Quick Draw McGraw este un serial de animație produs de studioul Hanna-Barbera. Este al treilea serial produs de studio, urmat de succesul lui Ruff și Reddy și Huckleberry Hound. A debutat în sindicare la sfârșitul anului 1959 și a fost sponsorizat de Kellogg. Actorul Daws Butler i-a redat vocea personajului principal, Quick Draw. Fiecare episod conține trei desene, unul cu Quick Draw, altul cu duoul de câini tată-fiu Augie Doggie și Doggie Daddy și altul cu detectivii pisică și șoarece Snooper și Blabber.

Michael Maltese a lucrat la majoritatea poveștilor episoadelor. Screen Gems a sindicat inițial serialul, urmate de Rhodes Productions, Taft H-B Program Sales, Worldvision Enterprises, apoi Turner Broadcasting și în mod curent Warner Bros. În mod curent desenele se difuzează pe canalul soră cu Cartoon Network, Boomerang, canalul canadian Teletoon Retro și ocazional pe canalul Infinity, din estul de mijloc.

În România, serialul s-a difuzat pe Boomerang, dar numai disponibil în engleză.

Premisă
Quick Draw este un cal antropomorfic alb, și înalt, portretizat ca un șerif în Vestul Sălbatic. De obicei el este văzut alături de adjunctul său, un burro mexican numit Baba Looey, ce vorbește engleză cu un accent mexican și îi spune partenerului său "Queeks Draw". Quick Draw satirizează genul Western care era popular printre publicul american în acea vreme. Caracterul lui a fost bine-intenționat, dar oarecum prostuț. El era întotdeauna chemat când venea vorba de o crimă sau un jaf, și era bine cunoscut în satul lui. Însă chiar dacă Quick Draw este eroul, Baba Looey era cel ce era mai luminat la minte, uneori realizând unele detalii despre o situație și încercând fără succes, în mod disperat, să îl avertizeze pe Quick Draw de o capcană sau alt pericol.

De asemenea Quick Draw a fost acompaniat în unele episoade de copoiul său, Snuffles. Acesta arăta degetul la gura sa și făcea "ah-ah-ah-" când dorea un biscuite (de obicei înainte de a îl ajuta pe Quick Draw la ceva, vrând mai înainte o "gustărică"). Când îl primea, Snuffles se îmbrățișa pe sine, își dădea drumul în aer și plutea înapoi jos pe pământ (datorită faptului că îi plăcea foarte mult).

În unele episoade Quick Draw Mcgraw se îmbrăca în propriul alter-ego, fiind atunci cunoscut sub numele de El Kabong (fiind o parodie a personajului din cărți și filme Zorro). Sub această identitate, Quick Draw își ataca inamicii legănându-se în jos pe o frânghie strigând "OLAYYYYEEEE! KABOOOOOONG!" și lovindu-i puternic în cap cu o chitară acustică, fiind mereu referită ca un "kabonger" și producând un sunet distinctiv de kabong și de obicei fiind distrusă în proces.

Quick Draw McGraw a fost jucat de Daws Butler (1959-1988), Greg Burson (în Wake, Rattle, and Roll) și Maurice LaMarche (în Harvey Birdman: Attorney At Law), iar în versiunile românești de Alexandru Rusu (în Evadarea lui Yogi), Pavel Sârghi (în Bunul, răul și câinele Huckleberry) și Răzvan Vicoveanu (în Yogi și vânătoarea de comori).

Episoade

Sezonul 1
 Scary Prairie
 Bad Guys Disguise
 Scat, Scout, Scat
 Choo-Choo Chumps
 Masking For Trouble
 Lamb Chopped
 Double Barrel Double
 Riverboat Shuffled
 Dizzy Desperado
 Sagebrush Brush
 Bow-Wow Bandit
 Six-Gun Spook
 Slick City Slicker
 Cattle Battle Rattled
 Doggone Prairie Dog
 El Kabong
 Gun Gone Goons
 El Kabong Strikes Again
 Treasure Of El Kabong
 Locomotive Loco
 Bronco Bustin' Boobs
 The Lyin' Lion
 Chopping Spree
 Elephant Boy Oh Boy!
 Bull-Leave Me
 Kabong Kabong's Kabong

Sezonul 2
 El Kabong Meets El Kazing
 Bullet Proof Galoot
 Two Too Much
 Twin Troubles
 Ali-Baba Looey
 Shooting Room Only
 Yippee Coyote
 Gun Shy Gal
 Who Is El Kabong?
 Scooter Rabbit
 Talky Hawky
 Extra Special Extra
 El Kabong, Jr.

Sezonul 3
 El Kabong Was Wrong
 Dynamite Fright
 Baba Bait
 Big Town El Kabong
 Mine Your Manners
 The Mark Of El Kabong

Legături externe

Seriale de animație
Seriale de televiziune din 1959
Boomerang
Personaje de desen animat

Quick Draw McGraw


قاعة المرايا  هي إحدى المعارض الرئيسية في قصر فرساي في فرنسا والأكثر شهرة في العالم يطلق عليه أيضا (غراندي غاليري)بدأ تشييدها في عام 1678.

وصلات خارجية
 بانوراما من قاعة المرايا

المصادر والمراجع

 Collectif, La Galerie des Glaces : histoire & restauration, Éditions Faton, 2007 .
 Stéphane Castelluccio, Les Fastes de la galerie des Glaces, Paris, Payot, 189 p.de narrer les cérémonies qui s'y déroulaient.
 Valérie d'Anglejan, Versailles et la galerie des Glaces à la loupe, Paris, coédition Seuil-Le Funambule, 64 p.
 Jacques Thuillier, La Galerie des Glaces, chef-d'œuvre retrouvé, Paris, Découvertes Gallimard, 128 p.
 Versailles retrouvé - La Renaissance de la galerie des Glaces, « Le Figaro » hors-série, 2007.

 .

تأسيسات سنة 1682 في فرنسا
غرف فردية
قصر فرساي
مبان ومنشآت اكتملت في 1682
مرايا

قاعة المرايا


Baltzer Friedrich von Sydow (* 21. März 1652 in der Neumark; † 31. Mai 1733 in Küstrin) war ein preußischer Generalleutnant, Kommandant der Festung Küstrin sowie Erbherr von Radduhn.

Leben

Herkunft
Baltzer Friedrich entstammte dem Adelsgeschlecht Sydow. Er war der Sohn von Adam von Sydow, Herr auf Rehdorf, und dessen Ehefrau Hyppolitha, geborene von Sack aus dem Hause Butterfelde. Sein Bruder war der spätere preußische Generalmajor Adam Wilhelm von Sydow.

Militärkarriere
1692 wurde Sydow Kapitän der kurmärkischen Garde und war Teil der Brandenburger Truppen die nach Ungarn entsandt wurden, um gegen die Türken zu kämpfen. In der Schlacht bei Slankamen wurde er als Oberstleutnant schwer verletzt. 1693 stellte er ein Bataillon Fußsoldaten auf. 1695 wurde es zu einem Regiment aufgewertet, dessen erster Chef er wurde. Es nannte sich fortan Regiment "Sydow zu Fuß". 1701 wurde er Oberst und bereits am 8. Oktober 1701 wurde er Brigadier. Im Januar 1705 wurde er zum Kommandanten von Küstrin ernannt. Am 19. September 1709 war er bei den preußischen Truppen in den republikanischen Niederlanden, als er zum Generalmajor ernannt wurde. Am 16. September 1720 folgte die Beförderung zum Generalleutnant und am 31. Januar 1721 dimittierte Sydow von seinem Posten als Kommandant von Küstrin. Er starb am 31. Mai 1733 in Küstrin.

Familie
Sydow war seit 1689 mit Anna Louise von Mörner aus dem Hause Zellin verheiratet. Das Paar hatte mehrere Kinder:
 Friedrich Lebenrecht († 1707)
 Elisabeth Tugendreich (* 4. Oktober 1697; † 21. Februar 1782) ⚭ 1714 Karl Aemilius von Sack, preußischer Major
 Catharina Elisabeth ⚭ 29. Juli 1737 Gerd Siegmund von Grape (* 1702; † 20. November 1777), preußischen Hauptmann
 Christiane Amalie (* Dezember 1698) ⚭ 1727 Hans Detlof von Winning (1693–1737), Eltern von Christian Ludwig von Winning
 Johanna Juliane (* März 1700; † 24. Januar 1763)
 Adam Wilhelm (* 19. Januar 1703; † 13. Februar 1756), Erbherr auf Radduhn ⚭ 1734 Wilhelmine Juliane von Küssow (heiratete als Witwe N.N. von Wobeser)

Literatur
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 1, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 96, Nr. 168.

 Genealogie der Familie von Sydow, IV. Hanseberg-Rehdorf, S.41f
 Beyträge zu der juristischen Litteratur in den preussischen Staaten: eine periodische Schrift, Band 7, S.50f Erbstreit

General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Person in den Türkenkriegen
Adliger
Baltzer Friedrich
Geboren 1652
Gestorben 1733
Mann

Baltzer Friedrich von Sydow


Tiamulina este un antibiotic din clasa pleuromutilinelor de uz veterinar, fiind utilizat în tratamentul unor infecții la porcine și păsări domestice.

Note

Vezi și
 Pleuromutilină
 Lefamulină
 Retapamulină
 Valnemulină

Antibiotice
Alcooli secundari
Cetone
Tioeteri

Tiamulină


Giles John Harry Goschen, 4th Viscount Goschen (born 16 November 1965), is a British Conservative politician.

Goschen is the son of John Goschen, 3rd Viscount Goschen, by his second wife Alvin England. He was educated at Heatherdown School, near Ascot in Berkshire, and Eton. He succeeded his father in the viscountcy in 1977 at the age of eleven. After a brief stint as a city stockbroker he spent time in Zambia with his future wife Sarah Horsnail to work for a conservation agency, but returned to Britain.

Goschen served under John Major as a Lord-in-waiting from 1992 to 1994 and as Under Secretary of State for Transport from 1994 to 1997. In 1999 he was among the Conservative hereditary peers elected to remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999, the youngest chosen by any party group.

In 2010, he lived in Sussex with his wife and three children.

References

External links

1965 births
Living people
British people of German descent
People educated at Heatherdown School
People educated at Eton College
Conservative Party (UK) hereditary peers
Giles John Harry Goschen, 4th Viscount
4

Hereditary peers elected under the House of Lords Act 1999

Giles Goschen, 4th Viscount Goschen


An Najas graminea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alire Raffeneau Delile. An Najas graminea in nahilalakip ha genus nga Najas, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 N. g. graminea
 N. g. recurvata
 N. g. robusta

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Najas

Najas graminea


Donal McKeown (Randalstown, 12 de abril de 1950) - padre católico irlandês, bispo de Derry desde 2014.

Foi ordenado sacerdote em 3 de julho de 1977 e incardinado na Diocese de Down-Connor. Foi capelão do Hospital Mater Infirmorum em Belfast (1977-1978) e professor nas escolas: St. Patrick's College, Belfast (1978-1983), St. McNissi's College (1983-1987) e St. Malachy's College (1987-2001, desde 1995 foi também o director desta escola).

Em 22 de fevereiro de 2001, o Papa João Paulo II o nomeou bispo auxiliar da Diocese de Down-Connor, dando-lhe a sé titular de Cell Ausaille. Ele foi sagrado em 29 de abril de 2001 pelo bispo de Down-Connor - Patrick Joseph Walsh.

Em 25 de fevereiro de 2014, foi nomeado bispo ordinário de Derry. Posse foi realizada em 6 de abril de 2014.

Bispos católicos da Irlanda

Donal McKeown


වේළුවන විද්‍යාලය,  1952 මැයි මස 1 වන දින පිහිටුවන ලදී. .

වේළුවන විද්‍යාලය


ක්‍රිස්තියානි දේවධර්මයෙහි, මාංශගතවීම යනු, දේව පුත්‍රයාණෝ හෝ වචනය තෙම ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, ශුද්ධවූ ත්‍රිත්වයෙහි දෙවන තැනැන්වහන්සේ වන ජේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, කන්‍යා මරියතුමිය නම් කාන්තාවකගේ ගර්භයෙහි පිළිසිඳ ගැනීම තුලින් "මිනිස් බව ගැනීම" සිදුවූ බව යන විශ්වාසයයි.

මාංශගතවීම (ක්‍රිස්තියානි ආගම)


Center for Selvmordsforskning er en dansk selvejende institution under Børne- og Socialministeriet, hvis formål er at forske i selvmord og selvmordsforsøg samt fungere som videnscenter med henblik på at kunne anvende forskningsresultaterne i indsatsen for at forebygge selvmord.

Historie
I slutningen af 1970'erne satte professor, dr.med. Niels Juel-Nielsen selvmordsforskning på dagsordenen på det daværende Psykiatrisk Institut ved Odense Universitet. Dette førte blandt andet til deltagelse i det nordiske forskningsprojekt Suicide in Scandinavia 1977-83 (støttet af Nordisk Samarbejdsnævn for Medicinsk Forskning). I 1985 blev Juel-Nielsen og Unni Bille-Brahe opfordret til at deltage i opbygningen og ledelsen af et fælleseuropæisk forskningsprogram initieret af WHO's europæiske hovedkontor. Projektet WHO/EURO Multicentre Study on Parasuicide, der blev indledt i 1989, blev begyndelsen på udviklingen af et særligt Center for Selvmordsforskning ved Psykiatrisk Afdeling ved Odense Universitetshospital. I de efterfølgende fire år blev enheden hovedsageligt finansieret af Rockwool Fonden.

I 1991-1992 var centret sammen med daværende administrerende overlæge, dr.med. Knud Jensen – på Sundhedsstyrelsens opfordring – involveret i udarbejdelsen af planerne for og igangsættelsen af Center for Forebyggelse af Selvmordsadfærd i Odense, og i 1992 flyttede Center for Selvmordsforskning sammen med det nyoprettede forebyggelsescenter til en ældre villa i nærheden af sygehusområdet.

Siden 1994 har centret været finansieret af Socialministeriet, nu Børne- og Socialministeriet, ved hjælp af satspuljemidler. Af bevillingsskrivelsen fremgår det, at centret har til formål at:

Den 1. november 1997 blev centrets to registre Register for Selvmord og Register for Selvmordsforsøg godkendt som offentlige registre.

I 1999 blev centret etableret som en selvejende institution under Socialministeriet. I perioden 2001–2018 blev centret ledet af cand.pæd., ph.d. Lilian Zøllner.

Opgaver
Formålet med centrets arbejde er:
 at forske i belastende og beskyttende faktorer for selvmordsadfærd og anden selvskadende adfærd og indgå i nationale og internationale forskningssamarbejder
 at føre to offentlige registre: Register for Selvmordsforsøg og Register for Selvmord for at bidrage med viden om selvmordsadfærd
 at samle, koordinere og formidle kvantitativ og kvalitativ viden om selvmordsadfærd og forebyggelse med henblik på at anvende denne viden i indsatsen for at forebygge selvmordsadfærd
 at bidrage til undervisning og uddannelse af de personalegrupper, der til daglig arbejder blandt de grupper, hvor risikoen for selvmordsadfærd er høj
 at foreslå indsatsområder i det forebyggende arbejde

Bestyrelse

Bestyrelsen består af syv medlemmer, der beskikkes af Børne- og Socialministeriet for en fireårig periode, som følger den kommunale valgperiode. Medlemmerne indstilles af:
 Børne- og Socialministeriet
 Sundheds- og Ældreministeriet
 Kommunernes Landsforening
 Danske Regioner
 Syddansk Universitet
 Center for Selvmordsforskning
 Efter indstilling fra den siddende bestyrelse udpeges et medlem, som så vidt muligt kommer fra undervisningssektoren

Bestyrelsen træffer beslutning om de overordnede rammer for Center for Selvmordsforsknings aktiviteter og budget. Der indgås resultatkontrakt mellem centret og Børne- og Socialministeriet. For centret underskriver bestyrelsesformanden resultatkontrakten. På grundlag af et forslag udarbejdet af centerlederen, vedtager bestyrelsen det årlige budget for institutionen. Budgettet skal foreligge vedtaget senest i december måned forud for budgetåret.

