Mpanjaka pastor este o molie din familia Erebidae care se găsește în centrul Madagascarului.

Aripile acestei specii sunt verde-smarald, reperat cu alb-zăpadă, cu dungi neregulate cu gri și traversate de 3 linii negre sinuoase. Poartă un punct negru discocelular în trei forme. Corpul este galben-nisip stropit cu alb, cu abdomen maroniu cu segmente albe pe margini.

Masculul acestei specii are o anvergură de 34 mm. Acesta a fost descris de un specimen din Ankafana, Madagascarul central.

Vezi și
 Listă de molii din Madagascar

Referințe

Legături externe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Erebidae
Lymantriidae
Molii din Madagascar
Molii din Africa
Molii descrise în 1882

Mpanjaka pastor


Onthophagus maephaluangus é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 2007 por Masumoto, Ochi & Hanboonsong.

Referências

Ligações externas

maephaluangus
Coleópteros descritos em 2007

Onthophagus maephaluangus


محرونة، وتكتب أيضاً محرونا، هي بلدة زراعية صغيرة في جنوب لبنان، قضاء صور، محافظة الجنوب.

جغرافيتها
تبعد بلدة محرونة عن العاصمة بيروت حوالي 100 كيلومتر، وتقع جنوب شرق مدينة صور وتبعد عنها 18 كيلومترا. ترتفع البلدة 400 متر عن سطح البحر ويبلغ عدد سكانها حوالي 4000 نسمة. هذا العدد يرتفع إلى حوالي 5000 نسمة في فصل الصيف وأيام العطل الرسمية، في إحصاء أولي حسب إفادة أحد أعضاء البلدة.

معالمها
وتشتهر محرونة بشكل خاص بتلة حرج السنديان التي تقع في الناحية الشرقية للبلدة، وهي تشكل غابة صغيرة من أشجار السنديان، وتعتبر حديقة عامة لسكان البلدة. يوجد على قمة هذه التلة أثار قديمة، وهي عبارة عن عدة أحجار كبيرة مربعة الشكل، مرصوفة فوق بعضها، وتشكل جزأً من زاوية جدار لبناء يبدو أنه كان صلبا وقوي. يعتقد سكان القرية أنه بقايا قلعة أو معقل حراسة تاريخي. ويوجد أيضا على الجهة الغربية من قمة التلة بئر أثرية عميقة حفرت في الصخر.

كانت التلة عرضة لعدة غارات وقصف من قبل الطائرات الحربية لاسرائيلية منذ العام 1970. نتيجة لهذا القصف المتكرر احترق الكثير من أشجار السنديان في عدة أنحاء من التلة وخصوصاً في عدوان تموز 2006.

سكانها
سكان البلدة هم من المسلمين ولكن يوجد أقليات من المسيحيين. معظم سكان بلدة محرونة هم أقارب أو ذوو أنساب فيما بينهم.

البلدية
منذ عام 2004 أصبح لبلدة محرونة مجلس بلدي برئاسة رئيس منتخب وثمانية أعضاء للمجلس لمدة ست سنوات والتي أنيط إليها إدارة الخدمات المطلوبة للبلدة بشكل مستقل. لكن كغيرها من البلديات تبقى تحت سيطرة الحكومة المركزية.

أهم المشاريع التي انجزتها البلدية: مشروع تعبيد الطرقات وتوسيعها، تنظيم تدفق مياه الشفة إلى بيوت الاهالي بالتساوي وذلك عبر وضع عيارات للمياه بالتعاون مع وزارة الطاقة والمياه، وحفر بئر ارتوازي الذي سيؤمن المياه لاهالي البلدة بعد استكماله بشكل نهائي.

صور من البلدة

أعلام
 هيفاء وهبي

المراجع

 السيد حسن مكي، صحفي لبناني -بريطاني (الكاتب)
 بلدية محرونة في موقع اتحاد بلديات قضاء صور
 وزارة الداخلية والبلديات، الجمهورية اللبنانية
 عرض الخريطة والمعلومات التقنية
 خريطة لأماكن القصف

أماكن مأهولة في قضاء صور
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة لبنان الجنوبي
تجمعات شيعية في لبنان
قرى جبل عامل
قضاء صور
مدن لبنان

محرونة


Bridge over Troubled Water ( für Brücke über aufgewühltes Wasser) ist eine Softrock-Ballade des US-amerikanischen Folk-Rock-Duos Simon & Garfunkel. Das Stück wurde von Paul Simon geschrieben und von Art Garfunkel weitestgehend solo gesungen. Es wurde am 26. Januar 1970 als Titelsong des gleichnamigen Albums und als Single veröffentlicht und stand sechs Wochen an der Spitze der US-Hitparade Billboard Hot 100. Auch international war es sehr erfolgreich, beispielsweise erreichte es in Großbritannien Platz eins und in Deutschland Platz drei der Singlecharts.

