The telephone number prefix 555 is a central office code in the North American Numbering Plan, used as the leading part of a group of 10,000 telephone numbers, 555-XXXX, in each numbering plan area (NPA) (area code). It has traditionally been used only for the provision of directory assistance, when dialing NPA-555-1212.

The central office code is also used for fictitious telephone numbers in North American television shows, films, video games, and other media in order to prevent practical jokers and curious callers from bothering telephone subscribers and organizations by calling telephone numbers they see in works of fiction.

Usage
In 1994, the North American Numbering Plan Administration began accepting applications for nationwide 555-numbers (outside the fictitious 555-01XX range). A number could be reserved for a single area code, for a region, or for nationwide service. In theory, a consumer from any area code could be invited to dial a seven-digit number such as 555-TAXI and the owners of that number could connect the call to a local car service. According to a 2003 New York Times article, the desired functionality requires the cooperation of local phone authorities, and most phone companies have been reluctant to cooperate. In May 2016, the Industry Numbering Committee (INC) determined that the purpose for which this resource was intended had been accommodated by other information/communication technologies. As of September 2016, all 555 numbers have been returned to the NANPA inventory except 555-1212 (national use directory assistance) and 555-4334 (national use assigned).

In 1996, Canadian telephone companies began promoting 555-1313 as "name that number", a pay-per-use reverse lookup which would give a subscriber name if the user entered an area code and a listed telephone number. The fifty-cent information number was initially heavily advertised in area codes 604 (BCTel), 416 (Bell Canada), 506 (NBTel), 902 (Maritime T&T) and 709 (Newfoundland Tel), but was soon forgotten once Internet sites began providing free reverse lookup tools.

Use of 555 for anything other than 555-1212 style information numbers raises the problem that call cost is unclear to consumers; in theory, the numbers could be anything from toll-free to premium. This complicates the provision of toll restriction to local subscribers.

Fictional usage

Telephone companies began encouraging the producers of television shows and movies to use the 555 prefix for fictional telephone numbers by the 1960s. Two early examples include The Second Time Around (1961), which used 555-3485, and  Panic in Year Zero! (1962), which used 555-2106. In television shows made or set in the mid-1970s or earlier, "KLondike 5" or "KLamath 5" reflects the old convention of using telephone exchange names.

Before "555" or "KLondike-5" gained broad usage, scriptwriters would sometimes invent fake exchanges starting with words like "QUincy" or "ZEbra", as the letters "Q" and "Z" were not used on the old dial phones. Numbers in the format "Zenith" X-XXXX, while not directly dialable, were not fictional. These were an early form of regional tollfree number which required operator assistance.

Only 555-0100 through 555-0199 are now specifically reserved for fictional use; the other numbers have been reserved for actual assignment.

555 use is restricted only in North America. In 1994, cartoonist Gary Larson's The Far Side included a panel with graffiti of a 555 number by which prank calls could be made to Satan. In Australia, 555 was at the time a standard exchange, and the Australian owner of the number became the subject of harassment, launching an unsuccessful lawsuit against Larson and his syndicate for defamation.

The 555 exchange is not reserved in area codes used for toll-free phone numbers. This led to the video game The Last of Us accidentally including the number to a phone-sex operator.

The number "555-2368" (or 311-555-2368) is a carryover from the "EXchange 2368" ("Exchange CENTral") number common in telephone advertisements as early as the 1940s.  "555-2368" is the phone number used by Jim Rockford in the TV series The Rockford Files (as seen during the opening credits), in the TV series The Mod Squad (episode: "And a Little Child Shall Bleed Them") and the Ghostbusters (as seen during their TV commercial within the film).

555 numbers are mentioned directly in the 1993 action film Last Action Hero, starring Arnold Schwarzenegger. Danny Madigan (played by Austin O'Brien) tries to convince Schwarzenegger's character that he is inside a movie by pointing out the 555 exchange provides at most 9,999 available telephone numbers, insufficient for all the phone users in Los Angeles. Schwarzenegger's character replies, "That's why we have area codes", and O'Brien's character drops the subject.

The use of 555 numbers helps to avoid use of valid numbers in works of fiction or entertainment, which can lead people to call those numbers and bother their holders. Tommy Tutone's song "867-5309/Jenny" and the cinematic release of Bruce Almighty displaying 776-2323 as a number to call God both led to misdialed calls in multiple area codes. God's number was changed to a 555 exchange prefix in the video release of the movie.  In cities where it became popular, the 1966 song "634-5789" by Wilson Pickett and others caused many unwanted calls to actual subscribers who knew nothing about the song; many had to change their numbers. "777-9311" by The Time used Dez Dickerson's actual telephone number at the time the song was written, causing his phone to ring incessantly until he had his number changed. The Alicia Keys song "Diary" contains a real number in New York's area code 347, an overlay, but does not indicate an area code; the same number in some other area code is a common misdial.

See also
 Fictitious domain name
 Val Verde

References

External links

Cinema of the United States
In-jokes
Telephone numbers in the United States
Placeholder names

555 (telephone number)


Vânătorii în zăpadă (în ), cunoscută și sub numele de "Întoarcerea vânătorilor", este o pictură în ulei pe lemn din 1565 realizată de Pieter Bruegel cel Bătrân. Lucrarea este una dintr-o serie de lucrări, dintre care cinci încă există, care prezintă diferite momente ale anului. Pictura se află în colecția Muzeului Kunsthistorisches din Viena, Austria. Această scenă este prezentată în adâncurile iernii în perioada decembrie-ianuarie.

Context și origini
Vânătorii din zăpadă și seria de care aparține este din tradiția medievală și timpurie renascentistă a lucrătorilor lunilor: reprezentări ale diferitelor activități rurale și lucrări înțelese de un spectator în perioada lui Bruegel, reprezentând diferitele luni sau ore al anului.

Descrierea și compoziția
Pictura prezintă o scenă de iarnă în care trei vânători se întorc dintr-o expediție însoțiți de câinii lor. Conform peisajului, excursia nu a avut succes; vânătorii par să fie obosiți, iar câinii par asupriți și mizerabili. Un bărbat poartă cadavrul mic al unei vulpi care ilustrează faptul că vânătoarea nu a avut succes. În fața vânătorilor în zăpadă sunt amprentele unui iepure care a scăpat sau a fost pierdut de vânători. Impresia vizuală generală este cea a unei zile liniștite și reci; culorile sunt alb și gri, copacii sunt goliți de frunze, iar fumul se înalță în văzduh. Câțiva adulți și un copil pregătesc mâncare într-un han cu un grătar în afara lui. Sunt interesante vârfurile de munte care nu există în Belgia sau Țările de Jos.

Peisajul în sine este o vale cu fund plat (un râu se strecoară de-a lungul ei), cu vârfuri ciupite vizibile pe partea îndepărtată. Se vede o moară de apă cu roata înghețată înțepenită. În depărtare, câteva personaje patinează, joacă hochei cu crose în stil modern și joacă curling pe un lac înghețat; aceste personaje sunt redate ca siluete.

Interpretare și recepție
Scriind în secțiunea "Opinii" a revistei Nature, istoricul de artă Martin Kemp subliniază că vechii maeștri sunt subiecte populare pentru vederile de Crăciun și afirmă că "probabil nici un subiect secular nu este mai popular decât Vânătorii în zăpadă".

Pictura este subiectul poeziei poetului modernist William Carlos Williams "Vânătorul în zăpadă".  Vânătorii în zăpadă a fost folosit extensiv în filmele Solaris (1972) și Oglinda (1974) ale regizorului rus Andrei Tarkovski și în filmul Melancholia (2011) al lui Lars von Trier. Apare, de asemenea, în filmul Dans la ville blanche (1983) al lui Alain Tanner. A fost o sursă de inspirație pentru filmul Un porumbel stătea pe o ramură reflectând asupra existenței (2014) al lui Roy Andersson și este baza primului cadru al celor 24 de cadre (2017) ale lui Abbas Kiarostami.

Picturile din ciclul Lunile anului sunt:

Note

Legături externe
 Site-ul muzeului Kunsthistorisches Museum
 Vânătorii în pictura de zăpadă pe Google Art Project

Pictura neerlandeză
Picturi realizate de Pieter Bruegel cel Bătrân
Picturi din 1565

Vânătorii în zăpadă


An indirect branch (also known as a computed jump, indirect jump and register-indirect jump) is a type of program control instruction present in some machine language instruction sets.  Rather than specifying the address of the next instruction to execute, as in a direct branch, the argument specifies where the address is located.  An example is 'jump indirect on the r1 register', which means that the next instruction to be executed is at the address in register r1. The address to be jumped to is not known until the instruction is executed.  Indirect branches can also depend on the value of a memory location.

An indirect branch can be useful to make a conditional branch, especially a multiway branch.  For instance, based on program input, a value could be looked up in a jump table of pointers to code for handling the various cases implied by the data value. The data value could be added to the address of the table, with the result stored in a register. An indirect jump could then be made based on the value of that register, efficiently dispatching program control to the code appropriate to the input.

In a similar manner, subroutine call instructions can be indirect, with the address of the subroutine to be called specified in memory. Function Pointers are typically implemented with indirect subroutine calls.

Indirect branches were one of the attack surfaces of Spectre.  To mitigate the attack GCC 8.1 introduced the following new options: -mindirect-branch=, -mfunction-return= and -mindirect-branch-register.

Example assembler syntax
{|
| MSP430:  ||br r15
|-
| SPARC:  ||jmpl %o7
|-
| MIPS:   ||
|-
| x86 (AT&T Syntax):     ||
|-
| x86 (Intel Syntax):     ||
|-
| ARM:    ||
|-
| Itanium (x86 family):   ||br.ret.sptk.few rp
|-
| 6502:   ||
|-
| 65C816: ||
|-
| 6809: ||jmp [$0DEA], jmp B,X, jmp [B,X]
|-
| 6800: ||jmp 0,X
|-
| Z80: ||jp (hl)
|-
| Intel 8080: ||pchl
|-
| IBM System z: ||bcr cond,r1
|-
|RISC-V:
|jalr x0, 0(x1)
|}

See also
 Branch table
 Indirect threading
 Indirect branch control (IBC)
 Indirect branch restricted speculation (IBRS)
 Indirect branch prediction barrier (IBPB)
 Single thread indirect branch predictor (STIBP)

Notes

References

Control flow
Machine code

Indirect branch


Viktoria Nikichina, née le  à Moscou, est une escrimeuse russe.

Carrière
Elle dispute les Jeux olympiques d'été de 2008, remportant successivement la médaille d'or en fleuret par équipes.

Palmarès
 Jeux olympiques d'été
  Médaille d'or par équipes aux Jeux olympiques d'été de 2008 à Pékin

 Championnats du monde
  Médaille d'argent par équipes aux championnats du monde 2003 à La Havane

 Universiade
  Médaille de bronze par équipes à l'Universiade d'été de 2003 à Daegu

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1984
Naissance à Moscou
Naissance en RSFS de Russie
Fleurettiste (femme) russe
Championne olympique russe
Escrimeuse aux Jeux olympiques d'été de 2008
Championne olympique d'escrime

Viktoria Nikichina


La Copa BancoEstado 2009 fue una competencia internacional amistosa de fútbol disputada en Chile en ese año, instituida por el Banco del Estado de Chile (cuyo nombre publicitario es BancoEstado).

La competencia consistió en dos ediciones: en la primera se enfrentaron Colo-Colo y Peñarol, con victoria del cuadro uruguayo por 2-1, mientras que en la segunda edición se enfrentaron Universidad de Chile y Argentinos Juniors, con empate 1-1 en el tiempo reglamentario y victoria del cuadro argentino por 7-6 en definición a penales.

Equipos participantes
  Argentinos Juniors (Argentina)
  Colo-Colo (Chile)
  Peñarol (Uruguay)
  Universidad de Chile (Chile)

Primera edición
El partido, disputado en marzo en el Estadio El Teniente de Rancagua, lo ganó Peñarol por 2-1, obteniendo así el primer título de la Copa BancoEstado.

Campeón

Segunda edición
El partido, disputado en julio en el Estadio Nacional de Chile, terminó empatado 1-1 durante el tiempo reglamentario y se resolvió mediante definición a penales, en la cual, Argentinos Juniors ganó por 7-6, obteniendo así el segundo título de la Copa BancoEstado.

Campeón

Referencias

Copa BancoEstado
Fútbol en 2009
Temporada 2009 de fútbol en Chile

Copa BancoEstado 2009


U grčkoj mitologiji, Nerites (grčki Νηριτης, Nêritês) bio je morsko božanstvo; sin morskog boga Nereja i njegove supruge Doride (Doris) te brat 50 Nerejida (morske nimfe). Nerites je pretvoren u morskog puža.

Mitovi
Jedan mit kaže da je Nerites bio iznimno lijep te da ga je Afrodita, božica povezana sa seksualnošću i ljepotom, voljela, boraveći s njim na dnu mora. Zeus je pozvao Afroditu na Olimp te je ona htjela drugim bogovima predstaviti Neritesa, koji je to odbio, izabravši da nastavi biti s roditeljima i sestrama u moru. Afrodita mu je ipak dala krila, nadajući se da će poći s njome, no on je to zanemario, pa se ona naljutila, pretvorivši ga u puža. Krila su na kraju završila na bogu Erosu (Ljubav), koji je postao Afroditin pratitelj.

Prema drugom mitu, Nerites je bio ljubavnik vladara mora Posejdona, koji je veoma volio Neritesa. Kad god bi se Posejdon vozio u svojoj kočiji, ribe, dupini i Tritoni bili bi ga slavili, ali je mladi Nerites njemu bio najbliže. Ipak, Helije (Sunce) pretvorio je Neritesa u puža.

Izvori i bilješke

Grčki bogovi
Povijest LGBT-a

Nerites


Etli ekmek, Konya yöresine ait olan ve özellikle bu yörelerde yapılan bir çeşit ince ve kenarsız içli pide türüdür. Konya haricinde Kastamonu ve Mardin gibi çeşitli yörelerde de farklı türleri yapılmaktadır.

