Dvorac Gredice je višeslojni objekt u gradu Zaboku, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Dvorac Gredice smješten je na padini brežuljka, ispred ulaza u naselje Zabok. Bio je vlasništvo obitelji Gubaš i Babić, u njemu živio i umro Ksaver Šandor Đalski. Jednokatna građevina pravokutnog tlocrta s četverostrešnim krovištem bila je središnji objektu imanja koje je već krajem 18. st. imalo nekoliko gospodarskih zgrada, ribnjak i geometrijski organiziran vrt. Prilazna aleja divljih kestenova očuvana je do danas. U obnovi, kojom se objekt prilagodio ugostiteljskoj namjeni, očuvan je izvorni dio prizemlja i podrumskih prostorija. Osim kulturno-povijesne ima i ambijentalnu vrijednost s obzirom na vizuru koja se otvara dolaskom iz smjera Zagreba prema Zaboku.

Povijest objekta
Gredice su neraskidivo vezane uz svojeg najpoznatijeg gospodara, književnika Ljubu Babića, poznatog pod pseudonimom Ksaver Šandor Đalski. Gredice i Gjalski postali su sinonim, oličenje duha Hrvatskog zagorja, života u dvorcima i kurijama prošlog stoljeća. Imanje Gredice nekoć je pripadalo posjedu Gubaševo i obitelji Gubaševečki (Gubašoci), po kojoj se i danas zove selo Gubaševo. Bila je to već od 16. stoljeća ugledna obitelj iz koje potječe jedan poznati sudac, nekoliko zagrebačkih kanonika, dvorski kancelar i drugi visoki službenici. Na svom su posjedu Gubaševečki imali drvenu kuriju.

Nakon spomenute obitelji vlasnik posjeda bila je obitelj Komarony. Najuglednji član te obitelji bio je Sigismund, kraljevski savjetnik, a i delegat Kraljevine Hrvatske na ugarsko-hrvatskom Saboru.

Matija Babić, postaje vlasnik dvorca 1813. g., prodavši djedovsko imanje u Pokupskom i preselio se u Hrvatsko zagorje. Gredice je nasljedio njegov sin Tito Babić, koji je obavljao nekoliko visokih funkcija. Tito je imao četiri sina i tri kćeri: Alberta, Ljubu, Nikolu, Antona, Mariju, Olgu i Jelku. Nakon ukidanja kmetstva 1848. g. imanje je većim dijelom rasprodano seljacima, a manji dio vlastelinstva i dvorac ostali su Ljubi Babiću, hrvatskom književniku, koji je za svoj literarni pseudonim odabrao ime djeda po majci (Ksaver Šandor Đalski). Gjalski je rođen u Gredicama 1854. g. Tu je i umro 1935. g.

Gjalski je provodio sretno djetinjstvo u Gredicama, okružen knjigama iz bogate roditeljske biblioteke, ljubavlju majke, brižnošću dadilje te privatnim učiteljima koji su ga već u petoj godini uveli u svijet čitanja i pisanja. Stoga je veoma rano poželio i sam uzeti pero u ruke.

Nakon privatne poduke u Gredicama, školovao se u Varaždinu, završio je rimsko pravo na Zagrebačkoj pravoslovnoj akademiji, a onda upisao Bečku univerzu. Nakon završetka školovanja ulazi u državnu službu promijenivši pri tome mnoge gradove: Koprivnicu, Osijek, Pakrac, Šid, Sisak, Rijeku, Zagreb.

Zaštita
Pod oznakom Z-2229 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Zabok
Dvorci u Hrvatskoj

Dvorac Gredice


An Carex tonsa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Merritt Lyndon Fernald, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eugene Pintard Bicknell. An Carex tonsa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. t. rugosperma
 C. t. tonsa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex tonsa


The Sacagawea River is a tributary of the Musselshell River, approximately 30 mi (48 km) long, in north-central Montana in the United States. It rises on the plains of northern Fergus County and flows eastward. The river formerly joined the Musselshell five miles above the confluence of the Musselshell with the Missouri, but it now flows into the arm of Fort Peck Lake on the Missouri formed by the mouth of the Musselshell.

History
The river was explored during the Lewis and Clark Expedition and named after their guide, Sacagawea. The river was named after her because she was in a canoe, and got caught in a storm. The canoe nearly tipped over, the expedition members were trying to balance the boat, but Sacajawea collected all the books, records, and instruments from the journey. They may have been covered in some material which prevented water damage. The river was named after her for this deed.

Variant names
The Sacagawea River has also been known as: Bird Womans River, Birdwoman's River, Crooked Creek, Sah cah ger we-ah River, Sah-ca-gee-me-ah River, Sahcagahwea River.

See also

List of rivers of Montana
Montana Stream Access Law

Notes

External links
Naming of the River
North Central Montana relief map

Rivers of Montana
Rivers of Petroleum County, Montana
Rivers of Fergus County, Montana
Sacagawea

Sacagawea River


Bélikov  es un jútor del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en el delta del Kubán, 29 km al noroeste de Slaviansk-na-Kubani y 95 km al noroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 954 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Kírovskoye.

Historia

La localidad fue fundada en la década de 1880.

Lugares de interés

1 km al noroeste de la población se halla el yacimiento arqueológico Bélikovskoye, con restos de entre los siglos VI-III a. C.. En el centro de la población se halla un complejo memorial a los caídos en la defensa y liberación de la localidad durante la Gran Guerra Patria en 1942-1943.

Servicios sociales

La localidad cuenta con una escuela básica (n.º 38), un club rural (filial de la Casa de Cultura de Galitsyn), una biblioteca y un punto de enfermería, entre otros establecimientos.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Беликов (хутор).
 Sitio web sobre la localidad
 Mapa en vlasenko.net .

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en los años 1880

Bélikov


Carl Frederick Buechner (* 11. Juli 1926 in New York City, New York; † 15. August 2022 in Rupert, Vermont) war ein amerikanischer Autor und reformierter Theologe und presbyterianischer Pastor. Er schrieb 36 Bücher in verschiedenen Bereichen. An der Lawrenceville School, der New York University, des Princeton Theological Seminary, und vielen weiteren Universitäten der USA lehrte er Kreatives Schreiben.

Leben
Buechner besuchte die Lawrenceville School in Lawrenceville (New Jersey), die er 1943 abschloss. Dann studierte er Englisch an der Princeton University in Princeton (New Jersey), wo er 1947 den Bachelor machte. 1944 bis 1946 diente er in der US-Army. 1948 bis 1953 studierte er an der Lawrenceville School weiter, wo er mit einem Master in Englisch abschloss. Dann studierte er Theologie am Union Theological Seminary in New York, wo er 1958 den B.D. machte. Im gleichen Jahr wurde er in der United Presbyterian Church zum Pastor ordiniert.

In den Sommern 1953 und 1954 war er Lehrer für Kreatives Schreiben an der New York University. 1954 bis 1958 war er als Klinikleiter für Angestellte einer protestantischen Kirchgemeinde in East Harlem in New York tätig. 1958 bis 1967 war er Vorsitzender des Religionsdepartements, 1960 bis 1967 Studentenpfarrer an der Phillips Exeter Academy in New Hampshire.

Buechner war Lehrer an verschiedenen Universitäten, so 1969 am Lehrstuhl William Belden Noble an der Harvard University in Cambridge (Massachusetts), 1971 am Russell-Lehrstuhl an der Tufts University in Medford (Massachusetts), 1976 am Lyman Beecher-Lehrstuhl an der Yale Divinity School in New Haven in Connecticut, 1979 am Harris-Lehrstuhl am Bangor Seminary in Maine, 1981 am Smyth-Lehrstuhl am Columbia Seminary in New York, 1982 am Zabriskie-Lehrstuhl am Virginia Seminary in Lynchburg (Virginia) und 1990 am Trinity Institute.

Buechner war ein vielseitiger religiöser Schriftsteller, er schrieb in mehreren Genres, darunter Belletristik, Autobiographie, Aufsätze, Predigten und Sachbücher. Seine über 36 Bücher wurden in 27 Sprachen übersetzt. Buechner lebte und starb in Vermont.

Ehrungen
 1955: O. Henry Award (3. Platz)
 1959: Rosenthal Award
 1972: National Book Award for Fiction (Finalist)
 1981: Pulitzer Prize for Fiction (Finalist)
 1982: American Academy Award
 1983: Ehrendoktor des Virginia Theological Seminary
 1984: Lafayette College, Easton, Pennsylvania
 1985: Ehrendoktor der Lehigh University, Bethlehem (Pennsylvania)
 1988: Cornell College, Mt. Vernon, Iowa
 1990: Yale University
 Institute of Arts and Letters
 2008: Buechner Speaker Series am King College in Bristol in Tennessee. Am Beispiel Buechners werden zeitgenössische Überschneidungen von Glaube und Kultur entdeckt, angeschaut und auch definiert.

Frederick Buechner-Center
Es wurde ein Frederick Buechner-Zentrum gegründet, um die Werke von Frederick Buechner mit Menschen und Kirchen auf der ganzen Welt zu teilen.

Werke
 Bred In The Bone: An Anthology. 1945.
 A Long Day's Dying. 1950.
 The Seasons' Difference. 1952.
 The Return of Ansel Gibbs. 1958.
 The Final Beast. 1965.
 The Magnificent Defeat. 1966.
 The Hungering Dark. 1968.
 The Entrance to Porlock. 1970.
 The Alphabet of Grace. 1970.
 Lion Country. 1971.
 Open Heart. 1972.
 Wishful Thinking: A Theological ABC. 1973.
 Love Feast. 1974.
 Faces of Jesus: A Life Story. 1974.
 Treasure Hunt. 1977.
 Telling the Truth: The Gospel As Tragedy, Comedy, and Fairy Tale. 1977.
 Peculiar Treasures: A Biblical Who's Who. 1979.
 The Book of Bebb. 1979.
 Godric. 1980.
 The Sacred Journey. 1982.
 Now and Then: A Memoir of Vocation. 1983.
 A Room Called Remember. 1984.
 Brendan. 1987.
 Whistling in the Dark: An ABC Theologized. 1988.
 The Wizard's Tide. 1990 (später wiederveröffentlicht als The Christmas Tide: A Story. 2005).
 Telling Secrets, a Memoir. 1991.
 The Clown in the Belfry: Writings on Faith and Fiction. 1992.
 Listening to Your Life: Daily Meditations with Frederick Buechner. 1992.
 The Son of Laughter. 1993.
 The Longing for Home: Recollections and Reflections. 1996.
 On the Road With the Archangel. 1997.
 The Storm. 1998.
 The Eyes of the Heart: A Memoir of the Lost and Found. 1999.
 Speak What We Feel (Not What We Ought to Say): Reflections on Literature and Faith. 2004.
 Beyond Words: Daily Readings in the ABC's of Faith. 2004.
 The Christmas Tide: A Story. 2005 (zuvor veröffentlicht als The Wizard's Tide. 1990).
 Secrets in the Dark: A Life in Sermons. 2006, ISBN 978-0-06-084248-2.
 The Yellow Leaves: A Miscellany. 2008, ISBN 978-0-664-23276-4.

Deutsche Übersetzungen
 Wunschdenken – ein religiöses ABC, Theologischer Verlag Zürich (TVZ), Zürich 2007, ISBN 978-3-290-17427-9

Literatur
 Marie-Helene Davies. Laughter in a German Town: The Works of Frederick Buechner 1970–1980. 1983.
 Marjorie Casebriar McCoy. Frederick Buechner: Novelist and Theologian of the Lost and Found. 1988.
 Victoria S. Allen. Listening to Life: Psychology and Spirituality in the Writings of Frederick Buechner. 2002.
 Dale Brown. The Book of Buechner: A Journey Through His Writings. 2006.

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Reformierter Geistlicher (20. Jahrhundert)
Reformierter Theologe (20. Jahrhundert)
Presbyterianischer Geistlicher
Literatur (Vereinigte Staaten)
Literatur (20. Jahrhundert)
Sachbuchautor (Theologie)
Sachliteratur (Theologie)
Ehrendoktor der Lehigh University
US-Amerikaner
Geboren 1926
Gestorben 2022
Mann

Frederick Buechner


An Elymus ebingeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gordon C. Tucker. An Elymus ebingeri in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus ebingeri


පර්යාලෝකය (ග්ට‍රාපිකරූපී)

අදහස්

ග්හ‍රාපිකරූපී ප්ර‍රක්ෂේපනය
තලීය ප්න‍රක්ෂේපනය
පර්යාවලෝක ප්ප‍රක්ෂේපනය
සමාන්තර ප්ප‍රක්ෂේපනය
   			⋆ ලම්භරේඛ ප්්‍රක්ෂේපනය
බහුදෘෂ්ඨීන්
• සැලසුම හෝ බිම් සැලසුම
• කොටස
• උන්නතාංශය
• උපස්ථම්භක දැක්ම
 අක්‍ෂානුමිතික ප්ම‍රක්ෂේපනය
• සමාංශගත ප්ත‍රක්ෂේපනය
• සපාදක ප්න‍රක්ෂේපනය
• ති්ද‍රපාදක ප්න‍රක්ෂේපනය
⋆ හරස් ප්න‍රක්ෂේපනය
• අභිමානවත් ප්ත‍රක්ෂේපනය
• කුඩා කුටි ප්්‍රක්ෂේපනය
•	ති්ද‍රමාණ ප්්‍රක්ෂේපනය
•	මීනක්‍ෂි
•	ති්ක‍රමානේක්‍ෂ ප්්‍රක්ෂේපනය
•	 විරූප ප්ට‍රක්ෂේපනය
•	සිතියම් ප්ට‍රක්ෂේපනය
වෙනත් අදහස්
•	ගුවන් දැක්ම
•	 ඉහල සිට පහලට ප්ප‍රක්ෂේපනය

ඝනකයක් ද්විලක්‍ෂ ප්න‍රක්ෂේපනයක් තුල

ආලෝක කිරණ එක් වස්තුවක සිට තවත් වස්තුවකට චිත්ර‍රයේ තලය ඔස්සේ නරඹන්නාගේ ඇස දක්වා ගමන් කරයි. ග්ක‍රාපිකරූපී පර්යාලෝකයේ පදනම් වන්නේ මෙයයි.