Das Lied wurde mit vier Grammys ausgezeichnet und in die Rock and Roll Hall of Fame aufgenommen. 2004 wählte das Musikmagazin Rolling Stone es auf Platz 47 seiner Liste der 500 besten Songs aller Zeiten.

Entstehung

Das Lied wurde von Paul Simon geschrieben. Er sagte später, er erinnere sich, überrascht gewesen zu sein, nachdem er die Melodie und die Worte  geschrieben hatte. Er habe keine Ahnung gehabt, wo diese Worte und die Melodie hergekommen seien. Als Quelle der Inspiration wird heute der Negro Spiritual Mary Don't You Weep in der Version von Claude Jeters Gruppe Swan Silvertones aus dem Jahr 1958 angenommen, in dem es heißt:  Auch Paul Simon hat diese Verbindung anerkannt. Als Inspirationsquelle für die Musik nannte er den Choral O Haupt voll Blut und Wunden in Johann Sebastian Bachs Matthäus-Passion.

Ursprünglich bestand Bridge over Troubled Water aus zwei Strophen, aber auf Anraten des Produzenten ergänzte Simon den Song um eine dritte Strophe, die er im Aufnahmestudio verfasste. Anlässlich einer Besprechung zu Stephen Sondheims Finishing the Hat in The New York Times schilderte Simon, dass er der dritten Strophe nur widerwillig zustimmte und das Gefühl hatte, sie gehöre nicht zum Lied.

Die Aufnahmen zu den Musikspuren fanden am 14. August 1969 statt. Simon & Garfunkel wurden hierzu von Studiomusikern von The Wrecking Crew unterstützt (Joe Osborn/8-saitige Bassgitarre, Larry Knechtel/Klavier, Hal Blaine/Schlagzeug).

Erfolg in den Hitparaden
Am 26. Januar 1970 wurde Bridge over Troubled Water als Titelsong des gleichnamigen Albums veröffentlicht. Am selben Tag erschien es auch als Single mit Keep the Customer Satisfied, einem weiteren Lied dieses Albums, auf der B-Seite. Ab dem 28. Februar 1970 setzte sich das Lied für sechs Wochen an die Spitze der US-Singlecharts. Damit war es nach The Sound of Silence und Mrs. Robinson der dritte und letzte Nummer-eins-Hit von Simon & Garfunkel im Heimatland der beiden Musiker. Insgesamt war das Stück für 14 Wochen in den Billboard Hot 100 vertreten.

In den deutschen Singlecharts erreichte das Lied den dritten Platz. In Österreich erreichte es den vierten Platz und hielt sich insgesamt 16 Wochen in den Charts. In der Schweizer Hitparade war es für neun Wochen mit einer Bestplatzierung auf Rang fünf vertreten.

Auszeichnungen
Bei den Grammy Awards 1971 wurden vier der Preise für das Lied vergeben: Es wurde als Aufnahme des Jahres (Record of the Year), als Lied des Jahres (Song of the Year), als bestes zeitgenössisches Lied (Best Contemporary Song) und als bestes Arrangement zur Begleitung von Gesang (Best Arrangement Accompanying Vocalist(s)) ausgezeichnet. Geehrt wurden Simon & Garfunkel als Interpreten, Roy Halee und Paul Simon als Produzenten sowie Simon als Autor, für das Arrangement wurden neben Garfunkel und Simon auch Ernie Freeman, Jimmie Haskell und Larry Knechtel ausgezeichnet. Zwei weitere Grammys wurden für das Album vergeben, für das der Song namensgebend war. Im Folgejahr wurde Aretha Franklin für ihre Coverversion des Liedes mit dem Grammy Award for Best Female R&B Vocal Performance ausgezeichnet.

