William Robert Guerin (born November 9, 1970) is an American former professional ice hockey player and the current general manager of the Minnesota Wild. He previously was the assistant general manager of the Pittsburgh Penguins and general manager of the Wilkes-Barre/Scranton Penguins.

Guerin played 18 seasons in the National Hockey League (NHL), winning two Stanley Cup championships with the New Jersey Devils and Pittsburgh Penguins.

Internationally, Guerin represented the United States in the Olympics in 1998, 2002 and 2006, and participated in two Ice Hockey World Championships. Guerin is the first player of Hispanic descent to play in the NHL.

Playing career

Professional

Guerin was drafted in the 1989 NHL Entry Draft fifth overall by the New Jersey Devils and played with the team from 1991 to 1998, winning the Stanley Cup in 1995. Midway through the 1997–98 season, Guerin was traded (along with Valeri Zelepukin) to the Edmonton Oilers in exchange for Jason Arnott and Bryan Muir.

In November 2001 Guerin was traded to his hometown team, the Boston Bruins.

After a 41-goal season in 2001–02, Guerin left the Bruins as a free agent and signed a five-year contract with the Dallas Stars. He performed below expectations during his tenure with the Stars. After a disappointing season in 2005–06 in which he recorded just 40 points, Dallas opted to buy-out the remainder of his contract. The conditions of buyouts in the NHL meant that the Stars would have to pay him two-thirds of the remaining salary on his contract spread out over twice as many years; this meant $6.7 million over one year became $4.4 million over two years.

On July 3, 2006, Guerin signed a one-year, $2 million contract with the St. Louis Blues. Playing on a line with former Oiler teammate Doug Weight, Guerin revived his career, easily eclipsing his disappointing goal-scoring mark from the 2005–06 season. He was named to the 2007 All-Star Game (hosted by the Stars) to represent the Blues. Despite numerous criticisms of his play during his time as a Star, Guerin received a standing ovation from the Dallas fans in recognition as his status as a longtime fan favorite.

On February 2, 2007, Guerin became the 214th NHL player to play in 1,000 games. Later that month, he was traded to the San Jose Sharks in exchange for Ville Nieminen, prospect Jay Barriball and a conditional first-round pick (either New Jersey's in 2007 or San Jose's in 2008). During the subsequent off-season, Guerin signed a two-year contract with the New York Islanders. On July 9, 2007, he was named captain of the Islanders, making him the 11th captain in team history.

On March 4, 2009, Guerin was traded to the Pittsburgh Penguins in exchange for a conditional draft pick. The pick, a 2009 fourth-round pick if the Penguins made the playoffs, was later turned into a 2009 third-round pick once the Penguins advanced to the second round of the 2009 Stanley Cup playoffs. Guerin won the Stanley Cup on June 12, 2009, with the Penguins, defeating the Detroit Red Wings by a final score of 2–1 for Game 7 at Joe Louis Arena. His 14 years between Stanley Cups as a player was the third-longest wait in NHL history, behind Chris Chelios (16) and Mark Recchi (15).

After vocal encouragement for his return from the crowd and teammates at Pittsburgh's Stanley Cup parade on June 15, as well as expressing his own affection for the city and team, Guerin signed a one-year contract extension with the Penguins on June 29 at a greatly reduced salary to play through the 2009–10 season. He became the first player to have a 20-goal season with seven different teams and one of only three to have a 20-goal season with five or more different teams (the two others being Eddie Shack and Ray Sheppard). Ray Shero, the general manager for the Penguins opted not to offer Guerin a contract for the 2010–11 season. On September 7, 2010, the Philadelphia Flyers invited Guerin to try out at training camp, but on October 4, the Flyers released him prior to the start of the regular season.

On December 6, 2010, Guerin announced his retirement as a player from the NHL as a Pittsburgh Penguin. At the time of his retirement, Guerin ranked seventh all-time among Americans in the NHL with 429 goals.

Management career
On June 6, 2011, the Penguins hired Guerin as their player development coach. On June 6, 2014, Penguins general manager Jim Rutherford announced that Guerin would be promoted to assistant general manager of the team. Rutherford said that Guerin would be focusing on developing the analytical side of the game. Following consecutive Stanley Cup triumphs in 2016 and 2017, the Penguins announced that Guerin's duties would expand to include the role of general manager of their American Hockey League (AHL) affiliate, the Wilkes-Barre/Scranton Penguins, made vacant via the departure of Jason Botterill to the NHL's Buffalo Sabres.

On August 21, 2019, Guerin was named the fourth general manager of the Minnesota Wild.
On March 21, 2022, Guerin was named the TSN TradeCentre GM of the Day, for his transactions at the 2022 NHL Trade Deadline.

Sexual assault coverup allegation
In a lawsuit filed on November 3, 2020, in Pennsylvania, it was alleged that Guerin played a role in covering up an alleged sexual assault on the wife of Wilkes-Barre/Scranton Penguins assistant coach Jarrod Skalde by the team's head coach Clark Donatelli. The lawsuit, Skalde et al. v. Lemieux Group, L.P. et al., alleges that Guerin, then the general manager of the Wilkes-Barre/Scranton Penguins, "told Skalde to keep quiet about the alleged assault." Guerin denied any wrongdoing on his part, claiming that he had "promptly brought (the allegation) to Pittsburgh Penguins senior management". The lawsuit remained open as of May 6, 2021 and was being litigated in the Pennsylvania Middle District Court with Judge Jennifer P Wilson presiding over the case.

The United States Center for SafeSport opened an investigation on Guerin over his alleged role in the whistleblower lawsuit.

Personal life
Guerin was born in Worcester, Massachusetts, and raised in Wilbraham, Massachusetts. He attended Wilbraham & Monson Academy, and played junior hockey for the Springfield Olympics in lieu of high school hockey. Guerin is of Nicaraguan and Irish descent.

Guerin and his wife Kara have four children and reside in Eden Prairie, Minnesota. They previously lived in Moorestown, New Jersey during his tenure with the Devils.

Awards and achievements
NCAA (Hockey East) Champion 1990
Member of four Stanley Cup-winning teams: New Jersey Devils (1995); Pittsburgh Penguins (2009 as a player,  2016 and 2017 as Assistant GM)
Selected to four NHL All-Star Games: 2001, 2003, 2004, 2007
Named the MVP of the 2001 NHL All-Star Game
NHL second team All-Star: 2002
NHL Most Game Winning Goals (10): 2004
 United States Hockey Hall of Fame 2013

Career statistics

Regular season and playoffs

International

Transactions
June 17, 1989 – New Jersey Devils' first-round draft choice, fifth overall, in the 1989 NHL Entry Draft;
January 4, 1998 – Traded by the New Jersey Devils, along with Valeri Zelepukin, to the Edmonton Oilers in exchange for Jason Arnott and Bryan Muir;
November 15, 2000 – Traded by the Edmonton Oilers to the Boston Bruins in exchange for Anson Carter, Boston's 2001 first-round draft choice (Aleš Hemský) and Boston's 2001 second-round draft choice (Doug Lynch);
July 3, 2002 – Signed as a free agent by the Dallas Stars;
July 3, 2006 – Signed as a free agent by the St. Louis Blues;
February 27, 2007 – Traded by the St. Louis Blues to the San Jose Sharks in exchange for Ville Nieminen, Jay Barriball and New Jersey's 2007 first-round draft choice (David Perron);
July 5, 2007 – Signed as a free agent by the New York Islanders;
March 4, 2009 – Traded by the New York Islanders to the Pittsburgh Penguins in exchange for Pittsburgh's 2009 third-round draft choice (pick traded to Phoenix).

See also
List of NHL players with 1,000 games played

References

External links

1970 births
American men's ice hockey right wingers
American people of Irish descent
American people of Nicaraguan descent
Boston Bruins players
Boston College Eagles men's ice hockey players
Dallas Stars players
Edmonton Oilers players
Ice hockey people from Massachusetts
Ice hockey players at the 1998 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2002 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2006 Winter Olympics
Living people
Medalists at the 2002 Winter Olympics
Minnesota Wild executives
National Hockey League All-Stars
National Hockey League first-round draft picks
New Jersey Devils draft picks
New Jersey Devils players
New York Islanders players
Olympic silver medalists for the United States in ice hockey
Sportspeople from Moorestown, New Jersey
People from Wilbraham, Massachusetts
Pittsburgh Penguins coaches
Pittsburgh Penguins executives
Pittsburgh Penguins players
San Jose Sharks players
Sports controversies
St. Louis Blues players
Stanley Cup champions
United States Hockey Hall of Fame inductees
Utica Devils players
Wilbraham & Monson Academy alumni
Ice hockey people from Worcester, Massachusetts

Bill Guerin


Fra Ante Cvitanović (Podaca, kraj Makarske, 17. ožujka 1889. – Sinj, 27. listopada 1944.) bio je hrvatski franjevac franjevačke Provincije Presvetog Otkupitelja, dobrotvor i mučenik.

Djetinjstvo i mladost
Fra Ante Cvitanović je rođen kao jedno od sedmero djece u obitelji Stipana i Jele Cvitanović (rođene Visković) u Podaci, na Makarskom primorju. U mjesu Bristu pohađa pučku (osnovnu) školu, koju je potom završio u Podaci, 1901.godine, zatim nastavlja školovanje u franjevačkoj klasičnoj gimnaziji u Sinju, koju završava 1908.godine. Studij filozofije je pohađao u Šibeniku, od 1908. do 1910., a studij bogoslovije prvo pohađa u Zaostrogu od 1910. do 1911., da bi ga nastavio u Makarskoj od 1912. do 1913. godine. Svečane je zavjete za svećenika položio u Makarskoj 4. listopada 1913., te je zaređen za svećenika 27. srpnja 1913. godine.

Svećenička karijera
Dana 25. rujna 1908. stupa u novicijat u franjevačkom samostanu na Visovcu. Pripadao je Franjevačkoj provinciji Presvetog Otkupitelja. U Sinju je župski pomoćnik od 1915. Do 1916., u Sinju je bio i profesor hrvatskog jezika u franjevačkoj klasičnoj gimnaziji u školskoj godini 1916./1917. Potom odlazi u Imotski na mjesto župskog pomoćnika i katekete, 1917.-1918., zatim u Drveniku (Gradac) na Makarskom primorju, 1918.-1921., potom odlazi u mjesto Otok kraj Sinja, 1921.-1927., te u Bastu (Baška Voda) od 1927.-1928. Zadnje je bio postavljen za župnika u Potravlju, Satriću i Maljkovu (mjestima na pola puta između Sinja i Vrlike), koju je dužnost obnašao od 1928. do mučeničke smrti dana 27. listopada 1944. godine.

U svojem službovanju mnogi su navodili kako je bio vrijedan, miroljubiv i veliki altruist. Također tvrde da je upravo njegovom zaslugom bila obnovljena župna crkva u Otoku, pokraj Sinja, gdje je tijekom svojeg službovanja istu dao obnoviti, kupio je tri nova zvona, renovirao unutrašnjost te je nabavio za Gospin oltar kip Bezgrešnog Začeća koji je 1925. bio svečano predstavljen i blagoslovljen s dozvolom tadašnjeg splitsko-makarskog biskupa Kvirina Klementa Bonifačića. U svojem je radu uvijek mislio na socijalne probleme župne zajednice, te je u Otoku vodio Hrvatsku seljačku zadrugu.

Nakon Otoka preuzima župu u Bastu (Baška Voda), gdje je bio jedan od onih župnika kojima su stanovnici iskazivali izrazitu naklonost, te zahvaljujući svojoj razboritosti nije nailazio na protivnike ili neprijatelje u svome radu. Ponovno je i u ovoj župi za kratko vrijeme pokrenuo obnovu i renoviranje lokalne crkve sv. Nikole, te je ponajviše njegovom zaslugom sagrađeno pristanište za brodove i parobrode. Njegovu službu u župi Bast - Baška Voda je obilježio i jedan tragični događaj od 17. travnja 1927., kada je zbog olujne ledene bure na Biokovu, iznad Topića, smrtno stradao planinar Maksimilijan Mandl (1894.-1927.), inače profesor iz Zagreba, dok je drugi planinar, Ivan Prišlina, bio ozlijeđen. Župnik Cvitanović je skupa s mještanima župe učinio sve što je mogao da se što svečanije obavi sprovod stradalnika, te ukaže pomoć i briga drugom stradalom planinaru, za što je Hrvatski Turistički Klub Sljeme iz Zagreba poslao zahvalu župniku i mještanima.Tijelo stradalog planinara Mandla je preneseno u Zagreb, te je isti pokopan na zagrebačkom gradskom groblju Mirogoj, dok je u blizini mjesta nejgove smrti u obroncima Biokova bila postavljena spomen poloča i križ, koji je u narodu prozvan "Mandelov spomenik".

Nešto kasnije je u ime društva Sljeme iz Zagreba, predsjednik Vjekoslav Cvetišić došao u posjet fra Cvitanoviću te mu je tom prigodom poklonio svoju knjgu "Sa planina i gora (Zapisci planinama), izdane u Zagrebu, 1925." Tijelo stradalog planinara Mandla je preneseno u Zagreb, te je isti pokopan na zagrebačkom gradskom groblju Mirogoj, dok je u blizini mjesta nejgove smrti u obroncima Biokova bila postavljena spomen poloča i križ, koji je u narodu prozvan "Mandelov spomenik".

Nakon službovanja u župi Bastu - Baška Voda, 1928. poslan je u službu u brdsku župu Potravlje, podno planine Svilaje, te kad je došao u župu, uvidio je kako nema niti jedne škole, te su njegovom zaslugom bile izgrađene u tom periodu tri škole. Tamošnje mlade stanovnike župe je slao u zakladu Hrvatskog radiše, društvo smješteno u Zagrebu, kako bi bi se školovali izučivši zanat i obrt, te tako osposobili za život. Sagledavši situaciju na terenu uvidio je kako postoje tri čimbenika kako se može pomoći stanovnicima župe, iseljavanje u Slavoniju, slanje mladih na izučavanje u Hrvatskog radišu, te kroz navodnjavanje i preoravanje postojećeg polja pokušati povećati poljoprivredne prinose.

