İlya Yefimoviç Repin (, , (5 Ağustos (eski takvimle 24 Temmuz) 1844, Çuguyev, Harkov Guberniyası, Rus İmparatorluğu - 29 Eylül, 1930, Kuokkala, Viipuri Eyaleti, Finlandiya) Rusya'nın önde gelen ressam ve heykeltıraşlarındandır. Peredvijniki (Geziciler) sanat okulunun bir üyesi olan Repin, çalışmalarının önemli bir bölümünü, doğduğu memleketi olan Ukrayna'ya adamıştı. Gerçekçi eserlerinin çoğunda büyük bir psikolojik derinlik vardır ve mevcut sosyal düzenle olan gerilimi yansıtırlar. 1920'lerin sonlarında hakkında ayrıntılı eserler yayınlanmış ve yaklaşık on yıl sonra bir Repin tutkusu gelişmiştir. SSCB'deki "Sosyalist Realist sanatçılar tarafından örnek alınması gereken model bir "ilerici" ve "gerçekçi" olarak övülmüştür.

Hayatı ve çalışmaları

Repin, Sloboda Ukrayna olarak adlandırılan tarihî bölgenin merkezinde, Harkiv yakınındaki Çuhuiv kasabasında Rus bir anne-babadan doğdu. Babası asker, annesi öğretmendi. Bunakov adlı bir ikona sanatçısı yanında çıraklık yaptı ve portre ressamlığında bir ön eğitim aldı. Yerel kiliselere ikonolarını satarak geçimini sağladı. 1866'da Sankt-Peterburg'a gitti ve kısa süre sonra İmparatorluk Sanatlar Akademisi'ne öğrenci olarak kabul edildi.

Okul yıllarında, A. A. Porohovsçikova adlı bir iş adamı ona ilk tablo siparişini verdi. Slav bestecilerin bir grup portresi, Repin'in geniş çaplı takdir görmüş ilk tablolarındandır. 1872'deki okul projesi Jarius'un Kızının Hayata Geri gelişi ona bir altın madalya kazandı ve İtalya ve Fransa'da altı yıllık bir inceleme gezisi yapmasını sağlayacak bir burs elde etti.

1870'te İdil Nehri üzerinde yaptığı bir gezide en meşhur tablosu olacak olan Volga'da Sal Çekicileri'nin konusunu buldu. Bir salı çeken işçileri zorlu işini gösteren bu tablo 1873'te sergilendi, izleyiciler ve eleştirmenler tarafından takdirle karşılandı.

Öğrencilik yıllarında sanat eleştirmeni Vladimir Stasov ile arkadaş oldu, ayrıca Modest Musorgski, Nikolay Rimski-Korsakov ve Aleksandr Borodin ile tanıştı. 1872'de Vera Şevtsova ile evlendi.

Bursu sayesinde 1873-1876 yıllarında İtalya'yı gezdi ve Paris'te yaşadı. Paris'te tanıştığı Fransız Empresyonist tarzı Repin'in ışık ve renk kullanımına etki etmiştir. Ancak, kendi stili, eski Avrupa ustalarınınkine, özellikle Rembrandt'a yakın kalmış, empresyonizmi hiçbir zaman benimsememiştir. Paris'te "Paris Kafesi" ve meşhur "Sadko" tablolarını yaptı. Ancak bursunun süresinin bitmesine iki yıl kala, 1876'da Rusya'ya geri dönmeye karara verdi ve kendini Rusya temalarına adadı. Önce doğum yeri olan Çuguyev'e, bir yıl sonra da Moskova'ya taşındı.

Rusya'ya geri dönüşünde hem tarihî hem de güncel konularla ilgilendi. 1879'da "Bir propagandacı'nın Tutuklanması"nı yaptı. Bir yıl sonra Türk Sultanına Mektup Yazan Zaporojya Kazakları tablosunun ilk versiyonunu tamamladı. Leo Tolstoy'la tanışıp arkadaş oldu, onun birkaç kere portresini yaptı. 1881'de o dönemin meşhurlarının (bunlardan biri ölüm döşeğindeki Musorgski olmak üzere) birkaçının portrelerini yaptı. Sanat koleksiyoncusu ve Moskova'daki Tretyakov Galerisi'ne adını vermiş olan Pavel Mikhailoviç Tretyakov, portresini yapmış olduğu kişilerden bir diğeri idi. Kursk Vilayetinde Dini Geçit Töreni ve Korkunç İvan ve Oğlu, 16 Kasım 1581'de için ön çalışmalarını bu dönemde üretti.

Repin, Moskova'dan St. Petersburg'a taşındıktan sonra 1882'de  karısı Vera'dan ayrıldı ama ayrılıkları dostça oldu. Bu evlilikten dört çocuğu olmuştu: Yuri ve üç kızı Vera, Nadya ve Tatyana. Çocuklarını çok seviyor ve sık sık portrelerini yapardı. Aynı yılda Repin Gezginler grubundan ayrıldı. Gezginlerin kapalılıklarını ve gruplarına yeni üye almamalarını onaylamıyordu.

1882 ila 1899 arasında İlya Repin Avrupa'da, Sibirya'da, Kırım'da ve Uzak Doğu'da gezilere gitti. Bu dönemde Rusya'nın önde gelen sanatçılarından sayılmaktaydı.

1890'da Çar III. Aleksandr, Sanat Akademisini yeniden düzenlemeye ve millî bir sanat resim ekolü oluşturmaya karar verdi. Bunun gerçekleşmesini sağlamak için Repin'i eğitim sisteminde reformlar yapmakla görevlendirdi ve onu Akademi'ye aldırdı. 1893'te Repin St. Petersburg Sanat Akademisi'ne üye seçildi. 1894'te profesör, 1898-99'da Rektör oldu. Oradaki eğitim sisteminde reformlar yapmakla görevlendirdi. En meşhur ressamlardan olan Repin, diğer Gezginler üyelerinin de Akademi'ye katılmasına önayak oldu. Repin ve eski Gezginler, Akademide reform yaptıklarına inanıyorlardı ama, bir zamanlar eleştirdiği bu kurumun içine girmekle Repin onun bir parçası hâline geldi. Örneğin, 1905 devrimi sırasında devrimcilere desteğini vermemiştir

Çar III. Aleksandr 1892'de St. Petersburg Sanat Akademisi'ne profesör olarak atadı ve  Fransız Legion D'Honneur'e seçildi. 1901'de Maxim Gorky'nin bir portresini yaptı.

1900'de Rus yazar Natalia Nordman ile evlendi. 1903'te karısının Finlandiya'nın Kuokkala kasabasındaki villasına taşındılar. Nordman 1914'te ölünce ev ona kaldı.

Meslek hayatı boyunca Repin, kendini halk kökenli saymış, sanatında da halkı kendisine konu edinmiştir. Sık sık taşra halkının (hem Ukraynalı hem Rus) resmini yapmıştır, ancak hayatını sonlarına doğru Rus İmparatorluk seçkin kitlesinin mensuplarının da, yani entelejansiya ve aristokrasinin (Çar II. Nikola da dahil olmak üzere), tablolarını yapmıştır.

1878'de Repin bir davette Türk Sultanına mektup yazan Zaporojya Kazaklarının hikâyesini duydu. Bir efsaneye göre bir Türk Sultanı Kazaklara teslim olmalarını emreden bir mektup yazmış, Kazaklar da böyle bir talebi çok gülünç bularak Sultana alaycı bir cevap mektubu yazmışlardır. Repin bu temayı işleyen bir tablo üzerinde on yıldan uzun bir süre çalıştı.

Gezginler
Repin'in 1864'te başkente gelmesiyle yaklaşık aynı zamanda bir grup öğrenci İmparatorluk Akademisi'ndeki akademik resmîyete başkaldırdılar. Bu grup, Akademi'nin altın madalya yarışmasında konu belirlenmesi ve ayrıntılı kuralcılığa karşı çıkıyorlardı. "Gezginler" olarak da bilinen "Peredvizhniki Sanatçıları Derneği", Rus sanatını gayriresmî kanadını meydana getirdiler. Repin öğrenciliğinden beri sempati duyduğu ama kariyerine zarar vermemek için mesafeli durduğu Gezginler grubuna, Avrupa'dan geri dönüşünden kısa bir süre sonra, 1878'de, katıldı. Bu halkçı akım Repin'in milliyetçi duygularına uyuyordu, kendisi de kısa zamanda derneğin ileri gelenlerinden biri oldu.

1852'den sonra Sankt Petersburg'a yerleşti ama anavatanı Ukrayna'yı ziyaretlerine devam etti, ayrıca arada yabancı ülkelerdeki geziler de yaptı. Viyana (1873), Paris (1878 ve 1900), Berlin (1896), Venedik (1897) ve Roma'da (1911) sergilere katıldı.

Tarihi ve çağdaş konular

Çar II. Aleksandr'ın 1881'de cinayetinden az evvel başlayarak, Repin Rusyadaki ihtilal hareketi temalı bir dizi resim yaptı:  İtiraf Reddi, Bir Propagandacının Tutuklanması, Buluşma ve Onu Beklemiyorlardı. Sonuncusu, Rus ve Ukrayna millî motiflerini ve tezatlı ruh hallerini bir araya getiren bir şaheseri sayılır. Büyük ebatlı Kursk'ta Dinî Resmî geçit, Rus Millî tarzının prototipi sayılır, çünkü farklı sosyal sınıflar ve bunlar arasındaki gerilimleri göstermektedir; bunlar geleneksel dinî uygulamalar içinde yerlerini almışlar, yavaş ama önüne geçilmez bir ilerleyen hareket içinde bütünleşmişlerdir.

1885'te Repin psikolojik olarak en yoğun eserlerinden biri olan Korkunç İvan ve Oğlu nu tamamladı. Bu tuvalde, İvan, kontrolden çıkmış bir hiddetle oğluna vurup onu ölümcül şekilde yaralamasının ardından oğluna sarılmış, dehşet dolu bir ifade içinde gösterilmektedir. İvan'ın korku dolu çehresi ile oğlunun, huzurlu yüzü bir tezat oluşturmaktadır.

Repin'in en karmaşık tablolarından Osmanlı İmparatoru IV. Mehmed'e Mektup Yazan Zaporojya Kazakları, onu on yıldan fazla bir süre meşgul etti. Bu tabloda Ukrayna Kazak milliyetçiliğini sergilemeyi amaçlamıştır. 1870'lerin sonlarında başladığı bu tabloyu 1891'de bitirmiş, hemen ardından tablo Çar tarafından, o zamanlar bir tablo için rekor bir ücret olan 35.000 ruble'ye satın alınmıştı.

Olgunluk çağında Repin pek çok meşhur Rus'un portesini yapmıştır. Bunların arasında romancı Leo Tolstoy, saray fotoğrafçısı Rafail Levitsky, bilim adamı Dmitri Mendeleyev, devlet adamı Konstantin Pobedonostsev, besteci Modest Musorgski, çellist Aleksandr Verjbiloviç, filantropist Pavel Tretyakov ve Ukraynalı şair ve ressam, Taras Şevçenko bulunur.

1903, Rus hükûmeti ondan İmparatorluk Rusya'sı Devlet Konseyi'nin törensel bir toplantısını temsil eden bir 400x877 cm ebatlı tablo sipariş etti. Repin, iki öğrencisi ile beraber bu tabloyu tamamladı. Tamamlanması iki yıl süren bu tabloda seksenden fazla devlet büyüğünün portresi bulunmaktadır. Repin'in romatizması sağ elini neredeyse felç ettiği için bu tablonun büyük bir kısmını sol eliyle yapmıştır.

1905 Rus-Japon Savaşı'nın Rusya'nın malubiyetiyle sonlanmasının ardından Rusya'da sosyal gerginlikler başladı. St. Petersburg Kanlı Pazarındaki barışçıl nümayişin şiddetli bastırılışı Repin'e ilham olmuş, Kanlı Pazar ve Kızılın Cenazesi adlı eserleri yapmıştır. Bu dönemde Repin ders vermeyi bıraktı ve Tolstoy'la beraber idam cezasının sona erdirilmesi için faaliyetlere girişti. 1911'de Roma'yı ziyaret etti, sonra Kuokkala'da anılarını yazmaya koyuldu.

Repin Finlandiya hayranı oldu, 1919'da Finlandiya Sanat Derneği'ne 23 Rus sanatçısının birer tablosunu ve kendisine ait 7 eseri bağışladı. Atheneum müzesi'ndeki Repin koleksiyonu bu şekilde hayata kavuştu.

Hayatının sonları

Repin, Finladiya Büyük Dükalığı'ndaki Kuokkala'da, Penaty olarak adlandırdığı evini kendisi tasarladı. (Penaty kelimesi, ev tanrıları anlamına gelen Latince "Penates"ten türemişti). 1917 Ekim Devriminden sonra Finlandiya bağımsızlığını ilan etti. Çeşitli Sovyet kuruluşları Repin'i Rusya'ya geri dönmesi için davet etti ama kendisi yolculuk için çok yaşlı olduğunu öne sürerek reddetti. Ölümünden sonra bulunan, bu dönemde yazılmış özel mektuplarında Bolşevikler iktidarda oldukça Rusya'ya dönmeyeceğini yazmıştır.

Bu dönemde Repin zamanının çoğunu dinî konuların resimlerini yapmaya ayırdı, ama bu konuları işleme tarzı geleneksel değil, yenilikçiydi. Geçici Yönetimin Başı Aleksandr Kerenski'nin bir portesi hariç, 1917 devrimi ve onu izleyen Sovyet dönemi hakkında kayda değer bir resim yapmadı. Son tablosu olan Hopak, Ukrayna Kazakları temalı, neşeli ve coşkulu bir tuvaldi.
Repin 29 Eylül 1930'da Kuokkala'da öldü ve evinin yakınına gömüldü.

Devam Savaşı'ndan sonra Finlandiya, Kuokkala'yı Sovyetler Birliğine bıraktı, ve kasaba (Leningrad Oblast'ına bağlı) Repino olarak yeniden adlandırıldı. Penaty, UNESCO'nun Sankt Petersburg ve İlgili Anıtlar Grubu adlı Dünya Miras sitesinin parçasıdır. Penaty 1940'ta bir ev müzesi olarak halka açıldı.

Eserleri
Repin tablolarında Ukrayna ve Rusya'daki gündelik hayatı resmetmiş ve sosyal haksızlıkları sergilemiştir. Daha sonraki eserleri tarihî konular hakkında veya meşhur Rus besteci ve yazarların portreleri olmuştur.

Eserlerinde renk ve ışık oyunlarını ustaca kullanması Empresyonizmin bir etkisi olarak yorumlanmış, sunduğu insan portreleri ise duyguları yansıtmaktasıyla öne çıkmışlardır.

Etkisi
Repin'in 340 eseri 1924'te Moskova'da, 1925'te Leningrad'da bir jübile sergisinde halka sunulmuştur ama Repin bu sergilerde hazır değildi. 1930'larda Repin'in çalışmaları Sovyet realizminin bir modeli sayılmıştır, kendisi bu konuda pek az bir gayret göstermiş olsa da. Repin'in adı, Tolstoy, Musorgski and Rimski-Korsakov'la beraber sayılır olmuştur. 1930'da, ölümünden bir ay önce yayımlanana Küçük Sovyet Ansiklopedisi'nde, "olağanüstü Rus ressam" tanımlamasıyla kaydedilmiştir.