Centret aflægger en årsrapport efter retningslinjer givet af Børne- og Socialministeriet. Årsrapporten skal dokumentere, at centrets bevilling er anvendt i overensstemmelse med forudsætningerne, og at de tilsigtede resultater er opnået. Det påhviler bestyrelsen at sikre, at centret foretager de nødvendige registreringer til årsrapportens aflæggelse. Årsrapporten udarbejdes af centerlederen, og den reviderede årsrapport godkendes af bestyrelsen ved dennes underskrift. Årsrapporten indsendes til Børne- og Socialministeriet.

Den 11. januar 2019 beskikkede Børne- og Socialministeriet en bestyrelse under ledelse af konstitueret formand, sognepræst, foredragsholder og konsulent, Ole Kamp, der blev indstillet af den afgående bestyrelse.

Registre

Center for Selvmordsforskning fører to offentlige registre, hvis data bygger på bopælskommune: Register for Selvmord og Register for Selvmordsforsøg.

Register for Selvmord
Register for Selvmord dækker perioden 1970-2016 og indeholder alle registrerede selvmord i Danmark. I forbindelse med et dødsfald udfærdiges en dødsattest. Informationer herfra overføres til Dødsårsagsregisteret, der udarbejdes af Sundhedsdatastyrelsen.

Register for Selvmord er et udtræk herfra med de dødsfald, der skyldes selvmord. Registeret indeholder ca. 36.000 selvmord med angivelse af den anvendte metode og dato. Desuden indeholder det oplysninger om personen, dvs. køn, alder, civilstand og bopælskommune. Registeret anvendes til udarbejdelse af statistik om selvmord og til forskning. Data opdateres årligt. Dødsårsagsregistret kan modtage dødsattester flere år efter et dødsfald, hvorfor antallet af selvmord vil kunne blive opdateret bagudrettet.

Register for Selvmordsforsøg
Register for Selvmordsforsøg dækker perioden 1990-2016. Registret indeholder selvmordsforsøg med kontakt til et sygehus enten i form af en indlæggelse eller et skadestuebesøg på en somatisk eller psykiatrisk afdeling med kontaktårsag EUW (selvmordshandling).

Registret udarbejdes af Center for Selvmordsforskning på baggrund af journaler fra indlæggelser. Registeret indeholder ca. 10.000 selvmordsforsøg, der er foretaget af ca. 6.000 personer. Mange selvmordsforsøgere har foretaget mere end ét forsøg. I registeret findes information om de anvendte metoder, dato og klokkeslæt samt bagvedliggende årsager til selvmordsforsøget. Desuden registreres oplysninger om personen, dvs. køn, alder og bopælskommune. Registeret anvendes til udarbejdelse af statistik om selvmordsforsøg og til forskning.

Center for Selvmordsforskning har siden 1. april 1989 til og med 2010 registreret selvmordsforsøg i det gamle Fyns Amt på baggrund af skadekort fra de fynske skadestuer. Tallene fra Fyn kan give et fingerpeg om udviklingstendenser, når det gælder selvmordsforsøg på landsplan, fordi den fynske befolkning kan siges at udgøre et repræsentativt udsnit af den danske befolkning. I perioden ansås Fyns Amt for at være repræsentativt for landets befolkning, og man kan derfor konvertere data til landsdækkende ved at gange med 10.

Register for Selvmordsforsøg er under udvidelse, og skal på sigt dække hele landet.
 Registret dækker kun Fyns Amt i perioden 1990-2010
 Registret dækker kun Region Syddanmark i perioden 2011
 Registret dækker kun regionerne Nordjylland og Sjælland i perioden 2012-2016

Referencer

Eksterne henvisninger

Etableret i 1989
Selvejende institutioner
Selvmord

Center for Selvmordsforskning


Linospadix minor es una especie de palmera nativa de Queensland en Australia.

Descripción
Alcanza un tamaño de 1 m hasta 5 m de altura y los tallos entre 7 mm y 20 mm de diámetro, con  hojas de color verde oscuro, y una corona de 7 a 12 hojas

Distribución
Tiene una distribución limitada a las selvas tropicales de la cordillera sur Mcllwraith (Península del Cabo York ), y es abundante en los bosques tropicales húmedos de Queensland al sur de Cooktown de 0 a 1.200 m de altitud.

Taxonomía
Linospadix minor fue descrita por (W.Hill) Burret y publicado en Notizblatt des Botanischen Gartens und Museums zu Berlin-Dahlem 12: 330, en el año 1935.
Etimología
Linospadix: nombre genérico que procede de las palabras griegas: linon = "lino o hilo" y spadix = inflorescencia, en referencia a la inflorescencia espigada y delgada.

minor: epíteto latino que significa "la menor, más pequeña".
Sinonimia
 Areca minor W.Hill
 Bacularia intermedia C.T.White
 Bacularia minor (W.Hill) F.Muell.
 Kentia minor (W.Hill) F.Muell.
 Linospadix intermedia (C.T.White) R.W.Johnson

Referencias

Enlaces externos

 Linospadix minor en PalmWeb

minor
Palmeras de Australia
Flora de Queensland
Plantas descritas en 1935
Plantas descritas por W.Hill
Plantas descritas por Burret

Linospadix minor


තුයිඅප්පුආරච්චි දොන් දයා ද අල්විස් (උපත 1942 නොවැම්බර් 7 - විපත 2015 අප්‍රේල් 27), හෙවත් දයා අල්විස්, යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. ඔහු තිර රචකයෙක් සහ අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් ද විය. ඔහු ටෙලි නාට්‍ය හයක් පමණ අධ්‍යක්ෂණය කළා. වේදිකා නාට්‍ය, සිනමාව සහ ටෙලිනාට්‍ය යන ක්ෂේත්‍ර තුනම ආවරණය වන පරිදි සම්මානයක් ලැබූ ශ්‍රී ලංකාවේ පළමු පුද්ගලයා ඔහු විය.

හදිසි අනතුරකින් ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටියදී 2015 අප්‍රේල් 27 වන දින වයස අවුරුදු 72 දී ඔහු මිය ගියේය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
දයා අල්විස් 1942 නොවැම්බර් 7 වැනිදා පයාගලදී උපත ලැබුවේ සහෝදර සහෝදරියන් හත් දෙනකු සිටින පවුලේ සිව්වැනි පුතා ලෙසය. ඔහු කළුතර ඥානෝදය විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කළේය. 1956 දී වයස අවුරුදු 14 දී ඔහු "ලා දළු වනමල්" ගීතය ගායනා කළේය. භාත්කන්ඩේ උපාධිය අවසන් කිරීමෙන් පසු ඔහු සංගීත ගුරුවරයා ලෙස තෝලංගමුව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. ඔහු තම ප්‍රථම නාට්‍යය වන ''ගිරිකුල'' නිර්මාණය කළේ පාසලේදීය.

ඔහු යමුනා දයාංගනී සමඟ විවාහ වූ අතර ඔවුන්ට සාරංගදේව සහ සපුමල් බණ්ඩාර යන නමින් පුතුන් දෙදෙනෙක් සිටී.

වෘත්තීය ජීවිතය
රංගනයට පිවිසීමට පෙර, අල්විස් 1964 දී ඉන්දියාවට ගොස් භාත්ඛණ්ඩේ සංගීත ආයතනයෙන් සංගීතය හැදෑරූ අතර වේදිකා සිදුවීම් සඳහා ශබ්ද මිශ්‍ර කරන්නෙකු ලෙස සේවය කළේය. 1966 දී ඔහු සිය පළමු චිත්‍රපටය නිෂ්පාදනය කළේය. දෙපානෝ, මෝදර මෝල, ඒකාධිපති, කළුවරේ ජරමරේ, රන් කන්ද, වැනි වේදිකා නාට්‍යවලින් ඔහු රංගන ජීවිතය ආරම්භ කළේය. ඉන්පසු සරත්චන්ද්‍රගේ ප්‍රේම‍තෝ ජායති සෝකෝ සහ කළු වළලු, ගුණසේන ගලපත්තිගේ මුහුදු පූත්තු, හෙන්රි ජයසේනගේ මකර සහ ගමනක්, ධර්මසිරි බණ්ඩාරගේ කකරසාය, දවල භීෂණ, සෝමලතා සුබසිංහගේ විකුර්ති සහ ජයන්ත චන්ද්‍රසිරිගේ මෝරා වැනි විවිධ තේමාවන් රැගත් වේදිකා නාට්‍ය වල ඔහු රගපෑවේය. ඔහුගේම නිෂ්පාදනයක් වූ "දල්පදාදු" ඔක්තෝබර් 6 සහ 13 යන දිනවල ස්වීඩනයේ ද නැවත ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී හැරෝහි ද පසුව ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලය, වෙස්ට්මිනිස්ටර් හි ද ප්‍රදර්ශනය විය. ඔහුගේ "පරස්තාව" වේදිකා නාට්‍යය ලන්ඩනයේ සහ බර්මින්හැම්හි ද වාදනය විය. ඔහු අධ්‍යක්ෂණය කළ සමහර වේදිකා නාට්‍ය අතර අගන්තුකායෝ සහ කේ සරා ඇතුළත් වේ. ඔහු "සිංහබාහු" චිත්‍රපටයේ තිර රචනය සහ සහාය අධ්‍යක්ෂවරයාද විය.

අල්විස් යනු සිංහල ටෙලිනාට්‍ය ඉතිහාසයේ මුල්ම කුළුණු අතරින් එකකි. ශ්‍රී ලාංකේය රූපවාහිනියේ විකාශය වූ ළා හිරු දහසක් මුල්ම නාට්‍යය රචනා කළ සහ රඟපෑ පළමු පුද්ගලයා ලෙස ඔහු ඉතිහාසගත විය. ඔහු ආවර්ජන, පුනරවර්තන සහ බෝඩිම ටෙලිනාට්‍ය සඳහා තිර රචනය ද ලිවීය. ඔහුගේ මංගල ටෙලිනාට්‍ය අධ්‍යක්ෂණය කළේ චන්ද්‍ර යාමය හරහාය. ඔහු විචාරක පැසසුමට ලක් වූ වෙද හාමිනේ කතා මාලාවේත් ඉන්පසුව චන්ද්‍රයාමය නාට්‍යයේත් රඟපෑවා. ඔහුගේ ජනප්‍රියම රූපවාහිනී රංගනය වූයේ බෝඩිම සහ පබා රූපවාහිනී කතාමාලා හරහාය. ඔහු ලන්ඩනයේ රූගත කළ පළමු ශ්‍රී ලාංකේය ටෙලි නාට්‍යය වන ඉර බට තරුව හි ද රඟපෑවේය. 2001 දී ඔහු සෑම සිකුරාදා දිනකම රාත්‍රී 7.30 ට ITN නාලිකාවේ විකාශය වූ අවසන් හෝරාව කතා මාලාව අධ්‍යක්ෂණය කළේය.

අල්විස් සිය සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කළේ 1976 වසරේ තිරගත වූ අමරනාත් ජයතිලකගේ තිලක හා තිලකා චිත්‍රපටියෙනි. ඉන්පසු ඔහු චිත්‍රපට 40කට වැඩි ප්‍රමාණයක රඟපෑවේය. ඔහුගේ සමහර ජනප්‍රිය සිනමා රංගනයන් ලෙස කොළඹ සන්නිය, මඩොල් දූව, සරුංගලය, පූජා, මායා මෙන්ම වසන්ත ඔබේසේකරගේ වල්මත්වූවෝ හැදින්විය හැක. එහිදී ඔහු වල්මත්වූවෝ සදහා ජාතික සම්මාන සඳහා නිර්දේශ විය.

මරණය
අල්විස් 2015 අප්‍රේල් 20 වැනිදා පිළියන්දල බෝකුන්දර ප්‍රදේශයේදී ත්‍රිරෝද රථයක ගැටී අනතුරකට ලක්විය. බාහිර රුධිර වහනයක් සිදුවී නොතිබූ නිසා ඔහු කිසිදු ඖෂධයක් නොමැතිව ගෙදර ගියේය. කෙසේ වෙතත්, අනතුරින් අභ්‍යන්තර රුධිර වහනයක් සිදුවී ඇති අතර, ඔහුගේ හිසේ කැළඹීමක් සිදුව තිබුණා. පසුව ඔහුව ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර රෝහලට ඇතුළත් කර ඇත.
 මොළයේ දරුණු රුධිර වහනයක් හේතුවෙන් ඔහු ස්නායු රෝග ඒකකයේ ප්‍රතිකාර ලබා ගත්තේය. රෝහලේ ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටියදී අභ්‍යන්තර රුධිර වහනයක් හේතුවෙන් ඔහු අප්‍රේල් 27 දින අලුයම 3.50 ට පමණ මිය ගියේය.

References

External links

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිනමාවේ හාස්‍ය නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික හාස්‍ය නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යක්ෂවරු
සිංහල ජනයා

දයා අල්විස්


San Giacomo in Paludo es una isla italiana de la laguna de Venecia que posee una superficie de 0,012 kilómetros cuadrados.  Se encuentra entre Murano y la Madonna del Monte, a lo largo del canal de Scomenzera.

En 1046 se construyó un monasterio dedicado a Santiago el Mayor, que dio albergue a los viajeros y peregrinos. En 1456 fue utilizado como un hospital temporal y en el  fue habitado por los frailes franciscanos. En 1810 los edictos de Napoleón suprimieron el monasterio que fue demolido. Fue utilizado desde entonces y hasta 1961 como un puesto militar. Fue restaurada aunque parcialmente está en ruinas.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

 Carlo Beltrame, B. Baudo, D. Calaon: Area 1000 e 2000: la chiesa di San Giacomo e il monastero delle fasi medievali e tardomedievali, in S. Gelichi, F. Baudo, C. Beltrame, D. Calaon, S. Smith: Isola di San Giacomo in Paludo (laguna nord, Venezia): gli scavi delle campagne del 2003 (SGP03a, SGP03b), in: Quaderni di Archeologia del Veneto 20 (2004) 160-177.
 E. Canal: I ritrovamenti ceramici attici e di epoca romana in San Giacomo in Paludo, un isola da recuperare. Testimonianze di storia e archeologia di un'isola della laguna veneta, Ausstellungskatalog Venedig 1988, S. 39-42

Islas de la laguna de Venecia

San Giacomo in Paludo


Jan Dantiscus (în ; ) a fost un om de stat al Regatului Poloniei, explorator polonez, diplomat, prim ambasador din istora diplomației polone, secretar al Regelui Sigismund I și unul dintre cei mai cunoscuți poeți ai Renașterii.

Biografie
S-a născut la Danzig, fiu al unui fabricant de bere pe nume Johann von Hoefen. La curtea regală de la Cracovia se afla de la vârsta de 15 ani.
În 1503 apare în secretariatul cancelarului Jan Łaski, iar în anul următor îl regăsim la cancelaria regală, în calitate de specialist în afaceri externe cu Prusia. În 1504-1505 a reprezentat curtea regală la congresele Prusiei Regale. Beneficiind de ajutorului regal a călătorit prin Danemarca, Germania, Italia și de acolo în Palestina și Arabia.

