Ker, dio grada Subotice, u autonomnoj pokrajini Vojvodini, Srbija.

Zemljopisni položaj
Nalazi se u jugozapadnom dijelu Subotice. Susjedna četvrt mu je bio Bajnat sve dok se nije "ugurala" između njih Prozivka, proširila teritorij i jednostrano se odvojila. Mjesna zajednica Ker prostire se između Beogradskog puta na sjeveroistoku, bivše pruge za Pačir na jugoistoku, na jugozapadu crta generalnog urbanističkog plana (GUP) i na sjeverozapadu ulicama: Vinodolskom, Dinka Šimunovića, Ivana Antunovića i Ivangradskom. Veliki Ker je od stvaranja MZ Gata i Prozivke skučio se na prostor od Palmotićeve do pačirske pruge, i ovamo do Mlake odn. Prozivke.

Ime
Nekoliko je teorija o podrijetlu imena. Jedna je da se zove po plemenu Kera (protomađarsko pleme Ker - Kér, Carum) čiji su pripadnici naselili ovaj kraj u vrijeme doseljavanja Mađara. Druga je u svezi s lovačkim psom (kerom). U kerskoj crkvi sv. Roka klasično je prikazan svetac patron, uz kojeg je uvijek prikazan njegov pas. Narod je po tom psu crkvi dao ime kerska a potom je po crkvi i naselje dobilo ime Ker. Po trećoj teoriji dolazi iz mađarske riječi za krug kőr, koju su bunjevački Hrvati izgovarali ker, ili od mađarske riječi kerület, što bi moglo značiti krug, oblast ali i sugerirati na starinski način uređenja seoskih zajednica. Četvrta teorija je po mađarskoj riječi kér, što bi moglo sugerirati trgovinu, jer neki tvrde da je baš ovuda prolazio jedan od kopnenih trgovačkih puteva između Istoka i Zapada (npr. put soli).

Povijest
Ker je prastaro naselje i jedan je od najstarijih dijelova grada, a možda i najstariji. Spominje se još u 12. stoljeću u povijesnim izvorima, ali izvjesno je da je naseljen prije. 1113. godine hrvatsko-ugarski kralj Bela III. naselje je darovao križarima hospitalcima iz Stolnog Biograda. U osmanskim vremenima nastala je ulica koja je današnji središnji kerski "bulevar". Uz tu ulicu su klupice i stabla. Podrijetlo im je navodni osmanski običaj da su svoje mrtve pokapali pred kućom a pored groba bi zasadili drvo ili postavili klupicu. Klupice su preživjele odlazaka Osmanlija i nove gospodare. Klupe su poslije bilo mjesto sastajanja mladeži, plesa i pjevanja i pripovijedanja ljetnim noćima, a danas na njima borave žene treće dobi. Crkva sv. Roka je župna crkva župe sv. Roka koja je osnovana za Ker, izdvajanjem iz teritorija sv. Terezije 1841. godine.
Na prostoru Kera je lokacija Dikino Selo i Jagina bara, kod Kerskog groblja, što sugerira da je po pučkim vjerovanjima ovdje bilo i vještica. Na lokaciji Ðar (nekad Molzerova ciglana) nekad se išlo na kupanje. Na istom je mjestu nastao krajem 80-ih nastajao prvi subotički neslužbeni borilački klub. Nakon raspada Jugoslavije ovdje je bila nastala mini Jugoslavija kod Blaška koja je nakon nekoliko godina propala.

Infrastruktura
Ker je među infrastrukturno sređenijih gradskih naselja. Solidne je izgrađene vodovodno-kanalizacijske mreže, asfaltnih prometnica, s parkom, dječjim igralištima, športskim terenima, dječjim vrtićem i osnovnom školom. Postavljaju se trojezične (srpski, mađarski, hrvatski) ploče s nazivima ulica. Problem je Kerski deponij, jer je mjesto gdje se raširila ambrozija. Divlja odlagališta otpada su oko Đara. U Keru je dom Kolijevka, dječji vrtić Ciciban, privatni dječji vrtić u plebaniji sv. Roka, osnovna škola Ivan Milutinović i Srednja medicinska škola. Nema tržnice ni trgovinskog centra. Nema ni industrijskih, ni poslovnih, ni visoko urbanih zona, mirno je naselje, a od većih gospodarskih subjekata tu su. Europetrol, Efekta i Borzal. Ovdje ima poljoprivredne djelatnost jer u Kerski atar ulazi i poljoprivredno zemljište. Gradskog grijanja nešto je malo, plinofikacija je urađena do kraja. U Keru je pošta, blizu je gradska bolnica. Kerska ambulanta je opterećena jer ju koriste i Prozivka i Gat i Centar 3.
Iza KTC-a je izvor tople vode (temperature oko 60°C), ali je neiskorišten. Kuće u Keru većinom su prizemnice.

Znamenitosti
U Keru su crkva sv. Roka, bolnička kapela sv. Elizabete Ugarske u subotičkoj župi sv. Jurja, Kersko groblje. Na teritoriju kerske župe je još i kapela svete Ane na groblju podignuta 1886. godine. Na teritoriju župe se nalazi samostan Kćeri milosrđa trećeg reda sv. Franje s kapelom koja je posvećena u čast svete Male Terezije. Pored crkve sv. Roka je plebanija, u kojoj je spomen soba i mala knjižnica svećenika i političara, kerskog župnika Blaška Rajića. Od crkve polazi svečana povorka crkvene Dužijance.
Od 2006. godine stanovnici MZ Ker obilježavaju dan svoje mjesne zajednice manifestacijom Kerijadom. Tradicijski se organizira 24. rujna. Održavaju se natjecanja u kuhanju kotlića, vojnički grah, mali nogomet, natjecanje u šahu i pikadu, uz dječje šaljive igre.

Šport
U Keru je djelovao poslije prvoga svjetskog rata nogometni klub Ker.
U početku je Bunjevački šport klub svoje domaće utakmice igrao u Keru, nedaleko od groblja.

Stanovništvo
U MZ Ker živi 3916 stanovnika. Broj stanovnika opada zbog ekonomske migracije stanovništva u druge gradove i države. Prevladava starije stanovništvo katoličke vjeroispovjesti.

Poznati stanovnici
Poznati Kerčani su olimpijac i svjetski prvak u brzom hodanju Đuro Stantić, pionir zrakoplovstva Ivan Sarić, svećenik Blaško Rajić, pjevačica Tamara Šarić "jugoslavenska Rita Pavone" i dr.

Izvori

Vanjske poveznice
(srp.) Subotica Ker

Naselja u Vojvodini
Subotica

Ker (Subotica)


Scott Edward (26 de agosto de 1985) es un deportista canadiense que compitió en judo. Ganó una medalla de bronce en el Campeonato Panamericano de Judo de 2009 en la categoría de .

Palmarés internacional

Referencias

Judokas de Canadá

Scott Edward


Arūnas Štaras (* 2. Juli 1951 in Žagarė, Litauen) ist ein litauischer Mathematiker und Politiker.

Biografie
Nach dem Abitur 1969 an der 1. Mittelschule Panevėžys absolvierte er von 1969 bis 1974 mit Auszeichnung das Studium der Mathematik an der Vilniaus universitetas sowie von 1974 bis 1977 eine Aspirantur an der Fakultät für angewandte Mathematik der Universität Moskau, wo er 1978 promovierte. Ab 1984 war er Dozent der VU.

Von 1991 bis 1993 war er Bürgermeister von Vilnius, 2007 stellv. Bürgermeister und seitdem stellvertretender Verkehrsminister Litauens.

Ab 1995 war er Mitglied der Lietuvos liberalų sąjunga, ab 2003 der Liberalų ir centro sąjunga und seit 2006 der Lietuvos Respublikos liberalų sąjūdis.

Weblinks

Stellvertretender Verkehrsminister (Litauen)
Bürgermeister (Vilnius)
Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Vilnius)
LRLS-Mitglied
LLS-Mitglied
LCS-Mitglied
Person (Žagarė)
Person (Panevėžys)
Sowjetbürger
Litauer
Geboren 1951
Mann

Arūnas Štaras


Biblioteca Universității "1 Decembrie 1918" din Alba Iulia este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Alba Iulia.

Note

Vezi și
 Universitatea "1 Decembrie 1918" din Alba Iulia

Legături externe
 Scurt istoric al Bibliotecii Universității "1 Decembrie 1918" din Alba Iulia, library.uab.ro

Alba Iulia
Clădiri și structuri din Alba Iulia
Monumente istorice din județul Alba

Biblioteca Universității „1 Decembrie 1918” din Alba Iulia


General Motors (kısaca GM), 1908 yılında ABD'de kurulmuş, Detroit merkezli bir şirketdir. Buick,Cadillac, Chevrolet, GMC markaları en önemli markalardır. Holden, Wuling, Baojun ve FAW Jiefang, GM Uzbekistan, SAIC-GM-Wuling gibi yabancı markaların önemli bir hissesine sahiptir. Dünya çapında çalışan sayısı 262.500'dür. 2007 yılı cirosu 181,1 Milyar Dolardır. 77 yıl boyunca sürdürdüğü dünyanın en büyük otomobil üreticisi unvanını Toyota'ya kaptırmıştır. Şirket en büyük şanssızlığını küresel ekonomik kriz öncesinde teknoloji ve sanayi yatırımı yapmasına ve bu suretle likiditesini bitirmesiyle yaşamıştır. Alternatif enerji kaynaklı motor teknolojileri ile araç güvenlik ve inovasyonunda dünya lideridir.

Firma 2008 yılında yaşadığı mali kriz neticesinde ABD Hükûmetinden destek talebinde bulunmuş ve göreve gelen ABD Başkanı Barack Obama'nın isteği üzerine GM CEO'su Rick Wagoner 29 Mart 2009 tarihinde istifa etmiştir. GM grubun elinde tuttuğu SAAB firması 20 Şubat 2009 tarihinde olası bir satılma durumunda ticari ve hukuki süreci kısaltmak amacıyla, GM grubundan bağımsız hareket etme kararı almıştır. GM 1 Haziran 2009 tarihinde iflas koruması için mahkemeye başvurmuştur. Birleşik Devletler ticaret hukukuna göre en fazla 90 gün sürebilen iflas koruma programında yönetim kurulu kararları, ilgili mahkeme hakimliğinin onayına bırakılmakta, bunun yanında şirket bir nevi ticari dokunulmazlıkla iflas sürecini engellemeye çalışmaktadır. Amerikan Hükûmeti ile GM yönetiminin üzerine anlaştığı yeniden yapılanma programına göre, Amerikan ve Kanada Hazinelerinin yaklaşık 40 milyar dolarlık yardımıyla GM'in yaklaşık % 60'ı Amerikan hazinesine, % 15'i Kanada Hükûmetine, % 15'i GM işçi sendikaları birliğine (Sendika bunun karşılığında 2015 yılına kadar greve gitmeme ve yönetim kurulunda oy hakkı olmaması anlaşmasına imza atmıştır), % 10'u ise mevcut hissedarlarda olacaktır. GM'in küresel operasyonları yenilenen GM'e aktarıldığı bu günlerde, GM Avrupa Operasyonlarına ait Opel'in çoğunluk hisselerini Magna International liderliğindeki Rus Sberbank'ın da yer aldığı konsorsiyuma satılmaya çalışılmış,  Opel'in %35'ni GM, %35'ni Rus Sberbank, %20'sini Magna International, %10'nunu da Alman devleti kontrol edecek, tasarım-mühendislik desteği GM tarafından verilmeye devam edecek, yeni durumun GM küresel pazar yönetimine ait hakim kararlar statüsü korunacak şeklinde bir plan yapılmışı nacak daha sonra bu satış GM tarafından iptal edilmiştir. GM iflas sonrası Saturn Corporation ve Pontiac markalarının üretimini durdurmuştur. Saab Automobile markası ise satılmıştır. Hummer firmasını da Çinli Sichuan Tengzhong Heavy Industries şirketine satmıştır. Fakat sonrasında satış Çin Hükûmeti tarafından desteklenmeyince satış gerçekleşmemiş ve GM Hummer'ı kapatmıştır. İflas koruma esnasında yeniden yapılanan GM; Cadillac, Chevrolet, Buick ve GMC markalarına odaklanmıştır.

