مايكل جتير (26 أغسطس 1952 - 30 مارس 2003)  كان موسيقار وممثل أمريكي.

مواقع خارجية

مراجع

أعلام إل جي بي تي أمريكية في القرن 20
أعلام إل جي بي تي أمريكية في القرن 21
حائزون على جائزة إيمي
حائزون على جائزة توني
حائزون على جائزة دراما ديسك
خريجو جامعة ممفيس
شخصيات إل جي بي تي من تينيسي
شخصيات مثلية القرن 20
فنانون ترفيهيون مثليون من الولايات المتحدة
مثليون ومثليات من الولايات المتحدة
مرضى الإيدز
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 20
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلو مسرحيات موسيقية أمريكيون
ممثلو وممثلات مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون مثليو الجنس
ممثلون من ممفيس (تينيسي)
مواليد 1952
مواليد في لورنسبورغ (تينيسي)
وفيات 2003
وفيات بسبب الصرع
وفيات في لوس أنجلوس
ممثلون مثليون أمريكيون

مايكل جتير


Habeş kurdu (Canis simensis), Etiyopya kurdu ya da Habeş çakalı olarak da bilinir, köpekgiller (Canidae) familyasından en nadir rastlanan Canis türü. Eskiden "Habeş tilkisi" olarak da adlandırılmıştır, ama uzun bacakları yüzünden "tilki" ismi artık uygun bulunmamaktadır.

Özellikleri
Dış görünümü ile bir çakalı andırmaktadır. Uzunluğu 1 m (+30 cm kuyruk), ayakta dururken boyu 50 cm ve ağırlığı 18–20 kg'ya ulaşır. Rengri kızıl-kahverengi, boynu ve çenesi beyaz olur. Ağzı tilkilerde ki gibi uzundur.

Dağılımı
Sadece Etiyopyanın bazı dağlık bölgelerinde yaygındır. En önemli yaşam alanları Simen Dağları'dır. Yaşam alanı, ağaç büyümeyen 3000–4400 m yüksekliklerdir.

Çiftçilerin tarla haline getirdikleri alanlar git gide artık dağların eteklerinide kapsamına alması, habeş kurdunun yaşamaya ihtiyacı olduğu alanları daraltmaktadır. Bol sayıda kemiricileri barındıran otluk alanlar habeş kurdunun işine yaramayan tarlalara dönüşmektedir. 2006 yapılan bir tahmine göre artık sadece 700 adet habeş kurdu kalmıştır ve böylece nesli büyük tehlike altındadır.

Yaşam şekli
Habeş kurdu yediklerini diğer köpekgillerden daha çok seçer. Beslenmesinin %96'sı fare ve kemelerden oluşur. Bunların arasında en sık avladığı hayvan Afrika köstebek kemesi'dir. Beslenmesinin geriye kalan %4'ü diğer kemiriciler, kuşlar, yumurtalar, cüce antiloplar ve leşden oluşur. Habeş kurdu avladığı hayvanlara çoğu kez yuvasına doğru kazarak ulaşır.

Canis cinsinin diğer mensuplarında da olduğu gibi Habeş kurdu da sürüler içinde yaşar. Bu sürü bir baş-çift (alfa çift) tarafından yönetilir ve sayıları 2-13 arası değişir. Ava çıktıklarında önce birlikte gezerler, ama asıl av esnasında tek hayvan sürüden ayrılıp yalnız başına av yapar.

Diğer Canini türlerinden farklı olarak, daha çok gündüz aktif olur.

Taksonomik statüsü
Eskiden Habeş kurdu, tilki ile kurt arasındaki bağlantıyı oluşturan tür olarak görülür ve Simenia adında ayrı bir cinse ayrılırdı. Ancak modern genetik araştırmalardan sonra, Habeş kurdunun en yakın akrabası kurt (Canis lupus) olduğu ve hatta kurda çakaldan bile daha yakın akraba olduğu ortaya çıkmıştır.

Dış bağlantılar
 Bilder und Filme auf www.arkive.org

Köpekgiller
Nesli kritik tehlikedeki hayvanlar
Çakallar
Afrika etçilleri
Etiyopya'daki memeliler

Habeş kurdu


Quilling is an art form that involves the use of strips of paper that are rolled, shaped, and glued together to create decorative designs. The paper shape is manipulated to create designs on their own or to decorate other objects, such as greetings cards, pictures, boxes, or to make jewelry.

History

Quilling - also known as paper-rolling, or paper scrolling - has a long and interesting history. The origins of quilling are not recorded, but some think it began with the invention of paper, in China in 105 AD or in Egypt, where some tombs have been found to contain wire shapes similar in appearance to modern quilling.

It is believed that in the 300s and 400s, silver and gold wires were quilled around pillars and vases, and jewelry made using this technique. Quilling was practised by Greeks who used thin metal wires to decorate containers and boxes. The earliest works ever were from the medieval period. Also they were found in religious houses across Europe.

With many nationalities claiming the origins of the craft of quilling, it is almost impossible to determine which one invented it. In the 13th century, metal filigree was used for decoration in many countries. But when traditional materials became scarce and unobtainable to the layperson, the paper was used as a substitute.

In England, with the appearance of first paper mills around 1495, the establishment of paper manufacturing was significant factor in the development of quill work. Paper, elaborately constructed into design and then gilded, substituted more expensive metal.

There are records of French and Italian nuns using the torn edges of gilt-edged Holy books from 1200s - 1600s. These pieces were wrapped around goose quills to create coiled shapes for decoration of reliquaries and holy pictures. They used paper and then gilded or painted the finished work replicating expensive intricacies of wrought iron or carved ivory. This practice of using quills resulted in the craft's name - quilling.

Many sources claim that in Europe the ladies of affluence were taught quilling along with the needle work in Edwardian and Victorian times. Special recesses were made in tea caddies, baskets, portraits, screens and even in furniture sides to allocate the surface for intricate paper coils and shapes. The instructions and templates were published in magazines of the time. The quality of quilling was at its highest standard.

These were mostly genteel women in Europe, and particularly in England, where quilling was seen as a proper hobby for young ladies to take up along with needlework. It flourished among the ladies of upper classes who had no need for gainful work and were spared domestic chores.

Quilling guild of England makes references to The New Lady's Magazine of 1786: "... it affords an amusement to the female mind capable of the most pleasing and extensive variety; and at the same time, it conduces to fill up a leisure hour with an innocent recreation ..:' Another source, an Edwardian book of household management entitled 'Floral Mosaicon,' provided a reference to Queen Mary and Queen Alexandra purchasing paper pieces.

Only those with money could afford to purchase the supplies needed for quilling such as foil, mica or flaked shell, which were often used as backgrounds. Wooden frames were sold for the sole purpose of being decorated with pieces of paper rolled, shaped and glued into patterns. The projects were usually finished by painting or gilding. The ladies were to use quilling to while away their hours in the pursuit of becoming accomplished women, comfortable knowing that in time, an eligible bachelor would likely take them as a wife. Quilling thereby became a means of signaling wealth and leisure time to prospective husbands.

Until then they decorated screens, cabinets, frames, tea caddies, cribbage boards, wine coasters, work baskets and work boxes, urns and over time, even furniture. Certainly the craft was popular in the early 1810s (the Regency period), but its popularity waned soon after.
In 1875 quilling was reintroduced in Europe by William Bemrose, who produced a kit called 'Mosaicon' that included a handbook on quilling. But by the beginning of 20th century it was only introduced as part of a school craft education.

Many European museums hold examples of quilled work, and two major exhibitions of quilling have been held in 1927 in London, one reportedly displaying items quilled presumably by Charles I.

The exhibition of 1988 in New York at the Florian-Papp Gallery presented for exhibition and sale some exquisite examples, mostly of European origin. Patricia Caputo also writes extensively on the revival of quilling in America. She has mentioned the American Quilling Guild, surviving suppliers, exhibitions, and overall growing popularity of the craft in 1970s-1980s. The Quilling guild of England is a very popular organisation across Europe and Australia, staging exhibitions and providing classes extensively in both modern and classic styles of quilling. The British quilling guild staged festivals of the craft across the country since the 1990s, and hopes to have a permanent display of its archives.

The best literary example of quilling as a ladies' pastime was given in Jane Austen's novel Sense and Sensibility. Lucy Steele, attempting to curry favour with the Middletons, in particular with Lady Middleton, creates a filigree work basket for the Middleton's spoilt daughter, Anna-Maria: "Perhaps," continued Elinor, "if I should happen to cut out, I may be of some use to Miss Lucy Steele, in rolling her papers for her; and there is so much still to be done to the basket, that it must be impossible, I think, for her labour singly, to finish it this evening. I should like the work exceedingly, if she would allow me a share in it." But later Austen depicts the filigree basket as a waste of time and money because of its useless fragility. (Sense and Sensibility, Jane Austen, Chapter 23) If you have ever wondered what the Bennet sisters were doing with a number of pieces of rolled paper spread over the table in one scene, fortunately, you will now be in the know!

Many examples of quilled art can be found on cabinets and stands, cribbage boards, ladies' purses, a wide range of both pictures and frames, work baskets, tea caddies, coats of arms and wine coasters. Storage boxes, larger than most jewelry boxes with drawers and/or tops that opened, quilled lock boxes, are popular. In recent times, quilling jewelry has become a trend for fashion lovers, as it can be very light and easy to carry on them. Some items were specially designed for quilling, with recessed surfaces. Quilling was also combined or married with other techniques such as embroidery and painting.

Today, quilling is seeing a resurgence in popularity. It is sometimes used for decorating wedding invitations, for Christmas, birth announcements, greeting cards, scrapbook pages, and boxes. Quilling can be found in art galleries in Europe and in the United States, and is an art that is practiced around the world.

Accessibility
Quilling is relatively easy to learn compared to most other crafts, and with the resources available today, it can be learned by almost everyone. Basic quilling techniques can be learned almost anywhere and there are several videos online that teach how to start quilling. There are more exotic styles of quilling that aren't commonly taught, but can be learned through books that teach the specific styles.

Tools

Slotted tool

The slotted tool is the most important quilling tool as it makes curling coils much easier and faster. Bird feather quills can be used as slotted tools, and this is where the word 'quilling' comes from. The quality of the coil is noticeably higher compared to a coil that was curled with a toothpick or hand. For younger children, it is recommended that a Curling Coach be used with the slotted tool.

Needle tool

The needle tool plays a supporting role in the craft. It is used primarily to apply glue to hard-to-reach areas of the coil or quilling design.

Tweezers

Tweezers are used to make delicate coils to prevent warping and unraveling. They keep the coils the same size which is important when making something with duplicate coils, like flower petals. Tweezers are also helpful in inserting paper in tight spaces.

Circle sizer ruler

The circle sizer ruler is not essential in making coils into a desired size after curling. The ruler on the side is used to measure each strip to ensure they are the same length before curling.

Curling coach

Curling coaches make a great complement tool for slotted tools and are recommended for younger kids and people who like to quill 3D miniatures. It makes curling the strips much faster and easier than if they were curled with just the slotted tool.

Crimper tool

This tool is used to make crimped quilling strips. It helps to create different patterns. It is used to make a zig-zag pattern to the sheet.

Paper types
Any type of paper can be used for quilling, however some will last for longer than others. Specialist quilling paper is available on the consumer market in over 250 colors and dimensions. It can be divided into various categories, like solid-colored, graduated, two-tone, acid-free, and other assorted parcels of quilling paper. It is available in various dimensions, such as 1/8", 1/4" and 3/8" or 3mm, 5mm, 7mm, and 10mm paper parcels, 5mm being the most widely-used size.

Acid-Free

As the name clearly indicates this is a paper that is completely acid-free. The quality makes it an outstanding choice for making scrapbooks, rubber stamping, and creating frames for pictures. It assures your project will last a lifetime, without any side effects on the framed picture or album.

Graduated

This type of paper provides an exceptional look to decorative quilling projects. The edges have a solid color that gradually fades to white. When using a graduated paper, a quilling ring begins with a dark shade but ends up being faded to a lighter side. On the contrary, some graduated papers begin as white, or a lighter shade, and then slowly fades into a solid, darker color.

Two-Tone

This is another important type of quilling paper. It is quite similar to the graduated quilling paper in its use. The look consists of a concrete color on one side and a comparatively lighter color on the other side. With two-tone paper the color remains the same, however, the intensity of the color is different. The main use of this quilling paper is to provide a desired level of softness to the quilled subject. It possesses the capacity to quill many papers in a single spiral.

References

Further reading
 - 50 pages of information and pictures of antique works of art.
 Natural Born Quillers, Conservation of paper Quills on the Sarah Siddon Plaque Frames, Clair Batisson, VAM, Conservation Journal, April 1998, Issue 27
 https://artuk.org/visit/venues/lady-lever-art-gallery-6229 https://herreputationforaccomplishment.wordpress.com/2014/06/28/filigr
 ee-and-folly-jane-austens-lucy-steele-and-maria-edgeworths-rosamond/ https://
 citation from Forgotten Craft of Quilling. History. Technique. Inspiration, 2017

External links

 North American Quilling Guild (NAQG) - Purpose of the guild is to "promote quilling"
 The Quilling Guild

Paper art

Quilling


Polylactic eller PLA er et meget almindeligt bionedbrydeligt plast, som ofte bruges til 3D-printning, poser og plastikglas.

Det er en type plastik der er blevet meget populær inden for 3D-printning, fordi det kan produceres billigt, og det kan produceres uden brug af olie (som man normalt gør med andre plastformer). Typisk produceres det af ressourcer såsom majsstivelse, og det betyder at når der printes med det, så udleder det ikke giftige dampe.

PLA er et meget populært bioplast på verdensplan.

Eksterne links

Plast

Polymælkesyre


Studi sul Settecento Romano est une revue annuelle d'histoire de l'art, consacrée en particulier à l'étude des expressions artistiques et architecturales à Rome au cours du .

Fondée en 1985 par Elisa Debenedetti, elle est publiée sous les auspices de l'Université Sapienza de Rome, de la Fondation Marco Besso et du Centre d'études sur la culture et l'image de Rome. Publiée jusqu'en 2012 par Multigrafica, puis Bonsignori, elle est désormais éditée par Quasar à Rome.

Par le biais de recherches documentaires, la revue traite de l'ensemble des phénomènes culturels à Rome de la fin du  au début du . Les différents sujets sont traités dans un ou plusieurs volumes.

Parmi les contributeurs à la revue figurent Aloisio Antinori, Rosario Assunto, Maria Giulia Barberini, Mario Bevilaqua, Giovanni Carbonara, Bruno Contardi, Giovanna Curcio, Jörg Garms, Carlo Gasparri, Alvar González-Palacios, Christina Herrmann Fiore, Elisabeth Kieven, Tommaso Manfredi, Olivier Michel, Jennifer Montagu, Martin Olin, Susanna Pasquali, Sergio Pace, Orietta Pinelli, Simonetta Prosperi Valenti Rodinò, Steffi Röttgen, Claudio Varagnoli, John Wilton-Ely.