În 1522-1523 a fost în Anglia, apoi - Sfântul Imperiu Roman, unde a discutat acțiunile privind respectarea Ordinului Teuton.
Dantyszek a părăsit Cracovia in căutarea lui Carol al V-lea, la 15 martie 1524. Aceasta a fost a treia misiune a sa în slujba împăratului. Pe 3 decembrie a îngenuncheat în fața impăratului la Madrid. După aceea, împăratul l-a ținut permanent în preajmă. În 1526, iubita lui Dantyszek, Izabela del Gada, a născut o fetiță, Juanita. Dantyszek s-a întors la Cracovia în iulie 1532, retrăgându-se mai târziu la scaunul său episcopal de Heilsberg.

S-a bucurat de scaunul de episcop la Chełmno (1533—1537), iar din 1537 până în 1548, și de cel de episcop al Warmiei.

A fost prieten cu mulți oameni de seamă ai epocii, printre care și: Hernán Cortés, Martin Luther, Erasmus, Nicolaus Copernic.

Lucrări selectate
 De virtutis et fortunate differentia somnium, Kraków 1510, drukarnia J. Haller
 Epithalamium in nuptiis... Sigismundi... ac Barbarae, Kraków 1512, drukarnia J. Haller, przedr. Acta Tomiciana, t. 2, 1852, s. 30-38; przekł. polski J. Harhala, przedr. M. Plezia: "Najstarsza poezja polsko-łacińska (do połowy XVI wieku)", Wrocław 1952, Biblioteka Narodowa seria I, poz. 141
 In laudem Pauli Crosnensis Rutheni, wyd. w: Paweł z Krosna Epithalamion... Sigismundi regis Poloniae nobilissimaeque Barbarae, Kraków 1512
 Carmen extemporarium de victoria insigni ex Moschis, Kraków 1514, drukarnia F. Ungler
 De profectione Sigismundi I in Hungariam, wyd. w diariuszu R. Bartolina z Perugii pt. Odeporicon id est itinerarium..., Wiedeń 1515, drukarnia H. Wietor (wyd. osobne, Kraków 1516, drukarnia F. Ungler)
 Elegia amatoria (tzw. elegia "Ad Grinaeam"), powst. 1517, wyd. Kraków 1518, drukarnia J. Haller (przekł. polski: L. Siemieński Czas. Dodatek Miesięczny, 1857, t. 7, s. 721-725)
 Ad Magnificum Dominum Sigismundum de Erberstain... soteria, Kraków 1518, drukarnia J. Haller
 Epithalamium reginae Bonae, powst. prawdopodobnie 1518, rękopis Biblioteka Czartoryskich, nr 33, s. 407-426
 Nostrorum temporum calamitatibus silva, Bononia 1530, drukarnia J. B. Phaelius (wyd. nast.: Kraków 1530, Kolonia 1530, Antwerpia 1530), wyd. Z. Celichowski, Poznań 1902
 Victoria Sereniss. Poloniae Regis contra voyevodam Muldaviae... 22 Augusti parta 1531, Lowanium 1531, przedr. w zbiorach, zob. Estr. XV, 38 (przekł. francuski: Paryż 1531)
 Vita Joannis de Curiis Dantisci, z autografu wyd. J. E. Schmied (D. F. Rhete?), Gdańsk 1693, przedr. pt. "...vita quam ipse paulo ante mortem hoc carmine posteris reliquit", Preussische Lieferung, t. 1, Lipsk 1775, s. 705-715

Note

Bibliografie
 Norman Davies, Istoria Poloniei : Terenul de joacă al lui Dumnezeu. Vol. 1. De la origini până în 1795 (Traducere de Carmen Bartl), Editura Polirom, București, 2014, 488 p.

Legături externe
  Jan Dantyszek
  Jan Dantyszek
  Jan Dantyszek – pierwszy polski ambasador
  Jan Dantyszek gdanszczanin polak europejczyk

Nașteri în 1485
Nașteri pe 1 noiembrie
Decese în 1548
Decese pe 27 octombrie
Biografi
Poeți din secolul al XVI-lea
Diplomați din secolul al XVI-lea
Poeți polonezi
Episcopi catolici polonezi
Nobilime spaniolă
Nobili polonezi
Diplomați polonezi
Scriitori de limbă latină din secolul al XVI-lea

Johannes Dantiscus


La virtù dei strali d'Amore (título original en italiano; en español, El poder de las flechas de Cupido) es una ópera en tres actos, con música de Francesco Cavalli y un libreto en italiano de Giovanni Faustini. Se estrenó en el año 1642 en el Teatro San Cassiano de Venecia y fue repuesta en Bolonia en 1648.

Se ha repuesto recientemente en la Universidad Estatal Bowling Green, en colaboración con la Escuela de Música Eastman, en el otoño de 2007, y de nuevo en el Teatro Malibran de Venecia en septiembre de 2008.

virtù dei strali d'Amore (El poder de las flechas de Cupido) es una ópera en tres actos del compositor italiano Francesco Cavalli a un libreto de Giovanni Faustini.  Se estrenó en el Teatro San Cassiano, Venecia en 1642 y revivió en Bolonia en 1648.

La ópera fue revivida recientemente por la Universidad Estatal de Bowling Green, en colaboración con la Eastman School of Music, en el otoño de 2007, y nuevamente en el Teatro Malibran de Venecia en septiembre de 2008.

Roles

Más información: Rol, Tipo de voz ...

Sinopsis

(El orden de las escenas se tomó de la producción de 2007 en BGSU).

Acto 1

Escena 1

El Príncipe Pallante de Tracia y su criado Erino se encuentran con Clarindo, Dalinda y Alfisa, quienes le cuentan sobre el Príncipe Darete, secuestrado por la reina hechicera de Tesalia, Ericlea, como venganza por despreciar sus avances.  Pallante lamenta el hecho de que Clarindo y Dalinda pueden tener el uno al otro, pero él nunca puede tener su amor, la princesa Cleria de Chipre (la hermana de Darete), quien lo desprecia aunque él la rescató.  Pallante ve al sirviente Eumete, quien le dice que está esperando que regrese su maestro Meonte.  Cleria es perseguida por Meonte, quien se enamoró de ella y pide ayuda;  Pallante se apresura a defenderla y hiere a Meonte.  Eumete se apresura a su lado y, creyéndolo muerto, intenta suicidarse, pero dos marineros lo detienen.  Cleandra, una hechicera, aparece y saca a Meonte en su nave para curarlo.

Escena 2

Cleria les cuenta a sus amigos Clito y Leucippe la historia de cómo Meonte intentó llevarla a su barco, pero Pallante luchó contra él, y ella, que no quería estar con ninguno de ellos, se escapó y deseó que ambos murieran.  Sus amigos la regañan por no estar agradecida con su salvador, pero Cleria culpa a las estrellas por su crueldad y jura que nunca la amará.  Al darse cuenta de que esta es la madera donde Ericlea mantiene cautivo a Darete, huyen.  Aparecen Pallante y Erino, bastante seguros de que Meonte está muerto.  Erino le aconseja a Pallante que sea más contundente y se apodere del amor;  Sin embargo, después de la salida de Pallante, se dice a sí mismo que el amor es doloroso y que no desea someterse a él.  Se duerme

Escena 3

Ericlea y sus espíritus malignos torturan a Darete.

Acto 2

Escena 1

Un coro de dioses alaba a Venere, la diosa del amor;  Venere y Amore, su hijo y guardián de las flechas del amor, alaban los poderes de amor del otro.  Marte, dios de la guerra, le pide a Amore que se apiade de Pallante y haga que Cleria lo ame.  Amore insulta a Marte, quien luego lo amenaza, y Amore huye.  Marte, Venere y el coro de dioses advierten que Amore y sus flechas serán peligrosas.

Escena 2

Erino le cuenta a Pallante sobre los espíritus malignos que vio la noche anterior;  salen al bosque.  Amore entra, prometiendo castigar a Venere y Marte por burlarse de él, y asegurarse de que Pallante nunca sea feliz.  Se duerme  Eumete entra, lamentando el amor atormentado, y revela a la audiencia que ella es en realidad Erabena, como la hija del rey de Atenas, y el amante despreciado de Meonte (Aria: "Llora, o ríos").  Al ver a Amore dormido en el suelo, lo apuñala con ira con una de sus flechas;  él se despierta, de repente desesperadamente enamorado de ella.  Ella se escapa y él la persigue.

Escena 3

Meonte le agradece a Cleandra por curarlo y le pregunta cómo puede pagarle;  ella dice que es lo que le debe por rescatarla del mago Oronte.  Ella profetiza que él se regocijará en el amor antes del final del día, y luego peleará con un gran león.  Se pregunta acerca de las profecías, luego se va a buscar a Eumete.

Escena 4

Psiche busca a su esposo Amore, lamentando que este sea su destino por haber amado a un joven.  Fama, diosa del rumor, le cuenta lo que pasó con Amore y Erabena.  Psiche le pide a Giove, rey de los dioses, que le ayude a devolverle a Amore;  Giove envía a Saturno y Mercurio a la tierra para recuperar a Amore.

Escena 5

Amore persigue a Erabena, prometiéndole convertirla en una diosa si ella le devuelve su amor.  Erabena responde que el amor solo trae sufrimiento.  Ella se escapa, dejando a Amore lamentando su amor no correspondido.  Mercurio y Saturno agarran a Amore y lo devuelven al cielo, dejando sus flechas esparcidas por el suelo.

Acto 3

Escena 1

Pallante habla de su adoración a Cleria nuevamente;  luego, al oírla entrar, él y Erino se esconden.  Cleria le ruega a su padre, Evagora, que la deje vivir como seguidora de Diana en lugar de casarse, pero él le aconseja que ame a Pallante, ya que es una recompensa justa por haberla rescatado.  Cleria dice que preferiría casarse con la muerte.  Evagora sale;  Leucippe y Clito le aconsejan a Cleria que ame, pero ella dice que prefiere su libertad.  Al ver una flecha en el suelo, la levanta y accidentalmente pincha su dedo.  Pallante sale corriendo para asegurarse de que está bien y se enamora perdidamente de él.  Todos se maravillan de lo poderosos que son Amore y sus flechas.  Pallante le dice a Cleria que debe ir a rescatar a Darete, pero que pronto regresará con ella.

Escena 2

Meonte entra, buscando a Eumete.  Él y Erabena se encuentran, y ella le cuenta un sueño en el que Erabena acusa a Meonte de infidelidad.  Meonte admite que la ha rechazado por Cleria, diciendo que no es su culpa, sino la de Amore.  Cuando él dice que no volvería a Erabena, ella lo desafía a un duelo como el campeón de Erabena, usando como su arma una de las flechas de Amore.  Ella lo apuñala, y él se enamora de ella otra vez.  Cuando ella se revela, Meonte se da cuenta de lo que significaba la predicción de Cleandra.  Mercurio entra, diciéndole a Erabena que no está permitido que un mortal use las flechas de Amore, y quita las flechas.  Meonte y Eumete se van, y Mercurio invita a todas las mujeres a que vengan con él y sientan el poder de las flechas de Amore (Aria: "Damas, si quieren amar").

Escena 3

Pallante derrota a Ericlea y sus demonios rompiendo la urna mágica.

Escena 4

Darete aparece, y Pallante le explica lo que ha sucedido.  Aparecen Meonte y Erabena;  Meonte reconoce a Pallante como el que lo hirió y lo reta a pelear.  Erabena intenta detenerlos pero no puede.  Cleandra entra y detiene la pelea, revelando que Meonte y Pallante son hermanos perdidos hace mucho tiempo.  Evagora se reúne con su hijo Darete y promete la mano de Pallante Cleria en matrimonio.  Erabena y Meonte se regocijan por el cambio en el destino y el amor.

Escena 5

Amore, de vuelta en el cielo, explica que el tiempo ha curado su amor por Erabena.  Venere le aconseja que olvide la pelea con Marte, a lo que él acepta.  Psiche exige saber por qué la dejó;  él dice que fue culpa de sus flechas.  Ella responde que eso no es excusa y promete que tendrá su venganza en forma de muchos besos.

Actuaciones

Gabriel Garrido 2009

Referencias
Fuentes
Brenac, Jean-Claude, Le magazine de l'opéra baroque, Sept. 2009 en francés
Licencia

Enlaces externos

Óperas de Francesco Cavalli
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Venecia
Óperas de 1642

La virtù de' strali d'Amore


În spatele cortinei este un film românesc din 1993 regizat de Bogdan Mustață.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1993 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1993
Filme de comedie românești

În spatele cortinei (film)


Wasserjungfer kann stehen für:
 eine Meerjungfrau
 ein Individuum der Kleinlibellen
 Zeche Wasserjungfer, historisches Steinkohlebergwerk in Essen

Wasserjungfer


est un western américain de Tom Laughlin, sorti en 1974. C'est la suite du film Billy Jack qui était sorti en 1971.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original :
 Titre français :
 Réalisation : Tom Laughlin
 Scénario : Tom Laughlin et Delores Taylor sous le pseudonyme de Frank et Teresa Christina
 Photographie : Jack A. Marta
 Montage : George Grenville, Michael Kahn
 Musique : Elmer Bernstein
 Production : Taylor-Laughlin Enterprises Investment Corp.
 Producteur : 	Joe Cramer
 Société de distribution : Warner Bros.
 Lieu de tournage : Old Tucson Studios
 Pays d'origine : États-Unis
 Langue : anglais
 Genre : drame
 Durée :
 Dates de sortie :
  (États-Unis)

Distribution
 Tom Laughlin : Billy Jack
 Delores Taylor : Jean Roberts
 Victor Izay : Doc
 Teresa Kelly : Carol
 Sara Lane : Russell
 Geo Anne Sosa : Joanne
 Lynn Baker : Lynn
 Riley Hill : Posner
 Sparky Watt : Sheriff Cole
 Gus Greymountain : Blue Elk
 Sacheen Littlefeather : Patsy Littlejohn
 Michael Bolland : Danny
 Jack Stanley : Grandfather
 Bong-Soo Han : Master Han
 Rolling Thunder : Thunder Mountain
 William Wellman Jr. : garde national

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1974
Western américain
Suite de film américain
Film distribué par Warner Bros. Pictures

The Trial of Billy Jack


El castillo de San Aniceto (, en normando: Motta San Niceto) es un castillo bizantino construido a principios del  en una colina de Motta San Giovanni, en la actual provincia italiana de Reggio Calabria.

Es uno de los pocos ejemplos de arquitectura altomedieval en Calabria, así como una de las escasas fortificaciones bizantinas bien conservadas en el mundo. Su nombre deriva del almirante bizantino Nicetas Oryphas (860–873).

Historia y arquitectura
El castillo es un edificio normando construido a principios del  en una colina en Motta San Giovanni.

El castillo tiene un plano irregular, que recuerda al de un barco con la proa dirigida hacia las montañas y la proa mirando al mar. Flanqueando la entrada hay dos torres rectangulares, y en el patio central hay una pequeña capilla que tiene una cúpula pintada al fresco en la que aparece un pantocrátor, figura frecuente del arte bizantino.

La altura de las bien conservadas murallas varía de 3 a 3.5 metros según las zonas, y su anchura es de un metro.

Referencias
A. de Lorenzo, Le quattro motte esistenti presso Reggio Calabria 1891.

B. Genovese y R. Marino, Castelli nella provincia di Reggio Calabria, 2002.

Arquitectura bizantina en Italia
Arquitectura de Italia del siglo XI
Imperio bizantino en el siglo XI
Motta San Giovanni
San Aniceto

Castillo de San Aniceto


İbahilik (), İslâm'da, Sünnî anlayışın yasakladığı ve günah olarak değerlendirdiği bazı şeyleri yasak görmemektir. Hatta bir bölümünün tersini yapmak anlayışıdır. Hristiyan teolojisinde ise, günahlardan arınarak ahiretteki sonsuz kurtuluş ve selâmete sadece kuvvetli imân ve Tanrı'nın mağfireti sayesinde erişilebileceği inancında olan kişileri tanımlamakta kullanılan bir deyimdir.

