بول فييرآبند  (بالإنجليزية: Paul Feyerabend) (ولد في 13 يناير 1924 وتوفي في 11 فبراير 1994) كان فيلسوفاً مهتما بمجال العلوم، نمساوي الأصل، ولع في بداية حياته الفكرية بالمسرح ثم درس فيما بعد الفيزياء، وعلم الفلك، والتاريخ بجامعة فيينا عاصمة النمسا.

عرفت أفكاره بالفوضوية، أي رفض وجود نسق علمي ثابت ونهائي. سافر إلى إنجلترا لمتابعة دروس كارل بوبر، وأيد أهم أفكاره حول منطق تحول العلوم. إذ رفض الثقة المطلقة في العلم، واعتبر الدحضانية أو قابلية النظرية العلمية للتكذيب معيارا أساسيا للتمييز بين النظرية العلمية وغير العلمية. ومن أهم مؤلفاته: ضد المنهج (1979)، «العلم في المجتمع الحر»، «أوراق فلسفية» (1981)، «وداعا أيها العقل» (1987).

التوجه الفكري
مال فيرابند في شبابه إلى التوجه الوضعي وشارك في برامج «دائرة كرافت» واعتنق الإبستيمولوجيا التفنيدية البوبرية بعد تعرفه على كارل بوبر، ودافع عنها زمنا ضدّ النزعة الاختبارية الاستقرائية؛ بل ترجم لبوبر كتاب «المجتمع المفتوح وأعداؤه»، لكن سرعان ما انقلب ضده. وكتب مقالا عام 1970 تحت عنوان «ضدّ المنهج»؛ واتفق مع صديقه إيمري لاكاتوس على تأليف كتاب مشترك بينهما تحت عنوان «مع المنهج وضد المنهج»، حيث يكتب لاكاتوس دفاعا عن العقلانية العلمية، بينما يكتب عنها فيرابند مهاجما ومبطلا. لكن رحيل لاكاتوس المفاجئ عام 1974 حال دون ذلك؛ فقرّر فيرابند نشر ما كتبه عام 1975.

فيرابند في تناوله النقدي للعقلانية قام بنقد يمكن أن نسميه بالتاريخ الجينيالوجي لهذا المفهوم. وأكد على انتمائه إلى العهد اليوناني وخاصة مع إكسانوفان وأفلاطون وأرسطو. إلا أن مهاجمة فيرابند ورفضه للعقلي لا يعني أنه يتبنى اللاعقلي، بل هو يعتقد أن العقلي واللاعقلي كلاهما مصطلحان ملتبسان. وهكذا فإن الالتباس الذي يقره فيرابند بين العقلي واللاعقلي هو ما جعله يتحدث أحيانا عن نوع من «المناهج اللاعقلية»، معتقدا أنها تؤدي هي الأخرى إلى نجاح ملحوظ لا بالمعنى العقلي ولكن بالمعنى اللاعقلي. إننا مع فيرابند، وهذا هو المثير في موقفه من العقلي واللاعقلي. فهو يوحد بينهما، ويؤكد فيرابند على أنه من العبث أن نأمل في اختزال العلم إلى بعض القواعد المنهجية البسيطة، وذلك نظرا لتعقد تاريخه. فالخاصية الأساسية للعقلية العلمية التعدد والتنوع. يقول فيرابند: «إن تنوع الآراء سمة ضرورية للمعرفة الموضوعية، والمنهج الذي يشجع التنوع هو كذلك المنهج الوحيد الذي يساير النظرة الإنسانية».

المؤلفات
صدر أهمّ أعماله تحت عنوان: ضد المنهج، خطة لنظرية فوضوية في المعرفة؛ ومنه تفرّغ لنقد البوبرية، ذات النفوذ الواسع في الحقل الإبستمولوجي. نشرت لفيرابند نصوص أخرى لا تخلو من أهمية بالنسبة لدارسيه وقرائه؛ ونذكر منها: «العلم في المجتمع المفتوح»، 1978؛ و«أوراق فلسفية» في ثلاثة أجزاء، 99 - 1981 (الجزء الأوّل، نشر قبل ذلك، باللغة الألمانية)؛ «العلم من حيث هو فنّ»، 1984؛ «وداعا للعقل»، 1987؛ «ثلاث محاورات في المعرفة»، 1991؛ طغيان العلم 1996 بالإيطالية وترجم للإنكليزية 2001، «قتل الوقت» 1995. وهي سيرته الذاتية التي كتبها قبل رحيله.

اقرأ أيضاً

 بيتر هاكر

المراجع

وصلات خارجية

أعضاء هيئة تدريس المعهد الفدرالي السويسري للتكنولوجيا في زيورخ
أفراد الجيش الألماني في الحرب العالمية الثانية
أفراد عسكريون نمساويون في الحرب العالمية الثانية
أكاديميو جامعة كامبريدج
خريجو كلية لندن للاقتصاد
علماء اجتماع من العلم
فلاسفة أمريكيون
فلاسفة علوم
فلاسفة نمساويون في القرن 20
كتاب من فيينا
كتاب نمساويون في القرن 20
لاسلطويون
لاسلطويون أمريكيون
لاسلطويون نمساويون
ما بعد الحداثة
مغتربون نمساويون في ألمانيا
مواليد 1924
مواليد في فيينا
نقد العلم
نمساويون مغتربون في المملكة المتحدة
نمساويون مغتربون في الولايات المتحدة
نمساويون مغتربون في سويسرا
نمساويون مغتربون في نيوزيلندا
أعضاء هيئة تدريس كلية لندن للاقتصاد
وفيات 1994
وفيات السرطان في سويسرا
وفيات بسبب ورم الدماغ
وفيات في سويسرا

بول فايراباند


Atrichopsis,  rod mahovnjača iz porodice Polytrichaceae, dio reda Polytrichales. Postoji 19 priznatih vrsta, a tipična je Atrichum undulatum

Vrste
 Atrichum altecristatum (Renauld & Cardot) Smyth & L.C.R.
 Atrichum androgynum (Müll. Hal.) A. Jaeger
 Atrichum angustatum (Brid.) Bruch & Schimp.
 Atrichum brevilamellatum Dixon & Thér.
 Atrichum crispulum Schimp. ex Besch.
 Atrichum crispum (James) Sull.
 Atrichum cylindricum (Willd. ex F. Weber) G.L. Sm.
 Atrichum flavisetum Mitt.
 Atrichum longifolium Cardot & Dixon ex Gangulee
 Atrichum muelleri	Schimp.
 Atrichum nigricans (Müll. Hal. ex Herzog) F.J. Herm.
 Atrichum oerstedianum (Müll. Hal.) Mitt.
 Atrichum polycarpum (Müll. Hal.) Mitt.
 Atrichum rhystophyllum (Müll. Hal.) Paris
 Atrichum selwynii Austin
 Atrichum subserratum (Harv. & Hook. f.) Mitt.
 Atrichum tenellum (Röhl.) Bruch & Schimp.
 Atrichum undulatum (Hedw.) P. Beauv.
 Atrichum yakushimense (Horik.) Mizush.

Izvori

Polytrichopsida

Atrichum


Conrad-Eybesfeld ist der Familienname folgender Personen:

 Sigmund Conrad von Eybesfeld (1821–1898), österreichischer Beamter und Politiker
 Walter Conrad-Eybesfeld (1888–1967), österreichischer Botschafter

Conrad-Eybesfeld


أحمد شاويش مغني سوداني ، درس الهيب هوب في أمريكا. عمل في الغناء فأطلق أغنية عطر الصندل التي ارسلته إلى العالمية ثم أطلق أغنية «بتذكرك»، وآخر أغانيه «أحبك يا طفلي» تيمنا بفتاته.

حياته
نشأ في مدينة عطبرة بالسودان ثم انتقل إلى مدينة أم درمان. درس الموسيقا بالمعهد العالي للموسيقا والمسرح ثم عمل مخرجاً بالإذاعة السودانية ولا يزال يواصل عمله هناك.

قائمة أغانيه
 عن عيونك
 بتذكرك
 عطر الصندل
 ما جاييك
 كتاب الريد
 قسوة الظروف
 وصف الجميل
 فجر الأمل
 صباح العيد
 العمل
 أهل البلد
 مليون عصفور
 غصباً عني مش علي كيفي اكون مجنونك (من تأليف أحمد شاويش)

مغنون سودانيون

أحمد شاويش


Coldplay, Britanyalı bir rock grubu. 1996 yılında ana vokalist Chris Martin ve ana gitarist Jonny Buckland tarafından University College London'da (UCL) kuruldu. Pectoralz adıyla hayatına başlayan grup, basçı Guy Berryman'in katılımıyla adını Starfish olarak değiştirdi. Will Champion ise davulcu, arka vokalist ve çoklu enstrümentalist olarak katıldıktan sonra grubun kadrosu tamamlandı. Menajer Phil Harvey, genellikle grubun resmî olmayan beşinci üye kabul edilir. 1998'de grup adını "Coldplay" olarak değiştirdi, sonrasında kayıtlara başladı ve üç EP yayımladı: 1998'de Safety, 1999'da single olarak da yayımlanan Brothers & Sisters ve yine 1999'da The Blue Room. İkincisi, grubun büyük bir plak şirketi Parlophone ile anlaşma imzaladıktan sonra yayımladığı ilk çalışma oldu.

Grubun dünya çapında ünlenmesi 2000 yılında "Yellow" single'ının ve ardından aynı yıl Merkür Ödülü adayı da gösterilen çıkış albümleri Parachutesın yayımlanmasıyla gerçekleşti. İkinci albümleri A Rush of Blood to the Head (2002), eleştirel beğeni aldı ve NME'nin Yılın Albümü ödülü dahil olmak üzere birçok ödül kazandı. Ayrıca BBC Radio 2'nun tüm zamanların favori albümü anketinde birinci oldu. Bir sonraki kayıt X&Y, 2005'te dünyada en çok satan albüm olma unvanını ele geçirdi, piyasada çoğunlukla olumlu eleştirilerle karşılandı ancak bazı eleştirmenler tarafından önceki albümün daha aşağısında bulundu. Prodüktörlüğü Brian Eno tarafından yapılan grubun dördüncü stüdyo albümü Viva la Vida or Death and All His Friends (2008), büyük ölçüde beğeni topladı, aday gösterildiği çeşitli Grammy Ödülleri'ni 51. Grammy Ödülleri töreninde elde etti. Grubun 24 Ekim 2011 çıkışlı beşinci stüdyo albümleri Mylo Xyloto da olumlu görüşler topladı, 34 ülkede listelerin bir numarasına çıktı ve Birleşik Krallık'ta 2011'in en çok satan rock albümü oldu. Mart 2014'te yeni Coldplay albümünün adının Ghost Stories konulduğu ve 19 Mayıs'ta çıkacağı duyuruldu.

Grup, kariyeri boyunca üç tanesi En İyi Britanyalı Grup ödülü olmak üzere toplam dokuz Brit Ödülü, beş MTV Video Müzik Ödülü ve yirmi beş adaylık arasından kazandığı yedi Grammy Ödülü dahil olmak üzere birçok müzik ödülü kazandı. Dünya çapında 70 milyonun üzerinde kayıt sattı. Aralık 2009'da Rolling Stone okuyucuları tarafından 2000'lerin en iyi dördüncü sanatçısı seçildi. Bunların yanı sıra Coldplay, Oxfam'in Make Trade Fair kampanyası ile Uluslararası Genel Af gibi çeşitli sosyal ve siyasi durumların aktif bir destekçisi olmuştur. Ayrıca Band Aid 20, Live 8, Sound Relief, Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief, The Secret Policeman's Ball, Sport Relief ve Teenage Cancer Trust gibi çeşitli yardım projelerinde yer almıştır.

Tarihçe

Kuruluş ve ilk yıllar (1996–2000)
1996 senesinde University Collage London'da tanışan Chris Martin (vokal, piyano, mandolin, gitar, klarnet) ve Jonny Buckland (gitar, klavye) tarafından ilk başta "Pectoralz" ismi altında Londra'da kurulan Coldplay, ertesi yıl Guy Berryman (bas gitar)'ın kadroya dahil olmasıyla ismini "Starfish" olarak değiştirdi. Will Champion (davul)'ın da kadroya katılmasıyla adını bir kez daha değiştirerek "Coldplay" ismini benimseyen grup, 1998 senesinde hazırladığı "Ode to Deodorant"/"Brothers & Sisters" adlı demoyu çevrede dağıtarak ismini duyurmaya çalıştı.(University Collage London da grup üyeleri Chris Martin Tarih, Guy Berryman Mühendislik, Jonny Buckland Astronomi, Will Champion Antropoloji alanlarını okumaktadırlar.)

1998 senesinin sonunda Safety adlı EP'yi yine arkadaşlarına ve plak şirketlerine göndererek şansını deneyen Coldplay, kısa zaman içerisinde bağımsız plak şirketi Fierce Panda Records ile anlaşma sağladı.

Ertesi sene bu şirkete bağlı olarak "Brothers & Sisters" adlı EP'yi yayınlayan grup, senenin sonunda Parlophone Records ile albüm anlaşmasına vardı. Anlaşma sonrasında The Blue Room adlı EP'yi piyasaya süren dörtlü, EP'nin prodüksiyonunda Chris Allison ve Nicki Rosetti ile çalıştı.

Parachutes (2000–2002)
2000 senesinde Parachutes adlı ilk stüdyo albümünü Ken Nelson'un yapımcılığında piyasaya sunan Coldplay, albümle alternatif rock tarzının en başarılı albümlerinden birisine imza attı. Birçok müziksever, albümü Radiohead'in The Bends ile OK Computer albümlerine benzetirken albüm, grubu Billboard 200 listelerinde 51 numaraya, İngiltere listelerinde ise zirveye taşıdı. Albümden "Shiver", "Yellow", "Trouble" ve "Don't Panic" adlı çalışmalarını single olarak yayınlayan dörtlü, bu single'lardan "Shiver" ile İngiltere  listelerinde 35, Billboard Modern Rock listelerinde ise 26 numara oldu. "Yellow" single'ı ile de İngiltere'de 4, Billboard Hot 100 listelerinde 48, Billboard Modern Rock listelerinde ise 6. sıraya yerleşen grup, "Trouble" single'ı ile de İngiltere listelerinde 10, Billboard Modern Rock listelerinde ise 28. sıradaydı.