Volumes

 1/2. Committenze della famiglia Albani - Note sulla Villa Albani Torlonia (1985)
 3. Ville e palazzi. Illusione scenica e miti archeologici (1987)
 4. Carlo Marchionni. Architettura, decorazione e scenografia contemporanea (1988)
 5. L'architettura da Clemente XI a Benedetto XIV. Pluralità di tendenze (1989)
 6. Temi di decorazione: dalla cultura dell'artificio alla poetica della natura (1990)
 7. Collezionismo e ideologia: mecenati, artisti e teorici dal classico al neoclassico (1991)
 8. Architettura città territorio. Realizzazioni e teorie tra illuminismo e romanticismo (1992)
 9. Alessandro Albani patrono delle arti. Architettura, pittura e collezionismo nella Roma del '700 (1993)
 10. Roma borghese. Case e palazzetti d'affitto, I (1994)
 11. Roma borghese. Case e palazzetti d'affitto, II (1995)
 12. Artisti e mecenati, dipinti, disegni, sculture, carteggi nella Roma curiale (1996)
 13. '700 disegnatore, inicisioni, progetti, caricature (1997)
 14. Roma, la case, la città (1998)
 15. L'arte per i giubilei e tra i giubilei del Settecento, arciconfraternite, chiese, artisti, I (1999)
 16. L'arte per i giubilei e tra i giubilei del Settecento, arciconfraternite, chiese, personaggi, artisti, decorazioni, guide, II (2000)
 17. Sculture romane del Settecento, I. La professione dello scultore (2001)
 18. Sculture romane del Settecento, II. La professione dello scultore (2002)
 19. Sculture romane del Settecento, III. La professione dello scultore (2003)
 20. Artisti e artigiani a Roma, I, dagli Stati delle Anime del 1700, 1725, 1750, 1775 (2004)
 21. Artisti e artigiani a Roma, II, dagli Stati delle Anime del 1700, 1725, 1750, 1775 (2005 - Premio Giacomo Lumbroso, IX edizione)
 22. Architetti e ingegneri a confronto, I. L'immagine di Roma fra Clemente XIII e Pio VII (2006)
 23. Architetti e ingegneri a confronto, II. L'immagine di Roma fra Clemente XIII e Pio VII (2007)
 24. Architetti e ingegneri a confronto, III. L'immagine di Roma fra Clemente XIII e Pio VII (2008)
 25. Collezionisti, disegnatori e teorici dal Barocco al Neoclassico, I (2009)
 26. Collezionisti, disegnatori e pittori dall'Arcadia al Purismo, II (2010)
 27. Palazzi, chiese, arredi e scultura, I (2011)
 28. Palazzi, chiese, arredi e pittura, II (2012)
 29. Artisti e artigiani a Roma, III, dagli Stati delle Anime del 1700, 1725, 1750, 1775 (2013)
 30. Antico, Città, Architettura, I, dai disegni e manoscritti dell'Istituto Nazionale di Archeologia e Storia dell'Arte (2014)
 31. Antico, Città, Architettura, II, dai disegni e manoscritti dell'Istituto Nazionale di Archeologia e Storia dell'Arte (2015)
 32. Giovanni Battista Piranesi predecessori, contemporanei e successori (2016)
 33. Temi e ricerche sulla cultura artistica, I - Antico, Città, Architettura, III (2017)
 34. Johann Joachim Winckelmann (1717-1768) nel duplice anniversario (2018)
 35. Temi e ricerche sulla cultura artistica, II - Antico, Città, Architettura, IV (2019)
 36. Aspetti dell'arte del disegno: autori e collezionisti, I - Antico, Città, Architettura, V (2020)
 37. Cardinal Alessandro Albani. Collezionismo, diplomazia e mercato nell'Europa del Grand Tour. Collecting, dealing and diplomacy in Grand Tour Europe (2021)
 38. Aspetti dell'arte del disegno: autori e collezionisti, II (2022)

Liens externes

Magazine italien
Revue d'histoire de l'art

Studi sul Settecento Romano


An Stelis lanuginosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Stig Dalström. An Stelis lanuginosa in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis lanuginosa


أيطو هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء زغرتا في محافظة الشمال.

التسمية
يعود التسمية إلى كلمة «طاو» الفرعونية والتي ترمز إلى الإله أدونيس إذ أن الفراعنة سمو غاباتها «كاو كهاي» أي غابة طاو. وقيل أن كلمة أيطو تعني المصيف.

جغرافيتها
تبعد عن بيروت 113 كلم وعن مركز المحافظة 27 كلم وعن مركز القضاء 19 كلم. يحدها شرقاً إهدن والجبل المعروف جبل أيطو، شمالاً مزيارة غرباً قرية سبعل، جنوباً عربة قزحيا.عدد سكانها يصل إلى 700 شخص. ويصل عدد مغتربيها إلى 6500 يقطنون في ولاية إيلينوي الأميركية. متوسط ارتفاع البلدة يصل إلى حوالي 950 متراً عن سطح البحر. ويرتفع إلى 1350م عند قمة جبل أيطو.

ى وجد في بلدة أيطو نبع «حيرونا»، ونبع «عين الصليب» وبعض الآبار الجوفية تستعمل لمياه الشفة. هي غنية بأنواع مختلفة من الأشجار والنباتات والتي تشمل أشجار الزيتون والكرمة والصنوبر والسنديان والتين واللوز والجوز والرمان والسفرجل والإجاص والتفاح والمشمش والخوخ.

معالمها
يوجد العديد من الكنائس في البلدة منها:
 كنيسة الرعية مار سركيس وباخوس
 كنيسة مار ضوميط
 كنيسة مار سمعان الشيخ
 كنيسة مار سمعان القرن
 كنيسة مار شليطا،

تاريخها
اشتهرت في العصور الغابرة لاحتوائها أثراً دينياً هاماً هو: «ناووس كنعان» الذي كان يؤمه سكان الشرق للحج والتبرك.
وفي القرن الثاني قبل الميلاد اشتهرت أيطو بثروتها الحرجية، بشهادة كتابة هيلوغريفية محفوظة في المتحف الوطني كان قد بعث بها فرعون مصر إلى أحد ملوك جبيل، طلباً للحصول على كمية من أشجار غابة «الإله أيطو» Khay -Taou أو أدونيس بالمصرية، وذلك للاستفادة من خشبها لاستخراج مادة صمغية اسمها كان المصريون يستعملونها في التحنيط.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات مارونية في لبنان
قضاء زغرتا
مدن لبنان

أيطو


La méthode tire et détale (en anglais : ) est une tactique de bombardement d'artillerie consistant à tirer sur une cible puis à s'éloigner rapidement de la zone de tir pour éviter les tirs de contre-batterie de l'artillerie ennemie.

Principe

Des tactiques similaires ont été adoptées par les pelotons de M270 Multiple Launch Rocket System (MLRS) lorsqu'ils sont entrés en service, bien que dans ce cas, les lanceurs se rendaient généralement en premier sur un site de rechargement après le tir  : B-18 Il peut être utilisé par le Pinaka MBRL indien ou les Grad, Uragan et Smerch russes, bien qu'à l'origine les systèmes comme le Grad utilisaient des tactiques plus traditionnelles.

La tactique a également été adaptée pour une utilisation plus générale avec les batteries de canons automoteurs (comme le M109 Paladin américain ou le Panzerhaubitze 2000 allemand).

Histoire

Guerre du Caucase
Le Naib tchétchène Talhig de Shali était célèbre pour ses tactiques de "Tire et détale" (appelées artillerie nomade par les Russes) pendant les guerres du Caucase dans les années 1830-50. Selon l'historien et professeur russe Nikolay Smirnov, il était l'un des premiers commandants à utiliser cette tactique.

Seconde Guerre mondiale
La nécessité de cette tactique au cours de la Seconde Guerre mondiale est devenue évidente en raison de la signature fumigène notable produite par l'utilisation d'armes d'infanterie antichars telles que le lance-grenades antichar allemand Panzerfaust, le bazooka américain M1 et ses dérivés allemands Panzerschreck, ainsi que par les différents modèles de systèmes de roquettes de barrage allemands Nebelwerfer et Wurfrahmen 40. À l'époque moderne, il est important de se déplacer après le tir car il existe une multitude de systèmes électroniques, comme le radar de contre-batterie qui peut détecter automatiquement les tirs d'artillerie en temps quasi réel et diriger les tirs de contre-batterie de l'artillerie amie.

Katyusha
Le Tire et détale a été rendu possible et utilisé à l'origine par l'artillerie à roquettes soviétique Katyusha, dont la construction rudimentaire de rails sur un châssis de camion la rendait relativement légère et mobile, tandis que sa salve complète rapide de 7 à 10 secondes, sa recharge lente et son absence totale de protection faisaient du changement de position sa principale tactique et sa meilleure défense.

Guerre froide
Les tactiques de tir et de déplacement ont été adoptées pour la première fois par l'OTAN au début des années 1960 par ses unités d'artillerie nucléaire utilisant des obusiers de 8 pouces remorqués et des roquettes MGR-1 Honest John montées sur camion. Ces unités fonctionnaient comme des canons ou des lanceurs uniques, généralement déployés dans une cachette, qui entraient en action lorsqu'on leur confiait une mission de tir nucléaire, tiraient et sortaient immédiatement de l'action pour se rendre dans une autre cachette adjacente à une autre position de tir.

Guerre civile angolaise
Les Howitzers G6 de la South African Defence Force ont utilisé cette technique de manière très efficace en Angola contre les forces cubaines lors de la bataille de Cuito Cuanavale.

Guerre du Golfe
Ces tactiques sont devenues normales pour les unités de missiles et ont été utilisées avec succès par les unités de missiles irakiennes lors de la guerre du Golfe de 1990 - 91.

AS-90

Articles connexes
Artillerie
Artillerie automotrice
Artillerie lourde à grande puissance
Lance-roquettes multiple
Missile
Lance-roquettes
Hwacha

Références

Artillerie
Tactique militaire

Tactique du tire et détale


Cristóbal Vela (Ávila, ? - Burgos, 1599) fue un eclesiástico español.

Segundo de los siete hijos de Blasco Núñez Vela, que fue virrey del Perú, y de Brianda de Acuña.
Estudiante de la universidad de Salamanca, en la que posteriormente fue catedrático de Escoto;
canónigo y después arcediano en la catedral de Ávila, obispo de Canarias desde 1574  y arzobispo de Burgos desde 1580 hasta su muerte.

Referencias

Obispos de la diócesis de Canarias
Arzobispos de Burgos
Obispos de España del siglo XVI
Alumnado de la Universidad de Salamanca en el siglo XVI
Catedráticos de la Universidad de Salamanca
Nacidos en Ávila

Cristóbal Vela y Acuña


Liga de la Lezha a fost o alianță militară a marilor stăpâni feudali din Albania încheiată la Lezha la 2 martie 1444 sub patronaj venețian. Scopul principal al acesteia a fost lupta împotriva Imperiului Otoman. În aceeași zi Skanderbeg a fost ales lider al alianței. Principalii membri ai ligii erau Arianiti, Balšić, Zaharia, Muzaka, Spani, Thopia și Crnojevići. Relatarea lui Marin Barleti a întâlnirii de la Lezha a fost acceptată fără dubii de toți istoricii timpurii, dar și de mulți istoriografi contemporani, chiar dacă nu există documente venețiene din acea perioadă care să o menționeze. Barleti s-a referit la întâlnire cu termenul de generalis concilium sau universum concilium (consiliu general); termenul de "Liga de la Lezha" a fost inventat ulterior de către istorici.

Premise
După moartea țarului sârb Stefan Dušan în 1355, seniorii feudali din Albania și-au creat propriile lor formațiuni statale. Când forțele otomane au pătruns în Albania acestea au descoperit o serie de mici principate care se luptau mereu între ele. Prima confruntare militară în Albania împotriva otomanilor a fost cea a lui Balša al II-lea, domnitor în Zeta, care a fost învins și ucis în bătălia de la Savra (18 septembrie 1385).

În sec. XV, Imperiul Otoman s-a stabilit în Balcani fără a întâmpina o mare rezistență din partea nobililor creștini locali. Mulți luptau în continuare între ei și nu vedeau avansul otoman drept un pericol la adresa puterii lor. Chiar dacă un război civil a izbucnit între fiii lui Baiazid I în 1402-1413, nobilimea creștină nu a profitat de ocazie pentru a-i alunga pe turci, dimpotrivă bulgarii, sârbii și ungurii l-au ajutat pe viitorul sultan Mehmet I să preia puterea, participând ca aliați ai acestuia în bătălia finală împotriva fratelui său. După încheierea războiului civil în favoarea lui Mehmed I, forțele lui au cucerit Kruja de la familia Thopia în 1415, Berat de la familia Muzaka în 1417, Vlora și Kanina de la văduva lui Balša al III-lea în 1417, și Gjirokastra în 1418 de la familia Zenevisi. Sub presiunea Imperiului Otoman și Republicii Veneția principatele albaneze au început să se clatine. O parte din nobilimea albaneză s-a revoltat în 1432-1436.

În noiembrie 1443 Skanderbeg împreună cu trupele sale a capturat Kruja și a declarat independența acestuia față de sultan.

Constituirea alianței
Liga de la Lezha a fost fondată la 2 martie 1444 de către:
 Lekë Zaharia (domn în Sadi și Dagnum), și vasalii săi Pal și Nikollë Dukagjini
 Pjetër Spani (domn al munților din spatele orașului Drivasto)
 Lekë Dushmani (domn în Pult)
 Gjergj Balša și frații lui, Ivan și Gojko (domni ai Misiei, între Kruja și Alessio)
 Andrea Thopia (domn al Scuriei, între Tirana și Durazzo) împreună cu nepotul său Tanush
 Gjergj Arianiti
 Theodor Corona Musachi
 Stefan Crnojević (domn în Zeta de Sus)

Alianța militară era compusă din stăpânii feudali ai Albaniei și potrivit lui Georges Castellan era o "alianță precară". Skanderbeg a fost ales în postura de lider și comandant suprem al unei forțe armate combinate de 8.000 de ostași. Toți seniorii feudali aveau propriile lor pământuri și treburi; "Skanderbeg nu avea niciun drept să se amestece în treburile de pe domeniile altor nobili", fiind doar conducătorul militar suprem, "primus inter pares".

În urma tratatelor liga a fost pusă sub regele Alfonso al V-lea al Aragonului, cu Skanderbeg în postura de general căpitan.

Istorie
Forțele lui Skanderbeg au obținut victorii împotriva otomanilor în bătăliile de la Torvioll (1444), Mokra (1445), Otonetë (1446), Oranik (1448) și Kruja (1450), cu o singură înfrângere la Svetigrad (1448).

La 4 octombrie 1448 războiul dintre Albania și Veneția s-a încheiat atunci când Skanderbeg și Nikollë Dukagjini au semnat tratatul de pace cu Veneția, prin care ultima urma să-și păstreze posesiunile din Albania, inclusiv Dagnum, cu condiția ca aceasta să plătească ligii o sumă anuală de 1.400 ducați, iar unii membri ai ligii să primească anumite privilegii comerciale.

Dizolvare și consecințe
Chiar dacă data oficială a dizolvării nu este cunoscută, Liga de la Lezha s-a fragmentat la puțin timp după întemeiere, mulți dintre membri părăsind-o treptat. Până în 1450 cu siguranță nu mai funcționa așa cum a fost preconizată inițial, doar nucleul alianței din jurul lui Skanderbeg și Arianiti continuând lupta împotriva Imperiului Otoman. După ce Pjetër Spani și Gjergj Dushmani au plecat din alianță, familiile Arianiti și Dukagjini au abandonat-o în 1450. Membrii clanului Dukagjini au încheiat pace cu otomanii și au început chiar să conspire împotriva lui Skanderbeg.