1926'da kendisini ziyarete gelen bir Sovyet sanatçılar grubuna devrim temalı eserlerini hediye etmiştir: "Göstericilere Ateş Edilmesi", "Kızıl'ın Cenazesi, Çarın İdam Sehpası. Ayrıca Kerenski'in bir portesini de yapmıştır.

Alexander Glazunov'un Şark Rapsodisi  Op. 29 (1889), İlya Repin'e adanmıştır.

Repin tarafından yapılmış bir tablonun en yüksek fiyatı £4.5 milyon ($7.2 milyon) olmuştur, Bir Paris Kafesi adlı eser için. "Birleşik Sanatçılar Reytingi"nde, en yüksek kategori olan "1- Dünya çapında ün yapmış, en az bir yüzyıldır değerini korumuş" olarak sınıflandırılmıştır.

Asteroid 2468 Repin onu anısına adlandırılmıştır.

Hakkında yorumlar

Repin'in biyografisin yazmış olan F. ve J. Parker, onun Rus sanatındaki konumu hakkında şöyle demişlerdir:
"Batı sanat tarihçileri ve eleştirmenleri Repin'in başarı ve katkılarını fazla önemsememişlerdir, ya onun 'millî' kimliği takdir edilmediğinden ya da -ki bu daha muhtemeldir- Repin teknik bir yenilikçi veya yeni bir sanat ekolunun yaratıcısı olmadığından. Üstelik o bir realistti ve modernist değildi. Lâkin, hem devrim öncesi hem de Sovyet Rusya'da, Repin'in yeri Dostoyevski ve Tolstoy, Musorgski ve Rimski-Korsakov'un yanı başındadır. O her şeyden önce Ruysa'nın en önde gelen millî sanatçısıdır, eserleri Igor Grabar'ın önermiş olduğu millî sanat kıstaslarına uymaktadır: halkın ruhunu yansıtmalı, onun düşünce ve emellerini ifade etmeli; heyecanlandırmalı ve onun tarafından anlaşılabilir olmalıdır."

Galeri

Ayrıca bakınız
 Rus sanatçılar listesi

Notlar ve kaynaklar

Илья Репин. Картины и биография
Репин Илья Ефимович
Шишанов В.А. К истории коллекции работ Репина в Витебском областном краеведческом музее
Шишанов В.А.РЕПИН И БЕЛАРУСЬ
Художественно-мемориальный музей И.Е. Репина (г.Чугуев)
Валерий Шишанов ЗДРАВНЁВО: ПОСЛЕ ОКТЯБРЯ 1917
Бурлаки на Волге (1870-1873)
The great Painter - Ilya Repin

Bibliyografya
 Repeats the standard Soviet interpretation of Repin's life and work.
 Standard Soviet treatment, but well illustrated.
 Critical non-Soviet treatment with much fresh information, but geared primarily toward academics.

Jackson, David, The Russian Vision: The Art of Ilya Repin (Schoten, Belgium, 2006?).
Karageorgevich, Prince Bojidar, "Professor Repin," in the Magazine of Art, xxiii. p. 783 (1899)
 Peter Brang: Ein unbekanntes Russland. Kulturgeschichte vegetarischer Lebensweisen von den Anfängen bis zur Gegenwart. Böhlau, Köln u. a. 2003, ISBN 3-412-07902-2.
 Maria Karpenko, Elena Kirillina (Hrsg.): Ilja Repin, Malerei, Graphik. Brücken-Verlag, Düsseldorf u. a. 1985, ISBN 3-87106-150-6.
 Angelika Wesenberg, Nicole Hartje und Anne-Marie Werner (Hrsg.): Auf der Suche nach Russland. Der Maler Ilja Repin. Nicolai, Berlin 2003, ISBN 3-89479-092-X.

Dış bağlantılar

IlyaRepin.org  İlya Repin'in 102 eseri
Olga's Gallery'de İlya Repin
Rusya Sanat Galerisinde Repin'in tabloları
Repin "Zdrawneva" Evi Müzesi (Ruba, Biyelarusya).
Repino/Kuokkala, Rusya'daki Repin "Penaty" Villası,hâlen bir müzedir
Repin Evi ve Anı Müzesi (Çuhuyiv, Ukrayna).
Posta pullarında İlya Yefimovich Repin
Mezarı ve biyografisi
Sanatçının işleri

1844 doğumlular

Ukraynalı ressamlar
Rus vejetaryenler
Repin Sanatlar Enstitüsünde öğrenim görenler
Rus Akademisi üyeleri
19. yüzyıl Rus ressamları
20. yüzyıl Rus ressamları
Sırp Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Geziciler
Sovyet realist ressamlar
Légion d'honneur sahipleri
Rus biyografi yazarları
Rus deneme yazarları
Rus desinatörler
Rus anı yazarları
1930 yılında ölenler

İlya Repin


أنتوني أندرسن  ممثل أمريكي من مواليد 15 أغسطس 1970م.

مواقع خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كومبتون (كاليفورنيا)
أفارقة أمريكيون في القرن 20
أفارقة أمريكيون في القرن 21
أمريكيون من أصل غيني استوائي
أمريكيون من أصل كاميروني
خريجو جامعة هوارد
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 20
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 21
كتاب وكاتبات أمريكيون
كوميديون أفارقة أمريكيون
كوميديون أمريكيون
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون من كاليفورنيا
كوميديون وكوميديات أفارقة أمريكيون
مقدمو برامج مسابقات أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون أفارقة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
مواليد 1970
مواليد في لوس أنجلوس

أنتوني أندرسن


Corosbina sau cățelul de mare (Parablennius sanguinolentus) este un pește teleostean marin mic, viu colorat, cu două tentacule mici deasupra ochilor răspândit în  Marea Mediterană, litoralul sud-european și nord-african al Oceanului Atlantic, Marea Neagră. În România este întâlnit în tot lungul litoralului Mării Negre. Trăiește lângă țărm, pe funduri stâncoase, în găuri și printre alge și midii. Se reproduce din aprilie până în iulie-august. Ponta este păzită de masculi. Corosbina se hrănește cu alge și crustacei. Lungimea corpului atinge obișnuit 10-16 cm, maximal 23 cm. Nu prezintă importanță economică.

Note

Legături externe

 Parablennius sanguinolentus (Pallas, 1814). FishBase
  Parablennius sanguinolentus (Pallas, 1814). DORIS
 Parablennius sanguinolentus. The IUCN Red List of Threatened Species

Blenniidae
Pești din România

Corosbină


West Lawn may refer to a place in the United States:

West Lawn, Chicago, Illinois, a neighborhood
West Lawn, Pennsylvania, a former borough and current census-designated place
West Lawn (Lancaster, Pennsylvania), a historic home

West Lawn


Kjetil Wæhler (Oslo, Noruega, 16 de marzo de 1976), es un futbolista noruego, se desempeña como defensa y actualmente juega en el IFK Göteborg de la Allsvenskan sueca.

Clubes

Defensas centrales de fútbol
Deportistas de Oslo
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2000
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2010
Futbolistas del FC Lyn Oslo
Futbolistas del Wimbledon Football Club
Futbolistas del Moss FK
Futbolistas del Vålerenga Fotball
Futbolistas del Aalborg Boldspilklub
Futbolistas del IFK Göteborg

Kjetil Wæhler


Daniel Dalsgaards Kaffeforretning er en dansk reklamefilm fra 1904, der er instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Mylder på fortovet. Firmaets hestevogn kører foran kameraet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1904
Stumfilm fra Danmark

Daniel Dalsgaards Kaffeforretning


شلال بني مطر هو مسقط ماء عذب يقع في مديرية بني مطر ويبعد عن العاصمة صنعاء أقل من (70) كيلو متراً غرباً باتجاه طريق الحديدة تنبع مياه الشلال من منحدرات جبلية من جبال مديرية الحيمة الخارجية وتمر شرقاً عبر جدول طبيعي يشق وديان البن والقات في مديرية بني مطر ثم تنحدر تدريجياً باتجاه الجنوب فالغرب حيث يلتقي بوادي سهام لينتهي به المطاف في سهول تهامة.

الجانب السياحي

يتعبر شلال بني مطر منتجع طبيعي يكتظ به الزوار على مدار أيام السنة يبلغ زحامهم ذروته حول مياه الشلال الباردة أيام العطل والإجازات وخاصة في مناسبات الأعياد.

وهو أحد المقاصد الذي يتوجة إليه الزوار والباحثون على الترفية ومتعة التنزة، كونه من أحد الأماكن للهروب من ضوضاء المدينة وصخبها، والتمتع بهواء نقي ومنظر بكر، والاسترخاء النفسي والذهني مع هدير المياه، خصوصاً أيام الصيف الممطره وأصبح شلال بني مطر مزاراً للسياحة الداخلية والخارجية يتسابق زوار الشلال في ساحته الشاسعة للفوز بظل شجرة أو كتلة صخرية كمواقع إستراتيجية يسيطرون من خلالها على التحكم برؤية أكبر مساحة ممكنة من الماء والخضرة ويراقبون بحذر حركات ولعب أطفالهم. كما يوجد العديد من القوارب الصغيرة التي يمكن من خلالها عمل جولة على طول جدول مياة الشلال الممتدة.

البوم صور

</div>

مراجع

السياحة في اليمن
جغرافيا اليمن
شلالات آسيا
شلالات اليمن

شلال بني مطر


Scandiumchlorid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Chloride.

Gewinnung und Darstellung
Scandiumchlorid kann durch Reaktion von Scandiumoxid oder Scandiumcarbonat und Ammoniumchlorid gewonnen werden.

Es entsteht auch durch Reaktion von Scandium mit Chlorwasserstoff.

Scandium(III)-chlorid kann auch direkt aus den Elementen Scandium und Chlor synthetisiert werden.

Möglich ist auch die Herstellung durch Reaktion von Scandiumoxid mit Chlor aufgrund der geringen Stabilität von Scandiumoxidchlorid.

Eigenschaften

Scandium(III)-chlorid ist ein weißer Feststoff. Er kristallisiert in einer trigonalen Kristallstruktur (, Gitterkonstanten a = 6,3775 Å, c = 17,7899 Å), die der von Eisen(III)-chlorid und Aluminium(III)-chlorid ähnlich ist. Im Gegensatz zum dimeren Aluminium(III)-chlorid liegt Scandiumchlorid als Monomer vor. Es beginnt bei 850 °C zu sublimieren.  Das Hexahydrat gibt bei längerem Erhitzen auf 100 °C einen Teil seines Kristallwassers ab, beim Erhitzen auf Rotglut entsteht unter Chlorwasserstoffbildung Scandium(III)-oxid. Das Hexahydrat reagiert mit Thionylchlorid in Tetrahydrofuran zu einem Komplex.

Verwendung
Scandium(III)-chlorid-hydrat wird für Prins-Cyclisierungs-Reaktionen verwendet.

Einzelnachweise

Scandiumverbindung
Chlorid

Scandiumchlorid


Doğanyurt, Türkiye Cumhuriyeti'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Kastamonu ilinin bir ilçesidir.

Cumhuriyet öncesinde 1846 tarihinde "Hosalay" adı ile bucak teşkilatı kurulmuş, aynı sene denizden gelen korsanlarla savaşmak için karakol teşkilatı kurulmuştur. Cumhuriyetin ilanından sonra, "Hosalay" olan ismi "Meset" olarak değiştirilmiş ve 1962 yılında çıkarılan bir kanunla Doğanyurt olarak değiştirilmiştir. 1990 yılına kadar bucak teşkilatı devam etmiştir. Bucak teşkilatının kaldırılması ile yeniden köy statüsüne geçmiştir. 9 Mayıs 1990 tarihinde çıkarılan kanunla ilçe olmuş ve 1 Eylül 1990 tarihinde ilçe statüsüne sahip olmuştur.

Coğrafya

Konum
İlçe Batı Karadeniz Bölgesi'nde sahil kesiminde kurulmuş olup, arazisi dağlık ve engebeliktir. İlçe merkezindeki rakım ortalama 5 metre civarındadır. Doğanyurt kuzeyde Karadeniz, batıda Cide ilçesi, doğuda İnebolu ilçesi, güneyinde ise Şenpazar, Azdavay ve Küre ilçeleri ile çevrilidir. İl merkezine İnebolu ilçesi üzerinden 121 km. mesafededir.

İklim
Sıcaklık kış aylarında 5 dereceye kadar düşerken yaz aylarında 30 derece civarında olur. Sahilden iç kısımlara doğru yükselti artarak devam eder. İlçenin kış mevsiminde sahilde ılıman iklim hüküm sürerken, iç kesimlerin rakımı 1000 metre üzerinde olduğundan çok miktarda kar yağar. Köyler arası ve ilçeye olan ulaşım bağlantısı güçleşir. Kışları sahil kesiminde yağmur, iç kesimlerde ise kar yağışı olarak görülür. Yaz ayları sıcak ve kurak geçer.

Nüfus
2020 yılı sayımına göre ilçe merkezinin nüfusu 1013'tür. Köylerle birlikte ilçenin toplam nüfusu 5638 olarak tespit edilmiştir. Büyük şehirlere göç vardır. Her sene nüfus azalmaktadır.

Yöremiz ormanlık olması nedeniyle eski evler ahşap iken yeni yapılan evler beton, ahşap ve tuğladan yapılmaktadır. Çatılarda yer yer İnebolu tarafında da görüldüğü gibi kayrak taşlar kullanılmaktadır.

Ekonomi
Çalışma hayatı tarıma ve ormancılığa dayanmaktadır. Genellikle fındık, ceviz, kestane ürünleri yetiştirilmektedir. Az da olsa arıcılık yapılmakta ve kestane balı meşhurdur. Sahil kesiminde balıkçılık yapılmaktadır. Ekonomisi ve iş imkânı kısıtlı olduğundan metropol illere göç çoktur. Merkezde ve köylerde nüfus genellikle yaşlı kesimden oluşmaktadır.

Kaynakça

Doğanyurt


Afife Portekiz'de Viana do Castelo belediyesine bağlı olan, 11,08 km2 yüzölçümüne sahip, 1.677 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viana do Castelo

Afife (Viana do Castelo)


Leo Jun Ikenaga SJ (japonêsレオ池長潤, Reo Ikenaga Jun; nascido em 11 de março de 1937 em Kobe) é um clérigo japonês e arcebispo emérito de Osaka.

Leo Jun Ikenaga ingressou na ordem jesuíta e foi ordenado sacerdote em 20 de março de 1968.

O Papa João Paulo II o nomeou Arcebispo Coadjutor de Osaka em 2 de novembro de 1995. A consagração episcopal doou-lhe o Arcebispo de Osaka, Paul Hisao Yasuda, em 20 de março do ano seguinte; Os co-consagradores foram Joseph Satoshi Fukahori, Bispo de Takamatsu, e Raymond Ken'ichi Tanaka, Bispo de Kyoto.

