Hogager Kirke ligger i landsbyen Hogager i Hogager Sogn, Holstebro Kommune (Viborg Stift).

Bygningen
Kirken er opført i tegl i nyromansk stil. Taget er i skifer.

Kirkerummet var oprindeligt hvidkalket, men i forbindelse med restaureringen ved kirkens 100-års jubilæum i 1999 blev nogle dele malet i klare farver: Loftbrædderne blev således lyseblå, mens bjælkerne blev gule. Visse andre dele blev ligeledes malet i en af disse farver, og blandt andet prædikestolen er ligeledes holdt i blå og gul/orange farver.

Kirken har to klokker: Den ældste fra 1949 hænger i det gamle klokkespir på kirkegården, mens den nyeste er fra 1978 og hænger i våbenhuset.

Interiør
Alterbordet er et enkelt stativ i jern forsynet med en smal bordplade af glas. Alteret er udsmykket med glasmosaik indsat i østgavlens vindue. Motivet her er en stiliseret fremstilling af udvalgte scener fra evangelierne, og farvevalget matcher de farver, der blev tilføjet kirkerummet i 1999 (primært blå, gul og orange). Alterskranken er i lighed med alterbordet minimalistisk fremstillet af jern i form af en halvbue med knæfald i polstret skind. Den oprindelige altertavle forestiller Jesu opstandelse som en kopi af Carl Blochs billede og er nu placeret i kapellet.

Døbefonten er i granit og har en firkantet fod; den er placeret i nordsiden lige inden for koret. Over for denne mod syd er opstillet et lysbord, hvor besøgende kan tænde et lys. Prædikestolen er den oprindelige fra 1899, men er senere frisket op. Orglet har syv stemmer og er fra 1986.

Historie
Stedet, hvor Hogager Kirke nu ligger, var oprindeligt et sparsomt befolket område i udkanten af Borbjerg Sogn, men bølgen med opdyrkningen af heden i Midtjylland i det 19. århundrede medførte en øget befolkning i området, og behovet for at få egen kirke opstod efterhånden. Karl Hansen, en lærer ved Hogager Skole, tog initiativ til at gøre noget aktivt ved sagen, og i 1895 blev der nedsat et kirkeudvalg. Udvalget lavede et budget på opførelsen af, i første omgang, et kapel til 8.500 kr., og en gårdejer skænkede en grund til byggeriet. Der blev samlet ind til kapellet lokalt, hvilket sammen med en arv og statslige midler betød, at opførelsen blev påbegyndt i april 1899. Kapellet stod derpå færdig i oktober samme år og indviet 15. oktober.

Den oprindelige bygning svarer til det nuværende skib, og hertil blev i 1924 føjet et kor, hvorpå den nu blev til en egentlig kirke og genindviet som sådan samme år. Samtidig blev spiret taget ned; det står nu på kirkegården. Tårnet med våbenhus blev tilføjet i 1976-77, og i forbindelse med kirkens 100-års jubilæum i 1999 blev der foretaget en restaurering, herunder indsættelsen af en glasmosaik i vinduet i østgavlen.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Hogager Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Holstebro Kommune
Kirker i Viborg Stift
Etableret i 1899

Hogager Kirke


Matorec (Matorek) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Turiscai (Gemeinde Manufahi).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Matorec eine Fläche von 25,98 km². Nun sind es  24,68 km². Der Suco liegt im Osten des Verwaltungsamts Turiscai. Nördlich befinden sich die Sucos Fatucalo und Lessuata, nordwestlich der Suco Liurai, westlich der Suco Beremana und südlich der Suco Foholau. Im Südosten grenzt Matorec an den Verwaltungsamt Fatuberlio mit seinem Suco Caicassa und im Osten an das zur Gemeinde Manatuto gehörende Verwaltungsamt Laclubar mit seinem Suco Fatumaquerec. Im Westen von Matorec entspringt der Fluss Limetain, ein Quellfluss des Südlichen Laclós. Entlang der Ostgrenze fließt der Clere, der auch von mehreren Zuflüssen aus Matorec gespeist wird. Er ist ein Nebenfluss des Clerecs.

Größere Straßen, die den Suco mit der Außenwelt verbinden, fehlen. So mussten für die Parlamentswahlen in Osttimor 2007 die Wahlurnen zum Wahllokal im Sitz des Suocs mit einem Hubschrauber hingebracht und wieder abgeholt werden. Westlich des Limetain liegt Orluli (Oroluli), die größte Siedlung im Suco. Hier gibt es auch eine Grundschule und eine medizinische Station.

Im Suco befinden sich die vier Aldeias Fatu Hei, Foho Tu, Orluli und Rimori.

Einwohner
Im Suco leben 302 Einwohner (2022), davon sind 162 Männer und 140 Frauen. Im Suco gibt es 65 Haushalte. Über 88 % der Einwohner geben Mambai als ihre Muttersprache an. 8 % sprechen Tetum Prasa, kleine Minderheiten sprechen Habun, Idalaka oder Idaté.

Geschichte

1978 griffen die Indonesier Matorec und andere Sucos im Verwaltungsamt an. Häuser und Getreidespeicher wurden niedergebrannt. Die Einwohner flohen nach Süden in Richtung Alas und Fatuberlio. 90 starben durch Hunger und Krankheiten. 150 von ihnen wurden eingefangen und wieder zurückgebracht.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Paul de Araújo zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Carlos de Jesus und 2016 Lucas Viera Branco.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Matorec (tetum; PDF; 8,4 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Matorec (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Turiscai (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Manufahi

Matorec


John Peter "Pete" Ricketts (født 19. august 1964 i Nebraska City, Nebraska) er en amerikansk politiker, der fra 2023 er senator i USA's senat for delstaten Nebraska. Han var guvernør for Nebraska fra 2015 til 2023. Han er medlem af det Republikanske parti.

Ricketts blev indsat som guvernør den 8. januar 2015. Han blev valgt første gang den 4. november 2014, og genvalgt 6. november 2018.

Ricketts forlod sit embede efter sin anden periode som guvernør i Nebraska 5. januar 2023. Kort efter (23. januar) blev han udpeget til det amerikanske senat af sin efterfølger som guvernør, Jim Pillen, til at udfylde den ledige plads efter Ben Sasses afgang. Ricketts vil stille til at blive valgt til at afslutte Sasses periode ved et ekstraordinært senatorvalg i 2024 og har meddelt, at han har til hensigt at stille op til en fuld seksårig periode i 2026.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel profil for Guvernør Ricketts på Nebraskas officielle hjemmeside.
 Pete Rickettss officielle kampagneside på www.petericketts.com

Erhvervsfolk fra USA
Guvernører i Nebraska

Pete Ricketts


Corriere dei Piccoli (talijanski za "Kurir malih"), kasnije preimenovan u Corriere dei Ragazzi ("Dječji kurir") i nadimak Corrierino ("Mali kurir"), bio je tjedni časopis za djecu koji je izlazio u Italiji od 1908. do 1995. To je prvi talijanski časopis koji je redovito objavljivao stripove.

Povijest objavljivanja
Corriere dei Piccoli osnovao je Luigi Albertini 1908. godine Prvo izdanje (24 stranice, 80.000 primjeraka) objavljeno je 27. prosinca 1908. a glavni urednik bio je Silvio Spaventa Filippi. Časopis je službeno bio dodatak za djecu Corriere della Sera, ali se također prodavao odvojeno za 0,10 lira. Na svom vrhuncu, časopis je prodavan u 700 000 primjeraka.

Do 1970. godine časopis je počeo imati financijskih poteškoća zbog rastućih troškova i konkurencije drugih časopisa i stripova. Osjetivši da je neobično ime djelomično krivo, izdavač je 1. siječnja 1972. preimenovao glavninu časopisa Corriere dei Ragazzi, jer su se nadali da će tako biti privlačniji tinejdžerima. Ime Corriere dei Piccoli je preživjelo kao naslov tankog dodatka publikacije namijenjenog mlađim čitateljima.

Sadržaj
Kroz svoju povijest Corrierino je objavljivao materijale u mnogim žanrovima: priče u formatu stripa, ilustrirane priče i romane (obično u nastavcima od pola stranice do dvije stranice tjedno), obrazovni materijal, igrane kolumne, humor, vijesti, kritike, čitatelji slova, zagonetke, društvene igre i još mnogo toga.

Iako su stripovi ranije objavljivani u talijanskim dječjim časopisima - Il novellino je objavio američke primjere, uključujući, 1904., crtić Yellow Kid - Corriere je prvi koji ih je objavljivao redovito i prvi koji je objavljivao radove talijanskih crtača, kao i američke stripove. Tipično talijanski strip formatu uveden je Corrierino od svog prvog broja. Puna je stranica bila podijeljena u šest jednakih ploča, u tri reda. Umjesto tekstualnih balona (koji su se već koristili u SAD-u, ali su ih talijanski urednici smatrali obrazovno regresivnima), naraciju i dijalog pružali su osmoglasni rimovani stihovi ispod svake ploče, npr.:

Vremenom je ovaj format ustupio mjesto stripovima s balonima, koji su, osim što su bili univerzalna norma izvan Italije, stvorili živahniju akciju i dijalog, a umjetnicima su dali više slobode u odabiru veličine ploče i rasporeda. Ipak, strip u ovom "talijanskom formatu" nastavio se pojavljivati sporadično tijekom života časopisa, najčešće ciljajući na mlađe čitatelje.

Utjecaj
Osim predstavljanja stripova talijanskoj javnosti, Corrierino je uvelike utjecao na četiri generacije Talijana i odigrao je značajnu ulogu u karijeri mnogih talijanskih umjetnika i književnika, poput Giane Anguissole, Mina Milanija, Huga Pratta, Lina Penatija, Dina Battaglie, Alda Di Gennaro, Sergio Toppi, Mario Uggeri, Benito Jacovitti, Guido Buzzelli, Anna Franchi i mnogih drugih.

Serija stripova
Stripovi koji su se pojavili u časopisu uključuju:
  Gli Aristocratici
  Bilbolbul
  Gianconiglio
  Italino
  Lady Love
  Lupo Alberto
  Marmittone
  Marzolino Tarantola
  Nick Carter
  L'Omino Bufo
  Pier Cloruro de' Lambicchi
  Pimpa
  Quadratino
  Re di Picche
  Signor Bonaventura
  Sor Pampurio
  Tarzanetto
  Zorry Kid

Vidi također

 Popis časopisa objavljenih u Italiji
 Ostali suvremeni časopisi za djecu objavljeni u Italiji:
 Il giornalino della Domenica (1906-1927), tjednik.
 Lo Scolaro (1912.- 1972. ), Tjednik; odgojni.
 Il Giornalino (1924-), tjednik; Katolička orijentacija.
 Giornale dei Ragazzi (1926. – 1943.), Dvotjednik; Fašistička orijentacija.
 Gioventù Fascista, (1931. – 1936.), Tjednik; Fašistička propaganda.
 Jumbo (1932. – 1938.), Tjednik.
 Il Monello (1933.- 1990. ), Tjednik.
 L'Audace (1934. – 1944.), Tjednik.
 L'Avventuroso (1934.- 1943. ), Tjednik, za mlade odrasle.
 Topolino (1934-), tjednik; Likovi Walta Disneya .
 Intrepido (1935-1998), tjednik.
 Il Vittorioso (1937. – 1966.), Tjednik; Katolička orijentacija.
 Il Giorno dei Ragazzi (1957-1968), tjednik; dodatak dnevnom listu Il Giorno .
 Eureka (1967. – 1989.), Mjesečnik.
 linus ( 1965- ), mjesečnik; ljevičarska orijentacija.
 Neki istodobni europski dječji časopisi:
 Spirou (1938-), belgijski tjednik.
 Tintin (1946-1993), belgijski tjednik.

Izvori

Talijanski strip
Časopisi
Talijanski tiskani mediji
Tjedne novine

Corriere dei Piccoli


An Guzmania amoena in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Edward Luther. An Guzmania amoena in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania amoena


جيجابت  هي وحدة بت من وحدات تخزين المعلومات في الحواسيب.

1 جيجابت يعادل مليار بت.

مراجع

مصطلحات حوسبة
وحدات قياس للمعلومات

جيجابت


Mantıksal pozitivizm, Viyana Çevresi olarak adlandırılan filozofların felsefi düşünüş sistemlerini adlandırır. Başlıca temsilcileri Moritz Schlick, Rudolph Carnap ve Otto Neurath olan bu çevre, yeni pozitivistler ya da mantıkçı empiristler olarak da adlandırılır. Bu çevrenin oluşumunda önemli etkisi olan isim Ernst Mach'tır ki Mach'ın Viyana'da belirli dönemlerde mantık, fizik ve felsefe profesörlüğü yaptığı bilinmektedir. Mantıksal pozitivizmin çok farklı konumlardaki ve disiplinlerdeki filozofları bir araya getiren bir zemin olduğunu söyleyebiliriz. Söz konusu akımın içinde sayılan ya da sayılmış olan belli başlı filozoflar şöyledir: Ernest Nagel, Hans Hahn, Kurt Gödel, Felix Kaufmann, Philipp Frank, Bertrand Russell, Whitehead, A.J.Ayer, Wittgenstein.

Felsefi konum

Mantıksal pozitivizm, 19. yüzyıl sonlarında belirginleşen pozitivizmin yeniden değerlendirilerek devam ettirilmesidir. Sonradan etkisi kaybolmakla birlikte 20. yüzyıl felsefesinde çok etkili olmuş, bilim ve felsefe eksenli tartışmalarda belirleyici bir konum elde etmiştir. Pozitivizm, bilindiği gibi deneyci (Ampirist) bilgi anlayışını temel alan, deney ve gözleme dayalı olgulardan hareketle bilginin kaynağını ve geçerliliğini kabul eden bir yaklaşım biçimidir. Bilginin kaynağı duyu verileri olmakla kalmaz, aynı zamanda bu duyu verilerinden kalkarak tümevarımsal bir yöntemle ulaşılan genellemelerle de yasa'lar oluşur ve bu yasalar pozitivist düşüncede, belirli bir olay ve olgunun açıklanabilmesi için gerekli olan yasalardır. Bilgi dış-dünya kaynaklıdır ve bu anlamda dış-gerçekliğe tabidir; buna göre bilgi ile gerçeklik arasında bir tekabüliyet ilişkisi vardır. Mantıksal pozitivizme gelindiğinde dil ve mantık alanlarının öne çıktığı görülür. Mantıksal pozitivizm bu anlamda pozitivizmin bilim/bilimsellik iddialı felsefi statüsünü devam ettirir; felsefenin deney dışı kalan niteliğini yadsıyarak, metafizik ilan ederek kendilerine göre felsefeyi doğru bir temele oturtma iddiasındadırlar. Bilim ve felsefe ikiye ayrı bölüm olarak ele alınır ve felsefenin görevi dil olarak belirlenir. Buna göre felsefe dil çözümlemeleriyle sınırlı kalmalı, onlara dayanarak olguları dile getirdiğimiz önermeler üzerine ve bu önermelerin dilsel bağlamları üzerine açıklama yapmakla görevlidir. Bu görüş özellikle Wittgenstein mantıksal pozitivist sayıldığı yaklaşımda belirgin olarak görülür. Mantıksal pozitivizm, bunlardan hareketle, ikili bir görevi yerine getirmeyi üstlenir; birincisi, dünyanın bilimsel kavranışında metafizik ögelerin ve teolojik unsurların kuramsal olarak arındırılması ve ikincisi felsefeye bilimsel bir nitelik kazandırılması.