Grup, Aralık 2015'te Chevrolet markasını Avrupa'dan çekmiş, Mart 2017'de ise Opel ve Vauxhall markalarını Groupe PSA'ya satarak Avrupa kıtasından çekilmiştir.

Dış bağlantılar

Kaynakça

1908'de kurulan şirketler
Amerika Birleşik Devletleri merkezli otomotiv şirketleri
Otomobil üreticileri
Amerika Birleşik Devletleri'nin holding şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki otomobil üreticileri

General Motors


Bethany Lutheran College (BLC) is a private Christian liberal arts college in Mankato, Minnesota. Founded in 1927, BLC is operated by the Evangelical Lutheran Synod. The campus overlooks the Minnesota River valley in a community of 53,000.

History
Bethany Ladies College opened in 1911 with 44 students and a faculty of four. In 1927, the Norwegian Synod of the American Evangelical Lutheran Church (now known as the Evangelical Lutheran Synod) purchased the campus for dual use as both a high school (Bethany Lutheran High School; closed in 1969) and junior college (Bethany Lutheran College). In 1946, Bethany Lutheran Theological Seminary (BLTS) began as a department of the college, becoming a separate institution in 1975.

In 2001, Bethany awarded its first baccalaureate degrees, completing a five-year transition from its 74-year history as a junior college.

Timeline
1911: Bethany Ladies College opens
1927: Norwegian Synod purchases college
1946: Seminary opens
1969: High school closes
1999: Baccalaureate programs begin
2001: First BA degrees granted
2019: First BSN degrees granted

Presidents
 Holden Olsen (1927–1929)
 Walter E. Buszin (interim) (1929–1930)
 Sigurd Christian Ylvisaker (1930–1950)
 Bjarne Wollan Teigen (1950–1970)
 Raymond Branstad (1970–1977)
 Theodore A. Aaberg (1977–1978)
 Norman Holte (1978–1982)
 Marvin G. Meyer (1982–2002)
 Dan R. Bruss (2003–2015)
 Gene Pfeifer (2015–present)

Leadership
Bethany Lutheran College is governed by a 12-member Board of Regents. The college's president serves as an advisory member on that board.

Academics
The college offers 35 majors, 28 minors, a paralegal certification, and 7 pre-professional programs. All of its undergraduate programs culminate in a Bachelor of Arts degree, except for the nursing program, which leads to a Bachelor of Science in Nursing. In 2021, BLC begin offering a graduate program in Clinical Mental Health Counseling. According to the college, graduates of this 60 credit program "are eligible to become National Certified Counselors, Licensed Professional Counselors (LPC), and Licensed Professional Clinical Counselors (LPCC)". While this program is based on the Council for Accreditation of Counseling and Related Educational Programs, it is not accredited.

Accreditation
Bethany Lutheran College has been accredited by the Higher Learning Commission since 1974. Its nursing program has been accredited by the Commission on Collegiate Nursing Education since 2018. BLC's education licensure programs are approved by the Minnesota Professional Educator Licensing and Standards Board (PELSB).

While the Clinical Mental Health Counseling program is based on standards from the Council for Accreditation of Counseling and Related Educational Programs, it is not accredited.

Campus
Bethany Lutheran College is made up of 15 buildings. Classes are held in five buildings: Meyer Hall, Honsey Hall, Tweit Hall, the Sports and Fitness Center, and the Ylvisaker Fine Arts Center. Many student services are housed in Old Main, including the cafeteria. There are four stand-alone residence halls, and the top three floors of Old Main house an additional residence hall (Anderson Hall). In addition, the campus houses a library, a chapel, the Bethany Activity Center and an advancement building.

Residential life

Residency requirement
Full-time students are required to live on-campus for their first academic year, unless they are living with parents nearby, are married or have children, or are over 20-years old. Sixty-five percent of all students live on campus.

Residence halls
Bethany Lutheran College's residence halls are separated by gender, with two halls for women and three for men. Visitors are only allowed to visit halls housing opposite-gender students during specific visitation hours. All residence halls include student lounges (including kitchens in non-apartment halls) and free laundry facilities. All residence halls are staffed by residence hall coordinators who live in the residence halls, oversee student resident assistants, and provide student support.

Women's residence halls
Anderson Hall houses freshman through seniors and consists of a variety of dorm room layouts housing one to four students. Edgewood Place houses primarily upper-classmen women and consists of 16 two- and three-bedroom apartments, housing three to six students each. These apartments include full kitchens.

Men's residence halls
Teigan Hall and Gullixson Hall house freshmen through senior men and consist primarily of single and double rooms. Gullixson Hall also includes six one-bedroom apartments which house two upper-classmen students each. Larson Hall consists of five three-bedroom apartments which house up to six upper-classmen men. Larson Hall apartments have full kitchens that include microwaves.

Student life

Fine arts
BLC has three choirs, including a lyric-theatre performance group. In addition, the school has a chamber orchestra, two bands, a handbell group, and a student-led drumming group. The Ylvisaker Fine Arts Center contains an art gallery that frequently features student art, and there are painting, drawing, ceramic, and photo-development studios on the campus. The fine arts center is also the location of the college's theater, which holds four productions every year, including a recurring vaudeville-style show titled "Theatre Physics" and a musical.

Publications
Bethany Lutheran College has a student newspaper titled The Scroll, a student-produced yearbook titled Fidelis, and a yearly literary magazine titled Inkwell. The Scroll and Inkwell are also published online. Bethany also produces an alumni magazine titled Bethany Magazine which is published three times a year.

Clubs and organizations
BLC has twenty-four student clubs and organizations, not including their fine-arts activities, athletics, or speech and debate team. Bethany's speech and debate team is designated as part of the Communication Department, not a student-led organization.

LGBT prohibition

Bethany reserves the right of religious freedom to prohibit same-sex relationships and "public promotion" of homosexuality in its standards of conduct for students. This is consistent with the Lutheran interpretation of Biblical teachings on the subject.

Athletics
The Vikings are members of the Upper Midwest Athletic Conference in the NCAA Division III. The school offers the following sports: baseball, men's and women's basketball, men and women's cross country, men and women's golf, men's and women's soccer, softball, men's and women's tennis, volleyball, and men's and women's track & field.

In 2020, the men's and woman's basketball teams both won the UMAC Conference Championships. In the 2020 NCAA Division III men's basketball tournament, the men's team was knocked out by Washington University in St. Louis, 102-68. The woman's team entered the first round against Bethel University, a university five times the size of Bethany Lutheran. At that point, no UMAC basketball team had defeated a larger MIAC school in the playoffs, but the Vikings beat Bethel 62-58. They continued on to play University of Wisconsin-Oshkosh, losing 67-60.

Esports
The Bethany Vikings Esports Team was founded in 2019 with support by BLC alumnus and esports broadcaster Erik "Doa" Lonnquist, who also serves as the college's Director of Esports Broadcasting. Players compete in League of Legends, Overwatch, and Rocket League. In 2021, the Vikings held the number one spot on the Collegiate Star League (CSL) League of Legends Power Rankings in the Midwest 3 Division with a 9-0 record.

Rankings
In 2022, BLC was ranked 10th nationally (1st in Minnesota) for graduates' social mobility by U.S. News College Rankings in the National Liberal Arts Category.

Notable graduates
1949 – Marvin Schwan, founder of the Schwan Food Company.
1949 – Darold Treffert, Psychiatrist and Researcher
1983 – Jeff Rohrman, US Soccer Midfielder
1997 – Brad Stromdahl, College Baseball Coach
2006 – Erik "DoA" Lonnquist, esports commentator.

See also

 List of colleges and universities in Minnesota
 Higher education in Minnesota

References

External links

Official website
Official Athletics website

Liberal arts colleges in Minnesota
Lutheran universities and colleges in the United States
Universities and colleges established in 1927
Education in Blue Earth County, Minnesota
Education in Nicollet County, Minnesota
Education in Le Sueur County, Minnesota
Mankato, Minnesota
1927 establishments in Minnesota
Private universities and colleges in Minnesota
Council for Christian Colleges and Universities

Bethany Lutheran College


Kjóvadalur er en dal i bygden Sørvágur på øen Vágar i det vestlige Færøerne. Navnet kan oversættes til Kjóvgis dal. Kjóvgi er det færøske navn for fuglearten kjover (stercorariidae).

Floden Skipá rinder gennem Kjóvadalur og oven over dalen ligger fjeldet Nónfjall.

Dale på Færøerne
Vágar

Kjóvadalur


Danforth Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Danforth Township (Illinois)
 Danforth Township (Minnesota)

Danforth Township


Le Huron (LV-103) est un bateau-phare lancé en 1920. C'est maintenant un navire-musée amarré à Pine Grove Park , à Port Huron, dans le comté de Saint Clair, dans le Michigan.

Historique

Les bateaux-phares des Grands Lacs
Huron est l'un des nombreux navires-phares qui ont été amarrés sur les eaux des Grands Lacs.

En 1832, le premier bateau-phare sur les Grands Lacs a été placé à Waugoshance Shoal, près de l'île Waugoshance. Ce bateau léger en bois était le Lois McLain. En 1851, il a été remplacé par le phare de Waugoshance, qui se trouve dans l'une des zones les plus dangereuses près du détroit de Mackinac, dans le Michigan.

Sur le lac Huron, il fut le troisième bateau-phare à être placé à Corsica Shoals, une station établie en 1893, remplaçant une bouée à gaz peu efficace. Trois navires portèrent la désignation de Huron Lightship de 1893 à 1970. Le premier était le Lightship N°61, un navire à coque en bois, peint en rouge avec des lettres blanches indiquant « Corsica Shoals » sur ses flancs, a servi de septembre 1893 à 1921. Il a été perdu lors de la tempête de 1913 sur les Grands Lacs, qui a détruit au moins 12 navires et plus de 250 vies, lorsqu'il a été arraché de ses amarres et forcé sur la pointe Edward sur la côte canadienne. L'échouage du Lightship N°61 a contribué à la perte du Matthew Andrews à Corsica Shoals. En tout état de cause, Il a été récupéré et réparé, et est resté en service jusqu'en 1920, date à laquelle il a été retiré et vendu aux enchères.

Dans la même tempête, le Buffalo (LV-82) a sombré près de Buffalo dans le lac Érié, faisant six morts. Buffalo a été récupéré et a servi dans l'United States Coast Guard jusqu'en 1936.

En 1921, le Lightship N°61 a été remplacé par le Lightship N°96, le premier navire à être appelé Huron Lightship.

En 1925, il y avait dix bateaux-phares sur les Grands Lacs. Quinze ans plus tard, seul Huron est resté. Une liste des affectations de navires-phares des Grands Lacs est disponible.

Construction et service du bateau-phare n° 103
Huron a été construit par la Consolidated Shipbuilding Company à , (New York].

