha erken tarihlerde zaten kaleme alıyordu.

Borges, Marcel Schwob'un, Düşsel Yaşamlar isimli eserinde yer alan, Bay Burke ve Bay Hare isimli yaşam öyküsünü de İspanyolcaya çevirmiştir.

Borges'in bir başka çevirisi de Yastıkname'ydi. Borges Sei Şonagon'un eserini sevgilisi María Kodama ile birlikte El libro de la almohada adıyla İspanyolcaya kazandırmıştı.

Borges'in yaptığı çeviriler kadar yap(a)madığı/bitiremediği çeviriler de söz konusuydu. En yakın arkadaşlarından birisi olan Adolfo Bioy Casares ile beraber Macbeth çevirisine "kalkışmışlardı". 1970 yılında Shakespeare'e karşı denenen bu "taaruz" yarıda kalacaktı. Çeviri hiçbir zaman tamamlanmadı ve dolayısıyla yayımlanmadı. Borges Macbeth'e bir önsöz yazdı ama bu kendi çevirisi için değildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Internetaleph - Jorge Luis Borges
 Borges'in detaylı biyografisi

1899 doğumlular
1986 yılında ölenler

Arjantinli şairler
20. yüzyıl Arjantinli yazarları
Edgar Ödülü sahipleri
Légion d'honneur sahipleri
Klasik liberaller
Antifaşistler
Karaciğer kanserinden ölenler
Eski İngilizce dili çevirmenleri
Miguel de Cervantes Ödülü sahipleri
World Fantasy Award sahipleri

Jorge Luis Borges


Parmanides (Yunanca: Παρμενίδης, MÖ 515 - MÖ 460), doğa filozoflarından sayılmakla birlikte, Antik Yunan felsefesinde rasyonalizm geleneğinin ilk filozoflarından biridir. Yalnızca düşünür olarak değil yasa koyucu ve devlet adamı olarak da rol oynadığı sanılmaktadır. Parmenides'e göre, evrende değişen hiçbir şey yoktur. Gerçeklik, yani Varlık, mutlak anlamda Bir'dir, kalıcıdır, süreklidir, yaratılmamıştır, yok edilemez; o ezeli ve ebedidir; onda hareket ve değişme yoktur. Heraklitos ile sürekli yaşadığı varlık ve evren hakkındaki tartışmalarıyla da ünlüdür.

Felsefesi
Mantık diyalektiğin ilk kullanıcılarındadır. Felsefi görüşlerinde Anaximenes, Xenophanes ve Pythagoras'cıların etkileri olduğu görülür ancak o daha çok kavramsal düşünmeye yönelmiştir. Logos ile sanıyı kavramlar üzerinden ayırmaya çalışır. Onun Bir'ci görüşü, bir takım mantıksal çıkarsamalarla evrende değişimin olmadığını kanıtlamaya çalışır. Gerçeklik ebedi ve değişmez olan, yaratılmamış ve yok edilemez olan, sürekli ve kalıcı olan Bir'dir. Varlık var olagelmiştir, parçalı değil bir bütündür, hareket ve değişim söz konusu değildir. Varlık hakkında söylenebilecek tek şey varlığın var olduğudur. Böylece ortaya özdeşlik ilkesi çıkmıştır. "Varlık var olandır, hiçlik ya da var olamayan var değildir" der Parmanides. Yalnızca var olan düşünülebilir ve var olmayan düşünülemez. Buna bağlı olarak da yaşadığımız dünyanın bir görünüşler dünyası olduğu, gerçek olmadığı önermesine varılır. Ontolojik düzlemde görünüş ile gerçeklik, epistemolojik düzlemde akılsal ile duyumsal olanın ayrıştırılması böylece ortaya konulmuş olmaktadır. Onun geliştirdiği anlamda diyalektik, salt kavramlarla düşünme yöntemidir.

Parmenides'ten günümüze Doğa Üstüne adında sadece fragmanları bulunan uzun şiiri kalmıştır. Parmenides bu şiirinin kendisine Tanrıça'nın hakikati ilhamı üzerine genç yaşta kaleme almıştır. Şiirinde Parmenides Tanrıça'nın katına yükseltildiğini ve dizelerini ondan aldığını söyler. Parmenides'in dönemindeki diğer yazarlarda da gökyüzüne yükselme veya cehenneme iniş teması sık görülmektedir. Eser iki bölüme ayrılmaktadır; ilk bölümde hakikat, ikinci bölümde illüzyon dünyası ele alınır. Duyu dünyası yanılgı üretir. Görünenlerin ardında değişmeyen, sınırlanmayan, bölünmeyen bir şey bulunmaktadır ancak bu fenomenal dünyanın algısından doğrudan çıkarılamaz. Görünen fizik dünyanın gündelik algısı illüzyon üretir (Parmenides buna doxa der), dünyanın gerçekliği ise yukarıda sıfatları sayılan "Bir Varlığa" dayanır.