පර්යාලෝකය යනු ඇඳිම වැනි ග්ට‍රාපික කලාවන් තුල පැතලි මතුපිටක් (කඩදාසි වැනි) හෝ රූපයක් ඇසට පෙනීමට ලක්වන ආකාරයට වඩාත් සමීප ලෙස නිර්මාණය කිරීමයි. පර්යාලෝකයේ සුවිශේෂී ලක්‍ෂණ කිහිපයක් පහතින් දැක්වේ.
•	වස්තුවේ සිට නිරීක්‍ෂකයා දුරට යාමේදී කුඩා වෙයි.
•	කොටස් කුඩා ලෙස පෙනීම:  ද්‍රෂ්‍ය රේඛාව ඔස්සේ පවතින වස්තුවේ පරිමාණයන් සාපේක්‍ෂව දිගු වන අතර ද්‍රෘෂ්‍ය රේඛාව හරහා පවතින රේඛාවන් සාපේක්‍ෂව කෙටි වේ.

පර්යාලෝකය (ග්‍රාපිකරූපී)


Picramniales, red tropskog drveća i grmova iz razreda dvosupnica raširenih po Srednjoj i Južnoj Americi i Karibima. Red i jedina porodica Picramniaceae, nose ime po rodu Picramnia kojemu pripada četrdesetak vrsta. Ostala dva roda su Nothotalisia (3 vrste) i Alvaradoa (6 vrsta)

Izvori

Rosanae
Biljni redovi
Biljne porodice

Picramniales


Pepe Romero, (d. 8 Mart 1944, Málaga), İspanyol gitarist.

Dünyaca tanınmış klasik ve flamenko gitarist olup, enstrümana olan olağanüstü hakimiyeti ile bilinmektedir.

Dünyanın pek çok ülkesinde solo konserler verdi ve çeşitli orkestralarla çaldı. İlk kaydını 15 yaşında yapmıştır. Kardeşleriyle beraber The Romeros kuartetini kurdu. 50 solo albüm yanında, The Romeros ile beraber çıkardığı 30 albüme sahiptir. ABD Başkanları Carter ve Nixon, Hollanda Kraliçesi ve Papa II. John Paul için konser verdi. Victoria Üniversitesi'nce Onur Doktorası'na layık görüldü.

Joaquin Rodrigo, Federico Moreno Torroba, Francisco de Madina, Lorenzo Palomo ve Celedonio Romero gibi besteciler onun için özel besteler yapmışlardır. Celedonio Romero, babası ve tek öğretmenidir. İlk profesyonel performansını babasıyla birlikte 7 yaşındayken gerçekleştirdi.

The Romeros, 1999 yılında Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası ile beraber Türkiye'de bir dizi konser vermiştir.

Birlikte konser verdiği bazı orkestralar
 New York Filarmoni Orkestrası
 Los Angeles Filarmoni Orkestrası
 Boston Pops Orkestrası
 Hong Kong Sinfonietta
 Londra Senfoni Orkestrası
 The Academy of St. Martin-in-the-Fields
 Monte Carlo Filarmoni Orkestrası
 Zürih Oda Orkestrası
 Philharmonia Hungarica
 Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası
 İzmir Devlet Senfoni Orkestrası

Dış bağlantılar
 Pepe Romero resmi sitesi
 The Romeros resmi sitesi

Romero, Pepe
Málaga doğumlular
İspanyol klasik gitaristler
İspanyol flamenko gitaristleri
Contemporary Record sanatçıları
Yaşayan insanlar
Klasik gitaristler

Pepe Romero


Roman Sikorski (* 11. Juli 1920 in Mszczonów, Polen; † 12. September 1983 in Warschau, Polen) war ein polnischer Mathematiker.

Leben
Roman Sikorski studierte ab 1937 an der Universität Warschau. Nach Studien in Zürich von 1946 bis 1947 wurde er 1948 bei Andrzej  Mostowski promoviert.
Seit 1949 forschte Roman Sikorski an der Polnischen Akademie der Wissenschaften (PAN). 1952 wurde er zum außerordentlichen Professor der
Universität Warschau ernannt, 1955 zum ordentlichen Professor. Im Jahr 1962 wurde er Mitglied der polnischen Akademie der Wissenschaften und war dort von 1965 bis 1977 Direktor des Instituts für Mathematik.

Roman Sikorski befasste sich mit Analysis, mathematischer Logik, Algebra und Topologie. Das Lemma von Rasiowa-Sikorski ist mit seinem Namen verbunden.

Weblinks

 Roman Sikorski am PAN (dort mit Bild)

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Pole
Geboren 1920
Gestorben 1983
Mann

Roman Sikorski


Esta é a lista de prefeitos de Major Sales, município brasileiro do estado do Rio Grande do Norte.

Todos os ex-prefeitos do município estão vivos.

OBS: N/C - Não consta.
M

Lista de prefeitos de Major Sales


Yönetim Bilimleri Dergisi (YBD) (İngilizce: Journal of Administration Sciences), iktisadi ve idari bilimler alanında yayın yapan uluslararası akademik ve hakemli dergidir. 17 yıldır yayımlanmaktadır.

Yılda 4 kez yayınlanır. Başta uluslararası ilişkiler, işletme, kamu yönetimi, maliye, iş hukuku, uluslararası hukuk, iktisat ve çalışma ekonomisi olmak üzere sosyal bilimlerin çeşitli alanlarından Türkçe ve İngilizce araştırma makaleleri ve kitap tahlilleri yayınlar. Yönetim merkezi Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi BİİBF Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'dir. 2020 yılı itibarıyla 18. cildindedir.

Editörler ve yazarlar

Derginin kurucusu Prof. Dr. Ali Akdemir'dir. 2018 yılına kadar editörlük görevini Prof. Dr. Suat Uğur ve Doç. Dr. Özgür Topkaya yürütmüştür. Cilt 17 Sayı 33'ten itibaren editörlük görev değişikliği olmuştur. Günümüzde Doç. Dr. Mustafa Kara ve Doç. Dr. Yener Pazarcık derginin editörlüğünü yapmaktadır. Dergi imrad'a uygun makale kabul etmektedir. Dergide Türkiye'den ve dünyadan çok sayıda tanınmış siyaset bilimci, iktisatçı ve diğer bilim insanlarının yazıları yayımlanmıştır. Dergi 2020 yılından itibaren yılda dört kere olarak yayın hayatına devam etmektedir.

Temel veriler ve ilgi konuları

Yönetim Bilimleri Dergisi (ISSN: 1304-5318) Şubat ve Ağustos aylarında olmak üzere 2003'ten bu yana yılda iki kez Türkçe ve İngilizce olarak yayınlanmış hakemli akademik bir dergidir. Dergi 2020 yılından itibaren yılda dört kere olarak yayın hayatına devam etmektedir (Ocak, Mart, Temmuz ve Ekim). Dergi elektronik ve basılı olarak yayınlanmakta olup, online olarak makalelere http://ybd.comu.edu.tr  adresinden ulaşılabilmektedir.

YBD temelde ekonomi, işletme, siyaset bilimi, uluslararası ilişkiler, çalışma ekonomisi, maliye, ekonometri ve benzeri alanlara odaklanmıştır. Gönderilen yazılar ilk olarak editörler ve yazı kurulunca bilimsel anlatım ve yazım kuralları yönünden incelenir. Daha sonra uygun bulunan yazılar alanında bilimsel çalışmaları ile tanınmış üç ayrı hakeme gönderilir. Hakemlerin kararları doğrultusunda yazı yayınlanır veya yayınlanmaz. Hakemlik süreci en fazla altı ay içerisinde tamamlanır. Hakemlerin gizli tutulan raporları dergi arşivlerinde beş yıl süre ile tutulur.

Dergiyi tarayan uluslararası indeksler

Dergi çok sayıda uluslararası akademik indeks tarafından taranmaktadır. Bu indekslerden bazıları şunlardır:

 International Bibliography of the Social Sciences (IBSS),
 Index Islamicus,
 Ulrichs Periodical Directory,
 International Bibliography of Periodical Literature in the Humanities and Social Sciences (IBZ),
 International Bibliography of Book Reviews of Scholarly Literature in the Humanities and Social Sciences (IBR)
 TUBITAK ULAKBIM,
 EBSCOHOST Academic Search Complete,
 ASSOS INDEX
 Worldwide Political Science Abstracts (CSA)

Dış bağlantılar
Resmî sitesi

Kaynakça

Okul dergileri
Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi
Türk iş dergileri
Türkçe dergiler
Hukuk dergileri
Çokdilli akademik dergiler
2003'te kurulan dergiler
Uluslararası ilişkiler dergileri

Yönetim Bilimleri Dergisi


is a town located in Mie Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 15,409 in 7021 households and a population density of 1800 persons per km². The total area of the town was .

Geography
Kawagoe is located in northeastern Mie Prefecture, in the lowlands bordering on Ise Bay. Parts of the municipality are polders, at (or near) sealevel.

Neighboring municipalities
Mie Prefecture
Yokkaichi
Asahi
Kuwana

Climate
Kawagoe has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Kawagoe is 14.9 °C. The average annual rainfall is 1656 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 26.6 °C, and lowest in January, at around 3.5 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kawagoe has increased steadily over the past 30 years.

History
The area of present-day Kawagoe was located in ancient Ise Province and was part of the holdings of Kuwana Domain in the Edo period, It was an area of large scale land reclamation projects by the Domain to increase its rice lands. During the Meiji period, Kawagoe was one of the villages established within Asake District of Mie Prefecture with the creation of the modern municipalities system on April 1, 1889. Asake District was abolished in 1896, and merged with Mie District. Kawagoe village was raised to town status on October 17, 1957.

Government
Kawagoe has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 12 members. Kawagoe, collectively with the other municipalities of Mie District, contributes two members to the Mie Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Mie 3rd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Kawagoe has an economy based on agriculture and Commercial fishing. Chubu Electric's Kawagoe Power Station is located in the town.

Education
Kawagoe has two public elementary schools and one public middle school operated by the town government, and one public high school operated by the Mie Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
 Kintetsu Railway – Nagoya Line

Highway
  Isewangan Expressway

Notable people
Yūta Ishikawaprofessional shogi player
Kumiko Oguraprofessional badminton player

References

External links

Kawagoe official website

Towns in Mie Prefecture
Populated coastal places in Japan
Kawagoe, Mie

Kawagoe, Mie


Ein Uranusdurchgang von Neptun aus gesehen vor der Sonne findet statt, wenn  Uranus direkt die Sichtlinie Neptun – Sonne kreuzt. Während des Transits kann Uranus dabei als eine kleine Scheibe gesehen werden, die sich langsam über die Oberfläche der Sonne bewegt. Der Vorgang dieses zentralen Transits hält etwa 42 h lang an.

Es handelt sich hierbei um den seltensten aller möglichen Planetendurchgänge in unserem Sonnensystem, wegen der langen Periode von 172 Jahren (bei einem Planetentransit von Neptun aus), bei der es eine sehr kleine scheinbare Durchmesser der Sonne (1,07 Bogenminuten, nahe der Grenze der menschlichen visuellen Auflösung) von Neptun aus gesehen wird und die gegenseitige Neigung der beiden Bahnen von 1,5°, der kleiner als die der meisten Planetenpaare ist.

Der nächste Durchgang von Uranus von Neptun aus ist im Oktober 38.172 n. Chr.

Links und Quellen

Astronomisches Ereignis
Himmelsmechanik
Uranus (Planet)
Neptun (Planet)

Uranusdurchgang von Neptun


O Casino é um coquetel cuja receita oficial, segundo a International Bartenders Association, é composta por gim, marasquino, bitter de laranja e suco de limão siciliano.

Este versão do coquetel fez sua primeira aparição em 1909, no livro de coqueteis The Reminder (3rd edition) por Jacob A. Didier.

Receita
Segundo a IBA, o coquetel é composto de

 4 cl de gim (Old Tom),
 1 cl de marasquino
 1 cl de suco de limão siciliano
 2 dashes de bitter de laranja

Para preparar o coquetel, deve-se misturar os ingredientes em uma coqueteleira com gelo, coar, e servir num copo de coquetel.

Coquetéis com gin
Coquetéis com marasquino

Casino (coquetel)


Die Ringer-Europameisterschaften 2012 wurden vom 6. März bis zum 11. März 2012 in Belgrad ausgetragen. Gerungen wurde in den Stilarten Griechisch-Römisch (Greco) der Herren, Freistil der Herren und Freistil der Damen. 21 Titel wurden vergeben.

Die Wettkämpfe fanden in der 2004 eröffneten Belgrad-Arena statt. Die Stadt Belgrad war bereits 2003 Austragungsort der Europameisterschaften im griechisch-römischen Stil.

Europameister 2012
Übersicht aller 21 Europameister 2012:

Zeitplan

 7. März:
 Freistil Herren: 55 kg und 60 kg
 8. März:
 Freistil Herren: 74 kg, 84 kg, 96 kg und 120 kg
 Freistil Damen: 48 kg, 51 kg, 55 kg und 59 kg
 9. März:
 Freistil Herren: 66 kg
 Freistil Damen: 63 kg, 67 kg und 72 kg
 10. März:
 Greco Herren: 55 kg, 60 kg, 96 kg und 120 kg
 11. März:
 Greco Herren: 66 kg, 74 kg und 84 kg

Freistil, Männer

Ergebnisse

Kategorie bis 55 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Machmud Magomedow, Aserbaidschan
Teilnehmer: 19

Kategorie bis 60 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Opan Sat, Russland
Teilnehmer: 20

Kategorie bis 66 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Jabrail Hasanow, Aserbaidschan
Teilnehmer: 21

Kategorie bis 74 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Denis Zargusch, Russland
Teilnehmer: 26

Kategorie bis 84 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Ansor Urischew, Russland
Teilnehmer: 27

Kategorie bis 96 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Chetag Gasjumow, Aserbaidschan
Teilnehmer: 20

Kategorie bis 120 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Fatih Çakıroğlu, Türkei
Teilnehmer: 20

Medaillenspiegel

Punktewertung

Freistil, Frauen

Ergebnisse

Kategorie bis 48 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Maria Stadnyk, Aserbaidschan
Teilnehmer: 17

Kategorie bis 51 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Julia Blachinja, Ukraine
Teilnehmer: 17

Kategorie bis 55 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Ida-Theres Nerell, Schweden
Teilnehmer: 19

Kategorie bis 59 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Julia Ratkewitsch, Aserbaidschan
Teilnehmer: 16
Ida-Theress Nerell, 2011 Europameisterin in der Kategorie bis 55 kg, belegte den 15. Platz.