Commandé en 1921 sous le nom de Lightship N°103, il a opéré principalement dans le sud du lac Huron, près de Port Huron et de l'embouchure de la rivière Sainte-Claire. Huron a passé les saisons 1924, 1925, 1926 et 1929 sur Grays Reef, à 6 km à l'ouest de l'île Waugoshance. Puis il a été affecté, au cours des saisons 1934 et 1935, au North Manitou Shoal, à l'emplacement du futur phare de l'île Manitou du Nord. En 1935, il a été transféré dans le onzième district pour un an, comme un navire de secours. En 1935, Huron a été repeint (avec « Huron » sur ses côtés, le côté tribord peint en rouge et le côté bâbord peint en noir) et transféré à Corsica Shoals, à environ 9,7 km au nord du Blue Water Bridge (reliant Port Huron et Sarnia, au Canada.) Le bateau-phare était équipé d'une lanterne à lentille d'acétylène de 300 millimètres, d'une corne de brume à sifflet à vapeur de 250 mm et d'une cloche à main.

Après 1945 en tant que Huron, il était le seul bateau-phare peint en noir. En 1949, il a été réaménagé au diesel avec deux moteurs GM 6-71 à six cylindres à la  de West Bay City. Après cette conversion, sa vitesse maximale était de 9 nœuds (17 km/h).

Le 7 mai 1958, le matelot Robert Gullickson, de la Garde côtière américaine, a péri lorsqu'une vague a submergé une annexe du Huron à bord duquel il se trouvait. Il est commémoré sur le navire, car il fut la seule victime au cours de ses nombreuses années de service.

Le 20 août 1970, il leva son ancre pour la dernière fois depuis Corsica Shoal. Il a été désarmé à Détroit le 25 août et a été remplacée par une bouée lumineuse sans pilote. La propriété du Huron a été transférée à la ville de Port Huron en juin suivant.

Préservation
Mis en service en 1921, le Huron a commencé à servir de navire de secours pour d'autres bateaux-phares des Grands Lacs. Les nuits claires, sa balise pouvait être vue sur quatorze milles (23 km). Après avoir servi dans le nord du lac Michigan, le Huron a été affecté aux Corsica Shoals en 1935. Ces eaux peu profondes, à six milles (9,7 km) au nord de Port Huron, ont été le théâtre d'échouages fréquents de cargos lacustres à la fin du XIXe siècle. Une station de bateau-phare y avait été établie en 1893, car les navires habités étaient plus fiables que les bouées lumineuses. Après 1940, le Huron était le seul navire-phare sur les Grands Lacs. Retraité du service de la Garde côtière en 1970, il a été présenté à la ville de Port Huron en 1971.

Le navire est exceptionnellement bien conservé et a toujours à bord un phare et une corne de brume. Ses moteurs diesel jumeaux General Motors sont pleinement opérationnels, ayant été ramenés à la vie grâce aux efforts de mécaniciens bénévoles. La station de radio amateur NM8GS nommée « NMGS Radio Group » opère à partir du navire. Le NM8GS est une version originale de l'indicatif d'appel visuel et radio de la marine, NMGS, que le navire détenait lorsqu'il était en opération. Elle est officiellement désignée comme Amateur Radio Lighthouse Society n° USA-394.

Les moteurs ont subi des dommages alors que le navire attendait d'être transféré à la propriété de l'État. Les pistons et les cylindres ont été restaurés grâce aux contributions et aux efforts des entreprises locales et des bénévoles. Ils ont alimenté chaque partie du navire, de l'éclairage à la corne de brume. Pour les maintenir en état de marche, ils sont opérés tous les trente jours. Huron était le dernier navire de ce type. C'est le plus petit navire-phare survivant et il est représentatif de la classe des 96 pieds (29 m).

Il a été classé au registre national des lieux historiques le 12 juillet 1976  et nommé National Historic Landmark le 20 décembre 1989.

Notes et références

Voir aussi

Liens internes

 Le Havre III, au Havre

Liens externes

  Lightship Huron LV 103 - Site Lighthousefriends.com
  Huron Lightship - Site Absolute Michigan

Bibliographie
 Wright, Larry; Wright, Patricia (2011). Lightships of the Great Lakes. Ontario. p. 146. .
 Barcus, Frank (1 June 1986). ''Freshwater Fury: Yarns and Reminiscences of the Greatest Storm in Inland Navigation. Wayne State University Press. p. 57.

Navire de l'United States Coast Guard
Bateau des Grands Lacs (Amérique du Nord)
Bateau lancé en 1920
Navire construit à New York
Navire musée au Michigan
Phare inscrit au Registre national des lieux historiques au Michigan
Registre national des lieux historiques en 1976
Bateau-phare classé National Historic Landmark
Bateau classé National Historic Landmark au Michigan
National Historic Landmark en 1989
Port Huron
Musée des Grands Lacs (Amérique du Nord)

Huron (LV-103)


Elena Eisenberg (, născută Măinescu) a fost una dintre cele trei prime femei primar din România, alături de Marilena Bocu din Lipova, jud. Arad și Luiza Zavloschi din Buda, jud. Vaslui. În anul 1930 a fost aleasă în funcția de primar al comunei Cobia din județul Dâmbovița în urma alegerilor locale din acel an în care femeile au putut vota și candida pentru prima dată în istoria României.

A candidat și a fost aleasă primar din partea PNȚ.

A fost sora generalului de cavalerie Vasile Măinescu (1891-1953).

Atât în documentele semnate de dumneaei în calitate de primar (documente care se găsesc la Arhivele Județene Dâmbovița), cât și pe cruce numele apare ca fiind Maria Eisenberg.

Data de naștere este 22 Februarie/ 4 martie 1887, Târgoviște. Decesul la 18 februarie 1961. com. Cobia, jud. Dâmbovița.

Note

Nașteri în 1890
Decese în 1960
Primari din România
Târgovișteni

Elena Eisenberg


Anna Lærkesen (født 2. marts 1942, død 14. januar 2016 i København) var første solodanserinde og koreograf på Det Kgl. Teater fra 1959 til 1996.

Baggrund
Hun var datter af skibsfører Vagn L. (født 1907) og Agnete Rodskier (født 1910).

Karriere
Anna Lærkesen var som barn determineret og trods flere afvisninger ved optagelsesprøver til Det Kgl. Teaters Balletskole, fastholdt Anna Lærkesen sit ønske om at blive balletdanser. Hun tog privat timer hos balletpædagog Edithe Frandsen, som underviste i den russiske bravourtradition og blev som 17-årig optaget som aspirant til balletkorpset i 1959. At blive optaget i så "høj" en alder og uden at have gået på Det Kgl. Teaters Balletskole, var noget ganske særligt og et brud med den sædvanlige procedure. Samme år som Anna Lærkesen blev optaget, debuterede hun som første sylfide i Sylfiden af August Bournonville.

I 1964 blev Anna Lærkesen udnævnt til solodanserinde og i 1966 fik hun den særlige udmærkelse 1. solodanserinde.
Sideløbende med karrieren som 1. solodanserinde udviklede Anna Lærkesen sig til koreograf.

Koreografiske værker
 "Når jeg er i luften" musik af S. Rakhmaninovs klaverstykker fra Moments Musicaux 1987
 "Hommage à Bournonville"
 "Manhattan Abstraction" 1989
 "Partita" 1990 musik: Bach
 "Polacca" 1992
 "Kindertotenlieder" 1992 musik: G. Mahler
 "Hvisken og svæven" 1994 musik: Mozart "
 "Drømme" 1994 musik : A. Schönbergs Verklärte Nachtaf G. Mahler

Referencer

Eksterne henvisninger

Ballerinaer fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Personer fra København

Anna Lærkesen


Antonio Bacci (Giugnola, 4 de septiembre de 1885-Ciudad del Vaticano, 20 de enero de 1971) fue un cardenal italiano, encargado del secretariado de la correspondencia a príncipes y las cartas en latín de 1931 a 1960. Fue creado cardenal después por Juan XXIII en Sant'Eugenio. Quizá es conocido sobre todo por su papel en la Intervención de Ottaviani donde se opuso a la promulgación del nuevo misal de
Pablo VI aportando un estudio de muchos teólogos encabezados por el Arzobispo Marcel Lefebvre, con el que aducía que el nuevo rito de la misa iba en contra de lo acordado en la sesión 22 del Concilio de Trento y en contra de las verdades en las que ya creían muchos cristianos.

Biografía
Nació cerca de Florencia y fue ordenado sacerdote el 9 de agosto de 1909. De 1910 a 1922 sirvió como profesor y director espiritual en el seminario florentino y entró en la Secretaría de Estado de la Santa Sede como experto en latín. Durante 31 años se encargó de documentos latinos durante los papados de Pío XI, Pío XII, y Juan XXIII.

Obra seleccionada
Lexicon Eorum Vocabulorum Quae Difficilius Latine Redduntur, diccionario con terminus modernos como gummis salivaria ("chicle"), barbara saltatio ("twist"), o diurnarius scriptor ("reportero de periódico").

Referencias

Enlaces externos
 cardinalmeditations
 vitwilderness

Cardenales de Italia del siglo XX
Padres Conciliares en el Concilio Vaticano II
Cardenales creados por Juan XXIII
Escritores de Italia del siglo XX
Escritores en latín
Nacidos en la provincia de Florencia
Fallecidos en Ciudad del Vaticano

Antonio Bacci


නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇත. උස මීටර් 100 පමණ වේ. කැලණි ගඟේ අතු ගංගාවක් වන කෙහෙල්ගමු ඔය මේ ඇල්ල නිර්මාණය කරයි. මෙම ඇල්ලට ඇබර්ඩීන් නම ලැබී ඇත්තේ ස්කොට්ලන්තයේ ඇබර්ඩීන්හි සිට පැමිණි සුදු ජාතිකයෙකු ඇබර්ඩීන් යනුවෙන් නම තැබු ඔහුගේ තේ වත්ත ඒ අසල තිබූ නිසා යැයි කියයි.✡

ඇබර්ඩීන්, ශ්‍රී ලංකාව


Thierry Alix, dit Thierry Alix de Véroncourt, né en 1530 ou en 1531 à Deneuvre et mort en 1594 à Nancy, est un érudit lorrain, proche confident et conseiller de Charles III de Lorraine. Il est anobli en 1554, devenant seigneur de Véroncourt et de Forcelles-Saint-Gorgon. Il est président de la Chambre des comptes de Lorraine de 1569 à 1593.

Biographie

Enfance
Thierry Alix est né en 1530 ou en 1531. Il est fils de Nicolas Colin Alix, prévôt et receveur de Deneuvre.

Carrière juridique
Nommé le  tabellion des bailliages de Nancy et de Vosges, Thierry Alix a attiré l'attention de Christine de Danemark, qui réside souvent à Deneuvre, et de Nicolas de Mercœur (alors régents du duché de Lorraine). Le  de la même année, il est nommé greffier ordinaire de la Chambre des comptes de Lorraine sur recommandation de Christine de Danemark. L'année suivante, il est nommé secrétaire ordinaire de Charles III, duc de Lorraine, le . Le , il reçoit l'espéré poste de conseiller et auditeur de la Chambre des comptes ; cinq ans plus tard, le , il remplace Jean de Widrange comme conseiller ; et, enfin, il en devient président le , poste qu'il occupe jusqu'en 1593.

Il est anobli le  et devient seigneur de Véroncourt et de Forcelles-Saint-Gorgon.

Proche confident et conseiller de Charles III, il est envoyé à Paris en 1569 pour défendre les intérêts du duc. À l'occasion des États généraux de la Ligue convoqués à Paris en 1593, il rédige un mémoire finalement non diffusé pour soutenir les droits de la Lorraine à la couronne de France : Qualités et conditions d'un légitime roy de France. À messieurs des Estatz électeurs d'Icelluy.