Após a aposentadoria de Paul Hisao Yasuda, sucedeu-o como Arcebispo de Osaka em 10 de maio de 1997 e foi empossado em 22 de junho do mesmo ano.

Em 20 de agosto de 2014, o Papa Francisco aceitou sua aposentadoria por idade.

Ver também

Arcebispos católicos do Japão

Leo Jun Ikenaga


Takotsubo kardiomiopatija je stručni medicinski naziv za problem srca koji je obično izazvan osobito intenzivnim emocijama i životno je ugrožavajuća bolest, za koju se koristi još i naziv sindrom slomljenog srca, pa znanost danas potvrđuje da se zaista može "umrijeti od tuge".

Etiologija

Emotivni stres uzrokuje procese koji se odražavaju na stvarno fizičko stanje srca. Najčešći uzrok je gubitak voljene osobe, kroz smrt, razvod, izdaju, prekid veze ili nevjeru. U rjeđim slučajevima posljedica je i prevelike sreće, poput npr. dobitka na lotu. Takotsubo sindrom ili stresna kardiomiopatija nadalje uzrokuje probleme poput aritmije, rupture ventrikula i srčanog zastoja, kojeg doživi jedna petina žrtava.

Simptomi

Simptomi su vrlo slični simptomima srčanog udara, ali njegovo podrijetlo i fizički uzroci potpuno su različiti. Naime, sindrom se očituje nestankom zraka, boli u prsima i gubitkom svijesti te EKG pokazuje dramatične promjene u ritmu, krvnim tvarima i oštećenjima srčanog mišića koje su tipične za srčani udar, ali za razliku od srčanog udara, nema dokaza o blokiranim srčanim arterijama u sindromu srca.

Liječenje

Ako srce i krvne žile nisu imali prethodnih oštećenja, oboljeli se može relativno brzo oporaviti (1-4 tjedna). Kako još ne postoje točno određeni lijekovi za ove slučajeve mnogi liječnici koriste lijekove kojima se liječi srčani zastoj i pospješuju srčane kontrakcije. Presudno je prepoznati dijagnozu, hitna reakcija i aktivno intenzivno bolničko liječenje.

Istraživanja

Znanstvenici su otkrili kako sindrom slomljenog srca ne liječi vrijeme te kako se neki ljudi nikada ne oporave i kako su posljedice dugotrajne. Iako su se istraživanja i vođenje statistike na ovu temu počeli intenzivnije provoditi u zadnje vrijeme te se govori o relativno maloj smrtnosti od oko 4%, neki istraživači tvrde da će, štoviše, čak 17% ljudi umrijeti ubrzo ili u periodu od 5 godina. Mislilo se i da sindrom uglavnom pogađa osobe zrelije životne dobi, no pokazuje se kako od ove bolesti strada sve više mladih osoba, iako žene češće nego muškarci.

Izvori

Takotsubo kardiomiopatija


Michael Lamar White IV. (Canton, Ohio, SAD, 18. lipnja 1999.), poznatiji pod umjetničkim imenom Trippie Redd, američki je reper i pjevač. Poznato je lice SoundClouda, glazbene mreže u kojoj se razvila istoimena vrsta hip-hop/rap glazbe koja je ušla u mainstream sredinom 2010-ih.

Debitantski miksani album, A Love Letter to You objavio je u svibnju 2017., uključujući glavni singl na istom "Love Scars", dovevši ga do zamjećivanja među širom publikom. Singlovima "Dark Knight Dummo", "Taking a Walk" i "Topanga" dospio je na Billboardove Hot 100 ljestvice. Debitantski studijski album, Life's a Trip objavio je u kolovozu 2018., a drugi ! (eng. Exclamation Mark), u kolovozu 2019. Obja su uspjela ostvariti prvih pet mjesta na Billboard 200. Četvrti miksani album, A Love Letter to You 4, koji je objavio u studenom 2019., postao je njegovo prvo izdanje broj jedan. Treći studijski album, Pegasus, objavljen u listopadu 2020. dospio je do 2. mjesta na Billboardovih 200, kao i četvrti, Trip at Knight koji je objavljen u kolovozu 2021. Singl s potonjeg albuma, "Miss The Rage" na kojem gostuje reper Playboi Carti, došao je do 11. mjesta na Hot 100, čime je postala njegova do sada najviše plasirana pjesma te je zaradila platinastu nagradu RIAA-e. Svoj peti studijski album, Mansion Musik, objavio je u siječnju 2023. te je zauzeo 3. mjesto na Billboardovoj 200 ljestvici. Peti nastavak serijala miksanih albuma – A Love Letter to You, objavio je u kolovozu 2023.

Glazbeni stil i utjecaji
Trippie Redd je u jednom intervjuu svoju glazbu nazvao mješavinom hip-hopa, R&B-ja, alternativnog rocka i popa. Kao svoje glazbene utjecaje navodi ponajprije izvođače hip-hopa poput Lil Waynea, T-Paina, J. Colea, Drakea i Kanyea Westa, ali i sastave rocka kao što su Kiss, Nirvana i System of a Down.

Problemi sa zakonom
White je bio uhićen u okrugu Cobb u Georgiji nakon napada na repera FDM Gradyja krajem svibnja 2018. Prema Gradyju, White i reper Lil Wop vrijeđali su Gradyjevu djevojku, time prisilivši Gradyja da nakratko upotrijebi vatreno oružje prije negoli se upusti u tučnjavu s Whiteom. U tom trenutku Gradyja su napala četvorica muškaraca uključujući i Whitea i Wopa. White je uhićen pod optužbom za tučnjavu (javnu tučnjavu), kazneno djelo upadanja na posjed i nanošenje štete. Nekoliko tjedana kasnije, početkom lipnja, White je ponovno uhićen u Georgiji pod optužbom za napad jer je navodno pištoljem udarao ženu.

Diskografija

Studijski albumi
 Life's a Trip (2018.)
 ! (2019.)
 Pegasus (2020.)
 Trip at Knight (2021.)
 Mansion Musik (2023.)

Miksani albumi
 A Love Letter to You (2017.)
 A Love Letter to You 2 (2017.)
 A Love Letter to You 3 (2018.)
 A Love Letter to You 4 (2019.)
 A Love Letter to You 5 (2023.)

Izvori

Američki hip hop glazbenici
Američki pjevači
Američki tekstopisci

Trippie Redd


خمسه وخميسه، مسرحية كويتية عرضت على مسرح الدسمه بالكويت وفي البحرين وفي قطر، وهي من تأليف وإخراج:عبد العزيز المسلم، شارك بالتأليف: صلاح بوكحيل، إنتاج مسرح السلام.

تمثيل: مريم الغضبان، خالد العبيد، محمد السريع، عبد العزيز المسلم، نصر حماد، عادل المسلم، سعود الشويعي، عماد العكاري، بدر البلوشي، محمد زيان.

حقائق
أول مسرحية كويتية تقدم في الخليج بعد انقطاع أكثر من اثنا عشر عاماً، فعرضت في البحرين لمدة شهر بعدما كان من المقرر عرضها لمدة اسبوع واحد، ثم قدمت في قطر في قاعة المؤتمرات في فندق شيراتون، ومن هنا أدرك الفنان عبد العزيز المسلم بأن لديه جماهيريه كبيره بالخليج، جسد عبد العزيز المسلّم في هذه المسرحية دور بوسرور صاحب العين الحارة.

مسرحيات كويتية

خمسة وخميسة (مسرحية)


La mujer de las camelias es una película argentina dirigida por Ernesto Arancibia sobre su propio guion escrito en colaboración con Alexis de Arancibia sobre la novela La dama de las camelias de Alexandre Dumas (hijo) que se estrenó el 5 de febrero de 1953 y que tuvo como protagonistas a Zully Moreno, Carlos Thompson, Santiago Gómez Cou  Nicolás Fregues y Mona Maris. Ganadora del Globo de Oro a la mejor película en lengua no inglesa, por primera vez en la historia del país —la segunda fue con La historia oficial.

Sinopsis
Melodrama de una mujer de vida fácil y un músico que se enamoran y la intervención del padre de éste que le pide que lo abandone.

Reparto

Comentario
La crónica de Crítica dijo sobre el filme:
Por su parte Manrupe y Portela opinan:

Premio
La Academia de Artes y Ciencias Cinematográficas de la Argentina le otorgó al filme el premio Cóndor Académico a la mejor película de 1953 y galardonó a Ernesto Arancibia como el mejor director, a Zully Moreno como la mejor actriz y a Antonio Merayo como el mejor director de fotografía.

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre La mujer de las camelias en el sitio del cine nacional
 Información sobre La mujer de las camelias en Internet Movie Data Base

Películas basadas en libros
Películas en blanco y negro de Argentina

La mujer de las camelias


Zu den Vorläufern des Anarchismus werden Personen und Gruppen gezählt, die mit ihren Schriften und dokumentierten Handlungen Kernaspekte des Anarchismus vertraten, noch bevor sich der Anarchismus in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts als politische Philosophie herausbildete. Diese Kernaspekte umfassen die Kritik am Prinzip der Herrschaft und an hierarchischen Institutionen sowie die Betonung der Freiheit als gesellschaftlich notwendigem Ordnungsprinzip und die Schaffung von selbst verwalteten Gemeinschaften.

Geschichte

Vorgeschichte
Die meisten zeitgenössischen Anthropologen, Ethnologen, Vor- und Frühgeschichts-Forscher, Historiker sowie Anarchisten stimmen allgemein darin überein, dass für Jahrtausende, also für die längste Zeit vor jeder aufgezeichneten Geschichte die menschlichen Gesellschaften ohne eine herrschende Klasse existierten, welches ebenso durch die moderne Ethnologie und Untersuchung aller indigenen Kulturen bestätigt wird, so existieren alle staatenlosen Kulturen, welche zugleich immer egalitäre Kulturen waren und teilweise noch heute sind, ohne eine gesonderte Gruppe von etablierten Autoritäten oder formalen politischen Institutionen. Nach dem kanadischen Professor Harold Barclay, muss der Anarchismus als eigenständige Perspektive bzw. die Gentilstruktur welche wir auf dem gesamten Planeten auf allen Kontinenten in abgewandelter Form wiederfinden - bereits lange zuvor schon in der Altsteinzeit entstanden sein, bevor der Mensch aus Afrika in alle Welt emigrierte, nur so lassen sich die universalen anarchen Strukturen weltweit, welche Kriege und Ausbildung von Privilegien weniger verhinderten und gerade damit faktisch unmöglich machten, erklären. So lebten die Menschen den größten Teil ihres Daseins seit Jahrtausenden in vollständig autonomen und absolut autarken selbst verwalteten Gesellschaften ohne je eine institutionalisierte Regierung oder politische Klasse zu benötigen. Das Aufkommen des Staates ist regional sehr unterschiedlich, so begannen die frühesten Staatsbildungen in Mesopotamien bereits im 4 Jt. v. Chr. in Form von Stadtstaaten, wonach die Stadt Eridu, den sumerischen Königslisten nach, angeblich die älteste aller Städte sein soll. Während für die meisten afrikanischen und amerikanischen Regionen die Staatsbildungen erst mit den Entdeckungsfahrten und Eroberungen der europäischen Seefahrer einsetzten, für manche Regionen Afrikas jedoch gar erst im 19 Jh. mittels des Kolonialismus und Imperialismus der europäischen Mächte einsetzte. Nach dem Aufstieg der hierarchisierten staatlichen Klassen-Gesellschaften in Mesopotamien und der Entstehung vieler weiterer Stadtstaaten wie z. B. Adab, Kish, Larsa, Lagasch, Nippur, Shurrupak, Ur und Uruk ab dem 4 Jt. v. Chr., sowie der darauffolgenden Ausbreitung der Sklaverei durch Handel und Unterwerfung benachbarter Kulturen beinahe über den gesamten vorderen Orient den Stromläufen des Euphrat und Tigris folgend, womit ebenfalls die monarchische Herrschaftsform dort eingeführt wurde, somit eine Stadt-Staatenbildung überall dort wo der Einfluss der frühen Reiche hinreichte erfolgte. Sowie die Kenntnis von bronzenen Waffen und Schwertern (damit auch Krieg und Staat) archäologisch nachweisbar wird, - Ägypten ab 3150 v. Chr., China ab 1766 v. Chr. und Indien ab 1386 v.Chr, womit auch dort Sklaverei archäologisch und historisch nachweisbar wird - sprich die Errichtung des Staates, die alten Gentil-Strukturen wurden somit zersprengt, womit Privilegien und Ungerechtigkeit, Sklaverei und Brutalität, Etatismus und Zentralismus überhaupt erst ermöglicht wurden. Doch erst im 1. Jahrtausend v. Chr. werden die anarchistischen Ideen auch als eine klar formulierte kritische Reaktion auf die politischen Herrschafts-Institutionen einerseits im antiken China mit den Schriften der Taoisten und andererseits im antiken Griechenland mit den Philosophenschulen der Kyniker, der Epikureer, der Hedonisten, der Eudaemonisten, der Schule der Skeptiker sowie am klarsten formuliert in der Schule der Stoiker schriftlich fassbar, die Zurückweisung der Sklaverei, die Berufung auf das Naturrecht, sowie die eindeutige Ablehnung des Staates und aller weiteren hierarchischen sozialen Beziehungen welche danach trachteten die Herrschaft von einigen wenigen Menschen über die große Masse aller anderen Menschen zu legitimieren.

Chinesisches Altertum
Der Historiker Peter Marshall bezeichnet den Daoismus als "ersten klaren Ausdruck anarchistischer Sensibilität" und dessen Hauptwerk Daodejing von Laozi als "einen der größten anarchistischen Klassiker." Die Taoisten lehnten Regierungen ab und strebten ein Leben in natürlicher und spontaner Harmonie an, wobei der Einklang des Menschen mit der Natur eine bedeutende Rolle spielte. Der Daoismus entwickelte im Laufe der Zeit ein regelrechtes System politischer Ethik und verzichtete auf Kulte und die Ausbildung einer Priesterkaste. Der Daoismus war damit auch die wichtigste Gegenströmung zum autoritären und bürokratischen Konfuzianismus, der später zur chinesischen Staatsreligion wurde.

Noch klarer sind die anarchistischen Tendenzen in den Schriften des chinesischen Philosophen Zhuangzi (ca. 365–290 v. Chr.). Er lehnte jede Form der Regierung ab und beschrieb im Gegensatz dazu eine taoistische Idealgesellschaft von freien, selbstbestimmten Individuen. Das persönliche Wohlergehen jedes einzelnen Menschen wachse in dem Maße, wie es der Allgemeinheit wohl ergehe, schrieb Zhuangzi beispielsweise in seinem Werk Huai Nan Tzu.

Ähnliche anarchistische Elemente sieht Horst Stowasser auch im Buddhismus, insbesondere in der Tradition des Zen-Buddhismus.

Antike

Erste Vorläufer des Anarchismus in Europa finden sich in der griechischen Philosophie der Antike. Der Historiker Max Nettlau sieht die bloße Existenz des Wortes "An-Archia" als Beleg, "dass Personen vorhanden waren, die bewußt die Herrschaft, den Staat verwarfen."