Drugi svjetski rat
Izbijanjem Drugog svjetskog rata u Jugoslaviji, te okupacijom i proglašenjem NDH, župa Potravlje je kao i cijela Cetinska krajina bila većim dijelom pod vlašću talijanskih i njemačkih okupatora te snaga NDH. Tijekom rujna 1943. godine, lokalno srpsko stanovništvo iz Otišića, Vrlike i Knina, koji su otišli u četnike, da bi se neki, na poticanje lokalnih komunista, pridružili partizanima, koji su se organizirali, time sve više dovodeći do dominacije i jačanja partizanskog pokreta u tom kraju s obje strane Cetine, tako i sa strane Svilaje. U samom Potravlju partizani nisu nailazili na veliku podršku među stanovnicima, te je fra Ante Cvitanović, od lokalnog domobranskog zapovjednika u Sinju, za svoje mještane i potrebe seoske straže (milicije) isposlovao oružje za obranu sela, čime se zamjerio lokalnom partizanskom pokretu. U idućem je razdoblju dolazilo do puškaranja, te su partizani imali podršku u susjednom selu, Biteliću, kod nekoliko srpskih obitelji, gdje su smjestili svoju komandu, odakle bi subotom običavali motriti i nišaniti narod koji se vraćao s pazara u Sinju

Dana 24. rujna 1943. pripadnici njemačke 7. dragovoljačke gorske SS divizije Prinz Eugen su počeli vršili odmazdu nad lokalnim stanovništvom Cetinske krajine, te su im lokalni partizani u Brnazama počeli pružati otpor, uslijed kojega su mnogi mještani bili poginuli i ranjeni, te su pošli u Sinj tražiti svećenika za ispovijed i pričest, ali im nije htio doći ni gvardijan, a niti župnik ili kapelan, te se kao dragovoljac javio fra Rafo Kalinić, koji je potom stradao na povratku kući, kada ga je zaustavio jedan njemački oficir, odveo u jednu konobu, zatvorivši ga unutra, istu je zapalio, te je u njoj živ izgorio fra Rafo Kalinić.

Uslijed daljnih napredovanja partizanskih jedinica, dana 25. listopada 1944., počelo je povlačenje ustaških i domobranskih jedinica iz Sinja prema Splitu, za vojskom su išli brojni civili, te su ih pratila petorica fratara, fra Ivan Bezina, fra Ante Cvitanović, fra Jozo Olujić, fra Ante Romac i fra Vlado Pavlović. Prilikom povlačenja, na cesti u Butigama kod Dicma, na kolonu su zapucali partizani, te su u proboj krenuli ustaše, s kojima je pošao fra Ivan Bezina, dok je ostatak grupe bio zarobljen i sproveden natrag u Sinj.

Zarobljavanje, odvođenje i mučenička smrt
Dugo vremena su okolnosti i mjesto smrti fra Ante Cvitanovića bili nepoznati, znalo se da je zarobljen i sproveden u Sinj, 25. listopada 1944., ali se nije znalo gdje je i kako skončao svoj život, neki, kao Ivan Majić (1926.) spominjali da je fra Ante bio bačen u Husinu jamu, u predjelu Vaganj, na staroj cesti Sinj - Livno koja vodi preko planine Kamešnica. Da bi primjerice drugi, kao pripadnik partizanskih jedinica, Stipe Prolić (1920.), naveo kako se upravo on spomenutog dana 1944., pozdravio i rukovao baš u Dicmu s fra Antom, ali o suđenju i smaknuću nije puno znao.

Kasnije su se s vremenom ipak saznale okolnosti u kojima je ubijen fra Ante Cvitanović. Naime, ispostavilo se da su kolonu iz Dicma, partizani vratili u Sinj, te je stotinjak ljudi bilo izdvojeno, da bi ih potom partizani sproveli prema planini Kamešnici, predjelu iznad Bilog Briga, kod Husine (Gusine) jame, gdje su ih ubili, a tijela bacili u jamu. Fra Antu su prisilili da cijelim putem hoda bos, te je okolnosti ubojstva fra Ante priznao jednom prilikom, jedan bivši pripadnik partizana, koji je u svojem iskazu naveo:"Ja sam ti sredio i Fra Antu Cvitanovića. A da znadeš kako. Ja bih ga upitao: Fra Ante vjeruješ li u Boga? Kada bi odgovorio - vjerujem - dobio je metak u ruke ili noge. Tako je dobio stotinu metaka, jer mi je stotinu puta odgovorio - vjerujem - i na stotom metku bio je mrtav!"  U župi sv. Filipa i Jakova apostola u Potravlju kod Sinja, u listopadu 2015., podignut je kameni kip u čast i spomen na župnika fra Antu Cvitanovića, župnika i mučenika.

Vidi još

 Franjevačka Provincija Presvetog Otkupitelja
 Hrvatski Radiša
 Franjevačka klasična gimnazija
 Potravlje

Izvori

Franjevci u Hrvatskoj
Žrtve partizanskih progona katoličkih svećenika u Drugom svjetskom ratu i poraću

Ante Cvitanović


Hertug Henrik af Anhalt-Köthen (født 30. juli 1778 i Pleß i Schlesien; død 23. november 1847 i Köthen) var en tysk fyrste fra Huset Askanien, der var den sidste hertug af det lille hertugdømme Anhalt-Köthen i det centrale Tyskland fra 1830 til 1847.

Eksterne links

 Slægten Askaniens officielle hjemmeside

Huset Askanien
Hertuger af Anhalt-Köthen
Tyskere i 1700-tallet
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Pszczyna

Henrik af Anhalt-Köthen


Le noyer de Mandchourie, Juglans mandshurica, (chinois simplifié : 胡桃楸) est un arbre à feuilles caduques, de la famille des Juglandaceae. Originaire de l'Asie orientale (Chine, Extrême-Orient russe, Corée du Nord et Corée du Sud), il atteint environ  de hauteur.

Description
Cette espèce est décrite pour la première fois par le botaniste russe Carl Johann Maximowicz dans le Bulletin de la Classe physico-mathématique de l'Académie impériale des sciences de Saint-Pétersbourg, publié en 1856.

Les feuilles sont alternes, longues de 40 à , imparipennées, comportant de 7 à 19 folioles de 6 à  de longueur et de  de largeur (marge dentelée ou serrulée, apex acuminé). Les fleurs mâles forment des chatons retombants de  de long, les fleurs femelles pollinisées par le vent (avril-mai) sont terminales, en épis de 4 à 10 fleurs, mûrissant de août à octobre en noix de  par  comportant un brou densément pubescent à poils glandulaires et une coquille très épaisse.

L'arbre est remarquablement rustique (jusqu'à au moins ), a une saison de croissance relativement courte par rapport aux autres noyers, pousse rapidement et est cultivé comme plante ornementale dans les régions tempérées plus froides de l'hémisphère nord (il pousse de manière satisfaisante même à Edmonton, en Alberta, au Canada). Les cerneaux des noix sont comestibles, mais petits et difficiles à extraire. Le bois est en utilisé, mais il est moins précieux que celui du noyer commun ou du noyer noir.

Le noyer de Mandchourie contient et dégage des quantités bien moindres de composés allélopathiques (comme la juglone) que d'autres espèces courantes de noyers et provoque généralement peu d'effets allélopathiques significatifs en culture.

Juglans cathayensis, caractérisé par des folioles tomenteuses, produisant plus de fleurs par épi et poussant au sud du fleuve Jaune a parfois été reconnu comme une espèce distincte de Juglans mandshurica.

Le noyer du Japon, Juglans ailantifolia (japonais : オニグルミ), est répertorié par certaines sources sous le nom de Juglans mandshurica var. sachalinensis.

Synonymie
Juglans mandshurica a pour synonymes :

Références

Liens externes

Juglandaceae
Espèce de Dicotylédones (nom vernaculaire)

Noyer de Mandchourie


La gran juerga (La grande vadrouille), o La fuga fantástica en Argentina, es una película franco-británica de 1966, dirigida por Gérard Oury.

La historia transcurre durante la 2.ª Guerra Mundial y cuenta la historia de tres pilotos ingleses que, después de bombardear Alemania, son alcanzados mientras sobrevuelan Francia y se ven obligados a lanzarse en paracaídas sobre territorio ocupado por los alemanes. Allí reciben ayuda inicialmente de un pintor y de un director de orquesta para intentar llegar a la zona de Francia libre.

Es la tercera película francesa con más entradas vendidas en su país de origen.

Elenco principal
 Bourvil.... Augustin Bouvet
 Louis de Funès.... Stanislas Lefort
 Terry-Thomas.... Sir Reginald ("Bigotudo")
 Claudio Brook.... Peter Cunningham
 Mike Marshall.... Alan MacIntosh
 Marie Dubois.... Juliette
 Pierre Bertin.... abuelo de Juliette
 Andrea Parisy.... hermana Marie-Odile
 Mary Marquet.... madre superiora
 Benno Sterzenbach.... mayor Aschbach
 Paul Préboist.... pescador

Referencias

Películas de Francia
Películas ambientadas en París
Películas sobre la Segunda Guerra Mundial
Películas con música de Georges Auric

La gran juerga


James Joseph Brown, Jr. (3 Mayıs 1933, Güney Karolina - 25 Aralık 2006, Atlanta), Amerikalı müzisyen, şarkıcı, söz yazarı, soul ve funk müziğin babası.

Yaşamı
Sorunlu çocukluğu kariyerini de belirlemiştir. 16 yaşında silahlı soygun suçundan ilk kez hapise girdi. 4 sene demir parmaklıkların arkasında kaldıktan sonra kilise korosunda şarkı söylemeye başladı. Kısa zamanda sesi ve ilahilere getirdiği özgün yorumları ile dikkati çekti. 20. yüzyıl dünya müzik tarihinin kilometre taşlarından biri olan James Brown, 1955 yılında ilk albümü "Please Please Please"i çıkarttı. Büyük ses getiren ilk albümünün ardından Rock N' Roll'un babalarından sayılan Little Richard ile tanıştı ve upsetters grubu ile çalışmaya başladı. 1958 yılında R&B single'ı "Try Me" ile listelerde üst sıralara yerleşerek ününü pekiştirdi. 1992 yılında "grammy hayat boyu başarı ödülü" alan James Brown, filmlerde de rol aldı ve şarkıları film müziği olarak da kullanıldı. Sanatçı yaşamının son yılında 12 Temmuz 2006 tarihinde İstanbul Parkorman'da bir konser verdi. 24 Aralık 2006 tarihinde ağır akciğer iltihabı ve zatürre sebebiyle Atlanta'daki Emory Crawford Long hastanesine kaldırılan James Brown, 25 Aralık'ta hastanede hayatını kaybetti..

25 Aralık'ta zatürre teşhisiyle kaldırıldığı hastanede hayatını kaybeden soul müziğin babası James Brown, 31 Aralık günü ABD'nin Georgia eyaletine bağlı Atlanta kentine gömüldü.

 Please Please Please (1959)
 Try Me (1959)
 Think (1960)
 The Amazing James Brown (1961)
 James Brown Presents His Band/Night Train (1961)
 Shout And Shimmy (1962)
 James Brown and His Famous Flames Tour the USA (1962)
 Live at the Apollo (1963)
 Prisoner of Love (1963)
 Excitement - Mr. Dynamite (1963)
 Pure Dynamite: Live at the Royal (1964)
 Showtime (1964)
 The Unbeatable James Brown (1964)
 Grits and Soul (1964)
 Out Of Sight (1964)
 Papa's Got A Brand New Bag (1965)
 I Got You (I Feel Good) (1966)
 James Brown Plays James Brown Today and Yesterday (1966)
 Mighty Instrumentals (1966)
 James Brown Plays New Breed (The Boo-Ga-Loo) (1966)
 Soul Brother No. 1: It's A Man's Man's Man's World (1966)
 James Brown Sings Christmas Songs (1966)
 Handful of Soul (1966)
 The James Brown Show (1967)
 Sings Raw Soul (1967)
 James Brown Plays The Real Thing (1967)
 Live At The Garden (1967)
 Cold Sweat (1967)
 James Brown Presents His Show of Tomorrow (1968)
 I Can't Stand Myself (1968)
 I Got The Feelin' (1968)
 Live At The Apollo, Volume 2 (1968)
 Jams Brown Sings Out Of Sight (1968)
 Thinking About Little Willie John and a Few Nice Things (1968)
 A Soulful Christmas (1968)
 Say It Loud, I'm Black and I'm Proud (1969)
 Gettin' Down To It (1969)
 The Popcorn (1969)
 It's A Mother (1969)
 Ain't It Funky (1970)
 Soul On Top (1970)
 It's A New Day - Let A Man Come In (1970)
 Sex Machine (1970)
 Hey America (1970)
 Super Bad (1971)
 Sho' Is Funky Down Here (1971)
 Hot Pants (1971)
 Revolution of the Mind/Live At The Apollo, Volume 3 (1971)
 There It Is (1972)
 Get On the Good Foot (1972)
 Black Caesar (1973)
 Slaughter's Big Rip-Off (1973)
 The Payback (1974)
 Hell (1974)
 Reality (1975)
 Sex Machine Today (1975)
 Everybody's Doin' The Hustle and Dead on the Double Bump (1975)
 Hot (1976)
 Get Up Offa That Thing (1976)
 Bodyheat (1976)
 Mutha's Nature (1977)
 Jam 1980's (1978)
 Take A Look At Those Cakes (1979)
 The Original Disco Man (1979)
 People (1980)
 Hot On The One (1980)
 Soul Syndrome (1980)
 Nonstop! (1981)
 Live In New York (1981)
 Bring It On (1983)
 Gravity (1986)
 James Brown And Friends (1988)
 I'm Real (1988)
 Love Over-Due (1991)
 Universal James (1993)
 Funky President (1993)
 Live At The Apollo (1995)
 I'm Back! (1998)
 Say It Live & Loud: Live in Dallas, 1968 (1998)
 The Next Step (2002)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 James Brown - Resmi Web Sitesi

 Allmusic'de James Brown
 James Brown - Open Directory Project

1933 doğumlular
Güney Karolina doğumlu müzisyenler
2006 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı bestecileri
21. yüzyıl Amerikalı bestecileri
Amerikalı erkek dansçılar
Amerikalı bateristler
Amerikalı müzik yapımcıları
Amerikalı erkek gitaristler
Amerikalı soul şarkıcıları
Amerikalı funk şarkıcıları
Amerikalı rhythm and blues müzisyenleri
Apaçi asıllı Amerikalılar
Çin asıllı Amerikalılar
Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü sahipleri
Rock and Roll Hall of Fame
Zatürreden ölenler
Georgia'da enfeksiyon hastalıklarından ölenler
King Records sanatçıları
Songwriters Hall of Fame üyeleri
Amerikalı R&B şarkıcı şarkı sözü yazarları
Amerikalı sivil haklar aktivistleri
Kızılderili asıllı Amerikalılar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı orgcular
Amerikalı tenorlar
Afrikalı Amerikalı erkek şarkıcılar
Grammy Ödülü sahipleri
Amerikan Müzik Liyakat Ödülü sahipleri

James Brown


Romanengo ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Cremona in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 32,5 Kilometer nordwestlich von Cremona und etwa 8 Kilometer östlich von Crema.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die frühere Staatsstraße 235 (seit 2001 Provinzialstraße) von Pavia nach Brescia.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei

Romanengo


En afgangstavle er en oversigt over afgange i den offentlige transport. Eksempelvis på jernbanestationer, i lufthavne, på busterminaler og ved stoppesteder for busser og sporvogne findes afgangstavler.

