Dans l'édition académique, une rétractation est l'action par laquelle un article publié dans une revue académique est invalidé.

Procédure
Lorsqu'un problème grave est constaté après publication d'un article scientifique, une rétractation peut être initiée par les éditeurs d'une revue, par les auteurs des articles, ou par leur institution. Un problème moins grave, n'affectant pas la validité globale des résultats de l'article, peut donner lieu à une correction sans rétractation. Une simple controverse scientifique n'a pas à donner lieu à une correction ou à une rétractation, mais à la publication d'autres articles apportant un regard complémentaire: c'est le fonctionnement normal du débat scientifique.

Retraction Watch fournit des mises à jour sur les nouvelles rétractations et discute des problèmes généraux liés aux rétractations.

Expression of concern
Dans l'édition universitaire, une Expression of concern est un avis émis par un éditeur à propos d'une publication scientifique particulière, avertissant qu'elle peut contenir des erreurs ou être indigne de confiance pour une autre raison, sans pour autant la rétracter complètement.

L'expression des préoccupations n'est pas une pratique normalisée dans l'industrie de l'édition. Le Comité international des éditeurs de revues médicales (International Committee of Medical Journal Editors) indique dans ses recommandations de 2019 qu'un éditeur peut choisir d'émettre une expression de préoccupation pendant le temps d'une enquête sur une fraude scientifique présumée.

Sens de la rétractation
Un article scientifique rétracté est réputé nul et non avenu. Ses conclusions ne sont ni confirmées ni contredites: elles sont invalides et ne doivent plus être considérées ni par la communauté scientifique ni par les parties prenantes (média, citoyens, etc.). L'article reste accessible pour les lecteurs, mais sa situation et son statut sont indiqués aussi clairement que possible.

Les rétractations et les corrections sont généralement accompagnées d'une notice rédigée par les éditeurs ou les auteurs, expliquant la raison de la décision prise. Ces avis peuvent également inclure une note des auteurs avec des excuses pour l'erreur ou l'expression de leur gratitude aux personnes qui ont indiqué l'erreur à l'auteur.

Les articles rétractés peuvent continuer à être cités. C'est naturel pour documenter et illustrer la littérature traitant de questions d'intégrité scientifique ou plus généralement des pratiques de publication scientifique. Cela peut toutefois se produire aussi par mégarde, dans les cas où les chercheurs ne sont pas au courant de la rétractation, en particulier lorsque la rétractation se produit longtemps après la publication originale. Par définition, cela ne devrait pas toutefois être fait pour endosser les résultats de l'article rétracté, puisque celui-ci est désormais considéré invalide.

Histoire
Un article publié en 2011 dans le Journal of Medical Ethics a tenté de quantifier les taux de rétractation dans PubMed au fil du temps afin de déterminer si le taux augmentait, même en tenant compte du nombre accru de publications globales survenant chaque année. L'auteur a constaté que le taux d'augmentation des rétractations était supérieur au taux d'augmentation des publications. Bien que l'auteur suggère que ses découvertes puissent en effet indiquer une augmentation récente de la fraude scientifique, il reconnaît également d'autres possibilités. Par exemple, l'augmentation des taux de fraude ces dernières années peut simplement indiquer que les revues font un meilleur travail de contrôle de la littérature scientifique que par le passé. De plus, étant donné que les rétractations se produisent pour un très petit pourcentage de publications globales (moins de 1 article sur 1000), quelques scientifiques prêts à commettre de grandes quantités de fraudes peuvent avoir un impact considérable sur les taux de rétractation. Par exemple, l'auteur souligne que Jan Hendrik Schön a fabriqué les résultats de 15 articles dans l'ensemble de données qu'il a examinées, qui ont tous été rétractés en 2002 et 2003, « donc lui seul était responsable de 56 % des articles rétractés pour fraude en 2002-2003" ().

Pendant la pandémie de COVID-19, le monde académique a connu une augmentation rapide du nombre d'articles examinés par les pairs de manière accélérée lorsqu'ils traitaient du SARS-CoV-2. Ce "Tsunami de rétractations" lié à des problèmes de qualité de la méthode et/ou des données a conduit de nombreux experts à réfléchir non seulement à la qualité de l'examen par les pairs, mais également aux normes des pratiques de rétractation.

Quelques rétractations notables

Rétractation pour simple erreur

 2013 - Une étude sur le régime méditerranéen publiée dans le New England Journal of Medicine et largement couverte par les médias a été retirée en raison d'affectations non aléatoires non signalées. Cela faisait partie d'un effort plus vaste visant à vérifier la randomisation appropriée dans des milliers d'études menées par l'anesthésiste John Carlisle, qui a trouvé des problèmes dans environ 2 % des personnes analysées.
 2012 - Affaire Séralini - Un article suggérant une augmentation des tumeurs chez les rats nourris avec du maïs génétiquement modifié et l'herbicide RoundUp a été rétracté en raison de critiques sur la conception expérimentale. Selon le rédacteur en chef du journal, "un examen plus approfondi des données brutes a révélé qu'aucune conclusion définitive ne peut être tirée avec cette petite taille d'échantillon".
 2003 - Un article publié en 2002 dans Science sur la neurotoxicité de l'ecstasy a été rétracté lorsque les auteurs se sont rendu compte qu'ils avaient utilisé le la méthamphétamine dans le test à la suite d'une erreur d'étiquetage de leur fournisseur.

Rétractation pour fraude ou méconduite
 2021 - Un article étudiant la communauté open source par Qiushi Wu et Kangjie Lu à l'Université du Minnesota a été retiré après que la Linux Foundation a découvert que les chercheurs avaient soumis des correctifs pour le noyau Linux avec des bogues intentionnels sans obtenir le consentement approprié.
 2017 - 5 articles de Brian Wansink de l'Université Cornell ont fait l'objet d'un examen minutieux dans le domaine du comportement des consommateurs et de la recherche en marketing après que des pairs ont signalé des incohérences dans les données des articles après que Wansink ait écrit un article de blog sur la question de demander à un étudiant diplômé de « récupérer » les conclusions. L'Université Cornell a depuis enquêté sur les problèmes et en 2018, un comité d'enquête de l'Université l'a trouvé coupable d'inconduite académique et il a démissionné. Wansink a depuis vu 18 de ses articles de recherche rétractés car des problèmes similaires ont été trouvés dans d'autres publications dont il était co-auteur.
 2014 - Un article de Haruko Obokata et al. sur les cellules STAP, une méthode d'induction d'une cellule à devenir une cellule souche, s'est avérée être falsifié. Publié à l'origine dans Nature, il a été retiré plus tard cette année-là. Il a suscité beaucoup de controverse, et après une enquête institutionnelle, l'un des auteurs s'est suicidé.
 2011 - Anil Potti, ancien chercheur sur le cancer à l'Université Duke, a vu 8 de ses articles décrivant les signatures génomiques du pronostic du cancer et les prédicteurs de la réponse au traitement du cancer rétractés en 2011 et 2012. Les avis de rétractation précisent généralement que les résultats des analyses décrites dans les articles ne peuvent être reproduits. En novembre 2015, l'Office of Research Integrity (ORI) a constaté que Potti s'était livré à une méconduite en recherche.
 2010 - Un article de 1998 d'Andrew Wakefield proposant que le vaccin ROR pourrait provoquer l'autisme, qui était responsable de la controverse sur le vaccin ROR, a été retiré parce que "les affirmations dans l'article original selon lesquelles les enfants étaient consécutivement examinés et que les enquêtes étaient approuvées par le comité d'éthique local se sont révélées fausses".
 2006 - Rétraction de cellules souches embryonnaires spécifiques au patient dérivées de blastocystes SCNT humains. écrit par Hwang Woo-Suk. Les fabrications dans le domaine de la recherche sur les cellules souches ont conduit à « un acte d'accusation pour détournement de fonds et violations de la loi sur la bioéthique liées à de fausses recherches sur les cellules souches ».
 2003 - De nombreux articles avec des données douteuses du physicien Jan Hendrik Schön de nombreuses revues, y compris Science et Nature, sont retirés.
 2002 - Rétractation de la découverte annoncée des éléments 116 et 118. Voir Livermorium, Victor Ninov.
 1991 - Thereza Imanishi-Kari, qui a travaillé avec David Baltimore, publie un article en 1986 dans la revue Cell. Margot O'Toole, chercheure postdoctorale pour Imanishi-Kari a rendu publique l'inconduite scientifique d'Imanishi-Kari. Après une enquête majeure, Baltimore a finalement été contraint de se rétracter en 1991 lorsque les National Institutes of Health ont conclu que les données de son article de 1986 avaient été falsifiées. En 1996, un groupe d'experts nommé par le gouvernement fédéral a innocenté Imanishi-Kari d'inconduite, ne trouvant aucune preuve de fraude scientifique.

Rétractation en raison de la provenance des données

 2020 - Le 22 mai 2020, pendant la pandémie de COVID-19, un article a été publié dans The Lancet, affirmant trouver des preuves, sur la base d'une base de données de  patients COVID-19, que l'hydroxychloroquine et la chloroquine augmentent le risque de décès des patients à l'hôpital et augmenter le risque d'arythmie ventriculaire. Des chercheurs médicaux et des journaux ont exprimé des soupçons quant à la validité des données, fournies par Surgisphere, fondée par l'un des auteurs de l'étude. L'article a été officiellement retiré le 4 juin 2020, à la demande de l'auteur principal Mandeep Mehra.

Rétractation à la suite de problèmes de relations publiques

 2016 Le 4 mars 2016, un article de PLOS ONE sur le fonctionnement de la main humaine été retiré en raison de l'indignation sur les réseaux sociaux à propos d'une référence à "Creator" dans le journal.
 1896 José Rizal aurait publié une lettre de rétractation concernant ses romans et d'autres articles publiés contre l'Église catholique romaine, voir José Rizal : Retraction controverse.

Notes et références

Édition
Fraude scientifique

Rétractation (publication académique)


CB 200 oder CB200 steht für:

 Honda CB200, Motorrad von Honda, Japan
 CB 200, Album von Dillinger (Musiker)
 Geheimakte CB 200, Hörspiel von Alfred Balthoff

Abkürzung

CB 200


István Szeli (serbische Schreibung: Ištvan Seli; * 11. September 1921 in Senta, Vojvodina, Jugoslawien; † 25. Februar 2012) war ein jugoslawischer Literaturwissenschaftler, der sich mit der ungarischen Literatur des 18. und 19. Jahrhunderts beschäftigte.

Nach dem Abitur in Subotica studierte er Ungarische Sprache und Literatur an der Loránd-Eötvös-Universität in Budapest und promovierte an der Universität Novi Sad, wo er ab 1974 als ordentlicher Professor lehrte. Seit 1991 war er Vollmitglied der Serbischen Akademie der Wissenschaften und Künste.

Werke

 Nemzeti irodalom, nemzetiségi irodalom (Nationale Literatur, Nationalitätenliteratur), 1974
 Nastanak Vojvodjanske Akademije Nauka i Umetnosti  (Die Gründung der Akademie der Wissenschaften und Künste der Vojvodina), 1981
 Istorijske i književne paralele (Historische und literarische Parallelen), aus dem Ungarischen übersetzt von Sándor Páll, 1987
 Nyelvünk, kultúránk, nyelvi kultúránk (Sprache, Kultur, Sprachkultur), 1997, ISBN 86-323-0398-8

Weblinks

 Nachruf im Magyar Szó (ungarisch)
 Nachruf auf der Homepage der Serbischen Akademie (englisch)

Literaturhistoriker
Finnougrist
Hochschullehrer (Novi Sad)
Mitglied der Serbischen Akademie der Wissenschaften und Künste
Jugoslawe
Geboren 1921
Gestorben 2012
Mann

István Szeli


Josef Schmid (* 13. August 1898 in Freiburg im Breisgau; † 12. Oktober 1978 in Mainz) war ein deutscher Geograf. 1946 bis 1947 war er der eingesetzte Gründungsrektor der Johannes Gutenberg-Universität Mainz.

Leben
Schmid studierte in Wien sowie Freiburg a. B. und promovierte dort 1924 über Hydrologische und kleinmorphologische Studien am Schwarzwaldrand. Er war dann u. a. Mitarbeiter an der Universität Freiburg im Breisgau und arbeitete für Verlage ab 1934 in Berlin. Im Zweiten Weltkrieg wurde er in Berlin als wiss. Hilfsreferent zum Dienst im Auswärtigen Amt verpflichtet. Schmid war als Mitglied der Zentrumspartei in Freiburg als Gegner des Nationalsozialismus vor 1933 bekannt. Er stand in Kontakt zu Joseph Wirth. Von 1946 bis 1966 war er Ordentlicher Professor für Geographie an der Universität Mainz. Die Berufung erfolgte ohne Habilitation durch die französische Besatzungsmacht. Am 1. März 1946 ernannte ihn sein Förderer General Raymond Schmittlein zum Rektor der neu zu gründenden Universität. Das Gründungsrektorat endete auf französischen Druck 1947 nach einer Affäre wegen Auseinandersetzungen um die Rektorkompetenzen. Schmid erhielt einen Ehrendoktortitel der kath. Theologischen Fakultät in Mainz. Von Januar 1949 bis Dezember 1952 lief ein Disziplinarverfahren gegen ihn, in dem es um die Rechtmäßigkeit seiner Professur ging. Schmid wurde erst suspendiert, dann voll rehabilitiert.

Schriften (Auswahl)
 Klima. Boden und Baumgestalt im beregneten Mittelgebirge. Ein Beitrag zum Wasserhaushalt & zur Oberflächengestaltung, Neumann 1925.
 Wollen und Ziele der neuen Hochschule. Mainz 1946.

Literatur
 Christophe Baginski: Frankreichs Universitätspolitik am Beispiel der "Affäre Josef Schmid", Freiburg i.Br./Mainz 1945–1952. In: Jahrbuch für westdeutsche Landesgeschichte 22, 1996, S. 353–371.
 Christophe Baginski: Un aspect de la politique universitaire française en Allemagne : l'affaire Josef Schmid, Fribourg/Mayence 1945–1952. In: Allemagne d'aujourd'hui 134, 1995, S. 69–91.
 Michael Kißener / Helmut Mathy: "Ut omnes unum sint", Teil 1: Gründungspersönlichkeiten der Johannes Gutenberg-Universität. Steiner, Stuttgart 2005. ISBN 3-515-08650-1.
 Johannes Hürter (Red.): Biographisches Handbuch des deutschen Auswärtigen Dienstes 1871–1945. Herausgegeben vom Auswärtigen Amt, Historischer Dienst. Band 4: Bernd Isphording, Gerhard Keiper, Martin Kröger: S Schöningh, Paderborn u. a. 2012, ISBN 978-3-506-71843-3, S. 101f.