Felsefi tezleri
Mantıksal pozitivizmin temel felsefi sorununu ya da konumunu anlam ve anlamsızlık meselesi bağlamında ileri sürmek mümkündür. Buna göre anlamlı önermeler doğrulanabilirlikleriyle belirlenen önermelerdir. Doğrulama denilen kavram bu filozoflar için temel önemdedir, çünkü bir dilsel ifadenin doğru olup olmadığı ve buna bağlı olarak anlamlı olup olmadığının belirlenmesi bu doğrulama işlemiyle belirlenmektedir. Bir anlamda bu düşünce akımının öncüsü sayılan Schlick, bir önermenin anlamının onun doğrulama yöntemi olduğunu belirtir. Doğrulamada öncelikli olan ise duyusal veriler, yani deney ve gözlemle elde edilen verilerdir. Böylece mantıkçı pozitivistlere göre, doğrulanabilir olmayan her şey anlamsızdır, yani metafiziktir. Anlamsız önermeler iki türlüdür; birinciler cümle yapısı itibarıyla düzgün olmalarına rağmen anlamsız olanlardır (mutlak, hiçlik, koşulsuz olan, gerçekte olan gibi kullanıldığı cümlelerin yapısı doğru fakat anlamca doğrulanabilir olmayan önermeler). İkinci türdekiler ise cümle kuruluşları itibarıyla anlamsız olanlardır (elmalar hayvandır gibi tümceler). Metafizik olarak belirtilen ve yadsınan önermeler asıl olarak birinci tür önermelerdir. Bunlar sözde-sorunlardır, çünkü anlamsızdırlar, deney ve gözlem alanının dışında kalırlar. Mantıksal pozitivizm, sentetik önermeleri ve mantıksal önermeleri kabul eder, ancak felsefenin görevini metafizik önermeleri çözümlemek olarak belirtir. Felsefeden metafizik arındırmalı ve dünyanın bilimsel kavranışı ortaya konulmalıdır. Mantıksal pozitivizmin felsefi tezleri bu iki temel yaklaşım üzerinden geliştirilmektedir. Dünyanın bilimsel kavranışı yaklaşımının da ikili niteliği vardır; yukarıda söylenenlere bağlı olarak bunlar, ilkin bilginin temelinde gözlem ve deneye dayalı olguların bulunması ve ikinci olarak da kesin bir mantıksal çözümleme ile meydana gelmesidir. Bilimsel etkinlik, bu noktada, deneysel verileri mantıksal analiz yoluyla çözümlemek ve ortaya koymaktır.

Eleştiriler
Mantıksal pozitivizm, öncelikle bilgi konusunda empirik felsefenin aldığı eleştirileri alır. Deney ve gözlemlerin kuram-dışı, her tür kavramın başlangıç noktası olarak alınması, bazı deney-dışı teorik kavramların ele alınmasıyla empirizmin bir dogması olarak eleştirilmiştir ve bu mantıksal pozitivizmi ya da empirizmi de içine alır. Lenin, Ampriokritisizm olarak adlandırarak Mach'a ve onun geliştirdiği duyumculuk anlayışına itiraz eder; diyalektik materyalizm anlayışını doğrulama çabası içinde ortaya konulan bu itiraz, genel çerçevesi bakımından tartışmalı argümanlarla yürütülmüş olsa da Lenin'in bu geleneğin ilk eleştiricilerinden biri saymak gerekir. Öte yandan bilim felsefecisi Karl Popper, bir zamanlar mantıksal pozitivizmin içindeki isimlerden biri olarak anılmış olmakla birlikte ve ayrıca halen geliştirdiği bilim görüşünün pozitivist düşünceyle ilişkisi tartışılır olmakla birlikte, temel ilkeyi, yani bilginin temelindeki doğrulanabilirlik ilkesinin dışında başka bir yol ortaya koymuş, buna karşı yanlışlanabilirlik ilkesini formüle etmiştir. Yine bilim felsefesi içinde Thomas Kuhn bilimsel etkinliğin tarihselliğini ve kuram-yüklü niteliğini ortaya koyarak saf deney ve gözlem eksenli bilim anlayışının kırılmasında önemli bir alan oluşturmuştur. Paul Feyerabend ise gözlem ve deneyin sanıldığı kadar saf olamadıklarını hem kuramsal hem tarihsel örnekleriyle ortaya koymuş, yanlışlanabilirlik ilkesine rağmen pozitivist bilgi anlayışı içinde duran hocası Popper'i eleştirmiştir. Feyarebend, bilimsel bulgu denilen şeylerin kendi başına herhangi bilgiye ayrıcalıklı bir kuramsal statü kazandırmadığını, bilimsel yöntemin tek ve biricik yöntem olarak kutsanmasının olanaksız olduğunu öne sürmüştür. Willard Van Orman Quine'ın empirizme yönelttiği analitik önermeler ile sentetik önermelerin ayrımı konusundaki eleştiri de ayrıca mantıksal pozitivistler için geçerlidir. Yapısalcılık ve Postyapısalcılık felsefeleri ise empirizmi, pozitivizmi ve dolayısıyla mantıksal pozitivizmi bir bütün olarak kabul edilemez yaklaşımlar olarak eleştirmişlerdir.

Mantıksal pozitivizm


Cherokee Nation (cherokee: ᏣᎳᎩᎯ ᎠᏰᎵ, ), også kendt som Cherokee Nation of Oklahoma, er den største af tre cherokee-stammer, der er anerkendt af den amerikanske stat. Den blev oprettet i 1938 og anerkendt i 1941 og består primært af folk, der nedstammer fra den tidligere Cherokee-nation, der eksisterede 1794-1906. I den periode blev folket mere eller mindre frivilligt flyttet fra deres oprindelige levested i det sydøstlige USA til Indianerterritoriet i Oklahoma, hvor den nuværende nation lever.

Cherokee Nations hovedby er Tahlequah, og herfra regeres stammen, der bor i 14 amter i det nordøstlige Oklahoma. Den nuværende leder er overhøvding Bill John Baker.

Cherokeestammen

Cherokee Nation


Aristillus ist:

 der lateinische Name des griechischen Astronomen Aristyllos (um 300 v. Chr.)
 Aristillus (Mondkrater), nach dem griechischen Astronomen benannt

Aristillus


Sosnivka (în ; ) este un sat în raionul Konotop, regiunea Sumî, Ucraina.

Este reședința comunei cu același nume, din componența căreia fac parte și satul Vilne cătunul Zavodî. Se află în apropiere de izvoarele râului Kukilkî, la 15 km sud-vest de reședința de raion. Numărul de gospodării din localitate este 599, iar populația, de 1161.

Geografie
Localitatea se află pe malurile râului Kukilka. La 2 km spre sud-est se află satul Vilne, în aval pe Kukilka la o distanță de 6 km se află satul Popivka, iar pe malul opus — satul Șapovalivka.

Istorie
Satul este atestat documentar de la începutul secolului al XVII-lea. Teritoriul pe care se întinde satul era în curs de colonizare la acea dată de fugari din Ucraina de pe malul drept. Anume în prima jumătate a secolului al XVII-lea, starostele Konotopului, Sosnovski a fondat un sat numit, după el, Sosnivka.

În timpul războiului polono-ucrainean din 1648-1657, satul a intrat în componența unității administrative din jurul Konotopului. După Rada de la Pereialav din 1654, populația Sosnivkăi, ca și întreaga populație a regiunii, a trecut în componența Imperiului Rus.

În apropierea satului Sosnivka, a avut loc la 28 iunie 1659 celebra bătălie de la Konotop în care hatmanul  s-a ciocnit cu trupele țariste de sub comanda prințului . Bătălia s-a încheiat cu înfrângerea trupelor lui Trubețkoi.

În 1687, satul Sosnivka a fost dat colonelului Iakob Lizogubu din Cerneahov. Apoi, ea a devenit proprietatea moșierului Pokorski. Dincolo de muncile agricole, acesta a început să construiască ateliere meșteșugărești.

În a doua jumătate a secolului al XVIII-lea, în sat a fost conacul generaului Juravka Ivan Tîmofiovîci din timpul hetmanatului.

La sfârșitul secolului al XIX-lea în sat funcționau o distilerie, o moară cu aburi și o fabrică de procesarea laptelui. De trei ori pe an, în ianuarie, iunie și septembrie la Sosnivka se ținea târg de lână la care veneau locuitori și din regiunile vecine uezdului Konotop. O parte a sătenilor lucra în atelierele de fierărie de la Konotop. Prin intermediul acestor țărani-muncitori, sătenii aflau de evenimentele din afara regiunii. Prin urmare, atunci când, în 1905, a început revoluția în Rusia, țăranii s-au ridicat cerând pământ împreună cu greviștii din Konotop.

Evenimentele revoluționare din 1917 nu au trecut nici ele pe lângă Sosnivka. În februarie 1919, a fost organizată prima cooperativă agricolă, din 55 de gospodării. Comitetul revoluționar a alocat acestei cooperative și pământurile moșierilor Pokorski și Volski. În 1929, în sat s-a construit o școală, iar în 1938 a fost organizat și un liceu, după care a izbucnit al Doilea Război Mondial.

Satul a suferit și ca urmare a genocidului ucrainenilor, comis de ocupația sovietică între 1923-1933 și 1946-1947.

În 1958, satul în cele din urmă a fost conectat la rețelele de telecomunicații și s-au construit mai multe case de locuit. În același timp, comuniștii au început să permită tineretului rural să se mute la orașe.

În anii 1990 a avut loc reformarea colhozurilor. În 1997, gospodăria colectivă Frunze s-a reorganizat ca KSP "Sosnivka". În anul 2000, KSP "Sosnivka" a devenit KSP AF "Sosnivka".

Personalități
În sat s-au născut:
  (1906-1938) — poet ucrainean, victimă a represiunii comuniste, mort în lagărele Gulagului sovietic.
 Bogdan Vasîl Cemenovîci (1865—1939) — botanist și agronom ucrainean.
  (1925—2003) — poet umorist ucrainean, membru al .

Note

Sate din raionul Konotop, Sumî
Sate din regiunea Sumî
Sate din Ucraina

Sosnivka, Konotop


Auguste Choisy (* 7. Februar 1841 in Vitry-le-François; † 18. September 1909 in Paris) war ein französischer Ingenieur und Architekturhistoriker, der sich stark mit der Konstruktion geschichtlicher Bauwerke befasste. Von 1877 bis 1901 war er Professor an der École nationale des ponts et chaussées. 1904 gewann er die Royal Gold Medal der RIBA.

Werk

Auguste Choisy, Sohn eines Architekten, besuchte 1861 die École Polytechnique in Paris, an der damals Léonce Reynaud unterrichtete, und führte ab 1863 sein Studium an der École nationale des ponts et chaussées weiter. Danach unternahm er, wie dies zur damaligen Zeit üblich war, als Teil seiner Ausbildung ausgedehnte Reisen nach Rom und Athen, um dort die antiken Bauwerke zu studieren.

Im Gegensatz zu vielen seiner Vorgänger interessierte sich Choisy weit mehr für die Konstruktion der historischen Bauwerke als für ihren architektonischen Ausdruck. Er betrachtete die Konstruktion als das wichtigste Element der Architektur. Für ihn waren alle Stilwandlungen lediglich die logische Folge technischer Entwicklungen.

Als Resultat seiner Studien publizierte Choisy im Jahr 1873 L'art de bâtir chez les romains, in dem er  sich detailliert mit der Konstruktionsweise, der Bautechnik, den Arbeitsvorgängen und der Arbeitsorganisation befasst, welche die Römer einsetzten, um Bauwerke wie zum Beispiel das Pantheon in Rom zu errichten.

Das Buch führte dazu, dass Choisy von seinen ehemaligen Professoren Léonce Reynaud und Eugène Viollet-le-Duc vorgeschlagen wurde, eine Expedition zu unternehmen, um ähnliche Untersuchungen im Nahen Osten an byzantinischen Bauten vorzunehmen. Daraus resultierte im Jahr 1882 Choisys zweites im gleichen Stil aufgebautes Werk, L'art de bâtir chez les Byzantins.

Choisys Untersuchungen führten dazu, dass er als Professor an die École nationale des ponts et chaussées und später auch an die École Polytechnique berufen wurde. Aus seiner Vorlesungstätigkeit resultierte schließlich sein Magnum Opus, das 1899 publizierte Histoire de l'architecture.

Choisy komplettierte seine Untersuchungen antiker Bauwerke mit weiteren Publikationen zum antiken Griechenland im 1883 publizierten Études épigraphiques sur l'architecture grecque und Ägypten im 1904 erschienenen L'art de bâtir chez les Égyptiens.

Bemerkenswert und einflussreich waren die dazumals neuartigen axonometrischen Projektionen, mit denen Choisy seine Werke illustrierte und die alle wesentlichen Elemente einer Bauform in einem einzigen Bild mit Grundriss, Ansicht und Schnitt zusammenfassten. Der Architekturtheoretiker Reyner Banham meinte, dass diese objektiven Illustrationen die Architektur, die sie darstellt, zur reinen Abstraktion reduziere; eine Qualität, die neben dem unbestreitbaren Informationswert wohl dazu beitrug, dass diese Darstellungsart großen Anklang bei den Pionieren der modernen Architektur fand.

Zu den Schülern Choisys zählt unter anderem Auguste Perret.

Bücher von Auguste Choisy
 L'art de batir chez les Romains. Ducher, Paris 1873, (Digitalisat).
 L'Asie mineure et les Turcs en 1875. Souvenirs de voyage. Firmin-Didot, Paris 1876, (Digitalisat).
 Le Sahara. Souvenirs d'une mission a Góleah. Plon, Paris 1881, (Digitalisat).
 L'art de batir chez les Byzantins. Librairie de la Société anonyme de publications périodiques, Paris 1883, (Digitalisat).
 Études épigraphiques sur l'architecture grecque. = Études sur l'architecture grecque. 4 Teile. Librairie de la Société anonyme de publications périodiques, Paris 1883–1884, (Digitalisat).
 Histoire de l'Architecture. 2 Bände. Gauthier-Villars, Paris 1899, (Digitalisate: Band 1. Band 2).
 L'art de batir chez les Égyptiens. Édouard Rouveyre, Paris 1904, (Digitalisat).
 Vitruve. 4 Bände. Lahure, Paris 1909;
 Band 1: Analyse. (Digitalisat);
 Band 2: Texte et Traduction. Livres I–VI. (Digitalisat);
 Band 3: Texte et Traduction. Livres VII–X. Textes Annexes. (Digitalisat);
 Band 4: Figures. (Digitalisat).

Literatur
 F. Javier Girón: The Restitution and Drawing of Lost Methods of Wood Construction in Auguste Choisy's Histoire de L'Architecture. (PDF). In: Karl-Eugen Kurrer, Werner Lorenz, Volker Wetzk (Hrsg.): Proceedings of the Third International Congress on Construction History. Brandenburg University of Technology Cottbus, Germany, 20th – 24th May 2009. Band 2. Neunplus 1, Berlin 2009, ISBN 978-3-936033-31-1, S. 705–712.