Ofte kan afgangstavler ses på webstedet for det relevante trafikselskab.

Inddelingen af en afgangstavle
En afgangstavle består generelt af en tabel med destinationen, afrejsetidspunkt og afgangssted (perron, stoppested osv.) og eventuelt også mellemstationer/stop for afgangen. Den kan også indeholde navnet på operatøren.

Elektronisk afgangstavle
I nutiden findes elektroniske afgangstavler på internettet. Se fx den elektroniske afgangstavle for busterminalen ved Nørrebro Station.

Placering af en afgangstavle
En afgangstavle er som regel placeret på en væg, stander eller en pæl på en perron eller et busstoppested. Flere steder bliver afgangstavler computerstyret.

Se også
 Køreplan
 Sejlplan

Galleri

Vejafmærkning

Afgangstavle


Nunțiatura Apostolică în România este reprezentanța diplomatică a Sfântului Scaun în România. Reședința nunțiului apostolic este situată în București, în Palatul Nunțiaturii Apostolice a Sfântului Scaun din București. Nunțiul precedent a fost arhiepiscopul spaniol Miguel Maury Buendía. El a încheiat această funcție în aprilie 2023.

Începând din 2003 nunțiul apostolic în România este acreditat și în Republica Moldova.

Istoric
În 1920, papa Benedict al XV-lea a înființat Nunțiatura Apostolică în România. Ea și-a încetat activitatea odată cu instaurarea regimului comunist în România. Relațiile diplomatice dintre cele două state au fost reluate în anul 1990, când papa Ioan Paul al II-lea a redeschis Nunțiatura Apostolică în România.

Nunții apostolici în România

Perioada 1920–1946
 arhiepiscopul Francesco Marmaggi (1920–1923), originar din Italia
 arhiepiscopul Angelo Maria Dolci (1923–1933), originar din Italia
 arhiepiscopul Valerio Valeri (1933–1936), originar din Italia
 arhiepiscopul Andrea Cassulo (1936–1946), originar din Italia

După 1990
 arhiepiscopul John Bukovsky SVD (1990–1994), originar din Slovacia
 arhiepiscopul Janusz Bolonek (1995–1998), originar din Polonia
 arhiepiscopul Jean-Claude Périsset (1998–2007), originar din Elveția
 arhiepiscopul Francisco-Javier Lozano (2007–2015), originar din Spania
 arhiepiscopul Miguel Maury Buendía (2015–2023), originar din Spania

Legături externe
 Giga-Catholic Information
 Catholic-hierarchy

Vezi și
 Relațiile dintre România și Vatican

Biserica Catolică din România
Politica României
Relațiile bilaterale ale României
 *
România
București

Nunțiatura Apostolică în România


An Garnotia panicoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Trimen. An Garnotia panicoides in nahilalakip ha genus nga Garnotia, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Garnotia

Garnotia panicoides


Déjà Vu (titlu original: Dincolo de trecut) este un film SF  de acțiune thriller american din 2006 regizat de Tony Scott. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Denzel Washington și Paula Patton. Este scris de Bill Marsilii și Terry Rossio și produs de Jerry Bruckheimer

Prezentare

Distribuție
 Denzel Washington - ATF Special Agent Douglas Carlin
 Paula Patton - Claire Kuchever
 Jim Caviezel - Carroll Oerstadt
 Val Kilmer - FBI Special Agent Paul Pryzwarra
 Adam Goldberg - Dr. Alexander Denny
 Bruce Greenwood - FBI Special Agent-in-Charge Jack McCready
 Matt Craven - ATF Special Agent Larry Minuti
 Enrique Castillo - Claire's father
 Elden Henson - Gunnars
 Erika Alexander - Shanti
 Julia Lashae - Eyewitness / Survivor

Note

Legături externe

Filme din 2006
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Tony Scott
Filme SF din anii 2000
Filme thriller din anii 2000
Filme SF de acțiune
Filme Touchstone Pictures
Filme Buena Vista Pictures
Filme produse de Jerry Bruckheimer
Filme SF thriller

Dincolo de trecut


Candollea (abreviado Candollea), es una revista con ilustraciones y descripciones botánicas que es editada por el Conservatorio y Jardín Botánico de Ginebra. Fue precedida por Annuaire du Conservatoire et du Jardin Botanique de Geneve. Candollea publica trabajos científicos originales en francés,  alemán, español, italiano o en latín sobre la sistemática, la morfología y la ecología de las plantas  y sobre temas estrechamente relacionados con la fitotaxonomía. Se publica dos veces al año.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas en francés
Revistas científicas en español
Revistas científicas en alemán
Revistas científicas en italiano
Revistas científicas en latín
Revistas científicas multilingües
Revistas científicas de Suiza
Publicaciones fundadas en 1922

Candollea (revista)


An Xylobium foveatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Nicholson. An Xylobium foveatum in nahilalakip ha genus nga Xylobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xylobium

Xylobium foveatum


غاليونكي  هي مدينة في مقاطعة بريمورسكي كراي في روسيا.

مراجع

مدن بريمورسكي كراي

غاليونكي


Cantando Aprendo a Hablar es un material audiovisual chileno, creado en 1989 por fonoaudiólogas para apoyar el desarrollo del lenguaje, tanto en el aspecto lingüístico como en el auditivo en niños pre-escolares, empezando desde la etapa pre-lingüística (primeros meses de vida) hasta la adquisición del vocabulario básico en español e inglés.

El proyecto se ha mantenido por más de tres décadas enfocado a las familias comprometidas con el aprendizaje y educación de niños y niñas, transformándose en una excelente alternativa para entregar contenido entretenido y educativo, frente a la diversidad de estímulos que hoy están disponibles en la TV abierta y en el mundo digital.

Historia

Por las necesidades en el trabajo con sus pacientes, las fonoaudiólogas Aída Pohlhammer, Myriam Pinto y Pamela Cotorás compusieron canciones para estimular y apoyar el desarrollo del lenguaje de los niños desde los primeros meses de edad.

Las evidencias de la utilidad de estas canciones en las terapias, las instaron a lanzar en diciembre de 1989 el primer volumen de Cantando Aprendo a Hablar, distribuido por el sello Producciones Manantial, cubriendo todas las disquerías del país. El trabajo tuvo una alta cobertura de la prensa local, lo que sumado al boca a boca de padres y educadores, contribuyó a su rápida difusión.

El éxito de ventas permitió la producción de nuevos volúmenes de Cantando Aprendo a Hablar y posteriormente la aparición de las colecciones Cantando Hablo Mejor, El Mundo de los Sonidos, Cantando Aprendo en el Jardín, Cantando Aprendo Inglés y Cantando aprendo a usar bien la energía. En la actualidad, se encuentran publicadas más de 300 canciones.

Para seguir acercando los productos a las familias, se desarrollaron nuevos formatos y áreas de negocios que han mantenido la marca vigente y en crecimiento.

En el año 2005, se crearon compañías de teatro musical, llevando el contenido a las presentaciones en vivo, fidelizando a los niños con los álbumes, sus canciones y personajes, alcanzando escenarios como Lollapalooza Chile, Isla de Pascua, Juan Fernández, y presentaciones fuera del país (Lima, en octubre de 2017).

Los constantes cambios han exigido la renovación de formatos audiovisuales, pasando del casete al CD y del VHS al DVD, hasta llegar a los formatos en línea como aplicaciones y streaming. En 2011, ingresaron a la Academia Latina de Artes y Ciencias de la Grabación y fueron nominadas al Grammy Latino por el álbum Vamos a Jugar. Por otro lado, el canal de YouTube ya cuenta con 2 millones de suscriptores, lo que las hizo acreedoras del '"Botón de Oro" otorgado por la plataforma. Desde 2017, también están presentes en Netflix y en 2018 se llegó a la televisión abierta chilena, todos los sábados en el bloque infantil de Televisión Nacional de Chile.

Público objetivo

El público de CAH se puede categorizar en dos segmentos etarios:

- Niños entre 0 y 3 años, que están empezando a desarrollar el lenguaje desde las primeras emisiones de vocales y sílabas, hasta palabras y frases.

- Niños entre 3 y 6 años que, continuando con el proceso de desarrollo del lenguaje, necesitan ejercitar habilidades fonético-fonológicas para mejorar su pronunciación  y facilitar el aprendizaje de la lectura. Por otra parte,  existen canciones que contribuyen en la creación de hábitos de autocuidado o de protección del medio ambiente. Otras, los introduce en el aprendizaje de vocabulario básico en inglés y así con distintas funcionalidades.

Hitos y reconocimientos

 Shows en Lollapalooza 2014 y 2016.
 Dos series en Netflix.
 Crecimiento exponencial en Youtube.
 Giras Cencosud, Mori y Entel.
 Proyectos con Agencia Chilena de Eficiencia Energética y Ministerio de Energía.
 Shows en las plazas más importantes de comunas de todo Chile.
 Presentaciones en Teatros Municipales de las principales ciudades del país.
 Presencia en el bloque infantil de Televisión Nacional de Chile (TVN) todas las semanas.
 Cerca de 100 presentaciones en vivo cada año
 Canal de Youtube (a septiembre de 2018):   - Reproducciones: 1.429 millones    - Suscriptores: 1,8 millones

 Campañas masivas con marcas como Walmart, Nestlé, Cencosud, Farmacias, Unilever, etc; y con diarios nacionales e internacionales a través de DVD's y CD coleccionables.

2009

 Beneficiarios Chile Crece Contigo.

2010

 Mejor Programa Infantil Cantando Aprendo a Hablar por MEGA.

2011

 Nominación al Grammy Latino.
 Pamela Cotorás ganadora Premio 100 Mujeres Líderes.
 Beneficiarios Capital Semilla SERCOTEC.

2013

 Beneficiarios Capital Semilla SERCOTEC.
 Mejor Programa Infantil EncantaKids de UCV con contenidos de Cantando Aprendo a Hablar.

2014

 Aída Pohlhammer ganadora Premio 100 Mujeres Líderes.

 Silver Play Button por alcanzar los 100.000 suscriptores en YouTube.

2017

 Alcanzadas las 1000 millones de visitas en nuestro canal oficial.
 Premio Dorado por alcanzar 1 millón de suscriptores en YouTube.

2018

 Estreno en Televisión Nacional de Chile (TVN).

Discografía

Álbumes

Colección "Cantando Aprendo a Hablar" (1989-1993)

Canciones compuestas por fonoaudiólogas para estimular la adquisición del lenguaje.

Colección "Cantando Hablo Mejor" (1994-1998)

Álbumes destinados a favorecer la correcta pronunciación de las palabras, con énfasis en polisílabos, dífonos (vocálicos y consonánticos) y los fonemas que ofrecen mayor dificultad a los niños.

Colección "El Mundo de los Sonidos" (2004-2014)

Álbumes con canciones y cuentos para desarrollar habilidades auditivas: identificación de ruidos del medio ambiente, diferenciación de sonidos similares, memoria y atención auditiva.

Colección "Cantando Aprendo en el Jardín" (2005-2014)

Canciones destinadas a afianzar algunos conceptos que se enseñan en el jardín infantil y favorecer el desarrollo de la conciencia metafonológica, necesaria para el aprendizaje de la lecto-escritura.

Colección "Cantando Aprendo Inglés" (2007-2014)

Canciones creadas por fonoaudiólogas, con la asesoría del Instituto Chileno Norteamericano de Cultura. Introduce a los niños en el aprendizaje del vocabulario básico del idioma inglés.

Colección "Mi Primer Recital" (2013-2015)

En estos álbumes, "La Banda de CAH" actualiza algunos clásicos y temas conocidos a nuevas versiones de pop/rock.

Álbum "Cantando Aprendo a Usar Bien la Energía"

Canciones entretenidas para educar sobre el uso eficiente de la energía.

Colección "El Mundo de Cantando Aprendo a Hablar" (2016)

Nuevas versiones de temas clásicos reinterpretados por La Banda de Cantando Aprendo a Hablar y ExploraColores.

Material para especialistas

Álbumes para profesionales de la educación y la salud.

Videos

"Rosita Duplicado & Federico Galopante" - lanzado en 1998.
Colección de 2 VHS con clips de canciones y actividades didácticas.
"Vocales, Consonantes y Letters" - lanzado en 2004.
Colección de 6 DVD con clips de canciones y actividades didácticas.
"Apra, Apre, Aprí, ¡Que pronto lo aprendí! - lanzado en 2008.
Colección de 8 DVD con clips de canciones y actividades didácticas.
"+Canto, +Aprendo" - lanzado en 2011.
Colección de 12 DVD con clips de canciones y actividades didácticas.
"El Club de Cantando Aprendo a Hablar" - lanzado en 2015.

Colección de 10 DVD con clips de canciones y actividades didácticas.

"Yo canto y juego" - lanzado en 2018.

Colección de 6 DVD con clips de canciones y actividades didácticas.

Personajes (en orden alfabético)

 Armando Borrones, interpretado por César Quintanilla.
 Banda de Cantando Aprendo a Hablar, compuesta por cinco integrantes: Danna Sánchez en la voz, Francisco, bajista, Martín, guitarrista, Taffy, baterista y Manuel, tecladista.
 Bulublú, vocalista de La Banda, interpretada por Danna Sánchez.
 Federico Galopante, interpretado por Gabriel Prieto.
 Fito Consonantes, interpretado por Nelson Muñoz.
 Jaime, secuaz de Rufo Estrellas, interpretado por Samuel Ponce.
 John Letters, interpretado por Francisco Toto Acuña.
 Lulú ExploraColores, interpretada por Anita Contreras.
 Maxi ExploraColores, interpretado por Jorge Abarzúa.
 Miguel Metamorfosis, interpretado por Pablo Atria.
 Muñeco de Rosita Duplicado, interpretado por Nelson Muñoz.
 Paty Vocales, interpretada por Patricia Valenzuela (voz de las canciones, personaje en DVD y en primeras presentaciones en vivo)  (presentaciones en vivo en 2008).
 Pili ExploraColores, interpretada por Romina Dagnino
 Polín ExploraColores, interpretada por Paula Hoffmann.
 Rosita Duplicado, interpretada por Andrea Echagüe como el personaje y Patricia Valenzuela en la voz de las canciones.
 Rufo Estrellas, interpretado por Pablo Atria.
 Sam Questions, interpretado por Abiel Palma.
 Santi ExploraColores, interpretado por Carlos Wedeles hasta 2014 y desde agosto de ese año Marcelo Mariscal.
 Sara Palabras, interpretada por Greta Astorga como el personaje y la voz de canciones desde 2010, y Patricia Valenzuela en la voz de las canciones anteriores.