Weblinks
 Nachlass im Archiv für Geographie des Leibniz-Instituts für Länderkunde in Leipzig

Geograph (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Johannes Gutenberg-Universität Mainz)
Ehrendoktor der Johannes Gutenberg-Universität Mainz
Zentrum-Mitglied
Deutscher
Geboren 1898
Gestorben 1978
Mann
Rektor (Johannes Gutenberg-Universität Mainz)

Josef Schmid (Geograph)


Allergie no Hi (jap. , Arerugī no Hi, dt. "Tag der Allergien") ist ein japanischer Gedenktag, der seit 1995 alljährlich am 20. Februar stattfindet. An diesem Tag wird der Verdienste des Ehepaares Ishizaka, Ishizaka Kimishige und Ishizaka Teruko, um die Erforschung des Immunglobulin-E-Antikörpers und dessen besonderer Bedeutung für Allergien gedacht. Der Gedenktag wurde vom Japanischen Verband für Allergien (, Nihon Aruregī Kyōkai) ins Leben gerufen. Üblicherweise steht der "Tag der Allergie" im Mittelpunkt der "Allergie-Woche", die der japanische Verband für Allergien für Aufklärungsarbeit über Allergien nutzt.

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website des japanischen Allergieverbandes (japanisch)

Feste und Brauchtum (Japan)
Gedenk-, Feier- oder Aktionstag im Februar
Gedenktag
Gesundheitswesen (Japan)
Allergologie
Veranstaltung (Gesundheit)

Allergie no Hi


Te Kowhai est une petite localité rurale de Nouvelle-Zélande située dans l'île du Nord, dans la banlieue de la cité d'Hamilton.

Situation
Elle est localisée à  au nord-ouest de la ville d'Hamilton.

Activités
Elle consiste principalement en fermes laitières et d'élevage de bétail.
Elle comprend aussi une école primaire et intermédiaire, des petits magasins de laitage, fruits et légumes frais et plats cuisinés à emporter et un atelier de mécanique.

L' est situé à proximité du centre-ville. Un fabricant d'ULM, , est basé dans la ville.

La ville est populaire pour ses nouveaux lotissements.

Notes et références

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande
 Liste des banlieues d'Hamilton (Nouvelle-Zélande)

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue d'Hamilton (Nouvelle-Zélande)

Te Kowhai


බූරුවා යන වාග් ව්‍යවහාරය යෙදෙන ඉනිමං වර්ගයක් පවතී. මෙම ඉනිමං වර්ගය පෙදරේරුවන් විසින් භාවිතා කරනු ලබයි. අද දවස වන විට විශාල මහල් ගොඩනැගිලි නිර්මානය කිරීමේදී යොදාගන්නා අධාරක හා සමානව ගම්බද නිවෙස් හා ගොඩනැගිලා සෑදීමේදී ලී යෙන් සකස්කර එහා මෙහා ගමන් කිරීමට යොදාගන්නා ආධාරකය යන්න බූරුවා යන්නට නියම අර්ථ නිරූපනය වේ.

බූරුවා සකස්කිරීම ගැලවීම නැවත සවිකිරීම යන දෙයට පෙදරේරුවන් සමත්කම් දක්වන අතර බූරුවා ඉතා හොද සවිශක්තියකින් සමන්විත ශ්‍රී ලාංකීය නිර්මාණයක් වේ.

මෙවලම්

බූරුවා (ඉනිමං වර්ගය)


Serena Jameka Williams (d. 26 Eylül 1981), Amerikalı profesyonel tenisçi. 23 Grand Slam şampiyonluğu ve çift kadınlarda üç, tek kadınlarda bir olimpiyat altın madalyası vardır. Serena Williams bu zaferleriyle tenis dünyasının en önemli oyuncularından birisi olmuştur. 2005 yılında dünyaca ünlü bir tenis dergisi tarafından son 40 yılın en iyi 17. oyuncusu seçilmiştir. Genç yaşında kız kardeşi Venus Williams ile profesyonel hayata adım atmış ve kısa sürede dünyanın 1 numarası olmuştur. Dünyanın en çok para kazanan kadın sporcusudur.  2022 Amerika Açık'ta son maçını oynayıp 40 yaşında emekli olmuştur.

Kişisel yaşamı
Serena Williams Reddit'in kurucusu Alexis Ohanian ile 2016'dan beri evlidir. Eylül 2017'de çift, ilk çocuklarını kucağına almıştır. Hamileliğini açıkladığında 20 haftalık hamile olması, o yılın başlarında Avustralya Açık'ı kazandığında sekiz haftalık hamile olduğunu ortaya çıkarmıştır. Mayıs 2023'te Met Gala'dan ikinci çocuğuna hamile olduğunu duyurmuş ve Ağustos 2023'te ikinci çocuğunu kucağına almıştır.

Serena Williams tüm zamanların en çok bilinen spor figürlerinin yanı sıra popüler kültürde de oldukça tanınan bir isimdir. Alexis Ohanian ile olan düğünün konukları arasında Beyoncé, Anna Wintour, Kelly Rowland ve Kim Kardashian gibi ünlü figürler vardı. Williams'ın Beyoncé'yle yakın ilişkisi sonucu şarkıcının hit albümü Lemonade'deki Sorry şarkısının klibinde dans ederek konuk oyuncu olarak yer aldı. Met Gala'ya düzenli katılan konuklardan biri olmasının dışında Oscar Ödülleri gibi birçok ödül töreninde boy göstermektedir. Aynı zamanda gelinin uzun süredir arkadaşı olan Serena Williams ve kocası Alexis Ohanian, Meghan Markle ve Prens Harry'nin Windsor'daki St. George Şapeli'ndeki düğününe katılmıştır.

İngilizce'ye ek olarak Williams aynı zamanda Fransızca ve başlangıç seviyesinde İspanyolca ve İtalyanca bilmektedir.

Oyun stili
Serena Williams, hücum vuruşlarındaki sertlikle bilinen bir oyuncudur. Etkili servisleri dışında, ağır forehandi ve hem geri çizgi hem de file önündeki kontrollü vuruşları, bitirici voleleri ile rakiplerine üstünlük sağlayan Serena, zaman zaman agresif return vuruşlarıyla da etkli olmaktadır. Serena Williams, pek çok otoriteye göre fiziğe dayalı güç tenisinin tarihteki en önemli uygulayıcısı olarak gösterilmektedir.

Serena Williams'ın en güçlü yönü olarak olağanüstü mental gücü olarak gösterilebilir. Kariyerinde geriye düştüğü pek çok önemli maçı çeviren Serena, tenis tarihinde üç ayrı grand slam turnuvasını şampiyonluk yolunda maç puanı kurtararak kazanan tek oyuncu unvanına sahiptir.

Grand Slam Tekler Finalleri

Kazandıkları (21)

İkincilikleri (6)

WTA Tour Şampiyonlarında Tekler Finalleri (4)

Kazandıkları (2)

İkincilikleri (2)

Grand Slam Çift Kadınlar Finalleri (6)

Kazandıkları (6)
{| class="wikitable"
|-
|width="50"|Yıl
|width="200"|Şampiyona
|width="200"|Partneri
|width="230"|Finaldeki Rakibi
|width="100"|'Skor
|-bgcolor="#EBC2AF"
| 1999 || Fransa Açık ||  Venus Williams ||  Martina Hingis Anna Kournikova || 6-3, 6-7, 8-6
|-bgcolor="#FFFFCC"
| 1999 || Amerika Açık ||  Venus Williams ||  Chanda Rubin Sandrine Testud || 4-6, 6-1, 6-4
|-bgcolor="#CCFFCC"
| 2000 || Wimbledon ||  Venus Williams ||  Julie Halard-Decugis Ai Sugiyama || 6-3, 6-2
|-bgcolor="#CCCCFF"
| 2001 || Avustralya Açık ||  Venus Williams ||  Lindsay Davenport Corina Morariu || 6-2, 4-6, 6-4
|-bgcolor="#CCFFCC"
| 2002 || Wimbledon <small>(2) ||  Venus Williams ||  Virginia Ruano Pascual Paola Suárez || 6-2, 7-5
|-bgcolor="#CCCCFF"
| 2003 || Avustralya Açık ||  Venus Williams ||  Virginia Ruano Pascual Paola Suárez || 4-6, 6-4, 6-3
|}

 Grand Slam Karışık Çiftler Finalleri (4)
 Kazandıkları (2)

 Şampiyonlukları (41)
 Tekler (32)

 (0 - 0) = Hükmen galip.

 Çiftler (11)

 Teklerdeki Performans Çizelgesi To prevent confusion and double counting, information in this table is updated only once a tournament or the player's participation in the tournament has concluded. This table is current through the Sony Ericsson Open in Key Biscayne, Florida, which ended on April 6,2008. A = Turnuvaya katılmadı.
 ÇF = Çeyrek finale kadar yükseldi.
 YF = Yarı finale kadar yükseldi.
 F = Finale kadar yükseldi.
 Ş = Turnuvada şampiyon oldu.
 EG = Eleme turunu geçemedi.
 Grand Slam SR = Yıl boyunca düzenlenen Grand Slamlerdeki başarı oranı.
 SR = Turnuvalardaki başarı oranı.

 Dış bağlantılar

 Interview with Serena Williams on Hossli.com

 Serena Williams article  on Time.com (a division of Time Magazine)
 Serena Williams 2006 Interview on Sidewalks Entertainment''
 Serena Williams Interview on Fox News Radio
 Serena William in the HP Commercial

Ayrıca bakınız
Serena Williams kariyer istatistikleri

Kaynakça
2.SERENA WİLLİAMS KİMDİR? Erişim tarihi: 17 Mayıs 2023 https://www.eurosport.com.tr/tenis/serena-williams-kimdir-kac-yasindadir-kac-sampiyonlugu-vardir-nerelidir_sto4175738/story.shtml

1981 doğumlular
Michigan doğumlular
Amerikalı kadın tenisçiler
Amerikalı Olimpiyat tenisçileri
2000 Yaz Olimpiyatları tenisçileri
2008 Yaz Olimpiyatları tenisçileri
Avustralya Açık şampiyonları
Fransa Açık şampiyonları
Wimbledon şampiyonları
Amerika Açık şampiyonları
Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri
2012 Yaz Olimpiyatları tenisçileri
Altın Olimpiyat madalyalı Amerikalı sporcular
Yaşayan insanlar
2008 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2012 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2000 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Altın Olimpiyat madalyalı tenisçiler

Serena Williams


Cătălin Lucian Iliescu ()  un politician român, ales senator în legislatura 2016-2020 în municipiul București din partea . A fost validat în funcție în iunie 2019, după demisia lui Traian Băsescu. Anterior preluării acestei funcții, fusese consilier general al Municipiului București din partea aceluiași partid.

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1976
Membri ai Partidului Mișcarea Populară
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Ploieșteni

Cătălin Lucian Iliescu


Abhazya'da Gürcülere uygulanan etnik temizlik, Abhazya'da Gürcü-Abhaz anlaşmazlığı sırasında, 1992-1993 arasında uygulandı. Rusya güçlerince desteklenen Abhaz ayrılıkçılar, Ermeni çetecileri ile Kuzey Kafkasyalı paralı askerler tarafından 10.000 kadar Gürcü ve Svan bu etnik temizlik sırasında öldürüldü. Öldürülenler arasında önde gelen siyasetçiler Guram Gabiskiria, Jiuli Şartava gibi kişiler de vardı. Abhazya nüfusunun yaklaşık yarısını oluşturan 250.000 kadar Gürcü de zorla göç ettirildi. Bu göç sırasında da çok sayıda insan yolda yaşamını yitirdi.

Abhazya'daki etnik temizlik sırasında 10.000'den çok insanın ortadan kaldırıldığı tahmin edilmektedir. Bunun dışında 250.000 kadar Gürcü evlerinden sürülürken büyük acılar çekti, yaralandı, baskına uğradı ve işkence gördü. Yaklaşık 30.000 Rus, 25.000 Abhaz, Ermeni ve Yunan ve başka ulustan kişiler mülteci durumuna düştü. 20.000'den çok Gürcü okulu, çocuk yuvası, kültür merkezi, kilise, hastane ve tarihsel kalıntı yakıldı ve yağmalandı. Abhazya'daki etnik temizlik sırasında Yunanlar, Yahudiler, Ukraynalılar, Ruslar ve değir etnik gruplar da etkilendi. Abhazya'nın doğu kesimindeki Gali bölgesinin Gürcülerinin bir bölümü yıllar sonra evlerine geri döndü. Ancak bu nüfus, anadilinde eğitim gibi bütün haklardan mahrum ve sürekli tehdit altında yaşamaktadır.

Savaşın sona ermesinden sonra Gürcüstan hükûmeti, Lahey Savaş Suçları Mahkemesi, Birleşmiş Milletler ve Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı bölgede inceleme başlattı ve soykırım, etnik temizlik konularında belgeler toplamaya başladı. 1998 yılında Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konseyi, Abhazya'da Gürcülere etnik temizlik uygulandığını resmen kabul etti. Mart 2006'da Lahey Savaş Suçları Mahkemesi, Gürcistan'dan bu konudaki belgeleri istedi. 15 Mayıs 2008'de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu da Abhazya'da Gürcülere etnik temizlik yapıldığını ve göç ettirilen kişilerin evlerine dönmesi gerektiğini kabul etti. Birleşmiş Milletler gözlemcileri uzun zamandır Abhazya'nın Gali bölgesinde Sohum yönetiminin Gürcülere karşı baskıcı uygulamalarına dikkat çekiyordu.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Birleşmiş Milletler Genel Kurul Kararı
 Abhazya'da Gürcülerin etnik temizliğe tabi tutulduğuna ilişkin İnsan Hakları Örgütü rapor (İngilizce)
 Abhazya'da Gürcü etnik temizliğine ilişkin belgesel kayıtlar. (Rusça)
 Jiuli Şartava, Guram Gabeskiria, Raul Eşba'nın yakalanışı ve öldürülmesine ilişkin video kaydı
 Video file, ethnic cleansing of Georgians in Abkhazia
 "Abkhazia: An Open Wound in Georgia" by Dr. Andrew Andersen
 Abhazya hükümeti (ortadan kaldırılan). (Gürcüce)
 Exile Images - Thomas Morley: The forgotten refugees of Abkhazia

Gürcülere uygulanan etnik temizlik
Gürcistan'daki katliamlar
Etnik temizlik


An Pogononeura biflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Diana Margaret Napper. An Pogononeura biflora in nahilalakip ha genus nga Pogononeura, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pogononeura (Poaceae)

Pogononeura biflora


Det som engang var (norveški: Što je jednom bilo) drugi je studijski album norveškog black metal solo projekta Burzum. Album je sniman u rujnu 1992. godine, a objavljen tek u 10. kolovoza 1993. godine. Album je objavila Vikernesova vlasitita diskografska kuća Cymophane Productions.