Weblinks

 Colloque Centenaire Auguste Choisy, mit vielen Texten und Illustrationen (französisch)
 Eintrag im Dictionary of Art Historians (englisch)
 Artikel über Choisy (englisch)

Einzelnachweise

Architekturhistoriker
Hochschullehrer (École polytechnique)
Bauingenieur
Franzose
Geboren 1841
Gestorben 1909
Mann
Hochschullehrer (ENPC)

Auguste Choisy


As Nogais, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzeybatı köşesinde bulunan Galiçya otonom bölgesine bağlı dört eyaletten biri olan Lugo'ya bağlı 67 belediyeden biridir. As Nogais belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1.477 kişidir.

Lugo'daki belediyeler

As Nogais


José Guillermo Del Solar Alvarez-Calderón (d. 28 Kasım 1967 Lima), orta sahada oynayan Perulu eski millî futbolcudur. Futbol oynadığı dönemde lakabı "Chemo"'ydu. 2010 yılından beri, Universitario takımının teknik direktörlüğünü yapmaktadır.

Kariyeri

Kulüp takımları
Universitario'in altyapısından yetişmiştir. Ancak ilk profesyonel maçına kiralık olarak gittiği Deportivo San Agustín takımının formasıyla çıkmıştır. İlk Peru şampiyonluğunu San Agustín ile, Alianza Lima'yı Aralık 1986'da yenerek ulaşmıştır.

Futbol kariyeri boyunca aralarında Celta Vigo ve Valencia gibi kulüplerin de bulunduğu La Liga takımlarında altı sezon, Türkiye 1. Ligi'nde Beşiktaş ile bir sezon ve Belçika Ligi takımlarından KV Mechelen'de bir sezon forma giydi.

Son resmi maçına Kapanış Ligi şampiyonluk maçında geleneksel rakipleri Alianza Lima'ya karşı 7 Temmuz 2002'de ilk takımı Universitario de Deportes forması ile çıktı.

Millî takım
Uzun süre kaptanı olduğu Peru millî futbol takımı ile 74 maçta oynamış ve bu maçlarda 9 gol atmıştır. İlk millî maçını 28 Ocak 1986'da Çin'e karşı oynamıştır. Son maçına ise 34 yaşına bastığı günlerde kökeni olduğu Arjantin'e karşı 8 Kasım 2001'de 2-0 yenildikleri maçta çıkmıştır.

Teknik direktörlük
Futbolu bıraktıktan sonra teknik direktörlük yapmaya başlamıştır. İlk olarak Colón takımında Juan Antonio Pizzi'nin yardımcılığını yapmıştır. 2005 yılında Sporting Cristal takımının başına getirilmiştir ve bu takımla ilk sezonunda Primera División Peruana şampiyonluğu kazanmıştır. Bir sonraki sezon Universidad Católica of Chile'nın başına getirilimiş ve Kapanış Ligi'ni Colo-Colo'nın ardından ikinci bitirmiştir.

3 Ağustos 2007 tarihinde, Julio César Uribe'nin yerine Peru millî futbol takımının başına teknik direktör olarak getirilmiştir. 2010 yılından beri altyapısından yetiştiği Universitario takımının başındadır.

Dış bağlantılar
 RSSSF - Uluslararası istatistikleri
 National Football Teams - profili

1967 doğumlular
Lima doğumlular
Perulu futbolcular
Perulu teknik direktörler
RC Celta de Vigo futbolcuları
Valencia CF futbolcuları
KV Mechelen futbolcuları
CD Universidad Católica futbolcuları
Peru millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
1987 Copa América futbolcuları
1989 Copa América futbolcuları
1991 Copa América futbolcuları
1993 Copa América futbolcuları
1995 Copa América futbolcuları
2000 CONCACAF Altın Kupa futbolcuları
2001 Copa América futbolcuları
Sporting Cristal teknik direktörleri
Peru millî futbol takımı teknik direktörleri
Primera División (Peru) teknik direktörleri
Beşiktaş JK yabancı futbolcuları
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Yaşayan insanlar
Resim aranan futbolcular
Orta saha futbolcuları
La Liga futbolcuları
CD Universidad de San Martín de Porres teknik direktörleri
Primera División (Arjantin) futbolcuları

José del Solar


Perioada proto-elamită a fost o perioadă care a fost între 3400 î.e.n. și 2500 î.e.n.. Acest termen arheologic corespunde perioadei târzii Banesh.

Prezentare

În timpul perioadei din aproximativ 8000 î.e.n. până în 3700 î.e.n., Cornul abundenței a asistat la răspândirea așezărilor mici, care erau susținute de surprusul agricol.

Referințe

Arheologie

Perioada proto-elamită


Leon Marker Tang Jespersen (født 1953) er en dansk historiker, lic.phil., der var arkivar og seniorforsker ved Rigsarkivet fra 1997 til 2019.

Uddannelse

Jespersen tog hovedfagseksamen i historie ved Odense Universitet i 1979 og blev lic.phil. samme sted i 1983 med afhandlingen Aptari se tempori summa est prudentia om de statsretlige brydninger i 1500- og 1600-tallet.

Karriere
I årene 1980-1995 underviste han i perioder på Historisk Institut ved Odense Universitet i bl.a. Danmarks, Nordens, Spaniens, Nederlandenes og Europas historie i tidlig-moderne tid (1500-1600-tallet). I 1997 blev han ansat som arkivar og seniorforsker ved Rigsarkivet, hvor han arbejdede, indtil han gik på pension i marts 2019.

Han har været medredaktør af Danmarks Adels Aarbog og Arkiv, ansvarshavende redaktør af Zise 2002-2003 og lokalredaktør af Nordisk Arkivnyt. Han er medlem af Selskabet for Udgivelse af Kilder til Dansk Historie og siden 18. april 2012 Det kongelige danske Selskab for Fædrelandets Historie. Jespersen har også deltaget i forskningsnetværket Gender in European Towns ved Syddansk Universitet:

Jespersen er specialist i Christian 4.s tidsalder og har forsket i dansk og nordisk historie i 15-1600-tallet og har blandt andet skrevet om skatteforvaltning i Dansk forvaltningshistorie (2000), om beskatningen i Norden i en fælles nordisk publikation A Revolution from Above? (2000) og i Dansk Skattehistorie III (2004). Han er bedst kendt for at introducere magtstatbegrebet i dansk historieskrivning, og hans omfattende bidrag dertil findes blandt andet omtalt i anmeldelser af udgivelserne Stænder og magtstat (1989), Samfundsplanlægning i 1950'erne (2008) og Stormen på København (2009).

I 2018 fungerede Jespersen som styregruppemedlem og oplægsholder i planlægningen og afholdelsen af Nordiske Arkivdage 2018, der løb af stablen i Reykjavik. Han har desuden bidraget til udgivelsen af kilder til den islandske Landkommission 1770-1771 sammen med Hrefna Róbertsdóttir, Jóhanna Þ. Guðmundsdóttir, Christina Folke Ax, Steen Ousager, Jóhannes B. Sigtryggsson og Helgi Skúli Kjartansson.

Forfatterskab

Bøger

 Aptari se tempori summa est prudentia. De statsretlige brydninger i 15- og 1600-tallet. Odense, 1983. Upubliceret licentiatafhandling.
 De fede år. Odense 1559-1660. Odense bys historie 2. I samarbejde med Erling Ladewig Petersen og Knud J. V. Jespersen. Odense Universitetsforlag, 1984.
 Stænder og magtstat. De politiske brydninger i 1648 og 1660. I samarbejde med Asger Svane-Knudsen. Odense Universitetsforlag, 1989. .
 (red.) Dansk forvaltningshistorie. Stat, forvaltning og samfund. Bind 1: Fra middelalderen til 1901. I samarbejde med Erling Ladewig Petersen. København: Jurist- og Økonomforbundet, 2000. .
 (red.) A Revolution from Above? The Power State of 16th and 17th Century Scandinavia. Odense University Press, 2000. .
 At skikke sig efter tiden er den største klogskab... To betænkninger fra 1658-1660. København: Selskabet for Udgivelse af Kilder til Dansk Historie, 2004. .
 Som jeg har ment mit fædreland det vel. Rigsråd Christen Skeels politiske optegnelser 1649-1659. I samarbejde med Christian Larsen. København: Selskabet for Udgivelse af Kilder til Dansk Historie, 2004. .
 Dansk Skattehistorie III: Adelsvældens skatter 1536-1660. Told- og Skattehistorisk Selskab, 2004.
 (red.) Samfundsplanlægning i 1950'erne. Tradition eller tilløb? Administrationshistoriske Studier 17. I samarbejde med Else Hansen. København: Museum Tusculanums Forlag, 2008. .
 (red.) Stormen på København. Den svenske belejring 1658-1660. Kultur og Historie 1. I samarbejde med Peter Wessel Hansen. Københavns Stadsarkiv, 2009. .
 Aktstykker og Oplysninger til Rigsrådets og Stændermødernes Historie i Frederik III's Tid. Tredje bind (1654-60). I samarbejde med Christian Larsen. København: Selskabet for Udgivelse af Kilder til Dansk Historie, 2013. .

Udvalgte artikler

 "Landkommissærinstitutionen i Christian IV's tid: Rekruttering og funktion." Historisk Tidsskrift 81 (1): 69-100. 1981-01-01.
 "1600-tallets danske magtstat." I Magtstaten i Norden i 1600-tallet og dens sociale konsekvenser. Rapporter til den XIX nordiske historikerkongres Odense 1984. Bind I, redigeret af Erling Ladewig Petersen, 9-40. Odense: Odense Universitetsforlag, 1984.
 "The Machtstaat in Seventeenth-century Denmark." Scandinavian Journal of History 10 (4): 217-304. 1985. doi:10.1080/03468758508579069. .
 "Skitse til magtstatsprojekt: Forfatnings- og kontrolsystemet." I Skiss til maktstatsprojekt. Sektionsrapport til XX nordiska historikerkongressen, redigeret af Erling Ladewig Petersen, 29-64. Reykjavik, 1987.
 "Den københavnske privilegiesag 1658-1661 og magtstatens fremvækst. Nogle udviklingslinier." I Kustbygd och centralmakt 1560-1721. Studier i centrum-periferi under svensk stormaktstid, redigeret af Nils Erik Villstrand, 157-183. Helsingfors: Svenska litteratursällskapet i Finland, 1987. .
 "Ryresolutionen og den jyske borgerbevægelse 1629." Historie/Jyske Samlinger Ny række 17 (1): 1-34. 1989-01-01. .
 "Forbuds-Danmark anno 1600." Siden Saxo 1990 (4): 26-34. .
 "Christen Skeel og adelsvælden. Kildemateriale – personalhistorie – strukturændringer." Historie/Jyske Samlinger Ny række 18 (2): 219-247. 1991-01-01. .
 "Office and Offence. Crisis and Structural Transformation in 17th‐century Scandinavia. I. Scandinavia and the Crisis of the 17th Century." Scandinavian Journal of History 18 (2): 97-120. 1993. doi:10.1080/03468759308579250. .

 "Otto Skeels rejseinstruks 1652. Adel, uddannelse og standsfunktion under adelsvælden." Historie/Jyske Samlinger 1994 (1): 249-272. .
 "Teokrati og kontraktlære. Et aspekt af de statsretlige brydninger ved Frederik 3.s kroning." I Struktur og funktion. Festskrift til Erling Ladewig Petersen, redigeret af Carsten Due-Nielsen m.fl., 169-186. Odense, 1994.
 "Knud Fabricius og den monarkiske bølge. Nogle kommentarer til de statsretlige brydninger i 15-1600-tallets Danmark." Historie/Jyske Samlinger 1997 (1): 54-85. .
 "Statuskonsumption og luksuslovgivning i Danmark og Sverige i 1600-tallet – en skitse." I 1600-talets ansikte, redigeret af Sten Åke Nilsson og Margareta Ramsay, 169-195. Nyhamnsläge: Gyllenstiernska Krapperupstiftelsen, 1997.
 "Adel, hof og embede i adelsvældens tid." I Riget, Magten og Æren. Den Danske Adel 1350-1660, redigeret af Per Ingesman og Jens Villiam Jensen. Aarhus: Aarhus Universitetsforlag, 2001. .
 "Indledning om det 17. århundrede (1600-1660)." I Riget, Magten og Æren. Den Danske Adel 1350-1660, redigeret af Per Ingesman og Jens Villiam Jensen. Aarhus: Aarhus Universitetsforlag, 2001. .
 "Court and Nobility in Early Modern Denmark." Scandinavian Journal of History 27 (3): 129-142. 2002-09-01. doi:10.1080/03468750260258518. .
 "Magtstatens transformationer – et svar." Historisk Tidsskrift 108 (2): 477-483. 2008-12-01.
 "Roskildefreden og danske historikere." I Roskildefreden 1658 – i perspektiv, redigeret af Hanne Sanders og Per Karlsson. Roskilde Museums Forlag, 2009. .
 "At være, at ville og at have. Træk af luksuslovgivningen i Danmark i 15-1600-tallet." temp – tidsskrift for historie 1: 31-58. 2010. .
 "Gabriel Knudsen Akeleyes vejledning for udlandsrejsende." Danske Magazin 51 (2): 453-481. 2012. .
 "Språkmöten i det tidigmoderna Norden. Isländska och finnska bönder i interaktion med överheten", i samarbejde med Nils Erik Villstrand, i Nordens historiker. En vänbok till Harald Gustafsson, redigeret af Erik Bodensten et al., 79-95. Historiska institutionen, Lunds Universitet, 2018. .

Referencer

Dansksprogede forfattere fra Danmark
Arkivarer fra Danmark

Leon Jespersen


La famille La Follette est une famille éminente aux États-Unis, notamment dans le Wisconsin. Nombre de ses membres ont exercé des fonctions politiques.