Kategorie bis 63 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Julija Ostaptschuk, Ukraine
Teilnehmer: 20

Kategorie bis 67 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Nadeschda Semenzowa, Aserbaidschan
Teilnehmer: 14

Kategorie bis 72 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Kateryna Burmistrowa, Ukraine
Teilnehmer: 20

Medaillenspiegel

Punktewertung

Griechisch-römisch, Männer

Ergebnisse

Kategorie bis 55 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Roman Amojan, Armenien
Teilnehmer: 19

Kategorie bis 60 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Rewas Laschchi, Georgien
Teilnehmer: 26

Kategorie bis 66 kg

Datum: 11. März 2012
Titelverteidiger: Ambako Watschadse, Russland
Teilnehmer: 29

Kategorie bis 74 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Rafiq Hüseynov, Aserbaidschan
Teilnehmer: 31

Kategorie bis 84 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Wassyl Ratschyba, Ukraine
Teilnehmer: 32

Kategorie bis 96 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Timofei Dseinitschenko, Belarus
Teilnehmer: 24

Kategorie bis 120 kg

Datum: März 2012
Titelverteidiger: Chassan Barojew, Russland
Teilnehmer: 23
Barojew hatte im Vorjahr Kayaalp im Finale noch besiegen können, diesmal setzte sich Rıza Kayaalp durch, der damit zum zweiten Mal nach 2010 Europameister im Schwergewicht wurde.

Medaillenspiegel

Punktewertung

Siehe auch
 Olympische Sommerspiele 2012/Ringen

Weblinks
 Veranstaltungswebsite (serbisch und englisch)

2012
Sportveranstaltung 2012
Sportveranstaltung in Belgrad
Ringen (Serbien)

Ringer-Europameisterschaften 2012


Maria Andreescu (n. 28 ianuarie 1923, Corbi, județul Argeș – d. 12 iulie 1981) a fost o susținătoare a mișcării de rezistență din Muscel.

Biografie
S-a născut în comuna Corbi din județul Argeș. A fost fiica lui Nicolae și  Elena Cujbescu. A fost căsătorită cu preotul Nicolae Andreescu cu care a avut doi copii. Alături de soț, unul din cei mai devotați sprijinitori ai Grupului de rezistență anticomunistă de la Nucșoara, s-a implicat în susținerea membrilor grupului cu alimente, îmbrăcăminte și informații. După capturarea grupului Arnăuțoiu, Maria Andreescu și soțul ei au fost arestați și anchetați de Securitate.

În noaptea de 18 spre 19 iulie 1959, preotul Nicolae Andreescu a fost condamnat la moarte și executat la penitenciarul Jilava, alături de alți 15 oameni. Maria Andreescu a fost condamnată de Tribunalul Militar al Regiunii a II-a Militară la 15 ani muncă silnică, 5 ani degradare civică și confiscarea totală a averii. Maria Andreescu a fost eliberată din detenție pe data de 23 iunie 1964 și a încetat din viață la 12 iulie 1981.

Note

Nașteri în 1923
Decese în 1981
Persecutați de către organele de stat ale României comuniste
Români condamnați
Oameni din județul interbelic Argeș
Rezistența anticomunistă din România
Românce din secolul al XX-lea
Anticomuniști români
Victime ale regimului comunist din România

Maria Andreescu


Sickius longibulbi es una especie de araña que pertenece a la familia Theraphosidae (tarántulas), que se encuentra en solamente en Brasil.

Distribución
Esta especie es endémica de Brasil. Se encuentra en el Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, São Paulo y en el oeste de Paraná.

Descripción
Las hembras de esta especie son las únicas arañas que no tenien espermateca.

Publicación original
Soares & Camargo, 1948: Aranhas coligidas pela Fundação Brasil-Central (Arachnida-Araneae). Boletim do Museu Paraense Emilio Goeldi, vol. 10, p. 355-409.

Véase también
 Lista de especies de Theraphosidae

Referencias
 (2010): The world spider catalog, versión 10.5. American Museum of Natural History.

Theraphosidae
Arácnidos de Brasil
Arácnidos descritos en 1948

Sickius longibulbi


Samtökin 22 eru íslensk félagasamtök sem lýsa sjálfum sér sem hagsmunasamtökum homma og lesbía. Þar sem samtökin viðurkenna ekki tilvist trans fólks og hafa beitt sér gegn aukinni vernd þeirra og fræðslu um trans málefni líta gagnrýnendur þeirra á þau sem transfóbíska hreyfingu. Samtökin sjálf hafna slíkum ásökunum.

Söguágrip
Samtökin 22 voru upphaflega stofnuð árið 2020 að undirlagi Elds Ísidórs Deville, Ivu Marínar Adrichem og fleiri sem íslensk systursamtök bresku samtakanna . LGB Alliance eru samtök sem klufu sig úr , hagsmunasamtökum hinsegin fólks í Bretlandi, vegna óánægju með jákvæða afstöðu samtakanna til trans fólks. Samtökin voru stofnuð undir nafninu LGB teymið en breyttu síðar nafninu í Samtökin 22, sem samsvarar nafni Samtakanna '78, stærstu hagsmunasamtaka hinsegin fólks á Íslandi. Þrátt fyrir líkindin með nöfnum hreyfinganna er ekki um að ræða tengd félög.

Samtökin 22 vöktu fyrst þjóðarathygli á Íslandi í nóvember 2022 þegar þau skiluðu inn umsögn til Alþingis um lagafrumvarp þingkonunnar Hönnu Katrínar Friðriksson um bann við bælingarmeðferðum á hinsegin fólki. Í umsögninni sögðust samtökin fagna fyrirætlunum um að banna bælingarmeðferðir gegn samkynhneigð en mótmæltu því að bælingar á kynvitund og kyntjáningu yrðu einnig bannaðar. Í þingræðu þann 15. nóvember 2022 gagnrýndi Daníel E. Arnarsson, varaþingmaður Vinstrihreyfingarinnar – græns framboðs og framkvæmdastjóri Samtakanna '78, það að tekið hefði verið við umsögn Samtakanna 22 um frumvarpið og sagði samtökin tengjast erlendum samtökum sem væru á lista yfir haturssamtök. Samtökin 22 brugðust við ummælum Daníels með því að kvarta til forseta Alþingis yfir meintum brotum hans gegn siðareglum þingsins. Kvörtun þeirra var vísað frá í desember sama ár.

Í apríl árið 2023 skrifuðu tæplega 300 samkynhneigðir Íslendingar undir grein sem birt var á vefmiðlinum Vísi þar sem Samtökin 22 voru fordæmd og því mótmælt að þau kölluðu sig hagsmunasamtök samkynhneigðra. Undirrituð að greininni sögðu ljóst að starf Samtakanna 22 "[snerist] ekki um réttindabaráttu eða hagsmunagæslu samkynhneigðra heldur baráttu gegn réttindum og hagsmunum annarra hópa".

Í september 2023 tilkynnti Reykjavíkurborg Samtökin 22 til lögreglu eftir að Eldur Deville og tveir aðrir meðlimir samtakanna komu óboðnir inn í Langholtsskóla. Að eigin sögn voru þeir komnir til að krefjast svara vegna ábendingar foreldra um að plaköt með upplýsingum um BDSM væru á veggjum skólans. Þeir tóku upp myndbönd af skólastarfsfólki á meðan þeir kröfðu það svara en var síðan vísað burt.

Tilvísanir

Íslensk hinseginfélög

Samtökin 22


A carpa-cabeçuda é uma espécie de peixe de água doce da família  dos ciprinídeos, nativa da China.

Aquacultura
A aquacultura da carpa-cabeçuda na China remonta à Dinastia Tang. Na atualidade é a nona espécie em termos de valor de aquacultura, com uma quota mundial de cerca de 3%,, com 99% da produção feita na China..

Hypophthalmichthys

Carpa-cabeçuda


البروتين الفيروسي هو البروتين الذي ينتج من ترجمة الحمض النووي للفيروس وهو إما جزء منه أو لا يُنتج سوى أثناء تضاعف الفيروس أو كمونه. تصنف الفيروسات البروتينية حسب وظيفتها إلى: بنيوية، لابنيوية، تنظيمية وملحقة. الفيروسات هي كائنات غير حية ولا تمتلك الوسائل لتتكاثر لوحدها، وفي سبيل ذلك تعتمد على أيض الخلية المضيفة للحصول على الطاقة وعلى إنزيماتها وموادها الأولية. لذلك لا يشفر جينوم الفيروسات العديد من البروتينات التي تستخدمها وبدل ذلك تستخدم ماكينة الخلية المضيفة لإنتاج البروتينات الفيروسية التي تحتاجها للتكاثر.

بروتينات بنيوية فيروسية
معظم البروتينات البنيوية هي مكونات للقفيصة أو الغلاف الفيروسي:

القفيصة

المادة الحاملة للمعلومات الجينية الخاصة بالفيروس مخزنة داخل بنية بروتينية تسمى القفيصة، والقفيصة هي «الدرع» الذي يحمي الحمض النووي الفيروسي من تفكيكه بواسطة إنزيمات الخلية المضيفة أو أنواع أخرى من المبيدات أو المعديات. وتعمل كذلك على ربط الفيروس بالخلية المضيفة وتمكين الفيروس من اختراق غشائها. تتشكل القفيصة من نسخ عديدة من بروتين بنيوي واحد أو عدة بروتينات بنيوية مختلفة، وكل واحد من هذه البروتينات الفيروسية يشفَّر بواسطة جين واحد من الجينوم الفيروسي. تصميم بنية القفيصة يسمح للفيروس باستخدام عدد صغير من الجينات الفيروسية لتشكيل قفيصة كبيرة.

ترتبط العديد من القسيمات البروتينية - وهي بروتين قليل القسيمات مكونة على الأقل من سلسلتي بروتينين- لتشكل قسيم قفيصي وبدورها ترتبط القسيمات القفيصية لتشكل القفيصة. يمكن أن تترتب القسيمات القفيصية على شكل عشروني السطوح، لولبي، مخروطي، أو بنية معقدة أخرى. لكن قفيصة العديد من الفيروسات مثل فيروس الهربس البسيط تكون على شكل عشروني السطوح. يتكون كل وجه من الوجوه العشرين المثلثة الخاصة بعشريني السطوح من ثلاث وحدات بروتينية لامتناظرة.

الغلاف الفيروسي

قفيصة بعض الفيروسات محاطة بغشاء يسمى الغلاف الفيروسي. في معظم الحالات، تحصل القفيصة على غلافها من الغشاء الخلوي للخلية المضيفة حين تغادرها عبر عملية تسمى التبرعم. يتكون الغلاف الفيروسي من ليبيد ثنائي الطبقة مرصع ببروتينات فيروسية منها البروتينات السكرية الفيروسية. ترتبط هذه البروتينات السكرية بمستقبلات ومستقبلات مساعدة محددة على سطح غشاء الخلية المضيفة وتسمح للفيروس بالارتباط بالخلية الهدف والدخول إليها. بعض هذه البروتينات السكرية:
 الراصة الدموية، نورامينيداز وبروتين M2 في فيروس الإنفلونزا.
 إنف المكون من الوحدات الفرعية gp120 والبروتين السكري gp41 في فيروس العوز المناعي البشري.

تلعب البروتينات السكرية الفيروسية دورا حاسما في اندماج غلاف الفيروس بالخلية، ويبدأ ذلك الاندماج عندما ترتبط البروتينات السكرية بالمستقبلات الخلوية.

بروتينات دمج الغشاء الفيروسية
اندماج الغلاف الفيروسي مع الغشاء الخلوي يتطلب طاقة كبيرة ليحدث، وتعمل  الفيروسية كمحفزات للتغلب على حاجز الطاقة العالي هذا. بعد ارتباط البروتين السكري الفيروسي بالمستقبلات الغشائية، تخضع بروتينات دمج الغشاء الفيروسية لتغير في هيئتها البنيوية. يسهل هذا التغير في الهيئة الإخلال باستقرار الغشاء الغلوي واندماجه مع الغلاف الفيروسي عبر السماح لحلقات الاندماج () أو بروتينات الدمج الكارهة للماء الموجودة على الغلاف الفيروسي بالتآثر مع الغشاء الخلوي. معظم بروتينات دمج الغشاء الفيروسية ينتهي بها الحال على هيئة حلقة جذعية بعد الاندماج وفيها تكون جميع الـ FLs/FPs والنطاق عبر الغشائي على نفس الجانب من البروتين.

سمحت البروتينات السكرية الفيروسية وبنيتها ثلاثية الأبعاد -قبل وبعد الاندماج- باكتشاف طيف واسع من الهيئات البنيوية. تم تصنيف بروتينات دمج الغشاء الفيروسية إلى أربعة أقسام مختلفة وكل قسم يمتلك خصائص هيئات بنيوية محددة:
 القسم 1: هيئة ما بعد الاندماج لها مركز مميز ببنية لفة ملتفة مكونة من مثلوث من لوالب ألفا مميزة على شكل حلقة جذعية، ومن الأمثلة على هذا القسم بروتين الدمج الخاص بفيروس العوز المناعي gp41.
 القسم 2: بروتينات لا تملك مركزا بنيته لفة ملتفة. وتحتوي بنية نطاق خاري مميز عبارة عن صحيفة بيتا ممتدة والتي تعيد الانطواء لتشكل مثلوث حلقات جذعية، من الأمثلة على القسم الثاني بروتين E الخاص بفيروس الضنك وبروتين E الخاص بفيروس غرب النيل.
 القسم 3: هيئية بنيوية تكون توليفة بين هيئتي القسمين 1 و2 من الأمثلة على ذلك البروتين السكري G الخاص بفيروس داء الكلب.
 القسم 4: هي بروتينات عبر غشائية صغيرة مرتبطة بالدمج ()، ولا تشكل مثلوثاتِ حلقات جذعية أو بنى حلقات جذعية في حد ذاتها، وهي أصغر بروتينات دمجٍ فيروسية معروفة. بروتينات FAST تشفرها أعضاء فيروسات من عائلة فيروسات الريو غير المغلفة.