Pozadina
Varg Vikernes snimio je prva četiri albuma za Burzum između siječnja 1992. i ožujka 1993. godine, u Grieghallenu u Bergenu. Ipak, albumi su objavljeni u razmaku od nekoliko mjeseci ili godina od snimanja.

Album se prvobitno trebao zvati På svarte troner (norveški: "Na crnim prijestoljima") ali je preimenovan prije objave. Pjesma "Det som en gang var" (s drugačijim pisanjem) pojavila se na sljedećem albumu Burzuma, Hvis lyset tar oss.

Omot albuma inspiriran je modulom iz prvog izdanja igre uloga Dungeons & Dragons - The Temple of Elemental Evil. Na dnu ilustracije stoji odraz "žetalaca" i drva, koje se također nalazi na omotu prvog albuma Burzuma. Ilustraciju je nacrtala Jannicke Wiese-Hansen, koja je također nacrtala i ilustraciju na prvom albumu Burzuma.

Objava
Det som engang var objavljen je na CD-u u kolovozu 1993. godine, a objavila ga je Vikernesova vlastita diskografska kuća Cymophane Productions, koju je započeo kako bi mogao prekinuti ugovor s Deathlike Silence Productions, kojoj je vlasnik bio gitarist grupe Mayhem, Euronymous. Objavljen je u samo 950 kopija. Iako su bili prijatelji u vrijeme objave albuma, prijateljstvo je preraslo u suparništvo te je Vikernes u 10. kolovoza 1993. godine nasmrt izbo Euronymousa izvan njegova apartmana u Oslu. Uhićen je dan kasnije te je u svibnju 1994. godine osuđen na 21 godinu zatvora za ubojstvo i paleže crkvava.

Det som engang var ponovno je objavljen 1994. godine, a objavila ga je diskografska kuća Misanthropy Records, u dva formata: CD i na ploči. Uz objavu na ploči, dodatak je bio poster s ilustracijom na omotu albuma.

Nakon što je Vikernes pušten iz zatvora 2009. godine, ponovno je snimio dvije pjesme s albuma—"Key to the Gate" i "Snu mikrokosmos tegn" koje je objavio na albumu From the Depths of Darkness.

Popis pjesama

Osoblje
Burzum
 Varg Vikernes – gitara, bas-gitara, bubnjevi, vokali, sintisajzer, zvučni efekti, produciranje
Dodatni glazbenici
 Euronymous – gong (na pjesmi 1)
Ostalo osoblje
 Pytten – produciranje, inženjer zvuka
 Jannicke Wiese-Hansen – omot albuma

Izvori

Albumi iz 1993.
Albumi projekta Burzum

Det som engang var


Andrés Soto Mena (Lima; 29 de abril de 1949-ibídem; 7 de julio de 2017)  fue un cantautor peruano, cuyas canciones suelen ser interpretadas por diversos autores latinoamericanos. Fue uno de los fundadores del grupo Manos Duras, agrupación creada en 1968 junto con Paco Guzmán, Daniel (Kiri) Escobar y Hugo Castillo.

Chabuca Granda lo consideraba uno de los cantautores más importantes de habla castellana, y Mario Vargas Llosa lo ha elogiado en su programa de televisión "La Torre de Babel".

Referencias

Nacidos en Lima
Fallecidos en Lima
Cantautores de Perú
Guitarristas de Perú

Andrés Soto


Kapela sv. Marije Magdalene   je rimokatolička građevina u gradu Krapinske Toplice, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kapela Svete Marije Magdalene nalazi se na brdu Strmec (drugi naziv za taj dio brda je Zašat) istočno od središta naselja Krapinske Toplice. Podignuta je 1874. na mjestu stare drvene kapele koja se spominje u kanonskoj vizitaciji 1639. g. Nepravilnog je tlocrta u obliku pravokutnika koji prelazi u izduženo trostrano svetište. S kapelom je spojena sakristija. U središnjoj osi glavnog pročelja je ulaz s dva bočna prozora. Elementi oblikovanja svjedoče u prilog pučkom amaterskom ostvarenju koje nema arhitektonsku, već samo crkveno-povijesnu vrijednost. Zidovi i krov nalikuju na pučku stambenu arhitekturu, samo zvonik upućuje na sakralnu funkciju građevine. Kapela je ipak volumenom primjerena ambijentu s kojim je srasla. Kapelicu Sv. M. Magdalene, zaštitnice mjesta, dali su sagraditi Gustav Ožegović i njegova žena Ivana, rođ. Paszthory, godine 1877. Nakon smrti oboje su sahranjeni u lijevom, vjerojatno dograđenom dijelu kapelice.

Zaštita
Pod oznakom Z-2091 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori
[] Marcel Lončarić: Zagorska nostalgija: Magdalena,19.studenog 2019.

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Krapinske Toplice

Kapela sv. Marije Magdalene u Krapinskim Toplicama


Aşılıarmut, Çorum ilinin Uğurludağ ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Aşılıarmud olarak geçmektedir. Daha önceleri Çorum merkez ilçeye bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Uğurludağ ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 59 km, Uğurludağ ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Uğurludağ belde ve köyleri

Aşılıarmut, Uğurludağ


La selección de fútbol de Alemania y la selección de fútbol de Inglaterra tienen una gran rivalidad, aunque los dos países no comparten ninguna frontera. Su rivalidad es debida a las dos Guerras Mundiales, cuando Alemania luchó contra el Reino Unido. En 32 partidos, ambos se han ganado en 13 oportunidades.

Historia

Los dos países jugaron por primera vez el 10 de mayo de 1930 en Berlín, durante la República de Weimar en Alemania. El partido quedó empatado 3-3.

El 4 de diciembre de 1935, el Tercer Reich de Alemania jugó su primer partido en Inglaterra, un partido amistoso en White Hart Lane, el estadio del club londinense Tottenham Hotspur (Inglaterra ganó 3-0). En mayo de 1938, en Berlín, Inglaterra ganaría 6-3. La Asociación de Fútbol de Inglaterra instruyó a sus jugadores a hacer un saludo nazi. Los saludos fueron dados pero antes, los jugadores estuvieron renuentes.

Después de la Segunda Guerra Mundial, Alemania Occidental ganó la Copa Mundial de Fútbol de 1954. Inglaterra fue el primer país que ganó contra Alemania después de la Copa Mundial: el 1 de diciembre de 1954 en el Wembley Stadium por 3-1 ante 100.000 espectadores. El 26 de mayo de 1956 Inglaterra ganó 3-1 en el Olympiastadion: los goles fueron marcados por Duncan Edwards, Colin Grainger y Johnny Haynes.

El 12 de mayo de 1965 los dos equipos jugaron en el Stadtisches Stadion de Nuremberg e Inglaterra ganó con un gol de Terry Paine. Antes de la Copa Mundial de fútbol de 1966, Inglaterra ganó 1-0 el 23 de febrero, el gol fue marcado por Nobby Stiles.

Uno de los episodios más importantes ocurrió en la Mundial de fútbol de 1966 celebrado en Inglaterra, que enfrentó a ambos países en la final. Este partido fue ganado por los ingleses en tiempo extra por marcador de 4-2 después de que el árbitro validara como tercer gol de Inglaterra un remate del delantero inglés Geoff Hurst. El disparo de Hurst golpeó en el travesaño y luego en la línea del suelo. Las imágenes televisivas demuestran que la pelota nunca ingresó al arco alemán.

En la Copa Mundial de Fútbol de 2010, ambas escuadras se enfrentaron en octavos de final (Alemania ganó por marcador de 4-1) y se repitió la situación: un tiro de Inglaterra que pegó en el travesaño y luego entra en la portería para luego regresar al terreno de juego, donde el portero alemán toma el balón tras un bote del mismo y reanuda el juego, sin embargo, esta vez el árbitro no dio por bueno el gol; la tecnología de la época redujo las discusiones, fue injusto que no se marcara.

Reacciones de los medios de comunicación
Los medios ingleses se refieren a la Segunda Guerra Mundial cuando están discutiendo sobre Alemania, su selección y sus jugadores. Utilizan palabras despectivas como hun (huno) que fue utilizada durante la guerra para referirse a los alemanes. Cuando Inglaterra ganó 5-1 contra Alemania en la ronda clasificatoria para la Copa Mundial de Fútbol de 2002 el 1 de septiembre de 2001, el titular del periódico inglés The Daily Mirror decía que Alemania había sido Blitzed (bombardeada). El Daily Star dijo en 2010 que el uniforme alternativo negro de Alemania fue como las Camisas Negras de la Schutzstaffel y los secuaces de Mussolini.

En opinión del profesor Peter J. Beck, los alemanes no son animados en partidos contra Inglaterra, y no entienden la rivalidad.

El último partido de fútbol jugado entre estas dos selecciones se dio el 29 de junio de 2021 durante la Eurocopa 2020, aplazado para dicha fecha producto de la pandemia de coronavirus. El encuentro se produjo en el estadio Estadio de Wembley por la ronda de octavos de final con resultado 2-0 a favor de los ingleses con goles de Raheem Sterling y Harry Kane. Con este resultado el local clasificó a los cuartos de final.

Comparativa de títulos

Notas

Véase también

 Antigermanismo

Referencias

Selección de fútbol de Inglaterra
Selección de fútbol de Alemania
Rivalidades entre selecciones de fútbol

Rivalidad futbolística entre Alemania e Inglaterra


Als Agenorides () werden in der griechischen Mythologie die Nachkommen des phönizischen Königs Agenor bezeichnet.

Meist wird sein Sohn Kadmos als Agenoridos bezeichnet, häufig auch sein Sohn Phineus. Vereinzelt wird als Ahne des Agenor auch Perseus Agenorides genannt.

Als Untertanen des Kadmos tragen die Bewohner von Theben den Namen als poetische Volksbezeichnung.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie
Theben (Böotien)

Agenorides


Şadırvan, genellikle cami avlularında ortada bulunan, çevresindeki musluklardan ve ortasındaki fıskiyeden su akan üzeri kubbeli abdest yeri.
Ama bazen tek sıra halinde de olabilir. Genel olarak her camide bulunur.

Şadırvanın ortasındaki havuzu, estetik bir kubbe örtüsü kaplar ve sütunlarla çevrilidir. Altıgen veya sekizgen yapıyı çevreleyen saçakların altında musluklar ve oturaklar taş veya ahşaptır. Büyük camilerde şadırvanın yanında bir büyük servi bulunur. Şadırvan da Osmanlı cami mimarisinin temel öğelerindendir ve oymacılık, hat, mermer işçiliği gibi sanatlarla bütünleşmiştir.

Kaynakça

Cami mimarisi
Su ve din

Şadırvan


John Babington Macaulay Baxter  (February 16, 1868 – December 27, 1946) was a New Brunswick lawyer, jurist and the 19th premier of New Brunswick.

Baxter served in the Canadian Army and was the author of Historical Records of the New Brunswick Regiment, Royal Artillery, the unit he commanded from 1907 to 1912. He also had a keen interest in genealogy and in 1943 the New Brunswick Museum published his book titled Simon Baxter - The first United Empire Loyalist to settle in New Brunswick, (Canada).

Born in Saint John, New Brunswick, John Baxter served on the municipal council for eighteen years from 1892 to 1910. A Conservative Party member, he was elected to the 32nd New Brunswick Legislative Assembly in 1911. He was appointed Attorney-General of the province, holding that office from 1915 to 1917. He entered federal politics and served as Minister of Customs and Excise under Prime Minister Arthur Meighen in 1921 before taking over the leadership of the provincial Conservative party and leading it to victory in 1925.

Baxter was a leader of the Maritime Rights Movement which expressed the discontent felt by the maritime provinces concerning their loss of influence in the Canadian confederation dominated by the provinces of Quebec and Ontario.

He left politics in 1931 and was appointed Chief Justice of the New Brunswick Supreme Court in 1935 serving until his death. His son, John B. M. Baxter, Jr., later served in the cabinet of Richard Hatfield. He is the great grandfather of Luke Macaulay Baxter, the son of Kirk Macaulay Baxter.

He died in West Saint John in 1946 at 78.

References

Further reading
 Arthur T. Doyle, Front Benches and Back Rooms: A story of corruption, muckraking, raw partisanship and political intrigue in New Brunswick, Toronto: Green Tree Publishing, 1976.

External links

 Government of New Brunswick biography

1868 births
1946 deaths
Premiers of New Brunswick
Members of the House of Commons of Canada from New Brunswick
Conservative Party of Canada (1867–1942) MPs
Lawyers in New Brunswick
Judges in New Brunswick
Members of the King's Privy Council for Canada
Saint John, New Brunswick city councillors
Canadian King's Counsel

John Babington Macaulay Baxter


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 2009 fand vom 30. Januar bis zum 3. Februar 2009 im Nationaal Badminton Centrum in Nieuwegein statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 https://nl.tournamentsoftware.com/sport/tournament?id=FAC6E1D7-3C62-47FE-9885-84A5AE03AECD

2009
Badminton 2009
Badmintonwettbewerb in Nieuwegein


Howard Zinn (24 Ağustos 1922 - 27 Ocak 2010), savaş karşıtı Amerikalı muhalif, tarihçi, akademisyen, aktivist ve oyun yazarı.

Hayatı
Boston Üniversitesi onursal profesörü olan Howard Zinn 24 Ağustos 1922'de New York, Brooklyn'de bir fabrika işçisinin oğlu olarak dünyaya geldi. Gençlik yıllarında üç yıl tersane işçiliği yapan Zinn, II. Dünya Savaşı sırasında Amerikan Hava Kuvvetleri'ne katılmış ve madalya kazanmış bir savaş gazisidir. Ordudan ayrıldıktan sonra New York Üniversitesi'ni bitirdi; ardından Colombia Üniversitesi'nde tarih doktorası yaptı. Daha sonra sırasıyla Atlanta Spelman Koleji ve Boston Üniversitesi'nde dersler verdi. Doktora sonrası çalışmalarını Harvard Üniversitesi'nde yapan Howard Zinn, Paris ve Bologna Üniversitelerinde konuk profesör olarak bulundu.

A People's History of the United States isimli başyapıtı Türkçeye önce Öteki Amerika, 2005 yılında ise  Amerika Birleşik Devletleri Halklarının Tarihi adıyla çevrilmiştir. Eserinde alternatif bir ABD tarihi sunmayı hedefleyen Zinn, ABD'de katledilen yerlilere, hak savaşı veren işçilere ve kadınlara yer verdi.

1970'lerde Vietnam Savaşı'nı 1980'lerde Latin Amerika'da uygulanan ABD politikalarını ve 90'da Körfez Savaşı'nı en etkili biçimde eleştirmiş ve bu politikaların eleştirildiği eylemlerin içinde bizzat yer almıştır.