İ'tikadi kökeni
Bu anlayış (İbaha i'tikadı), Bektaşîlik yolunun temel kurallarından biri durumuna Balım Sultan ile gelmiştir. "Dincilik karşıtlığı" (Anti-Nomizm) olarak da tanımlanabilen bu davranış İslâm'ın Sünnî ekolünündeki bir kesimin oluşturduğu katı kurallara karşı ortaya çıkmış olan bir yorum biçimidir.

Bektaşî Tarikatı'ndaki yeri
Sünnî İslâm'ın ortaya sürdüğü şeyleri, Alevî-Bektaşî anlayışından süzerek ya da geçirerek kabul etme veya kabul etmeme anlayışı ve tavrıdır. Alevî-Bektaşîliğin özgün yanını ve - Sünnîliğe karşın - kimliğini bu anlayış ortaya koyar. Alevî-Bektaşîliğe yorum (Bâtınî te'vil) yolunu açar. Bir başka deyişle Alevî-Bektaşîliğin felsefi altyapısını oluşturur.

Hristiyanlıkta ibâhiyûn kavramı
Hristiyanlıkta ise ibâhiyûn kişi ahlâkî yasaların uygulanabilirliği ile sabit anlamlarını inkâr eden ve kurtuluşa ermenin sadece imân ve ilâhî inayet ile mümkün olabileceğine inanan şahsiyet olarak tanımlanmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Nomianizm
 Alevî inancı
 Bektaşi inancı
 Nusayrî inancı

Kaynakça

Alevilik
Tasavvuf
Erken Hristiyanlık ve Gnostisizm
Hristiyan Antignostisizm

İbahilik


Rasmus Hansen (born 15. februar 1979) er en dansk tidligere fodboldspiller. Han spillede senest for FC Skanderborg.

Karriere
I maj 2008 skiftede Hansen til islandske Valur efter at have fået ophævet sin kontrakt med Randers FC.

Han skiftede i december 2012 til FC Skanderborg. Her spillede han indtil 2013.

Referencer

Eksterne henvisninger
Rasmus Hansen på Danmarks Radios hjemmeside

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Gedved IF
Fodboldspillere fra Grauballe UGF
Fodboldspillere fra Silkeborg IF
Fodboldspillere fra Randers FC
Fodboldspillere fra Valur
Fodboldspillere fra Brabrand IF
Fodboldspillere fra FC Skanderborg

Rasmus Hansen (fodboldspiller, født 1979)


Estrelas ao Sábado é uma competição de talentos musicais exibida aos sábados à tarde, na RTP1. Conta com apresentação de Isabel Silva.

A 1.ª temporada estreou a 25 de março de 2023 e terminou a 5 de agosto de 2023.

A 2.ª temporada estreou a 21 de outubro de 2023 e manteve o leque de jurados fixo.

Sinopse
O programa de talentos da música popular portuguesa!

Em Estrelas ao Sábado vão brilhar o talento e as raízes da nossa música. Isabel Silva é a anfitriã deste formato inovador, que vai dar voz a todos aqueles que queiram mostrar o seu talento, interpretando os mais diversos géneros da música popular portuguesa, mas só um será o vencedor.

Semanalmente, recebemos um grupo de concorrentes, que terá oportunidade de mostrar o seu talento, cantando e/ou tocando temas inéditos ou novas versões de temas já conhecidos. Mas para nos ajudar a decidir quem fica na competição, contamos com a presença do júri do programa composto por António Sala, Mónica Sintra e CC, a quem se junta todas as semanas um convidado especial.

Contudo, o público também tem um papel importante na escolha dos concorrentes, pois também ele tem uma palavra a dizer sobre os seus preferidos.

Equipa

1.ª Temporada

2.ª Temporada

Temporadas

Programas de televisão de Portugal que estrearam em 2023
2023 na televisão em Portugal
Game shows de Portugal
Programas da RTP1
Programas de televisão em língua portuguesa

Estrelas ao Sábado


Susy, secretos del corazón  fue una revista femenina publicada por Editorial Novaro a partir de 1960. Alcanzó los 1140 números ordinarios en la "Serie Clásica", 18 en la "Serie Colibrí" y 7 extraordinarios.

Contenido
Cada número presentaba varias historietas cortas, generalmente procedentes de revistas de la compañía estadounidense DC Comics, como Secret Hearts, Young Love y Heart Throbs, pero también de la española Bruguera, como Sissi.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Archi y Susy: Para púberes de los '70'', por Florencia Absatz para "Código Retro".
 La educación sentimental por Moira Soto, "Página/12"

Revistas de historieta de México
Revistas en español
Historieta romántica

Susy, secretos del corazón


An Leydeum dutillyanum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernest Lepage, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mary Elizabeth Barkworth. An Leydeum dutillyanum in nahilalakip ha genus nga Leydeum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leydeum

Leydeum dutillyanum


Im Nitriansky kraj bestehen 1149 denkmalgeschützte Objekte. Die unten angeführte Liste führt zu den Listen der Bezirke und gibt die Anzahl der Objekte an.

Einzelnachweise

Weblinks

Nitriansky kraj
Kulturdenkmal (Slowakei)

Denkmalgeschützte Objekte im Nitriansky kraj


Anastasia Viktorovna Mishina (en ), née le 24 avril 2001 à Saint-Pétersbourg, est une patineuse artistique russe.

Biographie

Carrière sportive
Anastasia Mishina patine d'abord avec , avec lequel elle est médaillée d'argent des Championnats du monde juniors de patinage artistique 2016 à Debrecen et remporte la finale du Grand Prix junior ISU 2016-2017 à Marseille.

Anastasia Mishina patine ensuite avec Aleksandr Galliamov . Ils sont médaillés de bronze des Championnats du monde juniors de patinage artistique 2018 à Sofia, médaillés d'or de la finale du Grand Prix junior 2018-2019 à Vancouver ainsi que des Championnats du monde juniors de patinage artistique 2019 à Zagreb, troisièmes de la finale du Grand Prix ISU 2019-2020 à Turin, avant d'être sacrés champions du monde en 2021 à Stockholm. Vainqueur des Championnats du monde par équipes de patinage artistique 2021, le duo est champion d'Europe en 2022 à Tallinn.

Aux Jeux olympiques de Pékin de 2022, elle est membre de l'équipe mixte médaillée d'or ; elle contribue à cette médaille notamment en s'imposant dans le programme libre couples avec Aleksandr Galliamov. Le 19 février, ils prennent la  place lors de l'épreuve par couples.

Palmarès
Avec deux partenaires :
Vladislav Mirzoev (2 saisons : 2015-2017)
Aleksandr Galliamov (6 saisons : 2017-2023)

Notes et références

Liens externes

Patineuse artistique russe
Patineuse artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillée aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Championne olympique du Comité olympique de Russie
Championne olympique de patinage artistique
Championne du monde de patinage artistique
Championne d'Europe de patinage artistique
Naissance en avril 2001
Naissance à Saint-Pétersbourg

Anastasia Mishina


Det forenede Korea (the Olympic Korean Peninsula Declaration) deltog ved vinter-OL 2018 i Pyeongchang i Sydkorea i perioden 9. – 25. februar 2018 med ét samlet ishockey hold for damer. I januar 2018 erklærede præsidenten for den Internationale Olympiske Komité (IOC) Thomas Bach, at IOC ville tillade 22 atleter fra Nordkorea at deltage i legene. Heraf skulle de 12 atleter være kvindelige ishockeyspillere, der optrådte på et samlet hold med spillere fra Sydkorea under navnet Korea med den olympiske forkortelse COR. Holdet spillede under det forenede Koreas flag (Korean Unification Flag).

Deltagere
Følgende atleter vil deltage i nedennævnte sportsgrene:

Medaljer

Referencer

Lande ved vinter-OL 2018

Forenede Korea ved vinter-OL 2018


a Teoria sistemático-estrutural (em alemão Systematischen Strukturtheorie) é uma teoria elaborada por Lorenz Puntel que visa formular um quadro teórico do discurso de maneira teórica, sistemática e universal.

A Teoria sistemático-estrutural pretende ser a maior disponível para uma filosofia sistemática. Tal base teórica pretende ser articulada com base em critérios rigorosos e universais, entendidos aqui não sentido não de restrição, mas no de abrangência. Para isso, a teoria pretende propor uma completude da temática e a demonstração das conexões entre todos os componentes temáticos do discurso. Dado seu caráter discursivo-filosófico, a teoria se contrapõe às ciências duras, cujo escopo trabalha com recortes restritivos.

Contexto
O núcleo da teoria foi desenvolvido no livro Estrutura e Ser, que visa ressuscitar a filosofia sistemática como uma parte essencial do empreendimento teórico. Na visão de Lorenz Puntel, a filosofia como ciência universal pode ser holística sem ser imperialista. O livro foi premiado com o Findlay Book Prize de "melhor livro dos últimos 10 anos". Segundo o brasileiro Ernildo Stein, a Teoria sistemático-estrutural traz para a linguagem a articulação do pensamento em busca de uma visão das tradições de pensamento como um todo, que se combina sistematicamente.

A teoria leva em conta os principais sistemas filosóficos e científicos formulados ao longo dos séculos. De acordo com Puntel, ela é teórica porque teoricidade perfaz a primeira característica fundamental do pensamento filosófico-sistemático, sistemática porque a dimensão  teórica precisa ser articulada, e universal porque a dimensão teórica deve ser abrangente. De acordo com Puntel:

Obras sobre a Teoria sistemático-estrutural
 Lorenz Puntel Estrutura e ser. Um quadro teórico para uma filosofia sistemática. Mohr Siebeck Verlag, Tübingen 2006, ISBN 3-16-148963-2.
 Lorenz Puntel Ser e Deus. Uma abordagem sistemática para lidar com M. Heidegger, E. Levinas e J.-L. Marion. Mohr Siebeck Verlag, Tübingen 2010, ISBN 978-3-16-150146-3.
 Lorenz Puntel Em Busca Do Objeto E Do Estatuto Teórico Da Filosofia. de Gruyter; Reprint 2012, ISBN 8574314129
 Emmanuel Tourpe A Filosofia como discurso sistemático. Diálogos sobre os fundamentos de uma teoria dos seres, do ser e do absoluto. Karl Alber, Freiburg im Breisgau 2014.
 Manfredo Araújo de Oliveira A Metafísica do Ser Primordial. L. B. Puntel e o desafio de repensar a metafísica hoje. São Paulo: Loyola, 2019, 365 p.
 Alan White Rumo a Uma Teoria Filosófica de Tudo. Edições Loyola (Buenos Aires).

Movimentos filosóficos
Tradições filosóficas
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Teoria sistemático-estrutural


لاغونا نيغويل  هي إحدى مدن مقاطعة أورانج، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 ديسمبر، 1989.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية للاغونا نيغويل في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان لاغونا نيغويل 61,891 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 23,217 أسرة وعدد العائلات 16,793 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 23,885 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 83.50% من البيض و1.25% من الأمريكيين الأفارقة و0.29% من الأمريكيين الأصليين و7.73% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.12% من سكان جزر المحيط الهادئ و3.48% من الأعراق الأخرى و3.62% من عرقين مختلطين أو أكثر و10.38% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 23,217 أسرة كانت نسبة 39.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 60.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 8.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 27.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 20.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 4.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.65، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.10.

بلغ العمر الوسطي للسكان 37.5 عاماً. وكانت نسبة 26.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 32.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 25.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 8.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 95.4 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 91.8 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 80,733 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 93,613 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 68,640 دولارًا مقابل 40,487 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 39,167 دولارًا. وكانت نسبة 2.8% من العائلات ونسبة 4.1% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 3.7% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان لاغونا نيغويل 62,979 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 24,232 أسرة وعدد العائلات 17,234 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 25,312 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 80.38% من البيض و1.23% من الأمريكيين الأفارقة و0.35% من الأمريكيين الأصليين و8.67% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.14% من سكان جزر المحيط الهادئ و4.79% من الأعراق الأخرى و4.43% من عرقين مختلطين أو أكثر و13.91% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 24,232 أسرة كانت نسبة 33.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 58.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9.4% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 28.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 22.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.59، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.06.

بلغ العمر الوسطي للسكان 42.8 عاماً. وكانت نسبة 22.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 23.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 33.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.5% ذكور و51.5% إناث.

أعلام
 كريستوفر كلوتز
 ريان مارتن
 جوش كيلر
 بروس بيترسون
 إريك أبل

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أماكن مأهولة أسست في 1959
أماكن مأهولة أسست في 1989
تأسيسات سنة 1989 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

لاغونا نيغويل (كاليفورنيا)


Los astacianos fueron herejes del siglo IX, secuaces de un tal Sergio, el cual había renovado los errores de los maniqueos.

Su nombre, derivado del griego, significa sin consistencia, variables, inconstantes porque cambiaban de lenguaje y creencia a su capricho. Los astacianos unían el uso del bautismo a lodas las ceremonias de la ley de Moisés y formaban una mezcla absurda de judaísmo y de cristianismo.

Se creían fuertes con el apoyo del emperador Nicéforo I, que los favorecía; pero su sucesor Miguel Europalato los reprimió por medio de unos edictos muy severos. Se cree que estos son los que Teófanes y Cedreno llaman antiganianos. El P. Goar, en sus notas sobre Teófanes en el año 803, pretende que las turbas de vagos, conocidos en Francia por el nombre de bohemios y egipcios eran restos de los astacianos; mas esta conjetura no se conforma con la idea que Constantino Porfirogeneto y Cedreno nos dan de esta secta: nacida en Frigia, dominó allí y se extendió poco en lo restante del imperio.

Referencias
Diccionario de teología, 1, Nicolas Sylvestre Bergier, 1845

Heterodoxia cristiana en el siglo IX

Astacianos


Johanna Kinkel, (d. 8 Temmuz 1810; Bonn, Almanya ; ö. 14 Kasım 1858 Londra; İngiltere) Alman besteci ve yazar. 1848'de Alman Devrimi'nin başarısızlığa uğramasının ardından Londra'ya geçti. Geçirdiği bir dizi kalp spazmının ardından, 48 yaşındayken üçüncü kattan düşerek yaşamını yitirdi. Mezarı İngiltere'de Brookwood Mezarlığı'ndadır.

Dış bağlantılar

Brookwood Mezarlığı'na defnedilenler
1810 doğumlular
Bonn doğumlular
1858 yılında ölenler
Alman kadın müzisyenler
19. yüzyıl Alman bestecileri
Alman devrimciler
1848 Devrimleri'nde kişiler

Johanna Kinkel


ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී ක්‍රම තුළ ඉතා අනර්ඝ, විවිධාකාර, නිර්මාණාත්මක ගුණාංග වලින් යුත් ආකෘතියන් හා ශෛලීන් දැකිය හැක. නූතන ශ්‍රී ලංකේය සංස්කෘතියට අතිශය වැදගත් වන්නා වූ සංස්කෘතික උරුමයන් හා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන්  ප්‍රබල ලක්ෂණ දැනට නටබුන් වී ඇති තත්තවයෙන් වුවද එම පුරාණ ගොඩනැගිලි වලින් ප්‍රදර්ශනය වෙයි. ශ්‍රී ලංකාවේ ජන ජීවිතයේ අනෙකුත් සෑම අංගයන්ට මෙන්ම ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයටද බුදුදහම අතිශයින් බලපා ඇත.