Parmenides'in Pisagor, Empedokles ve diğerleri gibi peygamber, büyücü ve şifacı olduğu, felsefesini mitoloji ve karışık mistik vizyonlarla edindiği ve dizelerle sunduğu söylenmiştir çünkü kendisi öne sürdüğü felsefeyi yer altı dünyasının Tanrıçası Tartaros'dan aldığını söylemiştir. Eserde Tanrıçanın şu ifadeleri de bunu göstermektedir:

"Hoşgeldin ölümsüz sürücülerin kendisiyle ilgilendiği ve yolculuğunda seni bulunduğumuz yere kısrakların taşıdığı genç adam. Bu yolda seni bekleyen kötü kader yok ve bu yol insanların genelinin hak ve adalet dışında çıktığı bir yol da değil. Burada her şeyi, içinde hiçbir doğru inancın olmadığı ölümlülerin hakikat ve görüşlerinin etrafında dolaştığı sarsılmaz kalbi bulacaksın."

Dış bağlantılar
 Parmanides ve varlık
 AÖF İlk çağ felsefesi kitabında çokça bahsedilir
 AÖF. Mantığın gelişimi kitabında yer alır.
 Parmenides düşüncesi hakkında bir deneme

Kaynakça
 Felsefe Tarihi, Macit Gökberk, Remzi Kitabevi.
 Internet Encyclopedia of Philosophy

MÖ 5. yüzyılda Yunanlar

Antik Yunan filozoflar
Sokrates öncesi filozoflar

Parmenides


La salud en Bulgaria tuvo un cambio drástico en su historia reciente, entre el período socialista (1944-1990) y el capitalista (1990-actualidad).

Historias

Socialismo

La salubridad en Bulgaria mejoró notablemente en el período socialista que siguió a la Segunda Guerra Mundial, durante la República Popular.

Entre 1944 y 1958, el presupuesto de salud y seguros sociales se elevó de 386 a 2672 millones de levs. En el mismo período, la cantidad de médicos creció de 3516 a 11000, la de dentistas de 824 a 2171, la de farmacéuticos de 695 a 1366, la de camas en hospitales y sanatorios de 12085 a 47852 y el desarrollo de la industria se multiplicó por seis. Durante el Segundo Plan Quinquenal (1953-1957) fueron construidos 38 nuevos hospitales. Fue creada también una amplia red para la prevención de enfermedades y el cuidado de la salud de los trabajadores, así como fue ampliada la cobertura de salud a las áreas rurales. El avance de la profilaxis permitió que el número de casos de malaria registrados descendiera de 64965 en 1944 a 59 en 1958. Asimismo, se buscó mejorar la higiene urbana con los nuevos diseños de las casas construidos por el gobierno a través del Instituto de Urbanización y Arquitectura.

Hacia 1951, toda la población de Bulgaria tenía asistencia médica estatal gratuita. El órgano central estatal de salud era el Ministerio de Salud Pública y Asistencia Social. La estructura organizativa de la salubridad seguía el criterio de la división administrativa del país.

Fueron creados numerosos institutos: de Protección a la Madre y al Niño; de Higiene Escolar y Educación Física; de Cirugía Estética y Prótesis; Antituberculoso; de Lucha contra el Cáncer; de Enfermedades Cutáneas y Venéreas; de Odontología; de Epidemiología y Microbiología; de Higiene; de Higiene del Trabajo y Enfermedades Profesionales; de Hematología y Donación de Sangre; Farmacéutico; Psiconeurológico; del Estudio de los Lugares de Descanso, Balnearios y Fisioterapia; de Medicina Experimental; de Biología; de Morfología; de Control Bacteriológico. Todos estos institutos estaban dirigidos por el Consejo Médico Científico del Ministerio de Salud y por la Academia Búlgara de Ciencias. La Facultad de Medicina de la Universidad de Sofía fue ampliada y se crearon las facultades de Odontología y Farmacia.

Capitalismo

Después del final del socialismo, el sistema de salud empeoró debido a la disminución del presupuesto destinado a la salud pública. Para recibir una mejor atención, los ciudadanos comenzaron a usar mayoritariamente seguros de salud privados. En 2000, se creó el Seguro Nacional de Salud (SNS), que paga parte de los costes de salud de los trabajadores. Tanto el sistema de salud como el farmacéutico fueron descentralizados.

Entre 2002 y 2003, el número de camas de hospital se redujo en un 56 por ciento, a 24.300, y en los siguientes años continuó haciéndolo, aunque en menor medida. Entre 2002 y 2004, los gastos de atención de salud en el presupuesto nacional aumentaron de 3,8% a 4,3%, usando el SNS el 60% del mismo.

En la década de 1990, la calidad de la investigación y formación médica disminuyó debido a la escasa financiación. En 2000, Bulgaria tenía 3,4 médicos, 3,9 enfermeros, 0,5 parteras por cada 1000 habitantes.