Ayrıca tek kişilik Marx Döndü adlı oyunun da olduğu üç tiyatro oyunu yazmıştır. Marx in Soho, Türkiye'de Genco Erkal tarafından Marx'ın Dönüşü adıyla 2009 yılında sahnelenmiştir.

Aldığı ödüller
 Peace Abbey Courage of Conscience Ödülü (1996)
 Thomas Merton Ödülü
 Albert Beveridge Ödülü
 Eugene V. Debs Ödülü (1998)
 Lannan Edebiyat Ödülü (1998)
 Upton Sinclair Ödülü (1999)
 Prix des Amis du Monde Diplomatique Ödülü (2003)

Başlıca eserleri
 LaGuardia in Congress (Cornell University Press, 1959)
 Vietnam: The Logic of Withdrawal (Beacon, 1967)
 Disobedience and Democracy: Nine Fallacies on Law and Order (Random House, 1968)
 The Politics of History (Beacon, 1970)
 Postwar America, 1945-1971 (Bobbs-Merrill, 1973)
 A People's History of the United States (Harper&Row, 1980) (Türkçesi: Amerika Birleşik Devletleri Halklarının Tarihi, Çeviren: Sevinç Sayan Özer, İmge Kitabevi, 2005)
 Declarations of Independence: Cross Examining American Ideology (Harper Collins, 1990) (Olive Branch Ödülü, 1991)
 Failure to Quit: Reflections of an Optimistic Historian (Common Courage Press, 1993)
 The Zinn Reader (Seven Stories Press, 1997)
 The Future of History (Common Courage Press, 1999)
 Terrorism and War (Seven Stories Press, 2002)
 The People Speak: American Voices, Some Famous, Some Little Known (Harper Prennial, 2004)
 You Can't be Neutral on a Moving Train: A Personal History of our Times (Otobiyografi, 1994)

Tiyatro oyunları
 Emma (1976)
 Daughter of Venus (1985)
 Marx'ın Dönüşü (1999)

Kaynakça

1922 doğumlular
Brooklyn doğumlular
2010 yılında ölenler
20. yüzyıl tarihçileri
21. yüzyıl tarihçileri
20. yüzyıl Amerikalı tarihçileri
21. yüzyıl Amerikalı tarihçileri
20. yüzyıl Amerikalı oyun yazarları
21. yüzyıl Amerikalı oyun yazarları
Amerikalı akademisyenler
Amerikalı siyaset bilimciler
Amerikalı savaş karşıtı aktivistler
Amerikalı anarşistler
Amerikalı sosyalistler
Amerikalı sivil haklar aktivistleri
Yahudi asıllı Amerikalılar
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler
Irkçılık karşıtı aktivistler
Vietnam Savaşı karşıtı aktivistler
Sosyalist feministler
Demokratik sosyalistler
Yahudi anarşistler
Anarşizm tarihi
Azınlık hakları
Santa Monica, Kaliforniya'da ölenler

Howard Zinn


San Polión () es un mártir cristiano que fue ejecutado durante las persecuciones de Diocleciano. Fue un lector de la ciudad de Cybalae (actual Vinkovci, Croacia) en la provincia romana de Panonia.
Sufrió un interrogatorio del prefecto Probus y renunció a abjurar de su fe, siendo emparedado en las murallas de la ciudad.

Referencias

Enlaces externos
 San Pollione
 St. Pollio

Mártires cristianos de la Antigua Roma del siglo IV
Santos católicos
Santos de Croacia
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo IV

Polión


Western River ist der Name folgender Flüsse:

 Western River, Nebenfluss des Diamantina River in Queensland, Australien
 Western River (Nunavut), Zufluss des Bathurst Inlet in Nunavut, Kanada

Western River (Begriffsklärung)


<DIV ALIGN="justify">
El Parque Nacional Islas del Canal (en inglés Channel Islands National Park), también llamado en español Parque Nacional Archipiélago del Norte, es un parque nacional de Estados Unidos que está formado por cinco de las ocho Islas del Canal a poca distancia de la costa del estado  de California, en el Océano Pacífico. Aunque las islas están cerca de la orilla de la densamente poblada zona sur de California su aislamiento ha hecho que permanezca relativamente sin explotar. El parque cubre 100 994 hectáreas, de las que 31 977 hectáreas son propiedad del gobierno federal. The Nature Conservancy posee y gestiona el 76% de la isla Santa Cruz, la más grande del parque.

El parque nacional Islas del Canal es el hogar de una gran variedad de importantes recursos naturales y culturales. Fue nombrado Monumento Nacional de Estados Unidos el 26 de abril de 1938 y Reserva nacional de la Biosfera en 1976. Su promoción a parque nacional tuvo lugar el 5 de marzo de 1980.

Geografía
Las islas del parque se extienden a lo largo de la costa meridional de California desde Punta Concepción, cerca de Santa Bárbara, hasta San Pedro, un barrio de Los Ángeles. La sede del parque y el centro de visitantes Robert J. Lagomarsino están situados en la ciudad de Ventura.

El parque tiene un tamaño de 100 994 hectáreas, la mitad bajo el océano, e incluye las islas de:
San Miguel 3 774 hectáreas.
Santa Rosa 21 365 hectáreas.
Anacapa 283 hectáreas.
Santa Bárbara 259 hectáreas.
Santa Cruz 24 542 hectáreas, 76% propiedad de The Nature Conservancy, 24% propiedad del Servicio de Parques Nacionales.

Flora y fauna

Pueden encontrarse más de 2000 especies de plantas y animales dentro del parque. Sin embargo solo tres especies de mamíferos son endémicas, una de las cuales es el ratón ciervo del que se sabe que transporta el hantavirus sin nombre. La mofeta moteada y el zorro isleño son endémicos, así como el Sceloporus occidentalis becki entre los reptiles. También se puede encontrar en el parque a la Aphelocoma insularis, focas comunes, leones marinos de California, la Xantusia riversiana, lechuzas comunes, cernícalos americanos, alondras cornudas, turpiales gorjeadores y pelícanos pardos de California. Ciento cuarenta y cinco de estas especies son específicas de las islas y no se encuentran en ningún otro lugar del mundo. La vida marina abarca desde plancton micróscopico hasta la ballena azul, el mayor animal que haya vivido jamás en la Tierra y aún en peligro. Los restos culturales y arqueológicos se extienden a lo largo de un periodo de más de 10000 años.

Turismo
Las visitas anuales al principal centro de visitantes del parque superan las 300.000 al año. La cantidad de visitas a las islas y sus aguas es baja, unos 30.000 visitantes que llegan hasta las islas y otros 60 000 que se quedan en aguas del parque. Aunque la afluencia de visitantes es mayor en verano, la migración de las ballenas grises y la espectacular floración de las plantas atrae visitantes en invierno y primavera. El otoño es una época excelente para viajar hasta el parque o bucear cerca gracias a la cantidad de días soleados, con poco viento y aguas oceánicas muy claras. Acampar es una actividad popular en la isla Santa Cruz, donde los visitantes desembarcan en Prisoners Harbor en la orilla norte y se quedan en el valle que está en el interior. El 6 de abril de 2009 se inauguró un nuevo centro de visitantes en Scorpion Ranch, en Santa Cruz.

Actividades para visitantes
El parque nacional Islas del Canal ofrece una amplia variedad de actividades recreativas. Navegar en kayak a través de las cuevas marinas es una de las más populares. Acampar por cuenta propia o en sitios habilitados, practicar senderismo, submarinismo o la pesca submarina son algunas de las actividades más destacadas a disposición de los visitantes. El parque es famoso por la complejidad, belleza y cantidad de sus cuevas marinas. Gracias a las condiciones del mar y la disponibilidad de transbordadores, Scorpion Anchorage, en la isla Santa Cruz es el área más visitada del parque por visitantes ocasionales o de acampada. Debido a su cualidad de ecosistema único se recomienda a los visitantes inexpertos que tengan cuidado al caminar por el parque debido al estado cambiante del océano. Diversas compañías tienen autorización para ofrecer servicios de guía y acompañamiento en el parque nacional.

Galería

Véase también
 Islas del Canal (California)
 Parques nacionales de Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial
 Guía de visitantes del parque nacional Islas del Canal
 Fotografías de dominio público del parque del NPS

Islas del Canal
Áreas protegidas de Estados Unidos establecidas en 1980
Condado de Ventura
Condado de Santa Bárbara

Parque nacional Islas del Canal


සමස්ත ඉන්දීය තෘණමූල් කොංග්‍රසය ( ඉංග්‍රීසි : All India Grassroots Congress; කෙටියෙන්: AITC ), වාචිකව තෘණමූල් කොංග්‍රසය (කෙටියෙන්:  TMC ) යනු බටහිර බෙංගාලයේ ප්‍රධාන වශයෙන් ක්‍රියාකාරී වන ඉන්දියානු දේශපාලන පක්ෂයකි .  පක්ෂය නායකත්වය දරනු ලබන්නේ 2011 සිට ප්‍රාන්තයට නායකත්වය දුන් බටහිර බෙංගාලයේ වත්මන් මහ ඇමතිනී මමතා බැනර්ජී විසිනි. එය දැනට පාර්ලිමේන්තුවේ තුන්වන විශාලතම පක්ෂය වන අතර එය ලෝක් සභාවේ මන්ත්‍රීවරුන් 23 ක් සහ රාජ්‍ය සභාවේ මන්ත්‍රීවරුන් 13 ක් සහ ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්ත ව්‍යවස්ථාදායක සභාවල මන්ත්‍රීවරුන් 235 ක්, භාරතීය ජනතා පක්ෂය සහ ඉන්දියානු ජාතික කොන්ග්‍රසය වලට පසුව ය.   2016 දී මැතිවරණ කොමිසම තෘණමූල් කොංග්‍රසය ජාතික දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස පිළිගත්තේය.

සමස්ත ඉන්දීය තෘණමූල් කොංග්‍රසය පක්ෂය


Branka Musulin (Zagreb, 6. kolovoza 1917. – Schmallenberg, 1. siječnja 1975.) bila je hrvatska pijanistica međunarodnog ugleda, koji je stekla koncertiranjem u gotovo svim europskim zemljama i klavirska sveučilišna profesorica.

Životopis
Branka Musulin diplomirala je 1936. na Muzičkoj akademiji kod professora Svetislava Stančića u Zagrebu

Usavršavala se na École Normale de Musiqu u Parizu i u Njemačkoj.

Nakon odlaska iz Zagreba, djelovala je u Dresdenu i Stuttgartu. Od 1958. bila je profesorica glasovira na Visokoj glazbenoj školi u Frankfurtu.

Bila je snažna glazbena individualnost, pijanistica tehničke perfekcije i odnjegovane muzikalnosti. Istaknula se interpretacijama djela J. S. Bacha, F. Chopina i W. A. Mozarta.

Literatura
 Ernst Krause, Josef Hegenbarth: Das Bildnis Branka Musulins. Verlag der Kunst, 1958.
 Hans-Peter Range: Die Konzertpianisten der Gegenwart. Moritz Schauenburg Verlag KG., Lahr / Schwarzwald 1964.
Friedhelm Brusniak: ... ein von klar-differenzierter Klangvorstellung bestimmtes Spiel – Erinnerungen an die Frankfurter Pianistin und Klavierpädagogin Branka Musulin (1920–1975), S. 45–56 in Musikwissenschaft und Musikpädagogik im interdisziplinären Diskurs: Eine Festschrift für Ute Jung-Kaiser (Studien und Materialien zur Musikwissenschaft), Olms Verlag, 2008, .
 Moritz von Bredow: Klang gewordener Geist. Branka Musulin zum 100. Geburtstag. Eine Hommage. Frankfurter Allgemeine Zeitung v. 14. August 2017, S. 10.

Izvori

Vanjske poveznice
 Branka Musulin - Životopis
 Branka Musuli: Ludwig van Beethoven - Piano Concerto No. 4,  in G Major, Op. 58: III. Rondo – Vivace
 Branka Musulin im Stadtwiki Dresden

Hrvatski pijanisti
Hrvatski glazbeni pedagozi
Životopisi, Zagreb

Branka Musulin


2021 අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලානය හත්වන අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලාන තරඟාවලියයි. එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ සහ ඕමානයේ පැවැත්විණි. සෑම කණ්ඩායමක්ම 2021 ඔක්තෝබර් 10 ට පෙර ක්‍රීඩකයින් පහළොස් දෙනෙකුගෙන් යුත් සංචිතයක් තෝරා ගන්නා ලදී.

ඇෆ්ගනිස්ථානය
ඇෆ්ගනිස්තානය ඔවුන්ගේ මූලික සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 9 වන දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය. කෙසේ වෙතත්, සංචිතය නම් කිරීමෙන් පසු රෂීඩ් ඛාන් කණ්ඩායමේ නායකත්වයෙන් ඉවත් වූයේ, තේරීම් කමිටුව කණ්ඩායමට ඔහුගේ කැමැත්ත ලබාගෙන නැති බව පවසමිනි. ඉන්පසුව ඇෆ්ගනිස්ථානයේ නායකයා ලෙස මොහොමඩ් නබි නම් කරන ලදී. 2021 ඔක්තෝබර් 10 වන දින ඇෆ්ගනිස්ථානය තරඟාවලිය සඳහා 15 දෙනෙකුගෙන් යුත් ඔවුන්ගේ අවසන් සංචිතය නම් කරන ලදී. 2021 ඔක්තෝබර් 31 වන දින, "අස්ගර් ඇෆ්ගන්" ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන් සමුගන්නා බව ප්‍රකාශ කළේය. තරගාවලියේ ඉතිරි තරග සඳහා ඔහු වෙනුවට ෂරෆුදීන් අෂ්රෆ් නම් කර ඇත.

පුහුණුකරු:  ලාන්ස් ක්ලූස්නර්

 මොහොමඩ් නබි (නා)
 අස්ගාර් ඇෆ්ගන්
 ෆරීඩ් අහමඩ්
 ෂරෆුදීන් අෂ්රෆ්
 උස්මාන් ගානි
 රහ්මානුල්ලා ගුර්බාස් (කරැ)
 හමීඩ් හසන්
 කරීම් ජනත්
 රෂීඩ් ඛාන්
 ගුල්බඩින් නයිබ්
 හෂ්මතුල්ලා ෂාහිඩි
 මොහොමඩ් ෂාසාඩ් (කරැ)
 නවීන්-උල්-හක්
 මුජීබ් උර් රහ්මාන්
 නජිබුල්ලා සද්‍රාන්
 හස්රතුල්ලාහ් සසායි
ෂරෆුදීන් අෂ්රෆ්, දව්ලට් සද්‍රන්, සමිඋල්ලා ෂින්වාරි සහ ෆසාල්හක් ෆාරුකි අතිරේඛ සංචිත ක්‍රීඩකයන් ලෙස නම් කරන ලදී.