Yapılışı
Çapraz bıçaklarla kıyma şeklinde kesilmiş tercihe göre kuzu veya dana eti, ve her biri ince doğranmış soğan, domates ve biberden oluşan karışım uzunlamasına açılmış ince hamurun üzerine yayılır. Karışımlı hamur,  kadar elde sündürülür ve fırına sürülüp çift yönlü pişirilir.

Yörelere Göre Çeşitleri

Konya Etli Ekmeği
Konya etli ekmeği 09.06.2017 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kastamonu Daday Etli Ekmeği
Kastamonu Daday Etli Ekmeği Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır. Daday Etli Ekmeği, incecik açılmış yufka içine kıyma, soğan ve baharatlardan oluşan harcın konulması ve odun ateşinde pişirilmesiyle yapılan kapalı pidedir.

Mardin Etli Ekmeği
Yapımında genellikle kuzu kıyması tercih edilen Mardin etli ekmeğinin en büyük özelliği hamurun içine yağda kavrulmuş kıyma ve diğer malzemelerin konulmasından sonra hamurun ikiye katlanıp etrafının kapatılmasıdır.

Sivas Etli Ekmeği
Sivas Etli Ekmeği, Türk Patent ve Marka Kurumuna tescillenmek ve coğrafi işaret alınması için başvuru yapılmıştır.

Galeri

Kaynakça

Türk mutfağındaki pideler
Konya mutfağı
Yassı ekmek yemekleri

Etli ekmek


This is a list of the 130 departments (), the conventional name for the administrative subdivisions of the First French Empire at the height of its territorial extent, circa 1811.

Note that the Illyrian Provinces were also part of France, but were not organised into departments, and so are not included in this list. Similarly, four additional French departments were also created in Catalonia (annexed from Spain in 1812); their juridical status remained incomplete until the French lost their grip on Spain in 1814. Those departments were: Bouches-de-l'Èbre, Montserrat, Sègre, and Ter.

List

The names of departments formed from territories annexed to France after 1791 have been colour-coded as follows:

Moreover, the Tanaro department was established in 1802 and disbanded in 1805; it was one of the six original départments which took the place of the Subalpine Republic. Its territory was divided between the three départments of Marengo, Stura, and Montenotte (the latter was created after the annexation of the Ligurian Republic).

External links
Descriptions of the departments in French

Former departments of France
Subdivisions of the First French Empire

130 departments of the First French Empire


The City of Whittlesea is a local government area located in the outer northern suburbs of Melbourne, the state capital of Victoria, Australia. The city covers an area of , and in June 2018, it had a population of 223,322.

History

What became the City of Whittlesea had its origins in two separate roads districts (an early, single-purpose form of local government). The first, Whittlesea Roads District, was incorporated on 12 December 1862.  On 1 January 1875 it was amalgamated with the Merriang riding of the Shire of Darebin to create the Shire of Whittlesea. The second, Epping Roads District, was incorporated on 21 July 1870. It was then enlarged on 11 January 1859 and then again on 25 July 1864 to cover the Northcote area. On 26 September 1870 it was merged with Merriang Roads District, Upper Plenty Roads District and Woodstock Roads District to form the Shire of Darebin. Part of the Shire of Derebin was then excised to create the Shire of Jika in 1872, and, as stated above, Merriang riding was merged with the Whittlesea Roads District to form the Shire of Whittlesea in 1875. The Shire of Darebin was renamed the Shire of Epping on 22 March 1894. On 1 October 1915, the Shire of Epping was absorbed by the Shire of Whittlesea as part of a restructuring of local government outside the Melbourne metropolitan area in Victoria.

On 31 May 1955, parts of the City of Broadmeadows were annexed to Shire of Whittlesea and the neighbouring Shire of Bulla. The population grew rapidly as urbanisation reached the southern edge of the shire. In 1979 an internal redistribution took place creating the four ridings based on population and on 30 March 1988 it was proclaimed by the Governor of Victoria as a City, effective from 15 April of that year. Until the amalgamations of the mid-1990s, the City was  in size.

On 15 December 1994, massive local government reform once again affected Whittlesea's boundaries, although unlike most, the City survived largely intact. 18% of its land area was ceded to entities created in 1994 – the Doreen and Arthurs Creek districts were lost to the new Shire of Nillumbik, while Kinglake West went to Shire of Murrindindi and Somerton to the City of Hume.

Until April 1993, the council met at the Shire Office at High Street and Houston Street, Epping, next to the primary school. In that month, it moved to its present headquarters in Ferres Boulevard, South Morang. The original premises in Epping is now a council depot.

The City of Whittlesea is a culturally diverse community with the 2011 Census recording that 38.3% of residents were born overseas.

Whittlesea 2040 is a long term vision for the City and guides the Council's work and future partnerships with the community and others.

History of the main suburbs

Bundoora

The traditional owners of the land now known as Bundoora were probably the Wurundjeri-willam clan. Bundoora was named after Keelbundoora, which was the name of the parish (land) where Bundoora exists today. Keelbundoora was also the name of the young boy present at the signing of the Batman treaty, a historic land agreement made by European settler, John Batman with the Aboriginal people of Melbourne in 1835. The treaty was later ruled invalid by the government of the day. Only a small part of Bundoora is within the City of Whittlesea boundary, the rest of the suburb is served by Darebin City Council and Banyule City Council.

Lalor

Lalor was established in 1947. Lalor was originally the home of a low-cost housing project that provided houses for ex-servicemen returning from World War II. The first primary school opened in 1954.

Thomastown

Legend has it that Thomastown was named after a local settler called Thomas who started a popular market garden in 1848. It was more than likely named after Thomastown in Ireland, a parish and market town in the County of Kilkenny, or a station on the Waterford to Kilkenny Junction railway. Thomastown East Primary school was opened in 1961.

Epping

Epping was named after the Epping Forest in Essex, England in 1853. The first hotel opened the same year. The first Catholic school was opened in 1844.

South Morang

South Morang is named after the Parish (or area) of Morang where the suburb exists today. The first primary school in South Morang was built in 1877 and the suburb has two major parks, Hawkstowe and Plenty Gorge Parklands. The Mernda railway line runs through the suburb, as in many other suburbs in the municipality.

Whittlesea

Whittlesea, as the township came to be called, was named after Whittlesey in England. Close to 1889 a railway from Whittlesea to Melbourne was established to transport goods produced in the region to Melbourne. Whittlesea station closed in 1959, with services ending at Lalor. The line has been progressively rebuilt and now ends at Mernda, opened in 2018.

Mill Park

Mill Park was named after Henry "Money" Miller who bred racehorses and conducted a range of dairy and grazing activities at his property named The Findon Hounds and the Findon Harriers Hunt Club until 1930. Residential development began in Mill Park in the 1970s.

Mernda

This area has grown from a population of 1316 in 2001 to 23,369 in 2021, and is anticipated to grow to around 40,000 people at full development. The name Mernda means "young girl" in the local Wurundjeri Aboriginal language. When Mernda was named in 1913 the township consisted of a school, a Methodist church, a store and a railway station. In the early 1900s there were many dairy farms in Mernda that supplied milk to Melbourne.

Wards

Historically, Shire of Whittlesea was divided into four ridings, each electing three councillors. When it became a City in 1988, these were converted into wards:

 Centre Ward (formerly Yan Yean Riding, then Central Riding)
 East Ward (formerly Morang Riding, then South East Riding)
 West Ward (formerly Thomastown Riding, then South West Riding)
 North Ward (formerly Whittlesea Riding, then North Riding)

Over a number of elections there have been changes to the number of wards and councillors. In 1994 Whittlesea was re-subdivided into nine wards, each with one councillor. At the 2005 election the Victorian Electoral Commission reviewed the ward boundaries and composition. This resulted in three wards, each electing three councillors.

At the 2012 General Election the three wards were retained, however changes were made to ward boundaries to reflect the municipality's growing population. In total eleven councillors were elected:
 North Ward (3 councillors)
 South-East Ward (4 councillors)
 South-West Ward (4 councillors)

Townships and localities
The 2021 census, the city had a population of 229,396 up from 197,491 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA

Population

Councillors
After a three-month investigation into administrative and governing issues, on 20 March 2020 the Victorian state government dismissed Whittlesea council and replaced them with three administrators who will govern for four years.

The next elections will not take place till October 2024. The last election, in October 2016, was a general election for the Whittlesea City Council conducted by the Victorian Electoral Commission.

Council is currently led by Chair Administrator Lydia Wilson, supported by Administrators Peita Duncan and Chris Eddy.

Previous mayors

There have been 21 mayors of Whittlesea since 1997. The mayor is elected yearly from amongst the elected councillors to serve as leader of the council.

References

Further reading
 Jones, Michael Nature's Plenty: a history of the City of Whittlesea, Sydney, N.S.W. Allen & Unwin, 1992

External links

Knowledge Whittlesea
Link to Land Victoria interactive maps
Whittlesea information web site
Yarra Plenty Regional Library

Local government areas in Melbourne

1862 establishments in Australia
Hume Highway

City of Whittlesea


Angela Keppler (* 6. Dezember 1954 in Niederstetten) ist eine deutsche Soziologin und Hochschullehrerin.

Leben
Keppler studierte Politikwissenschaft, Soziologie und Ethnologie an den Universitäten Heidelberg und Konstanz. Sie promovierte 1984 bei Thomas Luckmann im Fach Soziologie an der Universität Konstanz. Dort folgte 1993 auch ihre Habilitation. 1995 bis 1997 war sie als Heisenberg-Stipendiatin der Deutschen Forschungsgemeinschaft am Institut für Soziologie der Universität Hamburg und nahm Gastprofessuren an der Universität Wien wahr. 1997 nahm sie einen Ruf der TU Dresden als Professorin für Allgemeine Kommunikationswissenschaft mit Schwerpunkt Rezeptionsforschung an. Seit 2001 ist sie Professorin für Medien- und Kommunikationswissenschaft an der Universität Mannheim.

Sie ist seit 2007 Mitglied des Kollegiums des Instituts für Sozialforschung an der Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main und seit 2011 Assoziiertes Mitglied des Exzellenzclusters "Die Herausbildung normativer Ordnungen" der Goethe-Universität. Seit 2010 ist sie Vertrauensdozentin der Heinrich-Böll-Stiftung.

Keppler ist verheiratet mit dem Philosophen und Hochschullehrer Martin Seel und Mutter eines Sohnes.

Forschungsschwerpunkte
Angela Kepplers Forschungsschwerpunkte sind Medien- und Kultursoziologie, Fernsehtheorie und Fernsehanalyse, Wissenssoziologie und Konversationsanalyse, Filmtheorie und Filmanalyse.

Werke
 Präsentation und Information. Zur politischen Berichterstattung im Fernsehen. Gunter Narr Verlag, Tübingen, 1985, ISBN 978-3878088783
 Tischgespräche. Über Formen kommunikativer Vergemeinschaftung am Beispiel der Konversation in Familien. Suhrkamp,  Frankfurt am Main, 1994, ISBN 978-3518287323
 Wirklicher als die Wirklichkeit? Das neue Realitätsprinzip der Fernsehunterhaltung. Fischer, Frankfurt am Main, 1994, ISBN 978-3596122585
 Mediale Gegenwart. Eine Theorie des Fernsehens am Beispiel der Darstellung von Gewalt. Suhrkamp, Frankfurt am Main, 2006, ISBN 978-3518293904

Weblinks

 Vorstellung von Keppler auf der Webpräsenz der Universität Mannheim

Einzelnachweise

Soziologe (20. Jahrhundert)
Soziologe (21. Jahrhundert)
Medienwissenschaftler
Hochschullehrer (Universität Mannheim)
Hochschullehrer (Technische Universität Dresden)
Deutscher
Geboren 1954
Frau

Angela Keppler


Elektronik müzik veya elektroakustik müzik,  elektronik müzik aletleri yardımıyla yapılan müzik türüdür. Elektronik müzik aletleri düşük kuvvetli sistemlerdir. Transistör, tümleşik devre gibi parçalar kullanırlar. Elektromekanik anlamda ses üreten elektronik müzik aletleri elektronik ögeler kullanarak ses üreten enstrümanlar arasında ayrım yapılabilir. Elektromekanik enstrümanlara; Telharmonium, Hammond B3 ve elektro gitar; Elektronik enstrümanlara ise Theremin, synthesizer ve bilgisayar örnekleri verilebilir.

Tarihi

19'uncu yüzyılın sonu- 20'nci yüzyıl başı

Elektronik müzikten önce, müzisyenlerin teknolojik gelişmeleri müzikal amaçlar için kullanma isteği vardı. Elektromekanik tasarımlara sahip birkaç enstrümanın geliştirilmesiyle, diğer elektronik enstrümanlara yol açıldı. Telharmonium adında bir elektromekanik enstrüman, 1897'de, Thaddeus Cahill tarafından icat edildi. Bazı bariz zorluklar, Telharmonium'un yaygınlaşmasını önledi: Enstrüman yedi tondu ve bir yük vagonu büyüklüğündeydi. Bu enstrümanın en son yapılan  gelişmiş versiyonu olan 1907 modeli ise 200 tondu. Genellikle, ilk icat edilen elektronik enstrüman Theremin olarak bilinmektedir. Theremin, Profesör Leon Theremin tarafından 1919'la 1920 arasında bir tarihte icat edilmiştir. Başka bir elektronik enstrüman ise Ondes Martenot'tur. Ondes Martenot, Olivier Messiaen'in 'The Turangalîla-Symphonie'sinde kullanıldıktan sonra ünlenmiştir. Ayrıca, Ondes Martenot, Andre Jolivet gibi birçok Fransız müzisyen tarafından da kullanılmaya başlanmıştır.