Membres

 Robert M. La Follette, Sr. (1855–1925), procureur de district du comté de Dane, Wisconsin 1880–1884; Représentant américain du Wisconsin 1885–1891; délégué à la Convention nationale républicaine 1896, 1904; Gouverneur du Wisconsin 1901-1906 ; Sénateur américain du Wisconsin 1906–1925; candidat à l'investiture républicaine pour la présidence des États-Unis 1908, 1916 ; Fondateur du Parti progressiste, 1924. Candidat du Parti progressiste à la présidence des États-Unis 1924. Il était l'époux de Belle Case La Follette et le père de Fola La Follette; le mari de celle-ci et gendre de Robert La Follette était le dramaturge George Middleton. Sa sœur Joséphine La Follette était mariée à Robert G. Siebecker, juge en chef de la Cour suprême du Wisconsin. Cousin germain de William La Follette.
 Robert M. La Follette, Jr. (1895–1953), fils de Robert M. La Follette, Sr. ; Sénateur américain du Wisconsin 1925-1947, délégué à la Convention nationale républicaine 1928, 1932.
 Bronson La Follette (1936–2018), fils de Robert M. La Follette, Jr. ; Procureur général du Wisconsin 1965-1969, 1975-1987.
 Philip La Follette (1897–1965), fils de Robert M. La Follette, Sr. ; procureur de district du comté de Dane, Wisconsin 1925-1927 ; Gouverneur du Wisconsin 1931-1933, 1935-1939.
 Harvey Marion LaFollette (1858–1929), frère de William La Follette et cousin germain de Robert M. La Follette, Sr., surintendant de l'instruction publique de l'Indiana et l'un des fondateurs de LaFollette, au Tennessee.
 William La Follette (1860–1934), cousin germain de Robert M. La Follette, Sr. ; élu à la Chambre des représentants de Washington 1899-1901, représentant américain de Washington 1911-1919.
 Suzanne La Follette (1893-1983), fille de William La Follette ; journaliste
 Chester La Follette (1897–1993), fils de William La Follette ; peintre, cousin germain autrefois éloigné de Robert M. La Follette, Sr.
 William Leroy LaFollette, Jr. (1890–1950), fils de William La Follette; Chambre des représentants de Washington 1939.
 Mimi LaFollette Summerskill (1917–2008), fille de « Roy » LaFollette ; autrice et pédagogue
 Richard L. Wright (1943–) fils de Mimi LaFollette Summerskill; leader politique
 Charles M. La Follette (1898–1974), cousin au troisième degré de Robert M. La Follette, Jr. et Philip La Follette ; élu à la Chambre des représentants de l'Indiana 1927-1929, représentant américain de l'Indiana 1943-1947. Il était également arrière-petit-fils du représentant américain William Heilman.
 Doug La Follette (1940–), arrière-petit-fils de Robert M. La Follette, oncle de Sr., Sénat du Wisconsin (1973 et 1974); Secrétaire d'État du Wisconsin (1975-1979, 1983-présent)
 Charles S. Eastman (1864-1939), neveu de Robert M. La Follette, Sr. ; membre de la Chambre des représentants du Dakota du Sud (1907-1908).

Maisons

 Robert M. La Follette House : La maison de Robert M. La Follette à Maple Bluff, Wisconsin.
 Maison LaFollette (LaFollette, Tennessee) : maison de Harvey Marion LaFollette

Articles connexes
 Liste des familles politiques des États-Unis

Références

Famille américaine
Personnalité liée au Wisconsin

Famille La Follette


Conteúdo digital é qualquer conteúdo que exista na forma de dados digitais. Também conhecida como mídia digital, o conteúdo digital é armazenado em formato digital ou analógico em formatos específicos. As formas de conteúdo digital incluem informações transmitidas digitalmente, transmitidas por streaming ou contidas em arquivos de computador. Visto de forma restrita, o conteúdo digital inclui tipos de mídia populares, enquanto uma abordagem mais ampla considera qualquer tipo de informação digital (por exemplo, previsões do tempo atualizadas digitalmente, mapas GPS e assim por diante) como conteúdo digital.

O conteúdo digital aumentou à medida que mais famílias acessaram a internet. O acesso expandido tornou mais fácil para as pessoas receberem notícias e assistirem TV online, desafiando a popularidade das plataformas tradicionais. O aumento do acesso à Internet também levou à publicação em massa de conteúdo digital por meio de indivíduos na forma de e- books, postagens em blogs e até postagens no Facebook.

História
No início da Revolução Digital, os computadores facilitaram a descoberta, recuperação e criação de novas informações em todos os campos do conhecimento humano. À medida que a informação se tornou cada vez mais acessível, a Revolução Digital também facilitou a criação de conteúdo digital. Apesar de uma evolução para a tecnologia digital, que ocorreu em algum lugar entre o final dos anos 1950 e 1970, a distribuição de conteúdo digital não começou até o final dos anos 1990 com o aumento da popularidade da internet.

Antigamente, o conteúdo digital era distribuído especialmente por meio de computadores e a internet, porém os métodos de distribuição estão mudando rapidamente à medida que a revolução digital traz novos canais, como aplicativos móveis e eBooks. Essas novas tecnologias criarão desafios para os criadores de conteúdo, pois determinam o melhor canal para levar conteúdo aos seus consumidores.

Tipos de conteúdo digital
Os tipos abrangem:

 Vídeo: Os tipos de conteúdo de vídeo incluem vídeos caseiros, vídeos de música, programas de TV e filmes. Muitos deles podem ser visualizados em sites como YouTube, Hulu, CBS All Access, Disney+, HBO Max e assim por diante, nos quais pessoas e empresas podem postar conteúdo. No entanto, muitos filmes e programas de televisão não estão disponíveis gratuitamente legalmente, mas podem ser adquiridos em sites como iTunes e Amazon.
 Áudio: A música é a forma mais comum de áudio. O Spotify surgiu como uma maneira popular de as pessoas ouvirem música pela Internet ou pela área de trabalho do computador. O conteúdo digital na forma de música também está disponível através do Pandora e do last.fm, que permitem aos ouvintes ouvir música online gratuitamente.
 Imagens: O compartilhamento de fotos e imagens é outro exemplo de conteúdo digital. Sites populares usados para esse tipo de conteúdo digital incluem Imgur, onde as pessoas compartilham fotos criadas por eles mesmos, Flickr, onde as pessoas compartilham seus álbuns de fotos e DeviantArt, onde as pessoas compartilham suas obras de arte. Aplicativos populares usados para imagens incluem Instagram e Snapchat .
 Histórias visuais: Histórias são um novo tipo de conteúdo digital que foi introduzido pelo Snapchat. Desde então, as histórias como formato foram introduzidas em algumas outras plataformas, como Facebook e Linkedin. Em 2018, o Google lançou o AMP Stories, que fornece aos editores de conteúdo um formato focado em dispositivos móveis para fornecer notícias e informações como histórias visualmente ricas e acessíveis. As histórias AMP podem ser criadas facilmente sem codificação com plataformas de editor, como Ampstor .
 Texto: Tipo de conteúdo digital que está disponível em formato de texto ou escrito. Sitíos de blogues que armazenam dados em formato textual.

Conteúdo digital pago
Para ter acesso a mais produtos digitais premium exclusivos, os consumidores geralmente precisam pagar uma taxa inicial pelo conteúdo digital ou uma taxa baseada em assinatura.

 Vídeo: Muitos vídeos licenciados, como filmes e programas de televisão, exigem dinheiro para serem visualizados ou baixados. Os serviços populares usados por muitos incluem a gigante de streaming Netflix e o serviço de streaming da Amazon, bem como um aviso recente divulgado pela plataforma de vídeo online YouTube.
 Áudio: Embora as músicas possam ser transmitidas gratuitamente, geralmente para baixar a maioria das músicas licenciadas, os consumidores precisam comprar músicas em lojas da web, como o popular iTunes. No entanto, o Spotify Premium está surgindo como um novo modelo de compra de conteúdo digital na web: os consumidores pagam uma taxa mensal para streaming e download ilimitados da biblioteca de músicas do Spotify.

De acordo com um relatório feito pela IHS Inc. em 2013, os gastos globais do consumidor em conteúdo digital cresceram para mais de US$ 57 bilhões em 2013, um aumento de quase 30% em relação aos US$ 44 bilhões em 2012. Nos últimos anos, os EUA sempre foram líderes em gastos do consumidor com conteúdo digital, mas a partir de 2013, muitos países surgiram com grandes gastos do consumidor. O gasto digital total per capita da Coreia do Sul agora é maior que o dos EUA.

Conteúdo digital não comprável
Nem todo conteúdo digital pode ser adquirido e é simplesmente qualquer coisa publicada digitalmente. Isso inclui:

 Notícias: nos últimos anos, os jornais tentaram expandir seus leitores criando acesso aos seus jornais digitalmente. Em 2012, 39% dos leitores aprenderam sobre notícias em formatos online, tornando as notícias uma forma predominante de conteúdo digital.
 Anúncios: à medida que os consumidores de mídia usam cada vez mais formatos digitais para assistir TV, verificar o clima e pesquisar conteúdo, os anúncios mudaram para formas digitais para acompanhar sua audiência. Os anúncios agora estão sendo feitos digitalmente e colocados em sites que vão do Facebook ao YouTube.
 Perguntas e respostas: esses sites são um tipo de fórum da Internet onde as pessoas podem postar perguntas que desejam responder ou fornecer respostas a consultas anteriores. Com milhões de perguntas postadas todos os dias, qualquer pessoa pode criar conteúdo nesses sites, portanto, as informações fornecidas podem não ser 100% confiáveis ou precisas. Sites populares incluem Yahoo! Respostas, WikiAnswers e Quora.
 Mapeamento da Web: sites como MapQuest e Google Maps fornecem aos usuários conteúdo de mapas. Esses sites oferecem às pessoas a capacidade de procurar rapidamente a localização de um ponto de referência e criar rotas para um destino. Os mapas online são uma forma de conteúdo gratuito fornecido por empresas como Google e AOL, servindo como alternativas muito mais eficientes ao tradicional Thomas Guide.

Implicações comerciais

Empresas digitais
Os negócios de conteúdo digital podem incluir notícias, informações e entretenimento distribuídos pela Internet e consumidos digitalmente por consumidores e empresas. Com base na receita, os principais negócios digitais são classificados como Google, China Mobile, Bloomberg, Reed Elsevier e Apple. As 50 empresas com maior receita estão divididas entre as que oferecem conteúdo digital gratuito e pago, mas essas 50 maiores empresas combinadas geram receita de US$ 150 bilhões.

Programas de Oportunidades Educacionais, como o Macaulay Honors College da CUNY em seu laboratório de novas mídias, gerenciado pelo profissional industrial Robert Small, foi criado para treinar e apresentar os alunos às várias disciplinas da indústria de conteúdo digital. O objetivo é oferecer informações e acesso a oportunidades de trabalho profissional. Eles também exploram dentro de uma incubadora como criar negócios e start ups no mundo do conteúdo digital. Existem muitos eventos educacionais em apoio à escolha do conteúdo digital como carreira.

Mídia digital

Conteúdo digital


Bernardin Modrić (Ogulin, 18. travnja 1954. – Rijeka, 18. studenoga 2021.) bio je hrvatski filmski redatelj i producent.

Životopis
Rođen je u Ogulinu. Filmom se profesionalno počeo baviti 1980. godine. Snimio je stotinjak kratkih igranih i dokumentarnih filmova koji su prikazivani i nagrađivani u Hrvatskoj i inozemstvu. Suosnivač je i direktor Istra filma, umjetničke udruge filmskih djelatnika iz Rijeke i Zagreba, koja djeluje od 1987. godine. Bio je član Zajednice hrvatskih umjetnika, Društva hrvatskih filmskih djelatnika i Hrvatske udruge producenata. U Rijeci je 2017. godine pokrenuo međunarodni festival dokumentarnih filmova s povijesnim temama History Film Festival. Bio je i selektor i direktor Festivala hrvatskog katoličkog filma Trsat.

Filmografija
Nepotpun popis
 Podhum, 12, VII. 1942. (1980.), igrano-dokumentarni film (11')
 Legenda o bijeloj smrti (1983.), kratki igrani film (12')
 Janko Polić Kamov ili vitez crne psovke (2000.), dokumentarni film (40')
 Eufrazijeva bazilika u Poreču (2001.), dokumentarni film (16')
 Romolo Venucci (2001.), dokumentarni film (26')
 Šimun Kožičić Benja (2002.), dokumentarni film (28')
 Evanđelje po Kloviću (2004.), dokumentarni film (13')
 Čovjek od kamena - Ivan Mažuranić (2005.), igrano-dokumentarni film (51')
 Ritam rock plemena (2005.), dugometražni dokumentarni film (86')
 Serafin Schön (2005.), dokumentarni film (26')
 Prvi torpedo (2006.)
 Svetište Gospe Trsatske (2007.), dokumentarni film (15')
 Boje Novog Vinodolskog (2008.), turistički film (7')
 Riječka majka - Marija Krucifiksa Kozulić (2008.), dokumentarni film (30')
 Posjet čovječuljka (2009.)
 Frano Supilo – povijest jedne iluzije (2009.)
 Smrt u "Vulkanu" (2013.)
 Vojotove štorije (2013.)
 Bordo - vječna stripovska mladost (2013.), srednjometražni dokumentarni film (55')
 Moja Europa (2014.)
 Opčinjen prostorom (2015.)
 Az, Branko pridivkom Fučić (2016.)
 Ugriz risa (2017.), dokumentarni film (45')
 Kula smrti (2019.), srednjometražni dokumentarni film (41')
 Dugosvirajući rock (2020.)
 Rock Bozon (2021.)

Izvori

 Bernardin Modrić, www.art-kino.org, arhivirano i pristupljeno 9. prosinca 2021.
 7. festival Trsat 2016., trsat.istrafilm.hr, arhivirano 2. listopada 2016., pristupljeno 9. prosinca 2021.
 Odlazak filmskog čuvara kvarnerske baštine, dhfr.hr, arhivirano i pristupljeno 9. prosinca 2021.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Bernardin Modrić, na stranicama Hrvatskog audiovizualnog centra
 Bernardin Modrić, u katalogu Gradske knjižnice Rijeka

Hrvatski filmski redatelji
Hrvatski filmski producenti

Bernardin Modrić


Isoka es una localidad de Zambia, capital del distrito homónimo, situada en la provincia de Muchinga, no lejos de la frontera con Tanzania.

Con sólo 6.832 habitantes en 1980, Isoka contaba en 2010 con 17.628.

Referencias

Localidades de Zambia
Distritos de Zambia

Isoka


Sokrates Giapapas (* 13. April 1937 in Athen, Griechenland; † 9. Dezember 2020) war ein deutsch-griechischer Unternehmer, der vor allem durch seine vielfältigen Tätigkeiten in Südbrandenburg bekannt wurde.

Leben und Werdegang
Sokrates Giapapas begann nach seiner Wehrdienstzeit in Griechenland ein Studium an der TU Berlin, das er 1968 als Diplom-Ingenieur für Verfahrenstechnik abschloss. 1970 kehrte er nach Griechenland zurück. Nach Tätigkeiten für verschiedene Unternehmen übernahm er Mitte des Jahres 1996 bei der Entstehung des Zweigwerkes der Fränkischen Rohrwerke in Schwarzheide die Leitung des neuen Standortes. Seit 1999 hatte er zusätzlich die technische Leitung des Dränbereichs Königsberg in Bayern und des Werks Bückeburg in Niedersachsen inne. Im Jahr 2000 initiierte Giapapas die Gründung eines Kunststoff-Kompetenzzentrums in Schwarzheide.

Am 28. April 2004 wurde ihm die Ehrenbürgerschaft der Stadt Schwarzheide verliehen. Im gleichen Jahr endete seine Tätigkeit als Standortleiter für die Fränkischen Rohrwerke. Als Berater des Managements blieb er ein weiteres Jahr für das Unternehmen tätig.

Ab dem Jahr 2005 übernahm er die Geschäftsführung des Zentrums für Entwicklung, Innovation und Technologie (Z.E.I.T. GmbH) und war seit 2006 als Präsident des Zentrums tätig. In Kooperation mit der BASF Schwarzheide förderte er das Netzwerk Integration der Wirtschaft und der Bildung sowie weitere Aktivitäten, insbesondere am Emil-Fischer-Gymnasium und der Justus-von-Liebig-Oberschule der Stadt Schwarzheide. Daneben war Giapapas im Beirat der Hochschule Lausitz, als Spender und Stifter städtischer Vereine und beim Beschäftigungspakt "ALTERnativen in der Lausitz" sowie als "Botschafter 50plus" aktiv.