Armata de 10.000 de oameni a lui Skanderbeg a câștigat timp de 25 de ani (1443-1468) împotriva unor forțe otomane care erau constant mai numeroase și mai bine echipate. Amenințate de înaintarea turcilor pe teritoriul lor, Ungaria, iar mai apoi Napoli și Veneția (dușmanii de odinioară) au asigurat baza financiară a armatei albaneze. După moartea lui Skanderbeg în 1468 sultanul "a supus cu ușurință Albania", dar aceasta nu a marcat sfârșitul luptei pentru independență, ea continuând până la asediul Shkodrei din 1478-1479, încheiat odată cu cedarea orașului de către venețieni în favoarea otomanilor prin Tratatul de la Constantinopol (1479).

Lista bătăliilor

Liga de la Lezha a luptat următoarele bătălii împotriva Imperiului Otoman și Veneției:

 Bătălia de la Torvioll (1444)
 Bătălia de la Mokra (1445)
 Bătălia de la Otonetë (1446)
 Războiul albano-venețian (1447-1448)
 Bătălia de pe Drin (1448)
 Bătălia de la Oranik (1448)
 Al Doilea Asediu al Svetigradului (1448)
 Primul Asediu al Krujei (1450)

Moștenire
De-a lungul timpului Liga a fost considerată drept primul stat unificat albanez.

Referințe

Bibliografie

Alianțe militare

Liga de la Lezha


යුබික්විටින්-ප්‍රෝටියෝසෝම් පද්ධතිය සෛලීය ක්‍රියාවලි ගනණාවක් නියාමනය කරනු ලබන, ප්‍රෝටීන විකරණයට සහ හායනයට ලක්කරන සෛලීය ක්‍රියාවලියකි. පද්ධතිය  ක්‍රියාත්මකවන්නේ  E1 යුබික්විටින් සක්‍රියකාරක එන්සයිමය, E2 යුබික්විටින් යුග්මකාරක එන්සයිමය සහ E3 යුබික්විටින් ලයිගේස එන්සයිමය අනුක්‍රමිකව, සක්‍රියව ATP (ශක්තිය) වැයකරමින්, යුබික්විටින් අණුවක් ඉලක්ක ප්‍රෝටීනය වෙත එක් කිරීම මගින් ප්‍රෝටීනයක් විකරණය කිරීමෙනි. මෙම ක්‍රියාවලිය යුබික්විටිනීකරණය යනුවෙන් හැඳින්වේ. E3 ලයිගේස මගින් ඉලක්ක ප්‍රෝටීන හඳුනාගෙන යුබික්විටින් අණුව E2 වෙතින් ඉලක්ක ප්‍රෝටීනයට මාරුකිරීමට දායක වන බැවින් පද්ධතිය තුල ප්‍රබල භූමිකාවක් රඟ දක්වයි. යුබික්විටින් අණුවක් ප්‍රෝටීනයකට සවිවන්නේ ලයිසින් හෝ සිස්ටීන් ඇමයිනෝ අම්ල කාණ්ඩයක් ඇති ස්තානවලටය. එක් කරන යුබික්විටින් අනු ගනණ මත ප්‍රෝටීනයක ඉරණම තීරණය වේ. තනි යුබික්විටින් අණුවක් එක් කිරීමේදී හිස්ටෝන පාලනය, ග්‍රාහක හායනය හෝ අණුක සංඥා නියාමනයට දායක වියහැකි අතර බහු යුබික්විටින් අණු එක් කිරීමේදී 26S ප්‍රෝටියෝසෝමය මගින් හායනය කිරීම සඳහා පෙර-සනිටුහන් කරනු ලබයි. යුබික්විටින් හරණ එන්සයිම (deubiquitin enzymes; DUB) බහු-යුබික්විටින් පූර්වජ ප්‍රෝටීන සැකැසීමෙහි කාර්යභාරය මෙන්ම නියාමන කටයුතු වන යම් E3 ලයිගේසයක් මගින් සිදුකරන යුබික්විටිනීකරණයට  බාදා  පැමිනවීම,සංශ්ලේෂනය කල යුබික්විටින් දාම වල සෝදුපත් කියවීම ද සිදුකරයි. ප්‍රෝටීනයක් යුබික්විටිනීකරණයට ලක්වීද දැන පහල-පෙල සංඥා ගලා යමට උපකාරී කිරීමට මේ අණු ක්‍රියාකරයි.

යුබික්විටින්-ප්‍රෝටියෝසෝම් පද්ධතිය


Der Square Victoria ist ein Platz in Montreal. Er befindet sich im Stadtbezirk Ville-Marie und bildet das Zentrum des Quartier international, dem Sitz zahlreicher internationaler Organisationen. Begrenzt wird der rechteckige Platz von der Rue Viger, der Rue McGill und der Rue Saint-Jacques. Die Rue Saint-Antoine teilt ihn in zwei Hälften. Benannt ist der Platz nach der britischen Königin Victoria.

Geschichte
1813 wurde die nordwestliche Bastion der Montrealer Stadtmauer abgerissen. Zurück blieb eine weite Fläche, die bis zu Beginn der 1840er Jahre als Standort für Märkte diente. Rund um den Platz, der ursprünglich den Namen Square des Commissaires trug, entstanden erste Häuser und auch mehrere Kirchen. Am 10. Oktober 1860 erhielt der Platz seinen heutigen Namen, zu Ehren der britischen Königin Victoria. Zwölf Jahre später, am 21. November 1872, enthüllte Generalgouverneur Lord Dufferin eine Statue der Königin.

In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts entwickelte sich der Square Victoria zum Mittelpunkt eines gehobenen Wohnviertels, erlitt aber auch eine Reihe von Katastrophen: 1869 und 1872 richteten zwei Großbrände erheblichen Sachschaden an, 1886 stand der Platz infolge einer Überschwemmung komplett unter Wasser. In den 1960er Jahren kam es zu einem großen Umbruch, als die Wohn- und Geschäftshäuser abgerissen wurden und mehrere Hochhäuser an ihre Stelle traten. Die letzte Umgestaltung des Platzes erfolgte in den Jahren 2002/03 im Rahmen des Stadtentwicklungsprojekts Quartier international, mit dem erfolgreich mehrere internationale Organisationen dazu bewogen werden konnten, ihre Hauptsitze nach Montreal zu verlegen.

Mehrere hundert Aktivisten der Occupy-Bewegung hielten den Platz im Oktober und November 2011 während sieben Wochen besetzt, bis die Polizei ihr Lager räumte.

Beschreibung

Verschiedene Hochhäuser und auch Wolkenkratzer säumen den Platz. Dazu gehören das Centre de commerce mondial (World Trade Center) an der Nordseite und der Tour de la Bourse, das dritthöchste Gebäude der Stadt, an der Südseite. Im Südwesten befindet sich der Hauptsitz der internationalen Zivilluftfahrtorganisation ICAO, im Osten jener des Medienkonzerns Quebecor.

Der Platz wird von zahlreichen Bäumen gesäumt und von zwei Kunstwerken geschmückt. Die Statue aus dem Jahr 1872, die Königin Victoria darstellt, wurde vom Bildhauer Marshall Wood geschaffen. Es ist über neun Meter hoch und besteht aus Bronze und Granit. 1985 kam die Skulptur Taichi Single Whi des Taiwaners Ju Ming, eine abstrakte Darstellung eines asiatischen Kampfkünstlers. Erschlossen wird der Platz von der Metrostation Square-Victoria–OACI. Hauptaugenmerk ist dabei ein Jugendstil-Eingang von Hector Guimard, ein Geschenk der Pariser Metro. Die Metrostation und die umliegenden Gebäude sind an die Montrealer Untergrundstadt angeschlossen.

Weblinks

 Historische Informationen (französisch)

Einzelnachweise

Victoria

Square Victoria


An Mormolyca tenuibulba in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eric Alston Christenson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mario Alberto Blanco. An Mormolyca tenuibulba in nahilalakip ha genus nga Mormolyca, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormolyca

Mormolyca tenuibulba


Matica srpska (srp. Матица српска) je najstarija književna, kulturna i znanstvena institucija Srba. Osnovana je 4. po julijanskom, odnosno 16. veljače po gregorijanskom kalendaru 1826. godine u Pešti, da bi 1864. godine bila preseljena u Novi Sad, gdje joj je i danas sjedište. Predstavlja prvu Maticu nekog od slavenskih naroda, te je svojim djelovanjem utjecala na osnivanje Matica i kod drugih slavenskih naroda.

Povijest

Osnivanje
U želji da prikupi sredstva za izdavanje Serbskog letopisa, osnovanog 1824. godine, Josif Milovuk organizirao je sastanke s trgovcima, na koje dolazi i mladi pjesnik i pravnik Jovan Hadžić. Na njima je dogovoreno osnivanje književnog društva pod imenom Matica srpska, koje bi se bavilo izdavanjem (na prvom mjestu Letopisa). Matica srpska je osnovana 4. (odnosno 16. po novom kalendaru) veljače 1826. godine u Pešti, u Tekelijanumu, zadužbini Save Tekelije. Za predsjednika društva je izabran Jovan Hadžić, a za tajnika Josif Milovuk. Pored njih dvojice, kao osnivači se navode još i Jovan Demetrović, Gavrilo Bozitovac, Georgije Stanković, Andrija Rozmirović i Petar Rajić.

Rani rad

Matica srpska je osnovana u vrijeme oslobađanja Srbije od turske vlasti i jačanja nacionalne svijesti. Njezino djelovanje je od samog početka bilo usmjereno ka predstavljanju srpske kulture u Europi i prosvjećivanju srpskog naroda. Stoga je razvijena bogata izdavačka djelatnost. Osnovu izdavaštva je činio "Letopis Matice srpske" (koji mijenja ime iz Serbskog letopisa). 40-ih godina 19. stoljeća osniva se knjižnica s fondovima iz različitih znanstvenih oblasti.

Preseljenje
Godine 1864. Matica srpska se iz Pešte seli u Novi Sad, te je od tada Novi Sad zbog prosvjetiteljskog duha nazivan Srpska Atina. Novo sjedište se nalazilo u Platoneumu, zadužbini Platona Atanackovića. Matica Srpska postaje simbol građanskog društva, visoke kulture, prosvjetiteljstva i humanitarnog rada. Zahvaljujući brojnim dobrotvorima Matica je jedno vrijeme bila najbogatija zadužbinska ustanova u Ugarskoj, te su iz njezinih fondova financirani kapitalni projekti od značaja za standardizaciju srpskog jezika i razvoj različitih znanstvenih disciplina. Istovremeno, Matica je stipendirala nadarene učenike i studente.

Novosadski dogovor
Matica srpska je bila jedan od inicijatora Novosadskog dogovora, kojim je 1954. godine službeno u uporabu stavljen srpsko-hrvatski jezik. Zajedno s Maticom hrvatskom razvila je "Rječnik srpskohrvatskog jezika".

Matica danas
Danas Matica srpska okuplja preko 2.000 suradnika. U okviru Matice djeluje 7 znanstvenih odjela: "Odjel za književnost i jezik", "Odjel za društvene znanosti", "Odjel za prirodne znanosti", "Odjel za likovne umjetnosti", "Odjel za scenske umjetnosti i glazbu", "Leksikografski odjel" i "Rukopisni odjel". Knjižnica Matice srpske posjeduje oko 3.500.000 publikacija, dok se u Galeriji Mastice srpske nalazi bogata zbirka srpskog slikarstva od 18. do 20. stoljeća. Neke od najznačajnijih publikacija su: Srpska enciklopedija, Srpski biografski rječnik, Rječnik srpskog jezika, Pravopis srpskog jezika... Pored toga, Matica izdaje i nekoliko znanstvenih časopisa: "Zbornik Matice srpske za scenske umjetnosti i glazbu", "Zbornik Matice srpske za društvene znanosti", "Zbornik Matice srpske za klasične studije", "Zbornik Matice srpske za povijest", "Zbornik Matice srpske za prirodne znanosti", "Zbornik Matice srpske za likovne umjetnosti", "Zbornik Matice srpske za slavistiku", "Zbornik Matice srpske za filologiju i lingvistiku", "Zbornik Matice srpske za književnost i jezik", "Jezik danas", "Sveske Matice srpske" i "Temišvarski zbornik". Status Matice srpske reguliran je posebnik Zakonom o Matici srpskoj (prvi takav zakon donijet je 1986. godine).

Utjecaji
Aktivnosti Matice srpske utjecale su na osnivanje sličnih nacionalnih udruženja kod drugih slavenskih naroda. Česi 1831. godine osnivaju svoju Maticu, 1842. se u Zagrebu osniva Matica ilirska, 1862. u Zadru se osniva Matica dalmatinska, 1864. u Ljubljani Slovenska matica, a 1909. godine u Dubrovniku je osnovana Dubrovačka Matica srpska.

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 Službene stranice Matice srpske

Matica srpska
Srpska književnost
Srbi u Mađarskoj
Novi Sad

Matica srpska


An Fimbristylis multicephala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ethirajalu Govindarajalu. An Fimbristylis multicephala in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis multicephala


Heymann sau Hermann Steinthal () a fost un filolog și filosof german, unul dintre fondatorii științei psihologiei popoarelor (Völkerpsychologie).

Biografie
A studiat filologia și filozofia la Universitatea din Berlin și a fost numit în 1850 Privatdozent de filologie și mitologie la această instituție. El a fost influențat de Wilhelm von Humboldt, a cărui lucrare intitulată Sprachwissenschaftliche Werke a editat-o în anul 1884. Din 1852 până în 1855 Steinthal a locuit în Paris, unde s-a dedicat studiului limbii chineze, iar în 1863 a fost numit profesor asistent la Universitatea din Berlin. Începând din 1872 a activat, de asemenea, ca privat-dozent de istorie critică a vechiului Testament și de filozofie religioasă la Hochschule für die Wissenschaft des Judenthums.

În anul 1860 a fondat, împreună cu cumnatul său, Moritz Lazarus, Zeitschrift für Völkerpsychologie und Sprachwissenschaft, în care a pus bazele noii științe a psihologiei comparative ("psihologia popoarelor"). Steinthal a fost, din 1883, unul dintre directorii asociației Deutsch-Israelitischer Gemeindebund și a condus secțiile de educație religioasă ale mai multor organizații mici.

Lucrări
Principalele lucrări ale lui Steinthal sunt următoarele:

 Die Sprachwissenschaft W. von Humboldts und die Hegel'sche Philosophie (Berlin, 1848)
 Klassifikation der Sprachen, dargestellt als die Entwickelung der Sprachidee (ib. 1850), care a apărut în 1860 sub titlul Charakteristik der Hauptsächlichre, editată și completată de autor și de Franz Misteli ca volumul II al Abriss der Sprachwissenschaft (ib. 1893)
 Der Ursprung der Sprache im Zusammenhang mit den Letzten Fragen Alles Wissens (ib. 1851, ed. a IV-a, completată, 1888)
 Die Entwickelung der Schrift (ib. 1852)
 Grammatik, Logik, Psychologie: Ihre Prinzipien und Ihre Verhältniss zu Einander (ib. 1855)
 Geschichte der Sprachwissenschaft bei den Griechen und Römern (ib. 1863, ed. a II-a, 1889-1891)
 Philologie, Geschichte und Psychologie in Ihren Gegenseitigen Beziehungen (ib. 1864)
 Die Mande-Negersprachen, Psychologisch und Phonetisch Betrachtet (ib. 1867)
 Abriss der Sprachwissenschaft (vol. I: Einleitung in die Psychologie und Sprachwissenschaft, ib. 1871; ed. a II-a, 1881)
 Allgemeine Ethik (ib. 1885)
 Zu Bibel und Religionsphilosophie (ib. 1890; serie nouă, 1895), alcătuită în principal din conferințe ținute pentru Gesellschaft der Freunde în beneficiul Lehranstalt für die Wissenschaft des Judenthums.