Savaş sonrası yıllar: 1940 - 1950

Deck kasetçalar, Almanya'da II. Dünya Savaşı sırasında icat edilmiştir. Müzisyenlerin, kaset çalarları, musique concrète adını verdikleri yeni bir müzik besteleme tekniğinde kullanmaları uzun sürmedi. Bu teknik, doğal ve endüstriyel seslerin beraber kaydedilip, daha sonra düzenlenmesini içeriyordu. Besteciler, sıkça, müzikal bir amaç için yaratılmamış olan elektronik aletlerden çıkan sesleri kullandılar. Musique concrète'in ilk örnekleri, Pierre Schaeffer bestelemiştir. Schaeffer, daha sonra Pierre Henry, Pierre Boulez ve Karlheinz Stockhausen gibi birçok avant-garde müzisyenle çalışmıştır. Amerika'da magnetik teyp için bestelenen ilk eser Louis ve Bebe Barron tarafından 1957'de tamamlandı.

1957'de, iki yeni elektronik enstrüman daha ortaya çıktı. Daha önceki Theremin ve Ondes Martenot'tan farklı olarak, bu yeni enstrümanları kullanmak zordu, zorlu bir proglamlama gerektiriyordu ve ikisi de gerçek zamanlı çalınamıyordu. Bu enstrümanlardan ilki Max Mathews'un "Music 1" adlı bir programla kullandığı bilgisayarıydı. Enstrümanlardan ikincisi ise RCA Martk II Sound Synthesizer adındaki ilk elektronik birleştiriciydi. RCA tarafından tasarlanan alet the Colombia-Princeton Electronic Music Center'da kurulmuştur ve hala ordadır.

The Columbia-Princeton Electronic Music Center, bilgisayar müziği merkezi olarak biliniyordu. Bu merkez, türünün Amerika'daki en yaşlısıdır. 1958'de 1950'lerin başından beri magnetik teyp manipülasyonuyla igilenen Vladimir Ussachevsky ve Otto Luening tarafından açılmıştır. Merkezde, Peter Mauzey yardımıyla bir stüdyo kurulmuştu ve 1980lere kadar elektronik müzik merkezi olarak görevini korudu.

Başlıca Türleri

Ambient

Yaratıcılarından olan Brian Eno'nun gelişimine ışık tuttuğu Ambient; FSOL (Future Sound of London), The Orb, Biosphere ve Woob gibi yeni akımlarla günümüzdeki düşündürücü, derin ve farklılığı her zaman ön planda hissettiren şeklini almıştır. Diğer bütün elektronik müzik dallarından farklı olarak Ambient müzik; davul vuruşları ve ritim içermeyen daha ziyade doğa sampleları, melodiye ve ambiyansa ağırlık veren bir müzik tarzıdır.

Downtempo - Trip Hop

Tutku dolu vokallerle süslenmiş olan trip hop, genelde acı keder ve üzüntü gibi koyu (derin) hislere hitap eder. Portishead, Cold Cut, Massive Attack, Archive ve Télépopmusik bu tarzın önde gelen isimleri arasında yer almaktadır.

Illbient

Dj Spooky ile özdeşleştirilmiş olan bu tarz, Trip Hop-Dub-Ambient karışımı ortaya çıkmıştır.

Asit Caz

Jazz'ı geleceğe taşıyan ve bu aşamada jazz üzerine çeşitli elektronik ses modifikasyonların gerçekleşmesi ile ortaya çıkmış olan önemli bir biçimdir. Özetlemek gerekirse temalar Jazz üzerine kurulu, destekler ve enstrümanlar elektronik ağırlıklıdır. Modaji, United Future Org., Gotan Project, Ian O'Brein, Fauna Flash ve Jamiroquai önemli isimler arasında yer almaktadır.

Breakbeat

4/4 vuruşluk house ve benzeri tarzlara alternatif olarak ortaya çıkan Breakbeat'in kökenleri hip hop'a dayanmaktadır. Old-School Techno ve Acid house'dan da esinlenmelerin gözlendiği Breakbeat'in önde gelen isimleri Meat Katie, Adam Freeland'dir.

Big Beat

Akılda kolay kalan sample'larıyla parti ortamlarının vazgeçilmez müziğidir. Alçak sesle dinlemenin Big Beat tarzına haksızlık olacağı düşüncesiyle hareket eden birçok insanın ortak görüşü "yüksek çıkış gücün yoksa dinlemenin de bir manası yoktur" şeklinde biçimlenmiştir. Anavatanı Brighton olan bu tarzın bayraktarlığını Fatboy Slim yapmaktadır.

Funky Breaks

Kraftwerk, Afrika Bambaataa ve Electron'dan etkilenmiş(ilk albümleri) ve ilham almış olan Funky Breaks ilk tohumları, meyvelerini Birleşik Amerika'nın batı sahillerinde vermiştir.

Dance - Club

Dance Müziğin omurgası olarak da nitelendirilebilir. Elektronik Müziğini en popüler kolu olarak kabul edilen Dance'de trackler genel olarak bir vokalist eşliğinde ve House Music benzeri bir formda yapılandırılır. Günümüzde Sasha, bu tarzın en önde gelen isimlerinden birisidir. Dance müziği daha çok electronica ile harmanlanır bu tarzın iyi temsilcileri arasında David Guetta,Laurent Wolf,Yves Larock,Desaparecidos,Akcent gibi isimler vardır.

Euro Dance

Euro Cheese ve Euro Trash olarak da bilinen dans müziğin basit, eğlenceli ve tempolu kolu olarak bilinen Euro Dance, ana kolu olan Dance Müziğin popülaritesinden geri kalmayarak dünyanın birçok radyosunda boy göstererek ön saflarda yerini almaktadır. Aqua, Ace of Base ve ATB bu tarzda dikkati çeken isimlerdir.

Dub

Yoğun olarak ses efektlerine yer veren Dub, enstrümantal Reggae olarak da bilinir. Dub, adını Lee Scratch Perry, Bill Laswell ve King Tubby ile duyurmuştur.

Drum'n Bass

Drum&Bass'in jump-up ve intelligent gibi birçok türü(ucu) olmasına rağmen gövdeden (Main genre Drum'n Bass) ayrılmadıkları bir kesin bir çizgi vardır... tabii ki derin güç. Drum vuruşlarının dip Bas(sub-bass)lar süslendiği ve dakikada 160 vuruşluk bir tempoya sahip olan Drum'n Bass, 90'lı yılların başında Büyük Britanya'da çok önemli gelişmeler kaydederek Elektronik Müzik'in temel dalları arasındaki sarsılmaz yerini yaratmıştır. Omni Trio, Photek, Squarepusher akla ilk gelen isimlerdir.

Jump-Up

Drum'n Bass'in ragga vocallerle beslenmiş halidir. Aphrodite, Shy FX, Baby D. vs.vs.

Tech Step

Two-Step Drum'n Bass'dir. Squarepusher ve Photek.

Electronica

Elektronik Müzik için ana terim olup sanatsal yönlerin şiddetle ağır bastığı; öze bakıldığı zaman, görünen güzelliklerin bütünüdür.Metallica örneği vardır.

Progressive Elektro

Genelde sözsüz vokallerin (çoğunlukla soprano sesin enstrüman olarak kullanıldığı gözlenir) ön plana çıkışıyla ve bunların yer yer uyumlu melodilerle desteklenmesiyle oluşan bir tarzdır. Orbital, Genaside ii (Ad Finite)tarzın en iyi örnekleridir.AN21 & Max Vangeli, MOTI ve Tim Berg son zamanlarda tarzın dikkat çekici isimlerindendir.

Symphonic Elektronik

Klasik temaların elektronik motiflerle süslendiği New Age'i çağrıştıran ve içinde Progressive Electronica'da olduğundan daha güçlü sanatsal salınımlar saklayan bir tarzdır. Vangelis ve Jean Ven Robert Hal.

Minimal

Tempo ve süreklilik yönünden daha seyrek fakat kendi kurallarını kendi yaratan bir tarzdır. Plastikman iyi bir örnektir.

Noise

Geleneksel olmayan müzikal elementleri içeren, Batı Müziğinin standart öğelerini kapsamayan ve doğuşu 1913 yılı olarak kabul edilen bir deneysel (experimental) müzik türüdür. Bir Noise müzisyeni (aynı zamanda Noise Artist olarak da geçebilir) sınırlar olmadan birçok sesi, örneğin teyp hışırtısı, üzerinde oynanmış kayıtlar (örn. ağır derecede çizilmiş plaklar), makine gürültüsü, değişik nesnelerin feedback sinyallerini ve müziğe girmeyecek vokal/ses elementlerini parçalarında kullanabilir. Aynı zamanda istendiğinde Jazz, Rock ve Metal gibi diğer popüler müzik öğelerini de yapılan kayıtlarda sample olarak kullanılmaktadır. Bu müziğin en önemli temsilcileri arasında, Noise'un büyükbabası olarak görülen Merzbow'un yanında Masonna, C.C.C.C. ve Hanatarashi de bulunmaktadır. Glam Rock müzisyeni Lou Reed'in gitarının feedback sinyallerini kullanarak 1975 yılında kaydettiği Metal Machine Music albümü de Noise alanının en önemli ilham kaynaklarından biri olarak gösterilebilir. Ayrıca Noise müziği de kendi içerisinde dallara ayrılmıştır, ve diğer müzik türlerinde de ilham kaynağı olarak yer almıştır.

House

Özellikle gece kulüplerinde sık çalan müzik türüdür.

Deep House

House'un diğer kollarına göre daha bir katı olan, kendi kurallarını kendisi çizen ve dinleyiciyi düşündürme yoluna giden bir tarzdır.Dave Spoon,Wolfgang Gartner bu tarz için iyi bir örnektir.

Hard House

Daha sıkı ve güçlü looplarla beslenen bu tür az vokal daha çok vuruş (drum) sistemini işletmektedir.

Vocal House

Hard House'un aksine, her şeyin drum vuruşları olmadığını iddia edercesine vokal'e daha fazla ağırlık veren House koludur. Gospel ve latin müziklerinin etkisiyle de gelişmiştir. Martha Wash, Amber, Sia, Nervo gibi.

Techno

90'ların sonlarına doğru Acid House'un Büyük Büyük Britanya'yı kasıp kavurmasının ardından, geniş dinleyici kitlesi daha sert ve kural tanımaz temalar istemiştir. Bu ortam zaten patlamak için fırsat kollayan Techno için bulunmaz bir fırsat olmuştur. Acid House'a göre daha hızlı bpm'lere (beats per minute à dakikadaki vuruş sayısı) ve daha agresif bir yapıya sahip olan Techno, arayışta olan kitleye gereğinden çok daha güzel (doyurucu) bir şekilde cevap vermiştir. Günümüzde eğilimi yakalamış olan Techno, en hızlı gelişen modern müzik türlerinin başında yerini almıştır. Sven Vath, Eat Static, Derrick May, Juan Atkins, Kenny Larkin,Paul van Dyk ve daha sayılmayan birçok isim, bu tarzı günümüzde başarı ile temsil etmektedir...

Detroit Techno

Yıllar önce Derrick May, Juan Atkins ve Kenny Larkin'in ortaya çıkardığı; Techno'nun temel kolu olarak da bilinir.

Intelligent Techno

Sıra dışı ve bir o kadar da agresif motifler içeren bu dal, mükemmel uyumsallık ve dahiyane yaklaşımlarıyla diğer birçok daldan sıyrılır. Beaumont Hannant.

Rave - Old Skool

Tüm Techno formlarının birleşimi olarak görülen Rave/Old Skool; Drum'n Bass, Trance gibi birçok tarzın kökeninde ve gelişiminde pay sahibi olmuştur. Bol içki ve druglı underground partilerin vazgeçilmez müziği olan Rave/Old Skool'un track'leri diğer tarzların track'lerine kıyasla daha uzun sürer. Solid 4/4'lük vuruşlar, sert elektronik motifler ve etkileyici baslardan oluşan Rave/Old Skool'u başlı başına bir tarz (genre) olarak görmek yanlış olmaz.

Gabber
Sert ve Hızlı Techno'dur. Lenny Dee, Delta-9, Ron D.Dore... Hardcore müziğin alt türü olarak bilinir. Dinleyicide değişik duyguların ortaya çıkmasını sağlar. Çok hızlı olan bu tür yoğunluğuyla da diğer dallardan sıyrılır. Türün başlıca temsilcisi Stu Allan'dır.

Goa

Vuruşların ve melodilerin kenetlenmiş (birbirinin eksiğini kapatır gibi) şekilde birbirini takip ettiği Goa, Trance'in en çok dinlenen kolu olarak bilinir. Hindistan'ın Goa eyaletinden çıkan bir türdür. Filteria bu türe iyi bir örnektir.

Hard Trance

TS-TR 303lerle üretilen Trance'idr. 4/4vuruşlarındaki sertlik ile dikkati çeker.

Uplifting Trance

136 - 140 bpm arası melodi ve armoni dolu, enerjik bir trance türüdür. Dünyada en yaygın olarak dinlenen trance türlerindendir. Genel olarak major akorlardan oluşup dinleyiciyi daha mutlu ve neşeli hiisettirebilme özelliği ile de bu ismi almıştır. Bu tarzı dinleyenler çoğunlukla telaş ve acele hissi yaşadıklarını belirtmektedir. Majör yapısı dışında en belirgin özelliği synth ses veren enstrümanlarla yapılan arpejlerin ön planda olmasıdır. Ayrıca yapısında kullanılan sesler diğer türlere oranla biraz daha yumuşaktır.
Birçok trance prodüktörü bu tarzda örnekler üretmişler ve Tiesto, Armin Van Buuren, Akira Kayosa, Sean Tyas, Coll&Tolland gibi dünyaca ünlü birçok prodüktör ve DJ bu tarzın gelişmesinde rol oynamıştır.

Progressive Trance

Kulağa Hoş gelen melodilerle üretken bir yapı sergileyen Progressive Trance, Ambient'ın ortaya koyduğu kalitede seçici yapıya sahiptir. Trance türü içinde en yaygınıdır.Tiesto,Ferry Corsten,Armin van Buuren,Markus Schulz,Sied van Riel,Above & Beyond son zamanların başlıca isimlerindendir.