Son personajes recurrentes también el loro Nicanor, el lobo Caulimón, el conejo Barrigón, la cebra Bara Bara y el burro Anís. Además, en distintas versiones, ha aparecido el computador Gerardo''.

Enlaces externos
 Página oficial
 El Mercurio: nominación al Grammy latino
Fan Page Facebook
Canal oficial de Youtube
Instagram
Twitter
TVN
Netflix
iTunes
Spotify
Portaldisc.com

Fonoaudiología
Música de Chile
Música infantil

Cantando aprendo a hablar


Sarıyer, İstanbul'un Avrupa Yakası'nda yer alan ilçedir. Güneyden Beşiktaş ve Kâğıthane, batıdan Eyüpsultan ilçeleri ile doğudan İstanbul Boğazı ve kuzeyden Karadeniz ile çevrilidir. Sarıyer İlçesi toplam 38 mahalleden oluşmaktadır. Bahçeköy Belediyesi'nin  2009 yılında  feshedilerek Sarıyer ilçesinin bir mahallesi olması, 2012 yılında da Şişli sınırları içinde yer alan Ayazağa, Maslak ve Huzur mahallelerinin bu ilçeye dahil edilmesiyle son halini alan ilçe İstanbul'un en kuzeydeki ilçelerinden biridir.

Etimoloji
İlçenin ilk adı Simas'tır. Sarıyer adının kökeni konusunda, kimisi yakıştırma olduğu hemen belli olan farklı anlatımlar vardır. Fatih Sultan Mehmed'in iki sarışın askerinin burada Merkez Camii yanında gömülü oldukları, bu yüzden "Fatih'in sarı erleri"nden bozularak yöreye Sarıyer dendiği veya öteden beri mesire yeri olan yörede Mısırlı zenginlerin harcadıkları altınları yüzünden bölgenin adının "Sarı lira yer"den Sarıyer'e dönüştüğü gibi rivayetler yanında tutarlı görülen varsayım, Sarıyer'in kuzeybatısında Maden Mahallesi'ne doğru sırtların altın madeni ve kil yüzünden sarı renkte olmaları ve buradaki yerleşmeye bu sarı topraklar nedeniyle önce Sarıyar adı verilmiş olmasıdır. Osmanlı kaynaklarında XIX. yüzyıla kadar Sarıyar kullanımı sürmüştür. Yar sözü uçurum anlamının yanı sıra dağ yamacı, dağ sırtı anlamını da taşır. Bir başka rivayet de bölgede doğal yayılım gösteren katırtırnağı bitkisinin çiçeklendiği zaman tüm bölgenin belirgin bir şekilde sarı olmasından aldığı yönündedir.

Tarih

Sarıyer İlçesi sınırları içindeki bazı yerleşme alanlarının Bizans döneminden beri meskun olduğu bilinir. Bunlar özellikle kıyılardaki koylarda bulunan bazı ayazma, kilise, eski liman, sarnıç ve eski kaleler çevresindeki birkaç hanelik küçük kırsal yerleşmelerden oluşuyordu. Buralarda yaşayanlar geçimlerini genellikle balıkçılıktan sağladıklarından bu yerleşimler bir balıkçı köyü niteliği taşıyordu.

Türklerin ilk kez bu köylerden Baltalimanı'na yerleştiği söylenir. İstanbul Boğazı'na dökülen bütün akarsular gibi Baltalimanı Deresi'nin de ağız bölümü eskiden bir haliçti. Bu küçük haliç, boğazda seyreden tekneler için önemli bir doğal barınaktı. Buradaki büyük sarnıcın, yanaşan gemilerin su ihtiyacını karşılamak amacıyla yaptırıldığı sanılır. İstanbul'un fethinden önce Kaptan-ı Derya Baltaoğlu Süleyman Bey'in donanmasını burada korumaya aldığı ileri sürülür. Eski kaynaklarda rastlanmamasına karşın Baltalimanı adının bu olay nedeniyle Baltaoğlu Süleyman Bey'den geldiği söylenir.

Boğaz kıyısındaki küçük köylerin gelişmeye başlaması 16. ve 17. yy'lara rastlar. Bu dönemde Sarıyer, Yeniköy ve Rumeli Hisarı gelişmiş birer köy haline geldi. 18. yy'a gelindiğinde saraya yakın bazı kişilere ait yalılar bu kıyıda belirmeye başladı. Padişah izniyle bazı gayrimüslim ailelerin bu köylere yerleşmeleri de aynı yüzyıla rastlar. 19. yy'ın başlarında şayak ve fes boyama sanatını öğretmeleri için Trakya'dan bazı köylüler İstanbul'a getirildi ve Baltalimanı ile Emirgan arasına yerleştirildi. Bu köylülerin yerleştirildiği Baltalimanı ile Emirgan arasındaki alan Boyacıköy olarak adlandırıldı. İstanbul'daki elçilikler bu yüzyılda yazlık olarak kullanmak üzere kıyı boyunca uzanan geniş arazileri elde ettiler. Bütün bu gelişmelere karşın İstanbul Boğazı kıyısındaki köyler balıkçılıkla uğraşma geleneğini yakın zamana kadar sürdürdü. Bu köylerin iskelelerine bağlı çok sayıda balıkçı teknesinin yanı sıra Boğaz'ın çeşitli yerlerinde dalyanlar vardı.

Cumhuriyet dönemine gelindiğinde, bugünkü Sarıyer ilçe sınırları içindeki yerleşimler, gelişimi donmuş köyler biçimindeydi. Kırsal alandaki köyler Kilyos Nahiyesi'nin sınırları içindeydi ve bu nahiye de Çataca Vilayeti'ne bağlıydı. İlçenin İstanbul Boğazı kıyısındaki kesimi ise Beyoğlu Kazası'nın sınırlarına dahildi. 1926'da Çatalca'nın kaza yapılarak İstanbul Vilayeti'ne bağlanmasından sonra da bu yönetsel durumda herhangi bir değişiklik olmadı. 1930'da yapılan bir yönetsel düzenleme sonucunda bugünkü Sarıyer İlçesi kuruldu. İlçe merkezinde Sarıyer Belediyesi'nin kuruluşu da aynı tarihe rastlar. 1936'da Kemerburgaz nahiyesinin o yıl kurulan Eyüpsultan ilçesine, 1954'te Maslak ve Ayazağa köylerinin de o yıl kurulan Şişli ilçesine verilmesiyle ilçe sınırları daralmıştır.

1960'lara değin ilçenin Boğaz kıyısındaki semtleri, daha çok yazın kalabalıklaşan sayfiye yeri niteliği taşıyordu. Her semtte bir iskele vardı ve ulaşımda daha çok 19. yy'dan beri yararlanılan su yolu kullanılıyordu. Zaman içinde vapur seferlerinin sıklaşması kıyı semtlerinin gelişmesinde önemli bir etkendi. Bu semtlerin bazılarında kıyı boyunca gazinolar ve yazın büyük ilgi gören plajlar inşa edildi. Ayrıca Belgrad Ormanı'ndaki su başları ve bentler yıl boyunca İstanbulluların ilgisini çeken mesire yerleriydi. Daha sonra hem Maslak üzerinden gelen Büyükdere Caddesi'nin yapılması, hem kıyıyı izleyen sahil yolunun genişletilmesi sonucunda karayolu ulaşımı gelişti.

Böylece semtlerinin doğrudan birbirine bağlanması sonucunda bu ulaşım eksenleri boyunca mevcut semtlerin gelişmesi ve bu semtler arasındaki boş alanların yerleşime açılması süreci başladı. Kıyı kesiminde daha çok üst gelir gruplarına ait konutlar ve köşkler, sırt biçiminde uzanan yüksek alanın yamaçlarında da gecekondu mahalleleri ortaya çıktı.  İstanbul Boğazı'na bakan yamaçlarda oluşan bu yapılaşmalar bir yandan ilçenin doğal yapısını tahrip ederken öbür yandan da yörenin görünümünü önemli ölçüde çirkinleştirdi. 1980'lerin sonundan itibaren köylerin, hem İstanbul şehir merkezine yakın olmak isteyen hem de doğaya yakın olmak isteyen üst gelir grubunun yerleşmeye başlaması sonunda çehresi önemli ölçüde değişmiştir.

Coğrafya

İlçe toprakları, Çatalca Yarımadası'nın en doğu kesiminde yer alan sırtın, bir yandan İstanbul Boğazı'na, öbür yandan da kuzeyde Karadeniz'e doğru alçalan bölümlerden oluşur. Kuzey-güney doğrultusunda uzanan bu sırtın batı yamaçlarından çıkan sular (Göksu Deresi, Şeytandere ve Ayazağa Suyu) Kâğıthane Deresi aracılığıyla Haliç'e, kuzey kesiminden doğan sular Karadeniz'e, doğu yamaçlarından kaynaklanan sular da İstanbul Boğazı'na ulaşır. Günümüzde bunlardan en önemlileri İstanbul Boğazı'na doğru akan Sarıyer, Bakla ve Baltalimanı dereleridir.

Sarıyer İlçesi'nin Karadeniz kıyısı yer yer düz ve kumsal, bazı kesimlerde de falezlidir. Batıda, Kısırkaya'dan Kilyos'a (Kumköy) kadar uzanan kıyıdaki kumsal, doğuda Kilyos ile Rumelifeneri arasında, yerini kayalık falezlere bırakır. İstanbul Boğazı girişindeki Rumelifeneri açıklarında yer alan kayalıklara Öreke Adaları denir. İlçenin İstanbul Boğazı kıyıları oldukça girintili çıkıntılıdır. Bu kıyıdaki en önemli girinti Çayırbaşı'na doğru bir körfez gibi sokulan Büyükdere Koyu, başlıca çıkıntı ise doğuya doğru bir burun oluşturan Yeniköy'dür. Boğaz kıyısında yer alan başlıca küçük ve dar girintiler ise Tarabya ve İstinye koylarıdır.

Sarıyer, doğal bitki örtüsü açısından İstanbul'nin zengin ilçelerinden biridir. Belgrad Ormanı'nın doğu ucu ilçe sınırları içine sokulur. Ayrıca Rumelikavağı-Rumelifeneri-Kilyos üçgeni içinde kalan alan, büyük ölçüde ormanlarla kaplıdır. Eskiden bu alanda çok daha sık olan ormanlar, varlıklı İstanbullular için ikinci konut yapımına girişen kooperatifler tarafından yer yer tahrip edilmiştir.

İklim
Sarıyer'de Akdeniz iklimi (Köppen: Csb) görülmektedir.

Yönetim
Bugünkü ilçe toprakları 1930'a kadar Beyoğlu Kazasıyla Çatalca Vilayeti sınırları dahilindeydi. 1930'da yapılan bir yönetsel düzenleme sonucunda bugünkü Sarıyer ilçesi kuruldu. İlçe merkezinde Sarıyer Belediyesi'nin kuruluşu da aynı tarihte olmuştur. 1990'larda belediye olan Bahçeköy Beldesi 2008 yılında fesh olarak Sarıyer ilçesinin mahallesi oldu. 2012 yılında da Şişli sınırları içinde yer alan Ayazağa, Maslak ve Huzur mahalleleri bu ilçeye dahil edildi. Yine aynı düzenlemeyle 8 köyün mahalle statüsüne geçmesiyle ilçenin mahalle sayısı 38'e yükselmiştir.

Turizm

Sarıyer, doğal ve tarihsel değerler açısından zengin bir ilçedir. Orman varlığının yanı sıra su kaynakları da eskiden beri İstanbul için önem taşımıştır. Bu su kaynaklarından en ünlüleri Çırçır, Hünkar, Kocataş ve Sultan sularıdır. İlçe arazisindeki akarsular küçük olmalarına bakılmadan çok eskiden beri İstanbul'un su ihtiyacını karşılamak için değerlendirilmiştir. Bu amaçla dereler üzerinde bazı bentler ve bentlerin ardında biriken suları kente akıtmak için sukemerleri inşa edilmiştir. Bunlardan II. Mahmut, Topuzlu, Kirazlı ve Valide bentleri ile Bahçeköy ve II. Mahmud sukemerleri ilçe sınırları içindedir. İstanbul'un akciğerlerini oluşturan alanlardan biri olan Belgrad Ormanı'nda yer alan gezi yolları ve piknik alanları özellikle hafta sonlarında halkın ilgisini çeker. Belgrad Ormanı içindeki İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi'ne bağlı Atatürk Arboretumu bilimsel araştırmalara her yönü ile açık bir canlı laboratuvar olarak hizmet vermektir.

İlçe, eskiden kıyılarındaki plajlarıyla da ünlüydü. Ancak deniz kirliliğinin yoğunlaşması nedeniyle, dalyanlar gibi ilçenin İstanbul Boğazı kıyısındaki plajları da kapanmıştır, günümüzde boğaz kıyısında yalnızca Altınkum plajı faaliyet halindedir. Sarıyer'ın, özellikle Karadeniz kıyısındaki plajları, yaz aylarında bir turistik cazibe merkezi halini alır. İlçenin en gözde plajı Kilyos'tadır. Özellikle kıyı kesimindeki eğlence ve konaklama tesisleri yıl boyunca ilgi çeker.

Rumeli Hisarı Müzesi deniz kıyısındadır, günün belli saatlerinde ziyaretçilere açıktır. Şair Tevfik Fikret'in 1906-1915 arasında yaşadığı ve 1945 yılından bu yana müze olarak hizmet veren Aşiyan Müzesi Rumelihisarında Kayalar Mevkiindedir.

Sadberk Hanım Müzesi Büyükdere Piyasa Caddesindedir. Bu müzede eski Türk eserleri sergilenmektedir. Rumeli Hisarüstü'nde, Duatepe Parkı'nda idari yönetimi İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne ait Serpuş Müzesi bulunmaktadır. Emirgan'da Sabancı Üniversitesine bağlı Sakıp Sabancı Müzesi bulunmaktadır.

İlçede mimari değer açısından önem taşıyan birçok yapı vardır. Bunlar arasında konsolosluk binaları, kasırlar, köşkler, yalılar, iskeleler, kiliseler dikkati çeker. Ayrıca Rumelifeneri'ndeki Ceneviz kalesi de görülmeye değer yerlerindendir.