Ein ausgesprochener Staatskritiker war Aristippos von Kyrene (ca. 435–355 v. Chr.), der eine frühe Form des Hedonismus vertrat und Begründer des Kyrenaismus war. Vom Standpunkt der größtmöglichen individuellen Freiheit predigte er, dass sich der Mensch dem Staatsleben entziehen sollte. Aristippos verwarf darüber hinaus die Idee eines Vaterlandes und vertrat kosmopolitische Ideen. Aristippos von Kyrene soll Sokrates auf die Frage, ob er lieber zur herrschenden oder beherrschten Klasse im Staat gehören wolle, geantwortet haben: "Keiner von Beiden!"

Ab dem 5. Jahrhundert vor unserer Zeitrechnung predigte Diogenes von Sinope (ca. 400–324 v. Chr.) die Rückkehr zum naturgemässen Leben. Er und die Schüler der von ihm begründeten Schule der Kyniker sahen die ursprüngliche Bedürfnislosigkeit als erstrebenswerten Zustand. Soziale Harmonie würde laut den Kynikern anstelle von gegenseitigem Kampf und gesellschaftlichem Konflikt herrschen, da sich diese aus der Gier des Menschen nach materiellem Besitz und dem Streben nach Ehre ergeben.

In den Lehren von Zenon von Kition (ca. 333–262 v. Chr.) sieht der Historiker Georg Adler zum ersten Mal in der Weltgeschichte die Ideen des Anarchismus entwickelt. Zenon, der Begründer der Stoa, war ein großer Kritiker von Platons Ideal einer Gesellschaft, die mit absoluter Staatsmacht zu einem moralischen Zusammenleben finden sollte. Zenon entwarf im Gegensatz zu Platon sein eigenes Ideal einer freien staatenlosen Gemeinschaft, die der Natur des Menschen besser entsprechen würde. Anstatt dem schriftlichen Gesetz zu folgen sollten die Menschen durch innere Einsicht ihren wahren natürlichen Trieben folgen. Dies würde die Menschen zur Liebe zum Mitmenschen und zur Gerechtigkeit führen. Wie in der äußeren Natur Eintracht, Harmonie und Gleichgewicht herrschen, so würde dies dann auch in der menschlichen Gesellschaft gelten. Daraus folgt die Negation des Gesetzes, der Gerichte, der Polizei, der Schule, der Ehe, des Geldes, der staatlichen Religion und des Staates. Über alle Völkergrenzen hinaus würde der Mensch in vollkommenster Gleichheit leben. Jeder sollte freiwillig gemäß seinen Fähigkeiten arbeiten und je nach Bedürfnis konsumieren dürfen.

In der frühchristlichen Zeit gab es eine Vielzahl von Sekten, die ganz verschiedene Deutungen des christlichen Glaubens vertraten. Eine davon war im 2. Jh. in Alexandria die Sekte des Gnostikers Karpokrates. Er war der Gründer der christlichen Sekte der Karpokratianer, die den freien Kommunismus und die freie Liebe in ihren Gemeinschaften praktizierten. Karpokrates' Sohn Epiphanes hielt die Lehren seines Vaters in der Schrift Peri dikaiosynes (dt.: Über Gerechtigkeit) fest. Für Karpokrates stellte sich die Gerechtigkeit Gottes als eine Gemeinschaft der Menschen in Gleichheit dar. Darüber hinaus habe Gott allen die Güter der Erde gleichmäßig geschenkt. Und auch den sexuellen Trieb habe er den Menschen eingepflanzt, weshalb man diesen nicht zügeln dürfe. Die Karpokratianer in Alexandria sind vermutlich 202 während der Christenverfolgungen im Römischen Reich vernichtet worden.

Mittelalter und Reformation

Im späten Altertum und im Mittelalter gab es verschiedene verfolgte Sekten und Ketzer mit freiheitlichen Merkmalen. Anarchistische Elemente sind im Mittelalter jedoch erstmals beim Häretiker Amalrich von Bena und seinen Anhängern den Amalrikanern dokumentiert. Ähnliches gilt für die christlich-mystischen Brüder und Schwestern des freien Geistes im 12. und 13. Jahrhundert, die sich außerhalb der Gesellschaft und ihrer Gesetze stellten.

Im Gegensatz zu den autoritär-nationalistischen Hussiten wirkten in Tschechien im 15. und 16. Jahrhundert die Böhmischen Brüder. Sie waren eine religiöse Gemeinschaft mit pazifistischer Ausrichtung, deren Mitglieder den Verzicht auf die weltliche Herrschaft predigten und sich am Urchristentum orientierten. Ihr Stifter war der Laientheologe und Reformator Petr Chelčický (1390–1460), der in seinen Schriften die Gleichheit unter den Menschen vertrat und eine radikal-pazifistische Vision entwarf.

Unter den verfolgten Sekten in Holland und Flandern hatten laut Max Nettlau die Klompdraggers und Kloeffers und die Bewegung der Loïsten bzw. Libertins von Antwerpen freiheitliche Elemente.

16. / 17. Jahrhundert
Der bedeutende Roman-Autor François Rabelais (1494–1553) entwarf in seinem Romanzyklus Gargantua und Pantagruel die Abtei von Thélème, die als erste Utopieschöpfung in der französischen Literatur gilt. Unter dem Motto "fais ce que vouldras" (veraltetes französisch für tu was du willst) beschrieb Rabelais eine Utopie des heiteren Lebensgenusses ohne obrigkeitliche Leitung:

Verschiedene Entwürfe einer freiheitlichen Gesellschaftsordnung finden sich auch in den Utopien Mondo savio (dt.: Die weise Welt) von Antonio Doni und in Aventure de Télémaque (dt.: Die Abenteuer von Telemach) und Lettres persanes (dt.: Persische Briefe) von Bischof François Fénelon. Vom radikalen deutschen Publizisten Georg Friedrich Rebmann stammt die Schilderung von Abenazar's kleiner Republik, einer freiheitlich-kommunistischen Idylle in Hans Kiekindiewelts Reisen in alle vier Weltteile und den Mond von 1794. Der französische Autor Gabriel de Foigny stellte in seiner Utopie Les Avantures de Jacques Sadeur dans la découverte et le Voyage de la Terre Australe (dt.: Die Abenteuer Jacques Sadeurs bei der Entdeckung und der Reise nach dem Südland) eine Gesellschaft ohne Staat und Gesetz vor.

Zu den Vorläufern des Anarchismus wird Étienne de La Boétie (1530–1583) gezählt, der im Alter von 18 Jahren das grundlegende Werk Discours de la servitude volontaire ou le Contr'un (deutsch: Von der freiwilligen Knechtschaft oder das Gegen Einen [den Monarchen]) schrieb. Die Grundfrage des Discours de la servitude lautet: Woher kommt es, dass sich ein ganzes Volk von einem einzigen Menschen qüalen, misshandeln und gegen seinen Willen leiten lässt. Monarchen stützen sich nicht nur auf Repression, um ihre Herrschaft zu erhalten. Viel wichtiger ist für Étienne de la Boétie der Fakt, dass sich die Untertanen freiwillig in ihre Knechtschaft ergeben und so erst dem einen Menschen die Macht übertragen. Würden also die Untertanen dem Monarchen ihren Dienst verweigern, hätte dieser wiederum keine Macht mehr. Eine Grundkritik des Anarchismus, das Herr-/Knechtschaftsverhältnis in der Gesellschaft, hat La Boétie erstmals für die Neuzeit formuliert.

Im Jahr 1649, einem Jahr großer sozialer Unruhen, entstand in England unter dem Einfluss von Gerrard Winstanley die religiös-anarchistische Bewegung der Diggers. Die bestehende gesellschaftliche Ordnung und die Herrschaft der Großgrundbesitzer versuchten die Diggers durch die Gründung kleiner, landwirtschaftlicher Kommunen auf egalitärer Basis aufzubrechen. Durch freiwilligen Zusammenschluss aller einfachen Leute sollten die Herrschenden ausgehungert werden, wenn sie sich nicht den Kommunen anschließen. Schon 1651 waren die Kolonien der gemeinschaftlich wirtschaftenden Dissidentengruppe durch Obrigkeit und lokale Grundbesitzer wieder zerstört.

Aufklärung und Zeit der französischen Revolution

Der Schriftsteller und Aufklärer Denis Diderot streute in viele seiner Schriften anarchistische Bemerkungen. Dies ist beispielsweise in der Unterhaltung eines Vaters mit seinen Kindern und in seinem berühmten philosophischen Roman Supplément au Voyage de Bougainville (dt.: Nachtrag zu Bougainvilles Reise) von 1796 der Fall, wo viele anarchistische Gedanken aufgenommen und besprochen werden. Von Diderot stammt auch der Ausspruch "Je ne veux ni donner ni recevoir des lois" (dt.: "Ich möchte weder Gesetze machen, noch Gesetzen unterworfen sein").

Der französische Dichter und Aufklärer Sylvain Maréchal (1750–1803) war ein Kritiker des Absolutismus und nahm später an der Französischen Revolution teil. Maréchal vertrat in seinen Werken einen agrarischen Sozialismus und setzte sich für die Befreiung des Menschen von jeder Form der Sklaverei ein. Er war einer der bedeutendsten Atheisten seiner Zeit und sah die Religion als Instrument der Regierungen zur wirtschaftlichen Ausbeutung der Menschen. In seinem Theaterstück Jugement dernier des rois (dt.: Das Jüngste Gericht über die Könige) von 1793 nimmt er die Idee des Generalstreiks als revolutionärem Instrument vorweg und zeigt die Vision einer anarchistischen Revolution.

William Godwin (1756–1836) war ein englischer Gelehrter und Kritiker der autoritären Entwicklung der Französischen Revolution. 1793 kam Godwin in seinem Hauptwerk Enquiry concerning political justice zu dem Schluss, dass eine freie Gesellschaft nur in freier Diskussion von vernünftigen Menschen entstehen kann. Deshalb ist der Staat und jede Herrschaftsinstitution abzulehnen, weil eine obrigkeitliche Leitung die freie Entscheidungsfindung verhindert. Mit seinem Werk Enquiry concerning political justice hatte Godwin bereits nahezu alle wesentlichen Punkte der anarchistischen Theorie vorweggenommen.

Frühes 19. Jahrhundert
Der Frühsozialist Charles Fourier (1772–1837) beeinflusste mit seinen Ideen die Ausbildung der anarchistischen Bewegung. Obwohl er selbst kein ausgesprochener Anarchist war, bildeten Fouriers autoritätsfeindliche Ideen die Basis für seine experimentalsozialistischen Phalansterien. Diese egalitären Gemeinschaften mit föderalistischem Aufbau wurden mit mäßigem Erfolg an zahlreichen Orten gegründet. Unter seinen Anhängern war mit dem späteren Kommunarden Victor Considerant (1808–1893), ein Mann, der dem Anarchismus noch näher stand und in seinen Schriften freiheitlichere Ideen entwickelte.

Auch der Frühsozialist Robert Owen (1771–1858) beschrieb das Bild einer Zukunftsgesellschaft mit vielen anarchistischen Elementen. Die sogenannten townships stellten kleine föderierte Kommunen dar, die durch ihren basisdemokratischen Aufbau jede Regierung verhindern sollten.

Der irische Sozialist William Thompson (1775–1833) war hingegen ein Kritiker der autoritären Tendenzen bei Robert Owen und sein Gegenspieler in der englischen Genossenschaftsbewegung. Thompson war stark von Godwins Enquiry concerning political justice beeinflusst und plante freiheitliche Kommuneexperimente. Max Nettlau sieht in ihm einen der bewusstesten und intelligentesten Vertreter des freiheitlichen Sozialismus in England.

Ludwig Börne (1786–1837) sprach sich im deutschsprachigen Raum als Erster für Anarchie in der Gesellschaft aus, wiewohl er historisch nicht eindeutig dem Anarchismus zuzuordnen ist und wechselnde politische Positionen vertrat: "Nicht darauf kommt es an, dass die Macht in dieser oder jener Hand sich befinde: die Macht selbst muss vermindert werden, in welcher Hand sie sich auch befinde. Aber noch kein Herrscher hat die Macht, die er besaß, und wenn er sie auch noch so edel gebrauchte, freiwillig schwächen lassen. Die Herrschaft kann nur beschränkt werden, wenn sie herrenlos – Freiheit geht nur aus Anarchie hervor. Von dieser Notwendigkeit der Revolution dürfen wir das Gesicht nicht abwenden, weil sie so traurig ist. Wir müssen als Männer der Gefahr fest ins Auge blicken und dürfen nicht zittern vor dem Messer des Wundarztes. Freiheit geht nur aus Anarchie hervor – das ist unsere Meinung, so haben wir die Lehren der Geschichte verstanden."

Im frühen 19. Jahrhundert wirkten in den USA einige Männer als Vorläufer des individualistischen Anarchismus. Der Sozialreformer Josiah Warren (1798–1874) war einer der wenigen Denker, die das Scheitern der owenistischen Kommune in New Harmony auf einen Mangel von Freiheit und auf die Einschränkung der Eigeninitiative der Mitglieder zurückführte. Mit den sogenannten Time stores schuf Warren Geschäfte, in denen statt Profitmaximierung der faire Austausch von Gütern angestrebt wurde. Weitere Vorläufer des individualistischen Anarchismus in den USA waren Lysander Spooner, Stephen Pearl Andrews und Henry David Thoreau.

Ab 1840 entwickelte sich der Anarchismus vor allem in Frankreich als eigenständige Philosophie. Pierre-Joseph Proudhon (1809–1865) und die kommunistisch-anarchistische Zeitschrift Humanitaire benutzten das Wort "Anarchist" oder "anarchistisch" erstmals als Selbstbezeichnung.

Literatur
 Georg Adler: Geschichte des Sozialismus und Kommunismus von Plato bis zur Gegenwart. Hirschfeld, Leipzig 1899.
 Max Beer: Allgemeine Geschichte des Sozialismus und der sozialistischen Kämpfe. Erschien in 5 Teilen. Verlag für Sozialwissenschaften, Berlin 1919–1922.
 Max Nettlau: Der Vorfrühling der Anarchie. Ihre historische Entwicklung von den Anfängen bis zum Jahre 1864. Verlag Der Syndikalist, Berlin 1925.
 Horst Stowasser: Anarchie! Idee, Geschichte, Perspektiven. Edition Nautilus, Hamburg 2007, ISBN 978-3-89401-537-4.

Weblink
 Artikel Anarchie, Anarchist und Anarchismus. In: Lexikon der Anarchie.

Einzelnachweise

Geschichte des Anarchismus

Vorläufer des Anarchismus


Ernesto Benjumea Plazas (Bogotá, 10 de enero de 1967) es un actor colombiano; hijo del veterano actor Carlos Benjumea y hermano de Marcela Benjumea.