بروتينات لابنيوية فيروسية
البروتينات اللابنيوية الفيروسية هي بروتينات يشفِّرها جينوم الفيروس ويعبر عنها في الخلية المصابة، لكن لا يتم تجميعها داخل الفيروس ولا تكون جزءا من بنيته. أثناء تضاعف الفيروسات، تقوم بعض البروتينات اللابنيوية بوظائف حاسمة تؤثر على عملية التضاعف في حد ذاتها. وبالمثل، تقوم بعض هذه البروتينات كذلك أثناء تجميع الفيروس بوظائف مهمة تؤثر على عملية التجميع. من بعض وظائف هذه البروتينات اللابنيوية تشكيل الريبليكون، التعديل المناعي، و للجينات المشفِّرة للبروتينات الفيروسية.

تكوين الريبلكون
تتآثر بروتينات الفيروس اللابنيوية مع بروتينات الخلية المضيفة لتشكيل الريبلكون والذي يعرف كذلك بمركب التضاعف. في فيروس التهاب الكبد C، تتآثر البروتينات اللابنيوية مع بروتين النقل الخاص بالغشاء الحويصلي hVAP-33 لتجميع الريبلكون. يغير البروتين اللابنيوي الفيروسي 4b أو (NS4B) غشاء الخلية المضيفة ويبدأ عملية تكوين مركب التضاعف. توظَّف بروتينات لابنيوية فيروسية أخرى مثل NS5A وNS5B وNS3 في المركب كذلك ويتآثر البروتين NS4B معهم ويرتبط بالرنا الفيروسي.

التعديل المناعي
يمكن أن تُعدَّل الاستجابة المناعية الخاصة بالمضيف ضد الخلية المصابة عبر خصائص التعديل المناعي الخاصة بالبروتينات اللابنيوية الفيروسية. تشفِّر العديد من أجناس فيروسات الدنا الطويل بروتيناتٍ تخرب الاستجابة المناعية للمضيف، وهذا يسمح بتكاثر الفيروس. فهم وظيفة مثل تلك البروتينات يوفر إمكانية تطوير علاجات داوئية حيوية للاستجابات الالتهابية لدى البشر، وذلك لثبوت أن هذه البروتينات تقوم بتخريب العوامل المناعية المتوسطة للاستجابة الالتهابية. يمنع البروتين اللابنيوي الفيروسي NS1 في فيروس غرب النيل تنشيط النظام المتمم عبر ارتباطه ببروتين مراقبة النظام المتمم ال . ونتيجة لذلك ينخفض التعرف المتمم في الخلايا المصابة، وتبقى هذه الأخيرة غير متضررة بواسطة نظام مناعة المضيف.

بروتينات منظمة وملحقة فيروسية
البروتينات الفيروسية المنظِمة والملحقة لها وظائف متعددة. تتحكم هذه البروتينات في التعبير الجيني عن جينوم الفيروس وتؤثر عليه بما في ذلك معدلات نسخ جينات البروتينات البنيوية. كما تؤثر على الوظائف الخلوية للخلية المضيفة مثل التنظيم الجيني وموت الخلية المبرمج. في فيروسات الدنا والفيروسات الراجعة، يمكن أن تحسن البروتينات الفيروسية المنظِمة النسخ الجيني الفيروسي وكذلك يمكن لهذه البروتينات تحسين النسخ الجيني الخلوي الخاص بالمضيف.

تُشفَّر البروتينات الفيروسية الملحقة -وتعرف كذلك بالبروتينات المساعِدة أو الإضافية أو الثانوية- بواسطة جينوم الفيروسات الراجعة. معظم البروتينات الفيروسية الملحقة يمكنها القيام بوظائفها في أنواع محددة من الخلايا فقط. وكذلك ليس لها تأثير كبير على تضاعف الفيروس، لكن في بعض الأحيان يتطلب الحفاظ على عملية تضاعف الفيروس مساعدة البروتينات الفيروسية الملحقة.

بروتنيات راجعة داخلية المنشأ
سينسيتين 1 هو فيروس راجع داخلي المنشأ موجود في جينوم الثدييات ويسمح بالاندماج الغشائي لخلايا الأرومة الغاذية الخلوية في التخلق المشيمي.

المراجع

بروتينات فيروسية
علم الفيروسات

بروتين فيروسي


Airbus A300 er breiðþota sem var hönnuð og framleidd af Airbus. Í september 1967 var undirritaður samningur af flugvélaframleiðendum í Bretlandi, Frakklandi og Vestur-Þýskalandi um sameiginlega áhuga á að hanna stóra farþegaþotu. Vestur-Þýskaland og Frakkland náðu samningum saman 29. maí 1969 eftir að Bretar drógu sig úr verkefninu 10. apríl 1969. Evrópski flugvélaframleiðandinn Airbus Industrie var formlega stofnaður 18. desember 1970 til þess að hanna og framleiða þotuna. Frumgerðin af þotunni flaug fyrst 28. október 1972.

A300 var fyrsta tveggja hreyfla breiðþotan og gat setið í kringum 247 farþega og var með allt að 7,500 km drægni. Upprunnulega útgáfurnar var knúnar af General Electric CF6-50 eða Pratt & Whitney JT9D þrýstihreyflum og voru með þriggja manna áhöfn. Endurbætta útgáfan, A300-600, var með aðeins tveggja manna áhöfn og knúin af GE CF-6-80C2 eða PW4000 hreyflum; hún flaug fyrst 8. júlí 1983 og var tekin í notkun seinna sama ár. A300 var að mestu leyti grunnurinn að minni þotunni A310 (flaug fyrst 1982) og var að einhverju leyti grunnurinn að stærri fjögra hreyfla A340 og stærri tveggja hreyfla A330.

Air France var fyrsta flugfélagið til að taka þotuna í notkun og gerði það 23. maí 1974. Erfitt var að afhenda vélarnar í fyrstu en sölur byrjuðu að aukast þegar hún sannaði notkunargildi sitt snemma á ferlinum. Pantanir voru reglulegar í nýjar þotu í nærri því þrjá áratugi. Þotan hefur svipaða getu og Boeing 767-300 (tekin í notkun 1986) en saknaði drægninnar í 767-300ER. Á tíunda áratugnum varð þotan sífellt vinsælli sem flutningaþota og var talsvert af pöntunum í nýjar fraktþotur ásamt því að farþegaþotur voru breyttar yfir í fraktþotur. Árið 2007 var hætt framleiðslu á þotunni með 561 eintök framleidd. Í desember 2022 voru 229 þotur ennþá í notkun, flestar hjá frakt flugfélögum.

Heimildir

Airbus
Farþegaflugvélar

Airbus A300


Sciences et techniques
 En biologie, Epigastrina loongana est une espèce d'araignées aranéomorphes, de la famille des Anapidae.
 En planétologie, Loongana 001, 002 et 003 sont trois météorites trouvées à proximité de la  (plaine de Nullarbor, Australie-Occidentale). Loongana 001 est le lithotype des chondrites carbonées de type CL.

Culture et société
 Le  est le premier navire immatriculé dans l'hémisphère sud ayant une propulsion par turbine à vapeur. Il a été en service dans le détroit de Bass (entre l'Australie et la Tasmanie) entre 1904 et 1934.

Toponyme

 , une localité du nord de la Tasmanie ;
 Loongana, un lieu-dit de l'Australie-Occidentale, surtout connu pour la , une voie d'évitement sur la ligne de chemin de fer transaustralien, située au centre de la plaine de Nullarbor et sur le plus long tronçon rectiligne au monde ().

Notes et références

Loongana


Artemisiinae, podtribus glavočika, dio tribusa Anthemideae.

Rodovi
 Ajania Poljakov
 Arctanthemum (Tzvelev) Tzvelev
 Artemisia L.
 Brachanthemum DC.
 Chrysanthemum L.
 Crossostephium Less.
 Filifolium Kitam.
 Hippolytia Poljakov
 Kaschgaria Poljakov
 Leucanthemella Tzvelev
 Neopallasia Poljakov
 Nipponanthemum (Kitam.) Kitam.
 Stilpnolepis Krasch.

Sinonimi:
 Chrysantheminae Less., 1831

Sinonimi rodova:
 Absinthium Mill. sinonim od Artemisia L.
 Arctanthemum (Tzvelev) Tzvelev sinonim od Chrysanthemum L.
 Chamartemisia Rydb. sinonim od Artemisia L.
 Dendranthema (DC.) Des Moul. sinonim od Chrysanthemum L.
 Elachanthemum Y. Ling & Y. R. Ling sinonim od Artemisia L.
 Oligosporus Cass. sinonim od Artemisia L.
 Picrothamnus Nutt. sinonim od Artemisia L.
 Seriphidium (Besser ex Hook.) Fourr. sinonim od Artemisia L.
 Vesicarpa Rydb.  sinonim od Sphaeromeria Nutt.

Izvori

Anthemideae

Artemisiinae


La discrimination pour précarité sociale est une forme de discrimination motivée par la vulnérabilité socio-économique des victimes.

Droit par pays

Canada

Québec

En droit québécois, la discrimination pour cause de condition sociale à l'article 10 de la Charte des droits et libertés de la personne est comprise par les tribunaux comme englobant la discrimination pour précarité sociale.

Par exemple, dans l'affaire Commission des droits de la personne et des droits de la jeunesse (Tchakondo et une autre) c. Brodeur-Charron, une locatrice refuse de louer à des étudiants au doctorat en raison de leur précarité socio-économique et elle a été condamnée par le Tribunal des droits de la personne en vertu des articles 10 et 12 CDLP.

France

En France, un 21 critère de discrimination a été ajouté dans le code pénal le 14 juin 2016 reconnaissant les discriminations pour cause de précarité sociale.

Notes et références

Discrimination

Discrimination pour précarité sociale


Beth (Eigenschreibweise: BETH) ist ein Lübecker Maschinenbauunternehmen aus dem Bereich Umwelttechnik / Entstaubungstechnik mit Sitz in Lübeck, Schleswig-Holstein. Seit dem 1. Januar 2016 ist die BETH Filter GmbH mit der R&R-BETH GmbH verschmolzen. Die R&R-BETH GmbH besteht seit 2006 und hat ihren Sitz in Bad Lobenstein.

Gründung und Firmengeschichte

Im Jahre 1886 wurde die Erfindung des später so bedeutsam werdenden Beth-Filters, der gesundheitsschädliche Stäube auffangen konnte, patentiert. Doch erst im Dezember 1887 gründete der Erfinder des Filters, der Mühlenbau-Ingenieur Wilhelm Beth (Wilhelm Friedrich Ludwig Beth), seine Firma, die, wie es in seinem Nachruf heißt, internationale Bedeutung hatte. Sie trug den Namen W. F. L. Beth, Mühlenbauanstalt die später in W. F. L. Beth Maschinenfabrik umbenannt wurde. Während seiner Ausbildung hatte der Firmengründer einst die unangenehmen Folgen der Stäube kennengelernt.

Die ersten Jahre waren allerdings, bedingt durch fehlende finanzielle Mittel und verbreiteter Skepsis dem Filter gegenüber, schwierig.

Das Unternehmen entwickelte sich an der Waisenallee in unmittelbarer Nachbarschaft zur Konservenfabrik Paul Erasmi und der Maschinenfabrik Ewers & Co und umfasste 1910 eine Fläche von 17.000 m², 17 Beamten und 120 Arbeitern. In der Zeit von 1900 bis 1908, der entscheidenden Wachstumsphase, ging man immer mehr auf die Herstellung von genieteten Blecharbeiten über, das wichtigste Produkt blieb aber der schlauchförmige Beth-Filter.

Das Neue an der Erfindung war das Arbeitsprinzip des Exhaustors im Gegensatz zu der konventionell verwendeten Druckluft. Der Staub wurde abgesaugt und dann in eine Staubkammer oder ins Freie geblasen. Da das Problem einer Staubexplosion bestand, wurde er ständig verbessert. Bei inländischen und ausländischen Ausstellungen gewannen die Filter die höchsten Preise.

Hauptabnehmer ber Beth-Produkte im Kaiserreich waren Industriemühlen, Dünger- und Zementfabriken sowie Chemie- und Kohlenwerke. Die Arbeiterschutzgesetzgebung eröffnete den Produkten einen großen Markt, der allerdings erst erschlossen werden musste.

Bereits 1887 nahmen die Exporte des Unternehmens zu. Namhafte technische Fachzeitschriften wurden auf die Produkte aufmerksam. Der Absatz stieg dementsprechend an. So wurden diese ab 1898 nach China, 1900 in die USA exportiert. Zweiggeschäfte wurden weltweit eröffnet und Lübeck hatte durch dieses Unternehmen ein neues Aushängeschild gewonnen. Bis zu 50 % seiner Umsätze tätigte es im Ausland.

Nach dem Ersten Weltkrieg, kurz vor dem Tod des Firmengründers, erfolgte die Umwandlung der Firma Beth in eine Aktiengesellschaft.

Mitte des 20. Jahrhunderts verfügte die Firma über eine breite Produktpalette. Dazu gehörten unter anderem Staubsammel- und Filteranlagen nebst Zubehör, mobile und stationäre Staubsauganlagen, Ventilatoren sowie Zellenradschleusen, Förderschnecken und andere Komponenten zum Staub-Handling. Ab 1958 kamen Trocken- und Nasselektrofilter hinzu.

1959 erschien die erste Auflage des Beth-Handbuchs Staubtechnik (Selbstverlag Maschinenfabrik Beth AG), welches lange Zeit ein Standardwerk in der Branche war. Die zweite und letzte Auflage erschien 1964.
Ebenfalls 1959 erfolgte die Umwandlung in eine GmbH.

Noch bis Mitte der 90er hatte die Maschinenfabrik Beth GmbH eigene Fertigungsanlagen in Lübeck und eine hohe Fertigungstiefe. Man verfügte auch über eigene Forschungslabore. Die wirtschaftliche Lage verschlechterte sich jedoch zunehmend, und 1997 musste Insolvenz angemeldet werden.