Önemli ve tarihi mekanlar;

 Ahmed Afif Paşa Yalısı
 Ahmet Kemali Efendi Çeşmesi
 Ali Kethüda Camii
 Alman Elçiliği Yazlık Rezidansı
 Atatürk Arboretumu
 Avusturya İstanbul Başkonsolosluğu
 Bahçeköy Su Kemeri
 Büyük Tarabya Oteli
 Diamond of İstanbul
 Emirgan Hamid-i Evvel Camii
 Garipçe Kalesi
 Huber Köşkü
 Maslak Kasrı
 Mihrişah Valide Sultan Çeşmesi
 Nef Stadyumu

 Neslişah Sultan Camii
 Nurol Life
 Rumeli Feneri
 Rumeli Feneri Kalesi
 Rumeli Hisarı
 Sadberk Hanım Müzesi
 Sait Halim Paşa Yalısı
 Sakıp Sabancı Müzesi
 Skyland İstanbul
 Spine Tower
 Sultaniye Sarayı
 Şerifler Yalısı
 Telli Baba Türbesi

Galeri

Video Galeri

Kamu hizmetleri

Eğitim

İstanbul Teknik Üniversitesi, Marmara Üniversitesi, Boğaziçi Üniversitesi, Koç Üniversitesi, Işık Üniversitesi, Beykent Üniversitesi ve İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi, Türk Silahlı Kuvvetleri Harp Akademileri ile Adile Sadullah Mermerci Polis Meslek Yüksekokulu Sarıyer İlçesi'nde bulunan yüksek öğretim kurumlarıdır. 2009 yılı itibarıyla Sarıyer İlçesi sınırları içinde 47 okulöncesi, 50 ilköğretim ile 31 lise ve dengi eğitim kurumu vardır.

Liseler:
Ali Akkanat Anadolu lisesi
Behçet Kemal Çağlar Lisesi
ITU Geliştirme Vakfı Okulları
Sarıyer Firuzan Kemal Demironaran Lisesi
Sarıyer Vehbi Koç Vakfı Lisesi
Rotary 100. Yıl Anadolu Lisesi
Mustafa Kemal Anadolu  Lisesi
F.M.V. Özel Ayazağa Işık Lisesi
İstek Özel Kemal Atatürk Lisesi
İstek Özel Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi
 Özel Mürüvvet Evyap Lisesi
Özel doğa Lisesi
Özel B.J.K Lisesi
Özel Cent Lisesi
Özel Daruşşafaka Lisesi
Özel Erol Altaca Lisesi
Özel Yeni Yıldız Lisesi
Özel Açı Lisesi
Özdemir Sabancı Emirgan Anadolu Lisesi
Sarıyer Hüseyin Kalkavan Lisesi

Mesleki Eğitim Veren Liseler
Cevat Koçak Mesleki Ve Tekniki Anadolu Lisesi
Anadolu İmam Hatip Lisesi
Mehmet Rıfat Evyap Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
Mehmet Şam Ticaret Meslek Lisesi
Mustafa Kemal Anadolu Lisesi
Sarıyer Kız Meslek Lisesi
Şükran Ülgezen Kız Teknik Ve Meslek Lisesi

Devlet Liseleri
Sarıyer Yaşar Dedeman Lisesi
Sarıyer İstinye Lisesi

Sağlık
İlçe sınırları içinde 5 hastane (Metin Sabancı Baltalimanı Kemik Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İstinye Devlet Hastanesi, İsmail Akgün Devlet Hastanesi, Özel Acıbadem Maslak Hastanesi, Özel Acıbadem Zekeriyaköy Hastanesi), 23 sağlık ocağı, 99 eczane ve 7 poliklinik bulunur.

Ulaşım

Sarıyer İlçesi'nde yaşayanlar deniz ve kara yollarından yararlanarak kentin öbür kesimlerine ulaşırlar. Denizyolu ulaşımı semtlerdeki iskelelerden (Sarıyer, Rumelikavağı, Yeniköy, Emirgan, İstinye, Büyükdere) Şehir Hatları vapurlarıyla sağlanır. İlçe kıyılarında balıkçı teknelerinin sığındığı bazı iskeleler vardır. Bunlardan başlıcaları Rumelifeneri'ndeki balıkçı barınağı ile Sarıyer'deki küçük dalgakırandır.

İlçedeki önemli karayolu eksenlerinden biri Boğaz kıyısını izleyen ve değişik semtlerde farklı adlar taşıyan "sahil yolu"'dur. Diğer bir ulaşım aksı ise Zincirlikuyu'dan gelip Tarabya kavşağından sonra Hacı Osman Bayırı adıyla anılan ve Kefeliköy'de sahil yoluna bağlanan Büyükdere Caddesi'dir. Büyükdere Caddesi, İstinye'den ve Tarabya'dan da sahil yoluna bağlanmaktadır. Üçüncü önemli karayolu ekseni, batı ayağı Rumelihisarı'nda olan Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'yle Avrupa Yakası'nı Anadolu Yakası'na bağlayan batı-doğu doğrultulu O-2 Otoyolu'dur. Yavuz Sultan Selim Köprüsü'nün Avrupa yakasındaki ayağı Garipçe'dedir. Bu köprüden geçen Kuzey Marmara Otoyolu'nun Avrupa'daki ilk kavşağı Uskumruköy'dedir. Sarıyer-Çayırbaşı Tüneli Büyükdere Caddesini doğrudan ilçe merkezine bağlar.

İlçe merkezinden İstanbul'un değişik noktalarına otobüs ve minibüs seferleri vardır.

Ayrıca ilçe halkı şu an için M2 Metro Hattının en kuzeydeki dört istasyonu olan Hacıosman, Darüşşafaka, Atatürk Oto Sanayi ve İTÜ Ayazağa istasyonlarından metroya binerek Levent, Mecidiyeköy, Taksim güzergahından Yenikapı durağına kadar ulaşabilmektedirler.

Spor

1940 yılında kurulan ve adını ilçeden alan Sarıyer Spor Kulübü, futbol, voleybol ve boks dallarında faaliyet göstermektedir. Kulübün renkleri lacivert ve beyazdır; Lacivertin asaleti, beyazın ise temizliği simgelediği kabul edilmiştir. "Beyaz Martılar" olarak bilinen kulübün futbol takımı 1982-1994 ve 1996-1997 yılları arasında Süper Lig'de mücadele etmiştir. 1980'lerde ve 1990'ların başlarında altın dönemini yaşayan Sarıyer futbol takımı bir zamanlar boğazın en güçlü takımlarından biri ve üç büyüklerin korkulu rüyası olmuştur. İç saha maçlarını Yusuf Ziya Öniş Stadı'nda oynamaktadır.

İlçenin diğer ünlü takımıysa 2003-2005 arasında 3. Lig'de (4. Kademe) oynamış olan Yeniköyspor'dur. Ayrıca Sarıyer Belediyespor,  Ferahevlerspor, Bahçeköyspor, Pınar İY., Pınarspor, İstinye, Reşitpaşa, Kireçburnu, Madenspor, Rumelikavağı, Çayırbaşı, Büyükdere ve Çayırbaşı Özkan gibi takımlar amatör futbol liglerinde mücadelelerine devam etmektedirler.

Galatasaray (futbol takımı)'nın iç saha maçlarını oynadığı Ali Sami Yen Spor Kompleksi TEM Otoyolu'nun kuzeyinde yer alır. 52.883 seyirci kapasitesi ile Atatürk Olimpiyat Stadyumu'ndan sonra Türkiye'nin ikinci en yüksek kapasiteli stadyumudur.
İlçedeki diğer önemli spor tesisleri; Çayırbaşı Stadı, İTÜ Stadyumu, Kilyos Stadı, Mersinli Ahmet Kamp Eğitim Merkezi, Orhan Keçeli Stadı, Sarıyer Kapalı Spor Salonu, Yusuf Ziya Öniş Stadı, Enka Spor Kulübü Sadi Gülçelik Spor Sitesi, İTÜ Ayazağa Spor Salonu ile Darüşşafaka  basketbol takımının iç saha maçlarını oynadığı Ayhan Şahenk Spor Salonu'dur. İstinye ve Zekeriyaköy'de binicilik tesisleri bulunur.

Ekonomi

Sarıyer İlçesi'nde iktisaden faal olan nüfusu oluşturan kesim, daha çok ilçe dışındaki işyerlerinde çalışır. İlçede fazla sanayi tesisi yoktur. Geçmiş yıllarda kibrit, kablo ve vinç fabrikaları taşınmış, İstinye'deki tersane kaldırılmıştır. Hizmet işkolu ilçenin en canlı ekonomik etkinlik alanını oluşturur.

Özellikle kıyı kesiminde lokanta ve bar gibi işyerleri yılboyunca İstanbulluların ilgisini çeker. Borsa İstanbul İstinye'de bulunmaktadır. Ayrıca ABD, Avusturya, Çin, Irak ve Özbekistan'ın İstanbul başkonsoloslukları Sarıyer İlçesi sınırları içindedir.

Politika

Yerel Seçimler

Nüfus
2020 TÜİK verilerine göre Sarıyer İlçesi'nin nüfusu 335.298'dir.

Kaynakça
 Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi, Cilt 6, T.C. Kültür Bakanlığı-Tarih Vakfı (1994)

Dış bağlantılar

 Sarıyer Belediyesi
 Sarıyer Kaymakamlığı
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Sarıyer İlçesi Tanıtımı

Sarıyer


Le dème d'Igoumenítsa, en  / Dímos Igoumenítsas, est un dème du district régional de Thesprotie, en Épire, Grèce.

Le dème actuel résulte de la fusion, en 2010,  des dèmes d'Igoumenítsa, de Margaríti, de Parapótamos, de Pérdika et de Sývota.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte , tandis que celle de la ville d'Igoumenítsa s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Épire

Dème d'Igoumenítsa


El Campeonato Mundial de Clubes Campeones de Futsal era el máximo certamen de futsal para clubes organizado por la Asociación Mundial de Futsal.

Originalmente, se jugaba de manera intermitente entre clubes de Europa (UEFS) y Sudamérica (CSFS). En 2014, se eleva el cupo de equipos europeos y sudamericanos a dos (2) en cada zona y además debutan en el torneo equipos de Asia (Confederación Asiática de Futsal, CATFS), África (Confederación Africana de Futsal, CAFUSA) y Norte y Centroamérica (Confederación Norte-Central-Caribeña de Futsal, CONCACFUTSAL) con un (1) cupo para cada zona sumándose un equipo de Oceanía, lo que convertiría este torneo un auténtico Mundial de Clubes, pero por diversas razones 4 de los equipos cancelaron su presencia en el mundial, por lo que no se jugó ese año. Sin embargo, en 2017 se albergó en Cataluña un torneo continental de clubes que buscaba proclamar al mejor equipo del mundo, albergando los mejores clubes de 16 federaciones inscritas inicialmente; pero al final, por problemas de logística de parte de la organización, solo participaron 8 equipos de 7 federaciones. En 2019, se jugó una serie de dos partidos entre el campeón de América (Caciques del Quindío) y el campeón de Europa (Dinamo de Moscú).

Campeones

Enlaces externos
Club World Championships  AMF MALE
Campeonatos de Fútbol de Salon - FutSal CAFS
COMPETICIONES DE CLUBES Mundiales Asociación de futsal del Perú

Referencias

Véase también
 AMF
 UEFS
 PANAFUTSAL
 Campeonato Europeo de Campeones UEFS
 Copa de la UEFS de futsal

Mundial
Futsal
Mundial

Campeonato Mundial de Clubes Campeones de Futsal FIFUSA/AMF


An Crepidium fissum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Crepidium fissum in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crepidium

Crepidium fissum


Åsmund Fregdegjeva eller Åsmund Frægdegjevar er en norsk folkevise af balladetypen. I The Types of the Scandinavian Medieval Ballad er den typologiseret som E 145, og regnes dermed til trolde- og kæmpeviserne. Visen er kun kendt den nordlige del af Telemark. Den ældste nedskrevne version er gjort af M.B. Landstad efter Lavrans Groven.

Folkevisen findes i adskillige forskellige udgaver fra midten af 1800-tallet og frem. I de fleste udgaver er kongen, som Åsmund rejser ud for, fra Irland, men i andre versioner er han fra Island. Fælles for dem er dog, at det er Olav Tryggvason, der er kongen idet helten sejler i hans skib Ormen hin Lange. Den danske folktronicagruppe Sorten Muld udgav en version af sangen kaldet "Harald Kongen" på deres debutalbum Mark II i 1997. I denne version hedder kongen Harald (sandsynligvis Harald Blåtand).

Indhold
Kongen lover Åsmund prinsesse Ermelin, dersom han kan få hende ud ad Trollebotnen. Åsmund sejler derhen i skibet Ormen hin Lange sammen med brødrene sine. Han går ind i fjeldet, dræber en gyger og tager prinsessen med sig ud, men opdager at hans brødrene er flygtet. Han går tilbage ind i fjeldet, dræber flere trolde og finder en hest som tilbyder sig at fragte dem hjem, dersom han vil ofre sin højre hånd. Åsmund og prinsessen rider over havet og da de er hjemme igen, hugger Åsmund hovedet af hesten som da forvandler sig til Ermelins yngste bror.

Baggrund
Visen er bygget over en islandsk fornaldersaga: Sögu af Ásmundi flagðagefu og analysen af denne vise står centralt i Knut Liestøls doktorafhandling.

Referencer

Litteratur
Landstad, Norske Folkeviser, Christiania 1853, s. 3 – 21
Liestøl, Norsk folkedikting VI Folkeviser I, Oslo 1967, s. 126 og 282

Folkeviser
Sange fra Norge

Åsmund Fregdegjeva


Höfen ist ein Gemeindeteil des Marktes Dombühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt in der Sulzachebene am Westufer des Rödenweiler Mühlbachs, der ein rechter Zufluss der Sulzach ist. Im Westen befindet sich der Thierachingberg (), der eine Erhebung der Sulzachrandhöhen ist, die Teil der Frankenhöhe sind. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt zu einer Gemeindeverbindungsstraße bei Binsenweiler (0,7 km südöstlich) bzw. zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,7 km westlich), die nach Archshofen zur Kreisstraße AN 36 (2,4 km südöstlich) bzw. über den Auhof nach Dombühl (1,8 km nördlich) verläuft.

Geschichte
Höfen lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. 1732 bestand der Ort aus 2 Halbhöfen, über die das Klosterverwalteramt Sulz die Grundherrschaft ausübte. An diesen Verhältnissen änderte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Höfen dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Dombühl zugeordnet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Maria (Kloster Sulz) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dombühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Höfen (Dombühl)


طائرة خطوط نورث ويست الجوية رحلة 2501 وهي من نوع دي سي-4 كانت تحت الخدمة ما بين نيويورك ومدينة سياتل يومياً وعندما اختفت بشكل فجائي مساء يوم 23 يونيو 1950 وعلى متنها 55 راكب مع 3 من طاقم الطائرة.