2000 yılını Sparks adlı EP'yi yayınlayarak kapatan Coldplay, ertesi sene ise Norveç'te gerçekleştirdiği bir performansı Trouble Live EP adındaki bir EP ile müzikseverlere iletti. EP içerisinde ilk albümde yer alan beş parçasının konser versiyonlarına yer veren grup, senenin sonunda ise Mince Spies adlı EP'yi piyasaya sürdü.

A Rush of Blood to the Head (2002–2005)
Parachutesın başarısının ardından Coldplay, ikinci stüdyo albümü A Rush of Blood to the Headin çalışmalarına başlamak için bir kez daha Ken Nelson prodüktörlüğü eşliğinde Eylül 2001'de stüdyoya döndü. Grup daha önce hiç Londra'da kalmamıştı, odaklandıkları sorunları vardı. Parachutesın bazı şarkılarının kaydı için Liverpool'a taşınmaya karar vermişlerdi. Bir keresinde, vokalist Chris Martin kaydın saplantı haline geldiğini söyledi. "In My Place" albüm için kaydedilen ilk şarkı oldu. Grup şarkıyı albümün çıkış single'ı olarak yayımladı çünkü Parachutesın başarısından üç ay sonra ikinci bir albüm kaydetmek istediklerinde girdikleri "ne yaptıklarını bilmedikleri garip dönem" içindeki ilk üretimleri oldu. Martin albüm kaydıyla ilgili olarak şunu söyledi: "Bir şey bizi devam ettirdi: 'In My Place' kaydı. Sonra, diğer şarkılar gelmeye başladı."

Grup yeni albüm için yirmiden fazla şarkı yazıp besteledi. "In My Place" ve "Animals"ın dahil olduğu bazı yeni materyaller Parachutes turnesi sırasında canlı olarak çalındı. Albümün adı grubun resmi web sitesinde bir yazı aracılığıyla duyuruldu. Ağustos 2002'de albüm satışa sunuldu ve "In My Place", "Clocks" ve balad "The Scientist" dahil olmak üzere popüler single'lar ortaya koydu. İkincisinin oluşumunda George Harrison'ın 1970 çıkışlı All Things Must Pass albümüyle aynı adı taşıyan şarkıdan ilham alındı.

Albümün tanıtımı için Coldplay, Haziran 2002'den Eylül 2003'e kadar süren A Rush of Blood to the Head Toura çıktı. Turne sayesinde beş kıtayı dolandılar, Glastonbury Festivali, V2003 ve Rock Werchter gibi festivallerde de sahneye çıktılar. Birçok konserde ayrıntılı ışıklandırmalar sergilendi ve U2'nun Elevation Tour ile  Nine Inch Nails'ın Fragility Tour gösterilerinin bireyselleştirilmiş ekranlarını hatırlattı. Genişletilmiş turne sırasında Coldplay, Sidney Hordern Pavilion'daki performanslarını CD ve DVD olarak kaydettirip Live 2003 adıyla yayımlattı. 2003'te, Londra'daki Earls Court'ta düzenlenen Brit Ödülleri'nde Coldplay, En İyi Britanyalı Grup ve En İyi Britanyalı Albüm kategorisinde ödül aldı. 28 Ağustos 2003'te New York'ta düzenlenen 2003 MTV Video Müzik Ödülleri'nde ise grup "The Scientist" şarkısıyla sahne aldı ve üç ödül kazandı.

Aralık 2003'te Rolling Stone okuyucuları Coldplay'i yılın en iyi sanatçısı ve en iyi grubu olarak seçti. Bu sırada grup The Pretenders'ın 1983 çıkışlı şarkısı "2000 Miles"ı yeniden seslendirdi (şarkı, kendi resmi web sitelerinden indirilebildi). Birleşik Krallık'ta "2000 Miles", Gelecekteki Ormanlar ve Tabanca Şiddetine Dur kampanyalarının gelirleriyle birlikte yılın en çok dijital satış yapan şarkısı oldu. A Rush of Blood to the Head, 2003 Grammy Ödülleri'nde En İyi Alternatif Müzik Albümü ödülünü kazandı. 2004 Grammy Ödülleri'nde ise "Clocks" şarkısı Yılın Kaydı ödülünü elde etti.

X&Y (2005–2008)

Coldplay 2004'ü gündem dışında geçirdi, turneye mola verdi ve üçüncü albümlerini kaydederken ortaya çıkan "The Nappines" adlı kurgusal grubun bir şarkısının satire video klibini yayımladılar. X&Y Haziran 2005'te Birleşik Krallık ve Avrupa'da piyasaya sürüldü. Aslında, EMI'nın hisse senetlerinin düşmesi nedeniyle albümün sonraki mali yılda gecikmeli olarak yayımlanması düşünülmüştü. Albüm dünya genelinde 8.3 milyondan fazla satarak 2005'in en çok satan albümü oldu. Çıkış single'ı "Speed of Sound", radyolarda ve çevrimiçi müzik mağazalarında ilk kez 18 Nisan'da duyuldu, CD satışları 23 Mayıs 2005'te başladı. X&Y 20 ülkede albüm listelerine bir numaradan giriş yaptı ve Birleşik Krallık liste tarihinde en hızlı satan üçüncü albüm oldu. Aynı yıl iki single daha yayımlandı: Eylül'de "Fix You" ve Aralık'ta "Talk".
X&Y için önceki kayda göre daha az coşkulu olduğu söylense de genellikle olumlu eleştiriler yapıldı. The New York Times için yazan Jon Pareles, Coldplay'i "on yılın en katlanılmaz grubu" olarak tarif etti, NME ise albüme 9/10 notunu vererek "Kendine güvenen, cesur, iddialı, single'larla tıkanan ve imkansızlık içeren 'X&Y', tekerleği yeniden icat etmek değil ancak Coldplay'i zamanının grubu olarak pekiştirecek." yorumunu yaptı.

Coldplay ve U2 arasındaki karşılaştırmalar giderek yaygınlaştı. Daha sonra Chris Martin bu ortaya karışık olumsuz eleştirileri değiştirdi, U2'ya göre kendilerinin sözlerinin dikkat çekici olduğunu belirtti, böylece "kurtarılmış" hissetti.

Haziran 2005'ten Temmuz 2006'ya Coldplay, Twisted Logic Tour adlı turneye çıktı, bu turne sırasında Coachella, Wight Adası Festivali, Glastonbury ve Austin City Limits Music Festival etkinliklerinde de sahne aldı. Temmuz'da Hyde Park'taki Live 8'te performans sergiledi ve Richard Ashcroft vokali eşliğinde The Verve'ün "Bitter Sweet Symphony" çalışmasını da seslendirdiler. 28 Ağustos'ta Coldplay, "Speed of Sound" şarkısıyla Miami'deki 2005 MTV Video Müzik Ödülleri'ne katıldı. Eylül'de "How You See the World" şarkısının yeni sözlerle oluşturulan yeni sürümünü War Child'ın Help!: A Day in the Life adlı yardım albümü için kaydettiler. Şubat 2006'da Brit Ödülleri'nden En İyi Albüm ve En İyi Single kategorilerinde ödül kazandılar. 2006 içinde "The Hardest Part" ve "What If" single'larını piyasaya sürdüler. X&Y albümünün altıncı ve son single'ı "White Shadows" Haziran 2007'de Meksika'da yayımlandı.

Viva la Vida or Death and All His Friends (2008–2011)
11 Haziran 2008 tarihinde Viva la Vida or Death and All His Friends adlı dördüncü stüdyo albümünü Markus Dravs, Brian Eno, Rik Simpson ve Jon Hopkins'ten oluşan bir prodüksiyon ekibiyle çalışarak hayranlarına sunan Coldplay, albümün tarzına Latin Amerika ve İspanyol müziğinin etkilerini yansıttı. Ayrıca albümde kilise çanı ve bunun gibi deneysel sesler de ekleyen grup, albümüyle Billboard 200 ve İngiltere listeleri dahil birçok ülkenin listelerinde zirveye bir kez daha yerleşti. Albümden şu ana kadar "Violet Hill", "Viva la Vida" ve "Lost!" adlı parçalarını single olarak piyasaya süren dörtlü, bu single'lardan "Violet Hill" ile de İngiltere listelerinde 8, Billboard Hot 100 listelerinde 40, Billboard Modern Rock listelerinde ise 9 numara oldu. "Viva la Vida" single'ı, grubu İngiltere, Billboard Hot 100 ve Billboard Modern Rock Single listelerinde zirveye taşırken, "Lost!" single'ı da İngiltere  listelerinde 55, Billboard Modern Rock Single listelerinde ise 22. sıradaydı. Ayrıca 19 Kasım'da Prospekt's March adlı EP'yi yayınlayan topluluk, EP içerisinde yer alan "Lost+" adlı parçada Jay-Z ile bir araya geldi.

Coldplay, 2009 Grammy Ödülleri'nde yedi dalda ödüle aday gösterildi: Yılın Albümü ve En İyi Rock Albümü (Viva la Vida or Death and All his Friends); Yılın Kaydı, Yılın Şarkısı ve En İyi Grup Pop Vokal Performansı ("Viva la Vida"); En İyi Rock Şarkısı ve En İyi Grup Rock Performansı ("Violet Hill"). Bu adaylıkların üçünden ödüle layık görüldü: En İyi Rock Albümü (Viva la Vida or Death and All His Friends);Yılın Şarkısı (Viva la Vida);En İyi Grup Pop Vokal Performansı (Viva la Vida). Viva La Vida or Death and All His Friends, 6,9 milyonluk satış rakamıyla 2008 yılının en çok satan albümü oldu.

Mylo Xyloto (2011–2014)
Coldplay 24 Ekim 2011 tarihinde Mylo Xyloto isimli 5.stüdyo albümlerini piyasaya sürdü. Albümün prodüktörlüğünü önceki albümünde prodüktörü olan Brain Eno üstlendi. Bu albümle birlikte Coldplay post-britpop - rock tarzını bir kenara bırakıp elektronik pop - rock tarzına yönelmiş rock müziğin materyallerini ise çok az kullanmıştır. Albümde Rihanna ile yapılan "Princess of China" adlı bir düet bulunmaktadır. Mylo Xyloto, herhangi bir anlamı olmayan sözcüktür. Böyle bir isim tercih edilmesinin sebebi albümünün temasının; özgürce kendin olmak, kendini dilediğince ifade edebilmek olmasıdır.

Ghost Stories (2014–2015)
Coldplay tarafından 16 Mayıs 2014 tarihinde piyasaya çıkarılan ve grubun 6.stüdyo albümü olma özelliğini taşıyan albümdür.

A Head Full of Dreams (2015-2019)
Solist Chris Martin 2014 yılının Aralık ayında A Head Full of Dreams adını verdikleri 7. stüdyo albümü için çalışmaya devam ettiklerini fakat henüz bir çıkış tarihi olmadığını açıklamıştır. Chris albümle ilgili olarak Bu albüme şöyle bakıyoruz. Harry Potter serisinin son kitabı gibi ya da ona benzer bir şey. İleride bir gün başka şeyler yapmayacağımız anlamına gelmiyor ama bir devrin kapanışı olacak. Bu albümü yaptığımız son iş gibi düşünmek zorundayız. Yoksa elimizden geleni yapmayız. Albümü bitirip turneye çıkacağız şeklinde açıklamada bulunmuştur. Ayrıca albümün ilk Single'nın Nisan ayı içerisinde gelmesi bekleniyor...

Everyday Life (2019–2020)
A Head Full of Dreams Turu ardından kısa süreliğine hayranlarına veda eden Coldplay verdikleri 3 yıllık ara sonrasında 8.stüdyo albümleri olan "Everyday Life" ile dinleyicilerine tekrar kavuştular. Solist Chris Martin'in de röportajlarında belirttiği üzere bu özel albüm daha çok insani değerlere ve dünya üzerindeki güncel meselelere odaklanıyor. 22 Kasım 2019 günü dinleyicilerle buluşan albümün tanıtımı için grup, Ürdün'ün başkenti Amman'da YouTube üzerinden yayınlanan bir çevrimiçi konser düzenledi. Düzenledikleri konserlerin küresel ısınma ve sürdürülebilirlik üzerindeki olumsuz etkileri sebebiyle grup, bu albüm için geçmişteki albümlerinde olduğu gibi bir konser turu düzenlemedi.

Music of the Spheres (2021–günümüz)
Coldplay 20 Temmuz 2021 tarihinde Music of the Spheres isimli 9.stüdyo albümlerinin 15 Ekim 2021 tarihinde piyasaya çıkacağını duyurdu. Albümün prodüktörünün Max Martin olduğu belirtilen açıklamada yeni albümde "Coloratura" adında bir şarkının olduğu da belirtildi. "Coloratura" 23 Temmuz 2021 günü single olarak yayınlandı. Bundan önce de aynı albümden "Higher Power" adlı şarkı 7 Mayıs 2021 günü single olarak yayınlanmıştı.

Diskografi

 Parachutes (2000)
 A Rush of Blood to the Head (2002)
 X&Y (2005)
 Viva la Vida or Death and All His Friends (2008)
 Mylo Xyloto (2011)
 Ghost Stories (2014)
 A Head Full of Dreams (2015)
 Everyday Life (2019)
Music of the Spheres (2021)

Konser turneleri
 Parachutes Tour (2000–01)
 A Rush of Blood to the Head Tour (2002–03)
 Twisted Logic Tour (2005–07)
 Viva la Vida Tour (2008–10)
 Mylo Xyloto Tour (2011–12)
 Ghost Stories Tour (2014)
 A Head Full of Dreams Tour (2015–16)

Ödülleri

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Resmî site

1990'ların müzik grupları
2000'lerin müzik grupları
2010'ların müzik grupları
İngiliz alternatif rock grupları
Grammy Ödülü sahipleri
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
BRIT Ödülü sahipleri
Capitol Records sanatçıları
1996'da İngiltere'de kurulan oluşumlar
1996'da kurulan müzik grupları
Atlantic Records sanatçıları
İngiliz pop müzik grupları
Echo sahipleri
Ivor Novello Ödülü sahipleri
Müzikal beşliler
NME Awards sahipleri
Parlophone sanatçıları
Yılın En İyi Uluslararası Albümü Juno Ödülü sahipleri
Post-Britpop grupları
En İyi Alternatif Müzik Albümü Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Kaydı Grammy Ödülü sahipleri
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri
En İyi Grup MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
En İyi Şarkı MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri

Coldplay


بلدية سانتا كروز دي مارتشينا , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا.