Übernahme und Neugründung
Es erfolgte die Übernahme durch die amerikanische Firma AAF International und die Neugründung der Beth Lufttechnik GmbH als reines Ingenieur-Unternehmen. Der Standort der neuen Firma wechselte von den alten Gebäuden der Maschinenfabrik Beth in der Waisenallee zum Kaninchenborn.

Im Jahr 2004 kam es ein zweites Mal zu einer Insolvenz. Die Geschäfte wurden darauf im Juli 2004 von der WEIS INDUSTRIES Holding GmbH übernommen, und die weiter geschrumpfte Firma zog nochmals um.

Bis 2012 firmierte die Firma als Beth FILTRATION GmbH als eigenständige GmbH innerhalb WEIS INDUSTRIES Holding. Aufgrund wieder steigender Mitarbeiterzahlen erfolgte Anfang 2012 ein weiterer Umzug in ein neues Firmengebäude im Lübecker Hochschulstadtteil. Im Jahr 2012 feierte die Firma ihr 125-jähriges Jubiläum. Kurz darauf verschwand der Firmenname BETH jedoch durch Eingliederung in die WEIS Holding.

Beinahe Zeitgleich wurde ein anderes Unternehmen der WEIS Holding, ein Automobilzulieferer, in eine Korruptionsaffäre verwickelt, wodurch im weiteren Verlauf die gesamte Firmengruppe in Schieflage geriet. Es erfolgte eine weitere Umbenennung zu ECOPLANT Filtration GmbH.

Nach der Insolvenz der WEIS Holding 2013 firmiert BETH nun wieder unter dem Namen BETH Filter GmbH. Gesellschafter sind die Brüder Riedel (Eigentümer der Firma R&R Technik) sowie Uwe Stamm, der gleichzeitig Geschäftsführer des Unternehmens ist.

Aktuelle Aktivitäten
Die Beth Filter GmbH ist heute auf Entwicklung, Konstruktion, Vertrieb und Inbetriebnahme von Staubfiltern für unterschiedlichste Industriezweige spezialisiert. Die Produktpalette umfasst Schlauchfilter, Nass- und Trockenelelektrofilter, Zyklon sowie Maßnahmen zum vorbeugenden und konstruktiven Explosionsschutz.

Darüber hinaus hat das Unternehmen mit einem Nischenprodukt im Bereich der erneuerbaren Energien Fuß gefasst – einem speziellen Teer-Elektrofilter für den Einsatz bei Anlagen zur Vergasung von Biomasse.

Schriften
 Beth-Handbuch Staubtechnik. Lübeck: Maschinenfabrik Beth 1959
 2. Auflage, neubearbeitet von Waldemar Koglin. Lübeck: Maschinenfabrik Beth 1964

Weblinks
Webseite der R&R-BETH GmbH

Einzelnachweise

Produzierendes Unternehmen (Lübeck)
Gegründet 1887
Maschinenbauunternehmen

Beth (Maschinenbauunternehmen)


Projekt 122bis (), von der NATO auch als Kronstadt-Klasse bezeichnet, war eine Klasse von sowjetischen U-Jagd-Booten, die nach dem Zweiten Weltkrieg zum Einsatz im Küstenvorfeld gebaut wurden.

Entwicklung
1939 hatte die sowjetische Marine die Pläne für das große U-Jagd-Boot vom Projekt 122 genehmigt. Die Klasse sollte in erster Linie Marinebasen zur Seeseite absichern und wurde dementsprechend mit kurzer Seeausdauer und Reichweite konzipiert. Ein 76-mm-Geschütz wurde auf die Back gesetzt, ihm folgten ein schmaler Aufbau und der Schornstein. Da Aufbau und Schornstein vor der Schiffsmitte standen, war am Heck ausreichend Platz für Wasserbombenwerfer und einen Vorrat von 40 leichten (40 kg) und 16 schweren (180 kg) Wasserbomben. Zusätzlich wurden mehrere schwere Maschinengewehre auf Aufbau und Achterschiff verteilt. Drei Dieselmotoren ermöglichten bis zu 22 Knoten Fahrt. Die Pläne des Projekts wurden jedoch bald überarbeitet und die Marine forderte nun auch die Tauglichkeit der Schiffe für Geleitschutzaufgaben in Küstennähe, eine deutlich stärkere Bewaffnung und eine Seetauglichkeit bis zu einem Seegang der Stufe 7. 40 Schiffe dieses Projekts 122a wurden im Krieg von 1941 bis 1945 gebaut. Einige mussten jedoch noch unfertig aufgegeben werden, als deutsche Truppen bei ihrem Vormarsch einen der Produktionsstandorte, eine Binnenwerft bei Kiew, überrannten.
Nach dem Ende des Krieges wollte die sowjetische Marine im Rahmen des aufzustellenden Zehn-Jahres-Planes für den Schiffbau zunächst ein komplett neues U-Jagd-Boot entwickeln, die Industrie hatte jedoch nur begrenzte Kapazitäten und Rohstoffe zur Verfügung, die nicht für unausgereifte Experimente verschwendet werden sollten. So wurde auf Basis von Projekt 122a der Nachfolger Projekt 122bis entwickelt. Die Bugform wurde verändert und das Freibord erhöht, um die Seetauglichkeit zu verbessern. Die Ausrüstung stützte sich, mit GM-Motoren und Browning-Maschinengewehren, zunächst noch auf amerikanische Lieferungen aus dem Leih- und Pachtgesetz.

Technik und Organisation

Bauplanung
Projekt 122bis war der erste Schiffstyp, der in der Sowjetunion in großem Stil aus Segmenten vorgefertigt wurde. Um wegen der großen Stückzahlen die Boote schneller bauen zu können, waren sämtliche Schritte der Materialbeschaffung und des Baus aus den Wirtschaftsplänen des Militärs auf den Planungsstab der Werft in Selenodolsk übertragen worden. Ausgestattet mit solchen Sonderbefugnissen verkürzte sich die Bauzeit ab 1947 rapide und zu Spitzenzeiten lief alle zwölf Tage ein Schiff vom Stapel.

Rumpf und Antrieb
Der 52 Meter lange Rumpf von Projekt 122bis bestand aus Stahl. Es wurden 20 Einzelsegmente vorgefertigt, mit Innenausbauten versehen, zusammengesetzt und verschweißt. Er bestand aus zehn wasserdicht verschließbaren Abteilungen.
Der Antrieb von Projekt 122bis bestand aus drei Schiffsdieselmotoren, verteilt auf zwei Maschinenräume. Zunächst kamen hier amerikanische General Motors-12-278A-Motoren zum Einsatz, die ab dem zweiten Baulos durch eigene M-50F-Diesel ersetzt wurden. Da die sowjetischen Motoren zwar theoretisch eine vergleichbare Leistung wie die amerikanischen aufwiesen, im Einsatz jedoch deutlich schwächer waren, sank die Spitzengeschwindigkeit vom zweiten Baulos an von 20 Knoten auf nur noch 18,7 Knoten.

Sensoren
Zur Suche nach Luft- und Oberflächenkontakten war ein Radar vom Typ Gjus () auf dem Hauptmast installiert. Das System wurde kontinuierlich modernisiert, so dass einige Schiffe während ihrer Dienstzeit bis zu vier verschiedene Radarsysteme trugen.
Die Suche nach U-Booten wurde Projekt 122bis mit dem 1946 entwickelten Tamir-10-Sonar ausgerüstet, dessen Sensor unter dem Vorschiff montiert war. Das System konnte sein volles Potential nur bei einer Geschwindigkeit von unter 10 Knoten Fahrt ausschöpfen. Das letzte Baulos erhielt das verbesserte Tamir-11.

Bewaffnung
Auf der Back von Projekt 122bis wurde ein 85-mm-L/52-90K-Geschütz aufgestellt, das von einem hinten offenen Schutzschild umschlossen war. 240 Granaten wurden für die Waffe mitgeführt. Die Waffe konnte ihre Geschosse auf Ziele in bis zu 15 Kilometern Entfernung abfeuern.

Die Nahbereichsverteidigung stützte sich auf zwei 37-mm-L/67-FlaK 70K in zwei Einzellafetten, die auf dem Achterschiff standen. Unterstützt wurden sie durch zwei 12,7-mm-Zwillingsmaschinengewehre, von denen eines vor und ein weiteres hinter dem Aufbau verbaut war. Zunächst war hier das US-amerikanische Browning M2 installiert, das die 12,7 × 99-Patrone nutzt; die Waffen wurden dann jedoch durch das einheimische DSchK ersetzt, das die sowjetische 12,7 × 108-Patrone verwendet.

Hauptwaffe zum Einsatz gegen U-Boote waren auf Projekt 122bis Wasserbomben. Dazu waren zwei BMB-1-Werfervorrichtungen installiert, die einen Vorrat von 24 schweren und 32 leichten Bomben gegen gegnerische U-Boote einsetzen konnten. Ab 1951 löste der BMB-2-Werfer das BMB-1-Modell ab.
Die Boote waren zudem so ausgelegt, dass sie bis zu 18 Seeminen mitführen und über das Heck absetzen konnten.
Im letzten Baulos von Projekt 122bis wurde ab 1953 der neu entwickelte RBU-1200-Werfer installiert. Zwei der Werfer waren auf dem Vorschiff verbaut.

Schiffe des Projekts 11451
157 Boote des Projekts 122bis wurden zwischen 1945 und 1955 in der Sowjetunion gebaut. Der Entwurf war für seine Kernaufgabe, die Jagd auf U-Boote, nur bedingt geeignet und so bereits 1975 als U-Jäger vollständig aus der sowjetischen Marine entfernt.
Die Schiffe konnten konstruktionsbedingt jedoch leicht für viele andere Aufgaben verwendet werden. So wurden sie Mitte der 1950er-Jahre an befreundete Staaten abgegeben. Sie gingen an Ägypten, Albanien, Bulgarien und Rumänien. Später erhielten Kuba und Indonesien ebenfalls Projekt-122bis-Boote.

Ein Sonderfall war die Volksrepublik China. In den 1950er-Jahren noch mit der UdSSR befreundet, erhielt China 1955 die Lizenz zum Bau von Projekt-122bis-Booten, sämtliche technischen Unterlagen, Unterstützung in Form von Bauteilen und technischen Beratern. So war es ihnen möglich, 14 Boote auf eigenen Werften zu bauen und damit den Grundstock für ihre Marine zu legen.

Belege und Verweise

Bemerkungen

Einzelnachweise

Weblinks
 Aufsatz von Kapitän 1. Ranges M.S. Jangajew zu Projekt 122bis auf www.47br-ovra.com (russisch)
  (russisch)
  (englisch)

Militärschiffsklasse (Sowjetunion)
Militärschiffsklasse (Volksrepublik China)
Militärschiffsklasse (Albanien)

Projekt 122bis


NGC 6923 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Mikroskopu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6923
  Auke Slotegraaf: NGC 6923 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6923  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6900 - 6949

6923
Galaksije u Mikroskopu

NGC 6923


Winton est une ville américaine située dans le Comté de Saint Louis, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Saint Louis (Minnesota)

Winton (Minnesota)


Kathryn Jean Whitmire (née Niederhofer; born August 15, 1946) is an American politician, businesswoman, and accountant best known as the first woman to serve as Mayor of Houston, serving for five consecutive two-year terms from 1982 to 1991. From 1977 to 1981, she was the city controller, a position which made her the first female elected to any office in the city. Whitmire drew national attention when she defeated former Harris County Sheriff Jack Heard in her election as mayor. The election drew national focus because it symbolized a major political realignment in the fourth-largest city in the United States.

In office, she implemented many reforms to city finances, enabling new programs without raising taxes. Her appointment of the city's first African American police chief and the first Hispanic woman as presiding judge of the Municipal Court, her support of a failed job rights bill for homosexuals, among other acts, cemented her support among many minority groups.

When former mayor Louie Welch attempted a comeback in the 1985 election, he was unable to mount a convincing argument that he could more ably lead the city out of a recession than Whitmire could. Instead, the opposition to Whitmire focused on public fears about the AIDS epidemic. A so-called "Straight Slate" opposed gay rights and supported Welch, who, however, did not accept its endorsement. The issue failed to affect Whitmire's support. She won the election, getting 59.8 percent of the votes. The Straight Slate did force two city council members, Anthony Hall and Judson Robinson, into runoffs which they then won. Whitmire's string of victories ended with the 1991 mayoral election when she was defeated by long-time political power broker Bob Lanier and State Representative Sylvester Turner. Lanier defeated Turner in the December runoff. Whitmire has never run for political office again.

Early life
Kathy Niederhofer received her basic education in the Houston Independent School District, ultimately graduating from San Jacinto High School. She then enrolled at the University of Houston, and graduated magna cum laude with a Bachelor of Business Administration degree in accounting in 1968. She continued her studies at the university to earn a Master of Accountancy degree in 1970. In that same year, she married a fellow student, James M. (Jim) Whitmire, who died in 1976.  In 1970, she began working in the Houston office of the well-known accounting firm Coopers and Lybrand. She also began working to qualify as a Certified Public Accountant (CPA), and opened an accounting firm with her husband. She also found time and energy to serve on the faculty of the Department of Business Management at the University of .

Political career
Kathy Whitmire's exposure to and interest in city politics began in her parents' home. Her father had been active in precinct-level politics, and the family frequently talked about local political issues. Her husband's brother, John Whitmire, already a rising star in the Texas Democratic Party, was a willing political mentor.

Houston City Controller
Whitmire was appointed as City Controller to serve out the unexpired term of Leonel Castillo, who had been appointed as Commissioner of Immigration for the United States Citizenship and Immigration Services, making him the first Hispanic to hold that role. Castillo accepted the Federal position on April 7, 1977. As City Controller, Whitmire became extremely knowledgeable about all aspects of the city's finances. She won a full two-year term in a landslide defeating Steve Jones in the Runoff Elections with 110,762 votes (58.57%) to Jones' 78,365 votes (41.44%).  Upon being inaugurated for a full two-year term on January 2, 1978, Whitmire criticized the late then-Mayor Jim McConn for his inefficiency and lax administration.  Becoming familiar with "sweetheart contracts", that had often been awarded to friends and supporters of influential office holders, she stopped the practice by rigorously enforcing observance of the Open Bidding laws. She also diligently looked for inefficiencies or outright wasteful practices in each of the city offices. Although this angered many "insiders", she won election in 1979 to a second term, becoming the first female elected to a top job in the Houston City government.