Primul volum din Gesammelte Kleine Schriften a apărut la Berlin în anul 1880.

Note

Bibliografie
 H. S. Morais, Eminent Israelites of the Nineteenth Century, Philadelphia, 1880, pp. 233-335;
 Brockhaus Konversations-Lexikon;
 Allg. Zeit. des Jud., 17 și 24 martie 1899;
 Ost und West, iulie, 1903;
 Th. Achelis, Heyman Steinthal, Hamburg, 1898 (in Holtzendorff-Virchow's Sammlung Gemeinverständlich-Wissenschaftlicher Vorträge).

Nașteri în 1823
Decese în 1899
Lingviști germani
Filozofi germani

Heymann Steinthal


Anton Viktor Barvitius (* 14. Juli 1823 in Prag, Kaisertum Österreich; † 20. Juli 1901 ebenda), auch genannt Antonín Barvitius, war ein böhmischer Architekt des Historismus.

Leben

Barvitius besuchte die Kunstakademie in Prag. Er arbeitete an mehreren Bauprojekten zusammen mit dem Architekten Vojtech Ignaz Ullmann. Von 1855 bis 1865 führten sie zusammen die Umbauten des Palazzo Venezia in Rom als Residenz für den Österreichischen Botschafter sowie 1871–1872 die Errichtung des Franz-Josefs-Bahnhofs in Wien durch.

Sein Nachlass an Graphiken und Ornamentstichen gelangte in die Graphiksammlung des Prager Kunstgewerbemuseums.

Barvitius war der ältere von zwei Brüdern. Sein jüngerer Bruder Viktor Barvitius war spezialisiert auf Genre- und Pferdemalerei.

Bauten

1855–1865 Umbau des Palazzo Venezia in Rom
1871–1872 Franz-Josefs-Bahnhof in Wien, zusammen mit Vojtech Ignaz Ullmann
1871 Villa Gröbe in Prag
1872 Villa Lanna in Prag, zusammen mit Adalbert Ignaz Ullmann
1881–1885 St.-Wenzelskirche in Prag-Smíchov
Entwürfe für die Inneneinrichtung der Kirche St. Michael in Engelhaus bei Karlsbad

Schriften

Anton Barvitius: Bericht über den Bestand der Baulichkeiten des K. K. Botschaftshotel in Rom genannt il Palazzo di Venezia. Mit einer Geschichte des Palastes als Einleitung zum Berichte, Manuskript, Rom 1858 (Digitalisat)

Literatur

Jiri Pesek, Zdenel Hojda, Lubomir Rorizka: The Palaces of Prague. 1994.

Weblinks

Einzelnachweise

Architekt des Historismus
Architekt (Prag)
Architekt (Wien)
Person (Königreich Böhmen)
Person (Österreich-Ungarn)
Person (Kaisertum Österreich)
Geboren 1823
Gestorben 1901
Mann

Anton Viktor Barvitius


Chefu' este un film românesc din 2012 regizat de Adrian Sitaru. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Tania Filip, Clara Vodă, Natașa Raab.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2012 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2012
Filme regizate de Adrian Sitaru

Chefu'


Graham Eric Stringer (born 17 February 1950) is a British politician serving as Member of Parliament for Blackley and Broughton, previously Manchester Blackley, since 1997. A member of the Labour Party, he was Leader of Manchester City Council from 1984 to 1996 and also served as chair of Manchester Airport from 1996 to 1997.

Early life
Stringer attended Christ Church Primary School in Beswick, Manchester, and Openshaw Technical High School for Boys in Openshaw, Manchester. After graduating in Chemistry from the University of Sheffield in 1971, Stringer worked as an analytical chemist in the plastics industry. Stringer became a local councillor in Manchester in 1979, and was Manchester City Council leader from 1984 to 1996. He was also chair of Manchester Airport from 1996 to 1997.

Parliamentary career
Stringer was first elected in 1997 taking over the Blackley seat of the retired Kenneth Eastham. He is only the third Member of Parliament (MP) in the constituency since 1964, which has been a Labour seat since Paul Rose defeated Eric Johnson that year.

Stringer was a member of the Environment, Transport and Regional Affairs Select Committee until 1999. He then served as Parliamentary Secretary to the Cabinet Office until 2001. After a spell on the back benches and as a government whip, he spent the last six years of the Labour Government as a member of the Transport Select Committee. He campaigned against a proposed Congestion Charge in Greater Manchester. In 2008, Stringer became the first Labour MP to publicly call for Gordon Brown to resign as Prime Minister.

In 2009, Stringer denied the existence of dyslexia, calling it "a cruel fiction" invented by "the education establishment" to divert blame for illiteracy from "their eclectic and incomplete methods for instruction". The charities Dyslexia Action and the British Dyslexia Association criticised Stringer's claims.

Following boundary changes which abolished the Manchester Blackley constituency, Stringer successfully contested the successor seat of Blackley and Broughton at the 2010 General Election.

In 2011, he called for Manchester United manager Sir Alex Ferguson, a lifelong Labour voter and vocal supporter of the party at elections, to be given a seat in the House of Lords. Two years later, Ed Miliband offered Ferguson a seat in the House of Lords but he turned it down. He also contributed to the book What Next for Labour? Ideas for a New Generation; his piece was entitled "Transport Policy for the Twenty-First Century".

He is a trustee of the Global Warming Policy Foundation, an organisation which promotes climate change denialism. As a member of the Science and Technology Committee, Stringer participated in the investigation into the Climatic Research Unit email controversy ("Climategate") in 2010, questioning Phil Jones closely on transparency and other issues; in the five member group producing the report he voted against the other three voting members on every vote, representing a formulation more critical of the CRU and climate scientists.

In an op-ed in 2011, Stringer criticised the British inquiries into the CRU email controversy, writing that the controversy "demanded independent and objective scrutiny of the science by independent panels. This did not happen." Stringer was a member of the Energy and Climate Change Select Committee from 2013 to 2015. In 2014, Stringer was one of two MPs on the committee to vote against the acceptance of the Intergovernmental Panel of Climate Change conclusion that humans are the dominant cause of global warming.

In 2014, he, along with 98 others, voted for the Dominic Raab amendment to the Immigration Bill, which aimed to prevent foreign criminals using European Human Rights Law in deportation cases.

He was a critic of former Labour Party leader Ed Miliband, who he accused of running an "unforgivably unprofessional" campaign, and referred to as "not an asset on the doorsteps" when campaigning in 2014.

Stringer has established a reputation as a prominent Eurosceptic in the Labour Party who favoured a referendum on the EU. He called for Britain to leave the EU in the 2016 Referendum, describing the EU as a barrier to a progressive government. On 17 July 2018, a vote was held on whether the United Kingdom should remain in the customs union in the event of a no deal Brexit. Frank Field, Kate Hoey, John Mann and Stringer were the only Labour MPs to oppose the amendment, which was voted down by 307 votes to 301.

He is a member of Labour Friends of Israel.

On 21 October 2020, during the COVID-19 pandemic, Stringer was the only Labour MP to vote against implementing stricter lockdown in the North West of England, an area which includes his own constituency in Greater Manchester.

Personal life
In 1999, he married Kathryn Carr; they have three children. In the 2021 BBC One drama The Trick, a dramatisation of the Climategate scandal, Stringer was portrayed by Andrew Dunn.

References

External links

 Guardian Unlimited Politics – Ask Aristotle: Graham Stringer MP
 Bio at the Labour Party website
 BBC Politics

1950 births
Living people
Alumni of the University of Sheffield
Councillors in Manchester
Labour Party (UK) councillors
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
People educated at Moston Brook High School
Labour Friends of Israel
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
UK MPs 2015–2017
UK MPs 2017–2019
UK MPs 2019–present
Leaders of local authorities of England
British Eurosceptics

Graham Stringer


Klingende toner er en dansk musikfilm fra 1945 med instruktion og manuskript af Alice O'Fredericks og Lau Lauritzen Jr..

Handling
Forskellige kunstnere optræder med klassiske musikstykker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Alice O'Fredericks
Musikfilm fra Danmark
Danske film fra 1945
Film instrueret af Lau Lauritzen junior

Klingende toner


An Pentaschistis in uska genus han Liliopsida. An Pentaschistis in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

Ilarom nga taxa

 Pentaschistis acinosa
 Pentaschistis airoides
 Pentaschistis alticola
 Pentaschistis ampla
 Pentaschistis andringitrensis
 Pentaschistis argentea
 Pentaschistis aristidoides
 Pentaschistis aristifolia
 Pentaschistis aspera
 Pentaschistis aurea
 Pentaschistis barbata
 Pentaschistis basutorum
 Pentaschistis borussica
 Pentaschistis calcicola
 Pentaschistis capensis
 Pentaschistis capillaris
 Pentaschistis caulescens
 Pentaschistis chippindalliae
 Pentaschistis chrysura
 Pentaschistis cirrhulosa
 Pentaschistis colorata
 Pentaschistis curvifolia
 Pentaschistis densifolia
 Pentaschistis dolichochaeta
 Pentaschistis ecklonii
 Pentaschistis elegans
 Pentaschistis eriostoma
 Pentaschistis exserta
 Pentaschistis galpinii
 Pentaschistis glandulosa
 Pentaschistis heptamera
 Pentaschistis holciformis
 Pentaschistis humbertii
 Pentaschistis insularis
 Pentaschistis lima
 Pentaschistis longipes
 Pentaschistis malouinensis
 Pentaschistis microphylla
 Pentaschistis montana
 Pentaschistis natalensis
 Pentaschistis oreodoxa
 Pentaschistis pallescens
 Pentaschistis pallida
 Pentaschistis papillosa
 Pentaschistis patula
 Pentaschistis pictigluma
 Pentaschistis praecox
 Pentaschistis pseudopallescens
 Pentaschistis pungens
 Pentaschistis pyrophila
 Pentaschistis reflexa
 Pentaschistis rigidissima
 Pentaschistis rosea
 Pentaschistis rupestris
 Pentaschistis scandens
 Pentaschistis setifolia
 Pentaschistis tomentella
 Pentaschistis tortuosa
 Pentaschistis triseta
 Pentaschistis trisetoides
 Pentaschistis tysonii
 Pentaschistis velutina
 Pentaschistis veneta
 Pentaschistis viscidula

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pentaschistis

Pentaschistis


Fete în uniformă (titlul original: Mädchen in Uniform) este un film dramatic, realizat în 1958 de regizorul Géza von Radványi.

Filmul este un remake cu conținutul diluat al filmului omonim din anul 1931. La fel ca și acesta, se bazează pe piesa de teatru Ritter Nérestan de Christa Winsloe, dar și pe romanul adaptat de ea însăși din această piesă, intitulat Das Mädchen Manuela (Fata Manuela).

La un internat de fete din Potsdam la începutul secolului XX, directoarea conduce viața internă cu o mână de fier. Tânăra profesoară Elisabeth încearcă să destindă puțin metodele de educație severe cât și disciplina cazonă. Aceasta o face să fie îndrăgită de elevele ei. Îndeosebi la sensibila Manuela, care a început să se îndrăgostească de ea. În rolurile principale din această dramă, joacă Romy Schneider, Lilli Palmer și Therese Giehse.

Conținut

Disciplină și supunere sunt pe primul loc pe lista de valori care trebuie însușite de elevele de descendență nobilă din internatul de fete din Potsdam. Posibilități de ascensiune profesională a femeilor la începutul secolului 20 erau aproape inexistente. Deoarece tânăra profesoară Elisabeth von Bernburg dorește să fie mai lejeră cu metodele cazone de educație, face ca directoarea să fie nemulțumită de ea. Elevele în schimb țin foarte mult la ea. În mod deosebit pentru Manuela, Elisabeth dezvoltă o relație afectuoasă, plină de grijă. Fata sfioasă, care nu demult și-a pierdut mama, începe treptat să se îndrăgostească de Elisabeth. Deoarece dragostea ei rămâne neîmpărtășită din partea profesoarei, Manuela ia o hotărâre cu urmări tragice.

Distribuție

Premii și nominalizări
 Berlinale 1958: nominalizare la "Ursul de Aur" pentru Géza von Radványi
 Deutsche Filmfestspiele 1959: Lilli Palmer și Romy Schneider au fost nominalizate pentru "Pelicula de Aur" (Filmband in Gold) la categoria "cele mai bune actrițe", iar Blandine Ebinger la categoria "cea mai bună actriță în rol secundar" cu "Pelicula de Argint" (Filmband in Silber)
 Premiul Bambi 1959: Bambi la categoria "Cea mai bună actriță debutantă" (Beste Nachwuchsschauspielerin) lui Sabine Sinjen

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1958
Filme dramatice
Filme în limba germană
Filme regizate de Géza von Radványi
Filme vest-germane
Filme franțuzești

Fete în uniformă (film din 1958)


Les lacs d'Aygues Tortes sont des lacs des Pyrénées françaises situés sur la commune de Loudenvielle dans  le département des Hautes-Pyrénées, en région Occitanie.

Les lacs ont une superficie de  pour une altitude de .

Toponymie
Aygues signifie « eaux », tortes signifie « tortueux » donc le lac des eaux tortueuses.

Géographie
Ils se trouvent dans le sud-est du département français des Hautes-Pyrénées proche de la Haute-Garonne et de la frontière franco-espagnole.
Ils sont dissimulés au creux du vallon d'Aygues Tortes.

Topographie

Hydrographie
Le lac est alimenté par les différents ruisseaux de la Montagne de Pouchergues et a pour émissaire le Ruisseau d'Aygues Tortes qui conflue avec la Neste de Clarabide.

Protection environnementale

Le lac fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 2 : vallée du Louron.

Voies d'accès
Pour atteindre le lac, au départ du Pont de Prat à la centrale hydro-électrique de Tramezaygues, il faut traverser les gorges de Clarabide par un chemin très escarpé jusqu'à la construction d'un chemin plus sûr construit par les Ponts et Chaussées, et rejoindre le refuge de la Soula. De là prendre le sentier le long de la Neste de Clarabide jusqu'aux lacs.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des lacs des Hautes-Pyrénées
 Liste des lacs des Pyrénées
 Massif de Perdiguère

Liens externes
 Lacs d'Aygues Tortes

Lacs d'Aygues Tortes
Aygues Tortes
Massif de Perdiguère

Lacs d'Aygues Tortes


Fly-by-wire, manuel uçuş kumandalarını elektronik bir arayüz ile değiştiren gelişmiş uçuş kumanda sistemi. Bu sistemde uçak pilottan bağımsız bilgisayar kontrollü basit bir yapay zekaya sahiptir. Bu görev bilgisayarı, hız, irtifa, hava durumu, uçağın donelerini, ağırlığı ve pek çok önemli veriyi (data) sayısal ortamda harmanlayarak uçağa en güvenli uçuşu sağlar. Bu teknoloji, yeni nesil uçaklar olarak adlandırılan ve uçuş kumanda yüzeylerinin hareketinin side-stick denilen lövye ile sağlandığı uçaklarda bulunur.