Dubstep

Neredeyse tamamı bass seslerden oluşan, düşük perdeli davul sesleri kullanılan, aksak ritimlerin ağır bastığı bir müzik türüdür. Ortaya çıkışı 90'ların sonuna dayanır. Tempo genellikle 140 dolaylarında seyreder, snare 3. vuruştadır.

19. yüzyılda müzik
19. yüzyıl müzik tarzları
20. yüzyılda müzik
20. yüzyıl müzik tarzları
21. yüzyıl müzik tarzları
21. yüzyılda müzik
Ses efektleri
Ses mühendisliği
Yeni medya

Elektronik müzik


قلعة البحرين، أو قلعة البرتغال هي قلعة تقع في ضاحية السيف. تقع على شاطئ البحر في الجهة الشمالية من جزيرة البحرين وهو محصور ما بين قرية كرباباد من الشرق وقرية حلة عبد الصالح من الجنوب والغرب. وهذا الموقع كبير جداً إذ أنه يشكل في الواقع المركز الرئيسي لحضارة دلمون ويتمثل ذلك في هضبة القلعة حيث يحيط بها سور المدينة الضخم ويضم هذا الموقع قلعة البحرين القصر الإسلامي، المدن الدلمونية وميناء دلمون. وشكلت القلعة المبينة على تل واسع الموقع الرئيسي لبحوث وحفريات البعثة الأثرية الفرنسية، حلّت البعثة الفرنسية في القلعة محل البعثة الدانماركية التي اكتشفت الموقع في الخمسينات وكان يرأس البعثة الدانماركية بيدر فيليم جلوب وجيفري بيبي، وتؤكد هذه البحوث والحفريات أن هذه المنطقة السكنية الممتدة على مساحة 17.5 هكتار كانت مأهولة دون انقطاع خلال الفترة الواقعة بين 2300 قبل الميلاد إلى القرن الثامن عشر، أنها كانت بدون شك العاصمة القديمة للبحرين، لقد شيّد ملوك هرمز حصن فارسي واسع في موقع القلعة على مرحلتين في القرن الرابع عشر والقرن الخامس عشر ومن ثم قام البرتغاليون بتحصين هذا الحصن وذلك ببناء استحكامات على زوايا الحصن، يزيد عمق طبقات الموقع عن ثمانية أمتار تراكمت على مرّ العصور في ثناياها عدة مدن بنيت فوق بعضها البعض. البعثة الفرنسية للموقع ومنهم الباحثة مونيك كوفران ركزت حتى نهاية 1988 على فترتين تاريخيتين قريبتين وهما الحقبة الإسلامية والحقبة البرتغالية فاهتمت بدراسة المباني الرئيسية الدفاعية كالحصن الصغير المطلّ على البحر الذي من الممكن أن يكون قد شيّد في عصر الساسنيد والذي رمّم في القرن الثالث عشر، ومنذ 1989 بدأ الفريق الفرنسي الثاني برئاسة بيير لومبار يهتم بمجمع عمراني كبير يمثل عصور دلمون القديمة(حوالي 2300 إلى 1800 قبل الميلاد) ودلمون المتوسطة (من منتصف الألفية الثانية قبل الميلاد) ودلمون الحديث (النصف الأول من الألفية الأولى قبل الميلاد)، من أهم اكتشافات البعثة الفرنسية هو اكتشاف طبقات عصور دلمون الأوسط حيث وجدت في ثناياها الكثير من الألواح الطينية التي تعتبر الأرشيف الإداري الذي كتب باللغة المسمارية وهذا شاهد على احتلال كاسيد بابل للمدينة، تشكل هذه الألواح وما زالت أقدم أرشيف كاسيدي تم الكشف عنه في الشرق الأوسط كما تعكس طبيعة الكتابة المسمارية الساحلية.

البناء الأول
لقد بُنيت هذه القلعة من قبل حكام عرب محليين في القرن الرابع عشر الميلادي على مباني تعود لفترات مختلفة وتتكون من أربعة أبراج دائرية في كل زاوية برج وبعض الغرف الخاصة بالذخيرة والغرف الخاصة بالجند.

البناء الثاني
لقد جدد البناء الأول من قبل حكام عرب محليين وتم توسعة القلعة من الخارج وذلك ببناء سور خارجي خلف السور الأصلي مع إضافة أبراج جديدة دائرية الشكل. برجان في وسط الجدار الغربي وبرجان في وسط الجدارين الشمالي والجنوبي.

البناء الثالث
بعد اكتشاف رأس الرجاء الصالح قام البرتغاليون باحتلال الساحل الممتد من رأس الرجاء الصالح إلى الهند بقيادة الأدميرال (الفونسو البوكيرك) ولقد استولوا على البحرين في الفترة من 1521 – 1602 م.

وفي تلك الفترة لفت انتباههم موقع قلعة البحرين الاستراتيجي واستخدموها قاعدة عسكرية لهم.

وفي أثناء الاحتلال قرروا بناء إضافات جديدة في وسطها مثل بناء مقر خاص للقائد كما قاموا بتوسيع سور القلعة وأضافوا أربعة أبراج مربعة الشكل.

الحصن الإسلامي
يقع في الجهة الشمالية شمالي سور المدينة ويعود تاريخه إلى الفترة من 100م – 1400 م مبنى على جدران تعود لفترة تايلوس، وهو على شكل مربع طول كل ضلع من أضلاعه 52 متراً وفي كل زاوية يوجد برج دائري وفي منتصف كل جدار برج على شكل نصف دائرة، ما عدا الجدار الغربي فإنه يتوسط برجان على شكل ربع دائرة. حيث يشكلان معاً المدخل الرئيسي وفي كل برج فتحات للرماية وتتوسطه فناء مربع وفيه أربعة ممرات تتعامد وتنفتح على الفناء وتوجد به مجموعة كثيرة من الغرف ومدبسة لتخزين واستخراج عصير التمور (الدبس).

الميناء الدلموني
يقع هذا الميناء في الجهة الشمالية من سور المدينة والذي يعتبر في الواقع البوابة الرئيسية لدلمون إذ أن السفن التجارية القادمة من الشرق والشمال والغرب لا بد أن تمر بهذا الميناء المتصل بقناة عميقة تمتد إلى وسط البحر. ولقد وصلت إلى هذا الميناء السفن الشراعية القادمة من بلاد وادي السند وفارس وبلاد ما بين النهرين وعمان والكويت والمنطقة الشرقية بالمملكة العربية السعودية.

في هذا الميناء تم اكتشاف مجموعة من الأوزان والأختام المستخدمة في ختم البضائع وفي الجهة الجنوبية من البوابة توجد مكاتب الجمارك وغرف التخزين ومواقف خاصة للنقل وبئر المياه.

ونظراً لأهمية هذا الميناء فإنه جدد وأضيفت عليه بعض التعديلات وهو يعاصر المدن الدلمونية.

المدن الدلمونية

تشكل هضبة قلعة البحرين مجموعة من المدن مبنية فوق بعضها البعض ويحيط بها سور ضخم طول الجدار من الشرق إلى الغرب 750 متراً وطوله من الشمال إلى الجنوب 360 متراً ويبلغ أقصى نقطة ارتفاع عن مستوى سطح البحر حوالي 12 متراً. وتعتبر في الواقع إحدى عجائب الدنيا لما تحتويه من مباني ضخمة مبنية فوق بعضها البعض. ولقد تمكن علماء الآثار من خلال دراسة الطبقات ومقارنة الفخار المكتشف بفخار وادي الرافدين من تمييز خمس مدن تعود لست فترات تاريخية.

المدينة الأولى

تضم هذه المدينة المبنية على الأرض البكر فترتين زمنيتين هما الفترة المبكرة والتي يرجع تاريخها من 2800 ق.م – 2300 ق.م حيث تم اكتشاف مجموعة من الكسر الفخارية ربما أن الجزء المنقب لم يكتشف فيه بقايا المباني أو أنها كانت مبنية بسعف النخيل.

أما الفترة الأخرى فهي دلمون الأولى والتي يرجع تاريخها للفترة المحصورة ما بين 2300 قزم – 1800 ق.م

ولقد تم العثور على كسر فخارية مختلفة وبعض الجدران المبنية بالحجارة والطين.

المدينة الثانية

تضم هذه المدينة فترة دلمون المتوسطة وتؤرخ في الفترة المحصورة ما بين 1800ق.م –750ق.م. وفي هذه الفترة وصلت حضارة دلمون إلى قمة ذروتها في الازدهار ولعبت دوراً نشطاً في التجارة والعلاقات الخارجية مع الحضارات الأخرى العريقة وتركت لنا بصمات هذا النمو الحضاري واضحاً على المباني الضخمة والتي استخدمت في بنائها الحجارة الكبير جداً والمقطوعة على شكل قوالب والمصفوفة بشكل منتظم والممسوحة بمادة الجص، ولقد تم اكتشاف معبد له بوابة روعة في فن البناء ويتوسطه قاعة في وسطها قاعدتين لعمودين وبعض الغرف بالإضافة إلى مدبسة لتخزين واستخراج عصير التمور.

المدينة الثالثة

بنيت هذه المدينة في فترة دلمون المتأخرة والتي تؤرخ في الفترة المحصورة ما بين 750 ق.م – 325 ق.م ولقد تم اكتشاف مجموعة من المباني الممسوحة جيداً بالجص وأهم المباني هو قصر ملك المسمىِ (قصر اوبيرى) كما تم اكتشاف مجموعة من الأواني الفخارية التي تضم عظام أو هياكل الأفاعي وهي مدفونة في أرضيات الغرف. هذا بالإضافة إلى بعض الغرف والحمامات. كما تم العثور على مجموعة من التوابيت المستخدمة كمدافن.

المدينة الرابعة

بنيت هذه المدينة في فترة تايلوس والتي تؤرخ في الفترة المحصورة ما بين 325 ق.م – 622 م وهي تعتبر مزج لمجموعة من الحضارات الشرقية والحضارة الغربية والحضارة المحلية ولقد تم اكتشاف مجموعة من الغرف المبنية بالحجارة والممسوحة بمادة الجص كما تم اكتشاف مجموعة من العملات الفضية التي تعود لالإسكندر المقدوني.

المدينة الخامسة

هذه المدينة تعود للفترة الإسلامية والتي تؤرخ في الفترة المحصورة ما بين 622-1400م. ولقد تم اكتشاف في هذه المدينة مجموعة من المباني المبنية بالحجارة الصغيرة والممسوحة بمادة الجص وتمثل هذه المباني منازل صغيرة يتكون كل منزل من غرفتين وحمام ومدبسة وفناء، كما تم اكتشاف سوق مركزي يضم مجموعة من الدكاكين المتقابلة والتي تمتد من الشرق إلى الغرب.

معرض صور

المصادر

 لفتنانت کولونیل، سیر آرنولد ویلسون، ،  «(تاریخ عمان والخلیج)»  ،. طبع عام 1409 للهجرة.

انظر أيضًا

 نزل السلام
 قلعة عراد
 معبد باربار

آثار البحرين
أماكن كانت مأهولة في جنوب غرب آسيا
إمبراطورية البرتغال
قلاع البحرين
قلاع البرتغاليين في الخليج
قوالب البرتغال
مواقع أثرية في البحرين
مواقع التراث العالمي في البحرين
دلمون

قلعة البحرين


Aegagropila, rod zelenih algi iz porodice Pithophoraceae, dio reda Cladophorales. Postoji osam priznatih vrsta, od kojih je tipična A. linnaei iz sjeverne Europe i Japana. U Japanu poznata kao 'Marimo', a ima je u jezerima Akan, Shiranitoro, Toro, Kawaguchi i Sai.

Vrste
 Aegagropila brownii (Dillwyn) Kützing
 Aegagropila globulus K.Meier
 Aegagropila kannoi Tokida
 Aegagropila leprieurii Kützing
 Aegagropila linnaei Kützing
 Aegagropila montagneana (Kützing) Kützing
 Aegagropila montagnei Kützing
 Aegagropila pygmaea C.Meyer

Izvori

Cladophorales

Aegagropila


Forest Whitaker (d. 15 Haziran 1961), Amerikalı oyuncudur. 2007 yılında en iyi erkek oyuncu dalında İdi Amin'i canlandırdığı İskoçya'nın Son Kralı filmiyle ödüle uzanmıştır.

Hayatı
İri ve atletik vücut yapısı nedeni ile eğitiminin ilk yıllarında Amerikan futboluna yönelmiştir. Fakat daha sonra müzikle ilgilenmiş ve tenor olarak çalışmalarda bulunmuştur. Ancak nihayetinde Berkeley'de sahne sanatları dalında eğitimine başlamıştır. İlk filmini 21 yaşında çevirmişti ve adı Fast Times at Ridgemont High idi. Bu filminde bir Amerikan futbolcusunu canlandırıyordu. İkinci filmi Vision Quest'i bazı televizyon çalışmaları takip etmiştir. Nort and South filminin çekimi sonrası ilk büyük çalışmasını yapmış ve Paul Newman ile beraber Paranın Rengi filminde rol almıştı. Daha sonra Müfreze, Özel Takip, Günaydın Vietnam, Bird gibi beğeni toplamış filmlerde oynadı. İri vücut yapısı nedeni ile 'kibar dev' türü roller için biçilmiş kaftandı. Bir dönem de televizyonların çok tutulan dizisi Alacakaranlık Kuşağı'nda (The Twilight Zone) sunucu olarak gözüktü. Doksanlı yıllarda kamera arkasına da geçmeye başladı. Yaptığı filmlerin yanında Whitney Houston'ın müzik videosunu da çekti. Oyuncu Keisha Whitaker ile evli olan sanatçının bu evlilikten iki, önceki beraberliğinden de bir çocuğu bulunmaktadır.