Er starb Anfang Dezember 2020 im Alter von 83 Jahren.

Werke
Privat entstandene Gedichte erschienen als Sammelbände, unter anderem: Festival Portoheli (Verlag Daidalos, 1992), Vom Winde Verweht (Verlag Daidalos, 1993), Erdträume (Etaireia Grafikon Texnon ABEL, 2001) und Träume aus Portoheli (Typografeio Diatton, Mai 2008). Beim Größenwahn Verlag aus Frankfurt am Main erschien 2012 seine Kurzgeschichte Immer in Bewegung als Teil der Anthologie Bewegt.

Auszeichnungen
 2004: Ehrenbürger der Stadt Schwarzheide
 2010: Verdienstorden des Landes Brandenburg und Europaurkunde des Landes Brandenburg
 2011: Ehrensenator der Hochschule Lausitz
 2013: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland

Weblinks
 giapapas.de

Einzelnachweise

Unternehmer (Brandenburg)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Träger des Verdienstordens des Landes Brandenburg
Ehrensenator einer Hochschule
Ehrenbürger im Landkreis Oberspreewald-Lausitz
Person (Schwarzheide)
Grieche
Deutscher
Geboren 1937
Gestorben 2020
Mann

Sokrates Giapapas


Sa'a (também conhecida como Malaita Meriodonal e Apae'aa) é uma língua Oceânica da ilha Malaita e Ilha Ulawa nas Ilhas Salomão, tem cerca de 12 mil falantes..

Fonologia
Sons da língua AS'a:

Consoantes

Vogais

Notas

Ligações externas
Palona Haalu Ana Nau Maai Sa'a (1979) A Liturgy for Melanesia in Sa'a, digitized by Richard Mammana and Charles Wohlers
Materials on Karnai are included in the open access Arthur Capell collection (AC2) held by Paradisec.

Sa'a
Sa'a

Língua sa'a


أشنوية هي بلدة في کردستان إيران قرب حدود كردستان العراق. وهي عاصمة إقليم أشنویه في محافظة أذربیجان الغربیة.

أعلام

 سيامند رحمان
 إدريس البارزاني
 سمكو آغا شكاك

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة أشنوية
جرائم حرب عراقية
كردستان إيران
مدن إيران
مدن محافظة أذربيجان الغربية

أشنوية


خالتي فرنسا فيلم كوميدي مصري من إنتاج عام 2004، بطولة عبلة كامل ومنى زكي وعمرو واكد ومها عمار.

قصة الفيلم
يدور الفيلم حول «بطة» و«وزة»، تعيشان مع خالتهما فرنسا، والتي تعمل «ندابة» في الأحياء الشعبية، وتساعد «بطة» خالتها في عملها التي تعيش من خلاله، ولكن تشترط «بطة» على خالتها أن تبتعد شقيقتها الصغرى عن هذا العمل تمامًا، وأن تكمل تعليمها ثم تتعرف «بطة» على شاب ثرى، وتتوالى الأحداث.

بطولة
 عبلة كامل
 منى زكي
 عمرو واكد
 مها عمار
 عايدة رياض
 سامي العدل
 أشرف مصيلحي
 محمد يوسف
 طلعت زكريا
 سعيد طرابيك
 ثريا إبراهيم
 محمود عبد المغني
 حسن الديب
 جلال عبد القادر
 أحمد صيام
 فاروق فلوكس
 أسامة عباس
 تامر سمير
 مصطفى هريدي
 بدرية طلبة

روابط خارجية

مراجع

أفلام مصرية إنتاج 2004
أفلام منى زكي
أفلام عبلة كامل
أفلام عمرو واكد
أفلام مها عمار
أفلام تقع أحداثها في مصر
أفلام تقع أحداثها في فرنسا

خالتي فرنسا (فيلم)


වාස්තවිකත්වය - විවේචන

වාස්තවිකත්වය පිළිබදව අදහස පක්ෂපාති පත්‍රකලාවේදන සහ ප්‍රඡාචාර පත්‍රකලාවදන ගේ විවේචනයට ලක්ව ඇත්තේ එමගින් සත්්‍ය සෙවීමට උත්සාහ නොකරන බැවිනි. ප්‍රායෝගිකව එවෙන වාස්තවිකත්වයක් සැපයිමට නොහැකි බවත්, කුමන සද්ධීන් ආවරනය කල යුතු ද යන් තිරනය කිරීමේ දී පවා  පුවත් පත් කිසයම් දෘෂ්ටියකට  එලබෙන බවත් මොහු පවසති.   එඩ්වට් හර්මන්, නෝම් වෝඩ්ක යන මාධ්‍ය විචාරකයන් ඉදිරිපත් කල ( ප්‍රචාරක ආකෘතිය ) හරහා ඔවුන් පෙන්වා දී ඇත්තේ වාස්තවිකත්වයේ අවසාන ප්‍රථිපලය වන්නේ රජයේ හෝ ප්‍රබලායතනිවල දෘෂ්ටියට පක්ෂපාති වීම බවය.

වාස්තවිකත්වය සම්බන්ද තවත් විවේචනයක් වශයෙන් මාධ්‍ය වේදී ඩේවිඩ් මිච් දක්වන්නේ 1990 ගණන් වල අප්‍රිකානු අැමරිකානුවන්ට ද වදහින්සාව පැමිණ වූ ආකාරය ප්‍රධාන පුවත් පත් " විශේෂයෙන් නව්යෝක් ටයම්ස් " විසින් වාර්තා කල ආකාරය. මේ කාලයේ කාන්තාවන්, දරුවන් හා පිරිමින් මරා දැමීම, අතපය කපා දැමීමවැනි කරුණු පුවත් පත් මගින් වාර්තා කරිනි. වාස්තවිමතවණ උදෙසා ඔවුන් මෙම කරුණු තුළතව වාර්තා කිරීම මින්ච් දකන්නේ වදහිංසනය සාදාරනි කරනය කිරීමක් නිසාය.

වාස්තවිකත්වය - විවේචන


مُستجمع الأمطار أو حوض تصريف مياه أو المستجمع المائي أو مسقط المياه هو المُنْفَسَح أو المساحة من الأرض التي تتقارب وتتجمع فيها المياه السطحية الناتجة عن هطول الأمطار أو ذوبان الثلوج عند نقطة واحدة منخفضة الارتفاع، تكون عادة عند مَخرَّج حوض التصريف، حيث تندمج المياه المتجمعة مع كتلة مائية أخرى، مثل نهر، أو بحيرة، أو خزان مائي، أو خور، أو هور (أرض رطبة)، أو بحر أو محيط. ويمكن تقسيم المستجمع المائي إلي أحواض تصريف أصغر في المساحة ارتكازا على نقاط تجمع داخل المستجمع أعلى ارتفاعا في إتجاة المراحل العليا من شبكة التصريف؛ على سبيل المثال، الرافد المائي للنهير (أو للغدير) الذي ينضم إلي نهر صغير - الذي يشكل هو الآخر رافدا لنهرا أكبر - هو بالضرورة جزء من سلسلة من مسطحات تصريف متوالية ذات مساحات أصغر تمثل أحواض صرف (أو مساقط مياه) أعلى ارتفاعا. وبالمثل، يعدّ كل من نهري دجلة والفرات جزءا من أحواض الصرف (المستجمعات المائية) الخاصة بهما وكذلك الخاصة بنهر شط العرب. ويمكن استنتاج مما سبق أن أحواض الصرف تصرف داخل أحواض صرف أخرى بشكل نمطي متراتب أو متدرج، بحيث تجتمع أحواض الصرف الفرعية الأصغر لتكون أحواضا أكبر.

في أحواض الصرف ("الحبيسة") أو المحاصرة يتقارب الماء ويتجمع عند نقطة واحدة داخل الحوض، تعرف باسم الخسف أو الانخساف، والتي قد تُكَوِّن بحيرة دائمة، أو بحيرة جافة، أو نقطة يتم عندها فقدان المياه السطحية في باطن الأرض. ويشمل حوض الصرف كل الجداول والأنهار التي تنقل المياه خلاله فضلا عن التضاريس (أو الأسطح) البرية التي تنساب منها المياه لتصرف في تلك القنوات المائية ويتم تمييز حدوده مع غيره من الأحواض المجاورة عن طريق حد التصريف.

يعمل حوض الصرف كأنه قُمع يقوم بتجميع كل المياه داخل المنطقة التي يغطيها ويوجهها إلى نقطة تصريف واحدة. ويحيط بكل حوض من أحواض الصرف طوق طوبوغرافي يعزله عن الأحواض المجاورة، يطلق عليه حد التصريف أو مسقط المياه وهو يتكون من سلسلة من المعالم الجغرافية (أو القمم) العالية (مثل الحيود، أو قمم التلال والجبال) التي تشكل حائلا جغرافيا.

تشابه أحواض الصرف الوحدات الهيدرولوجية ولكنها لا تتطابق معها. فالوحدات الهيدرولوجية هي مساحات تصريف تم ترسيم حدودها لتتداخل وتتشعب في منظومة تصريف (أو شبكة مصارف) هرمية متعددة المستويات. ويتم تصميم الوحدات الهيدرولوجية بحيث يمكن السماح بوجود مداخل ومخارج متعددة للمياه أو أغوار (منخفضات). بشكل دقيق وحاسم تعدّ كل أحواض التصريف وحدات هيدرولوجية ولكن ليست كل الوحدات الهيدرولوجية بالأساس أحواضا للصرف.

أحواض التصريف الرئيسية في العالم

الخريطة

أحواض التصريف الخاصة بالمحيطات والبحار الرئيسية في العالم. المناطق الرمادية هي أحواض حبيسة تصريفها داخلي لا يصل لأى بحار أو محيطات.

أحواض المحيطات
ما يلي هو قائمة منقطة تبين أحواض المحيطات الكبرى في العالم:
 يصرف الماء السطحي في حوالي 48.7٪ من اليابسة في العالم نحو المحيط الأطلسي. ففي قارة أمريكا الشمالية، يصرف الماء السطحي إلى المحيط الأطلسي عبر أحواض نهر سانت لورانس والبحيرات العظمي، و الساحل الشرقي للولايات المتحدة، وماريتيم الكندية، ومعظم نيوفاوندلاند واللابرادور. وتقريبا كل أراضى قارة أمريكا الجنوبية إلى الشرق من جبال الأنديز تصرف أيضا إلى المحيط الأطلسي، كما تفعل معظم أراضي أوروبا الغربية والوسطى والجزء الأكبر من غرب أفريقيا جنوب الصحراء الكبرى. أيضا يتدفق البحران المتوسطان الرئيسيان في العالم إلى المحيط الأطلسي:
 حوض البحر المتوسط الأمريكي (بحر الكاريبي وخليج المكسيك) يشمل معظم المناطق الداخلية للولايات المتحدة بين جبال الأبلاش وروكي، وجزء صغير من مقاطعتي ألبرتا وساسكاتشوان الكنديتان، ومن شرق أمريكا الوسطى وجزر الكاريبي والخليج، وجزء صغير من شمال أمريكا الجنوبية.
 حوض البحر الأبيض المتوسط الأوروبي ويشمل الكثير من منطقة شمال أفريقيا وشرق ووسط أفريقيا (عبر نهر النيل)، وجنوب ووسط وشرق أوروبا وتركيا، والمناطق الساحلية في فلسطين ولبنان وسوريا.
 يصرف الماء السطحي نحو المحيط المتجمد الشمالي في معظم المناطق الغربية والشمالية في كندا شرق خط التقسيم القاري، و ألاسكا الشمالية وأجزاء من ولايتي داكوتا الشمالية، و داكوتا الجنوبية، ومينيسوتا، و مونتانا في الولايات المتحدة، والشاطئ الشمالي من شبه الجزيرة الإسكندنافية في أوروبا، وجزء كبير من وسط وشمال روسيا، وهي مساحة تصل إلى نحو 17٪ من اليابسة في العالم.
 يصرف الماء السطحي في ما يزيد قليلا على 13٪ من اليابسة في العالم نحو المحيط الهادئ. ويشمل حوض المحيط الهادئ أغلب مساحة الصين وجنوب شرق روسيا واليابان وشبه الجزيرة الكورية، ومعظم إندونيسيا وماليزيا والفلبين وجميع جزر المحيط الهادئ والساحل الشمالي الشرقي لأستراليا، ومناطق كندا والولايات المتحدة غرب خط التقسيم القاري (بما في ذلك معظم ألاسكا)، وكذلك غرب أمريكا الوسطى ومناطق أمريكا الجنوبية غرب جبال الأنديز.
 ويضم حوض تصريف المحيط الهندي أيضا حوالي 13٪ من اليابسة. وهو يشمل الساحل الشرقي لأفريقيا، وسواحل البحر الأحمر والخليج العربي وشبه القارة الهندية، وبورما، ومعظم أستراليا.
 تتجه تصريفات القارة القطبية الجنوبية نحو المحيط الجنوبي. وتضم القارة القطبية الجنوبية ما يقرب من ثمانية في المئة من اليابس.

أحواض الأنهار الأكبر في العالم
أكبر خمسة أحواض أنهار (حسب المساحة) في العالم، ابتداء بالأكبر وانتهاء بالأصغر، هم حوض نهر الأمازون ويليه حوض نهر ريو دي لا بلاتا، يليه حوض نهر الكونغو، ثم حوض نهر النيل، وأخيرا حوض نهر المسيسيبي. أما أهم ثلاثة أنهار من حيث كمية المياة المُتصَرِّفة، من الأكثر تصريفا للأقل، هم نهر الأمازون، يليه نهر الجانج ثم نهر الكونغو.

أحواض التصريف الحبيسة

أحواض التصريف الحبيسة هي الأحواض الداخلية التي لا يصل تصريفها لأى بحار أو محيطات. تصرف المياة السطحية في حوالي 18٪ من مساحة اليايسة قي العالم نحو بحيرات حبيسة أو بحار مغلقة أو خسوف (أغوار). أكبر هذه الأحواض يشمل الكثير من المناطق الداخلية من قارة آسيا، والتي تصرف في بحر قزوين، وبحر آرال، وبحيرات صغيرة عديدة. وتشمل المناطق الحبيسة الأخرى الحوض العظيم في الولايات المتحدة، والكثير من منطقة الصحراء الكبرى، وحوض تصريف نهر أوكافانغو (حوض كالاهاري)، والأراضي الجبلية بالقرب من البحيرات العظمى الأفريقية، والأراضى الداخلية من قارة أستراليا وشبه الجزيرة العربية، وأجزاء في المكسيك و جبال الأنديز. بعض تلك الأحواض، مثل الحوض العظيم، ليست أحواض للتصريف منفردة ولكنها عبارة عن مجموعات من الأحواض المغلقة (أو الحبيسة) متجاورة ومنفصلة.

في مجامع الماء الراكد حيث تكون عملية البخر هي العامل الرئيسي للفقد المائي، تكون المياه عادة أكثر ملوحة من مياه المحيطات. يعد البحر الميت مثالا صارخا لذلك.