Das Musikmagazin Rolling Stone wählte den Song 2004 auf Platz 47 seiner Liste der 500 besten Songs aller Zeiten. Es bewertet ihn damit als bestes Lied von Simon & Garfunkel. Das Lied wurde in die Liste der 500 Songs That Shaped Rock and Roll (Lieder, die den Rock and Roll formten) der Rock and Roll Hall of Fame aufgenommen.

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Simon & Garfunkel

Artists for Grenfell

Coverversionen
Das Lied wurde sehr häufig gecovert. Auf cover.info werden mehr als 200 Versionen des Liedes gelistet, secondhandsongs.com listet sogar mehr als 650 Fassungen.

Einige der bekanntesten Interpreten sind:
 Elvis Presley, 1970
 Nana Mouskouri, 1970
 The Jackson 5, 1970
 The Supremes, 1970
 Aretha Franklin, 1971
 Cilla Black, 1971
 Les Humphries Singers, 1971
 Roberta Flack, 1971
 Shirley Bassey, 1971
 Tom Jones, 1971
 Joy Fleming, 1973
 Udo Jürgens, 1973
 Henry Mancini, 1976
 Linda Clifford, 1979
 Willie Nelson, 1982
 Bonnie Tyler, 1995
 Candi Staton, 1997
 LeAnn Rimes, 1997
 Anne Murray, 1999
 Johnny Cash & Fiona Apple, 2002
 Annie Lennox, 2007
 Mary J. Blige & Andrea Bocelli, 2010
 Katie Melua, 2017
 Matthew Bellamy, 2020
 The Neal Morse Band, 2021

Artists-for-Grenfell-Version
Am 14. Juni 2017 kamen bei einem Hochhausbrand im Grenfell Tower 79 Menschen ums Leben. Daraufhin schlossen sich zahlreiche namhafte britische und US-amerikanische Künstler zum Benefizprojekt Artists for Grenfell zusammen, das vom Musik- und Filmproduzenten Simon Cowell initiiert wurde. Die Erlöse aus diesem Projekt kamen der London Community Foundation zugute. Mitwirkende an der Coverversion von Bridge over Troubled Water, die am 21. Juni 2017 veröffentlicht wurde, waren unter anderen Robbie Williams, James Blunt, Craig David, Liam Payne, Louis Tomlinson, Emeli Sandé, Paloma Faith, Leona Lewis, Roger Daltrey, Pete Townshend, Ella Henderson, Gregory Porter, Dua Lipa, James Arthur, Omar, Bastille, Brian May, Carl Barât, Geri Halliwell, Nile Rodgers, Pixie Lott, Rita Ora, Jessie J, Fleur East, Ella Eyre, Stormzy sowie ein Londoner Kinderchor. Am 23. Juni 2017 stieg das Lied auf Platz 1 der UK-Single-Charts ein. Somit gehört es zu den Liedern, die sowohl in der Originalfassung als auch in der Coverversion den ersten Platz in der britischen Hitparade belegen konnten.

Weblinks
 Liedtext auf der Internetpräsenz von Simon & Garfunkel

 Bridge over Troubled Water bei Songfacts.com (englisch)
 Text mit Harmonien auf Paul-Simon.info

Einzelnachweise

Simon-&-Garfunkel-Lied
Lied 1970
Rocksong
Aretha Franklin
Elvis-Presley-Lied
Lied von Paul Simon
Nummer-eins-Hit

Bridge over Troubled Water (Lied)


Bilgisayar, aritmetik veya mantıksal işlem dizilerini (berim) otomatik olarak yürütmek üzere programlanabilen dijital bir elektronik makinedir. Çağdaş bilgisayarlar, programlar olarak bilinen genel işlem kümelerini gerçekleştirebilir. Bu programlar, bilgisayarların çeşitli görevleri gerçekleştirmesini sağlar. Ayrıca bir bilgisayar sisteminin tam verimle çalışabilmesi için donanım, işletim sistemi ve çevresel cihazlara sahip olması gerekmektedir. Bu terim aynı zamanda bir bilgisayar ağı veya bilgisayar kümesi gibi birbirine bağlı ve birlikte çalışan bir grup bilgisayar anlamına da gelebilir.