السكان
يبلغ عدد سكانها 237 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

سانتا كروز دي مارتشينا


Elisabeth Philippine Karoline von Dewitz (* 7. Oktober 1820  in Stettin; † 20. September 1899 in Cramonsdorf) war eine deutsche Schriftstellerin, sie veröffentlichte unter dem Pseudonym Elise von Fernhain etwa 20 volkstümliche Bücher.

Leben
Elisabeth Philippine Karoline von Dewitz (auch Elisabeth von Rüchel-Kleist) war eine Tochter von Jakob Friedrich von Rüchel-Kleist und Enkelin des Generals der Infanterie Ernst von Rüchel. Sie heiratete am 23. März 1840 in Danzig den Gelehrten Karl Wilhelm Ludwig Franz von Dewitz (* 17. Juli 1806 in Halberstadt; † 12. Oktober 1867 in Weitenhagen). Sie lebten auf dem Familiengut in Weitenhagen, aus dieser Ehe gingen zehn Kinder hervor.

Nach einem Schlaganfall ließ ihre Schaffenskraft nach und sie wurde von ihrer jüngsten Tochter Luise (Lulu) gepflegt, verlebte ihre letzten Jahre in Carvin, dann in Cramonsdorf wo sie am 20. September 1899 starb.

Werke (Auswahl)
 Saat und Ernte, Erzählg. aus der Gegenwart, Dülfer, Breslau 1879
 Ungetauft, Ein Bild a. d. Vergangenheit f. d. Gegenwart, Soltau 1880
 Zur elften Stunde, Eine Erzählg. fürs Volk. Gekrönte Preisschrift d. internationalen Vereins f. Sonntagsheiligung in Genf, Christl. Verein im nördl. Deutschland, Eisleben 1881
 Bilder aus dem Alltagsleben, Norddeutsche Verlags-Anstalt, Hannover 1882
 Zwischen Elbe und Weichsel, Eine historische Erzählung aus der Reformationszeit 1548–1578, erschienen 1886.
 Bis jenseits des Weltmeers, Erzählg. fürs Volk, Christl. Verein im nördl. Deutschland, Eisleben 1887

Literatur

Weblinks
 Eintrag auf der Homepage der Familie von Dewitz

Person (Pommern)
Elisabeth Philippine Karoline
⚭Elisabeth Philippine Karoline
Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1820
Gestorben 1899
Frau


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Nürnberg ist eines der 10 Dekanate des Kirchenkreises Nürnberg in der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Bayern. Zum Dekanat gehören (Stand 2022) insgesamt 124.000 Kirchenmitglieder in 46 Kirchengemeinden in Nürnberg und der näheren Umgebung. Seit 1. Oktober 2011 ist Jürgen Körnlein Stadtdekan von Nürnberg. Zugleich steht er dem Prodekanat Mitte vor. Das Dekanat ist in fünf Prodekanate untergliedert. Die weiteren Dekane sind Jonas Schiller für das Prodekanat Nord, Christine Schürmann für das Prodekanat Ost, Britta Müller für das Prodekanat Süd und Dirk Wessel für das Prodekanat West.

Geschichte
Kaiser Heinrich III. ließ um 1040 zur Sicherung des Reichswaldes eine Reichsburg auf einen Sandsteinfels oberhalb der Pegnitz errichten. Unterhalb der Burg entwickelte sich Nürnberg, das 1050 erstmals urkundlich erwähnt wurde. 1219 erhielt Nürnberg die Reichsfreiheit. Die Nürnberger Hauptkirchen St. Sebald und St. Lorenz zum Heiligen Grab waren anfänglich Filialkirchen von Poppenreuth bzw. Fürth. 1474 bekam der Rat der Stadt Nürnberg das Vorschlagsrecht für seine Pfarrkirchen. St. Lorenz und St. Sebald wurden 1477 Propsteien erhoben und waren damit nicht mehr der geistlichen Jurisdiktion des Bischofs von Bamberg untergeordnet. 1513 gelang es Nürnberg die Patronatsrechte für die Pfarreien St. Sebald und St. Lorenz durch Zahlung von je 100 Gulden Jahresrente vom Bischof von Bamberg zu erwerben das Abhängigkeitsverhältnis zu den Pfarreien Poppenreuth bzw. Fürth umzukehren. Die Zahlungen wurden bis zur Säkularisation des Fürstbistums 1802 bezahlt. Vom 3. bis 14. März 1525 fand im Rathaussaal ein Religionsgespräch statt. Danach wurde am 17. März die katholische Predigt und Seelsorge und ab 21. April 1525 die Messe in den Klöstern verboten. Die Kirchengemeinden des Dekanatsbezirks gehörten zur Reformationszeit entweder zur Reichsstadt Nürnberg selbst oder zu ihrem Landgebiet.

Gebiet
Das Gebiet des Dekanats umfasst den größten Teil des Stadtgebiets von Nürnberg (bis auf Großgründlach und Katzwang) und dazu Teile des Landkreises Erlangen-Höchstadt (Heroldsberg) und Nürnberger Land (Röthenbach an der Pegnitz, Schwaig).

Kirchengemeinden
In den fünf Prodekanaten liegen 46 Kirchengemeinden. Die meisten Gemeinden sind nach ihren Kirchen genannt. Der Stadtdekan ist in Personalunion Pfarrer an St. Lorenz.

Prodekanat Mitte
 Innenstadt – St. Egidien
 Innenstadt – St. Lorenz
 Innenstadt – St. Sebald
 Innenstadt – St. Jakob

Prodekanat West
 Eibach – St. Johannes Baptist
 Gebersdorf – St. Stephanus
 Großreuth – St. Thomas
 Gostenhof – Dreieinigkeitskirche
 Reichelsdorf – St. Philippus
 Röthenbach – Nikodemuskirche
 Schweinau – Kreuzkirche
 Schweinau – St. Leonhard
 Seeleinsbühl-Leyh – Epiphaniaskirche
 Seeleinsbühl-Leyh – Erlöserkirche

Prodekanat Nord
 Boxdorf – Zum Guten Hirten
 Buchenbühl – Himmelfahrtskirche
 Heroldsberg – St. Matthäus
 Erlenstegen – St. Jobst
 Kraftshof – St. Georg
 Maxfeld – Reformations-Gedächtnis-Kirche
 Nordostbahnhof – St. Lukas
 Nordstadt – St. Matthäus
 Schniegling – Versöhnungskirche
 St. Johannis – St.-Johannis-Kirche auf dem Johannisfriedhof und Friedenskirche
 Thon – St. Andreas
 Wöhrd – St. Bartholomäus
 Ziegelstein – Melanchthonkirche

Prodekanat Ost
 Altenfurt – Christuskirche
 Behringersdorf – Maria-Magdalena-Kirche
 Fischbach – Auferstehungskirche
 Langwasser – Dietrich-Bonhoeffer-Kirche
 Langwasser – Martin-Niemöller-Kirche
 Langwasser – Paul-Gerhardt-Kirche
 Langwasser – Passionskirche
 Laufamholz – Heilig-Geist-Kirche
 Mögeldorf – St. Nikolaus und Ulrich
 Röthenbach an der Pegnitz – Heilig-Kreuz-Kirche
 Rückersdorf – St. Georg
 Schwaig bei Nürnberg – St. Thomas
 Zerzabelshof – Auferstehungskirche

Prodekanat Süd
 Gartenstadt – Emmauskirche
 Gibitzenhof – St. Markus
 Hasenbuck – Lutherkirche
 Lichtenhof – Gustav-Adolf-Gedächtniskirche
 Rangierbahnhof-Siedlung – St. Paul
 St. Peter – St. Peter
 Steinbühl – Christuskirche
 Worzeldorf – Osterkirche

Siehe auch
 Liste der Sakralbauten in Nürnberg

Literatur

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Nurnberg
Christentum in Nürnberg
Nurnberg
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt
Organisation (Nürnberg)
Christentum im Landkreis Nürnberger Land
Christentum im Landkreis Erlangen-Höchstadt

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Nürnberg


Die Operation Lumberjack () war eine militärische Operation der Alliierten an der Westfront des Zweiten Weltkrieges im März 1945. Sie wurde durchgeführt von der amerikanischen 12th Army Group mit dem Ziel, das Westufer des Rheins zu erreichen. Sie schuf die Voraussetzungen für die anschließende Rheinüberquerung der Heeresgruppe.

Ausgangslage
Die 21st Army Group unter Bernard Montgomery hatte sich im Rahmen der Operationen Veritable und Grenade entlang eines Rheinabschnitts bereits nördlich von Köln fest etabliert.

Plan
Die 12th Army Group unter General Omar Bradley bereitete sich nun vor, von ihren Positionen in der Eifel ebenfalls zum Rhein vorzurücken und wenn möglich intakte Brücken über den Fluss zu erobern. Bradleys Plan war es, mit der 1. US-Armee unter Cortney Hodges vom Raum Düren aus das Gebiet zwischen den Mündungen von Erft und Ahr in den Rhein zu säubern und sich im Raum Ahrweiler mit den Truppen der 3. US-Armee unter George S. Patton zu treffen, die gleichzeitig durch die Eifel vorrücken sollte. Im Erfolgsfall würde die Operation Köln einnehmen, den Bereich um Koblenz sichern und die 12th Army Group überall flussabwärts von Koblenz – wo die Mosel in den Rhein mündet – ans Rheinufer bringen. Die 12th Army Group hoffte auch, viele Kriegsgefangene zu machen.

Alliierte Kräfte
Während der Operation unterstanden von Nord nach Süd das VII., III. und V. US-Korps der 1. US-Armee.
 Dem VII. US-Korps unterstanden die 8., 99. und 104. US-Infanteriedivision und die 3. US-Panzerdivision.
 Dem III. US-Korps waren die 1., 9. und 78. US-Infanteriedivision und die 9. US-Panzerdivision unterstellt.
 Dem V. US-Korps unterstanden vier Infanteriedivisionen (2., 28., 69., und 106.).
Die 7. US-Panzerdivision nahm nicht an der Operation teil und wurde dem V. Korps erst am 7. März unterstellt.

Die 3. US-Armee setzte ein:
 Das VIII. US-Korps mit der 4. und 87. US-Infanteriedivision sowie der 6. und 11. US-Panzerdivision,
 das XII. US-Korps mit der 5., 76. und 80. US-Infanteriedivision und der 4. US-Panzerdivision sowie
 das XX. US-Korps mit der 26. und 94. US-Infanteriedivision und der 10. US-Panzerdivision

Deutsche Kräfte
Ihnen gegenüber standen auf deutscher Seite (von Nord nach Süd):
 Von der 15. Armee (Gustav-Adolf von Zangen):
 das LXXXI. Armeekorps unter Friedrich Köchling mit der 9. und 11. Panzer-Division, der 59. Infanterie-Division, der 363. Volksgrenadier-Division und der Division Nr. 476 und
 das LVIII. Panzerkorps unter Walter Krüger mit der 3. Panzergrenadier-Division, der 12. Volksgrenadier-Division und der 353. Infanterie-Division.
 Von der 5. Panzerarmee (Hasso von Manteuffel):
 das LXXIV. Armeekorps unter Carl Püchler mit der 3. Fallschirmjäger-Division, der 85. Infanterie-Division und der 272. Volksgrenadier-Division,
 das LXVII. Armeekorps unter Otto Hitzfeld mit der 89. Infanterie-Division und der 277. Volksgrenadier-Division, und das
 LXVI. Armeekorps unter Walther Lucht mit der 5. Fallschirmjäger-Division.
 Von der 7. Armee (Hans-Gustav Felber):
 das LIII. Armeekorps unter Edwin von Rothkirch und Trach mit der 167., 326. und 340. Volksgrenadier-Division,
 das XIII. Armeekorps unter Ralph von Oriola mit der 2. Panzer-Division sowie der 9., 79., 276. und 352. Volksgrenadier-Division,
 das LXXX. Armeekorps unter Franz Beyer mit der 212. und 560. Volksgrenadier-Division.

Verlauf

1. März 1945
Bradley startete Lumberjack am 1. März 1945. Im Norden schlug die 1. US-Armee zügig Brückenköpfe über die Erft, erreichte am 4. März Euskirchen und am 5. März die Ruinen des weitgehend zerstörten Köln. Während die 1. Armee in der Kölner Bucht relativ frei operieren konnte, musste die 3. US-Armee das wegarme Gelände der Hocheifel passieren und kam deutlich langsamer voran. Panzerspitzen der 4. US-Panzerdivision nahmen am 6. März bei Neunkirchen (Daun) den deutschen General Edwin von Rothkirch und Trach gefangen und konnten bis in die Nähe des Rheins bei Koblenz vordringen.

Innerhalb einer Woche wurde die Front 10 bis 40 Meilen (etwa 16–65 km) nach Osten verschoben. Im Norden erreichte das VII. US-Korps das Rheinufer in Köln, das III. US-Korps erreichte Positionen bei Bonn und Remagen. Noch weiter südlich stieß das V. US-Korps etwa 15–30 km in die Hocheifel entlang der Ahr vor.

7. März, Remagen
Im Operationsgebiet der 1. US-Armee stieß ein Trupp der 9. US-Panzerdivision (kommandiert von 2nd Lt. Karl H. Timmerman) am 7. März Richtung Remagen vor. Er war sehr überrascht zu sehen, dass die Ludendorff-Brücke, eine Eisenbahnbrücke über den Rhein, von den Deutschen noch nicht gesprengt worden war. Timmerman griff an; die Deutschen unternahmen einen Sprengversuch; durch die Explosion wurde die Brücke aber nur kurz aus ihren Lagern gehoben und fiel wieder dorthin zurück. Timmerman gelang es, die Brücke zu erobern; dies ging als das "Wunder von Remagen" in die Annalen der Kriegsgeschichte ein.
Innerhalb von 24 Stunden überquerten 8.000 Soldaten den Rhein in Richtung Ostufer. An der Eroberung waren neben US-amerikanischen auch belgische und britische Soldaten beteiligt. Die Sprengung der Kronprinz-Wilhelm-Brücke bei Urmitz gelang dagegen; sie wurde am 9. März 1945 gegen 7:30 durchgeführt, obwohl noch Hunderte von flüchtenden deutschen Soldaten auf der Brücke waren.