أهمية أحواض التصريف

الحدود الجيوسياسية
ظهرت أهمية أحواض التصريف تاريخيا في تحديد الحدود الإقليمية للمناطق أو الدول، ولا سيما في المناطق التي ازدهرت فيها التجارة عن طريق الماء. على سبيل المثال، أعطت الملكية الإنجليزية لشركة خليج هدسون حق احتكار تجارة الفراء في كامل حوض خليج هدسون، وهي منطقة كانت تسمى قديما باسم أراضي روبرت. وتتضمن المنظمات السياسية الإقليمية الأحيائية اليوم اتفاقيات بين الدول (مثل المعاهدات الدولية) لإدارة المَجْمَع أو المجامع المائية التي تتشارك الدول في التصريف فيها، وذلك لحوض تصريف معين. تعدّ مبادرة حوض النيل للشراكة بين دول حوض النيل ضربا من الجهود التي تبذل من أجل التوصل لتنمية اقتصادية -اجتماعية مستدامة من خلال «الاستخدام والانتفاع المتساوي» للموارد المائية لحوض نهر النيل المشترك بين تلك الدول.

يطلق علي تلك الاتفاقيات داخل الولايات المتحدة الأمريكية، "عقدا بين الولايات") أو الكيانات السياسية الأخرى. وتعدّ وكالات مأمورية البحيرات العظمى ووكالة تاهو للتخطيط الإقليمي من الأمثلة على مثل هذه العقود بين الولايات.

الهيدرولوجيا

في الهيدرولوجيا (علم دراسة حركة وتوزيع المياه) ، يستخدم حوض التصريف كوحدة محورية معقولة لدراسة حركة المياه داخل الدورة المائية، لأن الغالبية العظمى من المياه التي تصرف من مخرج الحوض نشأت كهطل مطر يسقط عليه. قد يتدفق جزء من الماء الذي يدخل عن طريق الارتشاح في منظومة المياه الجوفية تحت حوض تصريف نحو مخرج حوض تصريف آخر لأن الاتجاهات تدفق المياه الجوفية لا تتطابق دائما مع تلك الخاصة بشبكة الصرف العلوية. قياس تصريف المياه من الحوض قد يتم بواسطة محطة قياس تقام عند مخرج الحوض.

تستخدم بيانات مقياس المطر لقياس الهطول الكلى على حوض التصريف، وهناك طرق مختلفة لتفسير تلك البيانات. إذا كانت هناك مقاييس كثيرة وموزعة بالتساوي على مساحة تهطل الأمطار عليها بانتظام، فان استخدام طريقة المتوسط الحسابي سوف يعطي نتائج جيدة. أما في طريقة مضلع تيسين، فيتم تقسيم مستجمعات المياه (أحواض التصريف) إلي مضلعات، ويكون لكل مضلع منها مقياس مطر في منتصفه ويفترض أن يكون ذلك المقياس ممثلا لهطول الأمطار على المنطقة من الأرض المدرجة داخل حدود مضلع المقياس. ويتم تكوين هذه المضلعات عن طريق رسم خطوط بين أجهزة القياس، ثم تشكل المضلعات من المنصفات العمودية المصنوعة لتلك الخطوط. وتنطوي طريقة تساو المطر isohyetal على خطوط كنتورية يتم رسمها حول المقاييس على خريطة وهي تمثل خطوط الهطول المتساوي للمطر. ويستهلك حساب المساحة بين هذه المنحنيات الكنتورية وتجميع حجم الماء لتلك المساحات وقتا
كبيرا.

كما يمكن استخدام خرائط الايسوكرون Isochrone لإظهار الوقت الذي تستغرقه مياه الجريان السطحي في حوض التصريف للوصول إلى بحيرة، أو خزان أو منفذ مائي، بافتراض أن المطر الفعلي ثابت ومنتظم.
.

الجيومورفولوجيا
في علم الجيومورفولوجيا (علم شكلياء الأرض) تعدّ أحواض التصريف هي الوحدة الهيدرولوجية الرئيسية في دراسة الجيومورفولوجيا النهرية (تشكل الأراضي النهرية). إذ يعدّ حوض التصريف هو مصدر المياه والرواسب التي تتحرك من خلال النظام النهري والتي تعيد تشكيل القناة النهرية.

علم البيئة

أحواض التصريف هي عناصر هامة أيضا تؤخذ في الاعتبار في علم البيئة. فبينما تتدفق المياه على سطح الأرض وفي مسار الأنهار فإنها قد تحمل معها المغذيات الزراعية، والرواسب، والملوثات. وبذلك تنتقل تلك المواد مع الماء نحو مخرج الحوض، ويمكنها أن تؤثر على العمليات الإيكولوجية (التوازن البيئي) في مسار المجري المائي وكذلك على الكتل المائية التي تستقبل هذا السريان والتي يمكن أن تكون مصدرا للماء لمجتمعات بعيدة عن مصادر تلك المواد.

في العصر الحديث ترك استعمال الأسمدة الاصطناعية، التي تحتوي على النيتروجين، والفوسفور، والبوتاسيوم، أثرا ملحوظا على نوعية المياة عند مخارج أو مصبات أحواض التصريف. وذلك لأن تلك الأملاح والعناصر يتم حملها عبر حوض التصريف إلى المخرج (أو الثغر) وتتراكم هناك، مما يقلقل التوازن المعدني الطبيعي. هذا يمكن أن يتسبب في حدوث تتريف أو إتخامية Eutrophication للنظام البيئي نتيجة زيادة المغذيات حيث يتسارع نمو النبات نتيجة لتلك المواد الإضافية.

مراجع

أحواض تصريف مياه
أنهار
المياه والبيئة
تضاريس نهرية
جريان الماء
علم المياه
علم بيئة المياه العذبة
علم شكل الأرض

مستجمع مائي


Georg Franz Ebenhech, auch Ebenhecht  (* um 1710 in Lodersleben oder in Kärnten oder in der Krain; † 21. Februar 1757 in Berlin oder Leipzig) war ein deutscher Bildhauer, Stuckateur und Elfenbeinschnitzer in der Zeit des Rokoko.

Leben und Wirken
Über Ebenhechs berufliche Anfänge ist wenig bekannt. In jungen Jahren soll er im Gefolge des sächsischen Kurprinzen Friedrich Christian in Italien und danach in Dresden gewesen sein. Anschließend übersiedelte Ebenhech nach Leipzig, wo er Anfang der 1740er Jahre eine Bildhauerwerkstatt hatte, in der 1742 das Stadtwappen für den Nordgiebel des Vorgängerbaus vom heutigen Gewandhaus entstand. Aus dieser Zeit stammen auch zwei ovale Elfenbeinreliefs mit der Aulos spielenden Muse Euterpe und der Fackel tragenden Venus mit dem Knaben Cupido, die im Grassimuseum aufbewahrt werden. Einen Namen machte sich Ebenhech aber erst später, als er der Berufung an den preußischen Hof folgte und in Berlin und Potsdam tätig war. Dort schuf er Skulpturen in seiner eigenen Werkstatt und arbeitete zeitweilig unter der Leitung des Franzosen François Gaspard Adam im französischen Bildhaueratelier mit, in dem skulpturaler Marmorschmuck für die Bauten und Gärten Friedrichs II. gefertigt wurde. Das in einem ehemaligen Gartenhaus im Berliner Lustgarten eingerichtete Atelier hatte der König eigens zur Anfertigung von Marmorskulpturen gegründet, da die Arbeit mit diesem Gestein unter den einheimischen Künstlern kaum verbreitet war. 1751 wurde er, wie auch François Gaspard Adam, zum Ehrenmitglied an der Königlich-Preussischen Akademie der Künste und mechanischen Wissenschaften ernannt.

In Potsdam war Ebenhech an der Ausschmückung des Stadtschlosses sowie des Parks und Schlosses Sanssouci beteiligt. Für die zu einer Rampe umgebaute "Grüne Treppe" am Mittelrisalit des Stadtschlosses schuf er vier Gruppen von Lampenträgern und vier Sphingen mit Putten. Zwei 1746 am Mittelrisalit aufgestellte Kolossalfiguren "Herkules mit Lyra" und "Apoll" wurden bereits 1750 durch Figuren von Johann Peter Benkert ersetzt, da sie nicht dem Geschmack Friedrichs II. entsprachen. Ebenhechs Skulpturen gelangten daraufhin nach Berlin auf den Platz vor dem Brandenburger Tor. Auch die von ihm um 1750 nach einem Modell von Friedrich Christian Glume für den Potsdamer Lustgarten geschaffenen Statuen "Flora" und "Pomona" stehen nicht mehr an ihrem ursprünglichen Platz. Sie kamen 1960 in den Park Sanssouci und zieren den Gartenbereich südlich der Neuen Kammern. Zu seinen weiteren Bildhauerarbeiten am Stadtschloss zählen zwei Fechter-Figuren, die ursprünglich in der 1746 fertiggestellten "Ringerkolonnade" standen, die von der Mitte des westlichen Seitenflügels bis zum Marstall führte. An der Ausschmückung der "Havelkolonnade", die von der Südostecke des Hauptbaus entlang der namengebenden Havel verlief, beteiligte er sich mit Kinderfiguren und Sandsteinvasen.

Als Friedrich II. unterhalb des Schlosses Sanssouci einen barocken Ziergarten anlegen ließ, wirkte Ebenhech als einziger deutscher Bildhauer am marmornen Skulpturenschmuck mit. Die Ausstattung des Gartenparterres beiderseits der auf das Schloss zulaufenden Nord-Süd-Achse war sonst den französischen Bildhauern vorbehalten. Zwei marmorne Sphingen mit Putten aus den 1750er Jahren flankieren diese Achse im Süden und hüten nach alter Interpretation [des Cesare Ripa] als Allegorien des Scharfsinns oder geheimen Wissens den Bereich des Geistigen. Um 1750 entstand auch die sogenannte "Corradini-Vase" südwestlich der Neuen Kammern. Die freie Nachahmung erhielt ihren Namen nach dem von Antonio Corradini geschaffenen Original, das im Dresdner Großen Garten unter der Bezeichnung "Üppigkeitsvase" bekannt ist. Die figürliche Darstellung zeigt "Die Sinnlichkeit tritt die Unschuld" und das Relief "Alexander und die Frauen des Darius". Für die Neptungrotte im Ostteil des Parks schuf er 1752 zwei Najaden mit Putten und vermutlich das Modell für den Wassergott Neptun mit Dreizack und Muschel, den Benkert nach Ebenhechs Tod 1760 vollendete. Von seinen Werken sind im Park nicht mehr alle erhalten. Verloren ging unter anderem die nach Plänen von Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff errichtete und 1762 fertiggestellte Marmorkolonnade, auch Rehgartenkolonnade, im westlichen Abschnitt der von Westen nach Osten führenden Hauptallee. Die Kolonnade musste bereits 1797 wegen Baufälligkeit abgebrochen werden. Dieses Wasserspiel schmückte Ebenhech in Zusammenarbeit mit Johann Peter Benkert, Johann Gottlieb Heymüller und weiteren Künstlern mit Bildwerken aus vergoldetem Blei und Marmor.

Auch im Innern des Schlosses Sanssouci wirkte Ebenhech mit. Nach den Vorgaben Friedrichs II., beziehungsweise Knobelsdorffs und unter Leitung des "Directeur des ornements" Johann August Nahl d. Ä. trug er in enger Zusammenarbeit mit weiteren namhaften Künstlern zur Raumdekoration im Stil des friderizianischen Rokoko bei. Im Vestibül schuf er drei Supraportenreliefs in vergoldetem Stuck mit Darstellungen aus dem Bacchusmythos, die den "Triumphzug des Bacchus", "Bacchantenzug mit trunkenen Silen" und "Bacchantinnen umtanzen eine Priaposherme" zeigen. Für den angrenzenden Marmorsaal entwarf er vier weibliche Figuren und Puttengruppen, die die Architektur, die Musik, die Malerei und Bildhauerkunst sowie die Astronomie und Geographie versinnbildlichen. Ferner gestaltete er in Zusammenarbeit mit dem Stuckateur Johann Michael Merck (1714–1784) die reich mit vergoldetem Stuck ornamentierte Decke des Konzertzimmers und der Bibliothek, wo er den figürlichen Schmuck fertigte.

In Berlin schuf Ebenhech um 1743 ein marmornes Grabmal für den Bankier und Unternehmer Gottfried Adolph Daum hinter dem Altar der Petrikirche in Berlin-Cölln. Das Grabmal zeigte neben einem Brustbild des 1743 verstorbenen Daum zwei figürliche Allegorien der Zeit und der Liebe. Das von Friedrich Nicolai im 1779 erschienenen zweiten Band seiner "Beschreibung der Königlichen Residenzstädte Berlin und Potsdam" beschriebene Grabmal wurde 1809 bei einem Brand der Kirche zerstört.
Außerdem war Ebenhech an der skulpturalen Ausschmückung des Opernhauses und der St. Hedwigs-Kathedrale am ehemaligen Forum Fridericianum beteiligt. Am Portikus des Kirchengebäudes führte er die, nach Meinung des Berliner Baubeamten Millenet, fünf sehr gut gearbeitete[n] Basreliefs mit der Auferstehung Jesu Christi aus, worauf auch die "Berlinischen Nachrichten von Staats- und gelehrten Sachen" in einem Artikel am 11. Juni 1754 eingingen. Das sind sichere Belege dafür, daß die Reliefs bereits in der ersten Bauphase fertig waren und nicht – wie vielfach vermutet – erst 1837 von Achtermann nach Ebenhechts Entwürfen angefertigt wurden. Außerdem schuf er zwölf überlebensgroße Apostel, die in den Fensternischen standen und als sein Hauptwerk gelten.

Literatur

Weblinks

 Bildindex der Kunst und Architektur: Venus und Amor, Euterpe, Corradini-Vase, Flora

Einzelnachweise

Bildhauer des Rokoko
Stuckateur
Elfenbeinschnitzer
Deutscher
Geboren im 18. Jahrhundert
Gestorben 1757
Mann

Georg Franz Ebenhech


Pleurotus djamor er tegund matsveppa sem eru ræktaðir víða um heim til matar. Hann vex yfirleitt á dauðum viði lauftrjáa, pálma og bambusa í hitabelti Suður-Ameríku og Asíu.

Hann finnst sjaldan í verslunum vegna lítillar endingar (einn dagur).

Tilvísanir

Vængsveppsætt
Ætisveppir

Pleurotus djamor


Kalkedon Konsili veya Kadıköy Konsili, 451 yılında 8 Ekim'de başlayıp 1 Kasım'da sonlanmış ekümenik konsildir. Kalkedon bugün İstanbul şehri içerisinde kalan Kadıköy ilçesinin merkezidir.

Doğu Ortodoksları, Roma Katolikleri ile birçok diğer Batı Hristiyanları'nın 4. Ekümenik Konsili olarak kabul edilir. Konsilde, Eutyches'in Monofizitizm doktrini reddedilmiş ve İsa'nın hem tam anlamıyla insan hem de tam anlamıyla ilâh olduğu tanımlamasını yapan "Kalkedon Amentüsü" ortaya atılmıştır.