බෞද්ධ ගෘහ නිර්මාණ
ආගමික කටයුතු කෙරෙන ප්‍රධාන ගොඩනැගිලි පහකින් යුත් පංචාවාස ආරාම නිම කිරීමට 25 කට අධික ශෛලීන් භාවිතා කර ඇත. මෙම සංවිධානය සංඝසභාව, පිළිම ගෙය, බෝධිඝරය, චෛත්‍ය සහ සංඝාරාමය නැතහොත් සභාව වැනි ගොඩනැගිලි ඇතුලත් විය. වටදාගෙය සහ බෝධිඝරය සදහා ආකෘතින් කිහිපයක් විය. මෙම පුරාණ ගොඩනැගිලි තැනීමේදී කලම්ප වද්දා යකඩ ඇණ භාවිතා කර විශාල දැව කොටස් එකට සම්බන්ධ කර සෑදු දැව රාමු යොදා ඇති බවද බිත්ති කපරාරු කර වහල උළු සෙවිලි කරීමෙන් නිම කර ඇති බවද පුරා විද්‍යාඥ හා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන් අනාවරණය කර ඇත. විවිධාකාර හැඩතල වලින් යුත් වහලද නොයෙකුත් හැඩයේ උලුවහුද ඒවායේ තිබිණ.

ලෙන් විහාර

වාසය කිරීම සදහා අවම මට්ටමේ පහසුකම් පමණක් ඇති ලෙන් විහාර මුලු දිවයින පුරාම තිබේ. මෙම ගල් ලෙන් වලට ඉහළින් කටාරම් කොටා ඇත්තේ වැසි ජලය ලෙන තුලට ගලා ඒම වැළකෙනු පිණිසයි. මෙම කටාරම් කෙටීමේ කලාව ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් සුවිශේෂීයි. මෙම ගල් ලෙන් වලට ලෙනෙහි බිත්ති සහ වහල සුදෙන් කපරාරු කර බිතු සිතුවම් වලින් අලංකාර කෙරුණි. පර්වතයේ ගල් පතුරු මැටි පොළව යටින් අතුරා ඇත.

දඹුල්ල හා සිතුල්පව්ව වැනි ආරාම සංකීර්ණයන්හී 80 කට වැඩි ලෙන් ප්‍රමාණයක් දැකගත හැකිවේ. මිහින්තලේ කලුදිය පොකුණේ ගඩොල් බිත්ති ගලින් කළ ජනෙල් සහ සිවිලිම් දක්නට ඇත. සිගිරියේ කිරිඔය ප්‍රදේශයේ තිබෙන ලෙන් වල සිදුරු (Post holes), එහි දැවමය වේදිකාවක් තිබුණු බවට සළකුණු පෙන්වයි. තවත් ලෙනක වහලේ හුණු බදාමෙන් කපරාරු කළ බවට ලකුණු තිබේ. එවැනි ලෙන් අවුකන හා අරංකැලේද දක්නට ඇත. පොළොන්නරුව ගල් විහාරය සහ දඹුල්ල විහාරය පසු කලක පිලිම තැන්පත් කරන ලද ලෙන් විහාර වේ.

ස්ථූප/දාගැබ්

දේවානම්පියතිස්ස රාජ්‍ය සමයේදි (ක්‍රි.පු. 307 – 267) ලංකාවට වැඩම කළ අර්හත් මහින්ද හිමි විසින් ලක්දිව බුද්ධාගම හදුන්වාදිමෙන් පසු අනුරාධපුරය ශ්‍රී ලංකාවේ පෞරාණික පුජනීය අග නගරය විය. දේවානම්පියතිස්ස රජතුමා "නන්දන" සහ "මහා මේඝ" නැමැති රාජකීය උයන් මහා සංඝයා වෙත පිළිගන්වා අනතුරුව භික්ෂුන් උදෙසා විහාරාරාමයක් වශයෙන් මහාවිහාරය ගොඩ නැංවුයේය.

මුදුනේ කොතක් පිහිටුවා ඇති අර්ධගෝලාකාර "ස්ථුප" නමින් වු මෙම ගොඩනැගිල්ල ශ්‍රී ලංකාවේ හමුවන මුල්ම ස්මාරක වෙයි. අශෝක අධිරාජ්‍යයාගේ සමයේදී ඉන්දි‍යාවේ ශුද්ධ වු ස්ථානයන්හි ස්ථුප විශාල සංඛ්‍යාවක් ඉදි කරන ලදී. මේවා තුළ බුදුන් වහන්සේගේ ශාරීරික ධාතු  නිදන් කෙරුණු අතර මහජනතාව මෙම ස්ථුප වලට මහත් සේ ගරු සරු දැක්වූහ. ශ්‍රී ලංකාවේ ඒ වන විට බුදුන්ගේ ශාරීරික ධාතුවක් නොමැති බව දැන ගැනීමෙන් පසු අරහත් මහින්ද හිමිගේ යෝජනාවක් අනුව (දේවානම්පියතිස්ස) රජතුමා බුදුන්ගේ ශාරීරික ධාතු එවන අධිරාජ්‍යයාගේ ඉල්ලීමට ප්‍රතිචාර දැක්වු අධිරාජ්‍යයා බුදුන්ගේ දකුණු අකු ධාතුව ශ්‍රී ලංකාවට එවීය. දේවානම්පියතිස්ස රජතුමා විසින් ඉහත කී ධාතු තැන්පත් කිරීමට ථූපාරාමය කරවුයේය. එපරිදි එය ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණිතම ස්ථුපය විය. මුලදි එය වී ගොඩක හැඩයකින් යුක්ත වු නමුදු කාලයාගේ අවෑමෙන් කරන ලද ප්‍රතිසංස්කරණ හේතුවෙන් අද පවත්නා හැඩය ගෙන ඇත. ධාතු ගර්භය දාගැබෙහි මධ්‍යයේ ඉදිකෙරිණි. ධාතු ගර්භය මධ්‍යයේ වටිනා ලෝහයෙන් නිම කළ බෝධි වෘක්ෂයක්ද, බුදු පිළිමයක්ද තැන්පත් කරන ලද අතර ඒ වටා බුද්ධ චරිතයේ විවිධ අවස්ථා නිරූපනය වන දර්ශන තිබුණේය. ස්ථුපයේ පාදමේ විෂ්කම්භය අඩි 59 කුත් අගල් 6කි. ථුපය සහ ආරාම (භික්ෂුන් උදෙසා වු විහාරය) යන වචනය එකතු වීමෙන් ථුපාරාමය යන නම නිර්මාණය විය. ස්ථුපය වටා අක්කර තුනක් පමණ භූමි භාගයක් තුල මෙම විහාර සංකීර්ණයේ නටබුන් තවමත් දක්නට ඇත.

වටදාගෙය
හතරවැනි සියවසෙන් පසු විශාල ප්‍රමාණයේ දාගැබ් ඉදිකිරීම් අවසාන වූ බව පෙනී ගොස් තිබේ. ඉන් පසු අනුරාධපුරයේ ථූපාරාමය ආදර්ශයට ගෙන කුඩා ප්‍රමාණයේ ස්ථූප ගොඩනංවා තිබේ. මෙම කුඩා ස්තූප වටා වටදාගෙය නම් වෘත්තාකාර ධාතු මන්දිර ඉදිකෙරුණි. අනුරාධපුරයේ ථූපාරාමය, ලංකා‍රාමය හැරුණු විට හොඳම නිදර්ශනය දක්නට ලැබෙන්නේ පොළොන්නරුවෙහිය.එය වටදාගෙය නම් වේ.

බෝධි ඝරය

බෝධිඝර යනු බෝරුකක් වටා පිහිටි පුජාසනයකි. එම පුජාසනය වේදිකා දෙකකින් යුක්තය. බෝරුක ඇත්තේ ඉහලින් පිහිටි වේදිකාවේ මෙය වහලක් ඇති අතර එය වටකුරු හෝ හතරැස් නොවේ. බෝධිඝර සම්බන්ධයෙන් ඉතා අගනා නිදර්ශන තිබෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේය. කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ නිලක්ගම තිබෙන බෝධිඝරය (8වෙනි ශත වර්ෂය)  එසේ හදුනාගනු ලැබූ පළමුවැන්නය. බෞද්ධ රටවල් තුළ හොදින් ආරක්ෂා වී  තිබෙන එකම බෝධිඝරය ලෙස ඉහතින් විස්තර කළ බෝධිඝරය ආචාර්ය පරණවිතාන මහතා විසින් හදුනාගනු ලැබ ඇත. එය මුලින් පැවති තත්වයෙන් අදද දක්නට ඇත. එම බෝධිඝරය සොයා ගැනීමෙන් පසු තවත් බෝධ්ඝර 38ක් ශ්‍රී ලංකාව තුළින් සොයාගෙන තිබේ.

පධානඝරය

රිටිගල සහ අරංකැලේ වැනි ආරණ්‍යවල තිබෙන භාවනා කුටි (පධානඝර) ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් විශේෂිත ඒවාය. සෑම කුටියක්ම උස් වේදිකා දෙකකින් යුක්තය. එම වේදිකා දෙක ගල් පාලමකින් එකට යා කර ඇත. උස් වු බිම් කඩක්, වටකොට තැනු බැම්මක් පිවිසුම් දොරටු හතරක් ආදී අංගවලින් යුක්තව මෙම භාවනා ශාලාවල් නිමවා ඇත. පිටත වේදිකාව විවෘතය. එය ඇතුලේ වේදිකාවේ වඩා විශාලය, උස්ය. ඇතුල් වේදිකාව ස්වාභාවික ගල් පර්වතයක් කොටයකි. දිය අගලකින් වටවී ඇත. ඒ මත ගොඩනැගිල්ලක් තිබුණි. වහල දරා සිටීමට යෙදු ගල් කණු අද ද දැකිය හැක. පිවිසුම් දොරටුව දෙපැත්තේම ආසන තිබේ. සැරසිලි කිසිවක් නොමැත.

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ විශිෂ්ඨත්වය මෙම භාවනා කු‍ටි වලින් දිස්වේ. ඒවායේ සමචතුරශ්‍රාකාර හා සෘජු කෝණාකාර හැඩයන් ඒවා නිර්මාණය කල ශිල්පීන්ගේ නිර්මාණශීලිත්වය ප්‍රකට කරමින් එකට කදිමට ගලපා තිබේ. ගලින් කළ නිමැවුම් ඉතා උසස් තත්වයෙන් තිබේ. විවිධ හැඩයන්ට කපා එකට පරුද්දා විශාල ගල් කුට්ටි යොදා ගොඩනැගිල්ලේ බිම සකස් කර ඇත. වේදිකා දෙක එකට යා කරන පාලම තනා ඇත්තේ විශාල තනි කලු ගල් පුවරුවකිනි. එවැනි එක ගල් පුවරුව ක් දිගින් අඩි 15ක්ද පළලින් 13ක් පමණද වේ. මෙම ගල් පුවරු කෙතරම් සුක්ෂ්ම අන්දමින් එකිනෙකට සම්බන්ධ කර ඇද්ද කියතොත් ගල් පුවරු වේදිකාවට සම්බන්ධ කර ඇති ස්ථාන සොයා ගැනීම පවා ඇති දුෂ්කරය.

ප්‍රථිමාඝරය

කවාකාර වහල සහිත පුදබිම්

පොළොන්නරුවේ ථුපාරමයේද , ලංකාතිලකය හා තිවංක පිළිම ගෙයද දක්නට ලැබෙන ගඩොලින් නිම කළ කවාකාර/ආරුක්කු හැඩයෙන් යුත් වහල සහිත වන්දනීය ස්ථාන ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් විශේෂිත වු ස්ථාන වේ. මෙවැනි නිර්මාණ වලට සම කළ හැකි වෙනත් නිර්මාණ බෞද්ධ ලෝකයේ වෙන කිසිදු ස්ථානයක දක්නට නොලැබේ. එසේ කියන්නේ ආචාර්ය පරණවිතාන මහතාය. ලංකාතිලක විහාරයේ පිවිසුමේ තිබෙන ලම්භාකාර සැරසිලි සදහා කදිම නිමාවකින් යතු විශේෂ හැඩයකට සකස් කල ගඩොල් පාවිච්චි කර තිබේ. එම ගඩොල් එකිනෙකට සම්බන්ධ කිරීමේදී අනුගමනය කර ඇති ක්‍රම වේදය කොතරම් සුක්ෂම ඇයි කියතොත් ගඩොල් දෙකක් අතරට පෑන පිහියක තුඩක්වත් ඇතුල් කළ නොහැක. අදවන විටත් සම්පුර්ණයෙන් වාගේ නිරපද්‍රිතව තිබෙන ථුපාරමයේ ආරුක්කු හැඩයෙන් යුත් වහල නිර්මාණය කර ඇති ආකරය ගැන කිසියම් අදහසක් අපිට ලබාගත හැකිය. නියම හැඩයේ ආරුක්කු පිළිබද මුලධර්මය පුරාණ ශ්‍රී ලාංකික පිරිස විසින් දැනගෙන තිබුණි. එසේ වුවත් හරස් ආරුක්කුව ආරක්ෂිත ඉදි කිරීම් ක්‍රමයක් බව සැලකේ.

ආරෝග්‍යශාලා
ආරෝග්‍යශාලා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ගැන යම් අදහසක් පොළොන්නරුව සහ මිහින්තලේ තිබුණු භික්ෂු රෝහල්වලින් අනුමාන වශයෙන් සිතා ගත හැකිය. මෙම ආරෝග්‍යශාලාවල සැලසුම ජාතික කෞතුකාගාරයේදී බැලීමට පුළුවන. ඵහි පිටත අංගන ද, ඇතුළත අංගන ද තිබුණි. චතුරශ්‍රාකාර ඇතුළු අංගනයක් තිබුණු අතර ඵ් වටා කැනීම්වලදී වැසිකිලි හා නාන කාමර ද තිබුණු බව සොයා ගත් අතර ඵක් කෙළවරකින් පිටවීමේ දොරටුවක්ද විය. එක් කුටියක ඖෂධීය නාන කාමරයක් ද විය. ආලාහන පිරිවෙනෙහි කුටි වෙනුවට තිබුනේ දිග නේවාසිකාගාරයන්ය. පිටත අංගනයන්හි භොජන ශාලාවක් ද උණූ වතුර නාන කාමරයක් ද, ගබඩා කාමරයක් සහ බෙහෙත් ශාලාවක් විය. රෝහල වටා ආරක්ෂිත බිත්ති තිබුනේය. ජනෙල්වලට අමතරව විවෘත ශාලා දෙකක් සපයා තිබීමෙන් ගොඩනැගිලි තුළ උපරිම වාතාශ්‍රය සැපයීම ද වාතය නිදැල්ලේ හමා යැම ද සිදු විය.

මාළිගා
රාජකීය වාසස්ථාන පහක් හඳුනාගෙන ඇත. ඒවා නම් ඇතුළු අනුරාධපුරයේ විජයබාහු මාළිගය - පොළොන්නරුවේ නිශ්ශංකමල්ල සහ පරාක්‍රමබාහු රජ මාළිගා, ඌව පළාතේ ගලබද්ද නම් ස්ථානයේ සුගලා දේවියගේ මාළිගාව, හෙට්ටිපොල අසල පඬුවස් නුවර පරාක්‍රමබාහුගේ මාළිගාව යනුවෙනි. එම මළිගාව මලය දේශය ඔහු විසින් පාලනය කරද්දී පාවිච්චි කරන ලද්දකි.