Damit hatten die Westalliierten endlich einen Brückenkopf über den Rhein. In der Schlacht von Remagen versuchten die Deutschen mit großem Aufwand, die Brücke zu zerstören, was ihnen aber nicht gelang. Eisenhower wies Bradley an, fünf Divisionen über den Rhein zu verlegen, um den Brückenkopf zu sichern, aber er ließ die 12th Army Group nicht sofort Gelegenheit von dem Vorteil ergreifen, der sich eröffnet hatte.

13. März 1945
Vielmehr wies Eisenhower Bradley am 13. März an, den Brückenkopf maximal 25 Meilen breit und 10 Meilen tief werden zu lassen.

17. März 1945
Die Brücke stürzte zwar am 17. März ein; bis dahin hatten westalliierte Truppen aber mehrere Pontonbrücken über den Rhein gebaut.

22. März 1945
Am Morgen des 22. März begann die 1. US-Armee unter Generalleutnant Hodges damit, Angriffe aus dem Gebiet des Remagener Brückenkopfes vorzutragen.

Literatur
 Charles MacDonald, The Last Offensive, Washington: GPO, 1973. (Online)
 Georg Tessin, Verbände und Truppen der deutschen Wehrmacht und Waffen-SS 1939 – 1945, Band 2, Biblio Verlag, Osnabrück 1973.
 Georg Tessin, Verbände und Truppen der deutschen Wehrmacht und Waffen-SS 1939 – 1945, Band 4, Biblio Verlag, Osnabrück 1975.

Weblinks
 The Rhineland Campaign

Einzelnachweise

Lumberjack
Westfront 1944–1945
Konflikt 1945
Militärgeschichte der Vereinigten Staaten (Zweiter Weltkrieg)
Deutsche Militärgeschichte (Zweiter Weltkrieg)
Deutschland im Zweiten Weltkrieg
Lumberjack
Endphase des Zweiten Weltkriegs

Operation Lumberjack


Exchange Place é uma estação do sistema da Port Authority Trans-Hudson no bairro de Paulus Hook em Jersey City, Nova Jérsei. A estação é servida pelos serviços Newark–World Trade Center e Hoboken–World Trade Center.

A estação foi aberta em 19 de julho de 1909 como parte da Hudson and Manhattan Railroad, entre o antigo terminal da Pennsylvania Railroad em Exchange Place e o Hudson Terminal. A estação foi reconstruída em 1989. Foi inundada após os ataques de 11 de setembro e ficou fechada até 29 de junho de 2003, quando se tornou um terminal temporário até a reabertura da estação World Trade Center em 23 de novembro do mesmo ano.

História
A estação foi aberta em 19 de julho de 1909, a oeste dos túneis de Downtown Hudson, e adjacente à estação da PRR. A reconstrução da estação foi concluída em 1989.

Um descarrilamento que aconteceu na estação em 26 de abril de 1942 resultou em cinco mortes e 200 feridos. O condutor do trem, Louis Vierbucken, foi indiciado por homicídio culposo, já que ele estava sob a influência de liquor. Registros legais recontam que ele "continuou a acelerar, ignorando alertas e curvas" causando assim o descarrilamento.

Dias atuais

A estação Exchange Place foi fechada como resultado dos ataques de 11 de setembro de 2001, devido a danos por infiltrações de água. Antes dos ataques, a estação servia 16 000 passageiros por dia. A estação World Trade Center também era crucial, já que incluía um retorno que permitia que trens voltassem pela direção contrária. Novos trilhos foram instalados a um custo de 160 milhões de dólares, que incluíam um intertravamento que permitia que os trens trocassem de linha férrea, possibilitando a operação da estação Exchange Place como o terminal da linha. Enquanto a estação esteve fechada, suas plataformas foram expandidas para que pudessem acomodar trens de 10 vagões. Em 29 de junho de 2003, a estação Exchange Place foi reaberta, restaurando o serviço para Newark, Hoboken e 33rd Street. Em 23 de novembro do mesmo ano, a estação World Trade Center foi reaberta.

Em fevereiro de 2006, a Agência de Segurança nos Transportes estabeleceu um projeto pioneiro para testagem de segurança a nível de aeroporto na estação.

Em 2012, a estação foi inundada por 49 000 m3 de água salgada proveniente do rio Hudson, que estava em cheia como resultado do furacão Sandy. A PANYNJ posteriormente anunciou um projeto de resiliência no qual planejava substituir o vidro que envolvia as portas e janelas ao redor das catracas com muros de concreto de 2,1 metros de altura e vidro de aquário com vários centímetros de espessura. O projeto incluía também a instalação de duas cortinas de Kevlar.

Em junho de 2019, a Autoridade Portuária apresentou o Plano de Melhoria da PATH. Como parte do plano, dois novos corredores serão adicionados à estação Exchange Place. A conclusão da construção deles é esperada para 2022.

Leiaute da estação

A estação tem duas galerias, cada uma com uma plataforma lateral e uma linha férrea para trens em cada direção.

De janeiro de 2019 até junho de 2020, a rota Newark–World Trade Center usou a estação Exchange Place como seu terminal em todos os finais de semana, com exceção de feriados, para que reparos relacionados com o furacão Sandy pudessem ocorrer. Os consertos eram inicialmente esperados para durarem até o fim de 2020, mas foram concluídos em junho de 2020, seis meses à frente do cronograma.

Exchange Place
!Artigos com coordenadas no Wikidata
Transportes de Jersey City

Estação Exchange Place (PATH)


An Trichotosia teysmannii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Trichotosia teysmannii in nahilalakip ha genus nga Trichotosia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichotosia

Trichotosia teysmannii


Lombardijska lijeska (Lambertova lijeska, makedonska lijeska, lat. Corylus maxima), listopadni grm ili stablo iz jugoistočne Europe i Male Azije.

Naraste do 10 metara visine. Cvate u veljači i ožujku, a jestivi lješnjaci dozrijevaju u kolovozu i rujnu. Često se uzgaja kao ukrasno drvo.

Izvori

Lijeska

Lombardijska lijeska


Vyšné Nemecké este o comună slovacă, aflată în districtul Sobrance din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 234 de locuitori.

Istoric
Localitatea Vyšné Nemecké este atestată documentar din 1372.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vyšné Nemecké


Los submarinos Clase Gotland de la Armada de Suecia son modernos submarinos stirling-eléctricos, diseñados y construidos por los astilleros Kockums en Suecia.
Estos submarinos fueron los primeros en el mundo en incorporar el sistema Stirling AIP (air-independent propulsión), que extiende el tiempo de inmersión de pocos días a semanas. Esta capacidad antes solo era posible en submarinos nucleares.

Características
Los submarinos de ataque de la clase Gotland son los submarinos más modernos de la Armada de Suecia, diseñados principalmente para misiones antisuperficie y antisubmarinas, recolección de inteligencia (COMINT y SIGINT), observación, operaciones especiales y minado.

En superficie, el submarino es propulsado por dos conjuntos de motores MTU. Mientras sumergido, el motor Stirling de propulsión independiente de aire (AIP) se utiliza para manejar el generador de 75 kW (101 shp) para propulsión o para cargar la baterías. Un motor Stirling es particularmente adecuado para un submarino porque el motor es casi silencioso y puede utilizar el agua de mar circundante como un disipador térmico para aumentar la eficiencia. La resistencia sumergida depende de la cantidad de líquido y oxígeno almacenado a bordo y se describe como "semanas". La clase se caracteriza por su baja firma acústica, resistencia a los golpes extremos y un sistema de combate potente.

Kockums asegura que la Clase Gotland tiene una excelente maniobrabilidad debido al diseño del casco y un bien posicionado timón X. El timón X dispone de cuatro superficies de control, junto con dos montados en la vela, que permite curvas cerradas y la capacidad de operar
muy cerca del fondo marino. La automatización y computarización del submarino permiten que un solo operador dirija el submarino en profundidad, lo que conllevo tener una menor tripulación que permitió tener mejores niveles de comodidad y bajos costes operacionales.

La clase tiene muchas características que incrementan su furtividad, que ayudan a permanecer sin ser detectados. Toda la maquinaria a bordo está aislada y montada sobre amortiguadores de goma para reducir las vibraciones y ruidos; el diseño de casco hidrodinámico para reducir el ruido, la firma infrarroja y el sonar activo; contrarrestan su firma magnética con 27 electroimanes independientes; campos eléctricos de muy baja frecuencia (ELF); varios recubrimientos de casco para reducir la respuesta del sonar activo; y el recubrimiento del mástil con material de absorción de radar. Combinado con el funcionamiento silencioso del generador Stirling y lento girar la hélice para evitar la cavitación, lo que hace que esta clase de submarinos sea muy difícil de detectar bajo el agua, especialmente en su zona normal de operaciones en el mar Báltico.

Unidades

Despliegue

Después de ser modernizado y actualizado para soportar las altas temperaturas de los mares tropicales,  el HMS Halland participó en un ejercicio multinacional en el Mediterráneo desde el 16 de septiembre de 2000. Supuestamente, allí permaneció sin ser detectado por varios de sus adversarios aliados, atrayendo el interés de los países participantes. A principios de noviembre del mismo año, participó en un ejercicio de "agua azul" de la OTAN en el Atlántico. En el ejercicio se reportó una victoria en "duelo" con unidades navales españolas y de la misma manera se registró una victoria contra un submarino de ataque de propulsión nuclear SSN francés. El HMS Gotland también  "derrotó" un SSN estadounidense, el USS Houston (SSN-713).

Arriendo a la Armada de Estados Unidos

En 2004, el Gobierno de Suecia recibió una solicitud de los Estados Unidos de América para el arrendamiento HMS Gotland -comandado, tripulado y con bandera sueca- por una duración de un año para su uso en ejercicios de guerra antisubmarina. El Gobierno sueco accedió a esta petición en octubre de 2004, y ambas armadas firmaron un memorándum de entendimiento el 21 de marzo de 2005. El contrato fue prorrogado por otro 12 meses en 2006. En julio de 2007, HMS Gotland partió de San Diego con destino a Suecia para volver al servicio en la Armada de Suecia.
El HMS Gotland logró tomar varias fotografías del USS Ronald Reagan durante un ejercicio de guerra en el Océano Pacífico que demostraban el "hundimiento" del portaaviones. El ejercicio se realizó para evaluar la eficacia de la flota estadounidense contra los submarinos diésel-eléctricos, que demostró que la flota estadounidense tenía graves fallas para enfrentar este tipo de submarinos.

Véase también

Referencias

Submarinos Diesel
Clases de submarinos
Buques de guerra de Suecia
Submarinos a propulsión independiente de aire

Clase Gotland


Ženski rukometni klub Ivanić (ŽRK Ivanić; Ivanić) je ženski rukometni klub iz Ivanić-Grada, Zagrebačka županija. U sezoni 2017./18. klub nastupa u 2. HRL - Zapad.

O klubu
Prethodnica rukometa za žene u Ivanić-Gradu je bilo igranje hazena u sekciji Športskog društva "Ivanić", 1922. godine. Na prijelazu 1951. i 1952. se osniva rukometna sekcija, u početku za muškarce pri Sportskom društvu "Ivanić", te se igra veliki rukomet. Ženska ekipa, koja je počela s igranjem malog rukometa se formira u jesen 1952. godine i igra prvu utakmicu potiv "Kartonaže" iz Zagreba. Rukometaši i rukometašice nakon nekoliko godina istupaju iz SD "Ivanić" i formiraju RK "Ivanić", a poslije se muški i ženski klub osamostaljuju.
Klub prve uspjehe doživljava 1970.-ih. U sezonama 1970./71. i 1971./72. sučlanice Jedinstvene hrvatske lige, a od 1972./73. do 1977./78. su članice Druge savezne lige u skupinama Zapad i Sjever, a otad većinom igraju Hrvatsku regionalnu ligu - Sjever, koju osvajaju u sezonama 1981./82. i 1982./83., kada su i prvakinje Hrvatske. Sezonu 1983./84. igraju u Međurepubličkoj ligi Hrvatske i Slovenije, a potom se opet vraćaju u Hrvatsku regionalnu ligu.
Osamostaljenjem Hrvatske, klub počinje s natjecanjem u 2. hrvatskoj ligi. U sezoni 1998./99.  se natječu u 1. B ligi, ali odmah ispadaju u 2. HRL. Do sezone 2011./12. igraju u 2. HRL - Zapad i 3. HRL - Središte (Zapad 1). U sezoni 2012./13. prvi put postaju članice Prve hrvatske lige, u kojoj su nastupile i u sezoni 2017./18.

Uspjesi

Do 1991.
 Prvenstvo SR Hrvatske
 prvakinje: 1983.
 doprvakinje: 1982.

 Hrvatska regionalna liga - Sjever
 prvakinje: 1981./82., 1982./83.

Od 1992.
 2. HRL
 prvakinje: 1997./98. (Centar), 2016./17. (Zapad)

 3. HRL
 prvakinje: 2008./09. (Središte)

Pregled po sezonama

Poznate igračice

Unutrašnje poveznice
 Ivanić-Grad
 MRK Ivanić

Vanjske poveznice
 zrk-ivanic.hr - službene stranice
 ŽRK Ivanić, facebook stranica
 furkisport.hr/hrs, ŽRK Ivanić, natjecanja po sezonama
 furkisport.hr/hrs, Ivanić, natjecanja po sezonama
 sportilus.com, Ženski rukometni klub Ivanić Ivanić-Grad
 rszz.info - Rukometni savez Zagrebačke županije, Ženski rukometni klub IVANIĆ

Izvori
 zrk-ivanic.hr , Povijest, pristupljeno 19. listopada 2018.
 bisnode.hr, 						ŽENSKI RUKOMETNI KLUB "IVANIĆ" IVANIĆ-GRAD
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091), str. 33-34, 145

Ivanić
Ivanić
Ivanić

ŽRK Ivanić Ivanić-Grad


Nastyas hjerte er en film instrueret af Lise Birk Pedersen.