كانت الطائرة بارتفاع 3,500 قدم (1070 متر) فوق بحيرة ميشيغان 29 كم (18.1 ميل) شمال غربي ميناء بينتون بولاية ميشيغان، عندما اختفت بشكل مفاجئ من أمام شاشات الرادار بعدما طلب قائدها للهبوط إلى ارتفاع 2,500 قدم (760 متر). وقد تم البحث عنها على نطاق واسع ومن ضمنها البحث عن طريق السونار والسحب من أعماق البحيرة عن طريق سفن صيد ولكن دون جدوى. ومع أن قد طفا للسطح بقايا التنجيد وبقايا قطع بشرية، ولكن لم يستطع الغواصون العثور على حطام الطائرة.

وقد كان هناك العديد من النظريات التي تفسر سر اختفاء الطائرة من شاشات الرادار. من بينها أنها دخلت خط عاصفة ثلجية وإعصار، ولكن بما أن حطام الطائرة لم يتم العثور عليه، فيبقى سر تحطم الطائرة لم يتم كشفه بعد.

المصادر

انظر أيضا
 نورث ويست رحلة رقم 2
 نورث ويست رحلة 4422
 نورث ويست رحلة رقم 1
 قائمة حوادث الطائرات المدنية

وصلات خارجية
 Remembering Northwest Flight 2501

ميشيغان في 1950
أحداث يونيو 1950
بحيرة ميشيغين
حوادث طائرات في ميشيغان
حوادث طيران سببها غير معروف
حوادث طيران في الولايات المتحدة
حوادث طيران في الولايات المتحدة في 1950
كوارث في ميشيغان
مركبات جوية مفقودة
أحداث يونيو 1950 في الولايات المتحدة
النقل في مقاطعة بيرين، ميتشيغان

خطوط نورث ويست الجوية الرحلة 2501


صالح حميدات فنان تونسي بدأ مع فرقة عشاق الوطن الملتزمة والقريبة من الإسلاميين ثم استقل عنها.

 من بين من لحن له الموسيقار العراقي المشهور نصير شمة قصيدة صامت أعلن حبي وهي من كلمات الشاعر العراقي إبراهيم زيدان.

الغناء الملتزم
إسلاميون تونسيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
مغنون ومغنيات تونسيون

صالح حميدات


Amerika Açık terimi Amerika'da düzenli olarak yapılan turnuvalardır.

 Amerika Açık 4 Grand Slam tenis turnuvasından bir tanesidir.
 Amerika Açık (golf) Birleşik Devletler Golf Federasyonu tarafından düzenlenen golf turnuvasıdır.
 Amerika Açık Badminton Şampiyonaları, badminton turnuvası
 Amerika Açık (bowling)
 Amerika Açık (crosswords)
 Amerika Açık (bisiklet)
 Amerika Açık (go)

Amerika Açık


Derby (okunuşu: Erdoğan), Birleşik Krallık'ın İngiltere ülkesinin Doğu Midlands bölgesinde bulunan yerleşim merkezidir. 1997'den itibaren tek-seviyeli Derby Şehri yerel idaresinin merkezidir.

Derby kenti bir şehirsel bir yerleşkedir ve coğrafi ve sosyal niteliklerinin incelenmesi gerekir. Yerleşkeyle ilişkili yerel hukuki ve idare nitelikleri Derby Şehri ile Derbyshire idari kontluğu ve törensel kontluğu kavramsal olarak coğrafi Derby'den ince ayrı tutulması gerekmektedir.

Derby yerleşkesinin sınırları hukuki ve idari Derby Şehri sınırlarından daha büyüktür. Derby yerel idaresi sınırları içinde bulunan şehir ile civarında bulunan başka yerel idarelere bağlı varoşlarından oluşan büyük Derby şehirsel alanı (2001 itibarıyla) 230.000 kişilik nüfusuyla İngiltere'nin en büyük 18. yerleşim yeridir.

Coğrafi konumu
Derby kenti "Doğu Midlands" bölgesinde törensel "Derbyshire Kontluğu"'nun güneyinde "Derwent Nehri" kenarında konumlanmıştır. Şu tablo Derby etrafındaki kentler, kasabalar ve köyleri yönlerine göre göstermektedir:

Ekonomi
Derby şehrinde iki büyük sanayi üretim şirketi bulunmaktadır: Yaklaşık 12.000 işçinin çalıştığı Rolls Royce ve Toyota Motor Corporation otomobil fabrikası,

Derby, eskisi kadar büyük olmakla beraber, İngiltere'de çok önemli demiryolu makineleri üretim merkezi de olmaya devam etmektedir. Bu sektörde çalışan "Railways Systems Engineering" ve "Bombardier" firmaları Derby'de bulunmaktadır. Derby istasyonu İngiltere demiryolu ağı sisteminde tarihsel önemli yerini hala korumakta olup bu istasyona bağlı bakım ve revizyon birimleri hala önemlidir.

Derby'de yeni sektör bilgisayar ve video oyunları tasarımcısı ve geliştiricisi "Core Design" şirketi bulunmaktadır ve bu şirket kahramanı "Lara Croft" olan Tomb Raider oyunları serisinin yaratıcısı olarak bilinmektedir. Bu oyun serisinin çok popüler olması dolayısıyla bu şirketin merkezinin bulunduğu Derby şehri çevresini dolanan "içeri çevre yolu"'nun bir kısmına "Lara Croft Yolu" adı verilmiştir.

Resimler

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Derby Şehri
Derbyshire
Doğu Midlands

Dış bağlantılar
 Derby ve Derbyshire'da güzel sanatlar kılavuzu

 Online Derby kılavuzu

Derbyshire'daki kentler ve kasabalar

Derby


ජනගහනය මත පදනම්ව සෞඛ්‍ය කළමණාකරණය

වසංගතවේදය පිළිබදව වූ ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරකම් සහ ඒ පිළිබදව සිදු කළ අධීක්ෂණයන්හි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ජනගහනය මත පදනම්ව සිදු කරන සෞඛ්‍ය කළමණාකාරිත්වය ඇති වීමට කැපීපෙනෙන දායකත්වයක් ලබාදුණි.

ජනගහනය මත පදනම්ව කරන සෞඛ්‍ය කළමණාකාරිත්වය මගින් ,
	ඉලක්ක ජනගහනයක සෞඛ්‍ය අවශ්‍යතා සහ සෞඛ්‍ය තත්වය තක්සේරු කිරීමට
	එම ජනගහනයෙහි සෞඛ්‍ය තත්වය වැඩි දියුණු කර ගැනීම සදහා අතර මැදි වැඩ සටහන් ඇති කිරීමට සහ
	ප්‍රජාවෙහි සංස්කෘතිමය සහ සෞඛ්‍ය පිළිබදව වූ සම්පත් අනුව යමින් එකී ජනගහනයෙහි සාමාජිකයන් හට කාර්යක්ෂම සහ සුක්ෂම ලෙස සේවාවන් සැපයීම සිදුකළ හැකිය.

නූතන ජනගහනය මත පදනම්ව සිදුකරන සෞඛ්‍ය කළමණාකාරිත්වය ඉතා සංකිර්ණ වූවකි. ඒ සදහා වසංගතවේදය පිළිබදව ප්‍රායෝගික දැනුම සහ අධීක්ෂණය කිරීමේ හැකියාව ඉතා වැදගත් වේ. (වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක, දේශපාලනික, කාර්මික සහ ගණිතය පිළිබදව ඇති දැනුම ඉතාවැදගත්ය) එමගින් ඵලදායී සහ කාර්යක්ෂම සෞඛ්‍ය සේවාවක් ජනගහනය වෙත සැපයීමට හැකිය. මෙම කර්තව්‍ය සදහා නූතන අවධානම් කළමණාකාරිත්වය පිළිබදව දුරදක්නා දෘෂ්ටියක් සහ මරණ අනුපාතය පිළිබද සංඛ්‍යාන දත්තවල සිදුවීම සහ ව්‍යාප්තිය පිළිබදව දැනීමක් නූතන ජනගහනය මත පදනම් වූ සෞඛ්‍ය අවශ්‍යතාවයන් කලමණාකාරිත්වය සදහා අත්‍යවශ්‍ය වේ. තවද මෙමගින් අනාගතයේදී ජනගහනය තුළ ඇති වූයේයැයි අනුමාන කළ හැකි සෞඛ්‍ය ගැටළු පිළිබදව යහපත් ප්‍රතිචාර දැක්වීමට සහ නිසි පරිදි කළමණාකරණය කිරීමට හැකියාව ලැබේ.

මෙලෙස ජනගහනය මත පදනම්ව සෞඛ්‍ය කළමණාකාරිත්වය සිදුකරන සහ එහි කර්තව්‍යයන් මගින් වසංගතවේදය පිළිබදව ප්‍රායෝගික ප්‍රතිඵල ලබාගන්නා සංවිධාන වනුයේ Canadian Strategy for Cancer Control , Health Canada Tobacco Control Programs , Rick Hansen Foundation සහ Control  Research Initiative ය.

මෙම සංවිධාන මගින් අවධානමට ලක් වූ ජීවිත පිළිබදව ජනගහනය මත පදනම් වූ සෞඛ්‍ය කළමණාකාරිත්ව වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී ජන ගහන විද්‍යාව, සෞඛ්‍ය ඒජන්සි මෙහෙයුම් පර්යේෂණ සහ ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබද දැනුම ප්‍රමාණාත්මක ලෙස දත්ත අධීක්ෂණය කිරීමේදී යොදා ගනී.

	ජනගහයෙහි ජීවිත කෙරෙහි ඇති බලපෑම පිළිබදව අධ්‍යයනය කිරීම :  ජනගහනයෙහි අළුතෙන් ඇති වන රෝග තත්වයන් ඒවායේ ව්‍යාප්තිය , අඩු වයසකදී සිදුවන මරණ සංඛ්‍යාව සහ ආබාධිත තත්වය හා මරණය මගින් ජීවිතකාලයෙන්  අහිමිවන වසර සංඛ්‍යාව පිළිබදව අධ්‍යයනය කිරීම මගින් අනාගතයේදී රෝග තත්වයන් මගින් ජනගහනය වෙත ඇති කරන බලපෑම පිළිබදව අවබෝධයක් ලබාගැනීම.

	ශ්‍රම බලකාය මගින් ජීවිතයට ඇති වන බලපෑම අධ්‍යයනය කිරීම : මෙහිදීද ශ්‍රමබලකායෙහි අළුතෙන් ඇති වන රෝග තත්වයන් ඒවායේ ව්‍යාප්තිය, අඩු වයසකදී සිදුවන මරණ සංඛ්‍යාව සහ ආබාධිත තත්වය හා මරණය මගින් ජීවිත කාලයෙන් අහිමි වන වසර සංඛ්‍යාව පිළිබදව සොයා බැලේ.

	රෝග මගින් ආර්ථිකයට ඇති කරන බලපෑම පිළිබදව සොයා බැලීම : මෙමගින් අනාගතයේදී ඇති විය හැකි රෝග තත්වයන් මගින් පෞද්ගලික අංශයෙහි ආදායම් මාර්ග කෙරෙහි ඇති කරන ලබපෑම් පිළිබදව සොයා බැලීම් සිදු කරනු ලබයි. (වේතන, සෞඛ්‍ය සේවාවන් සැපයීම සදහා සිදුවන වියදම් සහ අනෙකුත් වියදම්)

Population-based health management


Claude Ramey (født 29. oktober 1754 i Dijon, død 5. juni 1838 i Paris) var en fransk billedhugger. Han var far til Jules Ramey.

Ramey har skabt en del dekorativ skulptur for Louvre, statuen Najade for Medici-springvandet i Luxembourg-haven, en statue af Kléber med mere.

Kilder

Billedhuggere fra Frankrig
Franskmænd i 1700-tallet
Franskmænd i 1800-tallet
Personer fra Dijon

Claude Ramey


هو طقس احتفالي شيعي يقام بعد أربعين من يوم عاشوراء معركة كربلاء، ويأتي من حيث الأهمية بعد يوم عاشوراء ويصادف العشرين من صفر من كل عام. ورغم أن طقس الاحتفال بالأربعين موجود في ديانات أخرى، إلا أن الفترة التي تم فيها جمع رأس الحسين وجسده استغرقت أربعين يوما. هذا التصادف هو فقط ما يدعو الشيعة للاحتفال بالأربعين باعتباره مناسبة دينية. إن الاحتفال بيوم الأربعين بعد الوفاة هي عادة فرعونية- ، ترتبط بأهمية العدد (أربعين) وقدسيته، ليس عندالشيعة فحسب، بل وفي الديانات الأخرى كاليهودية والمسيحية، والحضارات العليا القديمة كالسومرية والبابلية.

وتأتي خصوصية يوم الأربعين لاعتقاد الشيعة برجوع رأس الحسين بن علي(ع) من الشام إلى العراق ودفنه مع الجسد في كربلاء، ويسمى هذا اليوم في العراق (مرد الرأس). إن اتحاد الرأس بالجسد بعد أربعين يوماً من مقتل الحسين (ع) يكون في الحقيقة أساس موضوع هذه الذكرى الأليمة لدى الشيعة، بالإضافة إلى زيارة قبر الحسين (ع) والتبرك به، الذي أصبح من التقاليد الشيعية العريقة التي لها أهمية كبيرة في العراق وإيران.

راجع أيضاً
(الأربعين

مراجع

الشيعة
طقوس دينية

مراد الراس


is a district located in Ehime Prefecture, Japan. As of 2004, the district has an estimated population of 17,299. The total area is 340.37 km2.