En la década de 2000, las principales causas naturales de muerte fueron las enfermedades cardiovasculares, el cáncer y las enfermedades respiratorias. Bulgaria ha tenido una tasa muy baja incidencia de virus de la inmunodeficiencia humana (VIH). Aunque en 2003 la tasa estimada de incidencia fue de menos del 0,1 por ciento de la población, en la década de 2000 el número de casos reportados ha aumentado anualmente. En el año 2005 unos 86 nuevos casos fueron reportados, lo que el total oficial a cerca de 600, y 58 nuevos casos fueron reportados en el primer semestre de 2006. En 2010, había 1.160 personas VIH-positivas.

Referencias

Salud en Bulgaria


El Acer shirasawanum es una especie de arce nativo de Japón, el centro y sur de Honshū (hacia el sur de la Prefectura de Fukushima), Shikoku y Kyushu.

Descripción
Es un gran arbusto caducifolio o pequeño árbol de 8 a 15 m de alto con un tronco de hasta 50 cm de diámetro. La corteza es lisa en árboles jóvenes y viejos. Los brotes son delgados, y sin pelo. Las hojas son redondeadas, 4.5 a 8 cm de largo y 6 a 12 cm de ancho, palmeado venoso y lobulado, con 9 a 13 (raramente 7) lóbulos dentados superficialmente incisos, son lampiños o peludos finamente en un primer momento con los pelos blancos, el pecíolo es de 3 a 7 cm de largo y sin pelo. En otoño, las hojas se vuelven de color oro brillante o anaranjado a rojo oscuro. Las flores son de 1 cm de diámetro, con cinco sépalos oscuros de rojo púrpura, cinco pétalos pequeños blanquecinos (con pronta pérdida), y estambre rojo, son andromonoica, con inflorescencias que contienen flores de cualquier sexo, o simplemente macho, y son producidos 10 o 20 juntos en levantar corimbos terminales a principios de primavera poco después que aparezcan las hojas. El fruto es una pareja de sámaras con núculas de 50 a 10 mm de diámetro, con un ala de 20 a 25 mm, por encima de las hojas erectas, de color rojo brillante a marrón en su maduración.

Se distingue de sus parientes cercanos, Acer japonicum y Acer sieboldianum, por sus brotes de pelo, del A. sieboldianum también por sus flores de color rojo sin amarillo.

Variedades
Algunas autoridades, en especial en la horticultura, todavía utilizan la clasificación anterior, incluyendo la especie en A. japonicum; muchos ejemplares en cultivo también siguen siendo mal etiquetados como A. japonicum.

Dos variedades son aceptadas:

 Acer shirasawanum subsp. shirasawanum
 Acer shirasawanum subsp. tenuifolium

Cultivo y usos
Se cultiva como árbol ornamental en jardines por su follaje y color en la caída de sus hojas, pero se ve mucho menos frecuente que el Acer palmatum (Arce japonés). Un número de cultivares han sido seleccionados; el "Aureum" A. shirasawanum de color más claro es muy cultivado, mucho más común en el cultivo de la especie principal; se propaga por injerto en especies de Acer más resistentes y de rápido crecimiento, en particular con A. palmatum y A. japonicum.

Taxonomía
Acer shirasawanum fue descrita por Gen-Iti Koidzumi y publicado en J. Coll. Sci. Imp. Univ. Tokyo 32(1): 38 1911.
Etimología
Acer: nombre genérico que procede del latín ǎcěr, -ĕris = (afilado), referido a las puntas características de las hojas o a la dureza de la madera que, supuestamente, se utilizaría para fabricar lanzas. Ya citado en, entre otros, Plinio el Viejo, 16, XXVI/XXVII, refiriéndose a unas cuantas especies de Arce.

shirasawanum: epíteto
Sinonimia
 Acer dissectum var. tenuifolium (Koidz.) Koidz.
 Acer japonicum var. aureum Siesmayer
 Acer japonicum f. aureum (Siesmayer) Schwer.
 Acer japonicum var. microphyllum Siesmayer
 Acer tenuifolium (Koidz.) Koidz.

Referencias

Bibliografía
 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, , S. 82.

Enlaces externos

 Rare and Unusual Japanese Maples

shirasawanum
Flora de Japón
Árboles de Japón
Plantas descritas en 1911

Acer shirasawanum


أُرْلِيَانَش أو أليانش أو أُرْلِيَن  هي مدينة في وسط فرنسا. تبعد عن إبريز (باريس) 130 كم باتجاه الجنوب الغربي. وهي مدينة جامعية ومركز للأسقفية مع كاتدرائية ملفتة وعدد من السكان يبلغ 113،130 نسمة لسنة 2006. أرليانش هي مقر مقاطعة لواريت.

عقدت في عام 1960 توأمة بين أرليانش ومدينة مونستر الألمانية. تقاسم قلبا المدينتين التاريخيين نفس المصير، فدمرا تماما في الحرب العالمية الثانية، وأعيد بناؤهما بصورة طبق الأصل من جديد. كما شكلت حوادث مهمة علامات فاصلة في التاريخ انطلاقاً من كلا المدينتين. كان حصار جان دارك لأرليانش في عام 1429 نقطة تحول لصالح فرنسا في حرب المئة عام ضد إنكلترة، في حين شكل صلح وستفاليا عام 1648 إشارة البداية لنهاية حرب الثلاثين عاما. يمثل التبادل الطلابي، الذي يتوسع عبر روابط بين الجمعيات والأندية الرياضية، العنصر المركزي للتوأمة. إضافة إلى تبادل نشط بين مونستر وأرليانش في مجال التدريب الفني، والمنح الدراسية.