Vejetaryen olan sanatçı amblyopia denen bir göz rahatsızlığına sahiptir. Lost dizisindeki Sawyer rolü için önce o düşünülmüş ancak First Daughter filminin çekimleri nedeni ile bu proje uygulanamamıştır. Oskar aldığı İskoçya'nın Son Kralı filminin ön hazırlığı için bir ayını, çekimler içinse üç buçuk ayını Uganda'da geçirmiştir. Bu film ayrıca Whitaker'a Altın Küre, Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü, Satellite ve BAFTA ödüllerini kazandırmıştır.

Filmografi

Sinema

Yönetmen
 Strapped (1993)
Bir Oh Desem (1995)
 Hope Floats (1998)
 First Daughter (2004)

Televizyon

Kaynakça

Dış bağlantılar

|-
! colspan="3" style="background: #DAA520;" | Akademi Ödülleri
|-

1961 doğumlular
Longview, Teksas doğumlular
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı film yönetmenleri
Amerikalı karateciler
Amerikalı vejetaryenler
Teksas doğumlu erkek oyuncular
Nijerya asıllı Amerikalılar
Gana asıllı Amerikalılar
Güney Kaliforniya Üniversitesinde öğrenim görenler
Emmy Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Cannes Film Festivali En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Drama Studio London'da öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
En İyi Erkek Oyuncu SAG Ödülü sahipleri
Los Angeles doğumlu film yönetmenleri
Afrikalı Amerikalı erkek oyuncular
En İyi Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
National Board of Review Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Oyuncu Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Başrolde Erkek Oyuncu Tarafından Üstün Performans Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Satellite Ödülü sahipleri

Forest Whitaker


محمد بوعزة (1944 في الدار البيضاء - 2 أبريل 1971)، هو لاعب كرة قدم مغربي معتزل اختفى من على الساحة الرياضية في بداية السبعينات. شارك مع منتخب المغرب كما انضم إلى نادي ليون الفرنسي موسم 1967-1968.

المراجع

وصلات خارجية

لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب المغرب لكرة القدم
مواليد 1944
مواليد في الدار البيضاء
وفيات 1391 هـ
وفيات في الدار البيضاء

محمد بوعزة


Jackie Young (Princeton, 16 de setembro de 1997) é uma jogadora estadunidense de basquete profissional que atualmente joga pelo Las Vegas Aces da Women's National Basketball Association (WNBA).

Ela conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 na disputa 3x3 feminino com a equipe dos Estados Unidos, ao lado de Stefanie Dolson, Allisha Gray e Kelsey Plum.

Basquetebolistas dos Estados Unidos
Basquetebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões olímpicos dos Estados Unidos

Jackie Young


Bernhard Diedrich Brauer genannt Brauer von Hachenburg (* 29. September 1629 in Dortmund; † 19. Januar 1686 in Lübeck) war ein Jurist und Bürgermeister der Hansestadt Lübeck.

Leben
Bernhard Diedrich Brauer war der Sohn des Dortmunder Pastors Johann Brauer. Er studierte Rechtswissenschaften an den Universitäten von Rinteln, Gießen, Köln und Straßburg. An der Universität Heidelberg promovierte er 1656 zum Dr. beider Rechte. Er schlug zunächst die Advokatenlaufbahn ein und wurde in Speyer beim Reichskammergericht tätig, wo sich der Name Brauer von Hachenburg prägte. Zu seinen Mandanten gehörten die Städte Worms und Lindau sowie der Kurfürst Karl I. Ludwig von der Pfalz, der 1648 die Kurwürde der Pfalz von Bayern zurück erlangt hatte. 1667 wurde er vom Rat der Hansestadt Lübeck zum Syndicus der Stadt bestellt. Als im Dezember des gleichen Jahres durch den Tod von Johann Friedrich von Winterfeld die Stelle des Lübecker Dompropsten vakant wurde, präsentierte ihn der Rat, der seit einem Vergleich mit dem Domkapitel aus dem Jahr 1595 turnusmäßig das Präsentationsrecht hatte, dem Domkapitel, das Brauer am 28. Dezember 1667 auch zum Dompropst wählte. Dabei machte Brauer klar, dass diese Würde und der damit verbundene Eid seinen Amtseid als Syndikus nicht präjudizieren dürfe.

Brauer war gleichzeitig in Personalunion seit dem letzten Hansetag am 29. Mai 1669 in Lübeck der letzte Syndicus der Hanse, der von einem Hansetag bestellt wurde. Der gegen das Lübecker Patriziat eingestellte Brauer verfasste als Syndicus Gutachten, die sich kritisch mit der Stellung des Patriziats in Lübeck in dieser Zeit auseinandersetzten, das die Interessen an seinen Landgütern im Umland der Stadt über die Politikinteressen der Stadt stellte. Auch gegen die Korporation der Schonenfahrer bezog er rechtlich Stellung und begleitete so den Rat in der kritischen Phase, die vom Kassarezess (1665) zum Bürgerrezess (1669) führte. Im September 1669 wurde er im Rat zu einem der Bürgermeister der Stadt bestimmt. Das Domkapitel und der Fürstbischof August Friedrich von Schleswig-Holstein-Gottorf legten ihm daraufhin nahe, die Dompropsten-Würde niederzulegen, da sie mit dem Bürgermeisteramt unvereinbar sei, aber Brauer weigerte sich unter Hinweis auf die Tatsache, dass auch andere Mitglieder des Kapitels etwa als dänische Räte unter fremden Eid stünden, und die Sache verlief im Sande. Weiter wurde er 1670 auch im Möllner Prozess um die Möllner Pertinenzien für Lübeck und seine Interessen mit einer von ihm verfassten Streitschrift tätig.

Seine Tochter Catharina Margarethe war die erste Ehefrau des späteren Lübecker Ratsherrn Joachim von Dale (1651–1726). Seine Tochter Rosina Barbara wurde die Ehefrau des Lübecker Chronisten Henrich Seedorf (1631–1686), Verfasser der Vicisitudo Lubecana (1677).

Werke
 Catalogus Argumentorum, Iunctis documentis verificatoriis, Warumb die nechst an der Stadt Lübeck gelegene Dörffer/ Stockelsdorff/ Steinrade/ Meußling und Morje/ zu der Lübeckischen Hoh- und Ober-Botmäßigkeit gehören/ und die Stadt Lübeck/ in derer kundbaren uralten Possession, consequenter, dieselbe Güter so wol/ als deren Possessores, E.E. Rahts Verordnungen in Policey-Sachen und den allgemeinen Bürgerlichen Concordatis ... unterworffen seyn und bleiben müssen ... Lübeck: Jäger 1668
 Liquidatio Deß auff dem Städlein Möllen hafftenden Kauff- und Pfand-Schillings/ sambt dem/ was Ein E. Hochweiser Raht des Heil. Reichs-Stadt Lübeck vor abtretung desselben in liquido ferner zu forderen hat : Mit beygefügten theils bereits ad acta gebrachten/ theils durch Gottes Gnad allererst auffgefundenen klaren Siegel und Brieffen Auch anderen unstreitigen Beweiß- und Uhrkunden Wider der SachsenLawenburgischen Bedienten in Truck ausgegebenen Triumphum ante victoriam Ex Mandato Ampliss: Senatus Lubecensis publiciret In Sachen Holstein/ modo SachsenLawenburgh/ [et]c. Contra Lubeck Simpl: Querelae. Lübeck: Jäger 1670
 Eines Edlen Hochweisen Rahts des heiligen Reichs Freyen Stadt Lübeck Defensio Liquidationis, des auff dem Städtlein Möllen hafftenden Kauff- und Pfandschillings/ sambt was vor Abtretung desselben in liquido ferner zu fordern hat : Mit dazu gehörigen und in folgenden pagina vermeldeten adiunctis, Des Sachsen-Lawenburgischen Schrifft-Dichters illiquidissimis seu (visis documentis) plane cavillatoriis exceptionibus entgegen gesetzet/ In Sachen Holstein/ modo Sachsen-Lawenburg/ Contra Lubeck/ S.Q. Die Ablösung Möllen betreffend. Lübeck: Jäger 1670

Literatur
 Ernst Deecke: Beiträge zur Lübeckischen Geschichtskunde, von Rohden, Lübeck 1835, S. 36 (Digitalisat)
 Anton Fahne: Die Westphalen in Lübeck, 1855, S. 43 (Digitalisat)
 Christian Friedrich Wurm: Der europäische Hintergrund der Snitger-Jastram'schen Wirren in Hamburg 1686: Aus archivalischen Quellen. Von Christian Friedrich Wurm. Angehängt: Urkundliche Mittheilungen über die Schuld und die letzten Schicksale des Foppius van Aitzema. Nachtrag zum vorjährigen Osterprogramm. Von demselben, J. A. Meissner, 1855, S. 12 (Digitalisat)
 Georg Wilhelm Dittmer: Genealogische und biographische Nachrichten über Lückeckische Familien aus älterer Zeit. Dittmer, 1859, S. 15 (Digitalisat)
 Emil Ferdinand Fehling: Lübeckische Ratslinie, Lübeck 1925, Nr. 799
 Friedrich Bruns: Die Lübecker Syndiker und Ratssekretäre bis zur Verfassungsänderung von 1851 in ZVLGA Band 29 (1938), S. 91–168.

Weblinks

Einzelnachweise

Syndicus der Hansestadt Lübeck
Jurist in der Frühen Neuzeit
Bürgermeister (Lübeck)
Deutscher
Person der Hanse
Geboren 1629
Gestorben 1686
Mann
Dompropst (Lübeck)
Domherr (17. Jahrhundert)

Bernhard Diedrich Brauer


Jhabua (en hindi; झाबुआ जिला) es un distrito de la India en el estado de Madhya Pradesh. Código ISO: IN.MP.JH.

Comprende una superficie de 6 782 km².

El centro administrativo es la ciudad de Jhabua. Dentro del distrito se encuentra la localidad de Baddala.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1 024 091 habitantes, de los cuales 509 261 eran mujeres y 514 830 varones.

Referencias

Enlaces externos

Jhabua

Distrito de Jhabua


Uma armadilha de feromônios é um tipo de armadilha de insetos que usa feromônios para atrair insetos. Os feromônios sexuais e os feromônios agregadores são os tipos mais comuns usados. Uma isca impregnada de feromônio, como os septos de borracha vermelha na imagem, é envolta em uma armadilha convencional, como uma armadilha de garrafa, armadilha Delta, armadilha de panela de água ou armadilha de funil. As armadilhas de feromônio são usadas tanto para contar populações de insetos por amostragem quanto para capturar pragas, como mariposas de roupas, para destruí-las.

Sensibilidade
As armadilhas de feromônios são muito sensíveis, o que significa que atraem insetos presentes em densidades muito baixas. Eles são frequentemente usados para detectar a presença de pragas exóticas, ou para amostragem, monitoramento ou para determinar o primeiro aparecimento de uma praga em uma área. Eles podem ser usados para controle legal e são usados para monitorar o sucesso do Programa de Erradicação do Bicudo e a disseminação da mariposa-cigana. A alta especificidade de espécie das armadilhas de feromônios também pode ser uma vantagem, e elas tendem a ser baratas e fáceis de implementar. Essa sensibilidade é especialmente adequada para algumas investigações de espécies invasoras: os machos voadores são facilmente desviados do curso pelos ventos. Em vez de introduzir ruído, Frank et al 2013 descobriram que isso pode realmente ajudar a detectar ninhos ou populações isoladas e determinar o período de tempo necessário entre a introdução e o estabelecimento.

No entanto, é impraticável na maioria dos casos remover completamente ou "prender" as pragas usando uma armadilha de feromônio. Alguns métodos de controle de pragas baseados em feromônios foram bem-sucedidos, geralmente aqueles projetados para proteger áreas fechadas, como residências ou instalações de armazenamento. Também houve algum sucesso na interrupção do acasalamento. Em uma forma de interrupção do acasalamento, os machos são atraídos por um pó contendo feromônios atrativos femininos. Os feromônios aderem aos corpos dos machos e, quando voam, os feromônios os tornam atraentes para outros machos. Espera-se que, se um número suficiente de machos perseguir outros machos em vez de fêmeas, a postura de ovos será severamente impedida.

Algumas dificuldades em torno das armadilhas de feromônio incluem a sensibilidade ao mau tempo, sua capacidade de atrair pragas de áreas vizinhas e que geralmente só atraem adultos, embora sejam os juvenis em muitas espécies que são pragas. Eles também são geralmente limitados a um sexo.

Alvos
Embora certamente nem todos os feromônios de insetos tenham sido descobertos, muitos são conhecidos e muitos mais são descobertos a cada ano. Alguns sites curam grandes listas de feromônios de insetos. Os feromônios são frequentemente usados para monitorar e controlar espécies de lepidópteros e coleópteros, com muitos disponíveis comercialmente.

Feromonas

Armadilha de feromônio


Garry Emmanuel Shandling (Chicago, Illinois; 29 de noviembre de 1949-Los Ángeles, California; 24 de marzo de 2016) fue un comediante,  actor, guionista, director y productor estadounidense. Es más conocido por su trabajo en It's Garry Shandling's Show, The Larry Sanders Show y por su aparición en las películas Iron Man 2 (2010) y Captain America: The Winter Soldier (2014).

Biografía
Shandling inició su carrera como guionista en series como Sanford y Son y Welcome Back, Kotter. Hizo presentaciones sucesivas en The Tonight Show, estelarizado por Johnny Carson, siendo huésped frecuente de este show. Shandling fue por mucho tiempo considerado como el principal contendiente para reemplazar a Carson (aunque otros se inclinaban por Joan Rivers, David Letterman y David Brenner). En 1986 creó The Larry Sanders Show, iniciando su transmisión en el canal de cable de pago Showtime. Fue nominado para cuatro premios Emmy (incluido uno para Shandling), el cual continuó hasta 1990. Su segundo show, The Larry Sanders Show, que se emitió por HBO desde 1992, tuvo mayor éxito. Shandling fue nominado para 18 premios Emmy por el show, y ganó el Primetime Emmy Award for Outstanding Writing for a Comedy Series en 1998 (premio Emmy para guionista de una serie de comedia), por escribir el final de la serie junto con Peter Tolan. En el cine, Shandling tuvo un papel recurrente en el Universo cinematográfico de Marvel, apareciendo en las películas Iron Man 2, de 2010, y en Captain America: The Winter Soldier, de 2014.