The district has two towns:
Kihoku
Matsuno

History
 Due to 1878 land reforms, the district was founded when it broke off from the Uwa District.  (2 towns, 31 villages)
 July 1, 1895 — The village of Tsushima broke up into the villages of Takachika and Iwamatsu.  (2 towns, 32 villages)
 July 1, 1899 — The village of Kiyomitsu broke up into the villages of Mimaki and Kiyomitsu.  (2 towns, 33 villages)
 May 1, 1917 — The village of Maruho merged into the town of Uwajima.  (2 towns, 32 villages)
 October 3, 1919 — The village of Iwamatsu gained town status.  (3 towns, 31 villages)
 August 1, 1921 — The town of Uwajima and the village of Yawata merged to form the city of Uwajima.  (2 towns, 30 villages)
 September 1, 1934 — The village of Kushima merged into the city of Uwajima.  (2 towns, 29 villages)
 February 11, 1938 — The village of Tamajiri merged into the town of Yoshida.  (2 towns, 28 villages)
 September 10, 1938 — The village of Takachika merged into the town of Iwamatsu.  (2 towns, 27 villages)
 November 10, 1940 — The village of Akeharu was renamed and gained town status to become the town of Matsumaru.  (3 towns, 26 villages)
 November 10, 1941 — The village of Asahi was renamed and gained town status to become the town of Chikanaga.  (4 towns, 25 villages)
 April 1, 1951 — Parts of the village of Kitanada merged into the town of Iwamatsu.
 October 10, 1954 — The villages of Mima, Narutae, and Futana merged to become the town of Mima.  (5 towns, 22 villages)
 February 11, 1955 — The villages of Kiyomitsu, Mimami, Kitanada, Hataji, Shimonada the town of Iwamatsu merged to form the town of Tsushima.  (5 towns, 17 villages)
 March 1, 1955 — The villages of Tachima, Kisakata, and Okuna merged into the town of Yoshida.  (5 towns, 14 villages)
 March 31, 1955
Parts of the village of Takamitsu and the village of Tamatsu from Higashiuwa District merged into the town of Yoshida.
The villages of Takamitsu (excluding parts) and Miura merged into the city of Uwajima.  (5 towns, 12 villages)
The villages of Yoshifuji, Aiji, Izumi, Mishima, and the town of Chikanaga merged to become the town of Hiromi.  (5 towns, 8 villages)
The village of Yoshinobu and the town of Matsumaru merged to become the town of Matsuno.  (5 towns, 7 villages)
 January 1, 1957 — The village of Kuno merged into the city of Uwajima.  (5 towns, 6 villages)
 April 1, 1958 — The villages of Shitaba, Komobuchi, Yusu, Tojima and Hiburijima merged to become the village of Uwaumi.  (5 towns, 2 villages)
 August 1, 1958 — Parts of the town of Hiromi merged into the town of Mima.
 April 1, 1974 — The village of Uwaumi merged into the city of Uwajima.  (5 towns, 1 village)
 January 1, 2005 — The town of Hiromi and the village of Hiyoshi merged to become the town of Kihoku.  (5 towns)
 August 1, 2005 — The towns of Mima, Tsushima and Yoshida merged into the expanded city of Uwajima.  (2 towns)

Kitauwa District

Kitauwa District, Ehime


Thomas Osmond (ou Osgood) Summers ( - ) est un théologien méthodiste américain d'origine anglaise, membre du clergé, hymniste, éditeur, liturgiste et professeur d'université. Il est considéré comme l'un des théologiens méthodistes les plus éminents du .

Biographie

Jeunesse
Thomas Osmond Summers est né le 11 octobre 1812 à Swanage, Dorset, Angleterre. Summers devient orphelin à six ans et est pris en charge par sa grand-mère calviniste. Sa seule sœur est également décédée à cette époque. À l'âge de sept ans, avec son frère, il déménage chez une grand-tante nommée Sarah Havilland, qui a une influence durable sur lui. Elle enseigne à Summers la doctrine et les pratiques de l'Église congrégationaliste, jusqu'à sa mort en 1828. À la suite de sa mort, il est placé sous la tutelle de trois diacres de l'Église indépendante qui lui enseignent le catéchisme, choisissent des passages de la Bible à mémoriser, et constatent qu'il va à l'église cinq fois chaque dimanche, et aux rencontres de milieu de semaine. En 1830, il émigre aux États-Unis. En 1832, il rejoint l'église épiscopale méthodiste d'Ebenezer à Washington, DC. En 1833, il a une expérience de conversion. En 1834, il est autorisé à prêcher et admis comme membre à la Conférence de Baltimore.

Carrière
En 1835, Summers est nommé au circuit d'Augusta dans la Virginie rurale. Il acquiert une réputation sur le circuit en tant qu'expert en hymnodie. En 1837, il est ordonné diacre en 1837 et est nommé à l'église de la gare de Baltimore City. En 1839, il est ordonné ancien et nommé au West River Circuit au Texas. En 1840, il établit une communauté méthodiste sur l'Île de Galveston au Texas. En 1844, il passe à la Conférence d'Alabama et se marie avec Mlle N.B. Sexton. Il sert également comme membre du clergé méthodiste dans le Mississippi.

En 1845, il est élu secrétaire de l'Église épiscopale méthodiste. Il est choisi pour présider le comité chargé de créer un nouvel hymne pour l'Église épiscopale méthodiste du Sud. Il est choisi comme rédacteur en chef adjoint du Southern Christian Advocate, Charleston, Caroline du Sud.

En 1850, il s'installe à Nashville, Tennessee et travaille comme éditeur de livres pour l'Église épiscopale méthodiste du Sud. À partir de 1851 à 1856, il exerce les fonctions du rédacteur du Visiteur d'École de dimanche. En 1855, il déménage à Nashville, devenant rédacteur en chef du Southern Christian Advocate et supervisant également toutes les publications de l'Église épiscopale méthodiste pour l'école du dimanche. À partir de 1858 à 1861, il exerce les fonctions du rédacteur de la Révision Trimestrielle de l'Église Méthodiste, Sud. De 1868 à 1878, il est le rédacteur en chef du Christian Advocate de Nashville.

Summers publie plus de 500 livres allant de l'histoire de l'église à la médecine. Cependant, leur nombre réel est difficile à déterminer car il n'a souvent pas indiqué sa propre paternité.

En 1875, Summers est professeur de théologie systématique à l'Université Vanderbilt, une université nouvellement créée à Nashville. Celle-ci est créée en tant qu'institution méthodiste par Holland Nimmons McTyeire (1824-1889), évêque de l'Église épiscopale méthodiste du Sud. D'ici à 1878, il devient le Doyen du Département Biblique à l'université de Vanderbilt, plus tard connu comme l'École de théologie de l'université de Vanderbilt. Il devient connu comme « l'un des principaux théologiens méthodistes du dix-neuvième siècle ».

Théologie et opinions
En 1856, quelques années avant la guerre civile américaine de 1861-1865, et avec William Andrew Smith (1802-1870), président de son alma mater Randolph-Macon College, il publie un essai sur l'esclavage domestique aux États-Unis. Plus tard, dans The Ladies' Repository, il justifie la punition des pécheurs comme de la fermeté affectueuse. Tout au long de la guerre civile, Summers continue à publier des documents pour les soldats confédérés, se lamentant une fois que sa mauvaise vue l'avait empêché de servir dans l'armée confédérée.

Summers est un théologien systématique dans la tradition wesleyenne. Ses opinions sur la sotériologie sont représentatives de l'arminianisme classique.

Mort
Summers est mort après s'être effondré lors d'une réunion de la Conférence générale le 6 mai 1882 à Nashville, Tennessee. Il est enterré dans la tombe de l'évêque (également connue sous le nom de monument de l'évêque) sur le campus de Vanderbilt aux côtés de l'évêque , de l'évêque , de l'évêque , de sa femme Amelia et du chancelier .

Œuvres

Références

Notes et références

Liens externes

Décès en mai 1882
Naissance en octobre 1812
Pasteur arminien
Professeur à l'université Vanderbilt
Théologien méthodiste américain
Théologien arminien
Théologien protestant du XIXe siècle
Théologien systématique
Décès à 69 ans

Thomas Osmond Summers


Stephen Dorff (født 29. juli 1973 i Atlanta, Georgia) er en amerikansk skuespiller.

Dorff var søn af Nancy og Steve Dorff, som var en komponist og musikproducer. Hans far var jødisk. Dorff voksede op i Los Angeles, hvor hans far arbejdede, og han begyndte som skuespiller allerede som barn, i forskellige reklamefilm. Dorff studerede ved flere private skoler og han blev udvist fra fem af disse. Dorff begyndte at optræde som professionel skuespiller i slutningen af 1980'erne. Dorff har optrådt som gæsteskuespiller i tv-programmer som Diff'rent Strokes, Blossom, Roseanne og Married with Children. Dorff's første store rolle var i filmen The Gate fra 1987, en gyserfilm om en fyr som, sammen med en ven, opdager et hul i jorden som viser sig at være en indgangsport til helvede.

Dorff optrådte som porno-stjernen Dick Shadow i sex-industri-komedien Bucky Larson: Born to Be a Star, en film produceret af Adam Sandler, der er også var medforfatter af manuskriptet.

Stephen Dorff har haft et forhold med Pamela Anderson.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Georgia
Personer fra Atlanta

Stephen Dorff


Kineski građanski rat je oružani sukob koji se, s dužim prekidom, vodio u Kini od 1927. do 1950., između vlade Republike Kine na čelu s nacionalističkom strankom Kuomintang i pobunjenika na čelu s Komunističkom partijom Kine.

Izbio je za vrijeme Sjeverne ekspedicije (1926. – 1928.) u kojoj su komunisti i Kuomintang ispočetka bili saveznici u Prvom ujedinjenom frontu protiv Beiyanške vlade i gospodara rata na sjeveru Kine. Povod za izbijanje sukoba bila je kontrola nad Šangajem, gdje su u proljeće 1927. nacionalisti masakrirali komunističko rukovodstvo. Preživjeli komunistički vođe sklonili su se u sela u unutrašnjosti juga Kine, gdje su s vremenom od lokalnog stanovništva počeli stvarati Nacionalnooslobodilačku armiju. Ona je pod vodstvom Mao Ce Tunga vješto koristila gerilsku strategiju i imala veliki teritorij poznat kao Kineska Sovjetska Republika.

U koumintanškoj ofanzivi 1934., komunisti su izgubili teritorij, a preživjeli komunisti bili su prisiljeni krenuti na Dugi marš, na kraju koga su pronašli utočište u Yenanu. Sukob komunista i nacionalista privremeno je okončao X'ianski incident, odnosno spoznaja da za obje strane zajedničku opasnost predstavlja japanska ekspanzija u Kinu, koja je 1937. eskalirala u Drugi kinesko-japanski rat.

Nakon što je Japan kapitulirao 1945. godine, pokušaji da dvije strane spor oko budućnosti Kine riješe mirnim putem nije dao ploda, te su 1946. sukobi obnovljeni, pri čemu su nacionalisti uživali američku, a komunisti sovjetsku pomoć. Maovi komunisti su koristeći daleko veću podršku u seljačkim masama, na kraju odnijeli pobjedu i proglasili Narodnu Republiku Kinu, prisilivši nacionaliste da 1949. izbjegnu na Tajvan. Sukob nije službeno okončan i oba režima se smatraju legitimnim nasljednicima predratne Kine. Usprkos toga, između dva entiteta postoje službeni kontakti od 1984. godine. Sukob nije imao službeni završetak. Povjesničari se, međutim, slažu kako se smirio nakon pada Hainana, posljednjeg značajnog uporišta Kuomintanga kraj kineskog kopna.

U Kini se posljednje tri godine rata (1947. – 1949.) najčešće nazivaju Oslobodilački rat ili alternativno Treći unutrašnji revolucionarni rat (kin. 第三次国内革命战争). Na Tajvanu se rat prije 1991. nazivao Protivustanički rat protiv komunista (kin. 反共戡亂戰爭). Danas obje strane znaju koristiti izraz Nacionalističko-komunistički građanski rat.

Kontekst
Nakon što je nekoliko tisuća godina pod raznim dinastijama postojalo Kinesko Carstvo, 1911. godine u Xinhajskoj revoluciji s vlasti je zbačena dinastija Qing i 1912. godine proglašena je Republika Kina. Za privremenog predsjednika nove republike 1911. godine izabran je doktor medicine Sun Yat-sen. Na prvim parlamentarnim izborima većinu glasova osvojila je pak kineska nacionalistička stranka Kuomintang u oba doma parlamenta. Budući da je bio samo privremeni predsjednik, Sun yat-sen je održao svoje obećanje da će nakon izbora odstupiti s ove dužnosti i prepustiti ju generalu Yuan Shikaju, zapovjedniku vojske u sjevernoj Kini koji je imao velike zasluge za uspješnu abdikaciju posljednjeg cara Pu Yia. U narednim vremenima, Yuan je međutim sve više počeo svojim potezima dovoditi u pitanje ideju republike, pa je na koncu i sebe nepopularno dao proglasiti za novog cara ali je restauracija monarhije brzo propala, budući da je Shikai umro od uremije u lipnju 1916.

Sjeverna ekspedicija
Kao posljedica pada monarhije 1911. godine, stvorio se raspad središnje vlasti pa su područja sjeverne Kine razmrvila, dok su se na njima "osamostalili" razni gospodari rata. Sun Yat-sen umro je od raka 1925. godine a njegovo mjesto na čelu stranke Kuomintang preuzeo je vojni časnik Čang Kaj Šek. Kako bi vojnim putem ponovo ujedinio zemlju Čang Kaj Šek je u srpnju 1926. poveo vojsku u Sjevernu ekspediciju čiji je cilj bio poraziti odmetnute gospodare rata i ponovno uspostaviti autoritet središnje vlasti. Zbog svojih teških antikomunističkih uvjerenja, međutim, Čang Kaj Šek je u travnju 1927  krenuo i u krvavi obračun s komunistima, imena "Bijeli teror". Ovo je s jedne strane stvorilo raskol u Kuomintangu na lijevu frakciju pod Wang Jingweijem, koja je oformila vlastitu vladu u Wuhanu, ne odobravavši tu čistku i desnu frakciju Čang Kaj-šeka koja je upravljala iz Nanjinga. Shizma je također oslabila Kuomintang, dok su komunisti podigli oružani ustanak, što je označilo početak Kineskog građanskog rata. Međutim, do jeseni 1927, Wuhanska frakcija je popustila i pristala na pomirbu sa stranom Čang Kaj Šeka u Nanjingu. Do travnja 1928. nacionalisti su porazili ostatke snaga lojalnih gospodarima rata, da bi potom u njihove ruke došao i Peking čime je Kina prividno bila ujedinjena.

Posljedice
U ratu je poginulo nekoliko milijuna ljudi, najmanje 1 milijun, a najviše 3 milijuna ljudi.

Izvori

Povijest Kine
Povijest Tajvana
Građanski ratovi

Kineski građanski rat


Maekel (arabisk: المنطقة المركزية, tigrinya: ዞባ ማእከል, dansk f.eks. «Central») er en region i det centrale Eritrea. Regionen er landets mindste, men den tredje mest befolkede. Hovedstaden er Asmara, som også er landets hovedstad. I 2010 havde 95% af befolkningen adgang til rent drikkevand. Regionen er igen delt ind i fire sub-regioner eller distrikter. Regionens administrator er generalmajor Ramadan Osman Awliyai.