Comienzos
Ernesto es hijo del actor Carlos Benjumea. Estudió en el tradicional Colegio Mayor de Nuestra Señora del Rosario, donde años más tarde dio clases de teatro a sus estudiantes (lo antecedió la actriz Maguso y fue sucedido por el experto en teatro infantil Jaime Villa). Empezó a estudiar medicina, pero a medida que pasaba el tiempo, se fue encariñando de la carrera actoral, le encantaba ver a su padre actuar. Entonces, su papá decidió invitarlo un día a su restaurante que se llamaba La Casa del Gordo. Allí trabajó en la parte administrativa y después su padre le dio la opción de intentar actuar, en ese momento fue donde tuvo los primeros pinitos de este arte. Posteriormente, en el año 1989, inició la carrera en el Teatro Libre.

Actuación
Su debut en la televisión fue en el año 1995, en la novela colombiana Victoria, interpretando a Nicolás. Después de esto, ha trabajado en varias novelas de la televisión colombiana, como La costeña y el cachaco y Hasta que la plata nos separe, y en las series Noticias Calientes y Confidencial.

Vida privada
Está casado con la también actriz colombiana Katherine Vélez, con quién tiene una hija llamada Antonia, nacida el 26 de diciembre de 2000.

El 18 de julio de 2019 recibió su título como "Maestro en arte dramático" de la Universidad de Antioquia. Como parte del proyecto de profesionalización que, junto a otros actores, lidera para la dignificación de la profesión de actor en Colombia.

Filmografía

Televisión

Cine

Premios y nominaciones

Premios TVyNovelas

Premios India Catalina

Premios Obtenidos

Referencias

Enlaces externos

Actores de Bogotá
Nacidos en Bogotá
Actores de televisión de Colombia
Actores de cine de Colombia
Alumnado de la Universidad de Antioquia
Actores masculinos de Colombia

Ernesto Benjumea


Samolaco ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Sondrio in der Lombardei.

Geographie
Die Gemeinde liegt etwa 38,5 Kilometer westnordwestlich von Sondrio an der Mera und gehört zur Comunità Montana della Valchiavenna. Samolaco grenzt unmittelbar an die Provinz Como und umfasst die Fraktionen Era, San Pietro, Somaggia, Ponte Nave, Bedogna, Bisee, Casenda, Giumellasco, Poiat, Paiedo, Vigazzolo und Schenone. Die Nachbargemeinden sind Gordona, Livo (CO), Montemezzo (CO), Novate Mezzola, Prata Camportaccio, Sorico (CO) und Vercana (CO).

Geschichte

Die Ursprünge
Samolaco war in der Zeit vom nördlichen Ende des Comer Sees (Comer See) alt, zu der Zeit, als sich das zu dem gegenwärtigen Mezzolasee (der lateinische Name Sum Sum Lacus) ausdehnte genau Kopf des Sees. Das Territorium war bereits von der Jungsteinzeit (Neolithisch) bewohnt, das wird durch die auf dem Territorium gefundenen Felsritzungen bewiesen. Die Herkunft der ersten Einwohner bleibt jedoch aufgrund fehlender verlässlicher Quellen ungewiss.

Die römische Zeit
Während der römischen Herrschaft hatte das Valchiavenna eine relative Unabhängigkeit, obwohl die Tabula Clesiana, ein Dokument, das bescheinigt, dass das Valchiavenna ein Municipium von Como war, noch 16 v. Chr. In Kraft war. Das Tal wurde in Verwaltungseinheiten unterteilt, die vici-fundi genannt wurden, die sowohl Land als auch Männer eines bestimmten Gebiets vor den römischen Steuerbehörden einschlossen. Nach dem Abstieg des römischen Kaisers Augustus  gab es eine Periode der Ruhe und es gab eine progressive Latinisierung der Reden des Tales. Das Christentum wurde vielleicht schon im 1. Jahrhundert n. Chr. in den Gebieten von Samolaco installiert; nach der katholischen Tradition, genau in diesen Bereichen das Martyrium von Fedele aus Como, zu dessen Gedächtnis heute das Oratorium San Fedele steht.

Die Invasionen der Barbaren
Das Territorium von Samolaco war, nach 350, durch die Invasion von Alamannen interessiert, die jedoch 368 durch Valentinian I. besiegt wurden. Im Jahr 401 fuhr der römische General Stilicho, dann, von der Valchiavenna der Barbarenkönig Alarich I. Dann überquerten die Ostgoten, die Goten, die Byzantiner und die Franken das Territorium. Ab 728 wurde das Gebiet von Samolaco von der Herrschaft der Langobarden beeinflusst, es bleibt vielleicht Zeugnis in einigen dialektalen Begriffen.

Nach den Tausend
Um das Jahr 1000 wurde der Vertrag der enfiteusi eingeführt, der Kauf und Verkauf von Land wurde ebenfalls erlaubt. Sie überlebten jedoch die kollektiven Eigenschaften, die vicanalia, Eigentum der Vici, und der conceliba, die stattdessen zu den Plebs gehörten. Die Conceliba wurde später als Comunia genannt und die Gemeinde entstand aus der Notwendigkeit, die Gemeingüter zu verwalten. Chiavenna wurde 1097 eine freie Gemeinde mit seinen eigenen Konsuln, in Samolaco wurde eine Abteilung seiner Bürgerwache gelegt. Zuvor war die Pfarrkirche von Samolaco dem Bischof von Como anvertraut, der eine Burg errichtet hatte, die 1060 durch einen Erdrutsch zerstört wurde. Dann wurde wieder eine Burgfestung gebaut, die die Zugänge vom Comer See kontrollierte.

Auch Como war vom Zusammenstoß zwischen Ghibellinen und Guelfen betroffen. Im Jahr 1282 zerstörten die Rusconi, eine wichtige Guelfenfamilie, den Bischofspalast. Zu dieser Zeit wurden Subsistenzwirtschaft, Pastoralismus, Kohleproduktion und Kastanienernte praktiziert. 1301 wurde Samolaco eine selbständige Gemeinde mit eigenem Konsul. Der Konsul wurde jedes Jahr abwechselnd unter den Familienoberhäuptern der verschiedenen Dörfer gewählt. Dann folgte eine Phase der Stabilität unter der Herrschaft der Visconti, die an der Wiederherstellung der alten Straße interessiert waren, die von Lario über Samolaco nach Chiavenna führte.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 36 del Lago di Como e dello Spluga von Cinisello Balsamo zur Schweizer Grenze.
Der Bahnhof liegt an der Veltlinbahn von Lecco nach Chiavenna.

Sehenswürdigkeiten
 Kirche Sant'Andrea in Montenovo mit Fresken 1632 des Malers Giovanni Battista Macholino

Literatur
 Anna Ferrari-Bravo, Paola Colombini: Guida d'Italia. Lombardia (esclusa Milano). Milano 1987, S. 405.
 Lombardia – Touring club italiano, Touring Editore (1999), ISBN 88-365-1325-5, Samolaco Online
 Samolaco auf tuttitalia.it/lombardia

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Lombardei

Samolaco


Opisthobranchs () is a now informal name for a large and diverse group of specialized complex gastropods which used to be united in the subclass Opisthobranchia. That taxon is no longer considered to represent a monophyletic grouping.

Euopisthobranchia is a taxon containing a revised collection of opisthobranchs, and that taxon is considered monophyletic. Euopisthobranchia does not include some "traditional" opisthobranchs such as the Sacoglossa and the Acochlidiacea. The subclass Heterobranchia now contains all the species which used to be assigned to Opisthobranchia, plus all the species in the Pulmonata.

The subclass Opisthobranchia included species in the order Cephalaspidea (bubble shells and headshield slugs), the sacoglossans, anaspidean sea hares, pelagic sea angels, sea butterflies, and many families of the Nudibranchia.

Opisthobranch means "gills behind" (and to the right) of the heart. In contrast, Prosobranch means gills in front (of the heart). Opisthobranchs are characterized by two pairs of tentacles and a single gill behind and to the right of the heart. With the lack of a heavily mineralized shell, there has been very little fossil record of the group. However, molecular clock studies have suggested that Opisthobranchia emerged as early as the Carboniferous.

Taxonomy
Under the 1931 classification system drawn up by Johannes Thiele, the class Gastropoda was divided into three subclasses; Prosobranchia, Pulmonata and Opisthobranchia. The latter two were later combined into a single order.

The current classification of the gastropods is more nuanced, with the following subclasses:
 Subclass Caenogastropoda
 Subclass Cocculiniformia
 Subclass Heterobranchia
 Subclass Neomphalina
 Subclass Neritimorpha
 Subclass Patellogastropoda
 Subclass Vetigastropoda
 Subclass Gastropoda incertae sedis

As a non-monophyletic taxon

It was speculated as far back as 1985 that the Opisthobranchia were paraphyletic, based on morphological evidence, and had given rise to the Pulmonata, a group also of subclass rank.

Because the Pulmonata are a sibling group to an opisthobranch taxon, some authors argued that the Opisthobranchia are therefore not a monophyletic group and can no longer be accepted as a valid taxon. The opisthobranchs are now included within the subclass Heterobranchia, although many manuals and websites still use the old classification.

A phylogenetic study published in November 2004, gave new definitions of the seven main lineages of the Opisthobranchia.

However, in 2005, a study of rRNA gene sequences could not resolve monophyly versus paraphyly of the Opisthobranchia
Subsequent taxonomic classification in 2005 overturned the Opisthobranchia as a valid clade, reclassifying it as an informal group within the Heterobranchia. Accordingly, articles no longer use the term Opisthobranchia, replacing it with Heterobranchia to emphasise a different concept.

By 2011, the "Opisthobranchia" were declared artificial and obsolete and were replaced by new phylogenetic hypotheses. The concept was abandoned. It now includes  including "Lower Heterobranchia", Acteonimorpha, Ringipleura, Umbraculida, Cephalaspidea, Runcinida, Aplysiida, Pteropoda and Sacoglossa.

Linnean taxonomy
Order Opisthobranchia Milne-Edwards, 1848 – sea slugs
Suborder Cephalaspidea P. Fischer, 1883 – headshield slugs and bubble shells
Suborder Sacoglossa H. von Ihering, 1876 – sap-sucking slugs and bivalved gastropods
Suborder Aplysiomorpha P. Fischer, 1883 – sea hares
Suborder Notaspidea P. Fischer, 1883 – sidegill slugs
Suborder Thecosomata Blainville, 1824 sea butterflies with shells
Suborder Gymnosomata Blainville, 1824 – sea angels, no shells
Suborder Nudibranchia Blainville, 1814 – nudibranchs
Infraorder Anthobranchia Férussac, 1819
Infraorder Cladobranchia Willan & Morton, 1984

Description
The reduction or loss of the shell, the elaboration of the head, foot or mantle, and the acquisition of chemical defences are evolutionary trends shared by most opisthobranch taxa.

The loss of shell in the group is an example of parallel evolution and has occurred on multiple independent occasions.

Opisthobranchs have undergone detorsion, an evolutionary reversal of the half revolution torsion of their immediate ancestors.  As a result of this detorsion, the visceral ganglia no longer overlap and are described as euthyneurous (as opposed to streptoneurous, the more common condition among gastropods, in which these ganglia form a distinct twist within the animal's body).

There is no marked distinction between head and mantle. The tentacles, situated close to the mouth, are used for orientation. Behind them are the rhinophores, olfactory organs which often have complex forms. The middle part of the foot is the sole, used for locomotion. The sides of the foot have evolved into parapodia, fleshy winglike outgrowths. In several suborders, such as the Thecosomata and Gymnosomata, these parapodia are used to move in a swimming motion.

Their eyes are simple pit-cup eyes with a lens and cornea capable of detecting light and the passage of shadows but not of producing a coherent image.

Ecology
Opisthobranchia represents a morphologically diverse group of gastropods occupying a great variety of ecological niches. Opisthobranchs have a global distribution, but are restricted almost exclusively to marine habitats with the only exception being few freshwater acochlidians.

Defense
Principally soft-bodied marine creatures with a reduced or absent shell and no operculum, opisthobranchs use other methods for protection. The group has a diverse variety of highly specialized auxiliary defenses. Due to a combination of outstanding camouflage and aggressive toxicity they have few predators. However, some use warning colouration. Animals that do predate opisthobranchs include other opisthobranchs and toxin-resistant predators like sea spiders.

Opisthobranchs secrete irritants such as strong acids or accumulate toxins from their food. Aeolidioidea pirate the stinging cells from their cnidarian prey and use them for their own defense.

Diet

Opisthobranchs may be herbivores, detritivores or carnivores. Being slow, the carnivores hunt sedentary prey. They may eat bryozoans, Cnidaria, or sponges, absorbing the sponge toxin for defensive purposes. Opisthobranchs may maintain the zooxanthellae of their coral prey and use their metabolic products for themselves. Some herbivorous slugs of the sub-order Sacoglossa do the same with the chloroplasts of the algae they eat.

Communication

Like most lifeforms, they use chemical cues for much of their life cycle. The planktonic larvae float until a pheromone alerts them to a suitable settling site, sometimes delaying metamorphosis until favourable chemicals, such as prey pheromones, are detected. Some mating opisthobranchs release chemicals to attract conspecifics.

Reproduction

Opisthobranchs are hermaphrodites and have complex reproductive strategies, typically involving reciprocal sperm transfer and storage until the eggs are ready for fertilisation. Eggs are commonly laid in ribbons of varying structure. The egg ribbons are usually unique to each species and in some cases are the only means of differentiating them.

See also

 Symposia and workshops on opisthobranchs
Taxonomy of the Gastropoda (Bouchet & Rocroi, 2005)
Changes in the taxonomy of gastropods since 2005

References
This article incorporates CC-BY-2.0 text from reference

Further reading
 Bieler R. (1990). "Haszprunar's "clado-evolutionary" classification of the Gastropoda—a critique". Malacologia 31(2): 371–380, 2 tabs. [28 May; G, Haszprunar's response published in Malacologia, 1990, 32(1): 195–202].

External links

 The Sea Slug Forum, a resource from the Australian Museum.
 Sea slugs of Hawaii
Born to be Wild: Sea Slugs, retrieved 30.4.2008
Various opisthobranch species from Indonesia, Philippines and Thailand
 Nudi Pixel Nudi Pixel is a web-based identification tool for opisthobranchs worldwide

Obsolete gastropod taxa
Carboniferous first appearances

Opisthobranchia


لد زبلين (بالإنجليزية: Led Zeppelin) فرقة روك إنجليزية تشكلت في عام 1968 وتعتبر واحدة من أكثر فرق الروك نجاحاً وابتكاراً وتأثيراً في التاريخ، تكونت الفرقة من جيمي بيج (غيتار)، روبرت بلانت (مغني)، جون بول جونز (عازف جهير (بيس) ولوحة المفاتيح) وجون بونهام (قارع طبول).

نظراً لأسلوبهم القوي في عزف الغيتار يعتبرهم الكثيرون من المؤسسين لموسيقى هيفي ميتال وهارد روك مع بلاك سابث. كتبَ أكثر كلمات أغاني الفرقة بلانت الذي كان متأثرا بالأساطير والملاحم الجرمانية والكلتية. أشهر أغاني الفرقة هي أغنية سلم إلى السماء التي تعد واحدة من أكثر الأغاني شعبية وتأثيراً في موسيقى الروك، حيث وضعت في المرتبة 31 في قائمة أعظم خمسمائة أغنية على مر التاريخ، والصادرة عن مجلة رولينغ ستون عام 2003.