Çok amaçlı endüstriyel ve tüketici elektroniği, bilgisayarları kontrol sistemi olarak kullanır. Örneğin mikrodalga fırınlar ve uzaktan kumandalar gibi basit özel amaçlı aygıtlar, endüstriyel robotlar ve bilgisayar destekli tasarım gibi fabrika aygıtlarının yanı sıra kişisel bilgisayarlar gibi genel amaçlı aygıtlar ve akıllı telefonlar gibi mobil cihazlar da dahildir. Bilgisayarlar, milyarlarca başka bilgisayar ve kullanıcıyı birbirine bağlayan internete de (genel ağ) güç sağlar.

Tarihteki ilk bilgisayarlar, sadece hesaplamalar için kullanılıyordu. Abaküs gibi basit elle işletilen araçlar, eski zamanlardan beri insanların hesaplama yapmasına yardımcı olmuştur. Sanayi Devrimi'nin başlarında, dokuma tezgâhları için gerekli olan kılavuz desenler gibi uzun sıkıcı görevleri otomatikleştirmek için bazı mekanik aygıtlar geliştirildi. Daha karmaşık elektrikli makineler, 20. yüzyılın başlarında özel eş hesaplamalar yaptı. İlk dijital elektronik hesap makinesi ise II. Dünya Savaşı sırasında geliştirildi. 1940'ların sonundaki ilk yarı iletken transistörleri, 1950'lerin sonlarında silisyum temelli MOSFET (MOS transistör) ve monolitik bütünleşmiş devre (IC) gibi çip teknolojileri izledi ve 1970'lerde mikroişlemci ve mikrobilgisayar devrimine yol açtı. Bilgisayarların hızı, gücü ve çok yönlülüğü, transistör sayılarının hızla artmasıyla (Moore yasasının öngördüğü gibi) o zamandan beri çarpıcı bir şekilde artmaktadır ve 20. yüzyılın sonları ile 21. yüzyılın başlarında Sayısal Devrim'e yol açmıştır.

Geleneksel olarak, çağdaş bir bilgisayar en az bir işlem öğesinden, tipik olarak bir mikroişlemci biçiminde bir merkezî işlem biriminden (CPU), bir tür bilgisayar belleğinden ve tipik olarak yarı iletken bellek yongalarından oluşur. İşlem öğesi, aritmetik ve mantıksal işlemleri gerçekleştirir ve bir sıralama ve denetleme birimi, saklanan bilgilere yanıt olarak işlemlerin sırasını değiştirebilir. Çevresel aygıtlar arasında giriş aygıtları (klavyeler, fareler, oyun çubuğu vb.), çıktı aygıtları (monitörler, yazıcılar vb.) ve her iki işlevi de yerine getiren giriş/çıkış aygıtları (ör. 2000'li yılların dokunmalı ekranı) bulunur. Çevresel aygıt, bilgilerin dış bir kaynaktan alınmasına izin verir ve işlemlerin sonucunun kaydedilmesini ve alınmasını sağlar.

Etimoloji
Oxford English Dictionary'e göre, bilgisayarın bilinen ilk kullanımı İngiliz yazar Richard Brathwait'in 1613 tarihli The Yong Mans Gleanings adlı kitabındaydı: "I haue [sic] read the truest computer of Times, and the best Arithmetician that euer [sic] breathed, and he reduceth thy dayes into a short number." Terimin bu kullanımı, bir insan bilgisayarı, hesaplamaları veya hesaplamaları yapan bir kişiyi ifade eder. Sözcük 20. yüzyılın ortalarına kadar aynı anlamda devam etmiştir. Bu dönemin ikinci yarısında kadınlar, erkek meslektaşlarından daha az ücret alabilecekleri için genellikle bilgisayar olarak işe alındı. 1943'te insan bilgisayarlarının çoğu kadındı.

Türkçe "bilgisayar" sözcüğünün kökeni ise, Türk bilgisayar mühendisi ve dilbilimci Aydın Köksal tarafından bilgi + say + -ar köklerinden türetilmiştir.