Sub-regioner
Regionen er inddelt i fire sub-regioner eller distrikter:

Klima

Sundhedsvæsen

Sundhedsvæsenet er blevet betydelig forbedret i regionen. Sundhedscentre, som tidligere var begrænset til byområder, er nu blevet udstrakt til fjernere beliggende områder. Det samlede antal af sundhedscentre er vokset fra 14 i 1991 til 35 i 2010. Parallelt med en stigning er antallet af sundhedsspecialister også steget fra 98 i 1991 til 945 i 2010.

Transport
Kollektiv trafik var i en ringe forfatning i de første år efter uafhængigheden. Ligeledes var infrastrukturen kun i ringe udstrækning udbygget. Efter uafhængigheden har udvidelsen af vejnettet, 95 nye bybusser og 75 minibusser samt 807 taxier næsten løst eksisterende behov for transport.

Turisme

Området har en række turistattraktioner, således en række art deco-bygninger, relikvier som er bevarede i deres oprindelige tilstand, grøfter, grave for soldater, indisk krematorium, damplokomotiver osv. Fund af gamle redskaber og pyntegenstande nogen steder i Asmara indikerer også, at byen var et center for en tidligere civilisation. I denne forbindelse er omfattende tiltag også blevet udført til fremme af en levedygtig turisme. En række gamle bosættelser er også blevet identificerde i Asmaras omgivelser, og forskning har været foretaget i de respektive områder.

Eksterne henvisninger
   Central Region Hub of all round Developmnet

Referencer

Eritreas geografi

Maekel


نينو روتا  (3 ديسمبر 1911 في ميلانو – 10 أبريل 1979 في روما) كان ملحنًا إيطاليًّا.
معزوفته المشهورة هي موسيقى فيلم العراب (The Godfather)، إلى جانب نحو 150 معزوفة، وحصل على جائزة الأوسكار عن أفضل موسيقى تصويرية، لمعزوفته في الجزء الثاني من فيلم العراب.

حياته
بعد دراسته في معهد الموسيقى سانتا سيسيليا بروما زار بين عامي 1931 و 1932 معهد كورتيس في فيلادلفيا ودرس هناك التلحين وقيادة الأوركسترا. في هذا الوقت اكتشف هوليوود وأفلام وموسيقى جورج غيرشوين.
أصبح نينو روتا معروفاً بعد الحرب العالمية الثانية كمؤلف موسيقى أفلام وبشكل خاص للمخرج الإيطالي فيديريكو فلليني الذي اشتغل معه بداية عام 1952. كما أنه كتب موسيقى أفلام لمخرجين معروفين مثل لوشينو فيسكونتي، فرانسيس فورد كوبولا، لينا فورت مولر.
مجموع ما ألّفه نينو يصل إلى حوالي 150 موسيقى أفلام.

لم تنل أعماله فيما يخص الأوبرا والتي تصل إلى 10 أوبرات النجاح المطلوب.

الجوائز
جوائز الأكاديمية
 1973: رشح لأحسن موسيقى فيم تصويرية عن فيلم العراب للمخرج فرانسيس فورد كوبولا ومع ذلك سحب الترشيح والتي منحت لفيلم آخر
 1975:جائزة أحسن موسيقى فيلم تصويرية عن فيلم العراب الجزء الثاني للمخرج فرانسيس فورد كوبولا
الكرة الذهبية
 1973: رشح لأحسن موسيقى أفلام تصويرية
 1975: جائزة أحسن موسيقى أفلام تصويرية

أفلام مع موسيقى من تأليف نينو روتا
 الشارع (1954) - : إخراج فدريكو فلليني
 الحرب والسلام (1956) - : إخراج كينج فيدور
 الليالي البيضاء (1957) - : إخراج لوشينو فيسكونتي
 الحياة الحلوة (1960) - : إخراج فدريكو فلليني
 ثمانية ونصف (1963) - : إخراج فدريكو فلليني
 روكو وإخوته (1960) - : إخراج لوشينو فيسكونتي
 روميو وجولييت (1968) -: إخراج فرانسو زيفيليري
 العراب (1972) - : إخراج فرانسيس فورد كوبولا
 العراب الجزء الثاني (1974) - : إخراج فرانسيس فورد كوبولا
 موت على النيل (1978) - : إخراج جون غولرمين

مراجع

وصلات خارجية

 عزف أندري ريو والأوركسترا المرافقة.

ملحنون من ميلانو
خريجو مؤسسة كيرتس للموسيقى
حائزون على جائزة الأوسكار لأفضل موسيقى تصويرية
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
حائزون على جائزة غرامي
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
حائزون على ناسترو دي أرجينتو
ملحنون إيطاليون في القرن 20
ملحنون كلاسيكيون إيطاليون
مواليد 1911
مواليد في ميلانو
موسيقيون ذكور إيطاليون في القرن 20
موسيقيون من ميلانو
مؤلفو موسيقى أفلام
مؤلفو موسيقى أفلام إيطاليون
مؤلفون موسيقيون في القرن ال20
وفيات 1979
وفيات بسبب خثار تاجي
وفيات في روما

نينو روتا


An Oberonia bilobata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Oberonia bilobata in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia bilobata


Sisomicina este un antibiotic cu spectru larg din clasa aminoglicozidelor, fiind un analog de gentamicină. Spectrul de activitate este în general reprezentat de bacterii Gram-pozitive.

Note

Vezi și
 Gentamicină

Aminoglicozide

Sisomicină


Bonneville-la-Louvet () is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

Geography
The commune is located in the heart of the Pays d'Auge, 12 km east of Pont-l'Évêque and 18 km southeast of Honfleur.

Population

See also
Communes of the Calvados department

References

External links

 Official site

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Bonneville-la-Louvet


La estación de Boves es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Boves, en el departamento de Somme. Por ella transitan únicamente trenes regionales que unen París con el norte de Francia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra a la puertas de un nudo ferroviario encargado de distribuir el tráfico ferroviario entre las ciudades de Lille y Amiens. De esta forma se sitúa en las líneas férreas siguientes:
 Línea férrea París-Lille. Se sitúa en el punto kilométrico 122,008 de esta línea radial.
 Línea férrea Ormoy-Villers - Boves. Eje que une el norte de Francia con las afueras de París sin pasar por Amiens. En la época de los trenes de vapor fue muy usada para transportar carbón hacia la capital. Fue perdiendo peso progresivamente y desmantelada parcialmente.

Historia
Fue inaugurada el 20 de junio de 1846 por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte. En 1937, la estación pasó a ser explotada por la SNCF.

La estación
Cerrado su edificio para viajeros la estación se configura como un apeadero. Posee dos andenes, uno lateral y otro central al que acceden tres vías. Una pasarela metálica permite el cambio de andén.

Servicios ferroviarios

Regionales

 Línea Amiens - París.
 Línea Amiens - Compiègne.

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en 1846
Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril del departamento de Somme

Estación de Boves


Der Grit Fell ist ein Berg im Forest of Bowland, Lancashire, England. Der Berg hat nur eine Schartenhöhe von 33 m bei einer Gesamthöhe von 468 m. Der Berg kann zwar sowohl vom Clougha Pike wie auch dem Ward's Stone erreicht werden, doch führen diese Wege genauso wie der Aufstieg von der Straße von Quernmore nach Abbeystead durch schwieriges Sumpfgebiet.

Forest of Bowland
Geographie (City of Lancaster)

Grit Fell


The year 1989 in science and technology involved many significant events, some listed below.

Astronomy
 August – Asteroid 4769 Castalia is the first asteroid directly imaged, by radar from Arecibo.
 August 25 – The Voyager 2 spacecraft makes its closest approach to Neptune, providing definitive proof of the planet's rings.
 September 5 – Pluto–Charon barycentre comes to perihelion.
Asteroid 5128 Wakabayashi is discovered by Masahiro Koishikawa.
4292 Aoba is discovered.
4871 Riverside is discovered.
6089 Izumi is discovered.
6190 Rennes is discovered
8084 Dallas is discovered.

Biology
 Discovery of the cystic fibrosis trans-membrane conductance regulator gene.
 The New Zealand Department of Conservation begins to implement a Kakapo Recovery Plan.

Computer science
 March 12 - Tim Berners-Lee submits a memorandum, titled "Information Management: A Proposal", to the management at CERN for a system that would eventually become the World Wide Web.
 June 8 – GNU Bash is released.
 July 26 – A federal grand jury indicts Cornell University student Robert Tappan Morris, Jr. for releasing a computer virus, making him the first person to be prosecuted under the 1986 Computer Fraud and Abuse Act in the United States.

Environment
 The global concentration of carbon dioxide in Earth's atmosphere reaches 350 ppm (parts per million) by volume.

Physics
 January – Supplee's paradox is published.
 March 23 – Stanley Pons and Martin Fleischmann announce cold fusion at the University of Utah.

Physiology and medicine
 The Oxford Database of Perinatal Trials begins publishing online.
 The hepatitis C virus (HCV) is first identified by Michael Houghton and his team.

Technology
 July 17 – The Northrop Grumman B-2 Spirit "Stealth Bomber" aircraft, developed for the United States Air Force, first flies.
 Isamu Akasaki produces the first Gallium nitride p-n junction blue/UV light-emitting diode.

Awards
 Nobel Prizes
 Physics – Norman F. Ramsey, Hans G. Dehmelt, Wolfgang Paul
 Chemistry – Sidney Altman, Thomas R. Cech
 Medicine – J. Michael Bishop, Harold E. Varmus
 Turing Award –  William (Velvel) Kahan

Births
 May 9 – Katie Bouman, American computer imaging scientist

Deaths
 February 27 – Konrad Lorenz (born 1903), Austrian zoologist.
 March 18 – Sir Harold Jeffreys (born 1891), English mathematician.
 April 24 – Horace Hodes (born 1907), American medical researcher.
 August 10 – Isabella Forshall (born 1900), English pediatric surgeon.
 August 12 – William Shockley (born 1910), American physicist.
 August 20 – George Adamson (born 1906), British wildlife conservationist.
 August 29 – Sir Peter Scott (born 1909), English wildlife conservationist.
 October 11 – M. King Hubbert (born 1903), American geophysicist.
 October 28 – Louise Hay (born 1935), French-born American mathematician; breast cancer.
 December 14 – Andrei Sakharov (born 1921), Soviet Russian nuclear physicist and political dissident.

References

20th century in science
1980s in science

1989 in science


Shaqe Çoba (născută Shiroka; ) a fost o feministă și sufragistă albaneză. Ea a fondat "Femeile albaneze" (), o organizație pentru femeile din clasa superioară care, pentru scurt timp, a publicat o revistă cu același nume, despre problemele femeilor.

Viața
Shaqe Çoba s-a născut în Shkodër, care a devenit apoi parte din  (Imperiul Otoman), în 1875. Ea a făcut cursurile medii într-o școală-mănăstire din Zagreb, Croația, pe atunci parte a Imperiului Austro-Ungar. Pe când se pregătea să meargă la școală în Veneția, Italia, în 1904, și-a întâlnit viitorul soț, Ndoc Çoba, cu care a avut un fiu. A murit în 1954.

Activitatea
Pe 3 august 1920, Shaqe Çoba a fondat și a condus organizația "Femeile albaneze" pentru clasa superioară a femeilor din Shkodër, pregătită pentru a sprijini Armata Națională albaneză pentru apărarea împotriva incursiunilor Iugoslaviei în nordul Albaniei. Organizația a avut ca scop și emanciparea femeilor și a publicat o revistă cu același nume, care a mediatizat numele donatorilor și sumele donate pentru a încuraja donațiile distribuite soldaților și familiilor lor. Revista a publicat mai multe articole despre "drepturile și îndatoririle" femeilor albaneze, înainte de a se închide după publicarea în iulie 1921 a cestor probleme.

La cea de-a nouăzecea aniversare a independenței albaneze în noiembrie 2002, Președintele Republicii Albania, Alfred Moisiu, a decorat-o post-mortem pe Çoba cu Ordinul Naim Frashëri () pentru participarea ei în 1920 la mișcarea de independență ca luptător "împotriva divizilor din Albania și pentru emanciparea femeilor albaneze."

Note

Referințe

Nașteri în 1875
Decese în 1954
Feministe albaneze
Drepturile femeii

Shaqe Çoba


Talos es un videojuego de habilidad realizado por la compañía británica Silversoft Ltd en el año 1985.

Objetivo
Vagamente inspirado en el mito griego de Talos, el gigante de bronce, el Talos protagonista de este videojuego es un robot que ha sido desmembrado en siete partes. Nuestro objetivo consiste en reunir nuevamente todas las partes del robot, y para ello empezamos controlando una de sus manos, que deberá desplazarse por un mapeado de 200 pantallas a fin de encontrarlas. A modo de defensa, la mano puede lanzar tuercas contra los enemigos.

Referencias

Enlaces externos

Videojuegos para ZX Spectrum
Videojuegos de acción
Videojuegos de 1985

Talos (videojuego)


Imunost krda ili imunitet krda pojam je iz imunologije koji se često rabi kod cijepljenja. Oblik je neizravne zaštite od zaraznih bolesti koji nastaju kada je veliki postotak populacije postalo imun na zaraznu bolest, bilo prethodnim infekcijama, bilo cijepljenjem, čime se osigurava mjera zaštite za osobe koje nisu imune. Izraz prvi se put koristio 1923. godine. Kao prirodni fenomen prepoznat je 1930-ih, kada je uočeno da je nakon što je značajan broj djece postao imun na ospice, broj novih infekcija privremeno smanjen, uključujući i među osjetljivom djecom. Masovno cijepljenje radi izazivanja imuniteta stada postalo je uobičajeno i pokazalo se uspješnim u sprječavanju širenja brojnih zaraznih bolesti

U populaciji u kojoj velik dio pojedinaca posjeduje imunost takve osobe vjerojatno neće doprinijeti prenošenju bolesti.Tada su vjerojatnije lanci infekcije poremećeni, što zaustavlja ili usporava širenje bolesti.

Što je veći udio imunih pojedinaca u zajednici, to je manja vjerojatnost da će neimuni pojedinci stupiti u kontakt s inficiranom osobom, pomažući u zaštiti neimunih pojedinaca od infekcije.

Pojedinci mogu postati imuni oporavkom od ranije infekcije ili cijepljenjem. Neki pojedinci ne mogu postati imuni iz medicinskih razloga, kao što su imunodeficijencija ili imunosupresija, a za ovu skupinu imunitet krda je ključna metoda zaštite.

Povezani članci
Pandemija

Izvori

Vanjske poveznice
IMUNITET KRDA Znanstvenici s Oxforda tvrde da je zaraženo 30 milijuna Britanaca, je li cijena previsoka?
Što je 'imunitet krda'?

Imunost krda