Mayoralty
Whitmire decided to run for mayor in the 1981 election. The incumbent, Jim McConn, had already served two terms in the office and was supported by the business community, who had largely controlled city politics for decades. However, McConn lost in the general election to Jack Heard, formerly Sheriff of Harris County and the City Controller, Whitmire, sending the race to a runoff between the latter two. There was a sharp contrast between Whitmire and Heard in the runoff election. Heard was 63 years old, with 25 years of experience in political office. Whitmire was only 35 and had little political experience. She said in her speeches that her opponent's experience was too narrowly focused on law enforcement. According to one report, Heard spent $1.5 million on the race, while his opponent spent $650,000. While Heard had credibility with those who were more concerned about law and order or maintaining the status quo, Whitmire campaigned on her fiscal conservatism and moderate-to-liberal views on social issues. Whitmire was supported by a coalition of women, minorities, and other groups who were looking for a more progressive city government. These voters had been strengthened by the wave of newcomers who had moved into Houston during the boom years. She won the race with 170,695 votes (62.49%) to Heard's 102,446 votes (37.51%) . As noted by the New York Times, The developers and bankers and oil millionaires who used to handpick candidates can no longer be said to dominate the political scene. Houston is home today to too many different kinds of people, with too many different sets of values and interests, for any one group to control elections so easily.

Whitmire was the first mayor to appoint an African American, Lee P. Brown, as Houston's police chief.  Brown had previously served as Commissioner of Public Safety, in Atlanta, Georgia. In Houston, he introduced the concept of Community Policing, creating improved relationships between the police department and the various diverse communities of the city. He left Houston in 1990 to serve as Police Commissioner of New York City.   Brown was succeeded by the city's first female police chief, Elizabeth Watson, after he resigned to accept the top police job in New York City. Whitmire also appointed the first Hispanic, Sylvia R. Garcia, as presiding judge of the Houston Municipal Court.

In 1985, she ran for mayor against five-term mayor Louie Welch. She won that election, getting about 60 percent of the vote. She was re-elected in 1987, winning 74 percent of the vote. Her closest rival in a field of six was Bill Anderson, who only received 12 percent of the vote. She then won the 1989 mayoral election, receiving 63 percent of the vote (176,342 votes), while former mayor Fred Hofheinz received 88,971 votes (32 percent of the total).

Bob Lanier was a wealthy attorney who was considered a political kingmaker in Houston. During the 1980s, he had sold off much of his investment portfolio, just in time to avoid the economic collapse that engulfed many other investors. Appointed as chairman of the Texas Highway Commission, he became a critic of Mayor Whitmire's plan for Houston Metro to build a monorail system. Supporters of the Metro agency decided that it was prudent to compromise with Lanier, so they agreed to fund more street improvements, rather than concentrate solely on a rail system. Lanier soon became chairman of the Metro system board. The mayor fired Lanier from his Metro position in December 1989.  It proved to be fatal to Whitmire's political future. Unable to find another satisfactory candidate for her office, Lanier decided to challenge her himself. The hot-button issues for the 1991 election became fear of street crime and skepticism about the functionality of an expensive monorail system proposed by Whitmire. Lanier promised to cancel the latter and put more police on the streets. Lanier made inroads into Whitmire's white supporters, while a black candidate, Sylvester Turner, cut into her black support. She placed third with 20% of the vote and thus failed to make the run-off election. Lanier would go on to defeat Turner for the mayoralty.

After the mayorship
After the 1991 election, Whitmire turned her talents to teaching at Rice University, and the University of Maryland. At Rice, she served as Director of the Rice Institute for Policy Analysis and held the Tsanoff Lectureship in Public Affairs. In the latter position she taught courses in public policy, management, and political science. In 1994, she was appointed President and CEO of Junior Achievement. In 1995 and 1996, Whitmire served as lecturer on Public Policy at the John F. Kennedy School of Government at Harvard University and was a Fellow at Harvard's Institute of Politics. In 1997, she accepted a position at the newly formed Academy of Leadership at the University of Maryland College Park campus. She is credited with attracting former U.S. Senator Bill Bradley to join the Academy as a scholar and chairman of the board.

Unlike most of Houston's former mayors who are still living, Whitmire has moved away from the city. She has said that she has no plans to return, although she visits the city regularly to see family and friends. In 2001, Whitmire moved to Hawaii, where she became an active investor in real estate. She married Alan J. Whelms in 2002. Whitmire commutes by air to work at the University of Maryland, where she is a professor at the James MacGregor Burns Academy of Leadership. She has also taught at Harvard University and Rice University. On July 1, 2005, Whitmire became the volunteer president of The Outdoor Circle, an organization dedicated to preserving Hawaii's beauty by eliminating outdoor blight.

When Annise Parker, Kathy's long-time friend and supporter, ran for Mayor in 2009, Whitmire flew to Houston to show her support by hosting a fund raiser. Parker ultimately won the election and became the city's first gay mayor.

Awards and honors
Whitmire has received numerous awards for her efforts and accomplishments, including:
 Public Service Award from the American Society of Women CPAs (1984)
 International Business Award from the Houston World Trade Association (1985)
 Michael A. DiNunzio Award for Partnerships for Youth from the U.S. Conference of Mayors (1985)
 Distinguished Professional Woman by the Committee on the Status of Women at the University of Texas Health Science Center at Houston(1987)
 Institute of Human Relations Award from the International New Thought Alliance (1986)
 Distinguished Sales Award by the Sales and Marketing Executives Society of Houston for her economic development efforts for Houston. (1987)
 In 1985, Whitmire received the Michael A. DiNunzio Award for Partnerships for Youth from the U.S. Conference of Mayors
 In 1987, she co-chaired the National League of Cities' (NLC) International Economic Development Task Force and
 was the 1987 chair of the NLC's Finance, Administration and Intergovernmental Relations Steering Committee
 Served as second vice-president on the board of directors of the Texas Municipal League and was a member of the board of trustees of the UH Foundation and the executive committee of the Houston Economic Development Council
 Inducted into the Houston Hall of Fame on August 26, 2010

Political legacy
Soon after Whitmire left office, Bob Stein, a political scientist at Rice University, said that her legacy was to make the city operate more efficiently, citing improvements in fundamental operations like garbage collection and public transportation. He added, "She brought (Houston) into the 21st Century (sic) in city administration." His concluding opinion was, "I think she really was one of the great administrative mayors of this city's history, maybe the finest."

The "good old boy network" that once controlled city politics has lost much of its political clout. It can no longer count on support by the local news media.  Many of the reforms that occurred during that period are still in effect. Elected city offices are still more open to minority candidates. There have been two African-Americans (Lee P. Brown and Sylvester Turner) and one woman (Annise Parker) elected to the mayor's office.  A number of minority members have been elected as council members and as city controller.

See also
 Politics of Houston

Notes

References

External links
 Whitmire, Mayor Kathy and Jim Barlow. Mayor Kathy Whitmire Oral History, Houston Oral History Project, July 14, 2008.

1946 births
Living people
American accountants
American women accountants
American members of the Churches of Christ
Women mayors of places in Texas
Mayors of Houston
Politicians from Houston
People from Hawaii
San Jacinto High School alumni
University of Houston alumni
Women in finance
Texas Democrats
University of Maryland, College Park faculty
Presidents of the United States Conference of Mayors
21st-century American women

Kathy Whitmire


Sezonul 1993-1994  este un sezon foarte greu pentru Dunărea Galați, care poartă denumirea de Gloria CFR Galați care efectiv nu a avut nici o legătură cu clubul fondat în 1932. Aurel Drăgan este antrenorul echipei în acest sezon, un om care a adus multe beneficii fotbalului gălățean a descoperit multe talente pe care le-a propulsat în fotbalul mare, președinte este Ilie Hagioglu fost jucător al echipei a evoluat pe postul de portar instalat din 1990-1991 în funcție, antrenor secund Haralambie Antohi și desigur George Seferiș organizator de competiții acesta este staff-ul echipei pentru acest sezon, următorul sezon adică în 1994-1995 va purta echipa denumirea de Constant Galați sau Constant CFR Galați, în altă ordine de idei echipa nu părea să fie pregătită doar de Aurel Drăgan, ci și de Valentin Kramer despărțit atunci de Gloria Buzău, dar și de Spiridon Niculescu cunoscut pentru că mai antrenase și în perioada Dunărea CSU Galați sezonul 1985-1986, 1986-1987, perioada Gloria CFR Galați 1993-1994, și după aceea în sezonul 2007-2008 mai exact!.

Echipă

Echipă

Transferuri

Sosiri

Plecări

Sezon

Seria I

Rezultate

Rezultate

Sezon intern

'''Clasamentul după 34 de etape se prezintă astfel:

Sezoanele echipei Dunărea Galați

Dunărea Galați în sezonul 1993-1994


බෙංගාල බෞද්ධ සංගමය (, බෞද්ධ ධර්මාංකුර් සභා) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොල්කතාව පාදක කරගත් බෞද්ධ සංවිධානයකි.

ඉතිහාසය
මෙම ආයතනය ස්ථාපිත කරන ලද්දේ ක්‍රිපාසරන් විසින් 1892 ඔක්තෝබර් 5 දින දී ය. මෙය ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධ නූතනවාදය වැනි දකුණු ආසියානු බෞද්ධ නූතනවාදී ව්‍යාපාරයන් මෙන්ම පරමවිඥානාර්ථය වැනි බටහිර විද්වත් ව්‍යාපාරයන් හි ආභාසය ලද්දකි. මෙම සංවිධානයෙහි පරමාර්ථය වන්නේ ඉන්දියාව තුළ බුද්ධ ධර්මයේ සංකල්ප ප්‍රචලිත කිරීම සහ පුනර්ජීවනය මෙන්ම බෞද්ධ අධ්‍යයන සඳහා අනුග්‍රහ දැක්වීමයි. 1908 දී මොවුන්ගේ ජර්නලය වන ජගජ්ජ්‍යෝති ප්‍රථම වරට ප්‍රකාශයටපත්කෙරිණි.

ආශ්‍රේයයන්

1892 දී ස්ථාපිත ආගමික සංවිධාන
1892 ඉන්දියාවේ ස්ථාපිත කිරීම්
ඉන්දියාව පාදක කරගත් බෞද්ධ සංවිධාන
ඉන්දියාවේ බුද්ධාගම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ප්‍රජාව

බෙංගාල බෞද්ධ සංගමය


The Shire of Moorabool is a local government area in Victoria, Australia, located in the western part of the state. It covers an area of  and, in June 2018, had a population of 34,158. It includes the towns of Ballan, Bacchus Marsh, Balliang, Mount Wallace, Myrniong, Blackwood, Greendale, Gordon, Korweinguboora and Mount Egerton, Bungaree, Elaine and Wallace. It was formed in 1994 from the amalgamation of the Shire of Bacchus Marsh, Shire of Ballan and parts of the Shire of Bungaree and City of Werribee.

The Shire is governed and administered by the Moorabool Shire Council; its seat of local government and administrative centre is located at the council headquarters in Ballan, it also has service centres located in Bacchus Marsh and Darley. The Shire is named after the Moorabool River, a major geographical feature that meanders through the area, which is named after the Wathawurrung word moo-roo-bul referring to Bunyip-like creature that lives in the river.

Council

Current composition
The council is composed of four wards and seven councillors, with four councillors elected to represent the East Moorabool Ward and one councillor per remaining ward elected to represent each of the other wards. Council Composition as of September 2022:

Administration and governance
The council meets in the council chambers at the council headquarters in the Ballan Municipal Offices, which is also the location of the council's administrative activities. It also provides customer services at both its administrative centre in Ballan, and its service centre in Bacchus Marsh.

Townships and localities
The 2021 census, the shire had a population of 37,632 up from 31,818 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA

References

External links

Metlink local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas of Victoria (state)
Grampians (region)

Shire of Moorabool


William Francis Bill Nighy (/ naɪ /; )  un actor de film și actor de voce englez. A lucrat în teatru și televiziune înainte de primul său rol în 1981. A devenit celebru în televiziune jucând în  în 1991, în rolul profesorului afemeiat Mark Carleton.

Nighy a obținut o faimă mondială pentru performanța sa ca Billy Mack in Love Actually. Alte roluri notabile în cinematografie includ reprezentarea lui Davy Jones în seria de filme Pirații din Caraibe, cât și a lui Viktor în seria de filme Lumea de dincolo.

Filmografie
 Treisprezece la cină (1985)
 Fata din cafenea (2005)

Note

Nașteri în 1949
Actori englezi din secolul al XXI-lea
Actori de voce englezi
Oameni în viață

Bill Nighy


هيلموت فون مولتكه  (مواليد 26 أكتوبر من عام 1800- 24 أبريل من عام 1891) هو قائد بروسي تولى رئاسة أركان الجيش البروسي (الذي صار الجيش الألماني بعد تأسيس الإمبراطورية الألمانية عام 1871) من 1857 إلى 1888 لمدة ثلاثين عامًا، يُعتبر صانعًا لطريقة جديدة أكثر حداثة في توجيه الجيوش في الميدان. قاد جيوشه في أوروبا والشرق الأوسط، كما كان قائدًا خلال حرب شليسفيغ الثانية، والحرب البروسية النمساوية، والحرب الفرنسية البروسية. يوصف تجسيد «للتنظيم العسكري البروسي والعبقرية التكتيكية». كان مفتونًا بالسكك الحديدية ورائدًا في استخدامها العسكري. يشار إليه غالبًا باسم مولتكه الأكبر لتمييزه عن ابن أخيه هيلموت يوهان لودفيج فون مولتكه، الذي قاد الجيش الألماني عند اندلاع الحرب العالمية الأولى.