Además, prestó su voz para la película animada de 2006 Vecinos invasores.

Durante sus tres décadas de carrera, Shandling fue nominado para 19 Primetime Emmy Awards y dos Golden Globe Awards, junto con otras muchas nominaciones y premios. Fue anfitrión en los Grammy Awards cuatro veces y fue anfitrión en los Emmy Awards en tres ocasiones.

Vida privada
Shandling vivió la mayor parte de su vida como soltero y divulgó muy poco sobre su vida personal. Tenía un hermano mayor llamado Barry, quien murió en 1960 con tan solo 13 años de edad, a causa de una fibrosis quística.

Compartió un apartamento con Linda Doucett desde 1987 hasta 1994; en The Larry Sanders Show, Doucett interpretó a Darlene, la asistente de Hank Kingsley.
Después de su ruptura, fue despedida del show, presentando posteriormente una demanda contra Shandling y la compañía de Brad Grey por acoso sexual y despido injustificado, el cual fue resuelto fuera de la corte por un millón de dólares.

Para promocionar Not Just the Best of the Larry Sanders Show, Shandling apareció en Late Show with David Letterman, donde explicó que jugaba mucho al baloncesto y que había comenzado a boxear.

Fallecimiento
Shandling falleció el 24 de marzo de 2016. El Departamento de Policía de Los Ángeles comunicó que el actor sufrió súbitamente un colapso y fue trasladado a un hospital, donde finalmente murió.

Filmografía

Cine

Televisión
{| class="wikitable sortable"
|-
! Año
! Título
! Rol
! Notas
|-
| 1984
| Garry Shandling: Alone in Vegas
| Él mismo
| Especial de stand-up
|-
| 1986–1990
| It's Garry Shandling's Show
| Garry Shandling
| 72 episodios; también cocreador, productor ejecutivo y escritor
|-
| 1987
| Saturday Night Live
| Él mismo (anfitrión)
| Episodio: «Garry Shandling/Los Lobos»
|-
| 1990
| 32nd Annual Grammy Awards
| Él mismo (anfitrión)
| Especial de televisión
|-
| 1991
| 33rd Annual Grammy Awards
| Él mismo (anfitrión)
| Especial de televisión
|-
| 1991
| Garry Shandling: Stand-Up
| Él mismo
| Especial de stand-up
|-
| 1992
| The Ben Stiller Show
| Garry Shandling
| Episodio: «With Garry Shandling»
|-
| 1992–1998
| The Larry Sanders Show'
| Larry Sanders
| 89 episodios; también cocreador, productor ejecutivo, escritor y director
|-
| 1993
| 35th Annual Grammy Awards| Él mismo (anfitrión)
| Especial de televisión
|-
| 1994
| 36th Annual Grammy Awards| Él mismo (anfitrión)
| Especial de televisión
|-
| 1996
| Dr. Katz, Professional Therapist| Garry (voz)
| Episodio: «Sticky Notes»
|-
| 1998
| Caroline in the City| Steve
| Episodio: «Caroline and the Marriage Counselor: Part 2»
|-
| 2000
| The X-Files| Él mismo
| Episodio: «Hollywood A.D.»
|-
| 2000
| 52nd Primetime Emmy Awards| Él mismo (anfitrión)
| Especial de televisión
|-
| 2002
| My Adventures in Television| Él mismo
| Episodio: «Death Be Not Pre-Empted»
|-
| 2003
| 55th Primetime Emmy Awards| Él mismo (coanfitrión)
| Especial de televisión
|-
| 2004
| 56th Primetime Emmy Awards| Él mismo (anfitrión)
| Especial de televisión
|-
| 2006
| Tom Goes to the Mayor| Capitán Pat Lewellen (voz)
| Episodio: «Couple's Therapy»
|}

 Como guionista
Cine:

 What Planet Are You From? (con Michael Leeson, Ed Solomon y Peter Tolan) (2000)

Televisión:

 Sanford and Son (1975–1976).
 Welcome Back, Kotter (1976).
 The Harvey Korman Show (1978).
 Garry Shandling: Alone in Vegas (1984).
 The Garry Shandling Show: 25th Anniversary Special (1986).
 It's Garry Shandling's Show (1986–1990).
 The Larry Sanders Show'' (1992–1998).

Premios y nominaciones

Globos de Oro

Referencias

Enlaces externos

 Garry Shandling  en TV.com
 Twitter oficial de Garry Shandling

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Humoristas de Estados Unidos
Guionistas de televisión de Estados Unidos
Actores judíos
Comediantes judíos
Judíos de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Arizona
Personas de Tucson
Nacidos en Chicago
Fallecidos en Los Ángeles
Fallecidos por trombosis

Garry Shandling


Mike Havenaar (født 20. maj 1987) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2011||5||2
|-
|2012||4||1
|-
|2013||8||1
|-
!Total||17||4
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Mike Havenaar


Southfleet es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Dartford, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Southfleet tiene una superficie de 9,15 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Southfleet tenía 1302 habitantes (47,77% varones, 52,23% mujeres) y una densidad de población de 142,3 hab/km². El 17,74% eran menores de 16 años, el 73,35% tenían entre 16 y 74 y el 8,91% eran mayores de 74. La media de edad era de 41,33 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 20,26% estaban solteros, el 60,6% casados y el 19,14% divorciados o viudos.

El 95,62% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,92% de la población, mientras que el 2,46% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 96,78% eran blancos, el 0,77% mestizos y el 2,23% asiáticos. El cristianismo era profesado por el 81,67%, el hinduismo por el 0,54%, el judaísmo por el 0,23%, el sijismo por el 1,15% y cualquier otra religión, salvo el budismo y el islam, por el 0,23%. El 10,97% no eran religiosos y el 5,21% no marcaron ninguna opción en el censo.

683 habitantes eran económicamente activos, 656 de ellos (96,05%) empleados y 27 (3,95%) desempleados. Había 513 hogares con residentes, 19 vacíos y 4 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Southfleet


Marlyn Glen (* 1951 in Dundee) ist eine schottische Politikerin und Mitglied der Labour Party.

Leben
Glen besuchte die Kirkton High School in Dundee und studierte dann Pädagogik, Sonderpädagogik und Psychologie an der Universität St Andrews, der  Universität Dundee sowie der Open University. Anschließend war sie als Englischlehrerin in Liverpool, an der Ravenspark Academy in Irvine und der Baldragon Academy in Dundee tätig.

Politischer Werdegang
1993 wurde Glen in den Stadtrat von Dundee gewählt. Nach dem Rücktritt des Labour-Politikers und Unterhausabgeordneten des Wahlkreises Dundee East John McAllion war Glen zunächst als Nachfolgerin für die Unterhauswahlen 2001 vorgesehen, wurde dann jedoch durch Iain Luke ersetzt. Bei den ersten schottischen Parlamentswahlen im Jahre 1999 war Glen auf dem zweiten Rang der Regionalwahlliste der Labour Party für die Wahlregion North East Scotland gesetzt. Infolge des Wahlergebnisses erhielt sie aber keines der sieben Listenmandate und verpasste damit den Einzug in das neugeschaffene Schottische Parlament. Zu den Schottischen Parlamentswahlen 2003 war Glen auf den ersten Rang der Regionalwahlliste gesetzt und errang erstmals ein Listenmandat der Wahlregion. Bei den folgenden Parlamentswahlen 2007 verteidigte sie ihr Mandat. Nachdem Glen ankündigte zu den Parlamentswahlen 2011 nicht mehr anzutreten, schied sie zum Ende der Wahlperiode aus dem Parlament aus.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Labour Party
Schotte
Brite
Frau
Geboren 1951
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)

Marlyn Glen


Vormärz es el nombre que recibe el período histórico comprendido entre el fin del Congreso de Viena en 1815 y, bien la Revolución de 1830 en Francia, bien la Revolución de 1848. Este término se debe ver en el contexto de las corrientes revolucionarias y opuestas al régimen político que se desarrollaron en Alemania durante estos años. Para el mismo período de tiempo se emplea el término Biedermeier cuando se busca hacer referencia a una época determinada en el ámbito del arte, la literatura y la cultura; en el ámbito de la Historia política se utiliza también el término Restauración.

Término
Vormärz es una contracción alemana compuesta por las palabras Vor- (antes de) y März (marzo). En este contexto «marzo» se refiere a la Revolución de Marzo, más conocido como la Revolución alemana de 1848-1849.

Contexto histórico

Justo antes de la victoria definitiva sobre Napoleón en la Batalla de Waterloo (18 de junio de 1815) la mayor parte de las monarquías y principados europeos acordó en el Congreso de Viena (en el que fue determinante la influencia del diplomático y canciller austríaco príncipe Metternich) las medidas comunes de la política de la Restauración. El objetivo de Metternich era restablecer el antiguo orden después de la victoria sobre Napoleón. No obstante, las experiencias vividas en los territorios alemanes durante el período de dominación francesa provocaron el nacimiento de una nueva idea de unidad y un deseo de libertad, aunque también se reavivó la hostilidad contra Francia. En oposición a las aspiraciones absolutistas y monárquicas y con la influencia de la Revolución francesa apareció un movimiento liberal nacionalista que dio como resultado el establecimiento de un Estado nacional alemán dotado de una constitución liberal. En respuesta a estas ideas en 1819 los monarcas instauraron un sistema de persecución y censura mediante los Decretos de Karlsbad. Este período guarda una estrecha relación con Romanticismo en el aspecto cultural y tiene conexión con el Biedermeier. No fueron pocos los que renunciaron a la confrontación con las autoridades y se vieron, en cierto modo, obligados a llevar una vida apartada de la actividad política.

Estos fueron algunos hechos relevantes en el camino hacia la Revolución alemana de 1848-1849:
 1803: Secularizaciones mediante la Conclusión Principal de la Delegación Imperial Extraordinaria,
 1806: Desintegración del Sacro Imperio Romano Germánico provocada por Napoleón y fundación de la Confederación del Rin,
 1807–1812: Emancipación de los campesinos, abolición de la sociedad estamental y libertad de empresa propiciadas por las Reformas prusianas,
 1815: Congreso de Viena,
 1815: Fundación de la Urburschenschaft (primera asociación de estudiantes) en Jena,
 1817: Fiesta de Wartburg,
 1819: Decretos de Karlsbad,
 1820–1830: Período del Biedermeier (aislamiento en la vida privada),
 1830: Revolución de 1830 en Francia, que condujo a la instauración de la monarquía liberal del rey Luis Felipe I de Francia,
 1830: Levantamiento de Noviembre en Polonia,
 1832: Fiesta de Hambach,
 1833: Frankfurter Wachensturm,
 1834: Fundación de Unión Aduanera de Alemania,
 1837: Los siete de Gotinga,
 1840: Crisis del Rin,
 1844: Insurrección de los tejedores de Silesia,
 1846: Insurrección de Cracovia, Levantamiento de la Gran Polonia
 1847: Germanistentag
 1848: Revolución francesa de 1848 en Francia.
Los dos últimos acontecimientos llevaron a la proclamación de la Segunda República Francesa y encendieron la chispa de la Revolución de 1848 en los estados de la Confederación Alemana y otros principados europeos.

El Vormärz literario en Alemania

El término Vormärz hace referencia tanto a la corriente literaria opuesta a la Restauración como a la literatura de tinte político y revolucionario que se desarrollaron en la década previa a la Revolución Alemana de 1848-1849. El comienzo de este período literario ha sido objeto de discusión; según las distintas posturas se lo sitúa en 1815 (Congreso de Viena), en 1819 (Decretos de Karlsbad), en 1830 (Revolución de 1830) o en 1840 (Crisis del Rin). El Vormärz, que pretendía conseguir cambios políticos en Alemania y esperaba una mejora de las condiciones de vida, se alzó en contraposición a la literatura del Biedermeier, movimiento conservador, restaurador y resignado en lo que a política se refiere. Los géneros más importantes en el Vormärz son la carta, el libro de viaje y el poema político.

Quizás la Joven Alemania, cuyas publicaciones fueron prohibidas por el Parlamento Federal de Frankfurt en 1835, sea el grupo más importante de autores de esta época. Los representantes de esta corriente pretendían influir en la conciencia política de la burguesía y reclamaban una literatura comprometida que estuviera orientada hacia la realidad social. Su alejamiento de los ideales que representaba el Clasicismo literario se manifestó en el término Fin del Período Artístico, creado por Heinrich Heine. Los principales representantes de la Joven Alemania fueron Karl Gutzkow, Heinrich Laube, Theodor Mundt y Ludolf Wienbarg.

Mientras que los jóvenes alemanes, cuya actividad literaria y política alcanzó su punto álgido a mediados de los años 30 del , se sirvieron de las variadas formas que ofrece el género narrativo y fundaron revistas propias, los poetas del Vormärz, cuya actividad se desarrolló principalmente en los años 40, trataron de actuar en pos del progreso a través de la poesía. Entre los autores más importantes de esta corriente se encuentran August Heinrich Hoffmann von Fallersleben, Ferdinand Freiligrath (Ça ira, Neue politische und soziale Gedichte (Nuevos poemas políticos y sociales)) y Georg Herwegh (Gedichte eines Lebendigen (Poesías de un viviente)). En este contexto debemos mencionar también a Robert Eduard Prutz y Georg Weerth (Humoristische Skizzen aus dem deutschen Handelsleben (Bocetos humorísticos de la vida de un comerciante alemán), Leben und Taten des berühmten Ritters Schnapphanski (Vida y hechos del célebre caballero Schnapphanski), a quien la ciencia literaria de orientación marxista quiso apodar como el primer "poeta del proletariado alemán".