Gelişmeler
451 yılında, Doğu Roma İmparatoru Markiyanus ve İmparatoriçe Pulçeriya, birlikte, öncekinden daha kapsamlı olacak şekilde, Kadim Kilise'ye ve İznik İman İkrarı'na tamamen sadık kalmak suretiyle, ortaya atılan heretik fikir akımlarının da önüne geçmek maksadıyla yeni bir Ekümenik Konsil topladı. Bu şanlı konsey, Dördüncü Ekümenik Konsey olarak bilinir. Toplam 630 piskoposun katılımıyla 7 Ekümenik Konsil arasında en büyüğüydü. Anadolu Yakası'nda, Konstantinopolis'e yakın bir diğer yerleşim yeri olan Kalkedon'da (Kadıköy) yapıldı. Bu yüzden 'Kalkedon Konsili" diye de anılır.

Öncelikle bu konsil, 431 yılında toplanan I. Efes Konsili'nde İskenderiye Patriği Aziz Kiril'in belirttiği, Mesih'in ilahi ve fani doğalarının "hipostatik birliği" hakkındaki öğretisini savundu.

Kalkedon Amentüsü, İsa Mesih'in gerçekten de Söz olup beden aldığını, Tanrı'nın Oğlu'nun "tüm çağların evvelinde Baba'dan var olduğunu" belirtir (bkz. İznik İman İkrarı). Beytüllahim'de "beden alıp" doğan, Kutsal Üçlü'nün bir kişisi olan Tanrı'nın yaratılmamış, ilahi Oğlu olduğundan mütevellit, O'nu dünyaya getiren Meryem Ana'nın da Tanrıdoğuran (Allahdoğuran, Validetullah) unvanını yeniden teyit eder. Konsil, O'nun kutlu doğumu vesilesiyle, Tanrı'nın Sözü'nün eksiksiz bir biçimde insan kisvesine bürünüp, gerçek bir insan haline geldiğini, ancak günahsız olduğunu ilan etti. Dolayısıyla, Kalkedon Tanımına göre Nasıralı İsa, "değişmeden, karışıklık olmadan, bölünmeden, ayrılmadan" birleşmiş iki tabiatta -insan ve ilahi- bir kişi ve bir hipostazdır. O tamamen insandır. O tamamen ilahidir. O mükemmel Tanrı ve mükemmel insandır. Tanrı olarak O, Baba Tanrı ve Kutsal Ruh ile "tek özdendir" (homoousios). Ve insan olarak O, tüm insanlarla "tek özden"dir (homoousios).

Tanrısallığın ve insanlığın Mesih'teki birliğine Hipostatik Birlik denir. Bu ifade, Mesih'in tek, benzersiz kişisinde veya ilahi hipostazında, ilahi doğa ve insan doğasının asla değiştirilmeyecek, asla karıştırılmayacak, asla ayrılmayacak ve asla bölünmeyecek şekilde birleştiği anlamına gelir. Mesih, hem insan hem de ilahi olan Tek Kişi'dir. Bir ve aynı ilahi kişi (veya hipostaz), Tanrı'nın Oğlu ve bu vesileyle de Meryem'in Oğlu'dur.

Sonuç
 İsa'da hem insani hem de tanrısal özellikler bulunmaktadır, bu özellikler Meryem İsa'yı doğurmadan önce de bulunmaktaydı. İsa tanrı olarak Baba ile aynı özden, insan olarak da günahlar hariç insanlarla aynı özdendir.
 Bu farklı doğalar birleşmeden sonra hiçbir şekilde değişime uğramayıp kendi özelliklerini muhafaza etmişlerdir.
 Çarmıhta acı çeken İsa'nın sadece insani doğasıdır, bu acı tanrısal doğaya dokunmamıştır.
 Aslında diofizit görüşe yakın olan bu karara itiraz eden monofizit piskoposlar kendi bağımsız kiliselerini kurmuşlardır.

Kaynakça

Kadıköy
Patroloji
Kadıköy tarihi
5. yüzyılda Bizans İmparatorluğu
5. yüzyılda Hristiyanlık
451

Kalkedon Konsili


Lucão kan henvise til flere personer:

 Lucão (fodboldspiller, født 1992) – den brasilianske fodboldspiller Lucas Alves de Araújo, født 22. juli 1992
 Lucão (fodboldspiller, født 1993) – den brasilianske fodboldspiller Lucas Jaques Varone Maia, født 23. februar 1993
 Lucão (fodboldspiller, født 1996) – den brasilianske fodboldspiller Lucas Cavalcante Silva Afonso, født 23. marts 1996
 Lucão (volleyballspiller) – den brasilianske volleyballspiller Lucas Saatkamp, født 6. marts 1986

Se også
 Lucao (Angola) – et vandløb i Angola
 Lucao (Taiwan) – en kommune i Taiwan
 Luzón (Spanien) – en by i Spanien, der på portugisisk hedder Lução

Lucão


La Robiola di Roccaverano est un fromage italien fabriqué dans la région des Langhe, à cheval sur les provinces d'Asti et d'Alexandrie dans le Piémont. Il tire son nom du village de Roccaverano, et de robiola, nom générique désignant un type de fromage à pâte molle et peu affiné, typique du nord de l'Italie. Fabriquée à partir d'un mélange de laits crus de chèvre, vache et brebis, la robiola di Roccaverano bénéficie d'une appellation d'origine protégée depuis 1996.

Description

Les fromages se présentent sous la forme de galets de 2.5 à 4 cm d'épaisseur et dont les faces ont un diamètre de 10 à 14 cm. Chaque fromage pèse entre 250 et 400 g. La Robiola de Roccaverano contient à peu près 40 % de matière grasse et 35 % de protéines, il doit aussi contenir au minimum 3 % de cendres (ces trois proportions sont données sur extrait sec).

Sa pâte est molle et blanche au goût subtil, légèrement acidulé. Il ne présente pas nécessairement de croûte lorsqu'il est peu affiné (10 jours ou moins), mais plus affiné, il se recouvre d'une fine couche de moisissure qui peut être de couleur légèrement rougeâtre.

Fabrication
La Robiola de Roccaverano est produite toute l'année à partir d'un mélange de laits crus de chèvre, vache et brebis, provenant de 19 communes des Langhe. Les chèvres doivent être de race Roccaverano,  ou issues du croisement de ces deux races ; les vaches de race Piemontese, Bruna Alpina ou de leurs croisements et les brebis doivent être de race . La teneur en lait de chèvre doit être d'au moins 50%.
L'affinage dure au minimum 3 jours.

Utilisation et conservation
La robiola di Roccaverano se conserve au frais une ou deux semaines, idéalement au réfrigérateur. Afin que le fromage puisse respirer, il est préférable de ne pas l'emballer dans du plastique ou dans un récipient en verre. Il est aussi possible de le conserver immergé dans de l'huile, comme cela se faisait traditionnellement.

La robiola di Roccaverano se consomme en tant que fromage de table : nature, ou assaisonnée avec un peu d'huile d'olive, de poivre ou même de piment.
Ce fromage est aussi utilisé en cuisine dans des plats classiques du Piémont tels que le risotto robiola ou les aglio robiola spaghetti.

Références

Fromage italien
Fromage bénéficiant d'une appellation d'origine protégée
Appellation d'origine protégée en Italie

Robiola di Roccaverano


Edwin Jackson Jr. (Neu-Ulm, 9 de setembro de 1983) é um jogador de beisebol estadunidense, que joga na posição de arremessador (pitcher).

Carreira

Jackson compôs o elenco da Seleção dos Estados Unidos de Beisebol nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, onde conquistou a medalha de prata após confronto contra a equipe japonesa na final da competição.

Beisebolistas olímpicos dos Estados Unidos
Beisebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos do beisebol

Edwin Jackson


Hans Adam von Schoening (né le  à Tamsel près de Küstrin et mort le  à Dresde) est un maréchal de campagne brandebourgeois et saxon.

Biographie
Il est issu de la famille noble de Poméranie  et est le fils de Hans Adam von Schöning (mort en 1665) et de sa femme Marianne von  (morte en 1664).

Après des études à Wittemberg et à Strasbourg de 1657 à 1660, Schöning, après avoir passé cinq ans à voyager en Europe occidentale et méridionale, entre au service du Grand Électeur de Brandebourg en 1665 comme conseiller de légation, puis comme officier. Il se distingue dans la guerre contre la Suède de 1675 à 1679, en particulier dans la conquête de Stettin, Rügen et Stralsund et dans la , d'où il poursuit les Suédois jusqu'aux portes de Riga après la , à tel point qu'il devient major-général dès 1677 et en 1684 lieutenant-général, gouverneur de Berlin et colonel des . En 1685, il est nommé véritable conseiller privé d'État et de guerre. Sa retraite prématurée lors de la chasse sur la lagune de Courlande le  provoque une polémique dans le corps des officiers prussiens, mais reste sans conséquences du fait de ses autres réalisations. Jusqu'au , cependant, la moquerie de la  persiste dans le corps des officiers prussiens.

Il commande les troupes auxiliaires de  que l'électeur envoie à l'aide de l'empereur contre les Turcs et participe à la prise d'assaut d'Ofen (l'actuelle Budapest) en 1686. Il ramène deux femmes ottomanes capturées des campagnes contre les Turcs, qu'il offre en cadeau aux nobles prussiens.

En 1688-1689, il dirige les troupes brandebourgeoises contre les Français sur le Bas-Rhin en tant que lieutenant maréchal au début de la guerre de la Ligue d'Augsbourg. Le , il remporte la . Révoqué de son commandement au  en  à la suite d'un différend avec le général , il est libéré du service militaire brandebourgeois en 1690. Il entre ensuite au service de l'électorat de Saxe et est nommé en 1691 par l'électeur . Nommé maréchal et conseiller de guerre. En 1692, il est arrêté lors d'un séjour thermal à Teplitz sur ordre de l'empereur et conduit au Spielberg, car on l'accuse de négociations traîtres avec les Français.. Il ne sera libéré qu'en 1694. Sa santé est tellement affaiblie par l'emprisonnement qu'il ne peut exercer que brièvement la fonction de chef du corps des corps des cadets nobles à Dresde, où il décède à l'âge de 55 ans.

Il trouve sa dernière demeure dans l'église du village de Tamsel, où une double épitaphe avec sa femme, œuvre du sculpteur saxon , est érigée en son honneur. Tout comme la magnifique tombe de son troisième fils et héritier, Johann Ludwig, elle a traversé les époques et fait aujourd'hui partie des curiosités de la ville.

Dans le "Türkenkriegsviertel" à Berlin-Wedding, la Schöningstrasse porte son nom.

Mariage et progéniture
Hans Adam von Schöning est marié depuis 1668 à Johanna Margarethe Luise  (1641-1698), fille unique du général de division électoral du Brandebourg, chambellan et gouverneur de Lippstadt, . Cinq de leurs douze enfants sont morts en bas âge. Atteint l'âge adulte :

 Bogislas (né le  et mort le ), lieutenant-colonel des Gardes du Corps saxons
 Luise (née le  et morte en 1709), mariée avec :
 Erasmus Conrad von  (1658-1689)
  auf Eythra (1660–1729), envoyé saxon à Hanovre, fils de  (scandale )

 Charlotte Catharina (née le  et morte le ) mariée le  avec Hieronymus August  (né le  et mort le )
 Johann Ludwig (né le  et mort le ), colonel saxon, héritier des biens de son père, marié :
 en 1699 avec la comtesse Juliane Charlotte von Dönhoff (1682-1733), fille du comte
 Louise-Éléonore (1708–1784), héritière de Tamsel mariée le  avec  (1689–1746)

 Carl (né le ), chanoine de Halberstadt
 Dorothée Henriette (née le  et morte le ) mariée le  Busso  auf  (né le  et mort le )
 Sophie Wilhelmine (née le  et morte le ), mariée avec :
 le comte Adam Ludwig  (1666–1704)
  (1671–1722)

Bibliographie
 Kurd von Schöning: Des Generalfeldmarschalls H. A. v. S. Leben und Kriegsthaten. Berlin 1837
 : Geheime Geschichten und räthselhafte Menschen. Band 7, F. A. Brockhaus, Leipzig 1864, S. 118, Digitalisat
 Theodor Fontane: . Band 2 (Das Oderland) "Jenseits der Oder" – Tamsel I: Hans Adam von Schöning

 Schöning, Hans Adam von. In: Meyers Konversations-Lexikon. 4. Auflage. Band 14, Verlag des Bibliographischen Instituts, Leipzig/Wien 1885–1892, S. 603.
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 1, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], DNB 367632764, S. 30 f., Nr. 46.
 : Die Affäre Schöning. In: Johann Georg IV. von Sachsen und Magdalena Sibylla von Neitschütz – Eine tödliche Liaison, Dresdner Buchverlag, Dresden 2014 , S. 77–84 u. a.

Liens externes

  : Biographie saxonne, éd. de l' e. V., 2004
 Stephan Kaiser : Schöning, Hans Adam von . Dans: Biographie est-allemande (portail culturel ouest-est)

Références

Général prussien
Militaire saxon
Naissance en octobre 1641
Naissance dans la voïvodie de Lubusz
Naissance dans la marche de Brandebourg
Décès en août 1696
Décès à Dresde
Décès dans l'électorat de Saxe
Décès à 54 ans
Militaire allemand de la guerre de la Ligue d'Augsbourg

Hans Adam von Schöning


Pablo Torre Carral (Soto de la Marina, 3 de abril de 2003) é um futebolista profissional espanhol que atua como médio-ofensivo. Atualmente joga no , emprestado pelo Barcelona.

Carreira

Racing Santander
Natural de Soto de la Marina, Cantabria, Torre juntou-se à formação do Racing Santander em 2015, proveniente do CD Marina Sport. A 15 de abril de 2020, com 17 anos, assinou contrato profissional com o clube até junho de 2025.

Torre fez a sua estreia profissional a 19 de julho de 2020, pelo Racing Santander B, sendo titular num empate por 1–1 no terreno do Gimnástica de Torrelavega, nos play-offs de promoção da Tercera División da temporada 2019–20. Em agosto, com apenas 17 anos, integrou a equipa principal durante a pré-época, às ordens do treinador Javi Rozada, sendo promovido definitivamente em setembro.

Torre fez a sua estreia pela equipa principal do Racing a 18 de outubro de 2020, começando a titular na 1ª jornada da Segunda División B de 2020–21, um empate em casa por 1–1 frente ao Club Portugalete. A 21 de fevereiro de 2021, Pablo marcou o seu primeiro golo como sénior, numa vitória caseira por 3–1 sobre o CD Laredo; seis dias depois, bisou numa goleada por 4–0 no terreno do Barakaldo CF.

Tendo sido titular habitual na sua primeira época como sénior, Torre recebeu a camisola 10 do Racing para a temporada 2021–22, onde o clube disputaria a nova 3ª divisão, intitulada Primera División RFEF. Pablo marcou 10 golos em 34 jogos (incluindo play-offs), ajudando o Racing a conquistar a promoção à Segunda División.

Barcelona
A 4 de março de 2022, o FC Barcelona chegou a um acordo com o Racing para a transferência de Torre por uma taxa de 5 milhões de euros (+ variáveis). A 15 de junho, o jovem assinou um contrato até junho de 2026 pelos Culés. No início da temporada 2022–23, Pablo integrou a equipa B do Barcelona.