Handling
»Nastyas hjerte« er en film om børn og unges overlevelse under ekstreme forhold. Det er en film om, hvor lidt der skal til for at udsatte børn kan få en normal tilværelse. Mellem grå beton boligblokke og nøgne træer ligger Shelter Fedor - et transithjem og midlertidigt opholdsted for børn, som er flygtet fra deres hjem. Nastya (15), er her fordi hun er løbet hjemmefra - fra en mor, der er ligeglad med hende og en stedfar, der hader hende. Roma (17) er stukket af fra en psykiatrisk afdeling hvor han var indlagt, fordi han havde sniffet gulvlak. På Shelter Fedor oplever de unge tryghed og faste rammer, og i de få dage Roma er der blomstrer kærligheden mellem ham og Nastya.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Portrætfilm fra Danmark

Nastyas hjerte


Stål eller staal har flere specialiseringer:
 Stål - jernlegering
 Staal (film) - film om stål

Stål (flertydig)


සංගීතා වීරරත්න (1973 දෙසැම්බර් 13) ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය සහ සම්මානනීය, සිනමා හා ටෙලි නාට්‍ය රංගන ශිල්පිනියකි. වයස අවුරුදු 16දී, එනම් 1990 වසරේදී ඇය රෝයි ද සිල්වා මහතාගේ ඉට්'ස් අ මැටර් ඔෆ් ටයිම් චිත්‍රපටියේ රඟපාමින් මුල්ම වරට ශ්‍රී ලාංකික රිදී තිරයට පිවිසුනාය. පසුව 1993 වසරේදී කමල් අද්දරාරච්චි සමග රඟපෑ එච්. ඩී. ප්‍රේමරත්න මහතාගේ සප්ත කන්‍යා චිත්‍රපටියෙන්, සංගීතා මෙරට සිනමා ක්ෂේත්‍රය තුල ඉමහත් සාර්ථකත්වයක් හිමිකරගත්තාය. වර්ථමානය වන විටදී, චිත්‍රපටි 50 කට වඩා සංඛ්‍යාවකට රංගනයෙන් දායක වී තිබෙන සංගීතා, ලාංකික සිනමා ක්ෂේත්‍රයේ කැපී පෙනෙන චරිතයක් ලෙස හැඳින්විය හැක.

පුද්ගලික දිවිය
මෙරට චිත්‍රපටි කලාකරුවෙකු වූ තිමති වීරරත්න මහතාට දාව, පවුලේ දෙවන දියණිය ලෙස සංගීතා උපන්නාය. ඇය සිය මූලික අධ්‍යාපන කටයුතු පානදුර ශාන්ත ජෝන් පාසලෙන්ද, ද්විතීක අධ්‍යාපන කටයුතු කොළඹ වැස්ලියන් විද්‍යාලයෙන්ද හැදෑරුවාය.

2002 වසරේදී ඇය, ව්‍යාපාරිකයෙක් වූ රොෂාන්ත කාරියප්පෙරුම මහතා (සියත ටීවී හිමිකරු) සමග විවාහ වූවාය.

කලා දිවිය
1991 වසරේදී රෝයි ද සිල්වා මහතාගේ ඉට්'ස් අ මැටර් ඔෆ් ටයිම් චිත්‍රපටියේ රඟපාමින් සංගීතා මෙරට සිනමා ක්ෂේත්‍රය තුල මුල් වරට පා තැබුවාය. ශ්‍රී ලංකා සිනමාව තුල එකල බැබලෙමින් සිටි ජනප්‍රිය තාරකාවන් වූ, මාලිනී ෆොන්සේකා, විජය කුමාරතුංග, සහ ගාමිණී ෆොන්සේකා වැනි දැවැන්තයින් සමග රංගනයේ යෙදීමේ අවස්ථාවද, එහිදී ඇයට හිමිවිය.

2001 වසරේ තිරගත වූ, බෙනට් රත්නායක මහතා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද අස්වැසුම චිත්‍රපටියේ සිදුකල විශිෂ්ඨ රංගනය හේතුවෙන්, එම වසරේ සරසවිය සම්මාන උළෙලේදී හොඳම නිලිය සම්මානය සම්මානය දිනාගැනීමට සංගීතාට හැකිවිය. එම සම්මාන උළෙලේම 2001 සිට 2003 වසර දක්වා ජනප්‍රියම නිලිය සම්මානය හිමිකරගත්තේද ඇයයි. ඇගේ රංගන දිවියේ වැදගත්ම චිත්‍රපටි ලෙස සප්ත කන්‍යා, නොමියෙන මිනිසුන්, මාරුතය, දුවට මවක මිස, දොරකඩ මාරාව, කිණිහිරියා මල්, අස්වැසුම, සළෙලු වරම සහ ධීවරී යන චිත්‍රපට හැඳින්විය හැක.

මීට අමතරව 2006 වසරේ තිරගත වූ වසන්ත ඔබේසේකර මහතා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කල, සෙව්වන්දි චිත්‍රපටිය නිෂ්පාදනය කලේ සංගීතා මහත්මියයි.

රංගනයන්

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

1973 උපත්
රංගන ශිල්පීන්

සංගීතා වීරරත්න


Oak Hills puede referirse a:
Oak Hills (California), lugar designado por el censo en el condado de San Bernardino, estado estadounidense de California.
Oak Hills (Oregón), lugar designado por el censo en el condado de Washington, estado estadounidense de Oregón.
Oak Hills (Pensilvania), lugar designado por el censo en el condado de Butler, estado estadounidense de Pensilvania.
Oak Hills Place (Luisiana), lugar designado por el censo en la parroquia de East Baton Rouge, estado estadounidense de Luisiana.

Oak Hills


Academia de Științe a Albaniei (în ), fondată în 1972, este cea mai importantă instituție științifică din Albania. Instituția include cei mai distinși oameni de știință, de asemenea numiți academicieni, care sunt implicați în centre de cercetare și alte organisme în interiorul și în afara Albaniei. Academia are 28 de membri, 11 membri asociați și 26 de membri de onoare Academia este compusă din două secțiuni:

 Științe sociale și Secția Albanologică
 Științe naturale și Secția Științe

Acestea includ, de asemenea, următoarele unități:

 Proiecte Tehnologice și de Inovare, Dezvoltare,
 Filiala pentru Afaceri Externe și Relații Publice,
 Biblioteca
 Publicare

Academia de Științe a Albaniei are cea mai mare bibliotecă universitară din țară. Fondată în 1975, cu doar 10.000 de volume, biblioteca avea 8.120.000 volume către 1986.

În 2008, patru instituții de cercetare (Institutul de Istorie, Institutul de Arheologie, Institutul de Lingvistică și Literatură și Institutul de Cultură Folclorică) s-au contopit și au format Centrul de Studii Albanologice.

Lista membrilor actuali

Președinți
 Aleks Buda
 Shaban Demiraj

Periodice
 Studia Albanica, ISSN 0585-5047.
 AJNTS - Jurnalul albanez de Științele Naturale și Tehnice, ISSN 2074-0867.

Note

Albania

Academia de Științe a Albaniei


{|

{{Infobox ship career
|Hide header=
|Ship country=United States
|Ship flag=
|Ship name= USS Bigelow|Ship namesake=Elmer Charles Bigelow
|Ship ordered=30 July 1954
|Ship builder= Bath Iron Works
|Ship laid down=6 July 1955
|Ship launched=2 February 1957
|Ship acquired=1 November 1957
|Ship commissioned=8 November 1957
|Ship decommissioned=5 November 1982
|Ship in service=
|Ship out of service=
|Ship struck=1 June 1990
|Ship reinstated=
|Ship honours=
|Ship fate=Sunk as target, 2 April 2003
|Ship notes=
|Ship motto=Concorditer Pugnamus
}}

|}USS Bigelow (DD-942)' was a  in the United States Navy. The ship was named for Watertender Second Class Elmer Charles Bigelow (1920-1945), who was killed in action extinguishing a magazine fire while serving on board  during action against enemy Japanese forces off Corregidor in the Philippines on 14 February 1945. Bigelow was posthumously awarded the Medal of Honor.Bigelow was built by the Bath Iron Works Corporation at Bath in Maine. The ship was launched by Mrs. Verna B. Perry, mother of Elmer C. Bigelow.Bigelow was part of Combined Task Group CTG 136.1.1 tasked with blockading Cuba during the Cuban Missile Crisis. Bigelow received the Armed Forces Expeditionary Medal for participating from 24 October 1962 to 21 November 1962.Bigelow saw extensive service in the Vietnam War and also served as a NASA recovery ship for the Mercury and Gemini III programs.

While operating off Vietnam on 20 April 1967, an explosion in a gun mount injured six sailors, 1 killed.Bigelow served as a test platform for Phalanx CIWS in 1977. The mount was installed just aft of the aft radar gun director.All Hands Magazine January 2001 .

Glenn R. Brindel, commanding officer of  during the 1987 missile attack, was executive officer of Bigelow from 1978 to 1980.

FateBigelow'' decommissioned 5 November 1982.

She was sold for scrap to the Fore River Shipyard and Iron Works at Quincy, Massachusetts, on 11 December 1992. When the Fore River Shipyard went bankrupt she was resold to N. R. Acquisition Incorporated of New York City by the Massachusetts Bankruptcy Court. She was re-acquired by the Navy for disposition as a target ship, stricken 1 June 1990 and was "Disposed of in support of Fleet training exercise" (presumably sunk as a gunnery target) on or before 2 April 2003.

References

Forrest Sherman-class destroyers
Ships built in Bath, Maine
1957 ships
Ships sunk as targets
Cold War destroyers of the United States

USS Bigelow


Hi Thomas Jeffrey "Tom" Hanks (natawo han Hulyo 9, 1956) in usa nga Amerikano nga aktor, eskritor hit direktor mga pelikula ngan produser.

Mga natawo han 1956

Tom Hanks


Børn på skinner er en dansk dokumentarfilm fra 2002 med instruktion og manuskript af Lizzi Weischenfeldt.

Handling
På tværs af Danmark kører togvognen "Børneguiden", som hver uge bringer børn sikkert mellem familiemedlemmer i hver sin ende af landet. Ombord på "Børneguiden" skaber børn deres helt eget rum uden voksen tilstedeværelse, med indbyrdes diskussioner om det, der optager dem i hverdagen, hvor musik, sang og forelskelse spiller en stor rolle. Oliver, en 11-årig dreng er filmens hovedperson. Han går meget op i musik og drømmer om en dag at blive en berømt sanger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Dokumentarfilm fra Danmark

Børn på skinner


Helinus es un género de 4 especies de plantas  pertenecientes a la familia Rhamnaceae.

Taxonomía
Helinus fue descrito por E.Mey. ex Endl. y publicado en Genera Plantarum 1102, en el año 1840. La especie tipo es: Helinus ovatus E. Mey. ex Sond.

Especies
 Helinus integrifolius (Lam.) Kuntze
 Helinus lanceolatus Brandis
 Helinus mystacinus (Aiton) E.Mey. ex Steud.
 Helinus spartioides Schinz Ex Engl.

Referencias

Enlaces externos

Gouanieae

Helinus


ජීත් අර්ධනගම් (උපදෙස් ජිත් සෝලමන් 1930 දි මහනුවර ශ්‍රී ලංකාව) ඉංග්‍රිසි - භාෂා කවියකු සහ ප්‍රබන්ධ රචකයෙකු වේ. ඔහුගේ වැඩවල මාතෘකාව ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සහ ආගමික ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා පිළිදව වේ.

පසුබිම
අරස්නායගම් ලන්දේසිගෙන් පැවත එන බර්ගර් ජාතිකයන්බර්ගර් ජාතිකකයකි. මෙම පද්‍ය මගින් ලන්දේසින්ගෙන ආවේණික කාන්තාව හදුන්වයි.

මුල් ජිවිතය

අර්යානයගම් මහනුවර උසස් බාලිකා විදයාලයේ ඉගෙනීම ලැබිය

සංස්කරණය කල පොත්
කිඳුරා (1973), Apocalypse 83 (1983), The cry of the kite  (1984), සරුංගලයක විලාපය, A colonial Inheritance and other poems (1985), Fragments of a Journey (1992), All is burning (1995)