ඕස්ට්‍රේලියාව
ඕස්ට්‍රේලියාව ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 අගෝස්තු 18 දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

පුහුණුකරු:  ජස්ටින් ලැන්ගර්

 ආරොන් ෆින්ච් (නා)
 පැට් කමින්ස් (උප)
 ඇෂ්ටන් ඒගාර්
 ජොෂ් හේසල්වුඩ්
 ජොෂ් ඉන්ග්ලිස් (කරැ)
 මිචෙල් මාෂ්
 ග්ලෙන් මැක්ස්වෙල්
 කේන් රිචඩ්සන්
 ස්ටීවන් ස්මිත්
 මිචෙල් ස්ටාක්
 මාකස් ස්ටොයිනිස්
 මිචෙල් ස්වෙප්සන්
 මැතිව් වේඩ් (කරැ)
 ඩේවිඩ් වෝනර්
 ඇඩම් සැම්පා
ඩෑන් ක්‍රිස්ටියන්, නේතන් එලිස් සහ ඩැනියෙල් සෑම්ස් ආබාධ ආවරණ ක්‍රීඩකයන් ලෙස නම් කරන ලදී.

බංගලාදේශය
බංගලාදේශය ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 9 වන දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය. රුබෙල් හොසේන් සහ අමිනුල් ඉස්ලාම් අතිරේඛ සංචාරක සංචිත ක්‍රීඩකයන් ලෙස නම් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, 2021 ඔක්තෝබර් 10 වන දින අමිනුල් ඉස්ලාම් සංචිතයෙන් ඉවත් වී නැවත නිවසට පැමිණියේය. 2021 ඔක්තෝම්බර් 26 වෙනිදා, මොහොමඩ් සයිෆුදීන් පිටකොන්දේ ආබාධයක් හේතුවෙන් තරඟාවලියෙන් ඉවත් කරන ලද අතර, ඔහු වෙනුවට රුබෙල් හොසේන් නම් කරන ලදී. ශකීබ් අල් හසන් බංගලිදේශයේ අවසන් සුපිරි 12 තරග දෙකේදී ආබාධයකට ලක්වීම හේතුවෙන් ඉවත් විය.

පුහුණුකරු:  රසල් ඩොමින්ගෝ

 මහමුදුල්ලා (නා)
 නසුම් අහමඩ්
 ටස්කින් අහමඩ්
 ලිටන් දාස් (කරැ)
 මහේදි හසන්
 නුරුල් හසන් (කරැ)
 ෂකීබ් අල් හසන්
 අෆීෆ් හොසේන්
 රුබෙල් හොසේන්
 ෂමිම් හොසේන්
 ශෝරිෆුල් ඉස්ලාම්
 මොහොමඩ් නයිම්
 මුෂ්ෆිකර් රහීම් (කරැ)
 මුස්තාෆිසුර් රහ්මාන්
 මොහොමඩ් සයිෆුදීන්
 සෞම්‍ය සර්කාර්

එංගලන්තය
එංගලන්තය ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 9 වන දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය. 2021 ඔක්තෝම්බර් 5 වන දින, කොන්දේ ආබාධයක් හේතුවෙන් සෑම් කරන් එංගලන්ත සංචිතයෙන් ඉවත් කරන ලදී. ඔහුගේ සහෝදරයා, ටොම්, ඔහු වෙනුවට නම් කරන ලද අතර, රීස් ටොප්ලි අතිරේඛ සංචාරක සංචිතයට එකතු කරන ලදී. ලියම් ඩෝසන් සහ ජේම්ස් වින්ස් ද අතිරේඛ සංචාරක සංචිතයට නම් කරන ලදී. 2021 නොවැම්බර් 3 වන දින, කලවා ආබාධයක් හේතුවෙන් ටයිමල් මිල්ස් තරඟාවලියේ ඉතිරි තරඟ වලින් ඉවත් කරන ලදී, ඔහු වෙනුවට රීස් ටොප්ලි නම් කරන ලදී. දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහිව එංගලන්තයේ සුපිරි 12 තරගයේදී ජේසන් රෝයි ආබාධයකට ලක් වූ අතර, ඔහුව තරඟාවලියේ ඉතිරි තරඟ වලින් ඉවත් කළේය. ඔහු වෙනුවට ජේම්ස් වින්ස් නම් කර ඇත.

පුහුණුකරු:  ක්‍රිස් සිල්වර්වුඩ්

 ඉයන් මෝගන් (නා)
 ජෝස් බට්ලර් (උප, කරැ)
 මොයින් අලි
 ජොනී බෙයාර්ස්ටෝ (කරැ)
 සෑම් බිලින්ග්ස් (කරැ)
 ටොම් කරන්
 ක්‍රිස් ජෝර්ඩන්
 ලියම් ලිවිංස්ටෝන්
 ඩේවිඩ් මාලන්
 ටයිමල් මිල්ස්
 ආදිල් රෂීඩ්
 ජේසන් රෝයි
 රීස් ටොප්ලි
 ජේම්ස් වින්ස්
 ඩේවිඩ් විලී
 ක්‍රිස් වෝක්ස්
 මාර්ක් වුඩ්

ඉන්දියාව
ඉන්දියාව ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 8 වන දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය. 2021 ඔක්තෝම්බර් 13 වන දින, ෂර්දුල් තාකූර්, අක්සාර් පටෙල් වෙනුවට ඉන්දීය සංචිතයට ඇතුළත් වූ අතර, අක්සාර් කණ්ඩායමේ පොරොත්තු ක්‍රීඩක සංචිත ලැයිස්තුවට එක් කළේය.

පුහුණුකරු:  රවි ශාස්ත්‍රි

 විරාත් කෝලි (නා)
 රෝහිත් ෂර්මා (උප)
 රවිචන්ද්‍රන් අශ්වින්
 ජස්ප්‍රිත් බුම්රා
 රාහුල් චාහර්
 වරුන් චක්‍රවර්ති
 රවීන්ද්‍ර ජඩේජා
 ඉෂාන් කිෂාන් (කරැ)
 බුවනේෂ්වර් කුමාර්
 රිෂාබ් පාන්ත් (කරැ)
 කේ.එල් රාහුල්
 හර්දික් පාණ්ඩ්‍යා
 මොහොමඩ් ෂාමි
 ශාර්දුල් තාකූර්
 සූරියකුමාර් යාදව්

දීපක් චාහර්, ශ්‍රේයාස් අයියර් සහ අක්සාර් පටෙල් පොරොත්තු ක්‍රීඩකයන් ලෙස නම් කරන ලදී.

අයර්ලන්තය
අයර්ලන්තය 2021 සැප්තැම්බර් 9 වන දින ක්‍රීඩකයින් 18 දෙනෙකුගෙන් යුත් තාවකාලික සංචිතයක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. එය ඔක්තෝබර් මස මුලදී ක්‍රීඩකයින් 15 දෙනෙකුගෙන් යුත් ප්‍රධාන සංචිතයකට අඩු වනු ඇත. 2021 ඔක්තෝබර් 8 වන දින, අවසන් ක්‍රීඩකයින් 15 දෙනා ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, ෂේන් ගෙට්කේට්, ග්‍රැහැම් කෙනඩි සහ බැරී මැකාති පොරොත්තු සංචිතය ලෙස නම් කරන ලදී.

පුහුණුකරු:  ග්‍රැහැම් ෆෝඩ්

 ඇන්ඩෲ බල්බර්නි (නා)
 මාර්ක් ඇඩෙයාර්
 කර්ටිස් කැම්පර්
 ගැරත් ඩෙලනි
 ජෝර්ජ් ඩොක්‍රෙල්
 ජෝෂ් ලිට්ල්
 ඇන්ඩි මැක්බ්‍රයින්
 කෙවින් ඕ'බ්‍රයන්
 නීල් රොක් (කරැ)
 සිමි සිං
 පෝල් ස්ටර්ලින්
 හැරී ටෙක්ටර්
 ලෝර්කන් ටකර් (කරැ)
 බෙන් වයිට්
 ක්‍රේග් යං

නැමීබියාව
නැමීබියාව ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 10 දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

පුහුණුකරු:  පියරේ ද බෲයින්

 ගර්හාර්ඩ් ඉරැස්මස් (නා)
 ජේ.ජේ ස්මිත් (උප)
 ස්ටෙෆාන් බාර්ඩ්
 කාල් බර්කන්ස්ටොක්
 මිචියෙල් ඩු ප්‍රීස් (කරැ)
 ජෑන් ෆ්‍රයිලින්ක්
 සේන් ග්‍රීන් (කරැ)
 ජෑන් නිකොල් ලොෆ්ටි-ඊටන්
 බර්නාඩ් ෂෝල්ට්ස්
 බෙන් ෂිකොන්ගෝ
 රූබන් ට්‍රම්ප්ල්මන්
 මයිකල් වැන් ලින්ගන්
 ඩේවිඩ් වීස්
 ක්‍රේග් විලියම්ස්
 පික්කි යා ෆ්‍රාන්ස්
පොරොත්තු ක්‍රීඩකයා ලෙස මොරිෂස් න්ගුපිට නම් කෙරිණි.

නෙදර්ලන්තය
නෙදර්ලන්තය ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 10 දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

පුහුණුකරු:  රයන් කැම්බල්

 පීටර් සීලාර් (නා)
 කොලින් ඇකර්මන් (උප)
 පිලිප් බොයිසෙවන්
 බෙන් කූපර්
 ස්කොට් එඩ්වර්ඩ්ස් (කරැ)
 බ්රැන්ඩන් ග්ලෝවර්
 ෆ්‍රෙඩ් ක්ලැසන්
 බාස් ද ලීඩ්
 ස්ටෙපාන් මයිබර්ග්
 මැක්ස් ඕ ඩවුඩ්
 රයන් ටෙන් ඩොස්චේට්
 ලෝගන් වෑන් බීක්
 ටිම් වැන් ඩර් ගුග්ටන්
 රෝල්ෆ් වෑන් ඩර් මර්වි
 පෝල් වැන් මීකෙරන්

පොරොත්තු ක්‍රීඩකයන් ලෙස ටෝබියාස් විසී සහ ෂේන් ස්නේටර් නම් කර ඇත.

නවසීලන්තය
නවසීලන්තය ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 අගෝස්තු 10 දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඇඩම් මිල්න් ආබාධ ආවරණ ක්‍රීඩකයා ලෙස නම් කරන ලද අතර, පසුව නවසීලන්ත සංචිතයට ආබාධයකට ලක්වූ ලොකී ෆර්ගසන් වෙනුවට පත් කරන ලදී. එංගලන්තයට එරෙහි අවසන් පූර්ව තරගයේදී අතක ආබාධයක් හේතුවෙන් ඩෙවෝන් කොන්වේ නවසීලන්ත අවසන් මහා තරගයට ඇතුළත් නොවීය.

පුහුණුකරු:  ගැරී ස්ටෙඩ්

 කේන් විලියම්සන් (නා)
 ටිම් සවුති (උප)
 ටොඩ් ඇස්ට්ල්
 ට්‍රෙන්ට් බෝල්ට්
 මාර්ක් චැප්මන්
 ඩෙවොන් කොන්වේ (කරැ)
 මාටින් ගප්ටිල්
 කයිල් ජේමිසන්
 ඇඩම් මිල්න්
 ඩැරල් මිචෙල්
 ජේම්ස් නීෂම්
 ග්ලෙන් ෆිලිප්ස්
 ටිම් සෙයිෆර්ට් (කරැ)
 මිචෙල් සැන්ට්නර්
 ඉෂ් සෝධි

ඕමානය
ඕමානය ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 8 දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

පුහුණුකරු:  දුලිප් මෙන්ඩිස්

 සීෂාන් මක්සූද් (නා)
 අකිබ් ඉලියාස් (උප)
 කවාර් අලි
 ෆයාස් බට්
 නෙස්ටර් දඹ
 සන්දීප් ගුඩ්
 කලීමුල්ලාහ්
 අයන් ඛාන්
 බිලාල් ඛාන්
 සුරාජ් කුමාර් (කරැ)
 නසීම් කුෂි
 සුෆියාන් මෙහ්මුද්
 මොහොමඩ් නදීම්
 කුරාම් නවාස්
 ජතින්දර් සිං

පකිස්ථානය
පාකිස්තානය ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 6 වන දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය. 2021 ඔක්තෝබර් 8 වන දින, පාකිස්තානය ඔවුන්ගේ සංචිතය යාවත්කාලීන කරන ලද අතර, අසාම් ඛාන් සහ මොහොමඩ් හස්නයින් වෙනුවට සර්ෆරාස් අහමඩ් සහ හයිඩර් අලි ඇතුළත් විය. කුෂ්දිල් ෂා වෙනුවට ෆකාර් සමාන් ද පොරොත්තු ලැයිස්තුවෙන් සම්පූර්ණ කණ්ඩායමට ගෙන යන ලදී. පසුදින, කොන්දේ ආබාධයක් හේතුවෙන් සොහයිබ් මක්සූඩ් පාකිස්තාන සංචිතයෙන් ඉවත් විය. ඔහු වෙනුවට ෂොයිබ් මලික් නම් කර ඇත.

පුහුණුකරු:  සක්ලයින් මුෂ්ටාක්

 බාබර් අසාම් (නා)
 ෂඩාබ් ඛාන් (උප)
 සර්ෆරාස් අහමඩ් (කරැ)
 ෂහීන් අෆ්රිඩි
 අසිෆ් අලි
 හසන් අලි
 හයිඩර් අලි
 මොහොමඩ් හෆීස්
 ෂොයිබ් මලික්
 මොහොමඩ් නවාස්
 හරිස් රවුෆ්
 මොහොමඩ් රිස්වාන් (කරැ)
 ඉමාඩ් වසීම්
 මොහොමඩ් වසීම් ජූනියර්
 ෆකාර් සමන්
උස්මාන් කදීර්, ෂානාවාස් දහානි සහ කුෂ්දිල් ෂා පොරොත්තු ක්‍රීඩකයන් ලෙස නම් කරන ලදී.