باعت الفرقة أكثر من 300 مليون ألبوم كان منها 100 مليون في الولايات المتحدة الأمريكية، مما وضعهم في المرتبة الثانية كأكثر الفرق مبيعاً في الولايات المتحدة بعد البيتلز. في عام 1995 تم ادخال الفرقة إلى (قاعة مشاهير الروك أند رول).

توقفت الفرقة عن الغناء في عام 1980 بعد وفاة قارع الطبول بونهام المفاجئة، بسبب إفراطه بتناول الكحول أثناء الاستعدادات لجولة غنائية. ويعتبر بونهام واحد من أفضل قارعي الطبول في العالم وأثر بأسلوبه على كثيرين ممن جاؤوا بعده.

الألبومات

مراجع

وصلات خارجية

انحلالات سنة 1980 في إنجلترا
تأسيسات سنة 1968 في إنجلترا
حائزون على جائزة إيفور نوفيلو
حائزون على جائزة غرامي
فرق روك
فرق فولك روك بريطاني
فرق موسيقى بلوز روك إنجليزية
فرق موسيقى هارد روك إنجليزية
فرق موسيقى هيفي ميتال إنجليزية
فرق موسيقية انحلت في 1980
فرق موسيقية بريطانية
فرق موسيقية أسست في 1968
فرق موسيقية رباعية
فرق موسيقية من لندن
فرق ميتال
فنانو تسجيلات أتلانتك
مكرمون من مركز كينيدي
فائزون بجائزة غرامي للإنجاز مدى الحياة

لد زبلين


ملكوت السماء  فيلم أمريكي أنتج عام 2005 من إنتاج وإخراج ريدلي سكوت. كتب النص السينمائي وليام موناهان. وهو من بطولة أورلاندو بلوم وإيفا غرين وغسان مسعود. تم تصوير جزء طويل من الفيلم بمدينة وارزازات بالمغرب.

أحداث الفيلم
تدور أحداث الفيلم استنادا للنص أثناء الحروب الصليبية المسيحية خلال القرن الثاني عشر الميلادي. وهي قصة حداد باليان من قرية فرنسية يرحل إلى القدس للمشاركة في المعارك التي دارت بين المسيحيين والمسلمين في محاولات استرداد المسلمين للمدينة بقيادة صلاح الدين الأيوبي في حروبه لاسترجاع المدينة التي احتلها الصليبيين.

البطولة
 أورلاندو بلوم في دور باليان.
 إيفا جرين في دور سيبيلا.
 جيرمي أيرونز في دور تبريس.
 دافيد ثوليس في دور الإسبتاري.
 برندان غليسون في دور رينو دي شاتيون.
 مارتون كسوكس في دور غي دي لوزينيان.
 مايكل شين في دور الكاهن.
 ليام نيسون في دور غودفري.

كما شارك في التمثيل أيضًا الممثل السوري غسان مسعود في دور صلاح الدين والممثل المصري خالد النبوي في دور الملا.

وصلات خارجية

أفلام ألمانية
أفلام ألمانية في عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2005
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الروسية
أفلام باللغة العربية
أفلام باللغة اللاتينية
أفلام بريطانية
أفلام بريطانية في عقد 2000
أفلام تاريخية ألمانية
أفلام تاريخية أمريكية
أفلام تاريخية بريطانية
أفلام تاريخية حركة
أفلام تاريخية حركة أمريكية
أفلام تاريخية حركة بريطانية
أفلام تاريخية عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في القدس
أفلام تقع أحداثها في القرن 12
أفلام تقع أحداثها في إسرائيل
أفلام تقع أحداثها في صقلية
أفلام تقع أحداثها في فرنسا
أفلام تقع أحداثها في فلسطين
أفلام تقع أحداثها في قبرص
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام حربية درامية في عقد 2000
أفلام حربية عقد 2000
أفلام حركة تاريخية في عقد 2000
أفلام حركة حربية في عقد 2000
أفلام حركة درامية أمريكية
أفلام حركة درامية بريطانية
أفلام حركة درامية في عقد 2000
أفلام حركة مبنية على أحداث حقيقية
أفلام حروب مبنية على أحداث حقيقية
أفلام حقبية حركة
أفلام دراما حربية أمريكية
أفلام دراما حربية بريطانية
أفلام دراما مبنية على أحداث حقيقية
أفلام درامية 2005
أفلام دينية
أفلام ريدلي سكوت
أفلام سجلها هاري جريجسون ويليامز
أفلام عن الإسلام
أفلام عن الإعاقة
أفلام عن الحملات الصليبية
أفلام عن العنف
أفلام عن المسيحية
أفلام عن الموت
أفلام كتب نصها السينمائي وليام موناهان
أفلام مصورة في المغرب
أفلام مغامرات حربية
أفلام مغامرات درامية أمريكية
أفلام مغامرات درامية في عقد 2000
أفلام مغامرة ألمانية
أفلام مغامرة بريطانية
أفلام ملحمية ألمانية
أفلام ملحمية أمريكية
أفلام ملحمية بريطانية
أفلام ملحمية تاريخية
أفلام ملحمية حربية
أفلام ملحمية مبنية على أحداث حقيقية
تصوير ثقافي عن ريتشارد الأول ملك إنجلترا
تصوير ثقافي عن صلاح الدين الأيوبي
أفلام من إنتاج ريدلي سكوت

ملكوت السماء (فيلم)


William Nathaniel Bell (March 6, 1817 – September 6, 1887), originally from Edwardsville, Illinois and later a resident of Portland, Oregon, was a member of the Denny Party, the first group of white settlers in what is now Seattle, Washington. He lived in Seattle from 1851 to 1856 and then again from 1870 till his death.

in 1852, Bell was a delegate at the Monticello Convention that produced a petition to US Congress to split the Oregon Territory, creating the Washington Territory, which would later become the state of Washington.

Family

His first wife, Sarah Ann Peter (daughter of Keziah Peter), died of tuberculosis in June 1856. With her, he had five children:

 Laura Keziah 1842–1887 (married surname: Coffman)
 Olive Julia 1846–1921  (married surnames: Stearns and Stewart)
 Mary Virginia 1847–1931 (married 1872 to George W. Hall)
 Alvina Lavina 1851–1857
 Austin Americus 1854–1889

His second wife, Lucy Gamble, was the younger sister of Sarah Ann.

Legacy
His family is remembered in the name Belltown, a neighborhood immediately north of Downtown where his land claim was located. Bell named many of the streets in the area after his own children, including Bell Street, Virginia and Olive Streets and Olive Way (named for his daughters), and Stewart Street, named for Olive's husband Joseph H. Stewart.

Notes

1817 births
1887 deaths
History of Seattle
People from Seattle
People from Portland, Oregon
Washington (state) pioneers

William Nathaniel Bell


Județul Gorj  a fost o unitate administrativă de ordinul întâi din Vechiul Regat al României (existent în perioada antebelică). Județul se afla în regiunea istorică Oltenia, iar reședința era orașul Târgu Jiu.

Așezare și limite

Județul Gorj era un județ de frontieră. Se învecina cu Transilvania (ce făcea parte atunci din Austro-Ungaria) și cu județele românești Mehedinți, Dolj și Vâlcea. Denumirea județului provenea de la râul Jiu ce îl străbătea de la nord la sud, împărțindu-l în două părți aproape egale și însemna Jiul de Sus.

Istoric
În anul 1864, domnitorul Alexandru Ioan Cuza dă prima lege de organizare administrativ-teritorială modernă a teritoriului României. Legea prevedea împărțirea țării în 33 de județe, având ca subdiviziuni plășile și comunele (urbane și rurale). Județele și comunele erau investite cu personalitate juridică și cu organe deliberative și executive: consiliul județean și prefectul (acesta din urmă ca reprezentant al guvernului în teritoriu), respectiv consiliul comunal
și primarul (în calitate de reprezentant al guvernului în teritoriu). Plășile erau simple subdiviziuni ale județelor, fără personalitate juridică, conduse de subprefecți, cu atribuții de supraveghere și control asupra autorităților comunale.

Județul antebelic Gorj era împărțit în 4 plăși și 2 plaiuri: Vulcan  și  Novaci și plășile  Ocolul, Jiul cu reședința Urdari de Jos, Amaradia și Gilortul cu reședința Vladimir. Între 1883 și 1900, plasa Amaradia a fost comasată cu plaiul Novaci, reședința fiind la Novaci, iar plasa Ocolul comasată cu plaiul Vulcan, reședința fiind la Brădiceni. Județul avea o comună urbană și 161 comune rurale.

Populația județului se ocupa cu creșterea porcilor, cu care înainte de tariul autonom se făcea comerț cu Transilvania. Județul nu avea altă industrie decât cea domestică (tăbăcărie, cojocărie, țesături din lână și pânză, pive pentru aba, joagăre pentru cherestea).

În comuna Săcele, plasa Amaradia, se găseau ape minerale.

Se oragnizau bâlciuri la: Târgu Jiu (de Înălțare și Vinerea Mare și târg săptămânal), Petrești de Sus (Cărbunești; de Mucenici și Sfânta Maria Mică și târg săptămânal), Bumbești-Pițicul (24 februarie-bâlci mare de vite și târg săptămânal, duminica) și Brădiceni (de Sfântul Maria Mică-când se vindeau, mai cu seamă, vase și care de transport și târg săptămânal în fiecare duminică din timpul iernii).

Marca
În județul Gorj, ca în toate județele de munte, se găseau pe plaiuri și animale sălbatice precum: urși, capre negre, jderi, căprioare și cerbi, foarte puțini (marca județului era reprezentată de un cerb).

Referințe

Bibliografie
  Marele Dicționar Geografic al României, George Ioan Lahovary, 1900

Vezi și
 Lista județelor și a plășilor din România antebelică
 Județul Gorj (interbelic)
 Județul Gorj

Județe istorice ale României

Județul Gorj (antebelic)


Cross Purposes, Black Sabbath'ın 1994 yılında çıkardığı albümdür.

Şarkı listesi
 "I Witness" (4:56)
 "Cross of Thorns" (4:31)
 "Psychophobia" (3:10)
 "Virtual Death" (5:45)
 "Immaculate Deception" (4:12)
 "Dying for Love" (5:49)
 "Back to Eden" (3:53)
 "The Hand that Rocks the Cradle" (4:26)
 "Cardinal Sin" (4:17)
 "Evil Eye" (5:57)
 "What's the Use" (3:03) - Japanese Bonus Track

Black Sabbath albümleri
1994 albümleri
I.R.S. Records albümleri

Cross Purposes


Amirhossein Delband (en ) connu comme Amir D-va (en ), né le  à Téhéran en Iran est un chanteur, compositeur et poète iranien.

Biographie
Amir Dva est né à Téhéran, en Iran, le . Quand il a commencé sa carrière musicale, nous avons travaillé dans ce domaine uniquement par intérêt. Mais au fil du temps, ils sont devenus plus impliqués.Au bout d'un moment, Internet et la croissance des sites de musique et des espaces de téléchargement leur ont fait penser qu'ils pouvaient partager leur travail avec d'autres.

Carrière d'artiste
Amir Dva a présenté sa première chanson en 2004 et en 2005, lorsqu'il est entré au Conservatoire de Téhéran, la musique est devenue sérieuse pour lui et il a décidé de suivre cette voie professionnellement. Après un certain temps, il est entré à la Faculté de musique et a finalement obtenu son diplôme en 2008. Cette année, il a ouvert son propre studio et a arrangé, mixé et masterisé de manière professionnelle. Amirhossein Delband a surtout fait de l'arrangement et du mixage au cours de la plupart de ses années d'activité, mais au milieu de cette période, il a également fait du chant. Il a également travaillé avec les groupes ZedBazi et TikTaak.

Notes et références

Liens externes

  Amir D-va sur Spotify
  Amir D-va sur Apple Music
  Amir D-va sur Instagram
 Amir D-va sur Telegram

Chanteur iranien
Naissance en février 1987
Naissance à Téhéran
Nom de scène

Amir D-va


L'histoire du capital risque est l'histoire du développement du capital risque dans le monde.

Chronologie générale

Avant le XXe siècle
Le capital risque a longtemps existé sous des formes diverses : monarques, investisseurs, riches industriels ont financé de nombreux projets à l'issue incertaine.

Au XXe siècle
Le capital risque comme on le connaît n'émerge pas réellement avant le XXe siècle. C'est après la Seconde Guerre mondiale, que le capital risque s'est formalisé comme industrie à part entière. L'histoire du capital risque fait ainsi l'objet de débats historiographiques. Le premier venture capitalist semble être Georges Doriot, un investisseur français ayant étudié à Harvard, et qui a commencé à investir dans les années 1940 et 1950 dans de jeunes entreprises prometteuses.

Le capital risque a pu se développer grâce à l'accumulation du capital qui a lieu aux États-Unis après la Seconde guerre mondiale. Ce masse de capitaux trouve à s'investir par le biais de nouvelles firmes qui investissent dans de jeunes entreprises.

L'activité a connu sa plus forte période de croissance au cours des années 1990 aux États-Unis, grâce au succès de la bourse de croissance, le Nasdaq américain, lorsqu'il a bénéficié de la préférence boursière pour les jeunes sociétés, qui a offert des capitalisations boursières sans équivalent dans l'histoire à de nombreux sites Internet (AOL, Amazon, Yahoo et EBay), mais aussi des nouvelles sociétés de biotechnologies (Amgen, Genentech, Decode Genetics, 23andMe, Genset, et Transgene). Il a ainsi financé pour  de dollars, soit 44 % de plus que le record atteint en 1995, la moitié des réalisées aux États-Unis en 1996.

Au XXIe siècle
Les fonds levés par les firmes de capital-risque augmentent nettement au début du siècle. En 2004, les sommes mobilisées par les firmes de capital risque atteignent environ 20,9 milliards de dollars, dont quelques centaines de millions dans le cadre de seed rounds.

Chronologie par pays

Amérique du Nord

Canada
Le venture capital se développe au Canada dans les années qui suivent son émergence aux États-Unis.

États-Unis
Les États-Unis aspirent une part importante des investissements mondiaux dans le capital-risque. Aux États-Unis, ce sont près de  de dollars qui ont été investis en 2015 dans plus de .

Asie

Chine
La Chine obtient son premier VC en 1985. Créé par l'État, il est à l'époque entièrement public, et vise à reproduire les succès américains dans le domaine de l'investissement.

Japon
Le Japon s'est inspiré des pratiques américaines pour développer son secteur de capital-risque. Le venture capital japonais est marqué par un caractère long-termiste. Des années 1970 aux années 1980, le secteur du venture capital a cru au Japon, passant d'environ 60 à environ 90 firmes. La majorité était spécialisée dans le secteur bancaire et financier. Le secteur du VC japonais a été stimulé par l'accumulation de liquidités au Japon.