Carrière d'historien et de géographe

À l'origine d'une des plus anciennes cartes du Grand-Pâturage des Hautes-Chaumes, Thierry est considéré comme l'un des premiers géographes lorrains. Il met en ordre les archives ducales et est également à l'origine du classement du trésor des Chartes de Lorraine, en triant par ordre des prévôtés et par sujets. Charles III le récompense avec argent et terres. Il dresse aussi dans un ordre similaire le Cartulaire de Lorraine, un cartulaire de , qui copie une grande partie des titres du trésor des Chartes. Par ce travail reconnu comme soigné, Thierry Alix est aussi considéré comme l'un des plus anciens historiens lorrains.

Le , malade, il adresse à Charles III une lettre de démission. Le , il offre au duc le manuscrit de son Dénombrement du duché de Lorraine. Thierry Alix y fait l'inventaire des terres, fiefs, partagées ou possédées par le clergé, le domaine ducal et les possesseurs de fiefs ; ce qui en fait une trace des anciennes divisions et subdivisions du duché de Lorraine.

Fin de vie
À la fin de sa vie, il se retire au couvent des Cordeliers de Nancy. Il y écrit un nécrologe ou un obituaire. Il meurt d'une hydropisie le 11 ou le , à l'âge de 63 ans.

Famille
De son mariage le  avec Marthe Janin, il a eu trois fils et une fille :
 François, qui a reçu le titre de « garde du trésor des Chartes de Lorraine » le .
 Claude, prévôt de Deneuvre, nommé conseiller et auditeur à la Chambre des comptes le .
 Thierry, au service du cardinal de Lorraine, nommé conseiller et auditeur à la Chambre des comptes le .
 Marie, mariée en 1574 à Nicolas (ou Claude) Champenois, président de la Chambre des comptes de 1593 à 1595. Thierry Alix a obtenu la succession héréditaire de cette charge pour son gendre par reconnaissance du duc Charles III.

Ouvrages

 Traité sur la Lorraine et le Barrois ; Discours sur la souveraineté du Duché de Lorraine.
 Mémoire présenté par Charles III de Lorraine aux États de la Ligue, ou Qualités et conditions d'un légitime roy de France. À messieurs des Estatz électeurs d'Icelluy.
 .

Postérité

Les nombreux écrits de Thierry Alix ont eu un impact notoire sur la politique intérieure et les relations du duché de Lorraine avec la France.

Une rue particulière à Nancy, créée en 1892 et classée en 1904, est baptisée à son nom par délibération municipale du 17 novembre 1908 et célèbre son travail de géographe.

La Société Thierry Alix a été fondée en 1981 par Hubert Collin, conservateur des Archives départementales de Meurthe-et-Moselle, sous l'impulsion de Michel Parisse, afin d'honorer la mémoire de Thierry Alix. Elle publie la revue Lotharingia de 1987 à 2013.

Épitaphe

Une épitaphe de bronze se trouvait sur le mur de la chapelle aujourd'hui détruite de Notre-Dame-de-Consolation à l'église des Cordeliers de Nancy, jouxtant celle dédiée à son fils François et à l'épouse de ce dernier. L'épitaphe de Thierry Alix figure retranscrite dans sa version originale dans l'ouvrage de Lionnois et traduite en français dans celui de l'abbé Guillaume.

Armes

Références

Annexes

Bibliographie

Ouvrages anciens (avant 1900)

 .

Ouvrages récents (après 1900)

 .
 .

 .

 Stefano Simiz, « Thierry Alix de Véroncourt », dans Isabelle Guyot-Bachy et Jean-Christophe Blanchard (dir.), Dictionnaire de la Lorraine savante, Metz : Éditions des Paraiges, 2022, p. 32-33.

Liens externes

Décès en 1594

Thierry Alix


Benoît Comlan Messan Alowonou (Tsévié, 5 de março de 1949) - sacerdote católico togolês, bispo da diocese de Kpalimé desde 2001, presidente da Conferência Episcopal do Togo desde 2012.

Foi ordenado sacerdote em 28 de julho de 1984 e incardinado na Arquidiocese de Lomé. Ele foi, entre outros, professor e sacerdote do seminário maior local (1984-1991), vigário da paróquia da catedral (1994-1995), vigário geral da arquidiocese e decano do distrito de Lomé (1995-1996) e professor do Seminário maior de Lomé (2001).

Em 4 de julho de 2001 foi nomeado bispo da diocese de Kpalimé pelo Papa João Paulo II. Foi ordenado bispo em 29 de setembro daquele ano pelo então Metropolita de Lomé, Dom Philippe Fanoko Kossi Kpodzro. Em junho de 2012, foi eleito presidente da Conferência Episcopal do Togo.

Ver também

Bispos católicos do Togo

Benoît Comlan Messan Alowonou


Mount Elbert i Colorado er Rocky Mountains' højeste top, 4.401 meter over havet.

Mount Elbert ligger i Lake County, ca. 16 km sydvest for Leadville.

Bjerge i USA

Mount Elbert


Hygrocybe conica (Jacob Christian Schäffer, 1774 ex Paul Kummer, 1871), sin. Hygrophorus conicus (Jacob Christian Schäffer, 1774 ex Elias Magnus Fries, 1838), din încrengătura Basidiomycota în familia Hygrophoraceae și de genul Hygrocybe, este o specie saprofită de ciuperci otrăvitoare cu mai multe variații, denumită în popor pălăria vrăjitoarei. În România, Basarabia și Bucovina de Nord se dezvoltă în grupuri mai mari sau mai mici pe terenuri bazice și calcaroase, dar și pe cele nisipoase, iubind locuri însorite sau umede (depinde de variație), adesea imediat după perioadele de ploaie, în vecinătatea pădurilor de conifere (niciodată în ele) precum pe marginea drumurilor forestiere,  dar de asemenea pe pajiști, prin fânețe, parcuri și cimitire, cu preponderență din zonele submontane și montane. Timpul apariției este din (iunie) iulie până în noiembrie.

Taxonomie

Numele binomial Agaricus conicus a fost determinat de savantul german (Jacob Christian Schäffer în volumul 4 al operei sale Fungorum qui in Bavaria et Palatinatu circa Ratisbonam nascuntur icones, nativis coloribus expressae din 1774.

Apoi, în 1871, renumitul micolog german Paul Kummer a transferat specia la genul Hygrocybe sub păstrarea epitetului, de verificat în marea sa operă Der Führer in die Pilzkunde: Anleitung zum methodischen, leichten und sicheren Bestimmen der in Deutschland vorkommenden Pilze mit Ausnahme der Schimmel- und allzu winzigen Schleim- und Kern-Pilzchen, fiind și numele curent valabil (2023).

Toți ceilalți taxoni (inclus variațiile descrise) sunt acceptați sinonim.

Descriere

 Pălăria: are un diametru între 3 și 7 cm (rar chiar până la 10 cm), este fragilă, higrofilă, inițial conică, cu vârful ascuțit, la maturitate convexă și în sfârșit neregulat dezvoltată în formă de clopot precum cocoșată, cu marginea uneori crăpată. Cuticula este mătăsos-lucioasă care devine vâscoasă pe vreme umedă, coloritul variind de la portocaliu-gălbui și portocaliu, peste portocaliu-roșcat la roșu viu, iar în final începe să se înnegrească începând de la centru înspre margine. Înnegrește și după apăsare sau leziune.
 Lamelele: sunt spațiate, destul de groase, inegale, slab adnate la picior, aproape libere, inițial de un alb murdar până palid gălbui, devenind ulterior galben-portocalii și în final precum după atingere negricioase. Muchiile sunt dințate.
 Piciorul: are o lungime de 5 la 9 cm și o grosime de 0,5 până la 1,5 cm, este ușor detașabil de pălărie, cilindric, adesea îndoit și sucit, fibros striat longitudinal precum ceva fin solzos, gol în interior. Coloritul poate fi galben de sulf până galben-portocaliu, spre bază mai închis brun, nu rar cu nuanțe violacee. iar prin rupere, se colorează în negru.
 Carnea: gălbuie care se colorează gri-violaceu până negricios în contact cu aerul după o secțiune este slab apoasă, subțire și friabilă. Mirosul este imperceptibil și gustul plăcut.
 Caracteristici microscopice: are spori lunguieț-elipsoidali, netezi, hialini (translucizi), având o mărime de 9–12 × 6–7 microni. Praful lor este alb. Basidiile cu 4 spori în formă de măciucă subțire măsoară 36-40 x 8-9 microni.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Confuzii
Marcant este, că pălăria vrăjitoarei și surata ei de asemenea otrăvitoare Hygrocybe nigrescens, înnegresc la bătrânețe, leziune sau tăiere, în timp ce speciile asemănătoare comestibile, de exemplu Hygrocybe aurantiosplendens, Hygrocybe chlorophana, Hygrocybe coccinea, Hygrocybe intermedia, Hygrocybe miniata, Hygrocybe punicea, Hygrocybe spadicea (comestibilă), Hygrocybe splendidissima, Neohygrocybe ovina sin. Hygrocybe ovina (necomestibilă) sau cu Entoloma incanum (otrăvitor).

Specii asemănătoare în imagini

Toxicitate
Mai multe exemplare consumate deodată, provoacă tulburări gastrointestinale cu greață, vărsături și diaree. Latența este de 15 minute până la 4 ore. Toxinele conținute sunt parțial încă necunoscute.

Pe pagini românești, soiul este văzut din păcate comestibil, un aspect foarte periculos pentru culegători.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. VII, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1928
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1-7, vezi sub "Note"
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Csaba Locsmándi, Gizella Vasas: "Ghidul culegătorului de ciuperci: ciuperci comestibile și otrăvitoare", Editura Casa, Oradea 2013
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Elena Cristina Mincu, Răzvan Țuculescu: "Ciupercile din România", Editura Galaxia Gutenberg, Târgu-Lăpuș 2010
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Hygrocybe conica film
 Hygrocybe conica film în limba italiană

Hygrocybe
Ciuperci saprofite
Ciuperci otrăvitoare
1774 în știință

Hygrocybe conica


O Volta à Suíça Feminina (oficialmente: Tour de Suisse Women) é uma corrida profissional feminina por etapas que se disputa na Suíça.

É a versão feminina da corrida homónima e foi criada no ano 2021 como corrida do calendário internacional feminino da UCI dentro da categoria 2.1 e foi vencida pela ciclista britânica Lizzie Deignan.

Palmarés

Palmarés por países

Ver também
 Volta à Suíça

Referências

Ligações externas
 Página oficial
 Volta à Suíça Feminina em firstcycling.com

Suíça
Competições de ciclismo da Suíça

Volta à Suíça Feminina


La Universidad Federal de los Urales en honor al primer presidente de Rusia B.N. Yeltsin (en ruso: Уральский федеральный университет имени первого Президента России Б.Н. Ельцина, Uralʹskiĭ federalʹnyĭ universitet imeni pervogo Prezidenta Rossii B.N. Yelʹtsina; a menudo abreviada con sus siglas UrFU) es una institución de enseñanza superior situada en Ekaterimburgo, Rusia. Es una de las instituciones federal de enseñanza superior más importantes de Rusia y fue fundada en 1920 y adherida en 2011 con la Universidad Estatal de los Urales y la Universidad Técnica Estatal de los Urales.