1931 උපත්

ජීන් අරසනායගම්


ජගත් වීරසිංහ 1954 දී ලංකාවේදී ඉපදිණි. හෙතෙම 1981 දී කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයට අනුබද්ධ සෞන්දර්ය අධ්‍යයන ආයතනයෙන් ලලිත කලාවේදී උපාධිය ලබා ඇත. අපොස උසස් පෙළ විභාගයට විද්‍යා අංශයෙන් පෙනී සිටින ලද වීරසිංහ සෞන්දර්ය අධ්‍ය්‍යන ආයතනයට බැදී ඇත්තේ   සිසුන් බදවා ගනු ලැබූ පොදු පටිපාටියට අනුව නොව   චිත්‍ර කලාව පිළිබදව ඇති විශේෂ දක්ෂතා අනුව සිසුන් බදවා ගනු ලබන පටිපාටියකට අනුවය. හෙතෙම  සෞන්දර්ය අධ්‍ය්‍යන ආයතනයට බැදෙන අවධීයේ චිත්‍ර-මූර්ති අධ්‍යයනාංශයේ විදුහල්පතිවරයා හැටියට කටයුතු කොට ඇත්තේ ස්ටැන්ලි අබේසිංහ ය. විශේෂ පටිපාටියකට අනුව ප්‍රායෝගික කුසලතාවක් මත චිත්‍ර-මූර්ති අධ්‍යයනාංශයට බදවා ගනු ලැබූවත්  කාය ව්‍යවච්ඡේදය, පර්යාවලෝකනය, මානව හා වස්තු පරිමාණ, නිෂ්චල ද්‍රව්‍ය සම්පිණ්ඩණ, ජීව රූ ඇදීම , ස්කන්ධ-වර්ණ-රේඛා-හැඩ-හැඩතල-වයන-අවකාශ,   ආදී දෘෂ්‍ය කලා උසස් අධ්‍යාපනයෙහිලා සම්භාවනාවට පාත්‍ර වූ සිව් අවුරුදු ලලිත කලා උපාධි පාඨමාලාවක් තුළ   සාක්ෂාත්කරණය කරවන මූලධාර්මික දැනුම ජගත් වීරසිංහ විසින් සාක්ෂාත්කරණය කර ගත් බවට ඔහු කළ කිසිදු අධ්‍ය්‍යන පැවරුමක් හෝ නිදහස් කලා නිර්මාණයක් ඔහුගේ කලා අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් ඔහු ප්‍රසිද්ධ කොට නැත.   වීරසිංහ මුල් වරට කලා ප්‍රදර්ශනයක් හැටියට සමාජාවතීර්ණ වී ඇත්තේ 1980 දශකයේදී ගීතාංජන කුඩලිගමගේ සමග එක්ව කොළඹ මහජන පුස්තකාල ප්‍රදර්ශන ශාලාවකදී පැවැත් වූ ප්‍රදර්ශනයකිනි. වීරසිංහ හා ගීතාංජන කුඩලිගමගේ යන දෙදෙනා සෞන්දර්ය අධ්‍ය්‍යන ආයතනයට සම්බන්ධ වීමට පෙර සිට මිතුරන් දෙදෙනෙකු උවත් ඔවුන් සෞන්දර්ය අධ්‍ය්‍යන ආයතනයට සම්බන්ධ වන්නේ අවධි දෙකකදී ය. ඒ අනුව  වීරසිංහ සෞන්දර්ය අධ්‍ය්‍යන ආයතනයේ උපාධිධාරියෙකු වූ පසු ගීතාංජන චිත්‍ර කලාව හැදෑරීම සදහා සෞන්දර්ය අධ්‍යයන ආයතනයට ඇතුලත් වනුයේ මේ ද්විපුද්ගල ප්‍රදර්ශනයෙන් පසුව 1980 දශක‍යේ අගභාග‍යේදී ය. 1985 දී රෝමයේ සංස්කෘතික දේපළ සංරක්ෂණය හා ප්‍රතිෂ්ඨාපනය පිළිබඳ අධ්‍යයනය සඳහා වූ ජාත්‍යන්තර මධ්‍යස්ථානයේ (ICCROM)   බිතු සිතුවම්  සංරක්ෂණය පිළිබද පුහුණුවක් ජගත් වීරසිංහ ලබන අතර   ගීතාංජන චිත්‍ර කලාව හැදෑරීම සදහා සෞන්දර්ය අධ්‍යයන ආයතනයට බැදීමෙන් පසු  වීරසිංහ 1990 දී වොෂින්ටන් ඩී.සී. හි ඇමරිකානු විශ්ව විද්‍යාලයෙන් Master of Fine Arts උපාධිය ද  ලබා ගන්නා ලදි.     අනතුරුව වීරසිංහ  1992 දී  කාංසාව මැයෙන් සිය ප්‍රථම ඒකපුද්ගල කලා ප්‍රදර්ශනය කොළඹ ජාතික කලාභවනේදී  පවත්වනු ලබයි.  කාංසාව යන්න මානසික රෝගයක් වන අතර මානසික රෝගයක නමින් කලාකරුවකු  කලා ප්‍රදර්ශනයක් පැවැත්වූ විශේෂ සිදුවීමක් හැටියට මෙම ප්‍රදර්ශන අවස්ථාව සැළකිය හැකිය. 1983 කලු ජූලියත්, 1988-1989 දුර්දාන්ත භීෂණ සමයේ මිනීමැරුම් වල ආදීනව ඔහු කාංසාවකින් පෙළෙන බවට 1992 හා 1995 දී ඔහු පැවැත් වූ ප්‍රදර්ශන අරබයා  ඔහු විසින් සමාජයට පවසා ඇත. කලාකරුවකු වන අයකු තමන් කාංසාවට ලක්ව ඇතැයි ප්‍රකාශ කිරීමත් එය පදනම් කරගෙන එවැනි අයකුගේ කලාව සමාජය විචාරගත කර ගැනීමත් සුවිශේෂ වන නමුත්   ශ්‍රී ලංකාව තුළ පමණක් නොව විදේශයන් තුළද එය විශේෂ කොට සළකන බවට තොරතුරු නැත.

වීරසිංහ ලාංකේය සමාජය තුළ සිය ප්‍රථම කලා ප්‍රදර්ශනයෙන් ම සමාජ අවධානය දිනා ගැනීමට සමත් වූ අතර ඔහු එම ප්‍රදර්ශනය අවස්ථාවේදී කලු ඇදුමින් සැරසුණ තරුණයින් පිරිසක් ලවා මිනී පෙට්ටියක් කුඩු කරවනු ලැබීමත්, ඊට සමගාමීව සුදු ඇදුමින් සැරසී අරලිය මල් අතින් දරා ගත් ජර්මන් ජාතික කාන්තාවක් ලවා නිරූපණයක් ඉදිරිපත් කිරීමත්, තමන්ගේ අනන්‍යතාව හැටියට සුදු හැට්ටයක් සහ සුදු සාරියකින් නිරන්තරයෙන්  සැරසී සිටින ගායිකාවක වන  80 දශකයේ රාජ්‍ය මර්දනයට එරෙහිව පවන නමින් විරෝධාකල්පිත ගී ප්‍රසංග මාලාවක් හා කැසට් පට ද්විත්වයකට ගී යැයූ නන්දා මාලිනී එම ප්‍රදර්ශනයේ මෙම නිරූපණ අවස්ථාවට සහභාගි වූ ආරාධිතයකු වීමත් යන කාරණා කිහිපයක් නිසා මේ ප්‍රදර්ශනය සුවිශේෂී ප්‍රදර්ශනයක් විය. දෘෂ්‍ය කලා ප්‍රදර්ශන ඉදිරිපත් කරන ඇතැම් කලාකරුවන් චිත්‍ර, මූර්ති, ස්ථාපන හා එකලස් කලා වැඩ වලට අමතරව නිරූපණයන් ද ඉදිරිපත් කරන අතර මේ ප්‍රදර්ශනයට සමාන්තරව ප්‍රදර්ශන සමාරම්භක අවස්ථාවේ කළ නිරූපණයේ විශේෂත්වය වන්නේ ප්‍රදර්ශනයේ කලාකරුවා වන ජගත් වීරසිංහ නිරූපණය ඉදිරිපත් නොකොට වෙනත් අය ලවා ඔහුගේ අධ්‍යක්ෂණයෙන් නිරූපණ ඉදිරිපත් කිරීමයි. මේ ප්‍රදර්ශනයේදී මිනී පෙට්ටියක් කුඩු කර දමන තරුණයින් කව්ද යන්න පිළිබදව ද ප්‍රදර්ශනයේ කලාකරුවා වන ජගත් වීරසිංහ කිසිදු අයුරකින් හෙළිදරව්  කොට නැත.

වීරසිංහ සිය කලා ශෛලියේ මූලික ලක්ෂණය සදහා ආභාසය ලබාගෙන ඇත්තේ ඇමරිකානු සිත්තරකු වන පිල්ප් ගස්ටන්ගේ කලා ශෛලියෙන් ය.    එම කලා ශෛලිය ගුරු කොට ගනිමින් ගුරුකුලයක් 1992 න් අනතුරුව අනූව දශකයේ හා 2000 න් පසුව ලංකාව තුළ ව්‍යාප්ත උන අතර ගීතාංජන කුඩලිගම එම ගස්ටන්-ජගත් ගුරුකුලයේ ම ප්‍රභල පසුප්‍රාප්තිකයකු වේ. ප්‍රදීප් චන්ද්‍රසිරි, කෝරලේගෙදර පුෂ්පකුමාර, හර්ෂා මනෝජනී, නිලන්ති වීරසේකර, තුහියා පුෂ්පකුමාර සහ  ලසන්ත චන්දන කුමාර ආදීහු ගස්ටන්-ජගත් ගුරුකුලයේ අනෙකුත් සාමාජිකයින් වේ. ජගත් වීරසිංහ හා ගීතාංජන කුඩලිගමගේ ඇතුළු මෙම ගුරුකුලයේ සියලු කලාකරුවන්ගේ  එක් ලක්ෂණයක් වන්නේ මෙම ගුරුකුලයේ කලා ශෛලිය පෙන්නුම් කරන ලද ඔවුනගේ  සිය කලා කෘති වලට කලින් ඔවුන් කරන ලද කලා කෘති මොනවාද යන්නත්, ඒවායේ ස්වභාවය මොන වගේ ද යන්නත් සමාජයට හෙළිදරව් නොකිරීමයි.  මෙම ගුරුකුලයේ සාමාජිකයින්ට පෙර එම සෞන්දර්ය කලාපයට ඥාතිත්වයක් පෙන් වූ කලාකරුවන්  හැටියට ශාන්ත කේ. හේරත් සහ සස්කියා පින්ටලොන් හදුනාගත හැකිය.  පිලිප් ගස්ටන් 1960 දශකයේ අග භාගයේදී  සිතුවම්කරණයේ දී වියුක්ත ප්‍රකාශනවාදයේ සිට නැවුම් ප්‍රකාශනවාදයකට මාරු වූ අතර ආත්මානුබද්ධ සංකේත සහ වස්තූන් නිරූපණය, චිත්‍රණය සරල කිරීම, බෙලහීනාකාර සෞන්දර්යයක් පෙන්නුම් කිරීම,  මානව විදවීම් කලාපයක් ස්පර්ෂ කිරීම,  බොළද ආකාරයක් නිරූපණය කිරීම, ශාස්ත්‍රාලයීය  පුහුණු ඇදීම හා පින්තාරුකරණයට සපුරාම පටහැනි දුර්වලාකාරකමක් පෙන්වීම  ආදී ලක්ෂණයන්ගෙන් යුක්ත අනූපම කලා ආරක් විෂද කළේ ය.  වින්සන්ට් වැන්ගෝ වැනි දුක්ඛාන්තමය සෞන්දර්ය ප්‍රකාශනයන් සේ ම  ගස්ටන් ගුරුකොට ඇමරිකාව තුළ ගුරුකුලයක් නොසෑදුණේ  ගස්ටන්ගේ කලාව නැවත දෘෂ්‍ය කලාවේ ඇදීම හා පින්තාරුකරණය මගින් පුනරුච්චාරණය කිරීමට නොහැකි පුද්ගලානුබද්ධ කලාවක් නිසාද යන්න ගැන ගවේශනයක් මේ වන තෙක් සිදුව නැත. ඇමෙරිකාව තුළ ගස්ටන් ගුරුකොට ගුරුකුලයක් බිහි නොවී  ලංකාව තුළ පළමුව ගස්ටන් සහ දෙවනුව ජගත් ගුරුකොට ගනිමින් ගුරුකුලයක් හැදීම ලංකාවේ කලා ඉතිහාසය තුළ පමණක් නොව ලෝක කලා ඉතිහාසය තුළ ද සුවිශේෂ ය.

ලලිත කලාවේදී ප්‍රථම උපාධිය සහ  ලලිත කලාව සදහාම වන දෙවන පශ්චාත් උපාධියක් ලබා ඇති ජගත් වීරසිංහ 1990 දශකයේදී ම පුරා විද්‍යා පශ්චාත්  උපාධි ආයතනයේ කථිකාචාර්යවරයකු වීම ද විශේෂ සිදුවීමකි. පුරා විද්‍යා පශ්චාත් උපාධි ආයතනය පුරා විද්‍යා ප්‍රථම උපාධිය ලබා දෙන විශ්ව විද්‍යාල දෙපාර්තමේන්තුවකට වඩා එහි විෂය පථය හා පරමාර්ථ අතින් වෛශයික දුරවබෝධ විශේෂඥභාවයන් ඇති කරලීම පිණිස කටයුතු කරන ආයතනයකි.ඒ අනුව එය අනෙකුත් පුරා විද්‍යාවට අදාළ ප්‍රථම උපාධි දෙපාර්තමේන්තු වලට වඩා ඉහළින් සිටින ආයතනයකි.   පුරා විද්‍යාවට අදාළ එබදු වෛශයික ආයතනයකට චිත්‍ර කලාව ගැන උසස් අධ්‍යාපනය හා පශ්චාත් උපාධි ලත් ජගත් වීරසිංහ කෙලින්ම බදවා ගැනීමට කටයුතු කොට ඇත්තේ මහාචාර්ය සේනක බණ්ඩාරනායක ය. බිත්බ‍ර සිතුවම් සංරක්ෂණය  එවක පුරා විද්‍යා පශ්චාත් උපාධි ආයතනයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරයකු සහ අනතුරුව එහි අධ්‍යක්ෂවරයකු ද විය. ජගත් වීරසිංහ සිත්තරෙක් වන අතරම සමකාලීන දෘෂ්‍ය කලාවේ ඉතිහාසය අරබයා උනන්දු වන කලා ඉතිහාසඥයකුගේ භූමිකාව තුළද නියලේ. වීරසිංහ 1990 දශකයේ ඇති වූ සිය ගුරුකුල ශෛලියට අයත් ගීතාංජන කුඩලිගම හැර එම ගුරුකුලයේ තෝරා ගත්  පසුප්‍රාප්තික වෙනත් කිහිප දෙනෙකුත්, ගස්ටන්-ජගත් ගුරුකුලයට අයත් නොවන ඊට සපුරාම වෙනස් වූ  වෙනත් බහු ශෛලීය ප්‍රවේෂයනුත් ඇතුලත් කොට 90 වේ ප්‍රවණතාව යනුවෙන් ඔහු ගුරු කොට ගත් බහුත්ව බහු ශෛලීය ප්‍රවණතාවක් ඇති උන බවට සිය ඉතිහාසකරණය මෙහෙය වූ අතර 2006 දී ඔහුගේ ව්‍යායාමය 90 වේ ප්‍රවණතාව නමින් ම ප්‍රසන්න රණබාහු යන පුරා විද්‍යා පශ්චාත් උපාධි ආයතනයේ ම  කථිකාචාර්යවරයකු වන අය ග්‍රන්ථයක් හැටියට සම්පාදනය කරන ලදි. මහාචාර්ය සේනක බණ්ඩාරනායක විසින් උත්තරාරෝපිතව  ජගත් වීරසිංහ පුරා විද්‍යා පශ්චාත් උපාධි ආයතනයේ නිත්‍ය කථිකාචාර්යවරයකු බවට පත් කර ගැනීමට කටයුතු කළ අයුරින් ම ජගත් වීරසිංහ ද ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරයකු හැටියට සහ අනතුරුව අධ්‍යක්ෂකවරයකු හැටියට පත් වීමේ බලය අවභාවිත කොට ප්‍රසන්න රණබාහු යන අය පුරා විද්‍යා පශ්චාත් උපාධි ආයතනයේ කථිකාචාර්යවරයකු බවට උත්තරාරෝපිතව පත් කරගෙන ඇති බව ප්‍රසන්න රණබාහු සම්පාදනය කොට ඇති 90 වේ ප්‍රවණතාව යි කියන ග්‍රන්ථය අධ්‍යයනයෙන් හදුනා ගත හැකිය.