Çalışma sistemi
Fly-By-Wire sisteminde 2 veya daha fazla (Airbus A320 serisi 5, F22 Raptor ise her biri 180 mb olan 7 adet bilgisayara sahiptir.) bilgisayar bulunur. Konsoldaki joystik, veri giriş aracıdır. Şöyle ki; joystik yukarı çekilirse bilgisayarlara yukarı komutu verilir. Joystikteki hassas duyargalar, kola asılma oranına göre sisteme dijital veriler yollar. Sistem bir çeşit sinir sitemini andıran data (veri) hattına sahiptir. Pilot kola yüzde 25 oranında asıldığında; uçak bu komutu tek başına harekete çevirmez. Uçağın dışındaki alıcılar hızı ve irtifayı sisteme her saniye aktarır. Uçağın yakıt tankları, mevcut ağırlığı ölçüm cihazlarıyla algılanır. Bütün bu veriler ışığında uçuş bilgisayarı uçağa en ideal kanat hareketlerini hidrolik sisteme iletir.

Uçağın düşük bir hızda ilerken pilot joystiği %100 oranında yukarı çektiğinde sistem uçağın verilerini hesaplayarak mümkün olan en ideal açı ile tırmanmaya başlar. Şöyle ki normal bir uçak %100 yoke çekiminde burnunu 50 derece kaldırıyorsa fly-by-wire sistemi stall'a kalmamak için burnu yüzde 20 kaldırabilir. Başka bir anlamda %100 joystik hareketi esnasında stall'a kalmamak için motorlara maksimum güç verebilir.

Klasik yöntemde pilotun kumanda ettiği kumanda kolu (lövye) uçuş kumanda yüzeylerine kalın kumanda kabloları ile fiziksel olarak bağlıyken ve temelde mekanik bir hareket iletimi mevcutken, fly-by-wire sistemiyle donatılmış uçaklarda bunun aksine kumanda yüzeyleri ile side-stick arasında hiçbir fiziksel bağlantı yoktur. Fiziksel bağlantı yerine hareket komutu tamamen elektriki olarak iletilir. İngilizce wire (Türkçe:Tel) sözcüğü ile ifade edilir.

Temel çalışma prensibi
Pilot tarafından side-stick'e uygulanan kuvvet side-stick tarafından algılanır ve bu algılanan hareket elektrik sinyallerine çevrilerek, Uçuş bilgisayarına gönderilir. Uçuş bilgisayarı aldığı bu komutu elektrik telleri aracılığıyla yine elektrikli olarak kumanda yüzeyine bağlı olan servomotorlara gönderir ve yarı elektrikli yarı mekanik olan bu servomotorlar elektrikli sinyali mekanik hareketine çevirerek kumanda ettikleri uçuş kumanda yüzeyini hareket ettirtirler.

Avantajları
Bu sistemin sıkı bir savunucusu olan uçak üreticisi Airbus'ın savunmasındaki en temel bu sisteme eklediği ve pilotun aşırı komutlarını kısıtlayan sistemdir. Bu sayede pilotun yaptığı ve uçağın limitlerini zorlayıcı terslikler uçuş bilgisayarı tarafından kontrol edilir. Ayrıca pilot uçarken bile sistem küçük hareket komutları ile uçağın dengesinin korunmasını sağlar ki bunları çoğu zaman pilot bile hissetmez.

Ancak Airbus'ın bu sistemin sıkı bir savunucusu olmasının aksine bir başka uçak üreticisi olan Boeing firması uçuş esnasında son sözün pilot tarafından söylenmesi gerektiği prensibiyle yani pilotun uçağa istediği hareketi tam olarak verebilmesi gerektiğini savunur ve yeni tip uçaklarında dahi klasik lövye kumanda sistemini kullanmaktadır.

Boeing 777 serisi uçaklar yoke bulunmasına rağmen uçak aslında fly by wire sistemi kullanmaktadır. Yoke kullanılmasının sebebi daha önce de 767 serisi (777'nin yerine geldiği eski Boeing modeli) gibi yoke alışık pek çok pilotun sol el ile joystik kullanma zorluğu çekmemesini sağlamaktır.

Günümüz modern savaş uçaklarının neredeyse tamamı bu sistemi kullanır.

Uygulama alanları
Özellikle son teknoloji Airbus A320, A330, A340, A380 ve Boeing B777 tipi uçaklar bu kategoridedir.

Uçak kumanda yüzeyleri
Arızaya dayanıklılık
Havacılık terimleri

Fly-by-wire


Staryi Ostropil (), also known as Ostropil (), is a selo on the Sluch River located in Khmelnytskyi Raion, Khmelnytskyi Oblast about 133 miles (222 km) WSW of Kyiv, Ukraine. It hosts the administration of Staryi Ostropil rural hromada, one of the hromadas of Ukraine. Staryi Ostropil is located at latitude 49°48' N, longitude 27°34' E and is situated at an altitude of 742.5 feet (225 m). The town of Lyubar is 11.1 miles (18.5 km) from Staryi Ostropil.

Ostropil was an important Jewish center in the 17th century and was mentioned in many contemporary texts including the birthplace of the noted Rabbi, Kabbalist and martyr Samson ben Pesah Ostropoli. Its Jewish population was wiped out along with that of Starokostiantyniv by the Nazis in 1942 before being liberated by the Red Army in 1945. The 5200 murdered Jews have since been commemorated at the Holocaust Memorial Park in Brooklyn, New York.

Until 18 July 2020, Staryi Ostropil belonged to Starokostiantyniv Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Khmelnytskyi Oblast to three. The area of Starokostiantyniv Raion was merged into Khmelnytskyi Raion.

There are two cemeteries, one across the street from the other. Both are in a dilapidated condition.

Notable people
S. S. Koteliansky, translator, publisher, and literary scholar
Samson ben Pesah Ostropoli was born in Ostropil
The hero of Jewish humor, Hershele Ostropoler, was from that town
Grandparents of American filmmaker James Gray
V. Volodarsky, was a Marxist revolutionary and Soviet politician

References

External links
 OSTROPOL SITE Website devoted to the Jewish Community of Ostropol up to the mid 20th century.
 MAPS OF UKRAINE Click "Map covering area around Krasyliv and Starokostyantyniv".
 The murder of the Jews of Ostropol during World War II, at Yad Vashem website.

Urban-type settlements in Khmelnytskyi Raion
Historic Jewish communities in Ukraine
Cossack Hetmanate
Volhynian Voivodeship (1569–1795)
Novograd-Volynsky Uyezd
Holocaust locations in Ukraine
People from Khmelnytskyi Oblast

Staryi Ostropil


Grof Luj IV. (francuski: Louis IV; nakon 1173. — 7. listopada 1226.) bio je grof Chinyja u današnjoj Belgiji; posljednji grof prve dinastije grofova Chinyja. Nije imao sinova te ga je naslijedila najstarija kći.

Biografija
Grof Luj je rođen nakon 1173. godine. Roditelji su mu bili grof Luj III. i njegova supruga Sofija, koja je imala još dvojicu muževa. Luj IV. je naslijedio svojeg oca 1189.; te je godine njegov otac umro u Beogradu.

U trenutku smrti oca, Luj je bio veoma mlad te je njegova majka upravljala Chinyjem, a pomagao joj je Lujev stric, lord Thierry.

Luj je oženio Matildu od Avesnesa, koja je bila udovica Nikole IV. od Rumignyja (umro 1205.). Matilda je bila kći Jakova od Avesnesa i njegove žene, Adeline de Guise. Najstarije dijete Matilde i Luja bila je grofica Ivana od Chinyja, očeva nasljednica; drugo dijete im je bila Agneza, supruga Ivana od Rethela. (Luj je možda imao i kćer Izabelu.)

Luja je naslijedila Ivana; njezin je muž bio Arnold IV. od Loona.

Izvori i bilješke

Grofovi Chinyja

Luj IV. od Chinyja


Succisa is a genus of flowering plants in the family Caprifoliaceae.

Species include the devil's-bit scabious, Succisa pratensis.

Species
, Plants of the World Online accepted three species:
Succisa pinnatifida Lange
Succisa pratensis Moench
Succisa trichotocephala Baksay

References

Caprifoliaceae genera

Succisa


El Casinet se encuentra situado en la calle Josep Benlliure número 272 de Valencia, (España). Es un edificio histórico de estilo modernista valenciano perteneciente a la Sociedad Musical Unión de Pescadores, fundada en 1926, una de las sociedades musicales más antiguas de la ciudad de Valencia.

Edificio
Conocido popularmente como El Casinet, fue construido en 1909 y es uno de los edificios más emblemáticos del barrio del Cabanyal de Valencia. De estilo modernista valenciano, es obra del maestro de obras local Juan Bautista Gosálvez Navarro.

De amplias dimensiones, posee tres fachadas recayentes a tres calles distintas, ocupando casi toda la manzana. Consta de planta baja y una única altura. Su ornamentación es muy sobria y austera en la planta baja. En la primera altura en cambio la decoración de tipo floral de estilo modernista es algo más profusa, por ejemplo, en las barandillas de forja de hierro de los balcones. Especialmente es apreciable el cambio ornamental en el remate del edificio, con un frontispicio con un óculo central con ornamentación vegetal y una balaustrada, marcadamente modernistas.

El edificio originariamente fue construido en 1909 para albergar la sede de la sociedad El Progreso Pescador, cooperativa de carácter obrero fundada en 1902. En 1924 dicha sociedad se encuentra con serios problemas económicos. Deciden la fusión de la cooperativa con la Unión de Pescadores que pagará todas las deudas de la anterior a cambio de quedarse con la propiedad del edificio.

Desde los balcones del histórico edificio el célebre escritor valenciano Vicente Blasco Ibáñez dio numerosos mítines políticos durante la etapa más pujante del blasquismo político.

En 1926 se crea la Sociedad Musical Unión de Pescadores en el propio edificio. Después de la guerra civil española, la Unión de Pescadores fue extinguida debido a su vinculación con la CNT y otras organizaciones de izquierda. El edificio fue ocupado por Falange Española durante la dictadura de Franco. La única actividad que perduraría en el edificio con el paso del tiempo fue la de la Sociedad Musical Unión de Pescadores, continuando actualmente sus fines musicales y culturales como propietaria del edificio.

En el año 2017 se inician las obras de rehabilitación del edificio por parte del ayuntamiento de Valencia que pretenden poner en valor el edificio de estilo modernista valenciano y salvaguardar sus características originales.

Referencias

Enlaces externos

 Historia de "El Casinet" en el portal de la Sociedad Musical Unión de Pescadores

Arquitectura modernista en Valencia
Arquitectura en la Comunidad Valenciana en el siglo XX
Arquitectura de España de 1909
Cultura de la provincia de Valencia

El Casinet


FR Canis Majoris (FR CMa / HD 44458 / HR 2284) es una estrella de magnitud aparente +5,59 encuadrada en la constelación del Can Mayor.
De acuerdo a la nueva reducción de los datos de paralaje del satélite Hipparcos, se encuentra a unos 1110 años luz del sistema solar.

FR Canis Majoris es una estrella blanco-azulada de la secuencia principal de tipo espectral B1Vpe.
Con una temperatura efectiva de 24.745 ± 532 K su luminosidad es 12.055 veces mayor que la del Sol.
Gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada —límite inferior de la misma— de 254 ± 15 km/s, estando su eje de rotación inclinado 48º respecto al observador terrestre.
Posee una masa entre 12,0 y 12,9 masas solares, por lo que está por encima del límite a partir del cual las estrellas acaban su vida violentamente, explosionando como supernovas.
Su edad se estima en 14,4 millones de años, lo que supone el 83 % de su etapa dentro de la secuencia principal.
Es una variable Gamma Cassiopeiae —variables eruptivas que muestran variaciones irregulares en su luminosidad provocadas por la expulsión de materia—, siendo su amplitud de variación de 0,116 magnitudes.

FR Canis Majoris forma un sistema binario con una estrella de magnitud +9,7, visualmente separada 4,2 segundos de arco de ella.

Referencias

Estrellas binarias
Estrellas variables
Variables Gamma Cassiopeiae
Constelación de Canis Maior

FR Canis Majoris


ප්‍රකාශ තන්තුවක්  යනු තන්තුවෙහි දෙකොණ අතර ආලෝකය සම්ප්‍රේෂණය කල හැකි වන පරිදී  තරංග නායකයක් ලෙසින් හෝ "ආලෝක නලයක්" ලෙසින් හෝ ක්‍රියාකරන සිහින්, නම්‍ය, පාරදෘශ්‍ය තන්තුවකි. ව්‍යවහාරික විද්‍යාවෙහි සහ ඉංජිනේරු විද්‍යාවෙහි, ප්‍රකාශ තන්තු සැලසුම් කිරීම හා භාවිතය පිළිබඳ ක්ෂේත්‍රය හැඳින්වෙන්නේ තන්තු ප්‍රකාශ විද්‍යාව ලෙසිනි. වෙනත් සන්නිවේදන ආකාරවලට වඩාඉහල දත්ත සීඝ්‍රතාවයකින් සහ දුර ස්ථාන 2ක් හරහා සම්ප්‍රේෂණය කිරීමට මෙමඟින් ඉඩ ලබාදේ. ලෝහ කම්බි වෙනුවට තන්තු භාවිතා කරනුයේ , ඒවා හරහා අඩු හානියකින් යුතුය සංඥාගමන් කරන නිසා  සහ ඒවා විද්‍යුත් චුම්භක බාධා කිරීම් වලට ඹරොත්තු දෙන නිසාත්ය. ප්‍රකාශ තන්තු සංවේදක සඳහාත් ,විවිධාංගීකරණය වු වෙනත් භාවිතයන් වලදීත් යොදා ගැනේ.

පූර්ණ අභ්‍යන්තර පරාවර්තනය මඟින් ප්‍රකාශ තන්තුවේ හරය තුළ ආලෝකය පවත්වා ගැනේ. මෙය තන්තුව ක්ෂුද්‍ර තරංග රඳවාගෙන සිටින හා ප්‍රවාහනය කරන ලෝහ නලයක් ලෙස ක්‍රියා කිරීමට හේතු කාරක වේ.බොහෝ ව්‍යාප්ති මාර්ග හෝ  තීර්යයක් ආකාර සඳහා සහාය වන තන්තු බහුවිධ ආකාර තන්තුලෙස හැඳින්වේ. බහුවිධ ආකාර තන්තුවලට සාමාන්‍යයෙන් විශාල විෂ්කම්භයක් සහිත හරයක් තිබෙන අතර කෙටිදුර සන්නිවේදන සම්බන්දතා සඳහා හෝ වැඩි බලයක් සම්ප්‍රේෂණය කළයුතු අවස්ථා සඳහා යොදා ගනී.තනි ආකාර තන්තු 200mට වඩා දිග ,බෙහෝ සන්නිවේදන සම්බන්ධතා සඳහා යොදා ගනී.

ප්‍රකාශ තන්තු වල දිග ප්‍රමාණයෙන් සම්බන්ධ කිරීම , විදුලි කම්බි හෝ කේබල සම්බන්ධ කිරීමට වඩා බෙහෝ සංකීර්ණ වේ. තන්තු වල කෙළවර සැලකිල්ලෙන් යුතුව පැලිය යුතු වන අතර ඉන්පසුව කාර්මිකව එකට පිරිද්දීම හෝ එසේත් නැතිනම් විද්‍යුත් වාපයක් භාවිතයෙන් ඒවා එකට විලීන කිරිම කළ යුතුය. ඉවත් කළ හැකි සම්බන්ධතා ඇති කිරීම සඳහා විශේෂ සම්බන්ධක භාවිතා කරනු ලබේ.