Historia
La Universidad del Ural es la universidad más antigua en la región de los Urales. Se fundó en la ciudad de Ekaterimburgo en 1920 por el decreto del jefe del gobierno revolucionario soviético Vladimir Lenin. Sin embargo, la universidad recién nacida sufrió una serie de cambios debido a la falta de recursos en circunstancias tales como la revolución y la guerra civil. Por último, se llevó a cabo una división universitaria en dos: la Universidad Estatal de los Urales (USU), una universidad más pequeña responsable de la educación en ciencias naturales, ciencias sociales y humanidades; y la Universidad Técnica Estatal de los Urales (UPI), una más grande que se ha centrado en la formación de ingenieros en áreas tales como la metalurgia, construcción de maquinaria, ingeniería civil y energética. Al mismo tiempo, la UPI desarrolló nuevas y avanzadas direcciones educativas, como en energética nuclear y medicina, química orgánica, síntesis y telecomunicaciones.

A pesar de tal partición, ambas universidades estaban conectadas herméticamente entre sí, así como con los socios de la economía industrial de la región. Debido a esto Ekaterimburgo se había convertido en una de las ciudades universitarias más grandes de Rusia. Desde el año 2008, cuando se puso en marcha una reforma masiva del sistema universitario ruso, las universidades ya firmemente conectados en diferentes ciudades del país alcanzaron la categoría especial federal y fondos adicionales. Se fundaron universidades federales en Rostov-na-Donu, Krasnoyarsk, Kazán, Archangelsk, Yakutsk, Kaliningrado, Vladivostok y Ekaterinburgo. Estas universidades federales son los líderes del actual sistema educativo ruso. El proceso de fusión de la UPI y la USU resultó en la Universidad Federal de los Urales (UrFU).

La construcción del campus universitario se inició en la década de 1940 y hoy ocupa un área especial dentro de Vtuzgorodok (literalmente "Ciudad de la Universidad Politécnica"). Dentro de los 90 años de su historia, la Universidad del Ural ha tenido más de 270.000 graduados, muchos de los cuales se convirtieron en exitosos investigadores, personajes de la cultura o la política. Uno de los graduados más famosos de la universidad es el primer presidente de Rusia, Boris Yeltsin, cuyo nombre lleva hoy en día la universidad.

Institutos y Facultades
Escuela de Graduados de Economía y Gestión
Instituto de Educación Técnico-Militar y de Seguridad
Instituto de Humanidades y Artes
Instituto de Educación Física, Deporte y Política de Juventud
Instituto de Materiales y Metalurgia
Instituto de Ingeniería Mecánica
Instituto de Electrónica de Radio y Tecnología de la Información
Instituto de Ingeniería Civil
Instituto de Energía de los Urales
Instituto de Matemáticas y Ciencias de la Computación
Instituto de Ciencias Naturales
Instituto de Tecnología Química
Instituto de Tecnología de Información de la Educación
Instituto de Física y Tecnología
Instituto de Educación Fundamental
Instituto de Ciencias Políticas y Sociales
Instituto de Gestión Pública y Empresarial
Instituto para la Formación continua, Educación y formación
Facultad de formación y readaptación profesional de los docentes
Departamento de aprendizaje acelerado

Referencias

Educación en Ekaterimburgo
Edificios y estructuras de Ekaterimburgo
Universidades Federales de Rusia

Universidad Federal de los Urales


István Mészáros se poate referi la:
 István Mészáros (canoist), canoist maghiar care a concurat la mijlocul anilor 1950
 István Mészáros (profesor) (1930-2017), profesor britanic de filozofie marxistă, născut în Ungaria
 István Mészáros (fotbalist născut în 1899), fotbalist maghiar
 István Mészáros (fotbalist născut în 1980), fotbalist maghiar
 István Mészáros (halterofil), halterofil maghiar, vezi Ungaria la Jocurile Olimpice de Vară din 1992

Pagini de dezambiguizare referitoare la persoane

István Mészáros


Thomas von Westen (født den 13. september 1682 i Trondheim, død den 9. april 1727) var en norsk præst og missionær, kaldt Samernes apostel.

Von Westen var sognepræst i Veøy og en af de såkaldte syvstjerner, en kreds af præster i Romsdalen som var blevet grebet af pietismen. Kong Frederik IV af Danmark tilhørte samme bevægelse og besluttede sig for at indlede en missionsvirksomhed blandt samerne i Nordnorge, for hvilken Thomas von Westen blev bestyrer 1716. Von Westen gjorde tre missionsrejser op til Finnmark, lod bygge flere kapeller og skolehuse og ansatte lærere for samerne.

År 1717 indrettede von Westen et seminarium i Trondheim for uddannelse af samisksprogede præster og lærere. Dette kom til at tjene som forbillede fr sameskoler og kateketundervisning i Sverige.

I november 1722 var Thomas von Westen i Rana på sin tredje og sidste missionsrejse. Han indgik da en aftale med samerne i området om at de sammen med den finske missionær Arvid Bistock skulle bygge et kapel ved Vilasundet i den øverste del af Umeälven. Vila kapel stod færdig senest 1725 og havnede efter rigsgrænsens fastlæggelse 1751 på den svenske side.

Referencer

Præster fra Norge
Nordmænd i 1700-tallet
Alumni fra Københavns Universitet
Personer fra Trondheim

Thomas von Westen


Das Sonderarchiv Moskau (auch "Zentrum zur Aufbewahrung historisch-dokumentarischer Sammlungen") ist eine staatliche russische Institution zur Aufbewahrung von Dokumenten nichtrussischer, vor allem deutscher Herkunft ("Beuteakten" des Zweiten Weltkriegs) in Moskau. Sie war ursprünglich selbständig und ist heute dem Russischen Staatlichen Militärarchiv (RGWA) zugeordnet, hat allerdings weiterhin einen autonomen Status mit eigenem Lesesaal, eigenem Personal, eigenen Beständen und eigenen Zugangsregeln.

Geschichte
Das Archiv wurde 1945 als Aufbewahrungsort für nach der Besetzung Ostpolens durch die Rote Armee 1939 und am Ende des Zweiten Weltkriegs aus Berlin und verschiedenen Auslagerungsorten in Schlesien und Böhmen nach Moskau verschafftes Archivgut gegründet. Das Archiv unterstand dem NKWD (später KGB). Es war zunächst nur Mitarbeitern des Geheimdienstes sowie der Staatsanwaltschaft bekannt und zugänglich. Offiziell unterstützte das Archiv sowjetische Behörden bei der Auffindung und Verurteilung von Kriegsverbrechern. Zugleich diente es aber auch der Geheimdienstarbeit im Ausland und der Suche nach "Volksfeinden" und "Verrätern".

Die 1945 requirierten Bestände umfassten sowohl Akten staatlich deutscher Provenienz als auch Archivgut, das zwischen 1933 und 1945 von deutschen Organen in Deutschland und im von deutschen Truppen besetzten Ausland beschlagnahmt worden war, darunter Akten jüdischer, freimaurerischer, politisch linker und liberaler Organisationen, Institutionen und Persönlichkeiten.

Vor allem in den 1950er und 1960er Jahren kam es zu umfangreichen Abgaben von Akten an die DDR, in kleinerem Umfang gab es auch Abgaben an und Übernahmen von anderen sowjetischen Archiven. Im Jahr 1960 wurden als völlig neue Bestandsgruppe Akten aus dem sowjetischen Innenministerium zu Kriegsgefangenen und Internierten sowie zu deren Rückführung 1945–1953 übernommen.

Im Februar 1989 erfuhr die Öffentlichkeit erstmals durch einen Artikel der sowjetischen Tageszeitung Iswestija von der Existenz des Archivs. 1992 folgte seine vollständige und dauerhafte Öffnung, im selben Jahr erhielt es den neuen Namen Zentrum zur Aufbewahrung historisch-dokumentarischer Sammlungen (Центр сохранения историко-документальных коллекций ЦХИДК). 1999 wurde das Archiv administrativ dem räumlich benachbarten Russischen Staatlichen Militärarchiv (RGWA) angegliedert. Es arbeitete jedoch weiterhin autonom, im eigenen Gebäude und mit eigenen Zugangsbedingungen.

In den 1990er und 2000er Jahren wurden große Teile der ursprünglich von den Deutschen in den besetzten Staaten beschlagnahmten Bestände an die Ursprungsländer zurückgegeben, unter anderem nach Frankreich, Norwegen, Luxemburg, Belgien und Österreich. Heute bewahrt das Sonderarchiv im Wesentlichen noch deutsche und polnische Akten auf.
2015 musste das Sonderarchiv sein eigenes, speziell für dieses Archiv errichtete Gebäude in der Wyborger Straße an das Archiv für Literatur und Kunst (RGALI) abgeben und in das nahegelegene Gebäude des Militärarchivs umziehen.

Restitution der deutschen Bestände
In den Jahren nach der Öffnung des Archivs 1990 bestand die Chance für Deutschland, die deutschen Bestände aus Moskau zurückzuerwerben, was von der deutschen Seite jedoch nicht genutzt wurde. 1998 erfolgte die Verabschiedung des sogenannten Beutekunstgesetzes durch die Duma, das neben Kunstwerken auch alle 1945 in die Sowjetunion verbrachten deutschen Dokumente, die sich noch in Russland befanden, zu russischem Staatseigentum erklärte. Aus russischer Perspektive ist eine Restitution der deutschen Akten staatlicher Provenienz im Sonderarchiv somit bis auf weiteres ausgeschlossen.

Struktur der deutschen Bestände
Das Sonderarchiv bewahrt drei Arten von Beständen auf:

a) Überlieferungen staatlicher Behörden und Institutionen der Reichs-, Länder- und Kommunalebene (u. a. Auswärtiges Amt, Reichsministerien des Innern, der Justiz, für Wirtschaft, für Finanzen, für Krieg, für die Kirchlichen Angelegenheiten, für Arbeit, für Volksaufklärung und Propaganda, für Reichsluftfahrt und für die besetzten Ostgebiete; RSHA, Polizeipräsidium Berlin, Generalbauinspektor u. a.)

b) von den deutschen Sicherheitsorganen beschlagnahmte personenbezogene Bestände (Teilnachlässe) und Bestände von Organisationen (Juden, Freimaurer, politische Gegner u. a., darunter Akten des Centralvereins und der Berliner Jüdischen Gemeinde) und

c) Mischbestände (z. B. Justizeinrichtungen in Deutschland, Dokumentarmaterial zu verschiedenen Personen, Illustrationsmaterial).

Der Großteil der Dokumente stammen aus der Zeit zwischen 1918 und 1945. Es gibt aber auch Unterlagen, die aus dem 19. Jahrhundert, vereinzelt sogar aus der frühen Neuzeit stammen.

Benutzung
 Das Archiv befindet sich im Norden Moskaus unter der Adresse ул. Адмирала Макарова 29, 125212 Москва. Die nächste Metrostation, М Водный стадион, liegt 10–15 Minuten Fußweg entfernt.
 Die Bestände des Sonderarchivs stehen vollständig für wissenschaftliche Forschung offen. Ein Unterstützungsschreiben einer wissenschaftlichen Institution mit Angabe des Forschungsthemas ist erforderlich.
 Ein Nutzer erhält pro Tag nur fünf Akten zur Einsicht, die zwei Tage nach Bestellung zur Verfügung gestellt werden. Im Juli und August ist das Archiv geschlossen.
 Die Findbücher liegen ausschließlich in russischer Sprache vor.
 Kopien können nur vor Ort in Auftrag gegeben, bezahlt und abgeholt werden.
 Die Benutzung von Laptops ist problemlos möglich.