Tarihçe

20. yüzyıl öncesi

Cihazlar, çoğunlukla parmaklarla birebir örten fonksiyon kullanılarak binlerce yıldır hesaplamaya yardımcı olmak için kullanılmıştır. En eski sayma cihazı ise muhtemelen bir tür çetele çubuğuydu. Daha sonra, Bereketli Hilal boyunca kayıt tutma araçları, içi boş kil kaplarda mühürlenmiş, muhtemelen çiftlik hayvanları veya tahıllar gibi ögeleri temsil eden taşları (kil küreler, koniler, vb.) içeriyordu. Sayma çubuklarının kullanımı buna bir örnektir.

Abaküs ise başlangıçta aritmetik görevler için kullanılmıştır. Roma abaküsü, MÖ 2400 gibi erken bir tarihte Babil'de kullanılan cihazlardan geliştirildi. O zamandan beri, birçok çeşitte hesap tahtaları veya tabloları icat edilmiştir. Bir Orta Çağ Avrupası sayım evinde, bir masanın üzerine kareli bir bez konur ve para miktarlarını hesaplamaya yardımcı olmak için işaretler belirli kurallara göre üzerinde hareket ettirilirdi. Derek J. de Solla Price'a göre Antikythera düzeneğinin bilinen en eski mekanik analog bilgisayar olduğuna inanılıyor.

Astronomik ve navigasyon kullanımı için hesaplama ve ölçüm için birçok mekanik yardımcı yapılmıştır. Planisfer, 11. yüzyılın başlarında Bîrûnî tarafından icat edilen bir yıldız haritasıydı. Usturlap, Helenistik dönemde MÖ 1. veya 2. yüzyıllarda icat edildi ve genellikle Hipparkos'a atfedilir. Planisfer ve dioptra'nın bir kombinasyonu olan usturlap, küresel astronomide birkaç farklı problem türünü çözebilen bir analog bilgisayardı. Mekanik bir takvim bilgisayarı ve dişli çarkları içeren bir usturlap, 1235'te İran'ın İsfahan kentinden Abi Bakr tarafından icat edildi. Bîrûnî, ilk mekanik dişli ay-güneş takvimi usturlabını, bir dişli takımı ve dişli çarkları olan, erken dönem sabit kablolu bilgi işleme makinesini icat etti.

İlk bilgisayarlar

İngiliz makine mühendisi ve bilgin Charles Babbage, programlanabilir bir bilgisayar kavramını ortaya çıkardı. "Bilgisayarın babası" olarak kabul edilen, 19. yüzyılın başlarında ilk mekanik bilgisayarı kavramsallaştırdı ve icat etti. 1833'te seyir hesaplamalarına yardımcı olmak için tasarlanan devrim niteliğindeki fark motoru üzerinde çalıştıktan sonra, çok daha genel bir tasarımın, bir Analitik Makinenin mümkün olduğunu fark etti. Programların ve verilerin girişi, o zamanlar Jakar gibi mekanik dokuma tezgahlarını yönlendirmek için kullanılan bir yöntem olan delikli kartlar aracılığıyla makineye sağlanacaktı. Çıktı için makinede bir yazıcı, bir eğri çizici ve bir zil bulunur. Makine ayrıca daha sonra okunmak üzere kartların üzerine sayıları da basabilecektir. Ayrıca makine, bir aritmetik mantık birimi, koşullu dallanma ve döngüler biçimindeki kontrol akışı ve entegre belleği bir araya getirerek, onu modern terimlerle Turing-tamamlanmış olarak tanımlanabilecek genel amaçlı bir bilgisayar için ilk tasarım haline getirdi.

Dijital bilgisayarlar

Elektromekanik

1938'de Amerika Birleşik Devletleri Donanması, bir denizaltıda kullanılabilecek kadar küçük bir elektromekanik analog bilgisayar geliştirdi. Bu, hareketli bir hedefe bir torpido ateşleme problemini çözmek için trigonometri kullanan Torpido Veri Bilgisayarıydı. II. Dünya Savaşı sırasında diğer ülkelerde de benzer cihazlar geliştirilmiştir.

Modern bilgisayarlar

Ayrıca bakınız

 Bilgisayar bilimi
 Bilgisayar bilimi tarihi
 İnsan-bilgisayar etkileşimi

Kaynakça

Tüketici elektroniği
Elektronik sanayi
Alman icatları

Bilgisayar


'''කැලණිය'[ශ්‍රී ලංකාවේ අගනුවර වන [කොළඹ] ආසන්නයේ පිහිටි කුඩා නගරයකි. එය [[ගම්පහ]දිස්ත්‍රික්කයට අයත් වන අතර කොළඹ නුවර සහ බියගම මාර්ග වලට මැදිව පිහිටා ඇත. කැලණි ගඟ ආසන්නයේ පිහිටා ඇති බැවින් කැලණියට එම නම ලැබී ඇත.

කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලය කැලණි නගරයේ කොළඹ-නුවර මාර්ගයට ආසන්නව පිහිටා ඇත.

ඉතිහාසය
කැලණියේ  පළමු ඉතිහාස සටහන ගෞතම බුද්ධ (බුද්ධ වර්ෂ 5 වන සියවස) සමයේ ලියැවී ඇත. එහි කැලණි ගඟ අසබඩ පිහිටි කැලණි විහාරය පිළිබඳද සටහන් ඇත. බුදු රජාණන් වහන්සේ  බුද්ධත්වයෙන් අට වන වර්ෂයේ වෙසක් පුර පසළොස්වක පෝදා ලක්දිව කැලණියට වැඩම කරන ලද්දේ මණි අක්ඛික නා රජුගේ ආරාධනාවකට අනුවය. එම රජු  බුදුරඡාණන් වහන්සේ වෙත වැඩ හිඳිමට මැණික් පුටුවක් තැනවීය. කැලණි දාගැබ තැනවී ඇත්තේ එම මැණික් පුටුව තැන්පත් කරමිනි. කැලණි විහාරය කැලණි තිස්ස රාජ්‍ය කාලයේ විශාල භික්ෂු පිරිසක්වැඩසිටි බවට සාක්ෂි වේ.

තවද කැලණි නගරය ඵෙතිහාසික වශයෙන් වැදගත්කමක් ගන්නේ එය කැලණිතිස්ස රජුගේ (බුද්ධ වර්ෂ පළමු සියවස) ප්‍රධාන නගරය වූ බැවිනි. පහළොස්වන සියවස කාලයේ ලියැවුණු සැළලිහිණි සන්දේශයෙහි කැලණි පුරවර පිළිබඳ අගනා වර්ණනා ඇතුළත් වී ඇත.

සංචාරක ආකර්ෂණ
කැලණිය රජමහා විහාරය - කැලණි විහාරය යනු ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ තෙවන මෙන්ම අවසන් ලංකාගමනයෙන් පාරිශුද්ධත්වයට පත් පුදබිමකි. ලාංකික ඉතිහාසය පිළිබඳ දැකුම්කළු සිතුවම් රාශියක් සෝලියස් මෙන්ඩිස් චිත්‍ර ශිල්පියා විසින් කැලණි විහාරයේ සිතුවම්කර ඇත.
කැලණිය දුරුතු මහා පෙරහැර - සෑම වසරකම පැවැත්වෙන දුරුතුමහා පෙරහැර නැරඹීමට දහස් සංඛ්‍යාත බෞද්ධයන් අමතක නොකරති.

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

කැලණිය


تينوتشتيتلان (Tenōchtitlan) كانت عاصمة إمبراطورية الآزتك، بنيت في سنة 1325م، وتقع في جزيرة في وسط بحيرة تيكسوكو بالمكسيك. ولقد حكم الآزتك مساحة كبيرة من وسط المكسيك، وكان للمدينة دورا هاما في تطور الإمبراطورية، حيث احتوت على المراكز الحكومية، والأسواق الكبيرة، والمعابد الدينية الهامة. وفي عام 1519م، وعندما وصل الغزاة الإسبان بقيادة إرنان كورتيس للمدينة أعجب بها كورتيس ولكنه قرر مهاجمتها، فغزا الإسبان وحلفاؤهم من تلاكسكالا مدينة تينوتشتيتلان، وقد سقطت في عام 1521.

وكان أول من أرتقى العرش في المدينة الملك أكامبيتشتلي عام 1376م ملك الأزتك. وجاء من بعده 12 ملكا، وكان آخرهم الملك مونتيزوما الثاني، ثم ابن أخيه كواتيموك واللذين قتلا على يد إرنان كورتيس.