අනෙකුත් කලාකරුවන් මෙන් නොව වීරසිංහ සිය කලාව,  පුරා විද්‍යා දැනුම හා ඉතිහාසය පිලිබඳ දැනුම හා බුද්ධිය මත මෙහෙයවන බව ඔහු විසින් මෙතෙක් ලියා පළ කොට ඇති ලිපි ලේඛන පරීක්ෂා කරන විට පෙනේ.  හෙතෙම කලා ප්‍රදර්ශන අභිරක්ෂකයකුද 2000 දී ස්ථාපිත කරන ලද තීර්ථ ජාත්‍යන්තර කලාකරුවන්ගේ එකතුව නැමති රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයේ පුරෝගාමියා ද එහි ව්‍යාපෘති සම්පාදකයකුද වේ. එම සංවිධානය ස්ථාපිත කිරීමට සමගාමීව ඔහු විසින් 'Made in IAS' නමින් සමූහ  ප්‍රදර්ශනයක් අභිරක්ෂණය කොට 2000, ජුලි බෙයාර්ෆුට් කලාගාරයේදී පවත්වන ලද අතර එම ප්‍රදර්ශනය ඔහු විසින් වහරණ අනූවේ ප්‍රවනතාව යන්නට අදාළ බහුත්ව බහු විලාස  නිදර්ශන පෙන්වා දෙන කෘත්‍රිම හදිසි ප්‍රදර්ශනයක් වේ. 90 වේ ප්‍රවණතාව යන ග්‍රන්ථය රචනා කළ ප්‍රසන්න රණබාහු මුල්වරට කලා ප්‍රදර්ශනයක් හැටියට සමාජාවතිර්ණ වන්නේ ද විරසිංහ අභිරක්ෂණය කොට ඉදිරිපත් කළ මෙම මේඩ් ඉන් අයි. ඒ. එස්. ප්‍රදර්ශනය මගිනි. සුජිත් රත්නායක හැර මෙම ප්‍රදර්ශනයේ සියලු  සාමාජිකයින් ගේ කලා කෘති වූයේ එවක සෞන්දර්ය අධ්‍යයන ආයතනයේ චිත්‍ර-මූර්ති අධ්‍යයනාංශය වෙනුවෙන් කළ පාඨමාලා අධ්‍යයන පැවරුම් ය. රත්නායක උපාධි පාඨමාලාවට මූර්ති කලාව හැදෑරූ අතර මේ ප්‍රදර්ශනය සදහා ලබා ගත් ඔහුගේ පුරහල බෝම්බය කෘතිය චිත්‍ර/ග්‍රැෆික්/මිශ්‍ර මාධ්‍ය/මොන්ටාජ් ශිල්ප විධීන්ට අයත් මූර්ති පාඨමාලාවට කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති නිදහස් කෘතියකි. දෙවන අධ්‍යයන වසරේ සිට අවසන් අධ්‍යයන වසර දක්වා සිසුන් 16 දෙනෙකුගෙන් මේ ප්‍රදර්ශනය සමන්විත වූ අතර රත්නායක හැර සෙසු 15 දෙනාගේ සිය අධ්‍ය්‍යන පැවරුම් කලා ප්‍රදර්ශනයක් හැටියට වීරසිංහ ඉදිරිපත් කරන්නේ ආයතනයෙන් නිළ අවසරයක් ලබා ගැනීමෙන් ද තොරව ය. පුරා විද්‍යා පශ්චාත් උපාධි ආයතනයේ නිත්‍ය කථිකාචාර්යවරයකු උවත්  වීරසිංහ 1996 පමණ සිට සෞන්දර්ය අධ්‍ය්‍යන ආයතනයේ බාහිර කථිකාචාර්යවරයකු විය. මෙම ප්‍රදර්ශනයේ විශේෂ ලක්ෂණයක් වන්නේ සුජිත් රත්නායක හැර ඉතිරි සියල්ලෝ ම මේ ප්‍රදර්ශනය මගින් කලා ප්‍රදර්ශනයකට මුල්වරට සම්බන්ධ වීමයි. මෙම ප්‍රදර්ශනයේ සහභාගීකරුවන් අතුරින් අනතුරුව තීර්ථ ජාත්‍යන්තර කලාකරුවන්ගේ එකතුව නමැති රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයේ සාමාජිකත්වය හා කලා සංස්කෘතික ක්‍රියාකාරකම් සමග 1.ප්‍රසන්න රණබාහු 2. බන්ධු මනම්පේරි 3. සරත් ප්‍රේමසිංහ 4. පාල පොතුපිටිය යන අය සම්බන්ධ වී කටයුතු කරන ලද අතර ප්‍රසන්න රණබාහු හා සරත් ප්‍රේමසිංහ යන අය තීර්ථ සංවිධානයේ ප්‍රකාශන වල ලේඛකයින් හැටියට ද කටයුතු කරන ලදි.
Made in IAS ප්රදර්ශනයයේ සහභාගිකරුවන් අතුරින් මේ ප්‍රදර්ශනයෙන් පමණක් මුල් වරට කෘති දැක ගත හැකි වූ සහ ඉන් අනතුරුව කිසිදු කලා ප්රදර්ශනයකට මෙතෙක් සහභාගී නොවූ මුළුමනින්ම අක්රීය අය හැටියට 1. ප්‍රියන්ති මග්ගොනගේ 2. සරත් සමරවීර 3.සුසිල් රෝහණ 4.චතුරි රාජපක්ෂ 5.මුදිතා අස්කින් 6.ඉන්ද්රචාපා රාජගුරු 7. නීල් රාජකරුණා 8. සුනෙත් බෝකුල යන අය හදුනාගත හැකිය. වර්තමානය වනවිට තීර්ථ ජාත්‍යන්තර කලාකරුවන්ගේ එකතුවට සම්බන්ධ නැති ඉතාම කලාතුරකින් කලා කටයුතුවල නියැලෙන අය හැටියට 1. පල්ලියගුරුගේ අමරජීව 2.උපුල් චමිල බණ්ඩාර 3.අනුරාධ හේනක ආරච්චි
යන අය සැළකිය හැකිය.  Made in IAS ප්‍රදර්ශනයට පෙර සිට කලාවේ නියැලුණ, තම කලා කෘති වෙනුවෙන් අඛණ්ඩව පෙනී සිටින ක්‍රියාකාරී එකම අය වන්නේ සුජිත් රත්නායක ය. ඔහු සිය පුරහල බෝම්බය කෘතිය මහජන කලා ප්‍රදර්ශනයක් තුළ මුල් වරට පෙන්වන්නේ ද වසර 2000 දී මාර්තු වල ලයනල් වෙන්ඩ්ට් කලාගාරයේදී එවක සෞන්දර්ය අධ්‍ය්‍යන ආයතනයේ පාඨමාලාව අවසන් කොට ඉන්  පිටවීමටත් පෙර සිටම කලාව තුළ ක්‍රියාකාරී වූ ප්‍රදීප් චන්ද්‍රසිරි, කෝරලේගෙදර පුෂ්පකුමාර සහ මනෝරංජන හේරත් යන අය සමග මේඩ් ඉන් අයි.ඒ.එස් ප්‍රදර්ශනයට පෙර ය. 2000 වර්ෂයේ පවත්වන ලද 'Made in IAS' ප්‍රදර්ශනයෙන් පසු සහභාගිකරුවන්ගේ තත්වය නිරීක්ෂණය කිරීමේදී සහභාගිතරුවන් තුන් දෙනෙකු සිය නම් භාවිතා කරන ලද ආකාරයේද වෙනසක් දැකිය හැකිය. ඒ අනුව ප්‍රදර්ශන සමරු කලාපය තුළ සරත් සමරවීර යන අය සරත් ආරච්චිගේ හැටියට ද නීල් රාජකරුණා යන අය නීල් ගජනායක හැටියටද පල්ලියගුරුගේ අමරජීව යන අය ටී.පී.ජී. අමරජීව හැටියට ද සිය නම් භාවිතා කරන ආකාරය වෙනස් කරගෙන ඇත. සරත් සමරවීර හා නීල් රාජකරුණා යන අය සිය නම් වෙනස් කරගෙන ඇත්තේ නීත්‍යානුකූලව වන අතර අමරජීව පල්ලියගුරු සිය නම වෙනස් කරගෙන ඇත්තේ ව්‍යවහාරිකව ය.'Made in IAS' ප්‍රදර්ශනය පැවැත් වූ 2000 වර්ෂයේදීම  වීරසිංහගේ පුරෝගාමීත්වයෙන් තීර්ථ ජාත්‍යන්තර කලාකරුවන්ගේ එකතුව යන රාජ්‍ය නොවන සංවිධානය පිහිටුවන ලද අතර එම සංවිධානය කලාකරුවන් 11 දෙනෙකුගෙන් පිහිටුවන ලද බව එම සංවිධානයට අයත් වෙබ් අඩවියේ සදහන් කොට ඇතත් එම එකොලොස් දෙනා කව්ද යන්න මේ වන තෙක් එම වෙබ් අඩවියේ දක්වා නැත. ජගත් වීරසිංහ සිංහල හා ඉංග්‍රීසී භාෂාව කතා කරන ඒ වගේ ම භාෂා දෙකෙන් ම ලේඛකයකු  වූ අතර සිවිල් සමාජ තත්වයක් ලබා සිටි ජ්‍යෙෂ්ඨ ඉහළ මධ්‍යම පන්තික සිවිල් සමාජ සාමාජිකයෙකි.  එවකදී ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරයකු, ප්‍රදර්ශන අභිරක්ෂකයකු, ව්‍යාපෘති සම්පාදකයකු වූ හෙතෙම සමග තීර්ථ ජාත්‍යන්තර කලාකරුවන්ගේ එකතුව යන සංවිධානයේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ 'Made in IAS' ප්‍රදර්ශනයෙන් මුල් වරට කල එළි බසින ලද බන්ධු මනම්පේරි ඇතුළු වෙනත් විරසිංහගේ සිවිල් සමාජ තත්වය සමග නොපෑහෙන කණිෂ්ඨ පිරිසක් සිටීම ද විශේෂත්වයකි. ඒ වගේ ම ප්‍රදර්ශන සමරු කලාපයට අනුව 'Made in IAS' ප්‍රදර්ශනය ඉදිරිපත් කරන ලද සංවිධානය හැටියට දක්වා ඇති Club Made in IAS යන්න භාවිතයේ නැති අතර එම සංවිධානයේ ලිපිනය හැටියට දක්වා ඇත්තේ ජගත් වීරසිංහගේ දෙමව්පියන්ගේ නිවසේ ලිපිනය වීමද විශේෂත්වයකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ සමකාලීන කලාව තුළ ගස්ටන්-ජගත් ගුරුකුලයේ දීප්තිමත් පසු ප්‍රාප්තිකයකු වන ගීතාංජන කුඩලිගම යන අය අනූවේ ප්‍රවණතාව යැයි කියන ප්‍රවණතාවයෙන් පිටත තැබීමත්, මෙම ප්‍රවණතාවට පෙර දෘෂ්‍ය කලාවේ නවමු විෂද ප්‍රවිෂ්ටයන් පෙන්නුම් කළ ගස්ටන්-ජගත් ගුරුකුලයට කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති  බන්ධුල පීරිස්-තිලක් සමරවික්‍රම-ඩෘවින්කා මඩවල-ශාන්ත කේ. හේරත්- සස්කියා පින්ටලොන්-ඉන්ද්‍රනාථ තේනුවර-සරත් චන්ද්‍රජීව- රැලෙක්ස් රණසිංහ-නයනානන්ද විජේගුණතිලක-රාජා සෙගාර්-සරත් සූරසේන-සරත් ගුණසිරි පෙරේරා-එස්. එච්.සරත්-විනී හෙට්ටිගොඩ-කරුණිසිරි විජේසිංහ-සිරිමල් සංජීව කුමාර-සුජීවා කුමාරි-නෙලුම් හරස්ගම වැනි අය මුලුමනින් ම ඊට අදාළ කර නොගැනීමත්, ඒ වගේ ම  ගස්ටන්-ජගත් ගුරුකුලයට කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති  රොහාන් අමරසිංහ-තිස්ස ද අල්විස්-චන්ද්‍රගුප්ත තේනුවර- කිංස්ලි ගුණතිලක-මොහොනඩ් කාඩර්-ටී ශනාතනන්-සුජිත් රත්නායක යන අය ඉහත ප්‍රවණතාව තුළ 'Made in IAS' ප්‍රදර්ශනයේ හා තිර්ථ සංවිධානයේ සාමාජිකයින් සමග සමරූපීක කොට ජගත් විරසිංහ ගුරු කොට ගත් බහුත්ව බහු ශෛලීය 90 වේ ප්‍රවණතාව තුළ බහු ශෛලීය පසුප්‍රාප්තිකකරණයට ලක් කිරීමත්, ජී. ආර්. කොන්සටන්ටයින්- අනෝලි පෙරේරා-මැණිකා වැන්ඩර්පූටන් වැනි තිර්ථට සම්බන්ධ ජ්‍යෙෂ්ඨ තවත් කිහිප දෙනෙක් උක්ත ප්‍රවණතා සම්පිණ්ඩණය තුළට ඇතුලත් කිරීමත්, ඒ වගේ ම විභවි ලලිත කලා ඇකඩමියේ  නිර්මාතෘවරයා වන චන්ද්‍රගුප්ත තේනුවරගේ ශාස්ත්‍රාලයීය කලා ශික්ෂණය හා පරිචයට වෙනස් එම ඇකඩමියේ ම එවක ආධුනික ශිෂ්‍යයකු වූ අනුර බැරගමගේ  රැඩිකල් අරුමෝසම් කලා වැඩ  චන්ද්‍රගුප්ත තේනුවරගේ වැඩ සමග උක්ත ප්‍රවණතාව තුළ සමරූපික කිරීමත්, උක්ත ප්‍රවණතාව තුළ ජගත්  වීරසිංහ මූල සාධකයක් හැටියට සම්පිණ්ඩණය කොට අනතුරුව එය පදනම් කර ගනිමින් ස්ත්‍රවාදී-අරුමෝසම්වාදී-සංකල්පවාදී-පශ්චාත් නූතනවාදී-පාර නූතනවාදී-ආසියානු නූතනවාදී-බහුත්වවාදී ය කියන ......මානයන් රාශියක් තුළ විරසිංහගේ කලාවත් සමග කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති කලා ප්‍රවිශ්ටයන් සහ තීර්ථ සංවිධානයේ කලාකරුවන් කිහිප දෙනෙකුගේ  වැඩ පිරමිඩාකාර නිර්මිතයක් තුළ ඉතිහාස ප්‍රවණතාකරණයක් බවට පත් කිරීමත්, ලංකාව තුළ ඇබ්ස්ට්‍රෑක්ට් කලාවේ පුරෝගාමියකු වන 43 කණ්ඩායමේ ජොර්ජ් ක්ලාසන්ගෙන් වියුක්තව එච්. ඒ කරුණාරත්නගේ ඇබ්ස්ට්‍රෑක්ට් කලාව අනූවේ ප්‍රවණතාවය කියන ප්‍රවණතාවේ පූර්ව දයලෙක්තික තර්කනය හැටියට කෘත්‍රිමව අධිනිෂ්චය කොට ඊට ප්‍රති උත්තරයක් හැටියට ජගත් වීරසිංහ ගුරු කොට ගත්  අනූවේ ප්‍රවණතාවය කියන ප්‍රවණතාව ඇති වූ බවට පුරෝකථනය කිරීමත්, චිත්‍ර-මූර්ති අධයාපනය හා නිර්මාණකරණයෙහිලා සම්භාවනාවට ලක් උන කාය ව්‍යවච්ඡේදය-පර්යාවලෝකනය-මානව හා වස්තු පරිමාණ-නිෂ්චල ද්‍රව්‍ය සම්පිණ්ඩණ-ජීව රූ ඇදීම- ස්කන්ධ-වර්ණ-රේඛා-හැඩ-හැඩතල-වයන-අවකාශ   ආදී දෘෂ්‍ය කලා උසස් අධ්‍යාපනයෙහිලා සම්භාවනාවට පාත්‍ර වූ මූලධර්ව වල උචිතානුචිතභාවය අවිචාරගත කිරීමත් ඇතුලු අතිශය සංකීර්ණ පරාසයක ජගත් විරසිංහ හා ඔහු නියෝජනය කරන තිර්ථ ජාත්‍යන්තර කලාකරුවන්ගේ එකතුව යන සංවිධානය කටයුතු කරයි. හුදෙක් කලාකරුවකු පමණක් නොවන ජගත් විරසිංහ නිසා  90 දශකයෙන් පසු ලංකාවේ දෘෂ්‍ය කලාවේ අනන්‍යතා, ගුරුකුල, ප්‍රවණතා, සංධිස්ථාන,නව ප්‍රවිෂ්ට, දෘෂ්‍ය කලා සමාජයට අදාළ පොදු පිළිවෙළ, දෘෂ්‍ය කලා සමාජයේ ධූරාවලි ආදී සාධක හා ප්‍රපංච අර්බුදයකට ලක් වූ අතර ඒ අනුව දෘෂ්‍ය කලා විචාර ක්ෂේත්‍රයද අර්බුදයට ලක් විය. මෙම තත්වය දෘෂ්‍ය කලා අධ්‍යාපනය හා කලා නිර්මාණ ක්‍රියාවලියට නරක අතට බලපාන ලද බවට වර්තමාන සෞන්දර්ය කලා විශ්ව විද්‍යාලයේ දෘෂ්‍ය කලා පීඨය හෝ කිසිදු දෘෂ්‍ය කලාකරුවකුද විවේචනය හෝ ප්‍රශ්න කිරීමකට ලක් නොකිරීමද විශේෂත්වයකි. වීරසිංහ හා මෙම තත්වය විවේචනය හා ප්‍රශ්න කිරීමට ලක් කරනු ලබන්නේ වීරසිංහ විසින් 2000 දී 'Made in IAS' ප්‍රදර්ශනයේ සාමාජිකයකු බවට පත් කරන ලද සුජිත් රත්නායක පමණකි.