Literatur
 Götz Aly, Susanne Heim (Hrsg.): Das Zentrale Staatsarchiv in Moskau ("Sonderarchiv"). Rekonstruktion und Bestandsverzeichnis verschollen geglaubten Schriftguts aus der NS-Zeit. Hans-Böckler-Stiftung, Düsseldorf 1992.
 Kai Jena, Wilhelm Lenz: Die deutschen Bestände im Sonderarchiv in Moskau. In: Der Archivar 45, 1992, S. 458–468.
 Документы по истории и культуре евреев в трофейных коллекциях Российского государственного военного архива (Dokumente zur Geschichte und Kultur der Juden in den Beutebeständen des Russischen Staatlichen Militärarchivs), Moskau 2005.
 Sebastian Panwitz: Die Geschichte des "Sonderarchivs Moskau". In: Bulletin des Historischen Instituts Moskau 2, 2008, S. 11–20 (online).
 Sebastian Panwitz: Die Judaica im "Sonderarchiv Moskau". In: Medaon 3|2008, S. 1–9 (online).
 Указатель фондов иностранного происхождения и Главного управления по делам военнопленных и интернированных НКВД-МВД СССР Росскийского государственного военного архива (Verzeichnis der Bestände ausländischer Herkunft und der Hauptverwaltung für Kriegsgefangene und Internierte des NKWD des Innenministeriums der UdSSR im Russischen Staatlichen Militärarchiv), Moskau 2001 (offizielles Beständeverzeichnis).
 Gerhard Jagschitz, Stefan Karner: "Beuteakten aus Österreich". Der Österreichbestand im russischen "Sonderarchiv" Moskau (= Veröffentlichungen des Ludwig Boltzmann-Instituts für Kriegsfolgen-Forschung. Bd. 2). Ludwig-Boltzmann-Institut für Kriegsfolgen-Forschung, Graz-Wien 1996, ISBN 3-901661-01-8.

Weblinks
 offizielle Internetseite
 offizielles Beständeverzeichnis online
 deutschsprachige Informationsseite

Anmerkungen

Staatsarchiv
Wissenschaft und Forschung in Moskau
Archiv (Russland)
Sowjetische Organisation
NKWD
KGB
Gegründet 1945
Kulturelle Organisation (Moskau)

Sonderarchiv Moskau


Nithya Menen (8 de abril de 1988) é uma atriz e cantora indiana que trabalha principalmente com filmes em malaiala, telugo, tâmil e canarês. Ela atuou em mais de 50 filmes e recebeu vários prêmios, incluindo três Filmfare Awards South e dois Nandi Awards.

Nithya Menen apareceu pela primeira vez no cinema quando tinha dez anos, no filme inglês Hanuman (1998), interpretando a irmã mais nova do personagem de Tabu. Ela começou sua carreira de atriz aos 17 anos, aparecendo em um papel coadjuvante no filme canarês 7 O' Clock, que foi lançado em 2006. Ela fez sua estréia em papéis principais em malaiala com Aakasha Gopuram (2008), em Telugu com Ala Modalaindi (2011) e em Tamil com Nootrenbadhu (2011). Em 2019, ela fez sua estréia em hindi com Mission Mangal.

Nascidos em 1988
Pessoas vivas

Nithya Menen


Tro, Håb og Sex er en kortfilm fra 2011 instrueret af Emma Balcázar efter eget manuskript.

Handling
Den unge katolik Claudia har et helt specielt forhold til Jomfru Maria, med hvem hun åbenhjertigt deler sine fantasier om den noget ældre, lækre overbo, kokken Jens, som hun har et megacrush på, og som hun også arbejder for fra tid til anden. Sexfikseret og fyldt til bristepunktet af teenage-hormoner tænker Claudia kun på at miste sin mødom - og allerhelst til kokke-Jens. Men hvordan skal hun gribe det an, og hvordan får hun overboens kæreste ud af billedet?

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2011

Tro, Håb og Sex


El Instituto Navarro de Administración Pública es un organismo autónomo español, adscrito al Departamento de Presidencia, Administraciones Públicas e Interior del Gobierno de Navarra, que se configura como organismo técnico superior de las Administraciones Públicas de Navarra para el desarrollo de la formación, reciclaje y perfeccionamiento de los empleados públicos de dichas administraciones.

Así mismo, tiene encomendada la misión de contribuir a la mejora de la calidad de los servicios públicos y de fortalecer y generalizar la función de seguimiento y evaluación en las Administraciones públicas de Navarra.

Tal como recoge el documento de reflexión estratégica, elaborado en la legislatura (2011-2015), la misión del INAP es mejorar e innovar las administraciones públicas de Navarra mediante la formación del empleado/a público, la evaluación de las políticas públicas y de la calidad de sus servicios, así como la selección y promoción de sus recursos humanos. En esta misión, la motivación de los empleados/as públicos es un potencial. Por otra parte, el Instituto se conforma como un espacio para el análisis, debate y difusión en torno a la Gobernanza.

La sede del INAP está ubicada en un edificio situado en la calle Navarrería, al lado de la catedral de Pamplona; un edificio construido entre los años 1861 y 1865, que se caracteriza por ser el más antiguo edificio de Pamplona dedicado de forma ininterrumpida a la actividad docente, primero como Instituto de Bachillerato y después como Escuela de Magisterio y de Comercio.

Funciones
Actualmente, las tres grandes áreas de actividad del Instituto Navarro de Administración Pública son:

	La formación de los directivos y personal al servicio de las Administraciones Públicas de Navarra

- Formación general: jurídica, económica, recursos humanos, en dirección y gerencia pública, tecnologías de la información y las comunicaciones, Unión Europea, etc.
- Formación y acreditación de nivel de conocimientos en vascuence e idiomas comunitarios.
- Formación integral destinada al personal de Seguridad Pública y Emergencias, formado por los Cuerpos de Policía de Navarra, Agentes Municipales, Bomberos y Protección Civil.

	El ingreso, la selección, promoción y provisión de los puestos de trabajo de los empleados públicos de la Administración de la Comunidad Foral y del resto de las Administraciones Públicas de Navarra que así se lo encomienden.

	El Asesoramiento, estudios e investigación en materia administrativa; evaluación de políticas públicas y de la calidad de los servicios públicos; y métodos de mejora continua en las políticas públicas y en la administración y su funcionamiento.

El Instituto realiza también funciones institucionales tales como la organización de Congresos, Seminarios, Jornadas y Foros, gestión de las publicaciones propias del Instituto, gestión premios y ayudas dirigidas a fomentar las investigaciones relacionadas con las Administraciones Públicas de Navarra".

Además, representa a la Administración de la Comunidad Foral de Navarra y al propio organismo ante organizaciones y organismos nacionales e internacionales de Administración Pública y gestiona las relaciones con instituciones homólogas.

Finalmente, dentro de sus competencias contempla la realización de cualquier otra actividad complementaria de las anteriores que redunden en la modernización y mejora del sector público de Navarra.

Fondo bibliográfico y documental

El Instituto Navarro de Administración Pública acoge una biblioteca con un amplio fondo bibliográfico y documental. Ha mantenido activo y actualizado a lo largo de los años un servicio de documentación especializado en el campo de la Psicología. El fondo bibliográfico incluye colecciones completas y actualizadas de libros, revistas y documentos que están a disposición de las personas interesadas en éste campo. Así mismo, también se dispone de un fondo, de cerca de 1000 volúmenes de contexto jurídico, formado por manuales, colecciones, legislación, etc.

Referencias

Enlaces externos

 INAP

Administración autonómica de España
Instituciones de Navarra
Institutos y Escuelas de Administración Pública de España


الذاكرة الموزعة  (في علم الحاسب) تشير إلى تعددية المعالجات في نظام الحاسب بحيث أن يكون لكل معالج ذاكرته الخاصة.
المهام الحسابية تستطيع ان تعمل فقط على المعطيات المحلية (الموضعية).
وإذا كانت المعطيات الصغرى مطلوبة فالمهمة الحسابية يجب أن تتواصل مع واحد أو أكثر من معالج صغري وبالمقارنة فان الذاكرة المشتركة تقدم للمعالجات المتعددة مساحة ذاكرة وحيدة مستخدمة من قبل كل المعالجات.
هذه المعالجات ليس عليها أن تعرف بمكان تواجد المعطيات باستثناء تلك التي عليها شرط مسبق وتتجنبه.

أسلوب بناء الذاكرة الموزعة

في نظام الذاكرة الموزعة يوجد عادة معالج وذاكرة وبعض تقنيات الربط التي تسمح للبرامج في كل معالج بالتغاعل مع الآخر.
الربط ممكن ان ينظم ب point to point هي تقنية من تقنيات ربط الشبكات
أو ينظم بتقنيات مادية تستطيع أن تجهز ب switching network
تقنيات ربط الشبكات (network topology)هي المفتاح العاملي في تحديد كيف تتناسب عمل الية المعالجات الصغرية.
الخطوط بين العقد يمكن ان تنفذ باستخدام بعض من بروتوكولات الشبكة القياسية (على سبيل المثال بروتوكول Ethernet) باستخدام خطوط الشبكة المعدة لهذا الاستخدام (على سبيل المثال للنقل)أو باستخدام تقنية duol ported memory.

برمجة آلية الذاكرة الموزعة

القضية في برمجة آلة الذاكرة الموزعة هي كيف توزع المعطيات على كل الذواكر، تعتمد على حل المشكلة فتستطيع المعطيات التوزع بشكل ثابت أو الانتقال عبر العقد.
المعطيات تستطيع التنقل عند الطلب أو تستطيع ان تدفع إلى العقدة الجديدة لخطوة للأمام.
على سبيل المثال: إذا كان لدينا التابع التالي:H(G(F(X))) حيث قيمة X تعالج ومن ثم تعطى لهذا التابع.
حيث هذا التابع يعرض مشكلة من مشاكل الذاكرة الموزعة حيث المعطيات أحيلت أولا«إلى العقدة التي تنفذ F التي ستمرر النتيجة إلى العقدة الثانية التي تحسب G وأخيرا» إلى العقدة الثالثة التي تحسب H وهذه العملية تعرف ب التنفيذ الانقباضي (Systolic Computation).

الذاكرة الموزعة المشتركة

وبالمثل في الذاكرة الموزعة المشتركة كل عقدة في العنقود أو الكتلة تستطيع الولوج إلى عدد كبيرمن ذاكرة مشتركة بالإضافة لكل عقدة محدودة غير مشتركة في الذاكرة الخاصة.

الذاكرة المشتركة مقابل الذاكرة الموزعة مقابل الذاكرة المشتركة الموزعة:
 الميزات للذاكرة (الموزعة) المشتركة بأنها تقدم فضاء موحد للعناوين في جميع المعطيات التي يمكن العثور عليها.
 الميزات للذاكرة الموزعة هو أن تستثني ظروف المسألة ويضطر عندها المبرمج بالتفكير في كيفية توزيع المعطيات.
 الميزات للذاكرة (المشتركة) الموزعة بأنه أصبح من السهل تصميم آلة تتعامل بموازنة مع الخوارزمية.

Flynn's Taxonomy for MIMD:

فيما يلي سوف نتحدث عن مخطط فلانس ل MIMD :

-مسار تعليمات متعدد، مسار معطيات متعدد.
-معالجات متعددة كل منها ينفذ مسار التعليمات الخاص به، لتعالج مسار المعطيات المعطى لها.