توأمة
لأورليان اتفاقيات توأمة مع كل من:

 لوغوج (7 مايو 1994 - )
 كراكوف (14 مارس 1992 - )
 دندي (1946 - )
 تريفيزو (1959 - )
 كريستيانساند (مايو 1973 - )
 ويتشيتا (1973 - )
 طراغونة (23 سبتمبر 1978 - )
 أوتسونوميا (1989 - )
 باراكو (1993 - )
 مونستر (1960 - )
 سان فلور منذ (1986 - )
 يانغتشو (18 أبريل 2018 - )
 نيو أورلينز (5 يناير 2018 - )

أعلام

 تشارلز لامي
 أناتول بايلي
 مارغريت بروكويديس
 فرانسوا، دوق غيس
 روبرت الثاني ملك فرنسا

مراجع

أورليون
بلديات إقليم لواريت
جان دارك
عمالات فرنسا
مدن فرنسا

أورليان


Comitetul de Ajutor și Salvare sau Va'adat Ha-Ezrah ve-ha-Hatzalah fi-Budapesht (pe scurt Vaada; numele în ebraică ועדת העזרה וההצלה בבודפשט) a fost un comitet restrâns de sioniști cu sediul în Budapesta în 1944-1945, care i-a ajutat pe mulți evrei maghiari să scape de Holocaust în timpul ocupației germane din Ungaria. Comitetul este, de asemenea, cunoscut sub numele de Comitetul de Salvare și Asistență și Comitetul de Salvare din Budapesta.

Principalele personalități ale Vaada au fost dr. Ottó Komoly, președinte, Rudolf Kasztner, vice-președinte executiv și, de facto, liderul, Samuel Springmann, trezorier și Joel Brand, care a fost responsabil cu tijul, sau salvarea ilegală a evreilor. Alți membri au fost Hansi Brand (soția lui Joel Brand ); Moshe Krausz, Eugen Frankl (amândoi evrei ortodocși) și Ernst Szilagyi, din  aripa stânga a Hashomer Hatzair.

Note

Vezi și
 Trenul Kastner
 Istoria Evreilor din Ungaria
 Adolf Eichmann
 Kurt Becher

Holocaust

Comitetul de Ajutor și Salvare


An Aristida rigida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Antonio José Cavanilles. An Aristida rigida in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida rigida


Constantin Popescu-Corbu a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial. A fost tatăl adoptiv al scriitorului Vintilă Corbul.

Generalul în rezervă Popescu-Corbu a îndeplinit funcția de prefect al județului Severin (? - 30 august 1944). După Lovitura de stat din 23 august 1944 a fost revocat din funcție.

Note

Generali români din Al Doilea Război Mondial

Constantin Popescu-Corbu


Aldrei fór ég suður er árleg tónlistarhátíð sem haldin er páskahelgina á Ísafirði. Hvatamenn að henni eru feðgarnir Örn Guðmundsson/Mugison og Guðmundur Kristjánsson og var fyrsta hátíðin árið 2004. Hátíðin er ókeypis og hljómsveitir rukka ekki fyrir tónleika sína. Staðsetning hátíðarinnar hefur breyst nokkrum sinnum en hefur verið á hafnarsvæðinu undanfarið.

Árið 2020 var hátíðinni varpað á netið Á Rás 2 og RÚV vegna COVID-19.

Tenglar
Heimasíða
Aldrei fór ég suður. Hverju skilar hátíðin samfélaginu? - Meistararitgerð - Margrét Sigrún Sigurðardóttir

Íslenskar tónlistarhátíðir
Stofnað 2004
Ísafjörður

Aldrei fór ég suður


La Comunidad de Pueblos Indígenas de Ruanda (Community of Indigenous People of Rwanda, CAURWA) cambió su nombre en 2007 por el de Comunidad de Ceramistas Ruandeses (Community of Rwandese Potters, COPORWA) para cumplir una norma del gobierno que no permitía el reconocimiento de grupos o etnias indígenas.

La CAURWA se creó en su día para proteger los derechos de los batwa, un pueblo pigmeo de Ruanda, en África Central. Los batwa o twa son el tercer grupo étnico en importancia del país, después de los hutus (85%) y los tutsis (14%), ya que su población se estima entre 20.000 y 27.000 personas, el 0,4% del total de Ruanda (8.440.820 hab).

El 17 de enero de 1993, la CAURWA entró a formar parte de la Organización de Naciones y Pueblos No Representados (UNPO).

Un censo realizado por la UNPO a finales de 1994, estima que a raíz del Genocidio de Ruanda murieron entre 8.000 y 10.000 batwas, la mayoría hombres y niños, dejando la población entre 10.000 y 20.000 personas, la mayoría mujeres, que tuvieron que asumir la responsabilidad de la reconstrucción.