ඉතිහාසය
ප්‍රකාශ තන්තු පිටුපස වූ ආලෝකය යොමු කිරීමේ න්‍යාය මුලින්ම ආදර්ශනය කරනු ලැබුවේ ඩැනියෙල් කොලෝචන් හා ජේකස් බැබිනෙට් විසින් 1840 දී පැරීසියේ දීය. වසර 10කට පසු අයර්ලන්ත ජාතික නිපැයුම්කරුවෙකු වූ ජෝන් ටින්ඩල් ජල උල්පත් යොදාගෙන මහජන ප්‍රදර්ශන සිදු කරන ලදී. දත්ත වේදයේ වූ සංවෘත අභ්‍යන්තර දිලිසුම් වැනි ප්‍රායෝගික භාවිත කරළියට පැමිණියේ විසිවන සියවසේ මුල් කාලයේය. 1920 ගණන්වල දී නල හරහා රූප සම්ප්‍රේෂණය ගුවන් විදුලි පර්යේෂකයෙකු වූ ක්ලැරන්ස් හැන්සල් හා රූපවාහිනී විශේෂඥයෙකු වූ ජෝන් ලොගී බෙයාර්ඩ් විසින් වෙන වෙනම නිරූපනය කරන ලදී. ඊළඟ දශකය තුළ හෙන්රිච් ලෑම් විසින් අභ්‍යන්තර වෛද්‍යමය පරීක්ෂණ වලදී, න්‍යාය ප්‍රථම වරට යොදා ගන්නා ලදී. 1952 දී භෞතිකඥ නරේන්ද්‍ර සිංග් කාපනි ටිනචල්ගේ අධ්‍යයන මත පදනම්ව සිදු කළ පර්යේෂණවල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ප්‍රකාශ තන්තු බිහිවිය. වඩ වඩාත් ගැලපෙන වර්තන දර්ශකයක් ලබා දීම සඳහා වීදුරු තන්තුව පාර දෘශ්‍ය වැස්මකින් යුත් නූතන ප්‍රකාශ තන්තු නිෂ්පාදනය වූයේ දශකයේ පසු භාගයේ දීය. දියුණුව ඊළඟට යොමු වූයේ තන්තු මිටි මඟින් රූප සම්ප්‍රේක්ෂණය කෙරෙහිය. 1956 මිචිගන් විශ්ව විද්‍යාලයේ පර්යේෂකයන් වූ බැඩිල් හර්ෂොවට්ස්, සී. විල්බර් පීටර්ස් හා ලොරන්ස් බී. කර්ටිස් ප්‍රථම ප්‍රකාශ තන්තුවලින් යුත් අර්ධ සුනම්‍ය ගැස්ට්‍රොස්කෝපයට පේටන්ට් බලපත්‍රය හිමි කර ගත්හ. ගැස්ට්‍රොස්කෝපය නිපදවීමේ ක්‍රියාවලියේ දී කර්ටිස් විසින් ප්‍රථමවරට වීදුරු වැසුම් ද්‍රව්‍ය මත රඳා පැවතුනි. වෙනත් විවිධ රූප සම්ප්‍රේක්ෂණ යෙදුම් ද ඒ සමඟම ක්‍රියාවට යෙදවිනි. අර්ධ සන්නායක උපාංග සඳහා අධි සංශුද්ධ සිලිකන් හඳුන්වා දීම තුළින හානිය අඩු සිලිකා තන්තු යථාර්තයක් බවට පත් විය.

1965 දී සටෑන්චර්ච් ටෙලිෆෝනය ඇන්ඩි කේබල්ස් නම් බ්‍රිතාන්‍ය සමාගමේ චාර්ලිස් කේ කාඕ හා ජෝර්ජ් ඒ හොක්හැම් විසින් නුතන තන්තුවල හායනය ප්‍රකිරණය වැනි භෞතික විද්‍යාත්මක ආචරණ නිසා නොවන ඉවත් කරළ හැකි අශුද්ධතා නිසා සිදුවන බව ප්‍රථම වරට ප්‍රකාශ කළහ. හායනය කිලෝ මීටරයක 20 dB දක්වා අඩු කළ හැකි නම් ප්‍රකාශ තන්තු සන්නිවේදනය සඳහා හොඳ ප්‍රායෝගික මාධ්‍යයක් බව ඔවුන් ප්‍රකාශ කළහ. මෙම හායන මට්ටම හඳුන්වන ඇමරිකන් ග්ලාස් මේකර් කොර්නින්ග් ග්ලාස් වර්ක් හි සේවය කළ රොබර්ට් ඩී. මෝරර්, ඩොන්ල්ඩ් කෙක්, පීටර් සී එල්ට්ස් සිලිකා වීදුරු ටයිටේනියම් මඟින් මාත්‍රණය කර කිලෝමීටරයකට හායනය 17 dB වූ තන්න්තුවක් ආදර්ශනය කර පෙන්වීය. වසර කිහිපයකට පසු හර මාත්‍රකය ලෙස ජර්මේනියම් ඔක්සයිඩ් යොදාගෙන 4 dB/km වූ තන්තුවක් නිපදවීය. මෙවැනි අඩු හායන මට්ටම් ටෙලි සන්නිවේදනය ඉක්මන් කරවූ අතර අන්තර්ජාලය යථාර්තයක් බවට පත් කරලීය. වර්තමානයේ ප්‍රකාශ තන්තුවල හායන මට්ටම විද්‍යුත් තඹ කම්බිවලට වඩා අඩුය. එම නිසා 500–800 km පුනරාවර්තන වලින් යුත් දුරවලින් යුත් ප්‍රකාශ තන්තුමය සබඳතා ඇති විය.

1986 දී බෙල් විද්‍යාගාරවල ඉමැනුවෙල් ඩිසටරයර් හා සතැප්ටන් විශ්ව විද්‍යාලයේ ඩේවිඩ් පේයින් විසින් සමව දියුණු කරන ලද ඉර්බියම් මඟින් මාත්‍රණය කරන ලද ප්‍රකාශ තන්තු විස්තාරක, (amplifier) ප්‍රකාශ - විද්‍යුත් - ප්‍රකාශ පුනරාවර්තන (repeaters) අඩු කිරීමෙන් හෝ බොහෝමයක් විට ඉවත් කිරීමෙන් දිගු දුර තන්තු පද්ධතිවල වියදම අවම කරන ලදී. නූතන බහුලව භාවිතා වන ප්‍රකාශ තන්තුවල හරය හා ආවරණය යන දෙකම වීදුරුවලින් තනා ඇති නිසා ඒවා පැරණි
වීමේ ක්‍රියාවලියට දක්වන්නේ අඩු පෙළඹවීමකි. එය 1973 දී ජර්මනියේ ෂොට් ග්ලාස් හි රෙහර්ඩ් බර්න්සි විසින් හඳුන්වා දෙන ලදී.

1991 දී ෆෝටෝනික ස්ඵටික පිළිබඳ ක්ෂේත්‍රයේ ආගමනය , පූර්ණ අභ්‍යන්තර පරාවර්තනයේ නොව ආවර්තිත ව්‍යුහයකින් තන්තු ( විද්‍යාව (2003) , 299 බෂ්ම , 358 පිටුව) වල නිර්මාණයට ඉවහල් විය. ප්‍රථමවරට ෆෝ‍ටෝනික ස්ඵටික තන්තු වාණිජමය වශයෙන් මිළදී ගැනීමට හැකිවූයේ 1996 දීය. ෆෝටෝනික ස්ඵටික තන්තු, සාමාන්‍ය තන්තුවලට වඩා වැඩි ශක්තියක් රැගෙන යන ලෙස සැලසුම් කළ හැකි අතර එහි තරංග ආයාමය මත රඳා පවතින ගුණ, යම් යම් යෙදුම්වලදී ඒවායේ කාර්ය ඵලය වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා අවශ්‍ය පරිදි හැසිරවිය හැකි වේ.

ක්‍රියාකාරිත්ව මූලධර්මය
ප්‍රකාශ තන්තුවක් යනු පූර්ණ අභ්‍යන්තර පරාවර්තන ක්‍රියාවලියක් මඟින් එහි අක්ෂය දිගේ අලෝකය සම්ප්‍රේශණය කරන සිලින්ඩරාකාර පාර විද්‍යුත් තරංග මෙහෙයවන්නකි. තන්තුව වැසුම් ස්ථරයකින් වටවූ හරයකින් යුක්ත වේ. ආලෝක සංඥාව හරය තුළම තබා ගැනීම සඳහා හරහා වර්තනාංකය ආවරණය වර්තනාංකයට වඩා විශාල විය යුතුය. හරය හා ආවරණය අතර සීමාව, ස්ටෙප් ඉන්ඩෙක්ස් (step-index) තන්තුවල දී තියුණු අතර ග්‍රේඩඩ් ඉන්ඩෙක්ස් (graded-index fiber) තන්තුවල දී ක්‍රමික වේ.

බහු විධ තන්තු

විශාල (10 μm ට වඩා වැඩි) හර විශ්කම්භයකින් යුත් තන්තු ජ්‍යාමිතික ප්‍රකාශ විද්‍යාව මඟින් විශලේෂණය කළ හැක. එවැනි තන්තු, විද්‍යුත් චුම්භක විශ‍්ලේෂණයෙන් බහු විධ තන්තු ලෙස හඳුන්වයි. (පහත බලන්න) ස්ටෙප් ඉන්ඩෙක්ස් බහු විධ තන්තුවල දී ආලෝකය ව්‍යාප්ත වන්නේ පූර්ණ අභ්‍යන්තර අතරු මුහුණත සඳහා පරාවර්තනයෙනි. අවධි කෝණය විශාල කෝණයකින් හර - ආවරණ අතුරු මුහුණත හමුවන කිරණ (අතුරු මුහුණතට ලම්භ රේඛාවට සාපේක්ෂව මනිනු ලබයි) සම්පූර්ණයෙන්ම පරාවර්තනය වේ. අවධි කෝණය (පූර්ණ අභ්‍යන්තර පරාවර්තනය සඳහා අවම කෝණය) තීරණය කරනු ලබන්නේ හරය හා ආවරණ ද්‍රව්‍ය අතර වර්තන අංකවල වෙනසෙනි. අඩු කෝණයකින් මායිම හමුවන කිරණ හරයෙන් ආවරණය වෙත වර්තනය වන අතර ආලෝකය ඉදිරියට රැගෙන නොයයි. එනම් තොරතුරු ද රැගෙන නොයයි. අවධි කෝණය මඟින් තන්තුවෙහි acceptance angle ලෙස සාමාන්‍යයෙන් හඳුන්වන numerical aperture කෝණය තීරණය කරනු ලබයි. අධි numerical aperture , තන්තුව තුළට ආලෝකය කාර්යක්ෂමව ඇතුල් කරන අතර අක්ෂයට ආසන්නයෙන් හා විවිධ වූ කෝණවලින් ආලෝකයට ව්‍යාප්ත වීමට ද ඉඩ ලබා දේ. කෙසේ නමුත් මෙම අධි numerical aperture, අපකිරණ  ප්‍රමාණය වැඩි කරයි. එසේ වන්නේ වෙනස කෝණ සහිත කිරණවලට වෙනස් පථ දිග ඇති නිසා ඒවා තන්තුව හරහා යාමට විවිධ වූ කාල ගන්නා නිසාය. එම නිසා අඩු වඩාත් සුදුසු වේ.

ග්‍රේඩඩ් ඉන්ඩෙක්ස් තන්තුවල දී, හරයේ වර්තනාංකය අක්ෂය හා ආවරණය අතර දී ක්‍රමානුකූලව අඩ‍ුවේ. මෙහි දී ආලෝක කිරණවලට හර - ආවරණ අතුරු මුහුණතේ දී එකවර පරාවර්තන වනවා වෙනුවට ඒවා ආවරණයට ළඟාවත්ම සුමටම හැරේ. මෙම වක්‍ර පථ, බහු පථ අපකිරණය අවම කරයි. මන්ද යත්, විශාල කෝණ සහිත කිරණ අධි වර්තනාංකයෙන් යුත් කේන්ද්‍රයෙන් නොව අඩු වර්තනාංකයෙන් යුත් හරයේ මායිමෙන් ගමන් කරයි. වර්තනාංක ආකෘතිය තෝරා ගනු ලබන්නේ තන්තුව තුළ විවිධ කිරණවල අක්ෂීය  ව්‍යාප්ත වේගවල වෙනස අඩු කිරීමටය. මෙම නියම වර්තනාංකය, වර්තනාංකය හා අක්ෂය සිට දුර අතර වූ පරාවලයික සබඳතාවට බොහෝ සෙයින් සමාන වේ.

ඒක විධ තන්තු

ව්‍යාප්ත වන ආලෝකයේ තරංග ආයාම මෙන් 10 ගුණයකට වඩා අඩු හර විශ්කම්භයකින් යුත් තන්තුවක් ජ්‍යාමිතික ප්‍රකාශ විද්‍යාව යොදා ගෙන නිරූපණය කළ නොහැක. ඒ වෙනුවට එය විද්‍යුත් චුම්භක තරංග සමීකරණයට අවකරණය කළ ඇති පරිදි මැක්ස්වෙල්ගේ සමීකරණවල විසඳුම් මඟින් ව්‍යුහයක් ලෙස විශ්ලේෂණය කළ යුතුය. සමචාරී ආලෝකය බහු විධ තන්තු තුළින් ව්‍යාප්ත වීමේ දී ඇති වන ස්පෙක්ල් (speckle) වැනි හැසිරීම් අවබෝධ කර ගැනීමට ද විද්‍යුත් චුම්භක විශලේෂණය අවශ්‍ය වේ. තරංගමය යොමු කාරකයක් ලෙස තන්තුව ආලෝකයට තන්තුව දිගේ ව්‍යාප්ත විය හැකි සීමාකරන ලද තීර්යක් විධි එකක් හෝ කිහිපයකම සහාය දේ. එක් විධියකට පමණක් සහාය දක්වන තන්තුවක්, ඒක විධ තන්තුවක් ලෙස හඳුන්වනු ලැ‍බේ. විශාල හරයකින් යුත් බහු විධ තන්තුවල හැසිරීම තරංග සමීකරණය භාවිතයෙන් ද නිරූපණය කළ හැක. එහි දී එවැනි තන්තු ව්‍යාප්ත විධි එකකට වඩා වැඩි ගණනකට සහාය දෙන බව පෙන්වා දේ. හරය විධි ස්වල්පයකට වඩා සහාය දීමට තරම් විශාල නම් බහු විධ තන්තුවල එවැනි නිරූපණයක් දළ වශයෙන් ජ්‍යාමිතික ප්‍රකාශ විද්‍යාවේ උපකල්පනවලට සමාන වේ.
තරංග යොමුකාරක විශ්ලේෂණය පෙන්වා දෙන්නේ තන්තුව තුළ වූ මුලු ආලෝක ශක්තියම හරය තුලම ගැබ්වී නැති බවයි. ඒ වෙනුවට, විශේෂයෙන් ඒක විධ තන්තුවලදී ශක්තියෙන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් evanescet තරංග ලෙස හරය තුළ චලනය වේ.