MIMD هي صحة تعددية المعالجات وهي آلية عمومية الأغراض.
عندما كل المعالجات في MIMD تعمل على نفس البرنامج ندعو ذلك بتنفيذ المعطيات المتعدد لبرنامج واحد (SPMD).
تصنيفات آلية الMMID:

آلات الMIMD تصنف على أساس كيفية الاتصال بين المعالجات وهناك فئتان وهما:

1-shared memory processors
ميزاتها:
1-فضاء عنوان واحد مشترك بين جميع المعالجات.
2-القصد من فضاء عنوان واحد هو أن نفس العنوان يولد لكل معالج ويشير إلى نفس عنصر الذاكرة في واحدة من الذواكر.
3-تتشارك الذواكر مع المعالجات بالمسرى bus المتصلة معه.

2- Distributed ذاكرة مشتركة:
ميزاتها:
1-	فضاء عنوان واحد مشترك بين جميع المعالجات.
2-	نلاحظ وجود ذاكرة لكل معالج مربوطة معه.
3-	يتواصل المعالج رقم 1 مع الذاكرة رقم 1 ولا يتواصل مع الbus.
4-	نلاحظ ان المعالج رقم 1 يتعامل مع الذاكرة رقم 1 بوقت أقل من تعامله مع ذاكرة أخرى.

مراجع

 Flynns Taxonomy and SISD SIMD MISD MIMD

بنية الحوسبة الموزعة
حوسبة متوازية
ذاكرة الحاسوب

ذاكرة موزعة


Spartaco Rossi (født 1910 i Sao Paulo, Brasilien - død 27. december 1983) var en brasiliansk komponist, fløjtenist og dirigent. Rossi studerede komposition, fløjte og direktion på Escola Americanaand og Conservatorio Dramatico e Musical de Sau Paulo

Han har skrevet en symfoni, orkesterværker, kammermusik, sange, tonedigtninge etc.

Rossi grundlage, ledede og dirigerede orkesteret Orquestra do Muncipal de Sau Paulo.

Udvalgte værker

 Symfoni af moderlandet (1960) - for orkester
 Anchietas drøm (19?) - for orkester

Kilde
 Om Spartaco Rossi på musicweb-international

Komponister fra Brasilien
Fløjtenister
Dirigenter

Spartaco Rossi


Marcos Pereira da Silva, né le 29 Novembre 1956, est un pasteur pentecôtiste brésilien. Il est le fondateur de l'église de l'« Assemblée de Dieu des derniers jours ». En 2004 , après une rébellion dans la prison de Benfica, il intervient comme négociateur pour mettre fin à l'émeute. En 2006, il est condamné à 15 ans de prison pour viol.

Historique
En 1990, il fonde l'Assemblée de Dieu des Derniers Jours, une dénomination pentecôtiste, à Rio de Janeiro. En 2004, il intervient à la demande de Anthony Garotinho, pour servir de négociateur afin de mettre fin à une rébellion de prisonniers dans la prison de Benfica un quartier de Rio de Janeiro.

En mai 2013, Marcos Pereira est arrêté et accusé d'avoir violé six femmes dont trois mineures. En septembre 2013, il est condamné à 15 ans de prison, par le tribunal de Rio de Janeiro, pour le viol d'une femme en 2006.

Références

Naissance à Rio de Janeiro
Abus sexuel dans le pentecôtisme
Affaire de viol au Brésil
Pasteur pentecôtiste brésilien

Marcos Pereira da Silva


ලොවෝෆ් සටන (ලොවෝෆ් වටලෑම ලෙසින්ද සමහරවිට හැඳින්වෙයි) යනු, ලොවෝෆ් (වර්තමානයේ ලිවීව්, යුක්‍රේනය) නමැති පෝලන්ත නගරයේ පාලනය තකා, පෝලන්ත යුද්ධ හමුදාව සහ ආක්‍රමණකාරී  වෙයාර්මාට් සහ  රතු හමුදාව අතර ඇතිවූ සටනකි. ඊනියා රුමේනියානු පිවිසුම් රැකපොළ සඳහා ඉතා වැදගත් ලෙසින් දිස්වුනු මෙම  නගරය, කෙසේ හෝ රැක ගන්නා ලදි.

පළමු ගැටුම්
පෝලන්ත දේශසීමාවලින් බෙහෙවින් අභ්‍යන්තරයෙහි පිහිටි නිසාත් යුද්ධ කටයුතු වලට භාවිතා නොකිරීමට තරම් පෝලන්ත සංස්කෘතියට එය වැදගත් වූ නිසාත්, සටනේදී ආරක්ෂා කිරීමට  ලොවෝෆ් නගරය මුලදී නියමිතව නොතිබුණි. කෙසේවෙතත්, නාසි ආක්‍රමණයෙහි සිඝ්‍ර වේගය නිසාත්,  ඌජ් සටනට පසුව  පෝලන්ත  විශේෂ භට පෲසි යුද්ධ හමුදාවේ  සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ බිඳීයාම නිසාත්, ජර්මානු පහරදීමක අන්තරායය නගරය වෙත එල්ල විය. 1939, සැප්තැම්බර් 7 දිනදී,  ජනරාල් ව්ලඩිස්ලව් ලංග්නර් විසින් නගරයේ ආරක්ෂක විධිවිධාන සංවිධානය කිරීම ඇරඹුනි.

ආශ්‍රිත
පේළිගත

සාමාන්‍ය

වැඩිදුර කියවීම්

ලොවෝෆ් සටන (1939)


توفي يانسون (Tove Jansson؛ هلسنكي، 9 أغسطس 1914 - هلسنكي، 27 يونيو 2001) روائية فنلندية ناطقة باللغة السويدية ورسامة ورسامة توضيحية وكاتبة ساخرة.

ارتقت يانسون للنجاح في الخمسينات، عندما ظهرت للمرة الأولى أشهر أعمالها كتب مومين. بلغت قصص يانسون من المومين خلال حياتها نثراً وكتباً مصورة العشرات ، بيعت سلسلة مصورة بالصحف 500 ألف نسخة.

روابط خارجية

مراجع

أعلام إل جي بي تي فنلندية في القرن 20
خريجو كلية كونستفاك
رسامات توضيحيات فنلنديات
رسامو الفن الحديث
رسامو كارتون فنلنديون
رسامون فنلنديون
رسامون مثليون فنلنديون
روائيات فنلنديات
روائيون فنلنديون في القرن 20
روائيون مثليون فنلنديون
شخصيات من فنلندا مثليون ومثليات ومزدجو التوجه الجنسي ومتحولون جنسيا
فائزون بجائزة هانس كريستيان أندرسن لأفضل تأليف
فنانات القرن 20
فنانات فنلنديات في القرن 20
فنانات قصص مصورة فنلنديات
فنانو قصص مصورة فنلنديون
فنانون مثليون من فنلندا
فنانون من هلسنكي
فنلنديون من أصل سويدي
فنلنديون ناطقون بالسويدية
كاتبات أطفال
كاتبات أطفال فنلنديات
كاتبات فنلنديات في القرن 20
كاتبات قصص مصورة
كاتبات قصة قصيرة فنلنديات
كتاب أطفال فنلنديون
كتاب إل جي بي تي
كتاب ساخرون
كتاب فنتازيا فنلنديون
كتاب فنلنديون يكتبون بالسويدية
كتاب قصة قصيرة فنلنديون
كتاب قصة قصيرة في القرن 20
كتاب من أوسيما
كتاب من فنلندا مثليون ومثليات ومزدجو التوجه الجنسي ومتحولون جنسيا
كتاب من هلسنكي
كتابات خيال علمي وفنتازيا
مبتكرو قصص مصورة مثليون
مدفونون في مقبرة هييتانييمي
مواليد 1914
مواليد في هلسنكي
وفيات 2001
وفيات السرطان في فنلندا
وفيات في هلسنكي

توفي يانسون


El calzadito pechiblanco, colibrí pantalón chico, zamarrito pechiblanco, calzoncitos diminuto o calzadito de vientre esmeralda,   (Eriocnemis aline, antes Eriocnemis alinae) es una especie de colibrí en la familia Trochilidae.

Distribución
Se encuentra en Colombia, Ecuador y Perú.

Hábitat
Su hábitat natural son los bosques húmedos tropicales o subtropicales de montaña y los bosques antiguos muy degradados.

Referencias

alinae
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1842
Taxones descritos por Jules Bourcier

Eriocnemis aline


An Sunipia australis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Francis Hunt. An Sunipia australis in nahilalakip ha genus nga Sunipia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sunipia

Sunipia australis


Fillan er þéttbýli og stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins Hitra í Þrændalögum í Noregi.. Í byggð eru 1.233 íbúar og í sveitarfélaginu 5.156 (2022). Fillan er staðsett norðaustur af Hitra, sem er stærsta eyja Þrændalaga.

Fillan er verslunar- og þjónustumkjarni í sveitarfélaginu og auk fjölbreytts atvinnuframboðs er Hitrasalurinn, Hitra trúboðs- og nærumhverfismiðstöðin, tannlæknir og heilsugæslustöð.

Í Fillunni er höfuðbólið á Hitra. Samhliða þessu er félagsmiðstöðin Fillan sem er samkomustaður fólks um allt sveitarfélag. Í Fillan er einnig að finna Strandsafnið í Suður-Trøndelag.

Hér eru Fillan skole (grunn- og framhaldsskólinn)  og Hitra Videregående skole (menntaskóla).

Staðarblaðið Hitra-Frøya kemur út í Fillunni.

Fillan kirkja var vígð 16. september 1789. Kirkjan er sú elsta sem til er á Hitra.

Bæir í Þrændalögum

Fillan


Erythrina  is a genus of plants in the pea family, Fabaceae. It contains about 130 species, which are distributed in tropical and subtropical regions worldwide. They are trees, with the larger species growing up to  in height. The generic name is derived from the Greek word  , meaning "red", referring to the flower color of certain species.

Names
Particularly in horticulture, the name coral tree is used as a collective term for these plants. Flame tree is another vernacular name, but may refer to a number of unrelated plants as well. Many species of Erythrina have bright red flowers, and this may be the origin of the common name.  However, the growth of the branches can resemble the shape of sea coral rather than the color of Corallium rubrum specifically, and this is an alternative source for the name. Other popular names, usually local and particular to distinct species, liken the flowers' red hues to those of a male chicken's wattles, and/or the flower shape to its leg spurs. Commonly seen Spanish names for any local species are bucaré, frejolillo or porotillo, and in Afrikaans some are called kafferboom (from the species name Erythrina caffra). Mullumurikku is a widespread name in Kerala.

Description and ecology

Not all species of Erythrina have bright red flowers; the Wiliwili (E. sandwicensis) has extraordinary variation in its flower colour, with orange, yellow, salmon, green and white all being found within natural populations. This striking color polymorphism is also found in Erythrina lysistemon and Erythrina caffra.

All species except the sterile hybrids E. × sykesii and E. × bidwillii have legume-type fruit, sometimes called pods, containing one or more seeds. The resilient buoyant seeds are often carried by the sea for large distances and are commonly called "sea beans".

Erythrina leaves are used as food plants by the larvae of some Lepidoptera species including the swift moth Endoclita damor and the woolly bears Hypercompe eridanus and Hypercompe icasia. The mite Tydeus munsteri is a pest on the coastal coral tree (E. caffra).

Many birds visit the nectar-rich Erythrina flowers. In the Neotropics, these are usually larger hummingbirds, for example the swallow-tailed hummingbird (Eupetomena macroura) and the black-throated (Anthracothorax nigricollis) and green-breasted mangos (A. prevostii) – though they seem not to be especially fond of E. speciosa at least, which they visit rather opportunistically. In Southeast Asia, the black drongo (Dicrurus macrocercus) which usually does not eat nectar in quantity has been observed feeding on E. suberosa flowers, and mynas and of course more specialized nectar feeders also utilize coral tree flowers. Lorikeets such as the collared lory (Phigys solitarius) and the possibly extinct New Caledonian lorikeet (Charmosyna diadema) are known to consume (or have consumed) large amounts of Erythrina nectar.