ඒකපුද්ගල ප්‍රදර්ශන
2016 With or without me/aning | සස්කියා ප්‍රනාන්දු කලාගාරය, කොළඹ

2015පැරඩයිස් කලාගාරය, කොළඹ

2014 Decorated | Breese Little, ලන්ඩන්, එක්සත් රාජධානිය

2014 Decorated | Saskia Fernando Gallery, කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව.

2009 Shiva Nataraja | සස්කියා ප්‍රනාන්දු කලාගාරය,කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව.

2006 The Reading Room: Thousand Shivas and Thousand Mikes | Singapore Biennale curated by Fumio Nanjo, Sharmini Perira, Eugene Tan and Roger McDonald, සිංගපූරුව.

2005 The Celestial Underwear | Phenomenal Space Gallery, කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව.

2003 පැරඩයිස් රෝඩ් කලාගාරය, කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව

2000 (My) Inability of Painting Woman'| Gallery 706, කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව.

1997 Recent Paintings | පැරඩයිස් කලාගාරය, කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව.

1997 යන්ත්‍රගල හා වට වන්දනාව | හෙරිටේජ් කලාගාරය, කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව.

1995 ලයනල් වෙන්ඩ්ට් කලාගාරය, කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව.

1992 කාංසාව |ජාතික කලාභවන, කොළඹ, ශ්‍රී ලංකාව.

රචිත ග්‍රන්ථ
2002 - චිත්‍රයේ අනෙක් පැත්ත, විභවි ලලිත කලා ඇකඩමියේ ප්‍රකාශනයකි.

1954 උපත්
සමකාලීන දෘශ්‍ය කලාව.
90 දශකයේ දෘශ්‍ය කලාව
චිත්‍ර කලාව

ජගත් වීරසිංහ


Palača Krilović je palača u Perastu. Palača je peraškog bratstva (kazade) Krilovića. Stilski pripada baroku.

Smještaj

Nalazi se u zapadnom dijelu Perasta, u predjelu zvanom Penčići, u trećem redu zgrada uz obalu. Prema moru se ulicom dođe do crkve sv. Marka, niz "velju" ulicu se dolazi do rodne kuće Tripa Kokolje i palače Martinović i do crkve sv. Nikole. Uzbrdo se "veljom" ulicom dođe do ostataka građevina koje su pod zaštitom i sve do Magistrale i tvrđave Sv. Križa.

Palača je u ruševnom stanju.

Izvori

Palače u Perastu
Barokne palače u Crnoj Gori

Palača Krilović


Brigitte Fontaine, autora, cantora e atriz francesa, nasceu em 24 de junho de 1939 em Morlaix, está casada com o músico, compositor e cantor Areski Belkacem. Começa sua carreira como atriz de teatro.

Sua carreira de cantora está dividida em dois períodos: o primeiro nos anos 60 e 70 muito experimental e underground, e, após uma parada nos anos 80, um segundo período com formas ao mesmo tempo mais convencionais e mais modernas e, sobretudo, uma cobertura informativa mais relevante. Entre seus discos mais importantes : Comme à la radio (1969) e Kékéland (2001, e o sucesso "E'a dês zazous" em dueto com Matthieu Chedid). Sua arte é dividida igualmente entre o compromisso social e a poesia refinada, humor e rebelião. As músicas de Areski misturam tradições oriental e ocidental, rock e eletrônica. Também é autora de cerca de quinze de livros (romances, contos) e uma meia dúzia de obras de teatro.

Entre suas principais canções : Cet enfant que je t'avais fait e La Grippe com Jacques Higelin; Comme à la radio e Lettre à Monsieur le Chef de gare de la Tour de Carol; C'est normal com Areski Belkacem; Patriarcat; Le Nougat e Hollywood; Conne; Ah que la vie est belle e La Symphonie pastorale; Bis Baby Boum Boum com Noir Désir e Profond; Rue Saint-Louis en l'île e Fréhel; Ex Paradis; Dura Lex e Prohibition; Dancefloor com Grace Jones...

Discografia

 1966: Chansons décadentes et fantasmagoriques.
 1966: 12 chansons d'avant lhe déluge, com Jacques Higelin.
 1967: 15 chansons d'avant lhe déluge, suite et fim..., com Jacques Higelin.
 1968: Brigitte Fontaine est… folle ! (com Jean-Claude Vannier).
 1969: Comme à a rádio com Areski Belkacem e the Art Ensemble of Chicago.
 1972: Brigitte Fontaine com Areski Belkacem.
 1973: Je ne connais pas cet homme com Areski Belkacem e Antoine Duhamel.
 1974: L'Incendeie com Areski Belkacem.
 1975: Lhe Bonheur com Areski Belkacem.
 1977: Vous et nous com Areski Belkacem.
 1980: Lhes églantines sont peut-être formidables com Areski Belkacem.
 1988: French coração / Lhe Nougat.
 1995: Genre humain com Etienne Daho.
 1997: Lhes Palaces com Alain Bashung .
 2001: Kékéland com Noir Désir, Sonic Youth, Archie Shepp, Matthieu Chedid (-M-)... (e a canção "Guadalquivir").
 2004: Rue Saint Louis en l'île com Gotan Project, Zebda.
 2006: Libido com Jean-Claude Vannier.
 2009: Prohibition com Ivor Guest, Grace Jones, Philippe Katerine.
 2011: L'um n'empêche pas l'autre com Ivor Guest, Grace Jones, Bertrand Cantat, Arno, Alain Souchon, Jacques Higelin, -M-...
 2013: J'ai l'honneur d'être com Areski Belkacem e Jean-Claude Vannier (título homenagem a Choderlos de Laclos)

Escreveu canções originais especialmente para Jacques Higelin, Areski Belkacem, Etienne Daho ("Jungle pulse", "Toi, Jamais Toujours") e -M- ("Phébus", "Tanagra", "Destroy", "Lettre à Tanagra", "Brigand", "Crise", "Je les adore").

Compilações

 1999: Morceaux de choix (com o inédito "Dressing").
 2002: Plans fixes (com "Comme à la radio" e "J'ai vingt-six ans" em versões inglesas).

Participações e outras colaborações

 1996: On ne tue pas son prochain, homenagem a Gérard Manset.
 1997: La caravane, música de Duke Ellington.
 1998: Calimero com Stereolab.
 2001: L'Europe com Noir Désir.
 2003: Âme te souvient-il ?, homenagem a Léo Ferré.
 2003: L'Homme à la moto, homenagem a Édith Piaf.
 2005: Fine mouche com Khan.
 2005: Rede Light com Karkwa.
 2007: Partir ou rester com Olivia Ruiz.
 2008: La beuglante com Maya Barsony.
 2009: Bamako com Turzi.
 2011: Je vous salue Marie, homenagem a Jacno.

Outros intérpretes

 Zizi Jeanmaire: Toi et t sax.
 Christine Sèvres: Les dieux sont dingues, Maman, j'ai peur, Le beau cancer, Comme Rimbaud.
 Maurane: Barbares attraits, Péplum (álbuns Toi du monde 2000 e Fais-moi une fleur 2011).
 Vanessa Paradis: Irrésistiblement (album Divinidylle 2007).
 Jane Birkin: La grippe (com Etienne Daho).
 Françoise Hardy e Rodolphe Burger : Cet enfant que je t'avais fait.
 Marc Moulin: Comme à la rádio.
 Stereo Total: Barbe à papa.
 Aurelia: Vous et Nous.
 Juliette Gréco: Le solitaire (album Je me souviens de tout 2009).
 Stefie Choque: Dévaste-moi
 Johnny Hallyday: Tanagra
 Moravagine: Inadaptée
 Yacht: Le goudron
 Dominique A: Les étoiles et les cochons (em cena)
 Arthur H: Hollywood (em cena)
 Babx: Rififi (em cena)
 Pierre Lapointe: La symphonie pastorale (em cena)
 Ludivine Sagnier: Dommage que teu sois mort (em cena)
 Barbara Carlotti: Blanche-neige

Remix

 At this very moment (versão inglesa de Comme à la radio) por Cage & Aviary + Bow Mods + Monsieur Du Snob.

Livros

 Chroniques du bonheur, 1975.
 Madelon: alchimie et prêt-à-porter, 1979.
 L'Inconciliabule, 1980 (Lhes Belles Lettres-Archimbaud, 2009).
 Paso doble, 1985
 Nouvelles de l'exil, 1988 (Flammarion, 2006).
 Genre humain, 1996
 La Limonade bleue, 1997
 Galerie d'art à Kekeland, Flammarion, 2002.
 Bête Curieuse, Flammarion, 2005.
 Attends-moi sous l'obélisque, Le Seuil-Archimbaud, 2006.
 Travellings, Flammarion, 2008.
 Rien suivi de Colère noire, Lhes Belles Lettres-Archimbaud, 2009.
 Contes de chats (com Jean-Jacques Sempé), Les Belles Lettres-Archimbaud, 2009.
 Le bon peuple du sang, Flammarion, 2010.
 Antonio, Les Belles Lettres-Archimbaud, 2011.
 Le bal dês coquettes sais (com Léïla Derradji), Les Belles Lettres-Archimbaud, 2011.
 Mot pour mot, Les Belles Lettres-Archambaud, 2011.
 Les Charmeurs de pierres, Flammarion, 2012.
 Portrait de l'artiste em déshabillé de soie, Actes Sud, 2012.

Teatro

 Atriz

 1953: L'Épreuve (Marivaux)
 1956: Gigi (Colette)
 1957: Le Malade imaginaire (Molière)
 1957: Les Précieuses ridicules (Molière)
 1957: Mais n'te promène donc pas toute nue (Georges Feydeau)
 1957: Surprise de l'amour (Marivaux)
 1961: L'Impromptu dês collines e Claude de Lyon (Albert Husson)
 1962: Cantatrice chauve (Eugène Ionesco)
 1962: Les Femmes de bonne humeur (Carlo Goldoni)
 1964: Lily Strada (Boris Vian)
 1965: Les Bargasses (Marc'Ou)
 1988: Les Bonnes (Jean Genet)

 Autora e atriz

 1966-1968: Maman j'ai peur (com Jacques Higelin e Rufus).
 1969: Niok (com Jacques Higelin e Areski Belkacem).
 1969:  Encore, encore et encore.
 1969: Les Enfants sont tous fous (com Rufus).
 1980-1984:  Acte 2
 1986: Les Marraines de Dieu (com Léïla Derradji).

Cinema

 2012: Le Grand Soir (Benoît Delépine e Gustave Kervern) com Benoît Poelvoorde e Albert Dupontel.
 2013: Brigitte Fontaine, reflets et crudité (Benoît Mouchart e Thomas Bartel).

Referências

Bibliografia

 Benoît Mouchart, Brigitte Fontaine, intérieur/extérieur, éditions Lhe Castor astral, 2011.

Links externos

Álbum completo de Comme à la radio, 43.37 min en Youtube

!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)
Cantoras da França

Brigitte Fontaine