පැපුවා නිව්ගීනියාව
පැපුවා නිව්ගිනියාව ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 අගෝස්තු 24 දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

පුහුණුකරු:  කාල් සැන්ඩ්‍රි

 අසාද් වාලා (නා)
 චාල්ස් අමිනී
 සයිමන් අටයි (කරැ)
 සෙසේ බවු
 කිප්ලින් ඩොරිගා (කරැ)
 ජැක් ගාඩ්නර්
 හිරි හිරි
 ජේසන් කිලා
 කබුවා මෝරියා
 නොසයිනා පොකන
 ඩේමියන් රවු
 ලෙගා සියකා
 චැඩ් සෝපර්
 ගෞඩි ටෝකා
 ටෝනි ඌරා
 නෝමන් වනුවා

ස්කොට්ලන්තය
ස්කොට්ලන්තය 2021 සැප්තැම්බර් 9 වන දින ක්‍රීඩකයින් 17 දෙනෙකුගෙන් යුත් තාවකාලික සංචිතයක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. එය 2021 ඔක්තෝබර් 10 වන දින ක්‍රීඩකයින් 15 දෙනෙකුගේ සංචිතයකට හා පොරොත්තු ක්‍රීඩකයන් දෙකක් දක්වා වෙනස් කරන ලදී. මයිකල් ජෝන්ස් සහ ක්‍රිස් සෝල් පොරොත්තු සංචිත ලෙස නම් කරන ලදී. ජොෂ් ඩේවි ඔවුන්ගේ අවසන් තරග තුන සඳහා ස්කොට්ලන්ත සංචිතයෙන් ඉවත් කරනු ලැබුවේ ඉකිලි ආබාධයක් හේතුවෙනි. ඔහු වෙනුවට ජෝන්ස් නම් කර ඇත.

පුහුණුකරු:  ෂේන් බර්ගර්

 කයිල් කොයිට්සර් (නා)
 රිචී බෙරින්ටන් (උප)
 ඩිලාන් බජ්
 මැතිව් ක්‍රොස් (කරැ)
 ජෝෂ් ඩේවි
 ඇලස්ඩෙයාර් එවන්ස්
 ක්‍රිස් ග්‍රීව්ස්
 මයිකල් ජෝන්ස්
 මයිකල් ලීස්ක්
 කැලුම් මැක්ලියෝඩ්
 ජෝර්ජ් මන්සි
 සෆියාන් ෂරීෆ්
 හම්සා තාහීර්
 ක්‍රේග් වොලස් (කරැ)
 මාර්ක් වොට්
 බ්‍රැඩ් වීල්

දකුණු අප්‍රිකාව
දකුණු අප්‍රිකාව ඔවුන්ගේ සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 9 වන දින ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

පුහුණුකරු:  මාර්ක් බවුචර්

 ටෙම්බ බවුමා (නා)
 ක්වින්ටන් ඩි කොක් (කරැ)
 බ්ජෝර්න් ෆෝටූයින්
 රීසා හෙන්ඩ්‍රික්ස්
 හයින්රිච් ක්ලාසන් (කරැ)
 කේෂව් මහාරාජ්
 ඒඩන් මාක්‍රම්
 ඩේවිඩ් මිලර්
 වියන් මෝල්ඩර්
 ලුන්ගි න්ගිඩි
 ඇන්රිච් නොර්ට්ජේ
 ඩ්වේන් ප්‍රිටෝරියස්
 කගිසෝ රබාඩා
 ටබ්‍රයිස් ෂම්සි
 රසී වැන් ඩර් ඩුසන්
පොරොත්තු ක්‍රීඩකයින් ලෙස ජෝර්ජ් ලින්ඩේ, ඇන්ඩිල් පෙහ්ලුක්වායෝ සහ ලිසාඩ් විලියම්ස් නම් කර ඇත.

ශ්‍රී ලංකාව
ශ්‍රී ලංකා සංචිතය 2021 සැප්තැම්බර් 12 දින ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 2021 ඔක්තෝම්බර් 1 වන දින ශ්‍රී ලංකාව පැතුම් නිශ්ශංක, මිනෝද් භානුක, අශේන් බණ්ඩාර, ලක්ෂාන් සඳකැන් සහ රමේෂ් මෙන්ඩිස් ඔවුන්ගේ සංචිතයට එක් කළේය. ශ්‍රී ලංකාව තරඟාවලිය සඳහා ඔවුන්ගේ අවසන් සංචිතය 2021 ඔක්තෝබර් 10 දින ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

පුහුණුකරු:  මිකී ආතර්

 දසුන් ශානක (නා)
 ධනංජය ද සිල්වා (උප)
 චරිත් අසලංක
 දිනේෂ් චන්දිමාල් (කරැ)
 දුෂ්මන්ත චමීර
 අකිල ධනංජය
 අවිශ්ක ප්‍රනාන්දු
 බිනුර ප්‍රනාන්දු
 වනිඳු හසරංග
 චාමික කරුණාරත්න
 ළහිරු කුමාර
 පැතුම් නිශ්ශංක
 කුසල් පෙරේරා (කරැ)
 භානුක රාජපක්ෂ
 මහීෂ් තීක්ෂණ
පොරොත්තු ක්‍රීඩකයන් ලෙස අකිල ධනංජය, බිනුර ප්‍රනාන්දු, ලහිරු කුමාර සහ පුලින තරංග නම් කර ඇත. ළහිරු මධුශංක ශ්‍රී ලංකා සංචිතයෙන් ඉවත් කරනු ලැබුවේ අස්ථි කැඩීමක් හේතුවෙනි. ඔහු වෙනුවට මිනෝද් භානුක නම් කර තිබේ. 2021 ඔක්තෝබර් 16 වන දින, ශිරාන් ප්‍රනාන්දු ද පොරොත්තු ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස නම් කර ඇත.

බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්
බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම 2021 සැප්තැම්බර් 9 වන දින ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 2021 ඔක්තෝබර් 20 දින, ෆේබියන්  ඇලන් වළලුකර ආබාධයකින් ඉවත් වූ පසු, ෆේබියන් ඇලන් වෙනුවට අකේල් හොසේන් පත් විය. 2021 ඔක්තෝම්බර් 27 වන දින, ආබාධයක් හේතුවෙන් ඕබෙඩ් මැකෝයි ඉවත් කිරීමෙන් පසු, ඕබෙඩ් මැකෝයි වෙනුවට ජේසන් හෝල්ඩර් පත් කරන ලදී.

පුහුණුකරු:  ෆිල් සිමන්ස්

 කිරන් පොලාර්ඩ් (නා)
 නිකලස් පූරන් (උප, කරැ)
 ඩ්වේන් බ්‍රාවෝ
 රොස්ටන් චේස්
 ඇන්ඩ්‍රේ ෆ්ලෙචර් (කරැ)
 ක්‍රිස් ගේල්
 ෂිම්රොන් හෙට්මියර්
 අකේල් හොසේන්
 එවින් ලුවිස්
 ජේසන් හෝල්ඩර්
 ඕබෙඩ් මැකෝයි
 රවි රාම්පෝල්
 ඇන්ඩ්‍රේ රසල්
 ලෙන්ඩ්ල් සිමන්ස්
 ඔෂාන් තෝමස්
 හේඩන් වෝල්ෂ් ජූනියර්
ජේසන් හෝල්ඩර්, අකේල් හොසේන්, ෂෙල්ඩන් කොට්‍රෙල් හා ඩැරන් බ්‍රාවෝ පොරොත්තු ක්‍රීඩකයන් ලෙස නම් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

වි20 ලෝක කුසලානය 2021 කණ්ඩායම් සංචිත


Járkovo-Poltávskoye  es un jútor del raión de Briujovétskaya del krai de Krasnodar en el sur de Rusia. Está situado en la orilla izquierda del río Beisug, frente a Anapski, 9 km al este de Briujovétskaya y 82 km al norte de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 221 habitantes en 2010

Pertenece al municipio rural Bolshebeisúgskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Харьково-Полтавское.
El municipio en el sitio web del raión
Mapa en vlasenko.net .

Localidades del raión de Briujovétskaya del krai de Krasnodar

Járkovo-Poltávskoye


El paraíso fue un unitario argentino de 13 capítulos para la TV Pública Digital. Fue ganadora del «Primer Concurso de Contenidos para la Televisión Digital» organizado por el INCAA (Instituto Nacional de Cine y Artes Audiovisuales), que ejecuta el Banco Audiovisual de Contenidos Universales Argentinos de la TV Digital (BACUA). Su primera emisión fue el 19 de diciembre del 2011. Se emitió de lunes a viernes a las 22:30 por la TV Pública Digital.

Cortina musical
 Apertura de "El Paraíso" en Youtube

Elenco

 Gerónimo Espeche (El Chino)

Temática
Es un unitario que resultó ganador de un concurso nacional llamado "Series de Ficción para productoras con Antecedentes" promovido por el Instituto Nacional de Cine y Artes Audiovisuales (INCAA) que promueve la realización de programas para ser emitidos en alta definición, junto a otros unitarios que serán emitidos: Maltratadas, Vindica, Historias de la primera vez, El pacto (emitidos en América TV), Decisiones de vida, Los Sónicos, Televisión x la inclusión y Proyecto Aluvión (emitidos en Canal 9).

Sinopsis
Dirigida por Sabrina Farji, El paraíso es la primera producción que estrena Canal 7 de las realizadas por los concursos del Programa para la promoción de la producción de contenidos audiovisuales digitales, del Banco Audiovisual de Contenidos Universales Argentinos de la TV Digital (BACUA).

La miniserie está basada en la tarea de un equipo médico de una guardia de atención primaria en el conurbano bonaerense, la historia entremezcla las vidas de los protagonistas con los casos médicos y las problámaticas sociales que se presentan en el día a día de una sala de guardia. En cada capítulo se mostrará un caso clínico (como sucede en la serie estadounidense Dr. House) y se tratarán diferentes problemáticas sociales.

Crítica.

 television.com.ar: Un Paraíso reflejo de la realidad

El Paraíso, fundado en la paradoja de ser todo lo contrario, se presentó ayer en la Tv pública de la mano de otro concurso del INCAA que ve la luz.

Con una ambientación e imágenes, que se destacaron por su reflejo honesto de la realidad, la miniserie mostró en su primer capítulo cómo es la vida de un médico de un centro de asistencia primaria, haciendo eje en la convivencia entre personas que viven en la tensión permanente de resolver casos médicos cotidianos con muy escasos recursos. Y también como la profesión afecta a la vida personal de cada uno, por ejemplo con guardias continuas de 24 horas en las cuales se pierde contacto con la familia.

El caso lo protagoniza Alejandro Awada en la piel de Carlos, quien en principio se rehúsa a trabajar en El Paraíso, algo que también representa una parte de la realidad. Se ve en un lugar en el que tiene que enfrentarse con una realidad social muy difícil: pocos recursos, medicamentos que faltan y casos de jóvenes embarazadas que llegan al centro de asistencia sin saber que están por parir.

Acompaña Agustina Cherri, que volvió a la actuación luego de Todos Contra Juan y Rosa, Violeta y Celeste, en el papel de Laura. Cherri demostró su frescura y naturalidad conocida, y no perdida a pesar del tiempo que no estuvo en pantalla.

La relación que tiene con Carlos (Alejandro Awada) es, por lo menos, poco comunicativa. Se generan choques entre un médico que viene con los prejuicios lógicos y una enfermera que conoce a los pacientes, sabe manejarse en un barrio en el que no cualquiera se anima a entrar y que tiene un carácter acorde al lugar.

La tele entra así nuevamente en la marginalidad de sectores de nuestra sociedad y otra vez con el gran recurso de ficcionar para poder contar mejor las cosas que duelen.

Debut
El Paraíso, debutó en la TV Pública con un índice de audiencia de 1,5 según datos de IBOPE.

El unitario mostró el primero de sus trece capítulos titulado "El parto" y tuvo una insuficiente cifra para la competitiva franja de las 22.00 ya que estaba compitiendo con el comienzo de la semifinal del Bailando 2011 (Canal 13). El índice de audiencia más alto fue de 1,8 con picos de 2 puntos (el día 26/12). Su última emisión promedió 2 puntos.

Lista de capítulos

Ficha técnica

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Series de televisión de drama
Series de televisión de Argentina
Series de televisión iniciadas en 2011
Series de televisión finalizadas en 2012
Series de televisión de Televisión Pública Argentina

El paraíso (serie de televisión)


este o serie de televiziune anime canadiano-japonezo-americană produsă de TMS Entertainment, Nelvana Enterprises, Man of Action Studios și Spin Master Entertainment sub conducerea lui Kazuya Ichikawa. Seria servește ca reboot a anime-ului Bakugan: Luptătorii Bakugan, difuzat în perioada 2007-2012.

Premiera în România a fost pe 27 mai 2019 pe canalul Cartoon Network. În octombrie 2019, s-a anunțat că seria a fost reînnoită pentru un al doilea sezon numit Bakugan: Armored Alliance (アーマードアライアンス Bakugan Āmādo Araiansu), care a avut premiera pe 16 februarie 2020 pe Teletoon și a fost difuzat pe Cartoon Network pe 1 martie 2020. A fost lansat exclusiv online în Japonia pe 3 aprilie 2020. Pe 9 octombrie 2020 a doua jumătate a primului sezon a fost adăugată pe platforma Netflix România.

Dublajul în limbă română
Dublajul a fost realizat de studioul Fast Production Film.

Cristian Neacșu - Dan Kouzo (sezonul 1)
Cristian Niculescu - Dan Kouzo (sezoanele 2 - prezent), alte voci
Theodora Stancu - Lia Venegas
Dan Lupu - Wynton Styles
Ovidiu Mitrică - Shun Kazami
Alin Oprescu - Ajit, lordul Brakken
Teodor Ghiță - Magnus Black
Alexandra Radu - China Riot, Maggie, Bobby (episodul 5b)
Virgil Aioanei - Drago
Adina Lucaciu - Pegatrix, Emily, Philomena Dusk
Ovidiu Tudorache - Hydorous (episoadele 1 - 26)
Elias Ferkin - Hydorous (episoadele 27 - prezent)
Raluca Botez - Ms. Kravitz (episodul 4a), Mac, Max, E, Phaedrus, China Riot (episoadele 49 - 50)
Doru Cătănescu - Cyndeous, Ichiro Kazami
Mihai Muteniță - Trox, colonelul Tripp
Olimpia Mălai - Ms. Kravitz (începând cu episodul 7a), Barbara Kouzo (episodul 10a), Dee
Răzvan Theodorescu - Benton Dusk (episodul 13), Thryno, Kurin, alte voci
Bogdan Păduroiu - Gorthion, Benton Dusk, Strata Vânătorul (sezonul 1a)
Octavian Mitrică - Bill Kouzo (episodul 4a)
Tudor Dobrescu - alte voci
Cătălin Rotaru - Masato (sezonul 1b),Strata Vânătorul (sezoanele 1b - 2)
Gabriel Costin - Tiko
Ionuț Grama - Storm
Eliza Păuna - Sophie
Adi Dima - alte voci

Episoade

Note

Serii anime și manga
Anime
Seriale de animație
Seriale de televiziune din 2018
Seriale de televiziune americane
Seriale japoneze
Seriale canadiene
Cartoon Network
Netflix
Man of Action

Bakugan: Battle Planet


نواف جواد الرشيد، لاعب كرة قدم كويتي، وهو أخ اللاعب علي جواد.