බ්ම් සැළසුම
සියලුම මාළිගා සඳහා එකම ආකාරයේ බ්ම් සැලැස්මක් තිබුණි. සෑම එකක්ම පිහිටියේ හතරැස් ප්‍රදේශයකයි. එය පටු මාර්ගයකින් වටවී තිබුණි. නැගෙනහිර පැත්තෙන් පිවිසීමේ දොරටුවක් විය. ඉදිරියේ තිබුණු විශාල මිදුල අමුත්තන් පිළිගන්නා ශාලාවක් ලෙස ප්‍රයෝජනයට ගැනුණි. එහෙත් එහි හිඳ ගැනීමට අවසර නොලැබුණි. ප්‍රධාන ගොඩනැගිලිවලට පිවිසීම සඳහා පියගැට පේළි කිහිපයක් තිබුණි. එහි පිට පැත්තට විහිදුණු කුළුණු සහිත ශාලාවක් විය. එහි කෙළවරෙහි කුඩා වේදිකාවක් තිබුණි. රජ මාළිගා සංකිර්ණය වටා පේළි දෙකකට හෝ තුනකින් යුක්තව කුඩා කුටි 50 කට අධික සංඛ්‍යාවක් තිබුණි. නිශ්ශංකමල්ල රජතුමාගේ ශාලාව දිගින් අඩි 133 ක් ද (මි.41) පළලින් අඩි 63 ක් (මි.19) ද විය. පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගේ මාළිගයේ ඉහළ මාල කොන්ක්‍රීට් කර තිබිණ. පඬුවස් නුවර මාළිගයේ මනා වාතාශ්‍රයක් ලැබීම පිණිස කටයුතු සලසා තිබුණි. පාවිච්චි කළ ජලය බැස යාමේදී ඒවා උරා ගැනීමට වළවල් සාදා තිබුණි.

සීගිරිය
සීගිරිය පර්වතය මස්තකයේද මාළිගාවක් තිබුණි. සම්පූර්ණ සැකැස්මේ පිට මායිම් හා සෑම අංගයකම අඩංගු හැඩතල තවමත් දකින්නට තිබේ. එහි පහත මාළිගාවට සමාන්තරව ඉහළින් තැනූ මාළිගාවක්ද තිබුණි. එහෙත් එහි උන්නතාංශකය වැඩිය. එයට හාත්පස බැලිය හැකි සඳළු තලයක්ද තිබුණි. ඇතුළතින්ම පිහිටි රාජකීය නිවස්න මහල්වලින් යුක්ත විය. එහි සිට අංශක 360 වටා නගරයේ උද්‍යාන සහ පහළ භූමිය බැලීමට හැකි විය. පිළිවෙලින් තනන ලද අංගන පංතියක්ද කාමර ද සහ පියගැටවලින් එකට සම්බන්ධ කරන ලද උස් වේදිකාවක්ද, ගඩොල් ඇල්ලූ පදික මං තිරුද එහි තිබුනේය.

ප්‍රේක්ෂක ශාලා
අති විශාල ප්‍රේක්ෂකාගාර දෙකක නටබුන් පොළොන්නරුවෙහි දක්නට ලැබේ. මේවායින් එකක් පරාක්‍රමබාහු රජුගේ මහජන සභා ශාලාව විය. අනෙක නිශ්ශංකමල්ල රජු සම්මන්ත්‍රණ ආදිය පැවැත්වූ ශාලාවයි. පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගේ සම්මන්ත්‍රණ ශාලාව පුළුල් වේදිකාවක එක පිට එක තැබූ ආයත චතුරශ්‍රාකාර ව්‍යුහවලින් යුතු ඉදිකිරීමක් විය. එහි මූණත උතුරට යොමු වී තිබුණි.

පියගැට පේළි දෙකක් ප්‍රධාන පිවිසුම් දොරටුව වෙත යොමු විය. බිම් මට්ටමේදී අතරින් ඇවිද යා හැකි අවකාශවලින් ද යුක්ත විය. පොළොන්නරුවේ රැස්වීම් ශාලාවේ තිබුණු කුළුණුවල පතුල හතරැස් විය. මැද කොටස අටපට්ටම් හැඩයක් ගත් අතර නැවත ඉහළ කොටස හතරැස් විය.

රාජකීය ස්නාන ශාලා
රාජකීය නානකාමර තැනීම පිළිබඳව ඉතාම අගනා උදාහරණවලින් එකක් වන්නේ පොළොන්නරුවේ කුමාර පොකුණයි. දිගු පටු පියගැට පෙළක් ආයත චතුරශ්‍රාකාර පොකුණ දක්වා විහිදුනේය. පොකුණට පැමිණෙන ජලය පාලනය කිරීමට භූගත නල මාර්ග තිබුනේය. අසල තිබුණු ඇල මාර්ගයකින් එම නල හරහා එන ජලය පොකුණට වැටෙන්නේ මකර රූප දෙකක මුඛය තුළිණි. ජල බාධක කපාටයක් ලෙස හා පාවිච්චි කළ ජලය පිටවීමේ දොරටුවක් ලෙස ගල්වලින්ම කළ අගුලක් යොදා තිබුණි. ඇඳුම් මාරුකිරීමේ කාමරයක් ද තිබුණි. මෙය දැනට නටබුන් වී ඇත.

නිවාස
කිරිඳි ඔය ආශ්‍රිත ප්‍රදේශයේ කරන ලද කැනීම්වලින් ක්‍රි.පූ. 450 දී පමණ ඉදිකරන ලද වරිච්චි බිත්ති සහිත නිවාසයක නටබුන් සොයා ගෙන ඇත. තවත් ඵවැන්නක් වීරවිල, අඳල්ලේ හමුවී ඇත. ක්‍රි.ව. 50 සිට 450 දක්වා කාලය තුළ තිබුණු නිවාස ගැන තොරතුරු වලගම්පත්තුවෙන් ලැබේ. කුස්සියේ භාවිතා වූ උපකරණ තවමත් ඵහි තිබේ.

මධ්‍යකාලීන යුගයේ ධනවතුන්ට විශාල නිවාස තිබූ අතර ඒවා ගලින් සහ හුණු බදාමයෙන් කර උළු වහලින් ද හුණු ගාන ලද බිත්තිවලින් ද යුක්ත විය. ඒවා‍යේ දොර ජනෙල්වලින් යුතු කාමර සහ අමුත්තන්ගේ කාමර ද විය. ජනෙල්වලට ඉහළින් අර්ධ කවාකාර කවුළු තිබුනේය. දොරවල්වලට යතුරු, අගුළු සහ අසව් යොදා තිබුනේය. මෙම නිවාසවලට මිදුල් හෝ අංගන සහ සඳලුතලද තිබුණි. වී කෙටීම සඳහා වෙනම කාමර තිබුණු අතර වී ගබඩා කිරීමට අටුවක් ද කරත්ත ආදිය නවතා තැබීමට මඩු ද විය. වැසිකිලි ගැනද සඳහන් කළ යුතුය. හැම ගෙයකටම වාගේ කුස්සියක් තිබුනේය.

සැලසුම හා ගොඩනැගීම

නිර්මාණ ශිල්පීන්
ගොඩනැගිලි බිම් ගැන සොයාබැලීමට ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීහු සිටියහ.  ගල් ගුහාවල තිබෙන ලියවිලිවල 'නගර ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකු' ගැන සඳහන් වේ.  අති සූක්ෂම හා විශේෂිත උපකරණ යොදාගනිමින් විද්යානනුකූලව ගොඩනැගීම් කර තිබුණි.  උදාහරණයක් වශයෙන් සමහර ගල් පුවරු කොතරම් අගනා ලෙස කපා තිබුණේද කියතොත් ඒවා සම්බන්ධ වූ තැන් පවා දැකගත නොහැකි විය.  එම ස්ථාන කෙතරම් සූක්ෂම අයුරින් පුරුද්දා ඇත්දැයි කියතොත් ඒතැන් වලින් කිසිදු දෙයක් ඇතුල් කිරීම පවා දුෂ්කරය. ඈෂ්ලි ඩී වොස් (Ashley de Vos) කියන්නේ මෙවැනි නිමැවුම් කිරීමට වර්තමාන යුගයේදී පවා අති සූක්ෂම උපකරණ තිබිය යුතුය යනුවෙනි. අඩි විස්සක් පමණ දිග තුනී ගල් පුවරු ඔසවා තැබීමට ව්යුශහාත්මක යන්ත්රය ශාස්ත්රෙය පිළිබඳ දැනීමක් අවශ්යප විය. මුළු ලෝකයෙන්ම පළමු පෙර සවි තාක්ෂණයක්  තිබෙන්නට ඇත්තේ ශ්රී  ලංකාවේය යනුවෙන් ඩී වොස් තව දුරටත් කියයි.  ඇතැම් පූජනීය ස්ථානවල තිබුණු ගොඩනැගිලි වෙනත් ස්ථානයක නිමවා පසුව එකලස් කරන ලද ඒවා විය.

කලා කෞශල්යය

තාක්ෂණික සාමාර්ථ්යෙයට අමතරව කලා කෞශල්යදය ද තිබුනේය. අටවෙනි ශත වර්ෂයෙන් මෙපිට නිර්මිත කදිම ගල් කණු වලින් ඒ බව විදහා දැක්වෙයි. ඒවා විවිධාකාර මෝස්තරවලින් යුක්තය. නිශ්ශංකලතා මණ්ඩපයේ තිබෙන නෙලුම් මල් කැටයම් සහිත ගල් කණු ගත් කළ ඒවා මුළු දකුණු ආසියාවේම දක්නට නොලැබෙන සුවිශේෂී අංග ලක්ෂණවලින් යුතු ඒවා විය.  අවදානම් සහිත යයි සැළකෙන ආරුක්කුවලින් යුත් ස්ථාන නිර්මාණයේදී හුණු බදාම පාවිච්චි කර ඇත.

ජලය
ජලයෙන් වට වූ දූපතක පිහිටි මණ්ඩපයක් තිබණු අතර එය හඳුන්වන ලද්දේ "සීතල මාළිගාව" යන නමිනි. ඒ වටා නෙලුම් මලින් යුතු පොකුණු තිබිණි. පොළොන්නරුවේ රාජකීය උද්යා නය වෙන් වශයෙන් නම් කරන ලද විවිධාකාර හැඩයෙන් හා  විශාලත්වයෙන් යුත් පොකුණුවලින් යුක්ත විය. සීගිරියෙහි අටපට්ටම් පොකුණක් තිබුණි. සර්පයෙකුගේ දරණක ආකාර පොකුණක්ද පිපුණු නෙලුමක ආකාරය නිරූපණය වන පොකුණක් ද පොළොන්නරුවේ තිබුණි. අනුරාධපුරයේ කුට්ටම් පොකුණ මතුපිට සිට ගැඹුර දක්වා විහිදුණු පොකුණු කිහිපයකින් සැදුණේ විය. අත්යාොවශ්යක පහසුකම් පවා නොසළකා නොහරින ලදි. දීප්තිමත් නාන කාමරයක් නන්දන උයනෙහි තිබුනේය.

වායු සමනය
පුරාණ කාලයෙහි වාතය සිසිල් කිරීමේ ක්ර ම වේදයන් තිබුණි. ගොඩනැගිළිවල වහල මත වියලන ලද මීහරක් සම් අතුරා වර්ෂාවකදී ඒ මතට ජලය විසිරෙන අයුරින් නල මාර්ගයකින් ජලය පතිත කිරීමේ ක්ර මයක් තිබුණි. ඒ මගින් සීතල වාතය ඇතුළට කාන්දු විය. ශීත කාලයට හා ඌෂ්ණ කාලයට ඔබින අන්දමින් බිත්තිවල එල්ලන ලද පින්තූර මාරු කෙරුනේය.

ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය
ගොඩනැගිලි ඉදිකරන්නෝ ගල්, ගඩොල් දැව ආදි විවිධාකාර දෑ උපයෝගී කර ගත්හ. ඉදිරියට නෙරා ඇති කවාකාර ගඩොල් ආරුක්කු, කවාකාර පියැසි, සහ ගෝලාකාර ශිඛර යනාදිය ද ගොඩනංවන ලදි. ගොඩනැගිලිවල ආධාරක බිත්ති වශයෙන් පර්වතවල මුහුණත යොදාගන්නා ලදී. සීගිරියේ කැටපත් පවුර දරා සිටින වේදිකාව ද ගඩොලින් කරන ලද පියගැට පෙල ද පිහිටා තිබෙන්නේ ප්‍රපාතාකාර ගල් පර්වතයෙහිය. 6 වැනි ශත වර්ෂයේදී පමණ ගොඩනැගිලි නිර්මාණකරුවෝ හුණුගල්වලින් නයිස් නම් කලු ගල් වර්ගය වෙත මාරු වූහ. පොළොන්නරුවේ වටදාගෙයිහි බිත්ති ගල්වලින් නිර්මාණය කරන ලදී. ඒවා ඉහල මහළ දක්වා උස් විය. ඉහල මාලය කරා යොමු වුණු ගල් පඩි පේලියක පහලම පඩිය පොළොන්නරුවේ පරාක්‍රමබාහු රජ මාළිගයේ ඇති නටබුන්වල අදත් දැකිය හැක. පස් වෙනි ශත වර්ෂයේ ආරණ්‍යවල විසූ භික්ෂුන් වහන්සේලා පාවිච්චි කළ අතු සෙවිලි කල මඩුව ද ඉතා නිවැරදිව සැලසුම් කරන ලද ඒවා විය.

දැව

පුරාණ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේදී පාවිච්චි කර ඇත්තේ ගල් පමණක් නොවන බව සටහන් කර ගැනීම වැදගත්ය. දැනට දක්නට තිබෙන ගල් නිමැවුම්වල නටබුන්වලින් යමක් නිශ්චය කිරීම නිරවද්‍ය නොවේ. ඒවා මැටි හෝ කපරාරු බිත්ති සහිතව මූලික වශයෙන් දැවවලින් කරන ලද ගොඩනැගිලිය. 3 වැනි සියවසේ සිටම ඉතා අලංකාරව නිර්මාණය කළ දැව ගොඩනැගිලි තිබුණේය. සීගිරියෙහි කොටස් කීපයකින් යුත් වහලක් සමග දැවයෙන් සහ ගඩොල් යොදා නිර්මාණය කල අලංකාර වාහල්කඩක් තිබුණේය. අද ද දක්නට ලැබෙන අති විශාල උළුවහු කණුවලින් මේ බව සනාථ වේ.

බර දරා සිටීම සඳහා දැව යොදා ගෙන තිබුණි. සැකිළි සඳහා ගසක කඳ සම්පූර්ණයෙන්ම යොදා ගෙන ඇත. ක්‍රි.පු 4 වැනි සියවසේදි ඉදිකරන ලද අනුරාධපුර නැගෙනහිර වාහල්කඩ නිර්මාණය කිරීමට යොදා ගෙන තිබුණේ සම්පූර්ණ දැව කඳන්ය. පොළොන්නරුවේ සහ පඬුවස්නුවර මාළිගාවල තිබෙන ගඩොල් බිත්තිවල සිරස් විවරයන් තුල, ඉහල මාලයේ සහ වහලේ බර දරා සිටීමට යොදාගෙන තිබෙන දැව කණු තනි ගසකින් නිර්මාණය කර ගත් දැව කණු වෙයි.

මංජු ශ්‍රි ශිල්පය නැමති ග්‍රන්ථයේ දැව කැපීම සහ පදම් කිරීම පිළිබඳව තොරතුරු ඇතුලත් වේ. හොඳින් වැඩුනු ගස් තෝරා ගෙන නව සඳ කාලයේදි ඒවා කපනු ලබයි. එසේ කරන්නේ ඒ කාලයේදි ගසෙහි ක‍ඳේ සීනි ප්‍රමාණය අඩු බැවිනි. එසේ වූ විට ගසේ කඳට හානි කරන කෘමින් ඒම වැළකේ.

ශෛලමය නටබුන්වල ඉතිරි වී තිබෙන සළකුණුවලින් පෙනෙන්නේ ඉතා විශිෂ්ඨ වඩු තාක්ෂණයක් යොදාගෙන තිබුණු බවයි. වඩු වැඩ සඳහා යොදාගෙන තිබුණේ පොරව, වෑය, සහ නියන වැනි සාමාන්‍ය ආයුධයි. වඩු කර්මාන්තයේදී භාවිතයට ගන්නා ශිල්පීය ක්‍රම දෙකක් සද්ධර්මරත්නාවලියේ විස්තරවේ. දැව නරක් නොවීම සඳහා තෙල් ගැල්වූ අතර ඇද ඇරීම සඳහා රත් කර ඇත.