වඩාත් බහුල ඒක විධ තන්තු වර්ගයට 8 සිට 10 μm දක්වා වූ හර විශ්කම්භයක් පවතී. විධි ඒ ව්‍යුහය රඳා පවතින්නේ භාවිතා වන ආලෝකයේ තරංග ආයාමය මතය. එමනිසා දෘශ්‍ය තරංග ආයාමවලදී තන්තුව සහාය දක්වනනේ අතිරේක විධි සුලු ප්‍රමාණයකට පමණි. සැසඳීමේ දී බහු විධි තන්තු 50 μm වැනි කුඩා හර හා මයික්‍රොමීටර් සිය ගණක් විශාල හර ලෙස නිෂ්පාදනය කරයි.

විශේෂ කාර්ය තන්තු
සමහරක් විශේෂ කාර්ය ප්‍රකාශ තන්තු සිලින්ඩරාකාර නොවන හරයකින් හා / හෝ ආවරණයකින් යුක්තව තනා ඇත. බොහෝ විට මේවා තනා ඇත්තේ ඉලිප්සිය හෝ සෘජුකෝණාශ්‍රාකාර හරස් කඩකින් යුක්තවය. මේවාට ධ්‍රැවීයතාවය පවත්වා ගන්නා තන්තු ඇතුළත් වේ.

ෆෝටෝනික ස්ඵටික තන්තු නිපදවා ඇතේ ක්‍රමික රටාවකට අනුව වර්තනාංක වෙනස් කරමිනි. (බොහෝ විට තන්තුව දිගේ දිවෙන සිලින්ඩරාකාර සිදුරු ලෙස) එවැනි තන්තු ආලෝකය හරයට සීමා කිරීමට පූර්ණ අභ්‍යන්තර පරාවර්තනයට අමතරව හෝ ඒ වෙනුවට අපකිරණය යොදා ගනී. මෙම තන්තුවෙහි ගුණ විවිධ යෙදුම් විශාල සංඛ්‍යාවකට සුදුසු පරිදි සැකසිය හැක.

ප්‍රකාෂ තන්තු සන්නිවේදනය
ප්‍රකාෂ තන්තු වල ඇති නම්‍යතාවය නිසා එය සන්නිවේදන මාධ්‍යයක් ලෙස වර්තමානයේ යොදගෙන ඇත. එය තුළින් ආලෝකය ගමන් කිරීමේදි  ආලෝක ධාරාවේ ක්ෂය වීමක් දැකිය හැකිය. විද්‍යුත් ධාරා වලට  වඩා ආලෝක ධාරාවල දුර ප්‍රමාණය අඩු නිසා එය දිගු දුර සන්නිවේදන මාධ්‍යයක් ලෙස වඩාත් යෝග්‍යය  වේ. එමනිසා යොදාගත යුතු රිපීටර්ස් ගණනද අඩුය. එසේම ආලෝක ධාරා තත්පරයට ගිගාබයිට් 40 ක වේගයකින් වර්ධනය කිරීමේ හැකියාවද එයට ඇත.

කෙටි දුර සන්නිවේදනයේදි ප්‍රකාෂ තන්තු යොදා ගැනීම මඟින් ගොඩනැගිලි තුළ ඉඩ ඇහිරීම වැළකේ. තවද ප්‍රකාෂ තන්තු වලට විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍ර වල බලපෑමක් නැත. එම නිසා ගිනිගන්නා සුළු හා පුපුරන ද්‍රව්‍ය අඩංගු ස්ථානවල මේවා යොදා ගෙන ඇත.
ප්‍රකාෂ තන්තු වීදුරු වලින් මෙන්ම ප්ලාස්ටික් වලින්ද නිපදවිය හැකිය. නමුත් වීදුරු වල අති අඩු හායන ගුණය නිසා දිගු දුර සන්නිවේදනයේදි වීදුරු යොදා ගනී. බහු මත තන්තු කෙටි දුර සන්නිවේදනයේදිත් (මීටර් 500 දක්වා) ඒක මත තන්තු දිගු දුර සන්නිවේදනයේදීත් යොදා ගනී.

ප්‍රායෝගික ගැටළු

ප්‍රකාශ තන්තු රැහැන්
ප්‍රායෝ‍ගික තන්තු වල වැස්ම (cladding) වටා, සාමාන්‍යයෙන්, දැඩි රෙසින  "අවරෝධක"  ස්ථරයක් ආලේපනය කර ඇති අතර, එය තවදුරටත්, සාමාන්‍යයෙන් ප්ලාස්ටික් වලින් නිමැවුනු,  "කංචුක"  ස්තරයකින් වට කෙරෙනු ලැබේ. මෙම ස්තර විසින් තන්තුව ශක්තිමත් කෙරෙන මුත්, එහි ප්‍රකාශ තරංග නියාමක ගුණයට,  කිසිදු බලපෑමක් ඇති නොකරයි. දෘඪ තන්තු එකලසයන් හිදී සමහර විට තන්තු අතර අවකාශයට ආලෝකය අවශෝෂණය කර ගන්නා ( "අඳුරු") වීදුරු බහාලනුයේ, එමගින් එක් තන්තුවකින් කාන්දු වන ආලෝකය අනෙකට ඇතුළුවීම වැළැක්වීමටය. තන්තු මිටි තුලින් රූප සංඥා යැවීමේ යෙදුම්වලදී,  මෙම සැකසුම හේතුවෙන් තන්තු අතර හරස්-කතාව  අඩු කිරීම හෝ තන්තු දීපනය වීම අඩු කිරීම සිදු වේ.

නූතන රැහැන් විවිධ වූ ආරක්ෂක කොපු හා ආවරණ විශාල සංඛ්‍යාවකින් යුක්තව පැමිණේ. ඒවා, අගල් තුළ කෙළින්ම වැළලීම, ජව රැහැන් ලෙස ද්විත්ව භාවිත, නායිනී (conduit) තුළ ස්ථාපනය, ඒරියල දුරකථන කණුවල සවි කිරීම, සබ්මැරීන්වල ස්ථාපනය කිරීම හෝ මහා මාර්ගවල බහාලීම් වැනි යෙදුම් සඳහා නිර්මාණය කර තිබේ.

සාම්ප්‍රදායික තන්තු 30 mm වඩා කුඩා අරයකින් යුතුව නැවේ නම් තන්තුවේ හානිය විශාල ලෙස වැඩිවේ. ගෘහස්ථ පරිසර පද්ධතිවල පහසු ස්ථාපනයට තනා ඇති නැවිය හැකි තන්තු සම්මතකරණය කර ඇත්තේ ITU-T G.657 ලෙසය. මෙම වර්ගයේ තන්තු කිසිම බලපෑමකින් තොරව 7.5 mm තරම් කුඩා අයක් දක්වා වුව ද නැවිය හැකිය. නැවිය හැකි තන්තු, තන්තු නවා කාන්දුවන ආලෝකය අනාවරණය කිරීමෙන් තන්තුව තුළ වු සංඥාව අනවසරයෙන් ලබා ගැනීමේ වංචාවලට ද ප්‍රතිරෝධයක් දක්වයි.

අවසන් කිරීම හා කොන් පිරිද්දීම

ප්‍රකාශ තන්තු, අවසන් කිරීමේ උපාංගවලට සම්බන්ධ කරනු ලබන්නේ ප්‍රකාශ තන්තු සම්බන්ධක මඟිනි. මෙම සම්බන්ධක FC, SC, ST, LC, හෝ MTRJ  වැනි සම්මත වර්ගවලින් ඇත.
ප්‍රකාශ තන්තු සම්බන්ධක හෝ පිරිද්දීම් මඟින් එකිනෙකට සම්බන්ධ කළ හැක. එනම් තනි ප්‍රකාශ තරංග නියාමකයක් තැනීමට තන්තු දෙකක් එකතු කිරීමයි. සාමාන්‍යයෙන් පිළිගත් පිරිද්දීමේ ක්‍රමය චාප විලයක පිරිද්දීමයි. එහි දී සිදු කරන්නේ විද්‍යුත් චාපයක් මඟින් තන්තු කෙළවරවල් උණු කිරීමයි. ඉක්මනින් පාස්සා ගැනීමට යාන්ත්‍රික පිරිද්දීමක් යොදා ගනු ලැබේ.
විලයන පිරිද්දීම සිදු කරනු ලබන්නේ පහත පරිදි ක්‍රියා කරන විශේෂ උපකරණයකිනි. පිරිද්දීම ආරක්ෂා වන පරිදි තන්තු කෙළවර දෙක පාස්සනු ලබන්නේ පිරිද්දුම් ආවරකයක් තුළය. තන්තු කෙළවරවල දී ඒවායේ වූ ආරක්ෂක බහු අවයවක ආවරණය ඉවත් කරනු ලැබේ. (වඩා දැඩි බාහිර ආවරණයක ති‍බේ නම් එයත්) කෙළවරවල් ලම්භක වන පරිදි ඒවා සූක්ෂමව කපා ගැනීමෙන් පසු ඒවා පිරිද්දුම් ආවරණයේ විශේෂ කවුළු තුළ තබනු ලැබේ. සාමාන්‍යයෙන් , පිරිද්දීමට පෙර හා පසු කැපුම් නිරීක්ෂණය කිරීමට පිරිද්දුම විශාල කළ දර්ශන තිරයක් තුළින් නරඹනු ලැබේ. පිරිද්දීම් ආවරණය අවසන් එකට සකස් කිරීමට කුඩා මෝටර යොදා ගන්නා අතර දූවිලි හා තෙතමනය පිලිස්සීම සඳහා හිඩැස අසල වූ ඉලෙක්ට්‍රෝඩ මඟින් කුඩා පුලිඟුවක් නිකුත් කරනු ලැබේ. ඉන්පසු වීදුරුහි ද්‍රවාංකයට වඩා උෂ්ණත්වය ඉහල යන පරිදි විශාල පුලිඟුවක නිකුත්කරන අතර මඟින් කෙළවරවල් උණු වී ස්ථිරවම පෑස්සේ. උණු වූ හරය හා වැස්ම මිශ්‍ර නොවන පරිදි පුළිඟුවේ ශක්තිය හා ස්ථානය වෙනස් කරනු ලැබේ. මෙමඟින් ප්‍රකාශ හානිය අඩු කරලයි. පිරිද්දුම් හානි තක්සේරුව, පිරිද්දීම සිදු කරන යන්ත්‍රය මඟින් මනිනු ලැබේ. එය සිදු කරන්නේ වැස්ම හරහා එක් පැත්තකින් ආලෝකය ඇතුල් කර අනෙක් පැත්තේ වැස්මෙන් කාන්දුවන ආලෝකය මැනීමෙනි. 0.1 dB ට වඩා අඩු පිරිද්දුම් හානියක් අපේක්ෂිත වේ. මෙම පිරිද්දීමේ ක්‍රියාවලියේ සංකීර්ණත්වය, තන්තු පිරිද්දීම තඹ කම්බියක් පිරිද්දීමට වඩා අපහසු කාර්යක් බවට පත් කරවයි.

යාන්ත්‍රික තන්තු පිරිද්දීම් නිර්මාණය කර තිබෙන්නේ වේගවත් හා පහසු ස්ථාපනය සඳහාය. නමුත් එහිදී ද බාහිර ආරක්ෂක ආවරණ ඉවත් කිරීම, පිරිසිදු කිරීම හා සුක්ෂම ලෙස කැපුම් සිදු කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. තන්තු කෙළවරවල් නිවැරදිව ස්ථාන ගත කර එකට රඳවා තබා ගන්නා නිවැරදිව තනන ලද කොපු මඟිනි. සාමාන්‍යයෙන් යොදා ගන්නේ සන්ධිය හරහා ආලෝක සම්ප්‍රේශණය වැඩි දියුණු කරන පැහැදිලි වර්තනාංක ගැලපුම් ජෙල් වර්ගයකි. මෙවැනි සන්ධි, විශේෂයෙන් ජෙල් යොදා ගෙන තිබේ නම් වැඩි විලයන පිරිද්දීමට වඩා වැඩි ප්‍රකාශ හානියකින් හා අඩු ශක්තිමත් බවකින් යුක්ත වේ. සියලුම පිරිද්දීමේ ක්‍රමවල දී සන්ධියේ පසු ආරක්ෂාව සඳහා එය ආවරණයක් තුළ බහාලනු ලැබේ.
තන්තු අවස්න් වන්නේ සම්බන්ධක තුළය. එම නිසා තන්තු කෙළවර අවසන් මුහුණතේ නිවැරදිව හා ආරක්ෂිතව රැඳවී තිබේ. මූලිකව ප්‍රකාශ තන්තු සම්බන්ධකයක් යනු දෘඩ සිලින්ඩරාකාර බැරලයක් වන අතර බැරලය එහි පෑස්සුම් බහාලුම තුළ හොඳින් රැඳවී පවතින ලෙස කොපුවකින් වටවී ඇත. පෑස්සුම් යාන්ත්‍රණය "තදකර ලොක් කිරීමක්" "කරකවා අගුලු ලෑමක්"  හෝ  "ඉස්කුරුප්පු කිරීමක්" විය හැකිය. සාමාන්‍ය සම්බන්ධයක් ස්ථාපනය කරනුයේ තන්තු කෙළවර සකසා එය සම්බන්ධකයේ පසුපස කොටසට ඇතුල් කිරීමෙනි. තන්තුව හොඳින් සවි වීමටත් පසුපසට වන ඇඳීම්වලින් ආරක්ෂා කිරීමටත් ඉක්මනින් ඇලවෙන මැලියම් වර්ගයක් යොදා ගනී. මැලියම් ඇලවී ඉවර වූ පසු තන්තුවේ කෙළවර කණ්ණාඩියක මුහුණතක් මෙන් වන තෙක් ඔප දමනු ලැබේ. තන්තු වර්ගය හා අවස්ථාව අනුව විවිධ ඔප දැමීමේ විධි භාවිතා වේ. ඒක විධ තන්තුවලදී කෙළවරේ ඔප දමනු ලබන්නේ කුඩා වක්‍රතාවයකින් යුක්ත වන පරිදිය. එවිට සම්බන්ධක එකට සවි කළ විට ඒවායේ හර පමණක් ස්පර්ශ වේ. මෙය "භෞතික ස්පර්ශ" (PC) ඔප දැමීම ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. වක්‍ර කරන ලද මතුපිට කෝණිකව ඔප මට්ටම් කිරීමෙන් "කෝණික භෞතික ස්පර්ශ" (APC) සබඳතාවක් ඇති කරගත හැක. එවැනි සබඳතාවලට PC සබඳතාවලට වඩා වැඩි හානියක් ඇත. නමුත් ආනත මතුපිටින් පරාවර්තනය ආලෝකය හරයෙන් එලියට කාන්දු වන නිසා ප්‍රති පරාවර්තනයට බොහෝ දුරට අඩු කරයි. මේ නිසා සංඥා ශක්තියේ සිදු වන හානිය විවර හානිය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. APC  තන්තු කෙළවරවල් විසන්ධි කර තිබුණ ද ඇත්තේ අඩුප්‍රති පරාවර්තනයකි.