كان يلعب في نادي القادسية الكويتي، وفي 5 سبتمبر 2009 انتقل إلى نادي الشباب الكويتي لمدة موسم واحد قابل للتجديد.

مراجع

لاعبو كرة قدم كويتيون
لاعبو نادي القادسية (الكويت)

نواف جواد


عدد الوحش هو تفسير لنص ورد في سفر رؤيا يوحنا في العهد الجديد من الكتاب المقدس. في الغالب الرقم المذكور هو 666، وهو موجود في معظم المخطوطات والترجمات الحديثة والطبعات النقدية للنص اليوناني. يؤكد بعض العلماء أن الرقم 666 رمز للإمبراطور الروماني نيرو،، ويقول آخرون إن الرقم 616 رمز للإمبراطور الروماني كاليغولا.

العهد الجديد

666
يذكر رقم الوحش في رؤيا يوحنا 13: 18. النص اليوناني الأصلي:

ωδέ η σοφία εστίν; ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου; αριθμός γαρ ανθρώπου εστί; και ο αριθμός αυτού χξϛ΄.

الترجمة:
هُنَا الْحِكْمَةُ! مَنْ لَهُ فَهْمٌ فَلْيَحْسُبْ عَدَدَ الْوَحْشِ، فَإِنَّهُ عَدَدُ إِنْسَانٍ، وَعَدَدُهُ: سِتُّمِئَةٍ وَسِتَّةٌ وَسِتُّونَ.

كتب الرقم في المخطوطات اليونانية بالأحرف اليونانية χξϛ (خي إكس سيغما)  وأحيانا بالكلمات (εξακοσιοι εξηκοντα εξ ستمائة وست وستون).

قال علماء مثل الدكتور ألن إتكن عميد كلية الدراسات الدينية في جامعة ماكجيل إن ذلك المقطع طريقة سرية للكلام عن شخصيات من ذلك العصر بسبب خطر الانتقاد السياسي علنا.

ويعتقد كثير من العلماء أن الرقم 666 إشارة للإمبراطور نيرو  والذي قيمة اسمه إذا كتب بالأرامية 666 حسب طريقة الحساب العبرية جماتريا، أي طريقة للتكلم ضد الإمبراطور بدون معرفة السلطات الرومانية).

616
ذكرت الأخبار في مايو 2005 أن علماء في جامعة أكسفورد وباستخدام تقنيات تصوير متطورة  استطاعوا قراءة أقسام من أقدم مخطوط لكتاب رؤيا يوحنا وهي البردية 115 (P115) التي اكتشفت في أوكسيرينخوس (البهنسا). تعود القطعة لمنتصف القرن الثالث وفيها رقم الوحش 616 χ ι ϲ باستعمال ι بدل ξ كما في معظم المخطوطات. في اليونانية الشرقية يكتب رقم 616 بالأحرف XIC حيث تستعمل السيغما النهائية بشكل c بدل ς كما يشاهد في عدة آثار مسيحية قديمة. ومن الشواهد المبكرة على هذه القراءة مخطوطة أفرامي رسكريبتوس (C) حيث كتب الرقم بالكلمات (ستمائة وستة عشر).

وتتفق البردية 115 مع مخطوطة الإسكندرية (A) ومخطوطة أفرامي رسكريبتوس (C) والتي تعتبر عامة أفضل شاهد لنص رؤيا يوحنا. لذلك هذه القراءة لها شواهد أفضل من قراءة البردية 47 (P47) والتي تتفق مع المخطوطة السيناتية وتشكلان معا ثاني أفضل شاهد للنص. وهذا ما دفع بعض العلماء لاستنتاج أن الرقم 616 كان القراءة الأصلية.

يعتقد كذلك ديفيد باركر أستاذ النقد النصي للعهد الجديد الباليوغرافيا في جامعة بيرمنغهام أن الرقم 616 هو الرقم الأصلي رغم أن الرقم 666 أسهل للتذكر. وقال إن العلماء تناقشوا كثيرا حول الموضوع لكن يبدو الآن أن 616 هو الرقم الأصلي للوحش. فهو على الأرجح يسبق بمائة سنة تقريبا النسخ الأخرى.

عرف أيضا إيرينايوس عن عدة حالات للرقم 616 أو غيره لكنه اعتبرها أخطاء من النساخ وأكد أن الرقم 666 موجود في أفضل وأقدم النسخ ومؤكد من أشخاص رؤوا يوحنا وجها لوجه.

مراجع

جدالات متعلقة بالكتاب المقدس
دراسات كتابية
روحيات
سفر رؤيا يوحنا
شياطين في المسيحية
عبارات مسيحية
علم الأعداد
كلمات وعبارات من العهد الجديد
محمد

عدد الوحش


EU Council may refer to the two following Brussels-based EU institutions:

 The Council of the European Union (occasionally named "Council of Ministers", simply "The Council", also stylised in Latin as Consilium)
 Founded in 1957 with the historical Treaty of Rome, it is now listed as the third of the seven EU institutions
 The European Council (also named "EU summits")
 Informally founded in 1961, officially became the second EU institution in 2009 with the Treaty of Lisbon

See also
 Council of Europe, entirely separate international organisation founded in 1949, headquartered in Strasbourg, France

EU Council


Theoni Vahliotou Aldredge, eigentlich Theoni Athanasiou Vahliotou, (* 22. August 1922 in Thessaloniki, Griechenland; † 21. Januar 2011 in Stamford, Connecticut) war eine aus Griechenland stammende US-amerikanische Kostümbildnerin, die neben einem Oscar für das beste Kostümdesign mehrmals den Tony Award für die besten Kostüme für das beste Kostümdesign sowie andere Filmpreise gewann.

Leben
Theoni Athanasiou Vahliotou, Tochter eines Generalarztes der griechischen Streitkräfte und späteren Abgeordneten des griechischen Parlamentes, besuchte die amerikanische Schule in Athen und studierte nach deren Abschluss 1949 an der Goodman School of Drama in Chicago. 1953 heiratete sie den Schauspieler Tom Aldredge und war mit diesem bis zu ihrem Tod verheiratet.

Ihre Karriere als Kostümbildnerin in der Filmwirtschaft begann sie 1955 bei dem Film Stella (1955) und wirkte an der Kostümausstattung von über fünfzig Filmen mit. Daneben begann sie am 10. März 1959 bei der Uraufführung von Theoni V. Aldredge im Martin Beck Theater nach dem Schauspiel von Tennessee Williams unter der Regie von Elia Kazan mit Paul Newman und Geraldine Page auch als Kostümbildnerin bei Aufführungen an Theatern am Broadway.

Bei der Oscarverleihung 1961 war erstmals für den Oscar für das beste Kostümdesign in einem Schwarzweißfilm nominiert, und zwar für Sonntags… nie! (1960) von und mit Jules Dassin sowie Melina Mercouri und Giorgos Fountas. 1961 war sie darüber hinaus auch erstmals für einen Tony Award für die besten Kostüme nominiert für The Devil's Advocate.

Eine weitere Nominierung für den Oscar für das beste Kostümdesign in einem Schwarzweißfilm bekam sie 1963 für Phaedra (1962) von Jules Dassin mit Melina Mercouri, Anthony Perkins und Raf Vallone. Weitere Nominierungen für den Tony Award für die besten Kostüme erhielt sie 1972 für Zwei Herren aus Verona, 1973 für Viel Lärm um nichts und 1974 für The Au Pair Man.

Bei der Oscarverleihung 1975 gewann sie den Oscar für das beste Kostümdesign in Der große Gatsby (1974) von Jack Clayton mit Robert Redford, Mia Farrow und Bruce Dern in den Hauptrollen. Hierfür gewann sie zugleich 1975 den British Academy Film Award für die besten Kostüme (BAFTA Film Award).

1976 war sie zunächst wieder für einen Tony Award für die besten Kostüme in der Uraufführung des Musicals A Chorus Line nominiert, ehe sie 1977 für das Musical Annie ihren ersten Tony Award erhielt. Zugleich war sie 1977 für den Tony Award für die besten Kostüme von Aufführungen von Die Dreigroschenoper nominiert.

1979 gewann sie zum einen den Saturn Award für das beste Kostüm in Die Augen der Laura Mars (1978) von Irvin Kershner mit Faye Dunaway, Tommy Lee Jones und Brad Dourif, und war zum anderen für einen weiteren Tony Award für die besten Kostüme in Ballroom nominiert. 1980 gewann sie zum zweiten Mal den Tony Award für die besten Kostüme in dem Musical Barnum, und war danach 1981 für die Uraufführung des Musicals 42nd Street sowie 1982 für Dreamgirls für den Tony Award in dieser Kategorie nominiert.

Für den von der NBC produzierten Fernsehfilm Alice at the Palace (1982) von Emile Ardolino mit Meryl Streep, Betty Aberlin und Debbie Allen war Theoni V. Aldredge 1982 für den Emmy für herausragende Einzelleistungen im Kinderprogramm nominiert. 1984 gewann sie ihren dritten und letzten Tony Award für die besten Kostüme in den viel beachteten Broadway-Aufführungen des Musicals La Cage aux Folles. Für den ersten Teil von der NBC produzierten Fernsehserie Nutcracker: Money, Madness & Murder (1987) von Paul Bogart mit den Hauptdarstellern Lee Remick, Tate Donovan und John Glover erhielt sie 1987 eine Nominierung für den Emmy für herausragendes Kostümdesign in einer Fernsehserie.

1986 wurde sie in die American Theater Hall of Fame aufgenommen.

Weitere Nominierungen für den Tony Award für die besten Kostüme bekam sie 1990 für das Musical Gypsy und 1991 für The Secret Garden sowie 1994 für den Saturn Award für die besten Kostüme in Die Addams Family in verrückter Tradition (1993) von Barry Sonnenfeld mit Anjelica Huston, Raúl Juliá und Christopher Lloyd.

Zuletzt war Theoni V. Aldredge, der im Jahr 2000 der Preis für das Lebenswerk (Career Achievement Award) der Costume Designers Guild (CDG) verliehen wurde, 2001 für einen weiteren Tony Award für die besten Kostüme in Follies nominiert.

Filmografie (Auswahl)
 1955: Stella (Στέλλα)
 1964: Topkapi
 1968: Bizarre Morde (No Way to Treat a Lady)
 1970: Kein Lied für meinen Vater (I Never Sang for My Father)
 1976: Network
 1978: Der Schmalspurschnüffler (The Cheap Detective)
 1982: Annie
 1984: Ghostbusters – Die Geisterjäger (Ghostbusters)
 1987: Mondsüchtig (Moonstruck)
 1992: Night and the City
 1993: Die Addams Family in verrückter Tradition (Addams Family Values)
 1994: Taschengeld (Milk Money)
 1996: Der Club der Teufelinnen (The First Wives Club)
 1999: Carrie 2 – Die Rache (The Rage: Carrie 2)

Auszeichnungen
 1975: Oscar für das beste Kostümdesign
 1975: BAFTA Film Award für die besten Kostüme
 1977: Tony Award für die besten Kostüme
 1979: Saturn Award für das beste Kostüm
 1980: Tony Award für die besten Kostüme
 1984: Tony Award für die besten Kostüme
 2000: CDG Career Achievement Award

Weblinks

 Theoni Aldredge dies at 78; costume designer Nachruf in der Los Angeles Times vom 22. Januar 2011 (englisch)

Kostümbildner (Vereinigte Staaten)
Oscarpreisträger
Träger des Tony Award
Grieche
US-Amerikaner
Geboren 1922
Gestorben 2011
Frau

Theoni V. Aldredge


Borstell ist der Name eines altmärkischen Uradelsgeschlechts. Namensgebend war der gleichnamige Stammsitz.

Geschichte
Erstmals urkundlich erwähnt wird das Geschlecht im Juli 1209 mit den Brüdern Otto und Berwardus de Borstele in einer Urkunde des Markgrafen Albrecht II. von Brandenburg.

Das Geschlecht war ausschließlich in der Altmark begütert. Zu den Besitzungen der Borstell zählten die Güter Bellingen, Borstel, Brunkau, Cobelack, Dahlen, Darenstedt, Döbbelin, Eichstätt, Ost- und West Insel, Langen Salzwedel, Miltern, Nahrstädt, Ostheeren, Poritz, Schartau, Schindelhöfe, Schinne, Schorstädt, Groß- und Klein Schwarzlosen, Groß Schwechten, Stegelitz, Vielbaum, Windberge und Wollenrade. Bedienstet waren die Borstell auch in Mecklenburg.

Am 20. September 1820 erhielt Marie Brummer, Adoptivtochter der Wilhelmine von Borstell, die preußische Adelsanerkennung Borstell, bei Beilegung des Stammwappens.

Wappen
Das Stammwappen zeigt in Silber ein grünes Kleeblatt, aus dessen Spalten drei schwarze Adlerflügel hervorgehen. Auf dem Helm mit schwarz-silbernen Decken vier schwarze Straußenfedern, zwischen denen drei blaue Lanzenfähnchen mit nach links wehenden Wimpeln stehen.

Es besteht eine Wappenverwandtschaft zu den altmärkischen von Bismarck

Namensträger
 Daniel Heinrich von Borstell (1638–1705), Landesdirektor der Altmark
 Georg Friedrich von Borstell (* 24. Januar 1697; † 27. Juni 1741), Herr auf Schinne verheiratet mit Ehefrau Marie Elisabeth, geborene Quast aus dem Hause Protzen
 Hans Friedrich Heinrich von Borstell (1730–1804), preußischer Generalleutnant
 Karl Leopold Ludwig von Borstell (1773–1844), preußischer General der Kavallerie, Mitglied des Staatsrates und Ritter des Schwarzen Adlerordens
 Karl Heinrich Emil Alexander von Borstell (1778–1856), preußischer Generalleutnant, Heirat 1803 mit Henriette Adelheid Oest von Drießen (* 10. September 1783; † 7. März 1853)
 Ludwig Friedrich Hans Christoph von Borstell (1759–1846), preußischer Generalmajor
 Ludwig von Borstell (1787–1839), preußischer Oberst, Ritter des Ordens Pour le Mérite
 Louis Ernst Eduard von Borstell (1812–1899), preußischer Generalleutnant
Hans-Christoph von Borstell (1897–1982), deutscher Oberst

von dem Borstell aus Niedersachsen

Die altmärkischen Borstell sind nicht zu verwechseln mit dem niedersächsischen Uradelsgeschlecht von dem Borstell, welches sich nach dem gleichnamigen Stammhause bei Bützfleth nannte und mit Nicolaus de Borstele am 16. Januar 1312 zuerst urkundlich wurde. Dieses führte im silbernen Schild drei (2, 1) rote Rosen und auf dem Helm mit rot-silbernen Decken drei (silbern-rot-silbern) Straußenfedern.