Como todos los ruandeses, los twas hablan kiñarwanda. La mayoría son cristianos, aunque algunos aun practican su religión tradicional. Su vida y su cultura están profundamente relacionadas con el bosque, que forma parte de su identidad.

Referencias
 http://www.unhcr.org/refworld/publisher,MRGI,,RWA,4a66d9a737,0.html
 http://www.unpo.org/members/7861

Organización de Naciones y Pueblos No Representados


Nikolay Ilyich Kamov ve arkadaşı N. K. Skrzhinskii tarafından 1929 yılında kurulan rotorlu uçak firmasıdır. Helikoptere benzemesine rağmen rotorlu uçakların arka pervanesi bulunmamaktadır. 1929 tarihinden itibaren Kamov dizayn bürosu eski Sovyetler Birliği döneminden günümüze kadar askeri amaçlı helikopter ve rotorlu uçak üretiminde bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Kamov Resmi Web Sitesi

Helikopter üreticileri

Kamov


Avelanoso Portekiz'de Vimioso belediyesine bağlı olan, 29,43 km2 yüzölçümüne sahip, 204 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vimioso

Avelanoso


Materialele propulsante sunt materiale utilizate pentru a obține propulsia  unui obiect. În general, gazele propulsoare sunt produse din   produse chimice  de ridicată putere calorică și  care sunt  în măsură să dezvolte rapid cantități mari de căldură prin ardere și, în consecință, producere de  gaze de mare presiune, care la rândul lor, expulzate înapoi printr-o duză de evacuare provoacă o împingere  înainte, conform principiului acțiunii și  reacției.

Note

Legături externe

Rocket Propellants
Rocket propulsion elements, Sutton,George.P, Biblarz,Oscar 7th Ed
Understanding and Predicting Gun Barrel Erosion - Weapons Systems Division Defence Science and Technology Organisation by Ian A. Johnston

Materiale energetice
Propulsie
Pirotehnie
Muniție
Balistică

Material propulsant


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Jugoslaviju

Damir Anić (Zagreb, 24. srpnja 1944. – Zagreb, 12. prosinca 1992.), hrvatski gimnastičar. Natjecao se za Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1968. u višeboju, pojedinačno i ekipno. Pojedinačno je osvojio 75., a ekipno 6. mjesto.

Na Mediteranskim igrama 1963. je ekipno osvojio srebro.

Bio je član Partizana iz Zagreba i Zagreba.

Izvori

Hrvatski gimnastičari

Damir Anić


Føroya Symfoniorkester eller  Færøernes Symfoniorkester startede i 1983, samtidig som Nordens Hus på Færøerne blev indviet. De nye lokaler i Nordens Hus gav nu mulighed for et større orkester,
sammen med at man startede Færøernes Musikskole med 40 nye musikuddannede lærere.

Siden orkestrets begyndelse, har orkestrer været besat af en del uddannede musikere og  lærere på musikskolen, sammen med de gode amatører og de gode elever i musikskolen. Derudover har der til de fleste koncerterne hentet hjælp fra Danmark til de instrumenter vi ikke havde på Færøerne. De første mange år havde vi kun en til to koncerter pr. år.

I dag er orkestret et aktivt orkester som fast har hen i mod 30 årlige koncerter. De faste koncerter er:
 Nytårskoncerten første weekend i januar.
 Den nordiske koncert i februar, hvor vi skifter mellem de nordiske lande
 Forårskoncerten i marts
 Skolekoncerterne i april, hvor alle  børn på Færøerne i alderen 3-10 år, fra hele landet, kommer til Nordens hus til koncert.
 Efterårskoncerterne i oktober
 Hule- og Familiekoncerterne i december, normalt sammen med et børnekor på ca 200 børn

Derudover er der så de specielle koncerter som f.eks popkoncerter, udenlandsrejserne m.m.

Eksterne kilder og henvisninger

 Om orkestret  på www.fso.fo
Musik fra Færøerne
Symfoniorkestre

Føroya symfoniorkester


Religijska filozofija je filozofsko mišljenje kao posljedica učenja iz određene religije. To se može učiniti objektivno, ali može biti učinjeno i kao sredstvo uvjeravanja vjernika u toj vjeri. Religijska filozofija pretežno se bavi koncepcijama Boga i božanskoga.

Zbog povijesnog razvoja religija, mnoge religije imaju zajednička učenja s obzirom na svoje filozofije. Ove filozofije često se smatraju univerzalnima i uključuju vjerovanja koja se odnose na koncepte kao što su: život poslije smrti, duše i čuda. Svaka religija također ima jedinstvene filozofije koje je razlikuju od drugih religija, a te se filozofije vode kroz koncepte i vrijednosti iza učenja koje se odnosi na taj sustav vjerovanja.