නිදහස අවකාශ සීහුම
බොහෝ විට ප්‍රකාශ තන්තුවක් තවත් ප්‍රකාශ තන්තුවක් සමඟ හෝ ආලෝක විමොචක ඩයෝඩයක්,ලේසර් ඩයෝඩයක් හෝ මොඩියුලේටර් වැනි ප්‍රකාශ විද්‍යුත් උපකරණයක් සමඟ සම්බන්ධ කිරීමේ අවශ්‍යතා පැන නගී. මෙයට කෙලින්ම තන්තුව අදාල උපකරණය සමඟ ස්පර්ශ වන පරිදි සීරුවෙන් සැකසිම හෝ වායු හිඩැසක් තුළින් සීහුම සිදුවන පරිදි කාචයක් යොදා ගැනීම ඇතුළත් වේ. සමහරක් අවස්ථාවල දි එයට කාචයක් ලෙස හැසිරීමට ඉඩ ලබා දෙමින් කෙළවර වක්‍රාකාරව ඔප දමනු ලැබේ.
පර්යේෂණාගාර පසුබිම්වල දී සාමාන්‍යයෙන් ආලෝකය තියුණු ලක්ෂ්‍යයකට නාභිගත කරන අන්වීක්ෂීය වස්තු කාච යොදා ගන්නා තන්තු ඇරඹීමේ පද්ධතියක් මඟින් තන්තු තවත් තන්තුවකට හෝ උපකරණයට අදාල පරිදි සකසනු ලැබේ. සීහුම් කාර්යක්ෂමතාව ඉහල නැංවීමට කාච,තන්තු හෝ උපකරණ චලනය සඳහා නිරවද්‍ය පරාවර්තන වේදිකාවක්(ක්ෂුද්‍ර - ස්ථානයක කිරීම් මේසයක්) යොදා ගනී.

තන්තු විලයනය
වර්ග සෙන්ටිමීටරයට මෙගා වොට් 2කකට වඩා වැඩි ප්‍රකාශ තීව්‍රතාවලදී තන්තුව කම්පනයකට ලක් වු විට දී හෝ එකවර හානි වීමේ දී තන්තු විලයනය සිදු විය හැක. හානියෙන් වන පරාවර්තනය , නිසා තන්තුව බිඳී යාමට පෙර ක්ෂණිකව වාෂ්ප වේ. මෙම නව දෝෂය ද පරාවර්තිත වන නිසා හානිය සම්ප්‍රේෂකය දෙසට තත්පරයට මීටර 1 – 3 වේගයෙන් ව්‍යාප්ත වේ. තන්තුවක් බිඳුනු අවස්ථාවක දී ලේසර් බල්බයෙහි ආරක්ෂාව සහතික කරවා විවෘත තන්තු පාලන පද්ධති ද තන්තු විලයනය ව්‍යාප්ත වීම නැවැත්වීමට භාවිතා කළ හැක. මුහුදු යට රැහැන් වැනි විවෘත තන්තු පාලනය නැතිව අධි ජව මට්ටම් අවශ්‍ය අවස්ථාවලදී සම්ප්‍රේශකයේ වූ තන්තු විලයන ආරක්ෂක උපකරණයක් මඟින් හානිය වැළැක්වීමට පරිපථය බිඳ දමනු ලැබේ.

ප්‍රකාශ තන්තු
භෞතික විද්‍යාව

ප්‍රකාශ තන්තු


San Victoriano Pío (San Millán de Lara, Burgos, 7 de julio de 1905 - Turón, Asturias, 9 de octubre de 1934), fue un religioso español, asesinado durante la Revolución de Asturias de 1934. Considerado mártir por la Iglesia católica, fue canonizado en 1999. Su nombre de nacimiento era Claudio Bernabé Cano.

Sus restos descansan en el Monasterio de Santa María de Bujedo.

Biografía
Sus padres eran labradores. El trabajo con ellos y se le inculcó el cristianismo.

El 26 de agosto de 1918, ingresó en el Instituto de los Hermanos de las Escuelas Cristianas en Bujedo. Sus compañeros decían que sus cualidades eran admirables.

Sus primeros votos tuvieron lugar el 3 de febrero de 1923. Fue destinado al Colegio que los Hermanos tenían en Palencia. Allí empezó a trabajar de maestro.

En enero de 1926 fue enviado a la Comunidad de los Hermanos en La Santa Espina, provincia de Valladolid. Al terminar el curso de ese año, fue ordenado regresar a Palencia, donde hizo su profesión perpetua, el 23 de agosto de 1930.

A causa de las leyes de 1933, se le fue ordenado irse del Colegio de Palencia, en 1934. En esos tiempos, los Hermanos, por prudencia, cambiaban constantemente la ubicación de los suyos. A Victoriano le toco ir a la escuela de Turón. Este cambio le costó mucho, pero lo aceptó.

Llevaba solamente diez días en Turón cuando los partidarios de la Revolución de Asturias le dieron muerte.

Beatificación
San Julián Alfredo fue beatificado el 29 de abril de 1990 por Juan Pablo II. La causa de beatificación narra la ejecución del siguiente modo:

Canonización
El, junto con los otros hermanos, fue canonizado el 21 de noviembre de 1999, por Juan Pablo II. Su festividad se celebra el día 9 de octubre.

Véase también
 Mártires de Turón
 Anexo:Santos canonizados por Juan Pablo II

Enlaces externos
 Cirilo Bertrán y 8 compañeros
 ¡Hermanos Mártires de Turón!
 MÁRTIRES DE TURÓN, ASTURIAS

Santos de la provincia de Burgos
Santos lasalianos
Santos del siglo XX
Personas beatificadas por Juan Pablo II
Personas canonizadas por Juan Pablo II
Víctimas de la persecución religiosa en España en 1934
Mártires católicos españoles del siglo XX
Religiosos asesinados
Personas de la Sierra de la Demanda
Personas de la provincia de Burgos
Santos católicos de España del siglo XX

Victoriano Pío


Acme Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Acme Township (Michigan)
 Acme Township (North Dakota)

Acme Township


El distrito de Moskva (en kirguís: Москва району) es uno de los rayones (distrito) de la provincia de Chuy en Kirguistán. Tiene como capital la ciudad de Belovodskoe.

M

Distrito de Moskva


فريق نوكر تأسس في عام 1985 لاستعمال تلسكوب هابل الفضائي، للتصوير بدرجة وضوحه العالية ولتحرّي التركيبِ المركزيِ وديناميكا المجرات. يَستعمل الفريقُ منظار الفضاء لفحص الثقوب المظلمة الهائلة جداً (الثقوب السوداء) وإيجاد العلاقة بين كتلة ثقب أسود مركزي وسرعة تفرق مجرة.الفريق يُواصل إجراء البحث ونشر الصُحُف عن الثقوب السوداء الهائلة جداً للمجرات والعناقيد. أنشأ تود آر. لاور هذه المجموعة في بداية الأمر، حيث كان باحثاً في السنة الأولى ضمن مرحلة ما بعد الدكتوراه. وانتخبت ساندرا فيبر كقائدٍ للفريق خلال الاجتماع الأول للمجموعة، والذي عُقد في جامعة برنستون في شهر حزيران من عام 1985.

الأعضاء

يتضمن الأعضاء الأصليون لفريق نوكر ألن دريسلر، ساندرا فايبر، جون كورميندي (تكساس)، دوغلاس ريتش ستون، وسكوت تريمين. الإضافات التالية إلى الفريق تتضمّن رالف بندر، كارل جيبهاردت (تكساس)، ريتشارد جرين، كيهان جولتيكان (مشيغان)، جون ماجوريان (أكسفورد)، جيسن بينكني (أوهايو الشمالية)، وكرستوس سايوبيس (مشيغان).

أصل الكلمة

الاسم نوكر "Nuker" بدأ كإشارة داخلية شكلية من قِبل أعضاء الفريق إلى بعضهم البعض، لأنهم جاؤوا سوية لدراسة نوى المجرات مستعملين منظار الفضاء.الاستعمال الأول للاسمِ كان في عام 1989 كبريد إلكتروني من فايبر، الذي خاطب زملائه الخمسة بصفة «الغالي نوكر» كما بدأ الفريق بنشر بحثِه، أصبح الاسم حاضراًإلى الاستعمالِ العام في الجالية العلمية.

المراجع

وصلات خارجية
 منشورات وأبحاث فريق نوكر المرجعية

ثقوب سوداء
فيزياء فلكية
مرصد هابل الفضائي
منظمات فلكية

فريق نوكر


Antropomorfizam, od grčkih riječi ánthrōpos (grč. ἄνθρωπος), u značenju "čovjek" i morphē (grč. μορφή), "oblik", je davanje nekih specifično ljudskih karakteristika životinjama, biljkama, prirodnim ili natprirodnim fenomenima i božanstvima. Karakteristika antropomorfizma je da se svi ti fenomeni simbolički prikazuju s ljudskim karakteristikama (lice, odjeća i sl.), odnosno tumače kao ljudske osobe s ljudskim motivima.

Antropomorfizam ima drevnu tradiciju, odnosno predstavlja karakteristiku gotovo svih svjetskih mitologija, kao i dijela religija. Pojavljuje se u obliku basni, a u moderno doba predstavlja karakteristiku književnosti za djecu.

Figure

Antropomorfizam


Gent-Wevelgem 1985 var den 47. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem og blev arrangeret 10. april 1985. Løbet blev vundet af Eric Vanderaerden, efterfulgt af Phil Anderson og Rudy Dhaenens.

Resultater

Eksterne henvisninger

1985
Cykelløb i 1985

Gent-Wevelgem 1985


Spiritualized (stylised as Spiritualized®) are an English rock band formed in 1990 in Rugby, Warwickshire, by Jason Pierce (often known as J. Spaceman), formerly of Spacemen 3. After several line up-changes, in 1999, the band centered on Pierce (vocals, guitar), Doggen Foster (guitar) and Kevin Bales (drums and percussion) with revolving bassists and keyboard players. The band's current bassist, James Stelfox, has been playing with the band since 2012.

As of 2023, Spiritualized have released nine studio albums. The best known and most critically acclaimed of these is 1997's Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space, which NME magazine named as their Album of the Year, beating other critically acclaimed albums by fellow British bands such as OK Computer by Radiohead and Urban Hymns by The Verve.

History

Formation: 1990–1991
Following a breakdown in relations between Spacemen 3 co-frontmen Peter Kember and Jason Pierce, the group's bassist Will Carruthers, drummer Jonny Mattock, and guitarist Mark Refoy were asked by Pierce to form a new group alongside local friend Steve Evans, subsequently calling themselves Spiritualized. The band took their name from an adaptation of the text on the back label of a bottle of Pernod. Due to formation from a majority of Spacemen 3 members, a technical clause meant that Spiritualized had to maintain the Spacemen 3 recording contract with Dedicated Records.

The first Spiritualized release, in 1990, was a cover of The Troggs' "Anyway That You Want Me"; the record heralded the official split of Spacemen 3 following contractual wrangles over the band's name and its use in Spiritualized-related promotional material (initial copies of "Anyway That You Want Me" came with a Spacemen 3 logo on the sleeve).

First releases: 1992–1998
Evans was replaced on keyboards by Pierce's then-girlfriend Kate Radley for the follow-up single, "Run"/"I Want You". A number of singles followed, before the band, in early 1992, released their first LP Lazer Guided Melodies, which had been recorded in Rugby over the previous two years. The band embarked on a tour with The Jesus & Mary Chain after the release of the album. A second album, Pure Phase, was released in 1995, and a third, Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space emerged in 1997 to critical acclaim and commercial success. Following promotional activity for Ladies And Gentlemen We Are Floating in Space, Gregg Hale left the band on good terms and remains friends with current members, but Sean Cook, Damon Reece and Michael Mooney threatened a strike in protest over low salaries and appearance fees. New contracts of employment were drawn up between Pierce and the musicians, and the same contracts were then used to fire them (to general disbelief by the music press at the time). In response, Cook, Reece and Mooney formed Lupine Howl.

Development: 1999–2010
Retaining only keyboardist Thighpaulsandra (keyboards), Jason Pierce then debuted a new line up of Spiritualized, introducing classical percussionist Tom Edwards and former Julian Cope string arranger Martin Schellard on bass guitar. Completing the new Spiritualized line-up were guitarist Doggen of Brain Donor and the Julian Cope band, Richard Warren and drummer Kevin 'Kevlar' Bales, who is also a member of Brain Donor. Jonny Aitken stepped in on drums for the recording of Amazing Grace while Kevin Bales was recovering from illness.  Chris Davis of Six By Seven & Spotlight Kid also stepped in for Kevin for two major festival appearances. Let It Come Down included over 120 musicians. Amazing Grace favoured a more stripped down sound with the gospel, blues, and soul influences even more dominant than before. On 15 June 1997, Spiritualized became the last band to play at Factory Records' Manchester nightclub The Haçienda.

After several years of work and Pierce's serious illness in July 2005, the album, Songs in A&E was released on 26 May 2008 in the UK, and on 27 May 2008 in the US. The first single from the 18-track album was "Soul on Fire". The release was backed by an Electric Mainlines UK tour which began in May. Pierce has also scored Harmony Korine's 2008 film Mister Lonely. In October and December 2009 the band performed 1997's "Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space" live in its entirety as part of the All Tomorrow's Parties-curated Don't Look Back series.

Recent releases: 2011–present
After more than two years in the making, while Pierce was undergoing experimental chemotherapy for a liver disease, and including a year long period of mixing, Sweet Heart Sweet Light was released in April 2012, on Double Six Records and Fat Possum in North America. The band had already played some of this new material over the past 3 years but not much else was known about the content of the album. The album cover, an octagon surrounding the word "Huh?" on a plain white background, is a reference to the working title of the album. In an interview regarding the new release it was revealed that the album would "embrace" more poppy songs compared to previous albums. In the same interview, Jason Pierce also said that the album was partly inspired by the experiences of performing "Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space" live in its entirety. In 2013, Jeremy McMahan (Dirty Blood, C is for Cookie) was brought in to some sessions to play bass.

And Nothing Hurt is the band's eighth studio album released on 7 September 2018 through Bella Union in the United Kingdom and Fat Possum Records in the United States, and is the band's first album in six years. The album was announced on 11 June 2018, along with the release of the album's first singles, "I'm Your Man" and "A Perfect Miracle"  and was produced by Jason Pierce.

On 2 November 2021, the band announced their ninth studio album, Everything Was Beautiful, slated for release on 25 February 2022 through Bella Union/PIAS Recordings. The seven-track album was previewed by a single called "Always Together With You", which is a reworked version of a song from 2014 which was originally heard in demo form. On 3 February 2022, the release date was delayed to 22 April 2022, due to manufacturing issues.

Musical style
The band's sound has been labelled as space rock, neo-psychedelia, experimental rock and garage rock.

Timeline

Discography

Studio albums

 Lazer Guided Melodies (1992)
 Pure Phase (1995)
 Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space (1997)
 Let It Come Down (2001)
 Amazing Grace (2003)
 Songs in A&E (2008)
 Sweet Heart Sweet Light (2012)
 And Nothing Hurt (2018)
Everything Was Beautiful (2022)

References

External links

 Spiritualized Homepage

English space rock musical groups
Neo-psychedelia groups
English experimental rock groups
English garage rock groups
Musical groups established in 1990
Double Six Records artists
Fat Possum Records artists
Dedicated Records artists
Bella Union artists
Sanctuary Records artists

Spiritualized


Chissioua Bandrélé o Islote Bandréle (en francés: Îlot Bandrélé) es una isla francesa en el océano Índico situada en la entrada norte del canal de Mozambique en el archipiélago de Mayotte. Juunto a Grande-Terre, Petite-Terre, Chissioua Mtsamboro y Chissioua Mbouzi forma parte del Departamento de Ultramar francés de Mayotte.

Véase también
 Océano Índico
 Francia de ultramar

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Mayotte

Chissioua Bandrélé


An Eriocaulon baramaticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shimpale, Bhagat, R.B.Deshmukh ngan Shrirang Ramchandra Yadav. An Eriocaulon baramaticum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon baramaticum