النشأة
ولد مولتكه في بارشيم، في دوقية مكلنبورغ شفيرين؛ مولتكه نجل الجنرال الألماني أثناء الخدمة الدنماركية فريدريش فيليب فيكتور فون مولتكه (1768- 1845). استقر والده في عام 1805 في هولشتاين، ولكنه كان فقيرًا في الوقت الذي أحرق فيه فرنسيو الإمبراطورية الفرنسية الأولى منزله الريفي ونهبوا منزله في البلدة في لوبيك، حيث كانت زوجته وأطفاله خلال حرب التحالف الرابع بين عامي 1806-1807. لذلك نشأ مولتكه الشاب في ظل ظروف صعبة.

قرر مولتكه في الحادية والعشرين من عمره دخول الخدمة العسكرية البروسية، على الرغم من فقدانه لأقدميته. في عام 1822، أصبح ملازمًا ثانيًا في فوج المشاة الثامن المتمركز في فرانكفورت. في الثالثة والعشرين من عمره، سُمح له بدخول مدرسة الحرب العامة (التي سميت فيما بعد الأكاديمية العسكرية البروسية)، حيث درس السنوات الثلاث كاملةً، وتخرج منها في عام 1826.

نظرية مولتكه الخاصة بالحرب
على عكس أنطوان هنري جوميني -الذي شرح نظام القواعد- كان مولتك تلميذًا لكارل فون كلاوزفيتز واعتبر الاستراتيجية العسكرية بمثابة فن تطبيقي للتكيف مع الوسائل من أجل تحقيق الغايات. لقد طور أساليب نابليون وفقًا لظروفه المتغيرة في عصره، وكان أول من أدرك القوة الدفاعية العظيمة للأسلحة النارية الحديثة، وأدرك أن الهجوم عن طريق الإحاطة بقوات العدو أصبح أكثر صعوبة من محاولة اختراق مقدمة العدو.

كانت إحدى استراتيجيات مولتكه الخاصة به -والتي تظهر في جميع خططه خلال الحرب مع روسيا وفرنسا- ما يُطلق عليه «إستراتيجية دفاعية هجومية»، وهي قيام جيشه بالمناورة عن طريق قطع خطوط التواصل بين قوات العدو ثم اختراق صفوف العدو وهزيمة قواته التي تحاول إعادة إنشاء خطوط الاتصال الخاصة به كنوع من العمل الدفاعي.

فكر مولتكه في تكتيكات نابليون في معركة بوتزن -عندما قام الإمبراطور بإحضار فيالق ميشال نيي- القادمة من مسافة بعيدة لمواجهة جناح الحلفاء، بدلًا من توحيدها بقواته الخاصة قبل المعركة؛ وقد استخلص هذا الاستنتاج أيضًا من العمل المشترك للحلفاء في معركة واترلو. بالإضافة إلى ذلك، أدرك مولتكه أن الزيادة في القوة النارية قللت من خطر هروب المُدافع معرضًا قواته لخطر التقسيم، في حين أن الزيادة في حجم الجيوش جعلت المناورات الخارجية أكثر عملية.

في نفس الوقت، وضع مولتكه شروط مسير الجيش وتزويده (بالمعدات أو الطعام). يمكن نقل فيلق واحد فقط من الجيش على نفس الطريق في اليوم الواحد؛ لأن وضع اثنين أو ثلاثة من الفيالق على نفس الطريق يعني أنه لن يمكن الاستفادة من الفيالق الخلفية في المعركة الدائرة على الجبهة. لا يمكن إطعام الفيالق المتعددة المتمركزة مع بعضها البعض في منطقة صغيرة لأكثر من يوم أو يومين. وفقًا لذلك، اعتقد أن جوهر الاستراتيجية العسكرية في يومه يكمن في الترتيبات اللازمة لفصل فيالقه (جيوشه) أثناء المسير وإعادة تجميعها في الوقت المناسب للمعركة. من أجل جعل الجيش الكبير قابلًا للإدارة، قسم قواته إلى جيوش منفصلة أو مجموعات الفيالق، يقود كل مجموعة قائد مُخول بتنظيم تحركاتها وعملها وفقًا لتعليمات القائد الأعلى فيما يتعلق بتوجيهها والغرض من عملياتها.

أدرك مولتكه أيضًا أن التوسع في حجم الجيوش منذ عشرينيات القرن التاسع عشر جعل من المستحيل بشكل أساسي فرض السيطرة على كامل الجيش كما فعل نابليون أو ولنجتون في المعركة. يتعين على المرؤوسين استخدام المبادرة والحكم المستقل كي تكون القوات فعالة في المعركة. لذلك، ينبغي على الحملة الكلية أو خطط المعركة التشجيع على اللامركزية التي ستكون ضرورية بكل الأحوال واستغلالها. من خلال هذا المفهوم الجديد، طُلب من قادة الفصائل البعيدة المبادرة في صنع القرار، وأكد فون مولتكه على فوائد تطوير الضباط القادرين على القيام بذلك ضمن حدود هدف القائد الأعلى.

أنجز مولتكه ذلك عن طريق توجيهات توضح نواياه، بدلًا من الأوامر التفصيلية، وكان على استعداد لقبول الانحرافات عن توجيهاته بشرط أن يكون ذلك ضمن الإطار العام للمهمة. بقي فون مولتكه على هذا الرأي بحزم الذي أصبح فيما بعد أساسًا لجميع النظريات العسكرية الألمانية، خاصة بالنسبة إلى دليل الجنود الميداني تروبنفورونغ.

كانت فكرة مولتكه الرئيسية أن الاستراتيجية العسكرية يجب أن تُفهم على أنها نظام من الخيارات إذ أنها قادرة على التخطيط لبدء عملية عسكرية فقط. ونتيجة لذلك، اعتبر أن المهمة الرئيسية للقادة العسكريين تتمثل في الإعداد الشامل لجميع النتائج المحتملة. يمكن تلخيص فكرته بعبارتين، إحداهما مشهورة والأخرى أقل شهرة، تُترجم الأولى إلى اللغة العربية بالشكل الآتي «لا توجد خطة للعمليات العسكرية تمتد بشكل واضح إلى أبعد من اللقاء الأول مع القوة الرئيسية للعدو» (أو «لا توجد خطة تنجو من الاحتكاك مع العدو») و«الاستراتيجية العسكرية هي نظام من الحيل».

مسيرته العسكرية
 قاد الجيش البروسي إلى النصر في معركة كونيغراتس ضد النمساويين في الحرب النمساوية البروسية عام 1866.
 قاد الجيش البروسي إلى النصر في معركة سيدان عام 1870 ضد الفرنسيين في الحرب الفرنسية البروسية.
 أُعطى لقب غراف (كونت) عام 1870، ثم رُقي إلى رتبة الماريشال (المشير) في العام التالي.
 تقاعد من رئاسة الأركان عام 1888.
 هو عم هيلموت فون مولتكه رئيس أركان الجيش الألماني في بداية الحرب العالمية الأولى.

روابط خارجية

مراجع

 Richard Holmes, "Epic Land Battles", Octopus Books Limited, London, 1976

أفراد عسكريون من مكلنبورغ فوربومرن
أشخاص من بارشيم
أشخاص من دوقية مكلنبورغ شفيرين الكبرى
أعضاء الأكاديمية البروسية للعلوم
أعضاء مجلس اللوردات البروسي
ألمان مغتربون في تركيا
الحاصلون على وسام ألبرت بير
الحاصلون على وسام الصقر الأبيض
الحرب النمساوية البروسية
بروتستانت ألمان
جنرالات ألمان
حائزون على وسام الاستحقاق (بروسيا)
حائزون على وسام القديس أندراوس
حائزون على وسام سيرافيم
حاصلون على الصليب الأعظم في صليب حديدي
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
حاصلون على النيشان المجيدي من الدرجة الأولى
حاصلون على نيشان القديس ألكسندر نيفيسكي
حاصلون على وسام الامتياز
حاصلون على وسام عقاب أسود
حاصلون على وسام هاينريش الأسد
عسكريون ألمان في الحرب الفرنسية البروسية
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
كتاب ومؤلفون ألمان في المجال العسكري
مشيرون بروسيون
مواليد 1800
مواليد في بارشيم
مؤرخون عسكريون ألمان
نبلاء ألمان
وفيات 1891
وفيات في برلين
الحاصلون على وسام الاستحقاق العسكري (مكلنبورغ شفيرين)

هيلموت فون مولتكه


Jean de Cardaillac (en español: Juan de Cardaillac), pertenecía a una antigua casa de Quercy: la familia de Cardaillac.

Fue profesor de derecho en Toulouse, fue nombrado en 1351 obispo de Orense en Galicia, en 1360 arzobispo de Braga en Portugal, y finalmente Patriarca de Alejandría y administrador perpetuo de la arquidiócesis de Toulouse, 1376. Dio pruebas sorprendentes de su devoción en las guerras de Carlos V de Francia contra los ingleses y facilitó la conquista a Bertrand du Guesclin.

Referencias

Nacidos en el siglo XIV
Fallecidos en el siglo XIV
Obispos de Orense
Arzobispos de Braga
Obispos y arzobispos de Toulouse
Patriarcas latinos de Alejandría
Profesores de Derecho de Francia
Obispos católicos del siglo XIV

Jean de Cardaillac


German submarine U-2513 was a Type XXI U-boat of Nazi Germany's Kriegsmarine, that was operated by the United States Navy for several years after World War II.

Design
Like all Type XXI U-boats, U-2513 had a displacement of  when at the surface and  while submerged. She had a total length of  (o/a), a beam of , and a draught of . The submarine was powered by two MAN SE supercharged six-cylinder M6V40/46KBB diesel engines each providing , two Siemens-Schuckert GU365/30 double-acting electric motors each providing , and two Siemens-Schuckert silent running GV232/28 electric motors each providing .

The submarine had a maximum surface speed of  and a submerged speed of . When running on silent motors the boat could operate at a speed of . When submerged, the boat could operate at  for ; when surfaced, she could travel  at . U-2513 was fitted with six  torpedo tubes in the bow and four  C/30 anti-aircraft guns. She could carry twenty-three torpedoes or seventeen torpedoes and twelve mines. The complement was five officers and fifty-two men.

Service history

Kriegsmarine
Her keel was laid down on 19 July 1944 by Blohm & Voss of Hamburg. She was commissioned  on 12 October 1944 with Kapitänleutnant Hans Bungards in command. Bungards was relieved on 27 April 1945 by Fregattenkapitän Erich Topp, who commanded the boat for less than two weeks.

U-2513 conducted no war patrols. On 9 May 1945, Topp surrendered his command at Horten Naval Base, Norway. U-2513 was taken to Oslo on 18 May, then to Lishally, Northern Ireland, which she reached on 9 June. In August 1945, the U-boat was transferred to the United States.

United States Navy
A year later, August 1946, U-2513 began an extensive overhaul in Charleston, South Carolina, which was completed late in September. On 24 September, she departed Charleston and headed for Key West, Florida. The following day, she began six months of duty which included both evaluation tests of the U-boat's design and duty in conjunction with the development of submarine and antisubmarine tactics. The Greater Underwater Propulsion Power Program (GUPPY) would be initiated because of the results of these tests.

On 21 November 1946 President Harry S. Truman became the second American President (after Theodore Roosevelt) to travel on a submarine when he visited U-2513. The sub went  below the surface with the President on board, and a demonstration was made to him of the German schnorchel (a specialized submarine snorkel).

On 15 March 1947, U-2513 headed north from Key West, Florida, bound for the New England coast, and arrived at Portsmouth, New Hampshire, on 22 March. She remained there until 8 September when she began six weeks of operations from Portsmouth and New London, Connecticut, under the auspices of the Commander, Submarines, Atlantic Fleet. She concluded that duty on 15 October and departed New London to return to Key West. U-2513 resumed her old duties at Key West five days later and continued them until the summer of 1949.

In mid-June 1949, the submarine moved from Key West north via Norfolk, Virginia, to Portsmouth, New Hampshire, where she was placed out of service in July 1949. She remained at Portsmouth until August 1951 at which time she returned to Key West. On 2 September 1951, the Chief of Naval Operations ordered that the boat be sunk by gunfire. U-2513 was sunk west of Key West, Florida during rocket tests by the destroyer  on 7 October 1951.

The final resting place of U-2513 is about  northwest of the Dry Tortugas,  west of Key West) in about  of water at . She is reachable only by divers experienced in decompression diving at that depth. The site is rarely dived on due to its depth and remote location.

See also

References

Bibliography

External links

hazegray.org: U-2513

Captured U-boats
Research submarines of the United States
Ships sunk as targets
Shipwrecks of the Florida Keys
Type XXI submarines
U-boats commissioned in 1944
World War II submarines of Germany
Submarines of the United States Navy
Maritime incidents in 1951
1944 ships
Ships built in Hamburg

German submarine U-2513


Drumul Statal IB10, sau Drumul Belgrad-Vatin (înainte de 2013, Magistrala Rutieră M-1.9) este un drum în Serbia, care leagă Belgradul de punctul vamal Vatin-Moravița, de unde intră în România și se continuă ca DN59. Traversând câmpiile Banatului, acesta este în întregime un drum cu 2 benzi, cu excepția unei secțiuni între Borcea și Panciova de 8 km, unde drumul are 4 benzi și este clasificat drept drum expres (brzi put).

Conform unor planuri rutiere, se va construi o autostradă care va porni de la varianta ocolitoare a Belgradului, și va traversa Dunărea, continuând spre Timișoara, de unde se va lega de autostrada românească A1.

Transportul în Serbia

Drumul Statal IB10


Aro (rijeka), rijeka u Venezueli
 Aro (Igbo), narod u zapadnoj Africi, iz skupine Igbo
 Aro (Nova Kaledonija), pleme
 Aro (Sumrak), filmski lik

Aro


عدو المرأة هو فيلم مصري عرض عام 1966، بطولة نادية لطفي ورشدي أباظة، ومن إخراج محمود ذو الفقار.