Vjerska tradicija utječe na filozofsko razmišljanje i uvjerenja sljedbenika te religije. U vjerskim učenjima postoje i filozofski koncepti i zaključivanja koji su osmišljeni neovisno jedno od drugog, međutim, još uvijek su slični i odražavaju analogne ideje. Na primjer, argument i obrazloženje postojanja sveznajućeg Boga mogu se naći u nekoliko religija, uključujući kršćanstvo, islam i hinduizam. Drugi primjer uključuje filozofski koncept slobodne volje; prisutnog u monoteističkim religijama kao i u politeističkim religijama.

Izvori

Religija
Filozofija

Religijska filozofija


Antifonte () foi um autor da Grécia antiga, que escreveu um relato de homens distinguidos pela virtude (περὶ τῶν ἐν ἀρετή πρωτευσάντων), um dos quais era Pitágoras.

Notas e referências

Escritores da Grécia Antiga

Antifonte (escritor)


Walter Bucher (født 8. juni 1926 i Zürich) er en forhenværende cykelrytter fra Schweiz. Hans foretrukne disciplin var banecykling, hvor han har vundet guldmedaljer ved VM og de nationale mesterskaber.

Han stillede til start i 66 seksdagesløb, hvor af han vandt de elleve. Sidste sejr kom i 1956 ved Seksdagesløbet i Aarhus i Aarhus-Hallen, hvor han vandt løbet med makker Jean Roth. Ved Københavns seksdagesløb i 1960 endte han sammen med makker Fritz Pfenninger på andenpladsen.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Schweiz

Walter Bucher


An Luisia magniflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zhan Huo Tsi ngan Sing Chi Chen. An Luisia magniflora in nahilalakip ha genus nga Luisia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luisia

Luisia magniflora


Amphoe Non Din Daeng () est un amphoe de la province de Buriram.

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Non Din Daeng

Amphoe Non Din Daeng


El Cilindro de Barton es un sello cilíndrico mesopotámico formado en arcilla en el que está escrito un mito de la creación en sumerio fechado hacia finales del III milenio a. C. Actualmente se encuentra en el museo de arqueología y antropología de la universidad de Pensilvania. Joan Goodrick Westenholz lo dató en torno al año 2400 a. C. Fue encontrado en las ruinas de Nippur en 1889 por investigadores de dicha universidad, y recibe su nombre de George Aaron Barton, primero en publicar una transcripción del mito, en 1918. Otros investigadores, como Samuel Noah Kramer, lo han llamado cilindro de Nippur. Kramer lo fechó hacia el 2500 a. C.

El mito
La historia escrita en el cilindro comienza narrando una fecha lejana en el área sagrada de Nibru (Nippur), azotada por una tormenta; allí se comunican el cielo y la tierra. Ninhursag, hermana mayor de Enlil, contrae un matrimonio sagrado con Anu, dios del cielo, tocándose así el cielo y la tierra. La primera parte de la historia describe el santuario de Nippur. En la segunda parte alguien, probablemente Enki, hace el amor con Ninhursag y ésta queda embarazada de siete gemelos.

Referencias

Literatura en sumerio
Tablillas de arcilla
Literatura del siglo XXV a. C.
Asia en el siglo XXV a. C.

Cilindro de Barton


Piraten under sengen er en kortfilm fra 2004 skrevet og instrueret af Jonas Kvist Jensen.

Handling
David er bange for vand og sin onde svømmelærer. Men en dag finder han en pirat gemt under sin seng. Sammen må de to nu overvinde deres problemer og konfrontere den onde svømmelærer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Piraten under sengen


ව්ලැදිමිර් ව්ලැඩිමිරීච් පුටින් (; උපත 7 ඔක්තොම්බර් 1952), 2012 මැයි 7 වැනිදා සිට රුසියාවේ ජනාධිපතිවරයා ලෙසින් සේවය කරයි. පෙරදී, 2000 සිට 2008 දක්වා ජනාධිපතිවරයා ලෙසින් සේවය කල හෙතෙම, ඉන්පසුව 1999 සිට 2000 සහ නැවතත් 2008 සිට 2012 දක්වා රුසියාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙසින් සේවය කළේය. අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙසින් සේවය කළ අවසන් ධූරකාලය තුලදී, යුනයිටඩ් රෂියා දේශපාලන පක්ෂයේ සභාපති ලෙසින්ද ඔහු කටයුකු කළේය.