Literatur
 Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon. Band II. Band 58 der Gesamtreihe GHdA, C. A. Starke, Limburg an der Lahn 1974, S. 24.

Einzelnachweise

Adelsgeschlecht (Altmark)
Adelsgeschlecht (Mark Brandenburg)
Preußisches Adelsgeschlecht

Borstell (Adelsgeschlecht)


Les accords Clark-Darlan sont un accord politique signé par les États-Unis et François Darlan, le , pour préciser les conditions de la coopération entre les États-Unis et les forces de Darlan dans l'Empire colonial français. Ces accords transfèrent une partie importante du contrôle de l'Empire français en Afrique aux États-Unis. Charles de Gaulle cherche à s'opposer à la signature des accords, qu'il considère comme attentatoires à la souveraineté française.

Contexte
François Darlan annonce, dans son ordre de cessez-le-feu du , qu'il exercera l'autorité en Afrique Française du Nord au nom de Philippe Pétain, . Darlan a été condamné de manière répétée par le régime de Vichy, mais, quoiqu'en rupture de ban, il continue de se présenter comme gouvernant au nom de Pétain, ce dernier étant .

Les États-Unis considèrent l'Afrique française comme une zone stratégique dans la poursuite de la lutte contre le Troisième Reich. Ils souhaitent également avancer leurs intérêts stratégiques au sein de l'Empire colonial français afin d'y exercer une plus forte influence. Le président des États-Unis Franklin Delano Roosevelt considère que la France, une fois libérée, ne pourra plus gouverner l'Empire colonial, et que l'Amérique devra alors s'y immiscer.

Le , Henri Giraud rencontre Mark Wayne Clark, en présence de Robert Murphy. Le général Clark, qui est prêt à reconnaître Giraud comme commandant en chef, reçoit également Charles Noguès. Ce dernier développe l'argumentation selon laquelle l'AFN reste attachée à la personne du Maréchal qui fait l'unanimité tant au sein de la population française que de la population indigène. Sous l'influence du maréchal Alphonse Juin, Noguès accepte finalement que Giraud soit associé à la combinaison.

Négociations
L'objectif des rencontres entre Giraud, Darlan, Clark et Murphy est de créer un cadre stable à la coopération entre la France du régime de Vichy et les Etats-Unis. Le maréchal Juin et Charles Noguès arrivent au compromis suivant : Charles de Gaulle ne viendra pas en Afrique et Giraud se mettra aux ordres de Darlan et commandera au nom de Pétain.

Dans la soirée du , Noguès proclame à la radio qu'il remet ses pouvoirs à Darlan . Quant à Darlan, il informe la population que les Américains aideront les Français à assurer la défense de l'Afrique du Nord en ces termes : .

Le , les négociations s'achèvent. Un texte ayant l'aval des Américains détermine les contours du nouveau pouvoir. Le but affiché des accords est de .

Contenu
L'accord affirme, dans son préambule, que les forces françaises de Darlan sont considérées comme des alliés à part entière des États-Unis et du Royaume-Uni. L'intégrité de l'empire colonial français est reconnue.

Les deux premiers articles régissent la coopération entre les armées : les armées françaises, sous commandement français, assurent le maintien de l'ordre dans les territoires. Elles assurent également la collaboration avec les armées alliées. Les navires de guerre français sont ravitaillés en mazout par les Américains.

L'article 3 stipule que le . Les Américains acceptent ainsi que les hommes, les institutions et les lois du régime de Vichy demeurent en place. La France libre est, elle, totalement écartée.

Les accords stipulent également que les personnes arrêtées pour assistance au débarquement allié doivent être libérées (article 11) et que le taux du dollar est fixé à , au lieu de  aux accords de Cherchell.

En échange de la reconnaissance du régime de Vichy, les Américains obtiennent un grand nombre de droits qui s'apparentent à des droits d'occupation. Ils obtiennent notamment :
 le droit de déplacer les troupes françaises
 le contrôle et commandement des ports, aérodromes, fortifications, arsenaux, télécommunications, marine marchande
 le droit d'effectuer des réquisitions sur les propriétés françaises
 une exemption fiscale
 un droit d'extraterritorialité du droit américain
 l'
Certaines activités seraient confiées à des . Il s'agit notamment du maintien de l'ordre, de l'administration courante, de l'économie et de la censure.

Conséquences

Occupation de l'Empire français
Les accords Clark-Darlan assurent une occupation par les États-Unis de l'Empire français. Annie Lacroix-Riz et Jean-Baptiste Duroselle remarquent que les droits exigés par les Américains sont . Darlan, et à travers lui la France, accorde  aux États-Unis.

Tensions entre de Gaulle et Roosevelt
Jusqu'à l'accord, Charles de Gaulle s'était abstenu de s'opposer directement au président Roosevelt. Notifié du contenu de l'accord, de Gaulle envoie André Philip rencontrer Roosevelt à Washington le . Il lui fait savoir l'opposition de la France libre à cette nouvelle occupation.

Roosevelt annonce à Philip son projet de gouvernement militaire de l'armée des États-Unis en France à la Libération : . Philip rétorque que . Roosevelt répond : .

Réactions
Douglas MacArthur se montre critique vis-à-vis de l'accord, et plus généralement, envers la manière dont Roosevelt traite Charles de Gaulle. Il confie à l'amiral Thierry d'Argenlieu en avril 1943 : .

Notes et références

Traité signé par les États-Unis
Traité signé par la France
Relations entre les États-Unis et la France
Novembre 1942

Accords Clark-Darlan


Jacob Dalsgaard Bymar (født 29. marts 1982) er en dansk fodboldspiller. Han har tidligere spillet for danske ungdomslandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Esbjerg fB
Fodboldspillere fra Fanø Boldklub
Fodboldspillere fra KÍ Klaksvík
Fodboldspillere fra B68
Fodboldspillere fra Varde IF

Jacob Bymar


The fortifications of Portsmouth are extensive due to its strategic position on the English Channel and role as home to the Royal Navy. For this reason, Portsmouth was, by the 19th century, one of the most fortified cities in the world. The fortifications have evolved over the centuries in response to changes in tactics and technology and the area defended has increased. While the first defences focused on Portsmouth harbour, in step with the fortifications of Gosport, later defensive structures protected the whole of Portsea Island and an increasing distance inland. At the same time, the fortifications of Portsmouth and Gosport became part of the wider fortifications of the Solent. Old Portsmouth, on the southwest corner of Portsea Island, has been walled for much of its history.

The first fortifications

The first fortification in the area was Portchester Castle, which, ultimately, dates back to the Roman Portus Adurni. Its position allowed it to provide a degree of defence for the upper reaches of Portsmouth Harbour. The first recorded fortifications on Portsea Island appear to have been a wall constructed in 1212 around a primitive shipyard sited just to the north of what later became Camber Dock. The wall lasted less than twelve years.

During the 14th century, Portsmouth was subject to attacks in 1338, 1369, 1377 and 1380. Evidence suggests that simple earthworks were constructed and reconstructed around the settlement in response. The first structure built to defend Portsmouth proper was a wooden version of the Round Tower constructed between 1418 and 1426. Four years later, a second wooden tower was added on the opposite side of the harbour.

Expansion under the Tudors

During Henry VII's rule, the Round Tower was rebuilt in stone and the Square Tower added. There is, however, some question as regards the extent to which it was meant to be a defensive structure. It appears likely that what is now known as the "saluting platform" was also built during Henry VII's reign. Southsea Castle at the southern tip of Portsea Island was built by his son and successor Henry VIII.

To the north of the city, it is believed that a small fortification was constructed to defend the bridge across Portsbridge Creek. In 1522, the first of several defensive chains that could be raised in an attempt to block the harbour entrance was ordered.

By 1542, Portsmouth was surrounded by defensive ramparts and towers built from earth and wood. One tower was positioned on the corner where the wall extending from the saluting platform met the wall running along the southeast rampart of the town. The southeast rampart was also equipped with what appears to be a firing platform, while another tower was constructed on the corner where the ramparts to the south east and the northeast of the town met. In the centre of the northwest rampart was the town gate defended by a structure known as The Mount which also acted as a bastion. Finally, the wall to the north of the town had a tower at each end one where it joined the northeast wall and one where it met the sea. Gabions were constructed along the edge of the Camber dock area and a palisade made to separate Portsmouth Point from the town. A wooden wall was constructed between the Round Tower and the saluting platform at around the same time.

The next phase of expansion started in the late 1550s and continued through the rest of Elizabeth I's reign. From about 1560, the work was largely under the direction of Richard Popynjay. The ramparts were updated and the gabions along the edge of the Camber and the palisade that cut off Portsmouth point were replaced by stone wall. Other works including improving the various towers with some of them developing into bastions. The Mount defending the town gate was reconstructed, developing into what could be considered a true bastion in the process. The saluting platform also saw some rebuilding work during this period.

Another development during this period is that an increasing number of the names used for the fortifications survived until the present day. The bastion on the corner where the wall extending from the saluting platform met the wall running along the southeast rampart of the town was recorded as Green's Bulwark or Chaterton's Bulwark. Of the two towers on the corners of the north wall of the town the one at the western end was known as the Dock Bulwark while the one at the eastern end is recorded as Guyes Bulwark. The mount is also recorded as being known as the Great Bastion. The gate that controlled access to Portsmouth point was known as the North Gate although by 1571 it (along with other parts of the fortifications) was in a poor state of repair.

The second half of Elizabeth I's reign saw yet more work on the bastions and the first bridge at the Landport gate which was constructed in about 3 years starting 1586. During this time there also appears to have seen a fair amount of repair work. Sometime around 1600 a new gate known as point gate replaced the North Gate in controlling access to Portsmouth point.

During the Civil War
At the time of the Civil War, the fortifications mounted around 100 guns and when properly manned were considered by some to be able to withstand a siege of 40,000 men. In one of the first actions of the civil war Parliament managed to capture the city from the royalist forces during the Siege of Portsmouth.

Reconstruction under Charles II

In 1665, Charles II ordered Bernard de Gomme to begin the reconstruction of Portsmouth's fortifications, a process which was to take many years. The year before this a new chain to block the harbour entrance was ordered at a cost of £200. Starting 1678 Fort James was constructed on Burrow Island. Later in the 1680s Southsea castle was rebuilt. In the same decade the Portsbridge fort was also rebuilt.

The city walls were again rebuilt. A second moat was also added with a new defensive line being constructed between the two moats. A ravelin was added at Landport where the London road entered the city.

On the shoreline a new battery was built at the end of Portsmouth point facing Gosport. Another battery, this one with 18 guns, was built that connected to the round tower with a further battery constructed between the square tower and the saluting platform. Beyond this battery, but connected to it by a tunnel, Spur redoubt was constructed.

While the towns defences were being strengthened some thought appears to have been given to their aesthetic appearance. In 1665 Lieutenant-Governor Sir Philip Honeywood ordered that trees be planted on the town walls.

In 1679 Sir Bernard de Gomme built barracks within the town to accommodate two Companies of Foot (120 men) to man the defences. His plan and specification for the building (a double range of ten bays,  long by  deep) represents 'the earliest known detailed drawing of a barracks in England'. The soldiers slept two to a bed, four to a room, with additional rooms being provided for officers at each end of the block, and for sergeants in the middle of the ground floor. By 1684 there were barracks in addition at the Round Tower, and a two-storey block at the Landport Gate.

The first true fortification of the dockyard was constructed between 1665 and 1668 although there had previously been a wall around it. The fortification consisted of an earthen rampart with a single bastion and two demi-bastions.

Later in the 17th century in 1688 the fort protecting the crossing across Portsbridge creek was rebuilt under the direction of the Chief Royal Engineer Sir Martin Beckman.

18th century

In the 18th century, Portsea started to grow up around the dockyard and in the 1770s a series of ramparts and moats were constructed to protect this new settlement.

The sheer manpower required by de Gomme's defences meant that after about 1730 the double moat system used around Portsmouth was abandoned with the outer moat being filled in.

At the same time the defences started to focus on protecting the whole of Portsea island. The Portsbridge fort was again rebuilt in 1746. During 1756 and 1757 the first Hilsea lines were constructed in order to protect the north of Portsea island. The first Fort Cumberland was constructed to prevent hostile forces from sailing to Langstone harbour and the first Lumps Fort and Eastney battery were built to protect Eastney beach.

19th century

The city and harbour's most recent comprehensive fortifications were built as a result of the 1859 Royal Commission on the Defence of the United Kingdom and consist of the Palmerston Forts in the Solent, the line of Forts situated along the top of Portsdown Hill, forts in Gosport and the Hilsea Lines.

Fort Cumberland and Lumps Fort were significantly rebuilt.

The Portsea fortifications were expanded slightly in the 1840s and 1860s as the dockyard was extended.

The city walls though were for the most part removed in the 1870s and 80s a task accomplished through the use of convict labour.

20th century
Improvements in artillery technology had rendered the various landward facing fortifications obsolete over the turn of the century and by the end of the first decade they largely disarmed.

After World War 1 the city council started to buy various defences as they were released by the military. The 1920s and 30s saw the purchase of much of the Hilsea lines and Lumps fort by the city.

During WW2 anti tank defence blocks were constructed on Fraser Beach. Pill boxes were constructed to defend Portsmouth Airport in the form of Pickett-Hamilton Forts. The sea forts were re-equipped with AA guns. A new concrete gun emplacement which contained a single 75mm gun was constructed on the eastern part of the Hilsea lines.

The remaining defences were deactivated when the UK abandoned coastal artillery in 1956.

Surviving fortifications

Of the defences constructed Portsea Island, Southsea Castle, Fort Cumberland, The Round tower, The Square tower, Lumps Fort, Parts of the Hilsea lines, the Spur Redoubt and parts of the walls of old Portsmouth along the seafront all survive. Various fortifications within the naval dockyard also exist.

Beyond Portsea the majority of the Portsdown Forts remain although Fort Wallington has been largely demolished.

Of the four gates in the walls of Old Portsmouth only Landport Gate survives in its original position. King James's gate, Lion Gate and Unicorn Gate have been re-erected slightly further away.

Antitank defence blocks on Fraser Beach are now a grade 2 listed structure. A pair of links from one of the harbour boom chains are on display at Southsea castle. One of the Pickett-Hamilton forts constructed to protect the airport was on display outside the D-Day Story in Southsea. This was removed in 2017 when the museum was refurbished.

See also
List of fortifications
King James's and Landport Gates

References

External links
 The Square Tower, Old Portsmouth
 FOOPA Old Portsmouth Fortifications

Buildings and structures in Portsmouth
Portsmouth
Forts in Portsmouth

Fortifications of Portsmouth