Junto a estos grupos debemos mencionar a distintos autores y autoras independientes que hicieron su aportación a las tendencias literarias del Vormärz, prerrevolucionarias y carácter progresista. Ludwig Börne, con su periodismo crítico, (Briefe aus Paris (Cartas desde París)) fue un precursor y un ejemplo a seguir para los jóvenes alemanes.

También se encuadran en la literatura del Vormärz las obras de Georg Büchner (Woyzeck, Lenz, Der Hessische Landbote (El correo de Hessen), Leonce und Lena (Leoncio y Lena), Dantons Tod (La muerte de Danton). A pesar de que su contacto con Gutzkow era escaso, Büchner siguió la estrategia conjunta de la Joven Alemania, fuertemente orientada hacia la burguesía. Büchner y Christian Dietrich Grabbe, cada uno a su manera, dieron un nuevo impulso al género dramático.

Heinrich Heine, con sus altas exigencias estéticas, se distanció de los jóvenes alemanes; no obstante, compartió con ellos en gran medida la crítica social. Por ello, no es casualidad que la prohibición aprobada por el Bundestag de las obras de la Joven Alemania lo incluyera también a él. Los poetas del Vormärz, a quienes Heine criticó, lo inspiraron posteriormente en la composición de poemas políticos sobre acontecimientos de la época como Die schlesischen Weber (Los tejedores silesios) y de la epopeya en verso Deutschland. Ein Wintermärchen (Alemania. Un cuento de invierno), que están dentro de sus obras más radicales.

Otros autores que tienen su lugar en el contexto del Vormärz literario son, entre otros, Ernst Dronke y Adolf Glaßbrenner. Tampoco debemos olvidar a las escritoras que en aquellos años entraron con paso firme en el mundo de la publicación, escritoras como Louise Aston (Meine Emanzipation (Mi emancipación)) o Fanny Lewald (Eigene Gedanken über die Mädchenerziehung (Pensamientos propios acerca de la educación de las muchachas)), que plantearon preguntas sobre temas específicamente relacionados con las mujeres, o como Bettina von Arnim (Dies Buch gehört dem König (Este libro pertenece al rey)), que planteó cuestiones de temática social.

Autores y autoras relevantes con sus obras

Véase también

 Biedermeier
 Joven Alemania

Literatura de Alemania
Movimientos artísticos
Palabras y frases en alemán
Alemania en el siglo XIX

Vormärz


Irene Reinhild Agnes Elisabeth Sänger-Bredt (nascida em 24 de abril de 1911 em Bonn, † 20 de outubro de 1983 em Stuttgart) foi uma matemática e física alemã. Juntamente com seu marido Eugen Sänger, ela desenvolveu o primeiro conceito de um planador espacial no estudo Sobre uma unidade de foguete para bombardeiros de longa distância de 1944. O conceito levou ao projeto Silbervogel com a intenção de construir um bombardeiro americano transcontinental.

Publicações (Seleção)

 Eugen Sänger, Irene Bredt: Über einen Raketenantrieb für Fernbomber Deutsche Luftfahrtforschung UM 3538, Ainring, August 1944.
 engl. Version: Eugen Sänger, Irene Bredt: "A Rocket Drive for Long Range Bombers", Transl M Hamermesh, BUAER, Navy Dept, Santa Barbara 1952.
 Irene R. A. E. Sänger Bredt: Über die Nachweisbarkeit vorgeschichtlicher Raumfahrt in Mythen und Märchen. In: Ernst von Khuon (Hrsg.): Waren die Götter Astronauten? Wissenschaftler diskutieren die Thesen Erich von Dänikens. Taschenbuchausgabe: Droemer, München/Zürich 1972, ISBN 3-426-00284-1, S. 174–189 (Auszugsweiser Vorabdruck aus dem Buch Spuren unserer dunklen Brüder?).

Referências

Ligações externas

 Auf der Seite über den Silbervogel unten ein Bild von Eugen Sänger und Irene Bredt

Matemática

Irene Sänger-Bredt


O  4CLT/48 é o modelo da Maserati que disputou as temporadas de 1950 e 1951 da Fórmula 1.Teve como pilotos Prince Bira,Toni Branca,Louis Chiron,Franco Comotti,Luigi de Filippis,Emmanuel de Graffenried,Francisco Godia-Sales,José-Froilán González,David Hampshire e Noel Hillis.

Maserati 4CLT/48


Matwejewka () ist ein russischer Ortsname:
 Matwejewka (Barschkortostan) in der Republik Barschkortostan (Barschkirien)
 Matwejewka (Kaliningrad) in der Oblast Kaliningrad (Hermannshof, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen)
 Matwejewka (Moskau) in der Oblast Moskau
 Matwejewka (Orenburg) in der Oblast Orenburg
 Matwejewka (Tomsk) in der Oblast Tomsk
 Matwejewka (Uljanowsk) in der Oblast Uljanowsk

Siehe auch:
 Matwijiwka

Matwejewka


Franklin Springs est une ville américaine située dans le comté de Franklin, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Franklin (Géorgie)

Franklin Springs (Géorgie)


Gaganyaan 1 (do Sânscrito: , "celestial" e , "nave, veículo") será um voo não tripulado e o primeiro voo orbital do programa Gaganyaan, com lançamento planejado para 2024.

Antecedentes
O lançamento deveria ter ocorrido em dezembro de 2020, então em dezembro de 2021, mas foi sendo adiado devido à pandemia de COVID-19. O plano de voo foi completado em abril de 2022 e o lançamento deverá ocorrer em 2024, após o TV-D1, TV-D2, TV-D3 e TV-D4. Foi proposto em abril de 2022 que a cápsula deverá ficar despressurizada.

Objetivos
A nave Gaganyaan, lançada de um GSLV Mark III, a partir do Centro Espacial Satish Dhawan, será inserida numa órbita de 170 x 408 km. A manobra de circularização será realizada na terceira órbita. O pouso deverá seguir o padrão do TV-D1.

Após esta missão a ISRO realizará outros quatro testes de aborto, antes de lançar o Gaganyaan 2, que levará a robô humanóide Vyom Mitra.

Bibliografia

Gaganyaan
Voos espaciais experimentais
2024 na exploração espacial
2024 na Índia

Gaganyaan 1


Edison-selskabet var det danske navn for Edison Manufacturing Company, et selskab dannet i 1889 af opfinderen Thomas Edison. Selskabet fabrikerede batterier, maskiner, teknisk udstyr og kinetoskop-film. Selskabets værdier og aktiviteter blev overført til Thomas A. Edison, Inc. i 1911. Selskabets danske generalagent var fra starten Gottfried Moses Ruben.

Selskabets historie
Thomas Edison startede selskabet i 1889 som sin personlige forretning med at fremstille og sælge Edison-Lalande-batteriet. Det blev formelt omdannet til et aktieselskab i New Jersey d. 5. maj 1900. Selskabet fabrikerede og solgte batterier til brug for telegrafen, phonoplex-systemet og til telefoni. Man fremstillede også batterier til brug i fonografer, tandlægeudstyr, medicinsk udstyr og andre former for teknisk udstyr. Selskabet fremstillede også kinetoskoper (en tidlig form for filmfremviser), voksvalser til fonografer, røntgenudstyr, medicinske instrumenter og elektriske ventilatorer på selskabets fabrik i Silver Lake, New Jersey. Fra april 1895 til juni 1908 var William F. Gilmore næstformand og almindelig leder af virksomheden. Han blev efterfulgt af patentadvokaten Frank Dyer. Edisons film blev produceret af Kinetografafdelingen i selskabet. Edison Studios producerede først film på Manhattan, derpå fra 1905 i studierne i Bronx. Selskabet havde de samme øverste chefer som det mere profitable National Phonograph Company, som Edison viede større opmærksomhed. Edison blev også distraheret af andre aktiviteter som akkumulatorer, jernmalm og cement. Disse aktiviteter konkurrerede med selskabet om finansiering og førte til, at man mistede fokus på Edison Manufacturing Company. I februar 1911 blev selskabets aktiver overført til Thomas A. Edison, Inc. Edison Manufacturing Company blev formelt likvideret d. 9. november 1926.

Eksterne henvisninger

Fremstillingsvirksomheder fra USA

Edison-selskabet


Skarnes Station (Skarnes stasjon) er en jernbanestation, der ligger i byområdet Skarnes i Sør-Odal kommune på Kongsvingerbanen i Norge. Stationen består af tre spor med to perroner og en stationsbygning med ventesal. Den betjenes af lokaltog mellem Asker og Kongsvinger.

Stationen åbnede sammen med banen 3. oktober 1862 under navnet Skarnæs, men den skiftede navn til Skarnes i april 1894. Den blev fjernstyret 21. maj 1966 og gjort ubemandet 17. marts 1969.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1862 efter tegninger af Heinrich Ernst Schirmer og Wilhelm von Hanno.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Kongsvingerbanen
Etableret i 1862
Jernbanestationer i Hedmark

Skarnes Station


Ergot veya ergot mantarı Claviceps cinsine ait bir mantar grubudur.

Bu grubun en önemli üyesi Claviceps purpurea'dır ("çavdar ergot mantarı"). Bu mantar çavdar ve ilgili bitkilerde büyür ve meyve yapısıyla kirlenmiş tahılları tüketen insanlarda ve diğer memelilerde ergotizme neden olabilen alkaloidler üretir (ergot sklerotium olarak adlandırılır).

İnsanlar, diğer memeliler üzerindeki etkileri

Ergot sklerotyum yüksek konsantrasyonlarda (kuru kütlenin% 2'sine kadar) alkaloid ergotamin içerir; bu, amid bağı yoluyla bir lizerjik asit (ergolin) parçasına bağlanan bir tripeptit türevi siklol-laktam halkasından oluşan karmaşık bir molekül ve mantar tarafından biyosentezlenen bir alkaloid olan ergoline grubudur. Ergot alkaloidleri, dolaşım ve nörotransmisyon üzerindeki etkiler dahil olmak üzere geniş bir biyolojik aktiviteye sahiptir.

Kaynakça

Halüsinojen mantarlar
Parazitik mantarlar
Hypocreales
Düşük ilaçları
Otomatik taksonkutu eklenmesi gereken sayfalar

Ergot


الإزاحة الكهربائية أو كثافة التدفق الكهربائي  هو حقل متجهي. الوحدة الدولية لها هي كولوم لكل متر مربع، ودالة الإزاحة الكهربية مرتبطة بكمية الشحنة والموضع ولا تعتمد على نوع الوسط.

E مجال كهربائي

 هي سماحية الفراغ

 هي سماحية الوسط

.

Q الشحنة

A المساحة

مراجع

كهرومغناطيسية

إزاحة كهربائية


حزب القراصنة (بالسويدية:Piratpartiet) هو حزب سياسي في السويد تأسس عام 2006، وهو حالياً ثالث أكبر الأحزاب السويدية من حيث عدد الأعضاء. شعبيته المفاجئة بدأت ترتفع لتتكون أحزاب تحمل نفس الاسم وتسعى لذات الأهداف في أوروبا وحول العالم تشكل أممية أحزاب القراصنة.

يسعى الحزب إلى إصلاح القوانين المتعلقة بالملكية الفكرية والدفاع عن المصدر الحر للبرمجيات وبراءات الاختراع. كما تحمل أجندة الحزب أيضا تقوية وتعزيز حق الفرد في الخصوصية على الإنترنت وكذلك في حياته اليومية الاعتيادية إضافة إلى شفافية إدارة الدولة.

الحزب قرر دولياً أن يكون مستقلاً وأن يختار طريقاً مختلفاً عن أحزاب اليمين أو اليسار المعروفة على الساحة السياسية.

شارك الحزب في الانتخابات العامة التي جرت في السويد عام 2006 لأول مرة منذ إنشائه حاصداً نسبة 0.63 % من أصوات الناخبين ما جعله ثالث أكبر الأحزاب خارج البرلمان، حيث يتطلب التمثيل الحصول على نسبة 4 % من الأصوات.
وفيما يختص بالعضوية فقد تجاوز حزب الخضر السويدي في ديسمبر 2008، والحزب الليبرالي السويدي والديمقراطيين المسيحيين في أبريل 2009، وحزب الوسط السويدي في مايو 2009 ماجعله ثالث أكبر حزب سياسي في السويد.
منظمة شباب القراصنة (بالسويدية:Ung Pirat) الشريكة لحزب القراصنة هي الآن أكبر منظمة شبابية سياسية في السويد من حيث عدد الأعضاء.

حصل حزب القراصنة على نسبة 7.13 % من مجمل أصوات الناخبين السويديين في انتخابات البرلمان الأوروبي في 2009. حيث يمثله كريستيان إنغستروم بمقعد واحد في البرلمان، إضافة إلى أميليا أندرسدوتر التي ستحصل على المقعد الثاني ما أن يتم التصديق على معاهدة لشبونة.

دولياً

خارج السويد نشأت أحزاب القراصنة في 33 بلداً. (PPI) مستوحية المبادرة السويدية ويتعاونون معاً من خلال أممية أحزاب القراصنة.

مصادر

وصلات خارجية
 The Pirate Party
 Pirate Party official site
  Declaration of Principles
 مبادئ الحزب وأهدافه

سويد
أحزاب سياسية أسست في 2006
تأسيسات سنة 2006 في السويد
مشاركة الملفات
نشاط ملكية فكرية

حزب القراصنة (السويد)


La piroxenita es una roca ígnea plutónica de color oscuro compuesta principalmente por piroxeno con cantidades menores de olivino, biotita y anfíbol.

Referencias

Enlaces externos

Rocas plutónicas
Rocas ultramáficas

Piroxenita


En by så blød som en krop er en dansk dokumentarfilm fra 1977, der er instrueret af Finn Vadmand efter manuskript af Henrik Hansen og Poul-Erik Sørensen.