Toutefois, dans les années 2000, l'investissement net par VC n'est équivalent qu'à un dixième de l'équivalent américain.

Europe
Les investissements du capital risque en Europe ont fortement augmenté à la fin des années 2010. En 2021, plus de 120 milliards de dollars ont été investis par des firmes de venture capital.

France
En France, après un pic en 2008, suivi d'un creux en 2012, l'activité est à la hausse avec  d'euros investis dans 499 sociétés en 2015. En 2014, un rapport de l'OCDE remarquait que la France avait un secteur de venture capital moins développé que les grands pays riches. Les capitaux investis augmentent toutefois à la fin des années 2010, comme dans le reste de l'Europe.

Notes et références

Finance
Gestion d'actifs

Histoire du capital risque


حنة آرنت   (14 أكتوبر 1906 - 4 ديسمبر 1975) كانت منظرة سياسية وباحثة يهودية من أصل ألماني. على الرغم من أنه كثيرا ما وُصفت بالفيلسوفة، فإنها كانت دائما ترفض هذا الوصف على أساس أن الفلسفة تتعاطى مع «الإنسان في صيغة المفرد.» وبدلا عن ذلك وصفت نفسها بالمنظرة السياسية لأن عملها يركز على كون «البشر، لا الإنسان الفرد، يعيشون على الأرض ويسكنون العالم.»

حياتها
ولدت حنة آرندت لعائلة علمانية من يهود ألمانيا في مدينة ليندن (وهي الآن جزء من هانوفر)، ونشأت في كونسبرج وبرلين.
وتعتبر محطات سيرتها الذاتية بحد ذاتها تجسيداً لأهم أحداث وخصائص هذا القرن الدموي بحيث يمكن القول مع إرنست جيلنر إن «حياة هذه الناقدة اللاذعة تجسد أيضا جملة الحياة الفكرية والسياسية في عدة قرون أوروبية».
فعلى الرغم من انجذاب أرنت لدراسة الفلسفة منذ صغرها ثم انتظمها في دراستها بشكل نظامي في الجامعة حيث درست الفلسفة في جامعة ماربورغ مع مارتن هايدغر، والذي دخلت معه في علاقة طويلة، رومانسية وعاصفة، والتي كانت قد انتقدت في وقت لاحق بسببها اثر دعم هايدغر للحزب النازي بينما كان يشغل منصب عميد جامعة فرايبورغ.
وصول النازيين وإيديولوجيتهم الشمولية إلى الحكم في ألمانيا في عام 1933 شكل نقطة تحول مركزية في حياة آرندت دفعها إلى الابتعاد عن الفلسفة بمفهومها النظري البحت والتوجه إلى العمل السياسي بشكل عملي. وفي صيف عام 1933 اعتقلت المخابرات النازية حنة أرندت، ثم أطلقت سراحها فيما بعد. ثم نجحت هذه "اليهودية الألمانية المطاردة من قبل النازيين"، على حد تعبيرها، في الهروب من براثن النازية إلى باريس ثم إلى نيويورك، حيث عملت صحفية، ومراجعة لغوية ومحاضرة جامعية وبدأت عملها السياسي الحقيقي، فسعت لاستكشاف أصول الأنظمة الشمولية من خلال وضع أرنت الشكلين الأكثر بروزا للأنظمة الكليانية وهما النازية الألمانية والستالينية الروسية تحت المجهر في كتابها الموسوعي "أصول الشمولية" إدراكاً لخطورة هذه النظم والأهم خطورة الاعتقاد بأنها أصبحت تنتمي إلى الماضي واكدت أرنت على التحدي الذي تثيره هذه الإيديولوجيات باعتبارها تشكل انبثاقا لظاهرة جديدة جذريا تجبر كل الباحثين على القيام بمراجعة كاملة لأدوات التحليل العلمي المعهودة، علاوة على أنها انعطافة نكوصية لم يشهدها تاريخ الفكر الأوروبي قبل ذلك". وعلى هذا النحو توضح آرندت أن "الأصالة المرعبة للشمولية لا تنشأ عن أن فكرة جديدة جاءت إلى العالم، وإنما على شرخ جديد سحق كل مقولاتنا السياسية وكل مقاييسنا الخاصة بالحكم الأخلاقي. فجبروت الحدث يتفوق هنا على المفهوم". ورغم فاشية الجوهر الإيديولوجي للنازية والستالينية، إلا أن السمة الشمولية تظهر جليا في هدف هذه الأنظمة، الذي لا يقتصر على الاستيلاء على السلطة فحسب، بل يمتد ليـ"يشمل" كل المجتمع ويجسد التماثل الكامل بين الحزب الحاكم والدولة.
وفيما بعد وضعت أرنت كل طاقتها وموهبتها في خدمة المنظمات اليهودية العاملة في نيويورك، التي أخذت على عاتقها إنقاذ ما يمكن إنقاذه من يهود أوروبا والعمل على إقامة وطن لليهود على أرض فلسطين التاريخية. لكنها انفصلت عن هذه المنظمات لاحقاً، وبدأ هذا الابتعاد إبان الخلاف الذي نشب داخل الحركة الصهيونية حول التحالفات التي من الممكن عقدها بين ما أُطلِقَ عليه أنصار «الواقعية السياسية» (هرتزل) وأنصار «المثالية الأدبية» (ب. لازار)، وقفت أرندت بجانب الأخير، لأن السياسة الواقعية الوحيدة تنحصر في سياسة تحالف مع الشعوب المتوسِّطية الأخرى التي تعزز الوضع المحلِّي اليهودي في فلسطين والتي تؤمِّن تعاطفًا حقيقيًا مع الجيران.
ورأت أرندت أن أحد مصادر العمى الصهيوني الخاص بما تسميه «المسألة العربية» يكمن في الاتجاه نحو الواقعية السياسية، أي الاندراج في لعبة القوى العظمى. وبهذا المعنى لا تكون هذه السياسة سوى سياسة تُلغي معناها بسبب تقريبها ممَّن يمتلك قوة أكثر؛ لذلك فهي «غير مبصرة للواقع» الضروري للفعل.
فرأت أرنت أن "إنجازات اليهود في فلسطين هي مصدر الشرعية ونقطة التقاء محتمل مع العرب، فإذا كان هناك بُعدٌ "تاريخي" لاختيار فلسطين دون أي بقعة أخرى في العالم – بحسب الزعم الصهيوني – فهذا لا يضفي وحده شرعية على الوجود اليهودي فيها. فالشرعية لا يمكن أن تتأتى إلا من مبدأ يمكن الآخرين الاعتراف به. وبالنسبة إلى العرب، الحق المعترف به لليهود هو في "جعل الأرض التاريخية بلدًا لهم، لا بالقوة، ولكن بعملهم وبثمرة رؤوسهم وأيديهم". والأمر نفسه، بطبيعة الحال، ينطبق على العرب. وذهبت أرنت إلى ضرورة الاتفاق على "بعض المطالب الرئيسية"؛ ومنها
أن حقَّ الشعب اليهودي في فلسطين «مماثل لحقِّ كلِّ إنسان في حيازة ثمرة عمله»، سواء أكان يهوديًا أم عربيًا.
وتأكد هذا الانسلاخ عندما وجدت أرنت الدولة اليهودية تغرق في مستنقع «السياسة الواقعية» Realpolitik، حسب تعبيرها وبعد تغطيتها محاكمة أيْخْمَنْ لحساب مجلة النيويوركر وصدرت لاحقاً في كتاب «أيخمان في القدس» وكان أدولف أيخمان هو المسؤول عن ترحيل وإعدام اليهود في ألمانيا النازية وكان العنوان الفرعي للكتاب«تقرير عن عادية الشر» هو الذي جلب عليها طوفاناً من النقد والهجوم والحملات الصهيونية حيث أبرز إيخمان موظفاً بورجوازياً تافها، وليس سادياً أوشاذاً كما حاول الادعاء الإسرائيلي أن يصوره، بل شخصاً عادياً تماماً، ومرعباً في عاديته. لم تر أرنت في أيخمان تجسيداً للشر، بل أدركت أن الكارثة تكمن في قدرة النظم الشمولية على تحويل البشر إلى محض «منفذين» و«تروس» في الآلة الإدارية – أي تجريدهم من إنسانيتهم.
اعتبرت أرنت المحاكمة محاولة من الدولة الإسرائيلية ترسيخ دعائمها عبر محاكمة مسرحية رأت فيها بدايةً لاستخدام الهولوكوست أداةً سياسية، لا سيما أنها أُجريت في وقت كان بن غوريون يسعى فيه إلى الحصول على المزيد من التعويضات المالية من ألمانيا الغربية. كما كشفت أرنت دور المجالس اليهودية في التعاون و«العمالة» مع النظام النازي بما أثار الشك في الإدعاء الصهيوني بكون اليهود «ضحايا دائمين»، وهو ما أدى لاتهامها بـ «معاداة السامية».

مفهوم القوة والتواصل

ترى حنا أرنت «القوة جزء هام من من العالم الاجتماعي غالباً ما يُهْمَل إسهامها في تشغيل الحياة الاجتماعية وأدائها لوظائفها» وفي تفصيل هذه الرؤية تقول أرنت أن «كل المؤسسات السياسية هي تجليات وتجسدات مادية للقوة، فهي تتكلس وتتحلل عندما تكف القوة الحية للناس عن دفعها».
وقد انعكس هذا حتى على تحديد معنى القوة فالحقيقة الأساسية في الحياة الإنسانية هي الجماعية والتنوع في نفس الوقت، وهذا يولد الحاجة إلى العمل معا، وتميز في هذا الخصوص بين نوعين من العمل:
 العمل المعبر عن الشخص، والعمل الاتصالى
 العمل الاتصالى، والعمل التقريرى
القوة وفقا تعبر عن العمل الاتصالي فهي ليست قدرة البشر على أن يعملوا معا فقط، ولكن أن يعملوا بطريقة متناسقة فالقوة في معناها الأصلي تصور رضائي أو طوعي Consensual Notion
يعتمد على اتفاق جماعة من الفاعلين الاجتماعيين على كيفية تنظيم ووضع قواعد لممارساتهم الحياتية المتعددة فالقوة عند أرنت ضرورية لتحقيق التنسيق بين الأفراد لأداء هدف اجتماعي متفق عليه فهي ضرورية لأي هيكل تنظيمي إنساني ولابد أن تقوم على الاقتناع الحر من جانب المحكومين ومن ثم تكون القوة ها قوة اجتماعية إيجابية وبدون هذا الرضاء يصبح الكيان السياسي القائم هو اغتصاب وسلطة Authority
والقوة بالوصف المشار إليه لا يمكن أن تكون أبداً خاصة فردية بل إن تعود إلى جماعة وتظل موجودة طالما ظلت المجموعة مع بعضها البعض وعليه فإن القوة لا تحتاج إلى تبرير انطلاقاً من كونها لا تقبل أي فصل عن وجود الجماعات السياسية نفسه وما تحتاج إليه القوة إنما هو المشروعية فالقوة تنبثق من كل مكان يجتمع فيه الناس ويتصرفون بالتناسق فيما بينهم لكنها تستنبط مشروعيتها من اللقاء الأول أكثر مما تستنبطه من أي عمل قد يلي ذلك.

ورأت حنا أرنت أن ثمة خطأ جوهري في بنية مفهوم القوة الاجتماعية بجعلها تعتمد بالأساس على عدم المساوة والهيمنة وترفض أن تشير القوة لبنى الهيمنة والعنف في المجتمع ف«السلطة تكمن حقاً في جوهر كل حكومة لكن العنف لا يكمن في هذا الجوهر العنف بطبيعته أداتي»

المفاهيم المناقضة

العنف
ترى حنا أرنت عند تحليلها للنظم الشمولية أن العنف يتعارض جوهريا مع السياسة بل يقصيها ويغيبها تماما. إن العنف يرتبط بأفعال غير سياسية في عمقها: التحايل الضبط أو التطويع الاجتماعي، التخدير الإيديولوجي. فتذهب في كتابها في العنف إلى القول: "إن السلطة والعنف يتعارضان: فحين يحكم أحدهما حكما مطلقا يكون الآخر غائبا.
ويظهر العنف «لما تكون السلطة مهددة. لكنه إن ترك على سجيته سينتهي الأمر باختفاء السلطة». إن العنف لا يمثل إلا مسلكا من المسالك التي تلجأ إليها السلطة، وهي لما تقوم بذلك تحاول تبريره. إن الأفعال السياسية الحق لا تحتاج إلى تبرير، أما العنف فيوجب في أغلب الأحيان التبرير. وتقول حنا أراندت: «لا يمكن للعنف أن ينحدر من نقيضه الذي هو السلطة، وأنه يتعين علينا، لكي نفهم العنف على حقيقته أن نتفحص جذوره وطبيعته».
وتبعا لمقاربتها الظاهراتية (الفينومنولوجية), ترى أرنت أن العنف يعبر في كثير من الأحيان عن مشاعر لا ترتبط بالضرورة بالسياسة: كالخوف من الموت والفناء، والبحث عن الخلود عن طريق استمرارية الجماعة. ويظهر العنف المضاد للسلطة عند غياب الحرية. فالحرية تعني «القدرة على الفعل» أو «القدرة على التأثير». إن الديمقراطيات الحديثة لها طابع بيروقراطي بشكل رئيسي وبالتالي فهي تجنح إلى التقليص من فضاء الحرية، بل تسعى إلى جعلها بدون جدوى وفعالية وبدون معنى، سيما وأن البيروقراطية
تبدو وكأنها «سلطة بدون هوية سياسية». إن المثقفين في الشرق ينشدون الحرية ويطالبون بها، أما المثقفون في الغرب فيرون أن حريتهم ليست لها معنى، وهذا ما أفضى في النهاية إلى أعمال العنف. إن المفكرين المحدثين الذين مجدوا العنف إنما انطلقوا من أساطير وأوهام سياسية، فاعتبروا أن العنف قد يكون خلاقا ومنقذا للجماعة كما هو الشأن عند جورج سوريل أو أنه باعثا على الحياة كما هو الشأن عند فرانز فانون.

السلطة

وترى أرنت أن السلطة من أكثر الظواهر التباساً بما يجعلها أكثر عرضة لسوء الاستخدام وهي يمكن استخدامها على المستوى الشخصي كما يمكن استخدامها على مستوى المؤسسات في مجلس الشيوخ الروماني أو في التارتبية الهرمية الكنسية وتتميز السلطة بأن الذين يطلب إليهم الخضوع لها يعترفون بها دون أن يضعوا دون ذلك أي شروط ومن دون أن يحتاج الأمر إلى إقناع أو إكراه والإبقاء على السلطة يتطلب احتراماً معيناً للشخص أو المؤسسة المعنية والعدو الأكبر للسلطة هو الاحتقار أما الخطر الأكبر الذي ينسف التسلط فهو الاستهزاء.