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය
ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය

පුරාණ ශ්‍රී ලංකාවේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය


Mario D'Angelo (* 6. November 1936 in Montevideo, Uruguay; † 2007 ebenda) war ein uruguayischer Künstler.

Leben
D'Angelo studierte von 1978 bis 1980 an der Schule des Club de Grabado und nahm am Holzschnitt- und Relief-Workshop Nelbia Romeros teil, bei dessen Seminar der Bildenden Kunst (Taller de Artes Plásticas y Visuales) er von 1992 bis 1993 ebenfalls zugegen war. Einen weiteren Workshop besuchte er 1997 bei Antoni Muntadas im Museo Nacional de Artes Visuales (MNAV).

D'Angelos Kunstwerke waren in zahlreichen Ausstellungen zu sehen. So nahm er zwischen 1979 und 2001 an insgesamt fünf Gemeinschaftsausstellungen in Colonia und Montevideo teil und führte im Zeitraum 1993 bis 2002 neun Einzelausstellungen in Montevideo durch. Letztmals vor seinem Tod im Jahre 2007 stellte er seine Arbeiten 2006 im Rahmen des Premio Nacional de Artes Visuales aus.

Der Künstler wurde jeweils 1978 und 1979 seitens des Club de Grabado ausgewählt, in deren Publikationen seine Werke zu präsentieren. 2002 erhielt er beim 50. Salón Nacional de Artes Visuales den Premio Adquisición.

Ausstellungen (Auszug)

Einzelausstellungen
 1993: Complejo Cultural Cinemateca in Pocitos, Montevideo
 1994: Galería Cinemateca, Montevideo
 1995: Sala de Arteatro, Montevideo
 1995: Ratssaal der Zahnmedizinischen Fakultät der Universidad de la República, Montevideo
 1996: Ratssaal der Zahnmedizinischen Fakultät der Universidad de la República, Montevideo
 1996: Galería Cinemateca, Montevideo
 1997: Ratssaal der Zahnmedizinischen Fakultät der Universidad de la República, Montevideo
 1997: Teatro Macció im Rahmen des Programms Cultura en obra des Uruguayischen Bildungs- und Kulturministeriums, San José
 1997: Casa de la Cultura im Rahmen des Programms Cultura en obra des Uruguayischen Bildungs- und Kulturministeriums, Florida

Auszeichnungen (Auszug)
 2002: Premio Adquisición beim 50. Salón Nacional de Artes Visuales

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 95.

Weblinks
  (spanisch)
 Falleció el artista plástico Mario D'Angelo in La República vom 28. März 2007 (spanisch)
 Überblick zur Person anlässlich des Bicentenario auf www.1811-2011.edu.uy  (spanisch)

Einzelnachweise

Bildender Künstler (Uruguay)
Künstler (Montevideo)
Uruguayer
Geboren 1936
Gestorben 2007
Mann

Mario D’Angelo


Århusvej er en firesporet hovedvej der går syd om Viborg, som udgør en del af Primærrute 26 mellem Aarhus og Hanstholm.

Vejen forbinder  Søndre Ringvej, Vejlevej og den store rundkørsel i vest med motortrafikvejen Rødkærsbro Omfartsvej samt Kjellerupvej i øst.

Den længste strækning udenom Rindsholm fra Kjellerupvej til frakørsel Viborg C åbnede ca. 1965, mens den resterende strækning forbi Teglmarken til Vejlevej åbnede ca. 1970.

Vejens klassificering
Århusvej er en statsvej på hele strækningen. Hele Århusvej er klassificeret som hovedvej efter færdselsloven.

De offentlige veje inddeles fra 2015 efter vejloven i statsveje og kommuneveje, mens de tidligere blev klassificeret i hovedlandeveje, landeveje og kommuneveje. Betydningen for en vejs klassificering som statsvej eller kommunevej er først og fremmest af administrativ karakter. Statsvejene administreres af Vejdirektoratet, mens kommunevejene administreres af kommunerne. Det er vejmyndighedens ansvar at holde sine offentlige veje i den stand, som trafikkens art og størrelse kræver. Klassifikationen som statsveje og kommuneveje har ikke betydning for Danmarks overordnede rutenummererede vejnet med Europavejsruter, Primærruter eller sekundærruter, der administreres af Vejdirektoratet i samarbejde med kommunerne. Kun veje udlagt som Europavejsruter og Primærruter kan udlægges som hovedveje efter færdselsloven.

Fremtiden
I fremtiden er der planer om at opgradere Århusvej til firesporet motortrafikvej mellem Viborg V og Rødkærsbro Omfartsvej.

Kilder

Transport i Viborg
Omfartsveje i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Viborg Kommune

Århusvej (Viborg)


Rumunjska književnost odnosi se na djela književnika iz te zemlje i na djela napisana na rumunjskom jeziku.

Prvi zapisi na rumunjskom jeziku potječu iz 16. stoljeća, a rumunjske riječi (imena ljudi, mjesta) moguće je pronaći i u tekstovima iz 11. do 15. stoljeća.

Malo je ljudi u Rumunjskoj razumjelo slavenski jezik kojim se govorilo u crkvama pa se pojavila potreba za objavljivanjem vjerskih tekstova na rumunjskom jeziku. Prvi se rukopisi na rumunjskom jeziku pojavljuju u Transilvaniji, a prvi datirani dokument je Neacșuovo pismo, napisano 1521., upućeno sucu u Brașovu, u Transilvaniji. Objavljivanje vjerskih tekstova bio je jedan od elemenata, koji su poslužili za ujednačavanje rumunjskoga jezika. Biblija objavljena u Bukureštu 1688. pridonijela je generaliziranju jezika, koji se govori u Munteniji i nametanju ga kao temeljnog za područja Muntenije, Transilvanije i Moldavije.

Povjesničari su zaslužni, što su prva izvorna djela napisali na rumunjskom jeziku. Povijest oblikovanja Rumunjske ispričana je u obliku kronika koje sežu u veći dio 17. stoljeća.

Tijekom nastanka moderne književnosti u Rumunjskoj, dva su čimbenika označila novi smjer: pokret nazvan Latinska škola u Transilvaniji, koji se vrtio oko ideala nacionalizma, povijesti i filologije; i intenziviranje kontakta sa Zapadom, što je postupno prekidalo helenski utjecaj na jezik i kulturu, dovodeći ih u romanički svijet.

Prva knjiga tiskana u Rumunjskoj bila je staroslavenska religijska knjiga iz 1508. godine. Prva tiskana knjiga na rumunjskom jeziku bila je Protestantski katekizam đakona Koresija iz 1559. godine, koju je tiskao Filip Moldoveanul. Dosoftej, Moldavac koji je objavljivao u Poljskoj tijekom 1673. godine, bio je prvi rumunjski metrički psaltir, koji je napisao najraniju poeziju pisanu na rumunjskom jeziku.

Otomansko Carstvo dominiralo je rumunjskim krajevima tijekom 18. stoljeća. Nisu dozvolili rumunjske vladare u Vlaškoj i Moldaviji i umjesto toga vladali preko grčkih trgovaca iz Istanbula, zvanim fanariotima. Shodno tome, grčka kultura umnogome je utjecala na razvoj rumunjske književnosti. Jedan od najvećih pjesnika ovog razdoblja bio je Alecu Văcărescu, koji je pisao ljubavne pjesme prema tradiciji starogrčkog pjesnika Anakreonta. Njegov otac Ienăchiță Văcărescu bio je također pjesnik, ali je napisao i prvu rumunjsku gramatiku, dok je njegov sin Iancu Văcărescu bio vjerojatno jedan od najvećih pjesnika svoje generacije.

Rumunji koji su studirali u Francuskoj, Italiji i Njemačkoj, kao i njemačka filozofija i francuska kultura počeli su integrirati se u modernu rumunjsku književnost sredine 19. stoljeća, vremenom smanjujući utjecaj Antičke Grčke i Orijenta. Važna figura književnosti tog doba u Vlaškoj bio je pisac Ion Heliade Rădulescu, koji je pokrenuo prvi časopis na rumunjskom jeziku i prvo Filharmonijsko društvo, iz kojeg je kasnije nastalo Nacionalno kazalište u Bukureštu. Najznačajniji pisci druge polovice 19. stoljeća bili su Vasile Alecsandri i kasnije Mihai Eminescu. Alecsandri je bio plodan pisac, doprinoseći rumunjskoj književnosti s poezijom, prozom, nekoliko predstava i zbirkom rumunjskog folklora. Eminescua većina kritičara smatra najznačajnijim i najutjecajnijim rumunjskim pjesnikom.

Nakon postizanja nacionalnog jedinstva 1918. godine, rumunjska književnost ušla je u zlatno doba, što je okarakterizirano razvojem rumunjskoga romana. Rođen u Rumunjskoj, Tristan Tzara, pjesnik i esejist, glavni je osnivač dadaističkog pokreta, nihilističkog revolucionarnog pokreta u umjetnosti, i možda je bio odgovoran i za njegovo ime (rumunjski za "da da"). Kasnije je napustio nihilizam i prepustio se nadrealizmu i marksizmu. Po prvi put u svojoj povijesti, rumunjska kultura bila je u potpunosti povezana sa zapadnom kulturom, dok je dadaizam prvi rumunjski umjetnički i književni pokret koji je postao međunarodan.

Marin Preda često se smatra najznačajnijim rumunjskim piscem poslije Drugog svjetskog rata. Njegov roman "Obitelj Moromete" opisuje život i poteškoće obične seljačke obitelji u predratnoj Rumunjskoj, a kasnije i pojavu komunizma u Rumunjskoj. Njegova najvažnija knjiga ostaje "Najljubljeniji među Zemljanima", koja predstavlja okrutan opis komunističkog društva.

Izvan Rumunjske, Eugène Ionesco i Emil Cioran predstavljali su nacionalni duh na najvišoj razini. Eugène Ionesco bio je jedan od najistaknutijih svjetskih pisaca kazališta apsurda. Pored ismijavanja najbanalnijih situacija, Ionescovi komadi na opipljiv način prikazuju samoću ljudi i krhkost njihovog postojanja, dok je Cioran bio briljantan pisac i filozof.

Herta Müller bila je njemačko-rumunjska spisateljica i pjesnikinja poznata po svojim djelima koja vjerno prikazuju teror režima Nicolaea Ceauşescua, povijest Nijemaca u Banatu i progon rumunjskih Nijemaca kojeg je provodio Staljinistički režim, a kasnije i rumunjski komunistički režim u njezinoj rodnoj zemlji. Herta Müller je tijekom 1990-ih postala svjetski renomirani autor, a njezina su djela prevedena na preko 20 jezika. Također joj je uručeno preko 20 nagrada među kojima i kao kruna karijere, Nobelova nagrada za književnost 2009. godine.

Izvori

Književnost po državama
Rumunjska umjetnost

Rumunjska književnost


En informática, ZISC significa computador sin conjunto de instrucciones, y se refiere a una tecnología de procesadores basados en concordancia con el modelo puro y la ausencia de (micro) instrucciones en el sentido clásico. El acrónimo ZISC alude a la previamente desarrollada RISC (Reduced Instruction Set Computer).

ZISC es una tecnología basada en las ideas de las redes neuronales artificiales y de procesamiento masivamente paralelo cableado. Este concepto fue inventado por Paillet Guy. Fue inspirado por su colaboración con el equipo de Carlo Rubbia para el procesamiento en paralelo, y con Leon Cooper en los años 90.

El paralelismo es la clave para la velocidad de los sistemas de ZISC, que eliminan el paso de carga de serie y comparar el patrón de cada localidad. Otro factor clave es la escalabilidad ZISC: una red ZISC se puede ampliar mediante la adición de más dispositivos ZISC sin sufrir una disminución de la velocidad de reconocimiento - redes con 10.000 o más células podrían ser comunes. Los circuitos integrados ZISC contienen 78 neuronas cada uno y pueden encontrar 1.000.000 patrones en una segunda operación a una frecuencia menor de 50 MHz.

Los usos prácticos de la tecnología se concentran en el reconocimiento de patrones, de recuperación de información , para seguridad y otras tareas similares.

Enlaces externos

Open Directory

Arquitectura de computadoras
Unidad central de procesamiento

Zero instruction set computer


Un homme appelé Karaté () est une giallo italien réalisé par Michele Massimo Tarantini et sorti en 1973.

Synopsis
Le tueur George Anderson, soumis au chantage de l'avocat Plastiropoulos qui le menace de diffuser des négatifs de photographies témoignant d'un précédent crime, accepte d'éliminer Mike Papadopoulos, le contremaître de l'armateur Kavafis. Ce dernier tente à plusieurs reprises de mettre fin à la vie d'Anderson, qui trouve une protection auprès de la jeune veuve d'un pilote, Elena Karlatos, tombée amoureuse de lui. Il découvre bientôt que c'est Kavafis lui-même qui a commandité le meurtre du directeur du chantier naval, qui le faisait chanter à cause de fraudes répétées contre une compagnie d'assurances.

Fiche technique
 Titre français : Un homme appelé Karaté ou Sept Heures de violence pour un karatéka
 Titre original italien :
 Réalisateur : Michele Massimo Tarantini
 Scénario : Sauro Scavolini, Giorgio Capitani, Lucio Chiavarelli, Paolo Levi
 Photographie : Federico Zanni
 Montage :
 Musique : Alessandro Alessandroni
 Décors : Giacomo Calò Carducci
 Costumes : Dafne Ciarrocchi
 Maquillage : Pietro Tenoglio
 Production : Vittorio Galiano, Marcello Romeo, Luciano Martino
 Société de production : Galassia Film • Dania Film
 Pays de production :
 Langue de tournage : italien
 Format : Couleur par Eastmancolor • 2,35:1 • Son mono • 35 mm
 Durée : 93 minutes ()
 Genre : Giallo
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 George Hilton : George Anderson
 Rosemarie Dexter : Elena Karlatos
 Steffen Zacharias : l'avocat Fastiropoulos
 Claudio Nicastro : l'ingénieur Kavafis
 Giampiero Albertini : Commissaire Athanasiatis
 Gianni Musy : Mike Papadopoulos
 Carlo Gaddi : commissaire adjoint
 Ernesto Colli : Tomassian
 George Wang : l'assassin chinois
 Greta Vaillant : Greta Papadopoulos
 Renata Zamengo : Melina

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1973
Film réalisé par Michele Massimo Tarantini
Film scénarisé par Sauro Scavolini
Giallo
Film de kung-fu
Film d'action italien
Film en italien
Film avec une musique composée par Alessandro Alessandroni
Premier long métrage sorti en 1973
Film produit par Luciano Martino

Un homme appelé Karaté


La temporada 1987 fue la 15º edición del Campeonato Mundial de Rally. Comenzó en 17 de enero con el Rally de Montecarlo y finalizó el 25 de noviembre en el Rally de Gran Bretaña.

1987 supuso el primer año de una nueva era para el mundial, puesto que sería el primero sin los grupos B, siendo los vehículos de Grupo A los empleados por los equipos. Se modificaron además el sistema de puntuación para ambos campeonatos, no incluyendo los rallyes de Nueva Zelanda y Costa de Marfil en el Campeonato de Constructores.

Martini Lancia fue la marca claramente dominadora de la temporada, que supo adaptarse como nadie a la nueva normativa y finalizó con tres pilotos Juha Kankkunen, Miki Biasion y Markku Alén encabezando el campeonato de pilotos además de ganar el de constructores.

Calendario
 El Rally de Nueva Zelanda y Costa de Marfil solo eran puntuables para el campeonato de pilotos.