පුටින්, සෝවියට් සංගමයේ ලෙනින්ග්‍රාඩ් හි දී උපත ලැබීය. ලෙනින්ග්‍රාඩ් රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයෙන් නිතිය හැදෑරු ඔහු 1975 දී උපාධිය සම්පූර්ණ කළේය. පුටින් විදේශ බුද්ධි නිලධාරියෙකු වශයෙන් KGB සංවිධානයට වසර 16 ක් සේවය කළේය. 1991 දී විශ්‍රාම ගත් පුටින් ශාන්ත පිටර්ස්බර්ග් හි දේශපාලන කටයුතු වලට ඇතුළත් විය. 1996 දී මොස්කව් වෙත ගිය පුටින් ජනාධිපති බොරිස් යෙල්ට්සින් ගේ ආණ්ඩුවට සම්බන්ධ විය. ඉක්මනින් තනතුරුවලින් ඉහලට ගිය පුටින්, යෙල්ට්සින් පදවිය අත් හැරීම නිසා 1999 දෙසැම්බර් 31 වැඩබලන ජනාධිපති බවට පත් විය. 2000 ජනාධිපතිවරණය ඡන්ද 53% ක් ලබා ගනිමින් ජයග්‍රහණය කළේය. 2004 ජනාධිපතිවරණය ඡන්ද 72% ක් ලබා ගනිමින් ඔහු ජයග්‍රහණය කළේය. ඔහුගේ පලමු ජනාධිපති ධුර කාලයේදී රුසියාවේ ආර්ථිකය වසර තිස්සේ වර්ධනය විය. මිලදී ගැනීමේ හැකියාව පිලිබඳ GDP අගය 72% කින් ඉහල නැංවිණි. මෙම වර්ධනයට 21 වන සියවසේ මුල් කාලයේදී ඇති වූ වෙළඳ භාණ්ඩ මිල උත්පාතය (2000s commodities boom), ඉහල තෙල් මිල සහ යහපත් ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති හේතු විය. ව්‍යවස්ථාවෙන් අවහිර කර ඇති නිසා පිට පිට තුන්වන වරටත් 2008 වර්ෂයේදී ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමට පුටින් ට අවස්ථාව නොලැබුණි. 2008 ජනාධිපතිවරණය දිමිත්‍රි මෙද්වදෙව් විසින් ජයග්‍රහණය කරන ලදී.

2011 සැප්තැම්බරයේදී ජනාධිපති ධුර කාල සිමාව වසර 4 සිට 6 දක්වා දීර්ඝ කිරීමත් සමග තමා තුන්වන වරටත් ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වන බව පුටින් නිවේදනය කළේය. 2012 ජනාධිපතිවරණය ඔහු ඡන්ද 64% ක් ලබා ගනිමින් ජයග්‍රහණය කළේය. තෙල් මිල පහල බැසීම සහ රුසියාව ක්‍රිමියාව අත්පත් කරගැනීම හා නැගෙනහිර යුක්රේනය තුල සිදුකල හමුදා මැදිහත්වීම් නිසා 2014 මුල් කාලයේදී පනවන ලද අන්තර්ජාතික සම්බාධක හේතුකොටගෙන 2015 දී GDP අගය 3.7% කින් අඩු විය. එම තාවකාලික ආර්ථික පසුබෑම නිමාවට පත් කරමින් 2016 වන විට 0.3% ක GDP වර්ධනයක් සමඟ රුසියානු ආර්ථිකය වැඩි දියුණු විය. 2018 මාර්තු මස පවතී ජනාධිපතිවරණය 76% ක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් සමගින් පුටින් ජයග්‍රහණය කළේය. ඒ අනුව 2024 දක්වා ජනාධිපති ධුරය දැරීමට ඔහුට අවස්තාව ලැබෙයි.
රුසියාව
රුසියානු ජනයා
1952 උපත්

ව්ලැදිමිර් පුටින්


Puelia coriacea, trajnica iz porodice trava, potporodica Puelioideae. Hemikriptofit ili gomoljasti geofit koji raste po zapadnoj središnjoj tropskoj Africi (DR Kongo).

Vrsta je opisana 1966.; nema sinonima.

Izvori

Puelioideae
Flora DR Konga

Puelia coriacea


Die Tonghap-jinbo-Partei () war eine links-liberale Partei in Südkorea, die von Dezember 2011 bis Dezember 2014 bestand.

Geschichte
Die Partei wurde am 5. Dezember 2011 durch die Fusion der Minju-nodong-Partei (), der Partizipatorischen Volkspartei und eines Teils der Jinbo-sin-Partei () gegründet. Sie wurde von dem Triumvirat Rhyu Si-min (), Lee Jung-hee () und Sim Sang-jung () geführt.

Nach der Parlamentswahl vom 11. April 2012 stellte die Partei 13 der 300 Mitglieder in der Gukhoe, der südkoreanischen Nationalversammlung. Sie wurde damit die drittstärkste Partei in der Versammlung, nach der konservativen Saenuri-Partei () und der im Jahr 2013 durch Umbenennung entstandene liberale Minju-Partei ().

Am 19. Dezember 2014 wurde die Tonghap-jinbo-Partei vom südkoreanischen Verfassungsgericht aufgelöst, da ihr die Unterstützung der Regierung Nordkoreas vorgeworfen wurde. Der Antrag wurde von der Regierung unter der zur Saenuri-Partei gehörende Präsidentin Park Geun-hye () gestellt. Die Richter begründen ihre Entscheidung damit, dass die Tonghap-jinbo-Partei eine konkrete Gefahr für die demokratische Grundordnung dargestellt habe und deshalb der juristische Nutzen gegenüber der Einschränkung demokratischer Rechte überwiege. Den Abgeordneten wurden außerdem die Mandate entzogen.

Dem Verbot voran ging die Inhaftierung des Mitglieds Lee Seok-ki () wegen Landesverrats. Dieser soll versucht haben, mit einer Gruppe von etwa 130 Personen einen Putsch gegen die südkoreanische Regierung und eine Wiedervereinigung unter nordkoreanischer Führung durchzuführen.