Handling
Københavns byplanlægning styres stadig af bank-og byggekapitalens behov. Billedsiden er Nørrebro og Vesterbro, og med eksempler herfra vises totalsaneringer og nybyggeriet som erstatning. Nogle gange lykkes beboernes protester (Byggeren, Den sorte firkant) og andre gange ikke (Revalsgade, Vesterbro). Filmen kan ses som et politisk manifest mod kapitalen og magthavernes boligpolitik.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1977

Boligpolitik
Dokumentarfilm fra Danmark

En by så blød som en krop


Scottland may refer to:

Scottland, Illinois, an unincorporated community in Edgar County, Illinois, United States
Scottland, Alabama, in Bullock County, Alabama, United States
Beethaeven Scottland, (1975–2001), American professional boxer

See also
Scotland
Scotland (disambiguation)

Scottland


Dernek veya cemiyet, kazanç paylaşma dışında, belirli ve ortak bir amacı gerçekleştirmek üzere bir araya gelmiş insanların oluşturduğu tüzel kişidir. Dernek kelimesi eski Türkçe térin- "derinmek, toplanmak" fiilinden +Ak sonekiyle türetilmiştir. Eski Türkçe fiil Eski Türkçe tér- "dermek, toplamak" fiilinden+In- sonekiyle türetilmiştir.

Dünyada dernekler

Türkiye
Türk Medeni Kanunu'na göre herkesin önceden izin almadan dernek kurma hakkı vardır. Fiil ehliyetine sahip her gerçek kişinin dernek kurma hakkı vardır. Ayrıca, hiç kimse dernek kurmaya veya derneğe üyeliğe zorlanamaz. Dernekler vakıflar gibi topluma yararlı bir hizmet gerçekleştirmek için kurulmuş yasal topluluklardandır.

Derneklerin çalışma ve işleyiş hususlarını düzenleyen kanuna dernekler kanunu denir. Türkiye'de 2004 yılında yürürlüğe giren Avrupa Birliği uyum müktesebatları gereği yürürlüğe giren 5253 sayılı dernekler kanunu ile ülkemizdeki dernek, spor kulübü derneği, federasyon gibi sivil toplum kuruluşlarının sayısının ve niteliklerinin hızla artmasını sağlamıştır.

Dernekler Dairesi Başkanlığı verilerinden derlenen bilgilere göre, 14 Ocak 2022 tarihi itibarıyla Türkiye'de faal dernek sayısı 121.765'dir. Derneklerin yüzde 20'si İstanbul'da bulunur. Feshedilmiş dernek sayısı da 150 bin 419'dur. İstanbul iller sıralamasında en çok derneğin faaliyette olduğu kent olurken, İstanbul'u 9 bin 621 ile Ankara, 5 bin 588 ile İzmir, 4 bin 100 ile Bursa takip eder. Türkiye'de kamu yararına çalışan dernek sayısı ise 402'dir.

26 Nisan 2022 çıkan yeni spor yasasından sonra spor kulübü derneği kurulması yasaklanmıştır. Bunun yerine gençlik spor bakanlığına bağlı spor kulübü veya spor anonim şirketi kurulmasına izin verilmektedir.

Kaynakça

Dernek


Signe Trosten (* 30. März 1970 in Tana) ist eine ehemalige norwegische Biathletin.

Signe Trosten startete für Tana Idrettslag. Sie gehörte seit Ende der 1990er Jahre dem norwegischen Nationalkader an. In der Saison 1988/89 erreichte sie mit einem sechsten Rang in einem Sprint in Ruhpolding eines ihrer besten Weltcup-Resultate. Ihren größten internationalen Erfolg erreichte die Norwegerin bei den Weltmeisterschaften 1991 in Lahti, wo sie an der Seite von Synnøve Thoresen, Hildegunn Fossen und Unni Kristiansen im Mannschaftsrennen hinter den Vertretungen der Sowjetunion und Bulgariens die Bronzemedaille gewann. Zum Karrierehöhepunkt wurden die Olympischen Winterspiele 1992, wo Biathlon für Frauen erstmals olympisch war. Trosten kam in allen drei Rennen zum Einsatz. Im Sprint wurde sie mit zwei verfehlten Scheiben im Stehendschießen 19., im Einzel mit jeweils einem Fehler in den beiden Stehendschießen Zehnte. Im Staffelrennen kam sie als Startläuferin mit Hildegunn Fossen und Elin Kristiansen auf den siebten Platz. Letztes Großereignis wurden die Weltmeisterschaften 1993 in Borowetz. Hier kam Trosten im Einzel auf den 73. Rang. Ihre letzten Weltcuprennen bestritt sie 1995.

National gewann Trosten mehrere Medaillen bei Norwegischen Meisterschaften, ohne jedoch Titel erringen zu können. Ihre erste Medaille gewann sie 1992 in Skrautvål, als sie im Sprint hinter Grete Ingeborg Nykkelmo Vizemeisterin wurde. 1993 gewann sie mit der Vertretung der Provinz Troms sowohl im Sprint wie auch im Mannschaftsrennen die Silbermedaillen. Ein Jahr später wiederholte sie den Erfolg mit der Mannschaft und gewann zudem hinter Hildegunn Fossen und Anne Elvebakk die Bronzemedaille im Einzel.

Weltcup-Platzierungen

Weblinks

 Resultate bei the-sports.org

Biathlet (Norwegen)
Olympiateilnehmer (Norwegen)
Norweger
Geboren 1970
Frau
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1992

Signe Trosten


الفلمنك أو الفلمنج (بالهولنديَّة: Vlamingen) هي مجموعة عرقية جرمانية مقيمة في الفلاندر، في مملكة بلجيكا الحديثة، ويتحدثون الفلمنكيَّة، ولكن (في الغالب) يستخدمون اللغة الهولندية المكتوبة. وهم واحدة من مجموعتين عرقيتين رئيسيتين في بلجيكا، والأخرى هي الوالون الناطقة بالفرنسية. يشكل الفلمنك غالبية السكان في بلجيكا (حوالي 60%)، وتصل أعدادهم إلى حوالي 7 ملايين نسمة. تاريخياً، كان يشار إلى جميع سكان مقاطعة فلانديرز في العصور الوسطى باسم "الفلمنج"، بغض النظر عن اللغة المستخدمة. وتضم المنطقة المعاصرة من فلاندر جزءاً من هذه المقاطعة التاريخية، بالإضافة إلى أجزاء من دوقية برابنت التي تعود إلى القرون الوسطى وكونتية لون القرطوسية. ويعتنق أغلب الفلمنك المسيحية على مذهب الرومانيَّة الكاثوليكية.

الفلاندر الحالية لا تعبر عن الفلاندر القديمة، الفلاندر القديمة كانت تشمل أجزاء من فرنسا وهولندا حاليا، كما لم تكن تشمل الأجزاء الشرقية ووسط الفلاندر الحالية. ومصطلح الفلمنك ربما لايزال مستخدما خصيصا للإشارة إلى شرق وغرب الفلاندر اللتان تعدان محافظتين من بلجيكا الآن، أو للإشارة إلى مناطق البلد الأخرى حيث تستخدم الهولندية بلهجة فلمنكية أو الهولندية الفصحى.

التنوع السكاني في بلجيكا وأوروبا
الكثافة السكانية هي أحد الأعلى في أوروبا. ديمغرافياً يوجد بالبلاد ثلاث مجموعات: الفلاندر، الوالون والألمان. المجموعة الأخيرة أُضيفت إلى بلجيكا بعد هزيمة ألمانيا في الحرب العالمية الأولى عام 1918م.
يتكون سكان بلجيكا من عنصرين، الوالون أو الوالس ويعيشون في جنوب بلجيكا ويتكلمون اللغة الفرنسية، والعنصر الثاني الفلامان أو الفلامنج وينحدثون اللغة الهولندية، وهؤلاء يعيشون في النطاق الشمالي من بلجيكا، لذا ففي الدولة ثلاث لغات معترف بهم حيث أن هناك أقلية ألمانية في الشرق، وسكان بلجيكا حوالي عشرة ملايين وربع مليون، وهي من أكثر مناطق أوروبا ازدحاماً، وتزداد الكثافة في وسط بلجيكا وفي شمالها.

محاولة للاستقلال
وتمر بلجيكا في أزمة حادة بسبب رغبة الفلامون الذين يتحدثون الهولندية ويتمتعون بغنى فاحش بتقسيم البلاد ويشكلون 60 % من السكان في حين أن الوالون الذين يتحدثون الفرنسية فقراء وقريبون من الملكية.

أزمة تشكيل الحكومة في بروكسيل
لدينا جماعتان مختلفتان تعيشان معا منذ نحو 200 سنة وهم الفلامون الذين يتحدثون الهولندية والوالون الذين يتحدثون الفرنسية، ومع الأسف فانهما لا يفهمان بعضهما بعضا حتى اليوم، مع أننا حصلنا على استقلالنا عام 1830 م. وعشنا طويلا بدون عنف رغم وجود خلافات، لكنه لم يقتل أحد، وقد حللنا مشاكلنا بالحوار وإيجاد طرق تسوية معقولة.
ونحن الآن في مشكلة، ذلك أن الفلامون 60% يريدون حكما ذاتيا وليس استقلالا، وحسب الدستور فان للجميع عددا متساويا من الوزراء 15 + 15 رغم أن الوالون يشكلون 40% من تعداد السكان كما أن رئيس الوزراء ليس شرطا أن يكون من الفلامون أو الوالون رغم أنه غالبا ما يكون من الفلامون، وكما هو معروف فان الفلامون وحسب الدستور لا يستطيعون اجبار الأقلية الوالون، بمعنى أن الدستور يحمي الأقلية.

مراجع

فلاندرز
فلمنكيون
مجموعات عرقية جرمانية
مجموعات عرقية في بلجيكا

فلمنك


Deux Idiots à Monte-Carlo () est une comédie italienne réalisée par Mauro Severino et sortie en 1976.

Il s'agit d'une adaptation du roman homonyme écrit par Italo Terzoli et .

Synopsis
Viviana et Giovanni Renzelli sont un couple marié vivant à Turin. Lui travaille comme standardiste pour une grande entreprise de sanitaires. Soudain, la vie du couple bascule lorsque Giovanni gagne une cagnotte du football de 850 millions de lires. Une fois la fortune empochée, ils s'installent à Monte-Carlo, en essayant d'investir la somme et en croyant pouvoir faire partie du milieu des milliardaires, mais en réalité ils ne parviendront qu'à dilapider la totalité de leurs gains dans d'improbables spéculations immobilières suggérées par le propriétaire de la société où Giovanni travaillait.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : Deux Idiots à Monte-Carlo
 Réalisateur : Mauro Severino
 Scénario : Bruno Di Geronimo, Mauro Severino d'après le roman homonyme de Italo Terzoli et .
 Photographie :
 Montage :
 Musique : , Fabio Frizzi, Vince Tempera
 Décors : Gastone Carsetti
 Costumes :
 Maquillage : Alfredo Marazzi
 Production : Felice Colaiacomo, Franco Poccioni, Luigi Borghese
 Société de production : Medusa Distribuzione, 3B Produzioni Cinematografiche s.r.l.
 Pays de production :
 Langue de tournage : italien
 Format : Couleur
 Durée : 108 minutes ()
 Genre : Comédie
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
Barbara Bouchet : Comtesse Federici
Enrico Montesano : Giovanni Renzelli
Anna Mazzamauro : Viviana Renzelli
Paolo Paoloni : Le chauffeur
Jelle Balder : Comte Federici.
Luciano Bonanni : serveur
Ignazio Leone : monseigneur
Giulio Cesare Castello : Le prêtre
Barbara Herrera : Une voisine de Giovanni.
Marcella Di Folco (sous le nom de « Marcello Di Falco ») : L'amie de la comtesse Federici.
Tom Felleghy : Un invité à la fête
Greta Vaillant : Alessandra
Virgilio Bixio :
Annamaria D'Amico :
Bruno Di Geronimo :

Production
Les extérieurs ont été tournés à Turin et dans la Principauté de Monaco. La scène finale a été tournée sur l'île de Gavi.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1976
Comédie italienne
Film en italien
Film tourné aux studios Incir De Paolis
Film tourné à Turin
Film tourné à Monaco
Film se déroulant à Monaco
Film avec une musique composée par Fabio Frizzi
Adaptation d'un roman italien au cinéma

Deux Idiots à Monte-Carlo


Luigi Omodei, Jr (Madri, 20 de março de 1657 - Roma, 18 de agosto de 1706) foi um cardeal do século XVII

Nascimento
Nasceu em Madri em 20 de março de 1657. Seu sobrenome também está listado como Homodei. Filho de Agostino Omodei, marquês de Almonacid, Espanha, e sua terceira esposa Maria Pacheco y Cabrera. Da família milanesa dos marqueses de Villanova e Piovera. Sobrinho do cardeal Luigi Alessandro Omodei (1652). Seu sobrenome também está listado como Homodei; e como Homodeus.

Educação
(Nenhuma informação encontrada).

Início da vida
Esteve em Roma em 1686. Clérigo da Câmara Apostólica no pontificado do Papa Inocêncio XI (1676-1689).

Cardinalado
Criado cardeal diácono no consistório de 13 de fevereiro de 1690; recebeu o chapéu vermelho em 16 de fevereiro de 1690; e a diácona de S. Maria Portico Campitelli em 10 de abril de 1690. Concedeu dispensa por ainda não ter recebido as sagradas ordens, em 13 de fevereiro de 1690. Participou do conclave de 1691, que elegeu o Papa Inocêncio XII. Concedeu licença para receber as sagradas ordens fora das Têmporas e sem intervalos de tempo entre elas, em 21 de julho de 1693. Participou do conclave de 1700, que elegeu o Papa Clemente XI.

Morte
Morreu em Roma em 18 de agosto de 1706, às 16h30. Exposta na igreja de S. Carlo al Corso, em Roma, onde se realizou o funeral a 19 de agosto de 1706, e sepultada nessa mesma igreja, junto à porta principal.

Cardeais nomeados pelo papa Alexandre VIII

Luigi Omodei