Puntuación
Campeonato de Pilotos

Campeonato de Constructores

Equipos

Resultados

Campeonato de Pilotos

Campeonato de Constructores

Copa Mundial de Producción

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Season 1987. juwra.com

1987

Temporada 1987 del Campeonato Mundial de Rally


Semana de Moda de Xangai é um evento de moda realizado duas vezes por ano em Xangai, com duração de sete dias em cada edição. Faz parte do Festival Internacional de Cultura da Moda de Xangai, que geralmente dura um mês. O evento começou em 2001.

Ligações externas

Semana de Moda de Xangai


Mario + Rabbids Kingdom Battle er et strategispil udviklet og udgivet af Ubisoft til Nintendo Switch. Spillet er en crossover af spilserierne Super Mario fra Nintendo og Raving Rabbids fra Ubisoft, og har spiltilstande for både en og flere spillere. Spilleren styrer Mario, hans venner og en gruppe af Rabbids, der har klædt sig ud som dem. Disse beskæftiger sig med følgerne af en pludselig invasion af en gruppe Rabbids, der ved et uheld har misbrugt en kraftfuld opfindelse og bragt kaos til Mushroom Kingdom.

Mario + Rabbids Kingdom Battle blev udviklet af Ubisofts afdelinger i Paris og Milano, mens musikken i spillet blev komponeret af Grant Kirkhope. Det blev udgivet i Europa og Nordamerika den 29. august 2017 af Ubisoft, mens Nintendo udgav spillet i østasiatiske lande den 18. januar 2018. Spillet blev mødt med generelt gunstig modtagelse fra kritikere, som roste spilmekanikerne, dybden og grafikken i spillet.

Referencer

Ekstern henvisning
 Officiel hjemmeside

Computerspil fra 2017
Nintendo Switch-spil
Strategispil

Mario + Rabbids Kingdom Battle


Mark Daniel Kolozsvary (Eustis, 4 de setembro de 1995) é um jogador de beisebol estadunidense, que joga na posição de receptor (catcher).

Carreira

Fujita compôs o elenco da Seleção dos Estados Unidos de Beisebol nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, onde conquistou a medalha de prata após confronto contra a equipe japonesa na final da competição.

Beisebolistas olímpicos dos Estados Unidos
Beisebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos do beisebol

Mark Kolozsvary


Léopold "Leo" Eyharts (born 28 April 1957) is a French Brigadier General in the French Air Force, an engineer and ESA astronaut. He has flown to space two times as part of a Mir expedition and an International Space Station expedition.

Eyharts was born on 28 April 1957 in Biarritz, Basque Country, France. He graduated as an engineer from the French Air Force Academy of Salon-de-Provence in 1979, and graduated from the École du personnel navigant d'essais et de réception (EPNER) French test pilot school in Istres in 1988.

He launched on board Space Shuttle mission STS-122 to the International Space Station on 7 February 2008, where he joined Expedition 16. He participated in the installation and configuration of the Columbus European laboratory module. He returned to Earth aboard mission STS-123 in March 2008.

Awards and honors
 Chevalier of the Légion d'honneur
 Chevalier of the Ordre national du Mérite
 Médaille d'Outre-Mer
 Silver National Defence Medal
 Cavalier of the Order of Courage (Russia)
 Cavalier of the Order of Friendship (Russia)
 The medal "For merits in development of space" (12 April 2011) for his outstanding contribution to the development of international cooperation in manned space flight

References

External links
 ESA profile page
 Spacefacts biography of Léopold Eyharts

1957 births
Living people
People from Biarritz
French-Basque people
French aviators
French spationauts
ESA astronauts
Crew members of the International Space Station
Knights of the Legion of Honour
Knights of the Ordre national du Mérite
École de l'air alumni
French Air Force generals
Space Shuttle program astronauts
Mir crew members
Recipients of the Order of Courage (Russia)

Léopold Eyharts


El Departamento de Transporte de Virginia (en inglés: Virginia Department of Transportation, VDOT) es la agencia estatal gubernamental encargada en la construcción y mantenimiento de toda la infraestructura ferroviaria, carreteras estatales; así como sus autopistas federales, locales e interestatales, y transporte aéreo del estado de Virginia. La sede de la agencia se encuentra ubicada en Richmond, Virginia y su actual director es Gregory A. Whirley Sr.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial (en español)
Sitio web oficial (en inglés)

Agencias estatales de Virginia
Carreteras de Virginia
Transporte de Virginia
Agencias estatales de transporte de Estados Unidos

Departamento de Transporte de Virginia


Takuya Mikami (født 13. februar 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds, Kyoto Sanga FC og Ehime FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuya Mikami


7556 Perinaldo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7556 Perinaldo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Henri Debehogne. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,91 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

7556 Perinaldo


Syndaesia mastix is a species of arachnids in the order Solifugae, and the only member of the genus Syndaesia. It lives in western Argentina, and is one of only two daesiids in South America, the other being Ammotrechelis goetschi from the Atacama Desert; all other South American solifugids are in the families Eremobatidae and Ammotrechidae.

References

Solifugae genera
Arachnids of South America
Endemic fauna of Argentina
Arthropods of Argentina

Syndaesia


وزارة الاقتصاد، والتجارة والصناعة  وتسمى اختصارا ميتي METI هي وزارة في الحكومة اليابانية تم إنشاء الوزارة عام 2001 تحت الإصلاح الحكومي عند دمج وزارة التجارة والصناعة مع عدة وكالات من وزارات أخرى تشابه نشاطاتها الاقتصادية مثل وكالة التخطيط الاقتصادي. يقع المبنى الرئيسي للوزارة في كاسوميغاسيكي، تشيودا، طوكيو، ويبلغ عدد موظفي الوزارة 8601 موظف بحسب إحصاءات عام 2007.

الوكالات التابعة للوزارة
من أهم الوكالات التابعة لوزارة الاقتصاد والتجارة والصناعية هي :
 المعهد الوطني لعلوم الصناعة والتقنية المتقدمة
 مكتب براءات الاختراع الياباني
 وكالة السلامة النووية والصناعية اليابانية

مراجع

وصلات خارجية
 وزارة الاقتصاد، والتجارة والصناعة

سلطات مكافحة الإغراق
اقتصاد اليابان
الصناعة في اليابان
تأسيسات سنة 2001 في اليابان
وزارات اقتصاد
وزارات أسست في 2001
وزارات تجارة
وزارات حكومة اليابان
وزارات صناعة

وزارة الاقتصاد والتجارة والصناعة (اليابان)


Papinsko vijeće za laike, obitelj i život jedno je od papinskih vijeća (dikasterija) Rimske kurije, nastalo 2016. godine odlukom pape Franje.

Papa Franjo najavio je nastanak Papinskoga vijeća za laike, obitelj i život 15. kolovoza 2016., što je stupilo na snagu 1. rujna 2016. godine. Ovo Papinsko vijeće preuzima funkcije i odgovornosti dotadašnjega Papinskoga vijeća za laike i Papinskoga vijeća za obitelj. Odgovornost novoga Papinskoga vijeća je "za promicanje života i apostolata vjernika laika, za pastoralnu skrb o obitelji i njezino poslanje prema Božjem planu i zaštiti i podršci ljudskog života". Statut koji uređuje ovo novo tijelo objavljen je 4. lipnja 2016.

Prvi prefekt Papinskoga vijeća za laike, obitelj i život je američki biskup Kevin Farrell, dotadašnji biskup Dallasa. Dana 31. svibnja 2017., papa Franjo imenovao Alexandrea Awija Mella tajnikom ovoga Vijeća.

Izvori

Papinska vijeća


El cacique ecuatoriano (Cacicus sclateri) es una especie de ave paseriforme de la familia Icteridae propia noroeste de Sudamérica.

Distribución
Se encuentra en Colombia, Ecuador y Perú.

Hábitat
Su hábitat natural son los bosques húmedos tropicales de tierras bajas.

Referencias

 BirdLife International 2004. Cacicus sclateri. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Consultado el 22 de diciembre de 2011.

Aves de América del Sur
sclateri
Taxones descritos por Alphonse Joseph Charles Dubois
Animales descritos en 1887

Cacicus sclateri


Kvindernes 100 metrer butterfly konkurrencen ved VM i svømning 2015 blev holdt den 2. august med heats og semifinaler og den 3. august med finalen.

Rekorder
Før konkurrencen, var verdens- og mesterskabsrekorder som følger:

Følgende nye rekorder blev sat under denne konkurrence.

Resultater

Heats
De indledende heats blev holdt den 2. august at 09:30.

Swim-off
Swim-off blev holdt klokken 11:56.

Semifinaler
The semifinals were held on 2 August at 17:32.

Semifinale 1

Semifinale 2

Finalen
Finalen blev holdt den 3. august klokken 17:40.

References

VM i svømning 2015

VM i svømning 2015 – 100 meter butterfly kvinder


La saison 2012 du championnat des Îles Turques-et-Caïques de football est la quatorzième édition de la WIV Provo Premier League, le championnat de première division des Îles Turques-et-Caïques.

Le Provopool FC, tenant du titre, ne participe pas à cette édition du championnat disputée par cinq équipes. Après huit journées de compétition, c'est le Cheshire Hall FC qui remporte son premier titre de champion des Îles Turques-et-Caïques.

Les équipes participantes

Providenciales :AFC AcademyCheshire HallSWA Sharks

Légende des couleurs

Compétition

Classement
Le barème de points servant à établir le classement se décompose ainsi :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

|valign=top align=left width=35%|

|}

Résultats

Statistiques

Buteurs

Bilan de la saison

Références

Voir aussi

Lien interne
 Championnat des Îles Turques-et-Caïques de football

Lien externe
  Page complète sur la saison sur RSSSF

2012
Îles Turques-et-Caïques
2012 aux Îles Turques-et-Caïques

Championnat des Îles Turques-et-Caïques de football 2012


An Galeandra baueri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Galeandra baueri in nahilalakip ha genus nga Galeandra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Galeandra

Galeandra baueri


Plaza Independencia ist der Name folgender Plätze:

 Plaza Independencia (Montevideo), in Montevideo, Uruguay
 Plaza Independencia (Tucumán), in San Miguel de Tucumán, Argentinien

Plaza de la Independencia ist der Name folgender Plätze:

 Plaza de la Independencia (Madrid), in Madrid, Spanien
 Plaza de la Independencia (Castellón), in Castellón de la Plana, Spanien
 Plaza de la Independencia (Granada), in Granada, Nicaragua
 Plaza de la Independencia (Chile), in Concepción, Chile
 Plaza de la Independencia (Quito), in Quito, Ecuador

Plaza Independencia


المكتبة القياسية في لغة البرمجة سي++ هي مجموعة من الأصناف والدوال موجودة في نواة اللغة. توفر المكتبة القياسية عدة محتويات عامة، كما توفر الدوال لاستخدام هذه المحتويات، بالإضافة إلى كائنات الدوال، والسلاسل والجداول العامة. يتم الإعلان (declaration) عن خواص المكتبة القياسية من خلال نطاق "std". مكتبة القالب القياسية هي جزء من مكتبة سي++ القياسية، وتحتوي على الحاويات، والحسابات، والمعيدات، وكائنات الدوال، وغير ذلك. لا تنتهي ملفات الصديرة (header files) في سي++ بحرف ".h"، ولكنها تنتهي أحياناً بكلمة ".hpp".

الصديرات القياسية

يزود صنف std::bitset، وهو صفيف بتات

 <deque>
يزود قالب الصنف std::deque

 <list>
يزود قالب الصنف std::list، وهو قائمة متصلة مضاعفة (doubly-linked list)

 <map>
يزود قالبي الصنف std::map و std::multimap

 <queue>
يزود صنف std::queue، وهو طابور ذو نهاية فردية

 <set>
يزود قالبي الصنف std::set و std::multiset

 <stack>
يزود صنف std::stack، وهو مكدس

 <vector>
يزود قالب الصنف std::vector، وهو صفيف حركي

الصديرات (Headers) العامة
 <algorithm>
يزود تعريفات العديد من حاويات الخوارزميات

 <functional>
يزود عدة كائنات دوال للاستعمال مع الخوارزميات القياسية

 <iterator>
يزود أصناف وقالب للمعيدات (iterators)

 <locale>
يزود أصناف وقالب للمواضع (locales)

 <memory>
يزود التسهيلات لإدارة الذاكرة في سي++، مثل قالب الصنف std::auto_ptr

 <stdexcept>
يزود الأصناف القياسية الاستثنائية مثل std::logic_error و std::runtime_error المشتقتان من std::exception

 <utility>
يزود قالب التصنيف std::pair للعمل على اثنين من الكائنات

السلاسل (Strings)
 <string>
يزود الأصناف والقوالب القياسية للسلاسل في سي++

الجداول (Streams) والإدخال/الإخراج
 <fstream>
يزود التسهيلات في عملية الإدخال والإخراج من الملفات

 <ios>
يزود عدة أنماط ودوال لعمليات iostream (جداول الإدخال/الإخراج)

 <iostream>
يزود أساسيات الإدخال/الإخراج في سي++

 <iosfwd>
يزود إعلانات (declarations) مسبقة لعدة قوالب صنف مرتبطة بالإدخال/الإخراج

 <iomanip>
يزود التسهيلات لمعالجة شكل المخرجات

 <istream>
يزود قالب الصنف std::istream والأصناف الأخرى لعملية الإدخال

 <ostream>
يزود قالب الصنف std::ostream والأصناف الأخرى لعملية الإخراج

 <sstream>
يزود قالب الصنف std::sstream والأصناف الأخرى لمعالجة السلاسل

الصديرات القياسية العددية
 <complex>
يزود قالب الصنف std::complex والدوال الأخرى للتعامل مع الأعداد المركبة

 <numeric>
يزود الخوارزميات للمعالجة العددية

 <valarray>
يزود قالب الصنف std::valarray، وهو صنف جدولي (array class) للمعالجة العددية

دعم اللغة
 <exception>
يزود عدة أنماط ودوال مرتبطة بالتحكم بالاستثنائات مثل std::exception

 <limits>
يزود صنف القالب std::numeric_limits، الذي يستخدم لوصف الخواص الأساسية للأنماط العددية

 <typeinfo>
يزود التسهيلات للعمل مع RTTI في سي++ (RunTime Type Information)

مراجع

برمجة
مكتبة سي++ قياسية

مكتبة سي++ القياسية


تولتشا, مدينة أقصى شرقي رومانيا على ضفاف الدانوب (بالرومانية: Tulcea) عاصمة محافظة تولتشا في إقليم دبروجة التاريخي. تقع في منطقة سهلية والتي اكتشفت فيها اثار تعود للالفية الثانية قبل الميلاد. اما المدينة يعود تاسيسها للقرن السابع قبل الميلاد حيث كانت مستعمرة يونانية على نهر الدانوب باسم أغيسوس (Aegyssus)، اسس مينائها في القرن الأول للميلاد واخذت المدينة اسمها المعاصر في عهد الملك ميرتشا العجوز. يبلغ عدد السكان الحالي حوالي 92.000 نسمة.

توأمة
لتولتشيا اتفاقيات توأمة مع كل من:

 آلبورغ (1970 - )
 فيركندام
 أبريليا

 روفيغو
 أماسية
 إيزمائيل
 إيليو
 شومن
  منذ (1970 - )
  (27 مايو 2003 - )

أعلام

 ميريلا نيكيتا باشكا
 جورج بوولنجر
 كرين انتونيسكو
 كريستيان مونتيانو
 ميرتشا أكسينتي

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 7 ق م
أماكن مأهولة على ضفاف الدانوب
أماكن مأهولة في مقاطعة تولسيا
بلدات رومانيا
تجمعات تركية خارج تركيا
مدن وبلدات ساحلية في رومانيا
معابر الحدود الأوكرانية الرومانية
مقاطعات عواصم الرومانية

تولتشيا