ركائز السلطة

الحالة الجماهيرية
غالباً ما تسعى الحركات الشمولية برأي أرنت إلى تنظيم الجماهير وتفلح في ذلك لكنها تتساءل كيف ظهرت هذه الجماهير وكيف أصبحت كذلك؟ وتجيب إن عبارة «الجماهير» تنطبق على الناس، الذين عجزوا، لسبب أعدادهم المحضة، أو لسبب اللامبالاة، أو للسببين المذكورين معاً عن الانخراط في أي من التنظيمات القائمة على الصالح المشترك ـ أكانت أحزابا سياسية، أم مجالس بلدية، أو تنظيمات مهنية أو نقابية. توجد الجماهير، وجوداً بالقوة، في كل البلدان، وتشكل غالبية الشرائح العريضة من الناس الحياديين واللامبالين سياسياً، والذين نادراً ما يصوتون ولا ينتسبون إلى أي حزب.

لقد أدرك أيدلولوجيو وزعماء الشمولية بيقين تام هذا الأمر، وعملوا كل ما بوسعهم كي يجزئوا المجتمع ويذرروه ويحرموا الإنسان من العلاقات الاجتماعية المتوارثة عن الماضي، ويعزلوا الناس بذلك عن بعضهم البعض.
بمعنى آخر: لقد طمحت الشمولية إلى أكثر ما يمكن من اجتثاث كل الجذور التي تربط الإنسان بتلك الجماعات، وإلى الحد الأقصى من توحيد كل روابطه الاجتماعية، وتعرية كل الجوانب، والنواحي المقدسة في حياته الخاصة وكشفها على الملأ. لقد مهدت الفردية السبيل، على ما يبدو عليه ذلك من تناقض، تحقيق هذا الهدف ولئن صح أن الحريات الديمقراطية قامت على أساس من المساواة بين جميع المواطنين أمام القانون، إلا أنها لا تكسب معناها ووظيفتها العضوية إلا حالما ينتمي المواطنون إلى جماعات تمثلهم، أو تشكل في ذاتها هرمية اجتماعية وسياسية لكن اللامبالاة إزاء الشؤون العامة، والحياد في المجال السياسي، ليسا شرطين كافيين لنمو الحركات الشمولية فقد كان انهيار منظومة الطبقات، مؤاتياً لانطلاقة النازية لقد كان من شأن انهيار نظام الطبقات أن أفضى بصورة آلية إلى انهيار نظام الأحزاب نفسه، ولما كانت هذه الأحزاب قائمة على المصالح، لم يسعها أن تمثل مصالح طبقة من الطبقات وسط هذا المناخ، وخلال انهيار مجتمع الطبقات، أخذت تتنامى نفسية «رجل الجمهور» الأوروبي. ولئن أصاب نفس المصير جمهوراً من الأفراد، في تماثلية رتيبة ومجردة، فإن ذلك لم يحل دون أن يطلق هؤلاء على أنفسهم أوصاف الفشل الفردي، كما لم يحل دون إطلاق أحكام الظلم لمخصوص على العالم. مع ذلك، فإن هذه المرارة الشخصية ما كانت لتشكل رابطاً مشتركاً بين أعداد الناس، رغم حدوثها في حالاتٍ فردية كثيرة ومعزولة: ورغم ميل هذه المرارة إلى محو الاختلافات الفردية، لم تقم على أية مصلحة مشتركة، أكانت اقتصادية، أم اجتماعية، أو سياسية. وبالتالي، فإن الانطواء على النفس بات متلازماً مع إضعافٍ إرادي في غريزة البقاء. وقد تجلى ذلك في عدم المبالاة، بمعنى ألا يكون للمرء قيمة في نظر نفسه، وفي الشعور بإمكان أن يكون المرء مضحى به، على أن هذين لم يكونا تعبيراً عن مثالية فردية، إنما دلا على ظاهرة جماهيرية.
ومن ناحية أخرى لطالما كانت الحركات الشمولية أحوج إلى ظروفٍ خاصة تكون فيها الجماهير مفتتة ومشظاة، لذلك تتشكل الحركات الشمولية من تنظيماتٍ جماهيرية تضم إليها أفراداً مبعثرين ومعزولين فكان على الشمولية التخلص نهائياً من حيادية لعبة الشطرنج"، أي أن تتخلص من أي نشاطٍ ذي وجود مستقل. أما الذين ما برحوا يهوون "لعبة الشطرنج لذاتها"، والذين قارنهم مصنفوهم مع "محبي الفن للفن" مقارنة محقةً، فلا يعدون كونهم عناصر لا تزال تبدي مقاومة إزاء مجتمع قائم على الجماهير، والذي يشكل تجانسه التام أحد شروط الشمولية الأساسية.

الإرهاب

تكمن العلاقة الفارقة للنظام الشمولي في أن الرعب والإرهاب يستخدمان وإنما كأدوات اعتيادية وواسعة الاستخدام لقيادة الجماهير. ولتحقيق هذا الهدف يغذى دائماً، ويعاد إنتاج مناخ الحرب الأهلية.يعمم الإرهاب دون أي سبب واضح، أو استفزاز مسبق، وتكون ضحاياه من غير المذنبين إطلاقاً، حتى من وجهة نظر أولئك الذين ينفذون الإرهاب فالإرهاب هو تحقق قانون الحركة إذ يقضي هدفه الرئيسي في جعل قوة الطبيعة أو التاريخ تنصر على الجنس البشري برمته وفي هذا السياق يصبح الإرهاب هو الشرعية إذا ما صار القانون قانوناً لحركة قوة فوق بشرية سواء الطبيعة بالنسبة للنازية أو التاريخ بالنسبة للماركسية
الأيديولوجيا
إن الايديولوجيات جميعها تتضمن عناصر شمولية غير أن الحركات الشمولية دفعت بها إلى التنامي بصورة كاملة فالمسألة الحاسمة للذهنية الشمولية أنها تستخدم الحجج، والمبادئ المؤسسة على الأيديولوجيا مكان الوقائع الحقيقية. هنا يسود منطق العبث على منطق العقل السليم، يحل الواقع المزيف، والموهوم، المركب صنعياً مكان الواقع القائم فعلياً. من هذه الزاوية تعتبر العلاقة القوية بين الحقيقة والقوة الخاصية الثابتة للشمولية.
القوة هنا تحدد الحقيقة، حسب قول لينين: "مذهب ماركس كلي القوة لأنه صحيح يمكن للمؤرخين أن يختلفوا فيما بينهم في الرأي في تفسير هذه أو تلك من الأحداث التاريخية لكن يبقى هناك بحر من الوقائع التي لا يمكن لأحد منهم أن تظهر لديه شكوك في واقعيتهما. وتسعى الشمولية من حيث المبدأ لتجفيف هذا البحر من الوقائع، وتكون بذلك قد قضت على إمكانية الاتفاق بشأنها. لا عجب أن النازية أنكرت، بإصرار، وحدة البشر كممثلين للجنس البشري الواحد، وذلك كان ضرورياً كما يقول جورج أورويل: من أجل"الكذب التمهيدي" المدعو لخلق ليس المستقبل فحسب، وإنما الماضي- التاريخ بشكل عام حسب رؤية أرنت

روابط خارجية

مراجع

عبد الله جاد فودة، مدخل تحليل المفاهيم: محاولة للتطبيق على مفهوم القوة، مدونة عمرانيات
http://umranyat.blogspot.com/2008/04/blog-post_24.html

وجوديون
أدب فلسفي معاصر
أساتذة جامعة كاليفورنيا في بركلي
أساتذة جامعة نورث وسترن
أستاذات قانون
أشخاص من كونيغسبرغ
أشخاص من هانوفر
أعضاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والآداب
أعضاء هيئة تدريس جامعة برنستون
أعضاء هيئة تدريس جامعة شيكاغو
أعضاء هيئة تدريس جامعة ويسليان
أعضاء هيئة تدريس جامعة ييل
أعضاء هيئة تدريس ذا نيو سكول
ألمان مغتربون في فرنسا
أمريكيون صهاينة
حائزون على زمالة غوغنهايم
حل الدولة الواحدة
خريجو جامعة ماربورغ
خريجو جامعة هايدلبرغ
علماء في معاداة السامية
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
عالمات اجتماع
فلاسفة أخلاق
فلاسفة ألمان في القرن 20
فلاسفة أمريكيون
فلاسفة أمريكيون في القرن 20
فلاسفة التاريخ
فلاسفة الثقافة
فلاسفة تعليم
فلاسفة تقنية (تكنولوجيا)
فلاسفة سياسيون
فلاسفة سياسيون ألمان
فلاسفة سياسيون أمريكيون
فلاسفة علم الاجتماع
فلاسفة علوم
فلاسفة قاريون
فلاسفة قانون
فلاسفة معاصرون
فلاسفة من إلينوي
فلاسفة من كاليفورنيا
فلاسفة من كونيتيكت
فلاسفة من ولاية نيويورك
فلاسفة يهود
فيلسوفات ألمانيات
فيلسوفات أمريكيات
كاتبات ألمانيات في القرن 20
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات دينيات
كاتبات يهوديات
كتب فلسفية
كتاب أمريكيون يهود
كتاب غير روائيين ألمان في القرن 20
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 20
كتاب مقالات أمريكيون في القرن 20
كتاب من كونيغسبرغ
كتاب وكاتبات ألمان في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
لاأدريون ألمان
لاأدريون أمريكيون
لاأدريون يهود
مربون ألمان في القرن 20
مربون أمريكيون في القرن 20
معلمات أمريكيات في القرن 20
مواليد 1906
مؤرخات ألمانيات
مؤرخات أمريكيات
مؤرخو الشيوعية
مؤرخو الهولوكوست
مؤرخون ألمان في القرن 20
مؤرخون أمريكيون في القرن 20
مؤرخون من ولاية نيويورك
مؤرخون يهود أمريكيون
نقاد اجتماعيون
نقاد ثقافيون
أعضاء هيئة تدريس جامعة كولومبيا
وفيات 1975
وفيات بسبب نوبة قلبية
يهود أشكناز
يهود ألمان هاجروا للولايات المتحدة هربا من النازية

حنة آرنت


Verein für Leibesübungen Bochum 1848 Fußballgemeinschaft, commonly referred to as VfL Bochum () or simply Bochum, is a German professional association football club based in the city of Bochum, North Rhine-Westphalia. The club has spent 35 seasons in the Bundesliga.

History

Founding to World War II
VfL Bochum is one of the oldest sports organizations in the world, claiming an origin date of 26 July 1848 when an article in the Märkischer Sprecher – a local newspaper – called for the creation of a gymnastics club. The Turnverein zu Bochum was then formally established on 18 February 1849. The club was banned on 28 December 1852 for political reasons and then reestablished on 19 June 1860. The club was reorganized in May 1904 as Turnverein zu Bochum, gegründet 1848 and formed a football department on 31 January 1911. On 1 April 1919, the club merged with Spiel und Sport 08 Bochum to form Turn- und Sportverein Bochum 1848. On 1 February 1924, the two clubs from the earlier merger split into the Bochumer Turnverein 1848 (gymnastics department) and Turn- und Sportverein Bochum 1908 (football, track and field, handball, hockey and tennis departments).

Bochumer Turnverein 1848 was forced by the Nazi regime to merge with Turn- und Sport Bochum 1908 and Sportverein Germania Vorwärts Bochum 1906 into the current-day club VfL Bochum on 14 April 1938. After the merger, VfL Bochum continued to compete in the top flight as part of the Gauliga Westfalen.

As World War II progressed, play throughout Germany became increasingly difficult due to player shortages, travel problems and damage to football fields from Allied bombing raids. VfL became part of the wartime side Kriegsspielgemeinschaft VfL 1848/Preußen Bochum alongside Preußen 07 Bochum before re-emerging as a separate side again after the war. Although they fielded competitive sides, they had the misfortune of playing in the same division as Schalke 04, which was the dominant team of the era. VfL's best result was therefore a distant second place in 1938–39.

Postwar and entry to Bundesliga play

Following World War II, the football section resumed play as the independent VfL Bochum 1848 and played its first season in the second division 2. Oberliga West in 1949, while Preußen Bochum went on to lower tier amateur level play. VfL captured the division title in 1953 to advance to the Oberliga West for a single season. They repeated their divisional win in 1956 and returned to the top-flight until again being relegated after the 1960–61 season.

With the formation of the Bundesliga, Germany's new professional league, in 1963 VfL found itself in the third tier Amateurliga Westfalen. A first-place result there in 1965 raised them to the Regionalliga West (II), from which they began a steady climb up the league table to the Bundesliga in 1971. During this rise, Bochum also played its way to the final of the 1967–68 DFB-Pokal, where they lost 1–4 to 1. FC Köln.

In spite of being a perennial lower table side, Bochum developed a reputation for tenaciousness on the field in a run of 20 seasons in the top flight. The club made a repeat appearance in the DFB-Pokal final in 1988, losing 0–1 to Eintracht Frankfurt. Relegated after a 16th-place finish in the 1992–93 season, the team has become a classic "yo-yo club", bouncing up and down between the Bundesliga and 2. Bundesliga. The club finished in 5th place in the Bundesliga in 1996–97 and 2003–04, which earned them appearances in the UEFA Cup. In 1997, they advanced to the third round, where they were eliminated by Ajax, and in 2004, they were eliminated early through away goals (0–0 and 1–1) by Standard Liège.
In the 2020–21 season, the club won the 2. Bundesliga, earning promotion to the Bundesliga.

Current
Today's sports club has 5,000 members, with the football department accounting for over 2,200 of these. Other sections now part of the association include athletics, badminton, basketball, dance, fencing, gymnastics, handball, field hockey, swimming, table tennis, tennis, and volleyball.

Players

Current squad

Out on loan

Notable players

Honours

Domestic
2. Bundesliga (II): 1993–94, 1995–96, 2005–06, 2020–21
Regionalliga West (II): 1969–70, 1970–71
 2. Oberliga West (II): 1952–53, 1955–56
 Verbandsliga Westfalen (III): 1964–65

Cup
DFB-Pokal
 Runners-up: 1967–68, 1987–88

Regional
 Western German Cup (II): 1967–68Youth
 German Under 19 championship: 1969 German Under 17 championship: 1985Under 19 Bundesliga West: 2004, 2005IndividualBundesliga top goal scorer: 1985–86 (Stefan Kuntz, 22 goals), 2002–03 (Thomas Christiansen, 21 goals (w/Giovane Élber)), 2006–07 (Theofanis Gekas, 20 goals)2. Bundesliga top goal scorer:''' 1993–94 (Uwe Wegmann, 22 goals), 2015–16 (Simon Terodde, 25 goals)

League results

European record

VfL Bochum II

Stadium

Ruhrstadion (also known as the Vonovia Ruhrstadion under a sponsorship deal) was one of the first modern football-only stadiums in Germany. It was built in the 1970s on the traditional ground of TuS Bochum 08 at the Castroper Straße, north of the city centre.

The fully roofed venue's capacity is 27,599, including standing room for 12,025.

Coaches

Current staff

Coaches

References

External links

The Abseits Guide to German Soccer
fussball.com
vfl-bochum.pl (archived 27 September 2007)

Football clubs in Germany
Football clubs in North Rhine-Westphalia
1848 establishments in Germany
Association football clubs established in 1848
Bundesliga clubs

VfL Bochum