Use by humans
Some coral trees are used widely in the tropics and subtropics as street and park trees, especially in drier areas. In some places, such as Venezuela, bucarés are used as shade trees for coffee or cocoa crops. In the Bengal region, they are used for the same purpose in Schumannianthus dichotoma plantations. E. lanceolata in particular is considered highly suitable as "frame" tree for vanilla vines to grow up on.

Native Hawaiians made a number of items from wiliwili wood because of its low density, such as mouo (fishing net floats), ama (outrigger canoe floats, and extremely long papa hee nalu (surfboards) called olo.  Olo, which averaged , were exclusively ridden by alii (royalty). The wood was sometimes used for the waa (hull) of outrigger canoes intended to be used near-shore, for recreation, or for training. The shiny orange-red seeds were strung into lei.

The conspicuous, even dramatic coral trees are widely used as floral emblems. cockspur coral tree (E. crista-galli) is the national flower of Argentina and Uruguay. The coastal coral tree (E. caffra) is the official city tree of Los Angeles, California, where it is referred to simply as the "coral tree". The state trees of Mérida and Trujillo in Venezuela are bucaré ceibo (E. poeppigiana) and purple coral tree (bucaré anauco, E. fusca), respectively. Yonabaru, Okinawa as well as the Okinawa Prefecture, Quanzhou, Fujian Province and Pathum Thani Province have the Indian coral tree (E. variegata) as floral emblems. Known as thong lang in Thailand, the latter species is also one of the thong ("trees") referred to in the name of Amphoe Chom Thong, Chiang Mai Province. In a similar vein, Zumpahuacán in Mexico derives its name from Nahuatl tzompahuacá, "place of the Erythrina americana".  In Vietnam, people use the leaves of E. variegata to wrap nem (a kind of fermented pork).

In Hinduism, the mandara tree in Indra's garden in Svarga is held to be E. stricta. The same motif is found in Tibetan Buddhism, where the man da ra ba growing in Sukhavati is identified as an Indian coral tree (E. variegata). The concept of the Five Trees of Paradise is also found in Christian Gnosticism. Though as none of the trees is identified as an Erythrina here, the concept might not be as directly related to the Asian religions as some presume.

The seeds of at least one-third of the species contain potent erythrina alkaloids, and some of these are used for medicinal and other purposes by indigenous peoples. They are all toxic to some degree, however, and the seeds of some can cause fatal poisoning. The chemical compounds found in plants in this genus include alkaloids such as scoulerine, erysodin, erysovin (namely in E. flabelliformis), and the putative anxiolytic erythravine (isolated from Mulungu, E. mulungu). Erysodienone is a precursor in the biosynthesis of many of these alkaloids.

As food
Root tubers of Erythrina species have been traditional food for aborigines of the Northern Territory of Australia.

Selected species

 Erythrina abyssinica Lam. ex DC. (East Africa)
 Erythrina acanthocarpa
 Erythrina americana Mill. – Colorín, Tzompāmitl (Mexico)
 Erythrina ankaranensis Du Puy & Labat (Madagascar)
 Erythrina atitlanensis Krukoff & Barneby
 Erythrina berteroana Urb.
 Erythrina burana Chiov. (Ethiopia)
 Erythrina caffra Thunb. – Coastal coral tree (Southeastern Africa)
 Erythrina corallodendron L. (Hispaniola, Jamaica)
 Erythrina coralloides D.C. – Flame coral tree, naked coral tree (Arizona in the United States, Mexico)
 Erythrina crista-galli L. – Cockspur coral tree, ceibo, seíbo, bucaré (Argentina, Uruguay, Brazil, Paraguay)
 Erythrina decora Harms
 Erythrina edulis Micheli – Basul (Andes)
 Erythrina eggersii Krukoff & Moldenke – Cock's-spur, espuela de gallo, piñón espinoso (United States Virgin Islands, Puerto Rico)
 Erythrina elenae Howard & Briggs (Cuba)
 Erythrina euodiphylla Hassk. ex Backh. (Indonesia)
 Erythrina falcata Benth. – Brazilian coral tree (Brazil)
 Erythrina flabelliformis Kearney
 Erythrina fusca Lour. – Purple coral tree, bois immortelle, bucaré anauco, bucayo, gallito (Pantropical)
 Erythrina haerdii Verdc. (Tanzania)
 Erythrina hazomboay Du Puy & Labat (Madagascar)
 Erythrina herbacea L. – Coral bean, Cherokee bean, red cardinal, cardinal spear (Southeastern United States, Northeastern Mexico)
 Erythrina humeana Spreng. – Natal coral tree, dwarf coral tree, dwarf kaffirboom, dwarf erythrina (South Africa)
 Erythrina lanceolata Standl.
 Erythrina latissima E.Mey.
 Erythrina lysistemon Hutch. – Common coral tree, Transvaal kaffirboom, lucky bean tree (South Africa)
 Erythrina madagascariensis Du Puy & Labat (Madagascar)
 Erythrina megistophylla (Ecuador)
 Erythrina mexicana (Mexico)
 Erythrina mulungu Diels Mart. – Mulungu (Brazil)
 Erythrina orophila Ghesq.
 Erythrina perrieri R.Viguier (Madagascar)
 Erythrina poeppigiana (Walp.) O.F.Cook – bucare ceibo
 Erythrina polychaeta Harms (Ecuador)
 Erythrina rubrinervia Kunth
 Erythrina sacleuxii Hua (Kenya, Tanzania)
 Erythrina sandwicensis O.Deg. – Wiliwili (Hawaii)
 Erythrina schimpffii Diels (Ecuador)
 Erythrina schliebenii Harms – Lake Latumba Erythrina (Thought to be extinct since 1938, but some individuals, believed to be less than fifty, were recently rediscovered in forest remnants on rocky sites in coastal Tanzania (reported in the UK Guardian newspaper 23 March 2012, from a report in the Journal of East African Natural History.)
 Erythrina senegalensis DC.
 Erythrina speciosa Andrews (Brazil)
 Erythrina stricta Roxb. – Mandara (Southeast Asia)
 Erythrina suberosa Roxb.
 Erythrina subumbrans Miq.
 Erythrina tahitensis Nadeaud (Tahiti)
 Erythrina tholloniana Hua (West-Central Tropical Africa)
 Erythrina tuxtlana Krukoff & Barneby (Mexico)
 Erythrina variegata L. – Indian coral tree, tiger's claw, sunshine tree, roluos tree (Cambodia), deigo (Okinawa), drala (Fiji), madar (Bangladesh), man da ra ba (Tibet), thong lang (Thailand), vông nem (Vietnam)
 Erythrina velutina Willd. (Caribbean, South America, Galápagos Islands)
 Erythrina vespertilio Benth. – Bat's wing coral tree, grey corkwood, "bean tree" (Australia)
 Erythrina zeyheri Harv. – Ploughbreaker

Horticultural hybrids:
 Erythrina ×bidwillii Lindl.
 Erythrina ×sykesii Barneby & Krukoff

Formerly placed here
 Butea monosperma (Lam.) Taub. (as E. monosperma Lam.)
 Piscidia piscipula (L.) Sarg (as E. piscipula L.)

Legal status

United States

Louisiana
Growing, selling or possessing Erythrina spp. except for ornamental purposes, is prohibited by Louisiana State Act 159 (where the genus is misspelled Erythina); the Act covers various known, suspected, or rumored hallucinogenic plants.

See also
 Mandarava
 Psychedelic plants
 Victor A. Reko

References

External links

 University of Florida−UF Featured Creatures: Moths of Erythrina plants — from the UF Institute of Food and Agricultural Sciences.

Fabaceae genera
Medicinal plants
Ornamental trees
Taxa named by Carl Linnaeus

Erythrina


الفُصَيْلَة أو الفُصَيِّلَة (الجمع: فُصَيْلاَت وفُصَيِّلاَت) أو الفصيلة المتفرعة أو الفرعية أو الأسرة أو تحت العائلة  هي مرتبة فرعية في تصنيف الأحياء تقع تحت مرتبة الفصيلة وفوق القبيلة.

تنتهي أسماء الأسر بالعربية بـ«اوات» على نحو باذنجاناوات وهندباوات وورداوات ونحوها.

في التسمية اللاتينية تسمى بالجمع المؤنث، وذلك بإضافة لاحقة oideae في النباتات والأشنيات والفطريات، ولاحقة inae في الحيوانات.

المراجع

أسر (تصنيف)

فصيلة فرعية (تصنيف)


Varhaug Station (Varhaug stasjon) er en jernbanestation på Jærbanen, en del af Sørlandsbanen, der ligger i byområdet Varhaug i Hå kommune i Norge. Den består af nogle få spor, to perroner der ligger forskudt i forhold til hinanden, en tidligere stationsbygning i gråmalet træ og en parkeringsplads.

Stationen åbnede som holdeplads sammen med Jærbanen 1. marts 1878. Oprindeligt hed den Varhoug, men stavemåden blev ændret til Varhaug omkring 1907. Den blev opgraderet til station omkring 1881. Den blev fjernstyret 7. juli 1964.

Eksterne henvisninger

Stationer på Jærbanen
Etableret i 1878

Varhaug Station


Stone County is the name of several counties in the United States:

Stone County, Arkansas
Stone County, Mississippi
Stone County, Missouri

Stone County


Zerrenthin er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Uecker-Randow-Tal i den sydøstlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Zerrenthin er beliggende ved nordenden af en endemorænebue, der strækker sig fra Pasewalk til Löcknitz mellem Uecker- og Randowdalene. Nord for Zerrenthin finder man det fladere område Ueckermünder Heide. Kommunen ligger omkring syv kilometer øst for Pasewalk.

Trafik
Zerrenthin har station på jernbanen mellem Bützow og polske Stettin (Szczecin). Bundesstraße B 104 går gennem Zerrenthin, fra Lübeck over Schwerin, Neubrandenburg og Pasewalk og videre over grænsen til Polen ved Linken med Stettin som endepunkt 35 kilometer væk.

Eksterne kilder og henvisninger

 Kommunens side på amtets websted
 Befolkningsstatistik mm

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Uecker-Randow-Tal
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Zerrenthin


Louden bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Louden (Kentucky)
 Louden (New Jersey)
 Louden (Ohio)

Personen:
 Jennifer Louden (* 1963), US-amerikanische Autorin, Coach und Künstlerin
 LeRoy J. Louden (* 1936), US-amerikanischer Politiker, Senator für Nebraska
 Michael Louden (1964–2004), US-amerikanischer Schauspieler
 Chris Louden, US-amerikanischer Animator

Siehe auch:
 Loudon
 Lowden
 Luden

Louden


Marina Glava je naseljeno mjesto u sastavu općine Tuzla, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Zemljopis
Nalazi se uz željezničku prugu, kod rudnika. Okružuju ju naselja Lukavac Gornji, Mramor, Mramor Novi i Dobrnja.
1990. godine podijeljena je i pripojena Mramoru i Dobrnji (Sl.list SRBIH 33/90).

Stanovništvo

Izvor

Mramor (Tuzla, BiH)

Marina Glava


සිරි ගුනසිංහ අධ්‍යක්ෂණය කළ සිංහල චිත්‍රපටියකි. 1967 තිරගත වූ මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ ධීවර ජීවිතය පාදක කරගත් කෘතියකි.

සත් සමුදුර