A 7 de setembro de 2022, Torre fez, simultaneamente, a sua estreia pelo Barcelona e o seu primeiro jogo na Liga dos Campeões, substituindo Franck Kessié aos 81 minutos de uma vitória por 5–1 sobre o Viktoria Plzeň, na primeira partida da fase de grupos da edição 2022–23. A 23 de outubro, o jovem fez o seu primeiro jogo na La Liga, em Camp Nou, substituindo Ousmane Dembélé aos 77 minutos de uma vitória por 4–0 sobre o Athletic Bilbao. A 1 de novembro, Pablo marcou o seu primeiro golo pelo Barcelona, na Liga dos Campeões, numa vitória por 4–2 no terreno do Viktoria Plzeň.

Vida Pessoal
O pai de Pablo, Esteban Torre, também era futebolista, atuando como médio. Esteban jogou no Racing durante a maior parte da sua carreira.

Estatísticas

Clube

Títulos
Racing Santander

 Primeira División RFEF: 2021–22

Barcelona

 La Liga: 2022–23

Pessoas vivas
Nascidos em 2003
Futebolistas da Espanha
Futebolistas do Real Racing Club de Santander
Futebolistas do Futbol Club Barcelona B
Futebolistas do Futbol Club Barcelona
Futebolistas do Girona Futbol Club

Pablo Torre


වින්ඩෝස් 95 යනු, පාරිභෝගික-දිශානත චිත්‍රණ-අතුරුමුහුණතක් සහිත මෙහෙයුම් පඬතියකි. 1995 අගෝස්තු 24 දින මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් නිකුත් කරන ලදී.

පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධති
වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති

වින්ඩෝස් 95


علم البراكين أو البَرْكَنة هو دراسة البراكين والحمم البركانية المنصهرة والظواهر الجيولوجية والجيوفيزيائية والجيوكيميائية ذات الصلة. مصطلح البراكين مشتق من الكلمة اللاتينية فولكان، وكان فولكان هو لقب الإله الروماني القديم من النار.

علم البراكين هو علم جيولوجي يدرس النشاط الثوراني وتشكيل البراكين وانفجاراتها الحالية والتاريخية. وكثيرا ما يزور علماء البراكين البراكين وخاصة تلك النشطة لمراقبة الثورات البركانية وجمع المخلفات البركانية بما في ذلك تيفرا (مثل الرماد أو الخفاف) وعينات الصخور والحمم البركانية. ويتمثل أحد محاور البحث الرئيسية في التنبؤ بالانفجارات؛ لا توجد حاليا طريقة دقيقة للقيام بذلك ولكن التنبؤ بالانفجارات مثل التنبؤ بالزلازل يمكن أن ينقذ حياة الكثيرين.

علم البراكين الحديث

في عام 1841 تم تأسيس أول مرصد بركاني مرصد فيزوفيوس في مملكة الصقليتين.

وتجرى الرصدات الزلزالية باستخدام أجهزة رصد الزلازل المنتشرة بالقرب من المناطق البركانية، وتراقب زيادة الزلازل أثناء الأحداث البركانية، ولا سيما البحث عن الهزات التوافقية الطويلة التي تشير إلى حركة الصهارة عبر القنوات البركانية.

ويشمل رصد التشوه استخدام التقنيات الجيوديسية مثل التسوية والميل وسلالة وقياسات زاوية والمسافة من خلال تيلتمترس والمحطات الكلية وإدمس ويشمل ذلك أيضا رصدات النظم العالمية لسواتل الملاحة وإنزار. تشوه السطح يشير إلى الصهارة: زيادة إمدادات الصهارة تنتج الانتفاخات في سطح المركز البركاني.

ويمكن رصد انبعاثات الغاز باستخدام معدات تشمل مطياف الأشعة فوق البنفسجية المحمولة (كوزبيك الذي حل محله حاليا نظام مينيدواس) الذي يحلل وجود الغازات البركانية مثل ثاني أكسيد الكبريت؛ أو عن طريق التحليل الطيفي تحت الحمراء. زيادة انبعاثات الغاز وبشكل خاص التغيرات في تركيبات الغاز قد يشير إلى ثوران بركاني وشيك.

يتم مراقبة التغيرات في درجات الحرارة باستخدام موازين الحرارة ومراقبة التغيرات في الخصائص الحرارية للبحيرات البركانية والمخارج والتي قد تشير إلى النشاط المرتقب.

وتستخدم الأقمار الصناعية على نطاق واسع لرصد البراكين لأنها تتيح مساحة كبيرة لمراقبة بسهولة. ويمكنها قياس انتشار عمود الرماد مثل واحد من انفجارات إيافيالايوكل في عام 2010  وكذلك انبعاثات ثاني أكسيد الكبريت. إنزار والتصوير الحراري يمكن رصد كبيرة المناطق التي بالكاد السكان حيث سيكون من المكلفة للغاية للحفاظ على الصكوك على أرض الواقع.

وتشمل التقنيات الجيوفيزيائية الأخرى (الرصدات الكهربائية والجاذبية والمغنطيسية) تقلبات الرصد والتغيير المفاجئ في المقاومة أو الشذوذ الجاذبية أو أنماط الشذوذ المغناطيسي التي قد تشير إلى حدوث عطل ناجم عن البركان وصعود الصهارة.

يتضمن التحليل الطبقي تحليل تفرا ورواسب الحمم البركانية والتي يرجع تاريخها إلى إعطاء أنماط ثوران البركان مع دورات تقديرية من النشاط المكثف وحجم الانفجارات.

التاريخ
علم البراكين لديه تاريخ واسع قد يكون أول تسجيل معروف للثوران البركاني على لوحة حائط مؤرخة إلى حوالي 7000 قبل الميلاد وجدت في موقع العصر الحجري الحديث في Çatal هويوك في الأناضول تركيا وقد تم تفسير هذه اللوحة على أنها تصوير لبركان ثوران، مع مجموعة من المنازل أدناه يظهر بركان ذروته التوأم في ثورة مع بلدة في قاعدتها (على الرغم من علماء الآثار الآن تسأل هذا التفسير). قد يكون البركان إما حسن داغ أو جارتها الأصغر ميلنديز داغ.

الفلسفة اليونانية الرومانية

وأوضح العالم الكلاسيكي لليونان والإمبراطورية الرومانية في وقت مبكر البراكين ومواقع الآلهة المختلفة. اعتبر الإغريق أن هيفيستوس إله النار جلس تحت بركان إتنا، تزوير أسلحة زيوس. الكلمة اليونانية المستخدمة لوصف البراكين كان جبل إتنا أو هيرا بعد هيراكليس ابن زيوس. الشاعر الروماني فيرجيل في تفسير الأساطير اليونانية رأى أن إنسيلادوس العملاقة دفن تحت إتنا من قبل الإلهة أثينا كعقاب على التمرد ضد الآلهة كانت شجيرات الجبل صرخاته المعذبة ولهبت أنفاسه وهزاته حديديه ضد قضبان سجنه. شقيق إنسيلادوس دفن ميماس تحت فيسوفيوس من قبل هيفيستوس ودماء عمالقة أخرى هزموا في الحقول الفلغرية المحيطة بفيسوفيوس.

الفيلسوف اليوناني إيمبيدوكليس (490-430 قبل الميلاد) رأى العالم مقسمة إلى أربع قوى عنصرية من الأرض والهواء والنار والمياه، البراكين إيمبيدوكليس كانت مظهر من مظاهر النار. وأكد أفلاطون أن قنوات المياه الساخنة والباردة تتدفق بكميات لا تنضب من خلال الأنهار الجوفية. في أعماق الأرض الثعابين نهر واسع من النار وبيرفليتجون الذي يغذي جميع البراكين في العالم. ويعتبر أرسطو النار تحت الأرض نتيجة «لاحتكاك الريح عندما يغرق في ممرات ضيقة».

لعبت الرياح دورا رئيسيا في تفسيرات البركان حتى القرن السادس عشر. وقال لوكريتيوس الفيلسوف الروماني أن إيتنا كان جوفاء تماما وحرائق تحت الأرض التي تقودها الرياح الشرسة المتداولة بالقرب من مستوى سطح البحر. ويعتقد أوفيد أن اللهب يتغذى من «الأطعمة الدهنية» وتوقفت الانفجارات عندما نفد الطعام وقال فيتروفيوس أن الكبريت والشبة والقار البيت تغذي الحرائق العميقة. وأشارت ملاحظات بليني إلدر إلى وجود الزلازل سبقت ثوران؛ توفي في ثورة فيزوف في 79 م أثناء التحقيق في ستابياي ابنه بليني الأصغر قدم وصفا تفصيليا للثورة التي توفي عمه وعزو وفاته إلى آثار الغازات السامة وقد سميت هذه الانفجارات بلينيان تكريما للمؤلفين.

ملاحظات النهضة
تم وصف التدفق البركاني الفتاتي من جزر الأزور في 1580. جورجيوس أغريكولا جادل أشعة الشمس كما اقترح في وقت لاحق من قبل ديكارت ليس له علاقة بالبراكين أغريكولا يعتقد أن بخار تحت ضغط تسبب ثورات من «النفط موينتين» والبازلت.

شهد اليسوعي أثانيسيوس كيرتشر (1602-1680) ثورات من جبل إيتنا وسترومبولي ثم زار حفرة فيزوف ونشر وجهة نظره من الأرض مع حريق مركزي متصلة العديد من الآخرين الناجمة عن حرق الكبريت والقار والفحم.

اعتبر يوهانس كيبلر البراكين كقنوات للدموع والفساد من الأرض يفرغ الفحم والقطران والكبريت معلنا أن الله قد خلق الأرض في لحظة أعلن أنه فعل ذلك في ثلاث طبقات والأعماق النارية وطبقة من الماء والهواء وقال انه تم تشكيل البراكين حيث اشتعلت أشعة الشمس الأرض.

العلوم تصارعت مع أفكار احتراق البيريت بالماء وقد عززت هذه الصخرة القار ومع مفاهيم الصخور التي تشكلت من الماء (النبتونية). من البراكين التي كانت معروفة آنذاك كانت جميعها بالقرب من الماء وبالتالي كان عمل البحر على الأرض يستخدم لشرح البراكين.

التفاعل مع الدين والأساطير

الأساطير القبلية من البراكين تكثر من منطقة الحزام النارى والأمريكتين وعادة ما استدعاء قوى خارق أو الإلهي لشرح انفجارات عنيفة من البراكين في جبل تاراناكي وتونغاريرو وفقا لأساطير الماوري كانوا عشاق الذين سقطوا في الحب مع بيهانغا وتلا ذلك معركة غريبة حثيثة ماوري لن يعيش هذا اليوم بين تونغاريرو وجبل تاراناكي خوفا من اندلاع النزاع مرة أخرى.

في الدين هاواي بيلي (/ peɪleɪ / بيل-a؛ [pɛlɛ]) هي إلهة البراكين وشخصية شعبية في الأساطير هاواي. وقد استخدمت بيليه لمختلف المصطلحات العلمية لشعر بيلي ودموع بيليه وليمو س بيليه (الأعشاب البحرية بيلي) كما سمى بركان على القمر جوفيان أيضا بيلي.

أغاثا الصقلية هي شفيعة قطانية بالقرب من جبل إتنا ومثالا هاما تبجيلا للغاية حتى اليوم ) الشهداء البكر المسيحية في العصور القديمة. . 253 م بعد عام واحد من موتها العنيفة وما زال اندلاع جبل. عزيت إيتنا إلى شفاعة لها. غير أن كاتانيا قد دمرت تماما تقريبا بسبب انفجار جبل إتنا في 1169 وتوفي أكثر من 15,000 من سكانها ومع ذلك وقالت انها تم استدعاء مرة أخرى 1669، وبالنسبة لتفشي أعضاء نيكولوسي في عام 1886. الطريقة التي يتم استدعاؤها والتعامل معها في الديانة الشعبية الإيطالية وهو نوع من نهج الاستخفاف بطريقة مقاربة للقديسين وقد ارتبط (في تقليد جيمس فريزر) إلى الوثنية السابقة يعتقد.

في 1660 اندلاع فيسوفيوس بلورات البيروكسين التوأم المطر والرماد على القرى المجاورة. كانت البلورات تشبه الصليب وقد تم تفسير ذلك على أنه عمل القديس يانجواريوس في نابولي يتم عرض الاثار من سانت جانواريوس من خلال المدينة في كل ثوران كبير من فيسوفيوس. سجل هذه المواكب و 1779 و 1794 مذكرات الأب أنطونيو بياجيو سمح الدبلوماسي البريطاني والهواة الطبيعي السير ويليام هاملتون بتقديم تسلسل زمني مفصل ووصف ثورات فيسوفيوس.

ملحوظه عن علماء البراكين

 أفلاطون (428–348 BC).
 بلينيوس الأكبر (23–79 AD).
 بلينيوس الأصغر (61– 113 AD).
 جورج دي بوفون وجيمس هوتن (1707–1788).
 ديفيد جونستون (1949-1980) قتل خلال ثورة 1980 من جبل سانت هيلين.
 هاري جليكن (1958–1991) توفى في اليابان 1991.

معرض صور

انظر أيضًا
 برنامج البراكين العالمي
 صخر ناري
 تزمين تفري

المراجع

روابط خارجية
 European Volcanological Society
 United States Geological Survey- Volcanic Hazards Program
 Volcano Live- What is a volcanologist?
 World Organization of Volcano Observatories
  and

علوم الأرض

علم البراكين


Hornåseng Station (Hornåseng stasjon) var en jernbanestation på Urskog–Hølandsbanen, der lå i Aurskog-Høland kommune i Norge.

Stationen åbnede 15. december 1898, da banen blev forlænget fra Bjørkelangen til Skulerud. Oprindeligt hed den Komnes, men den skiftede navn til Hornaaseng i 1908 og til Hornåseng 15. maj 1927. Stationen blev nedgraderet til holdeplads 9. maj 1948. Den blev nedlagt sammen med banen 1. juli 1960.

Stationsbygningen blev opført i 1898. Den er nu revet ned, ligesom sporene på stedet er fjernet.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Forvaltningsplan for Urskog-Hølandsbanen

Stationer på Urskog-Hølandsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1898
Ophørt i 1960

Hornåseng Station


Aceasta este o listă de filme britanice din 1949:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1949 la Internet Movie Database

Vezi și
1949 în Marea Britanie
1949 în film
1949 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1949


Anne Blanc (født 20. juli 1966 i Rodez, Aveyron, Occitanie) er en fransk politiker fra La République en marche ! (LREM). Hun blev valgt til Nationalforsamlingen den 18. juni 2017 som repræsentant for anden kreds i departementet Aveyron.

Indtil 2016 var hun radikal.

Medlem af departementsrådet for Aveyron
Den 29. marts 2015 blev Anne Blanc medlem af departementsrådet for Aveyron.

Borgermester for Naucelle
Den 19. marts 2001 blev Anne Blanc borgmester for Naucelle nær Rodez.

Politikere fra Frankrig
Radikale fra Frankrig

Anne Blanc