Wahlergebnisse

Siehe auch
 Politische Parteien in Südkorea

Einzelnachweise

Historische Partei (Südkorea)
Historische liberale Partei
Gegründet 2011
Aufgelöst 2014

Tonghap-jinbo-Partei


El mosquitero de Ijima o mosquitero de las Izu (Phylloscopus ijimae) es una especie de ave paseriforme de la familia Phylloscopidae que vive principalmente en las islas del sur de Japón. Su nombre conmemora al zoólogo japonés Isao Ijima.

Descripción

El mosquitero de Ijima mide entre 10-12 cm de largo. Sus partes superiores son de color verde oliváceo intenso y las inferiores de color blanco. Presenta una lista superciliar amarillenta y una lista ocular oscura. Además presenta una única lista blanquecina en las alas.

Tiene un aspecto similar al mosquitero ártico, pero con cantos muy diferentes.

Distribución y hábitat

Es un ave migratoria que cría únicamente en las islas Izu y pasa el invierno en islas más meridionales llegando en sus desplazamientos hasta Taiwán, las Filipinas y las costas de China.

Su hábitat natural principal es el dosel de los bosques, tanto caducifolios como de las selvas húmedas subtropicales, hasta los 930 m de altitud, aunque también aparece en zonas de matorral. Está amenazada debido a la pérdida de sus hábitats naturales.

Referencias

Enlaces externos

Ijimae
Aves de Asia

Phylloscopus ijimae


Joseph Wilson Swan, (d. 31 Ekim 1828 - ö. 27 Mayıs 1914) ünlü İngiliz fizikçi ve kimyager.

Hayatı ve çalışmaları
31 Ekim 1828'de Newcastle yakınlarındaki Sunderland'da doğdu, 27 Mayıs 1914'te Londra'nın güneyindeki Warlnigham'da öldü. Ailesinin maddi durumu bozulunca 14 yaşında okuldan ayrılıp, birkaç yıl eczacı çıraklığı yapıktan sonra, Newcastle'de fotoğraf levhaları üreten bir firmada çalışmaya başladı. Sonradan ortak olduğu bu firmada fotoğraf levhalarına ilişkin birçok buluşun patentini aldı ve giderek başarılı bir iş adamı oldu. Özellikle karbon filamanlı elektrik ampulünü geliştirmesiyle tanınan Swan, 1894'te Londra'daki Royal Society'nin üyeliğine seçilmiş. 1904'te kendisine "Sir" unvanı verilmiştir.

Swan'ın fotoğrafçılık alanındaki en önemli buluşları, 1856'da fotoğraf levhalarına ışığa duyarlı maddeyi sıvamakta kullanılan ve nitroselülozun bir alkol eter karışımındaki çözeltisi olan kolodyumun elde edilmesi yönteminin geliştirilmesi, 1872'de, o zamana değin kullanılan yaş fotoğraf levhası (camı) yerine, bugünkü fotoğraf filmine ulaşılmasında önemli bir adım olan kuru fotoğraf levhasını, 1871'de de gümüş bromürlü fotoğraf kağıdını bulmasıdır.

Asıl ününü karbon filamanlı elektrik ampulüne borçlu olan Swan, 1848'de, kömürleştirilmiş kâğıttan yaptığı ilk filamanı, havası boşaltılmış cam tüp içine yerleştirerek deneylerine başladı. Ancak, yüksek vakum tekniğinin ampul içinde tam bir boşluk sağlayabilecek seviyede olmaması ve elektrik kaynağı olarak sadece pil tipindeki üreteçlerin bilinmesi nedeniyle, uzun süre çalışmalarına ara verdi. 1870'lerde vakum pompalarındaki gelişmeler ve elektrik üretici olarak dinamonun ortaya çıkması, Swan'ın tekrar çalışmalarına devam etmesini sağladı. Geliştirdiği karbon filamanlı ampulü 18 Aralık 1878'de Newcastle kimya derneğinde sergileyen Swan'dan sonra, deneylerini platin filaman kullanarak sürdüren Edison'da kısa sürede karbon filamana geçti ve elektrik ve elektrik direnci yüksek olduğu için daha kullanışlı olan bir ampul geliştirdi. Edison ile Swan arasında İngiltere mahkemelerinde patent kavgası sürerken, iki buluşçu anlaşarak 1883'te Edison-Swan limitet şirketini (Ediswan) şirketini kurdular ve birlikte çalışmaya başladılar. Aynı yıl Swan, nitroselülozlu asetik asit içinde eritip ince deliklerden geçirdikten sonra kimyasal yollarla selüloza dönüştürerek filaman yapma yöntemini buldu. Bu yöntemde yapay elyafın özellikle viskozlu yapay ipeğin üretimi için başlangıç adımı oldu.

1828 doğumlular
Sunderland doğumlular
1914 yılında ölenler
İngiliz mucitler
İngiliz kimyagerler
İngiliz fizikçiler

Joseph Wilson Swan