قصة الفيلم
دكتور عيسى الأيوبي (رشدي أباظة) كاتب ومفكر، يظهر عداوته للمرأة، حتى لقب بعدو المرأة، وذلك لأن أمه قد تزوجت بعد وفاة والده، وكان زوجها قاسيا، فانعزل عن والدته، وعندما دخل الجامعة تعرف على فتاة أقامت معه علاقة حب، وكانت طوال سنوات الدراسة تأخذ منه المحاضرات، ويكتب لها الأبحاث، وعند التخرج تزوجت من آخر، فحقد على النساء جميعا، واعتبرهن حشرات. دعته المذيعة التليفزيونية سعاد طه (ليلى طاهر) للقاء تليفزيوني على الهواء، ليواجه عضوات جمعية نساء الطليعة المدافعة عن حقوق المرأة، فهاجمهن بعنف، مطالبا بعودة المرأة للمنزل، حيث مكانها الطبيعى، مما أثار استياء العضوة نادية عبد الفتاح (نادية لطفي) خريجة الحقوق، فتراهنت مع ابن خالتها محسن (سمير صبري)، وصديقاتها ميمي (ميمي جمال) وسميرة (سامية شكري) وعفاف (شاهيناز) والمذيعة سعاد على مائة جنيها للإيقاع بالدكتور عيسى بحبائل حبها. استغلت نادية يوما ممطرا، وتوجهت لمنزل الدكتور مبتلة، طالبة للعون، فاستضافها وأمدها بملابس، وصنع لها الشاي، فانسكب الماء المغلي على يديه فاحترقت، وربطت له يديه بالشاش، واستغلت عدم قدرته على استعمال يديه في مساعدته، رغم أنف خادمه أبو حسين (شفيق نور الدين) الذي يكره النساء، بسبب خيانة زوجتة له.أما سكرتيره كامل (عبد المنعم إبراهيم) فلم يكن مؤمنا بأفكاره عن المرأة، فطالبه بالاقتراب منهن لدراسة أفكارهن. وطوال فترة علاجه ظلت نادية تتردد على منزله يوميا وتناقشه في أفكاره، حتى وقعا سويا في شبكة الحب، وتغير رأي الدكتور عيسى في المرأة، ودعته نادية لحفل رأس السنة في منزلها، ولكن ابن خالتها محسن تعمد وزميلته ميمي أن يسمعا الدكتور عيسى بأمر الرهان الذي اتفقت عليه نادية للإيقاع به في الحب، ثم فضحه أمام الجميع. هرب عيسى من المنزل، وكفر بالحب، وقرر الانتقام بمقالة قاسية في الجريدة، هاجم فيها عضوات جمعية نساء الطليعة، مما عرضه لمحاكمة كاد أن يسجن فيها، لولا اعتراف نادية للقاضي (عباس رحمي) بالمؤامرة التي دبرت ضده وأدت لهذه المقالة فحكم عليه بالغرامة، وخرجت نادية من حياته. وطلب مقابلة تليفزيونية مع المذيعة سعاد طه أعلن فيها تغير رأيه في النساء، وبحث عن نادية حتى وجدها واعترف لها حبه وتزوجها.

طاقم التمثيل
 نادية لطفي: (نادية عبد الفتاح)
 رشدي أباظة: (عيسى الأيوبي)
 ليلى طاهر: (سعاد)
 عبد المنعم إبراهيم: (كامل)
 شفيق نور الدين: (أبو حسين)
 زينب صدقي: (والدة محسن - خالة نادية)
 سمير صبري: (محسن)
 شاهيناز: (عفاف)
 ميمي جمال: (ميمي)
 كوثر شفيق
 سامية شكري: (سميرة)
 علية عبد المنعم: (المحامية)
 ماري باي باي: (إحدى حاضرات الندوة)
 عباس رحمي: (القاضي)
 عبد العظيم كامل: (الدكتور محمود)
 سميحة محمد

فريق العمل
 إخراج: محمود ذو الفقار
 قصة: محمد التابعي
 سيناريو وحوار: محمد أبو يوسف
 مدير التصوير: وحيد فريد
 مونتاج: حسين أحمد
 موسيقى تصويرية: ميشيل يوسف
 إنتاج: شركة القاهرة للسينما (صبحي فرحات)
 توزيع: الشركة العامة لتوزيع وعرض الأفلام السينمائية

مراجع

أفلام دراما مصرية
أفلام رشدي أباظة
أفلام رومانسية مصرية
أفلام عبد المنعم إبراهيم
أفلام مصرية إنتاج 1966
أفلام من إخراج محمود ذو الفقار
أفلام نادية لطفي

عدو المرأة (فيلم 1966)


Lebrija (grad u Španjolskoj)
 Lebrija (rijeka), Kolumbija
 Lebrija (grad u Kolumbiji), departman Santander
 Lebrija (vinska regija), u Španjolskoj

Lebrija


Visoko učinkovita vrsta virtualizacije hardverskih komponenti računala.

Paravirtualizacija
U računalstvu, paravirtualizacija ili para-virtualizacija je virtualizacijska tehnika koja predstavlja softversko sučelje za virtualna računala (strojeve) koje je slično, ali ne i identično, osnovnom hardversko-softverskom sučelju.

Namjera modificiranog sučelja je smanjiti dio vremena izvršenja gosta (virtualnog računala) provedenog u izvođenju operacija koje je znatno teže izvoditi u virtualnom okruženju u usporedbi s nevirtualiziranim okruženjem. Paravirtualizacija pruža posebno definirane 'priključke' koji omogućuju gostu(ima) i domaćinu (hostu/hipervizoru) da zatraže i potvrde te zadatke, koji bi se inače izvršili u virtualnoj domeni (gdje je izvedba znatno lošija). Uspješna paravirtualizirana platforma može omogućiti da hipervizor bude jednostavniji (premještanjem izvršavanja kritičnih zadataka s virtualne domene na domenu domaćina odnosno hipervizora) i/ili smanjiti ukupnu degradaciju izvedbe strojnog izvršavanja unutar virtualnog računala.

Razvoj paravirtualizacije za Linux počeo je 2006. godine, a pokrenule su ga tvrtke: IBM, VMware, Xen i  Red Hat. Tvrtka Red Hat je 2008. objavila VirtIO paravirtualizaciju za KVM i Linux, a VirtIO upravljački programi za Microsoft Windows također su dostupni od tada.

VirtIO
VirtIO je standardizirano sučelje koje virtualnim računalima (strojevima) omogućuje pristup pojednostavljenim "virtualnim" uređajima, kao što su blok uređaji, mrežni adapteri i konzole. Pristup uređajima putem VirtIO-a na virtualnom računalu poboljšava performanse u odnosu na tradicionalnije emulirane uređaje, jer VirtIO uređaji zahtijevaju samo minimalno postavljanje i konfiguraciju potrebnu za slanje i primanje podataka, dok glavno računalo upravlja postavljanjem/konfiguracijom i dohvaćanjem/slanjem podataka te osigurava pristup fizičkom hardveru.

Naime kod potpune virtualizacije hipervizor mora emulirati sav hardver virtualnog računala:

 Matičnu ploču sa svojim BIOSom i emuliranim sklopovljem, čipset i sve djelove matične ploče, kao i centralnog procesora (CPU).
 Diskovnog kontrolera sa svojim BIOSom i emuliranim sklopovljem te sâmih diskova.
 Mrežne kartice (sučelja) sa svojim BIOSom i emuliranim sklopovljem.
 Grafičke kartice (sučelja) sa svojim BIOSom i emuliranim sklopovljem.
 ... svih ostalih kompomenti virtualnog računala, kao da se radi o fizičkom računalu.

To znači, da se primjerice za mrežnu komunikaciju, od strane hipervizora mora emulirati mrežna kartica (primjerice e1000e [za recimo Intel PRO/1000 PCI-E (82563] mrežnu karticu), što znači da se za cijelu mrežnu kartica moraju emulirati sve njene značajke, kao i njen pripadajući BIOS. Pri tome se veći dio emulacije odrađuje u softveru. Takva emulirana mrežna kartica ubacuje se unutar virtualnog računala, koju on dalje koristi.

Jasno je da takav rad unosi određena kašnjenja i usporavanja u obradi mrežnih paketa, zbog emulacije hardvera. Ne zaboravimo da je primjerice kod mreža koje imaju propusnost od 1Gbps, ako se koriste najmanji mrežni paketi (64 bajta), potrebno primiti/poslati (obraditi) 1.488.000 paketa u sekundi (1.49 milijuna), što postaje problem i za najsnažnija računala.

Sada dolazimo do paravirtualizacije i konkretno do VirtIO kao jedne od metoda paravirtualizacije. Naime ako se ona koristi, na primjer za mrežne kartice, tada više nema potrebe za emuliranjem hardvera mrežne kartice. To radi tako da hipervizor propušta pristup donjem dijelu VirtIO mrežne komponente (back-end dio) i prosljeđuje ga unutar virtualnog računala (taj dio se zove front-end dio). Upravo u front-end dijelu, u virtualnom računalu, se instalira upravljački program (konkretno virtio-net) i takva mrežna kartica se koristi kao normalna mrežna kartica sa svim svojim standardnim mogućnostima.

Najčešći VirIO uređaji u primjeni danas su:

 VirtIO PCI - koji predstavlja PCI sabirnicu za VirtIO uređaje.
 VirtIO block - koji predstavlja virtualni disk uređaj.
 VirtIO net - koji predstavlja virtualno mrežno sučelje.
 VirtIO balloon - koji predstavlja sučelje prema RAM memoriji (to jest njenom korištenju unutar virtualnog računala).
 VirtIO QXL/VirGL GPU - koja predstavlja posebne grafičke kartice (VirtIO).
 VirtIO RNG - koji predstavlja sučelje prema hardverskom generatoru slučajnih brojeva
 ..

Podrška za VirtIO postoji za sljedeće operativne sustave:

 Linux - standardno dolazi uz većinu distribucija Linuxa (već u kernelu, ili kao kernel moduli).
 Windows - instalacijom iz javno dostupne ISO datoteke.
 FreeBSD - standardno dolazi već u kernelu, ili kao kernel modul.
 ...

Povezani članci

 Virtualizacija
 KVM
 QEMU

 Proxmox Virtual Environment
 OpenStack

Izvori

Računarstvo

Paravirtualizacija


Kunihiko Takizawa (født 20. april 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus Eight og Yokohama FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kunihiko Takizawa


منطقة جرابلس منطقة سورية إدارية تتبع محافظة حلب  ومركزها مدينة جرابلس، بلغ تعداد سكان المنطقة 58,889 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة جرابلس
ناحية مركز جرابلس
ناحية غندورة

المراجع

منطقة جرابلس
جرابلس

منطقة جرابلس


Belval se poate referi la:
Belval, localitate în departamentul Ardennes, Franța
Belval, localitate în departamentul Manche, Franța
, localitate în departamentul Vosges, Franța
Belval-Bois-des-Dames, localitate în departamentul Ardennes, Franța
Belval-en-Argonne, localitate în departamentul Marne, Franța
Belval-sous-Châtillon, localitate în departamentul Marne, Franța

Belval


Plevník-Drienové este o comună slovacă, aflată în districtul Považská Bystrica din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.628 de locuitori.

Istoric
Localitatea Plevník-Drienové este atestată documentar din 1354.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Plevník-Drienové


A Batalha de Zusmarshausen foi travada em 17 de maio de 1648 entre as forças imperiais da Baviera sob Peter Melander Graf von Holzappell e um exército aliado franco-sueco sob o comando de Carl Gustaf Wrangel e Turenne no moderno distrito de Augsburg, na Baviera, Alemanha. A força aliada saiu vitoriosa, e o exército imperial só foi resgatado da aniquilação pela teimosa luta de retaguarda de Raimondo Montecuccoli e sua cavalaria.

Zusmarshausen foi a última grande batalha da guerra a ser travada em solo alemão, e também foi a maior batalha (em termos de número de homens envolvidos; baixas foram relativamente leves) a ocorrer nos últimos três anos de luta.

Batalha

A batalha começou às 7 da manhã de 17 de maio, quando as tropas de Montecuccoli em Zusmarshausen foram atacadas pela vanguarda sueca. Montecuccoli resistiu aos ataques suecos por uma hora antes de ordenar a seus homens que recuassem para o leste até a vila de Herpfenried, onde montaram outra arquibancada. Desta vez, no entanto, um grupo de cavalaria francesa conseguiu contornar o lado sul da posição de Montecuccoli, ameaçando separá-lo do resto do exército imperial-bávaro. O próprio Melander correu de volta para resgatar a retaguarda e, na confusão resultante, o general foi baleado no peito e morto.

Montecuccoli conseguiu libertar seus homens sobreviventes de Herpfenried por volta do meio-dia e, às 14h, reuniu-se a Gronsfeld e ao resto do exército, que havia assumido uma posição defensiva na margem leste do Schmutter. Mais tarde naquela tarde, a vanguarda francesa apareceu e fez alguns ataques de sondagem do outro lado do rio, mas eles não tinham forças para montar um ataque sério (a maior parte do exército franco-sueco ainda estava enfileirada ao longo da estrada de Ulm) e a noite caiu antes essas forças podem se tornar disponíveis.

Sob o manto da escuridão, Gronsfeld abandonou a terraplanagem improvisada no Schmutter e completou a retirada para Augsburg. As perdas do exército imperial-bávaro foram 1 582 mortos ou feridos, 315 prisioneiros, 6 canhões de campanha, partes da bagagem e o comandante caído von Holzappel, mas a maior parte da força escapou.

Zusmarshausen
História da Baviera

Batalha de Zusmarshausen


Ketamina (vezi și Special K) este un anestezic general, folosit în majoritate pentru începerea și menținerea anesteziei disociative. Ketamina induce o stare asemănătoare unei transe, având în același timp efecte puternice analgezice, sedative și de pierdere a memoriei. Alte utilizări ale ketaminei includ tratamentul durerii cronice și ca sedativ în terapia intensivă. Funcțiile inimii, respirația și reflexele căilor aeriene rămân funcționale în timpul medicației. Efectele apar de obicei la cinci minute după injecție, și pot dura până la 25 de minute.

În vederea inducerii anesteziei, ketamina se administrează intravenos sau intramuscular, dar poate fi administrată și pe cale orală.

Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății.

Referințe

Anestezice generale
Euforizanți
Antidepresive
Disociative
Droguri psihoactive
Blocante ale canalelor de calciu
Medicamente esențiale listate de OMS
Agoniști dopaminergici

Ketamină