كان لمدينة تينوتشتيتلان قناتين مصنوعتان من الفخار لجلب المياه لسكان المدينة القديمة ؛ القناتان طول كل منهما 4 كيلومتر . وكانتا تجلبان الماء من ينابيع " شابولتبيك" وتستغل تلك المياه للغسيل والتنظيف. وأما مياه الشرب فكان سكان المدينة يفضلون الشرب من النابيع الجبلية. معظم سكان المدينة كان يغتسل مرتين في اليوم؛ واما الملك موكتيزوما فيقال أنه كان يستحم أربعة مرات يوميا. وطبقا لما جاء في مخطوطات الأزتك، كان "الصابون" الذي يستعملوه من جذور نبات يسمى " كوبالكسوكوتل" ( صابوناريا أميريكانا) "

ومن ثم بنيت مدينة مكسيكو الحديثة على أنقاض عاصمة الأزتك تينوتشتيتلان. وقد قام الإسبان بردم وتجفيف معظم بحيرة تسكسوكو، وبنيت مدينة مكسيكو على مساحة كبيرة منها.

أصل التسمية

ظروف تأسيسها

أهمية المدينة

صور أثار تينوتشتيلان

المراجع

اقرأ أيضا
 تيوتيهواكان
 مكسيكو

آزتك
أماكن مأهولة أسست في عقد 1320
أماكن مأهولة انحلت في 1521
أماكن مأهولة سابقا في المكسيك
انحلالات سنة 1521 في أمريكا الشمالية
إمبراطورية الآزتيك
تأسيسات سنة 1325 في أمريكا الشمالية
تاريخ مدينة مكسيكو
جزر اصطناعية في المكسيك
دول وأقاليم انحلت في 1521
دول وأقاليم أسست في 1325
مدن مدمرة
مدن ممزقة
وادي المكسيك

تينوتشتيتلان


Chronologie de l'économie
Années 1290 - Années 1300 - Années 1310

Événements
 1300 : frappe du denier d'argent en Bohême (Gros de Prague).

 Vers 1300 : mise en valeur de la basse vallée de l'Elbe, du delta de la Vistule et de la vallée de Netze par des colons allemands.
 Vers 1300-1340, le séfarade Ezmel d'Ablitas est le banquier des rois de Navarre et d'Aragon et de l'évêque de Pampelune.
 1300-1305 : les Juifs de Barcelone investissent dans le grand négoce maritime.
 1302 : dévaluation en Égypte. Le ducat de Venise est utilisé sur les marchés d'Alexandrie comme unité de compte en 1302.
 1302 :  soulèvement de la Flandre dirigé par le tisserand Pieter de Coninck. La chevalerie française est écrasée par les tisserands de Flandre, simples fantassins, à Courtrai.
 1308-1309 : Bordeaux exporte  hectolitres de vin vers l'Europe du Nord, particulièrement l'Angleterre, où la viticulture recule durant le .

Notes et références

+1300

Chronologie des faits économiques et sociaux dans les années 1300


An Panicum kalaharense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Panicum kalaharense in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum kalaharense


Trobojna tratinčica (lat. Ismelia carinata) monotipski biljni rod čija je jedina vrsta jednogodišnja biljka I. carinata, nekada klasificirana rodovima Chrysanthemum i Glebionis.

Domovina joj je Maroko odakle je uvezena u neke zemlje Europe, Amerike i Azije.

Sinonimi
 Chrysanthemum carinatum Schousb., bazionim
 Chrysanthemum carinatum var. carinatum
 Chrysanthemum carinatum var. chrysoporphyreum Maire & al.
 Glebionis carinata (Schousb.) Tzvelev
 Chrysanthemum assakae Caball.
 Ismelia versicolor Cass.

Izvori

Vanjske poveznice

Glebionidinae
Flora Maroka

Trobojna tratinčica


Tapu: Bir taşınmaz malın yüzölçümünü, numarasını (pafta, ada ve parsel olarak), mahallesini ve sahibini gösterir belgedir. Eski Türkçedeki kapuk (sağlam) sözcüğünden gelmiştir.

 Türk Medeni Kanunu Madde 1007'de :

Tapu sicilinin tutulmasından doğan bütün zararlardan Devlet sorumludur. Devlet, zararın doğmasında kusuru bulunan görevlilere rücu eder. Devletin sorumluluğuna ilişkin davalar, tapu sicilinin bulunduğu yer mahkemesinde görülür.

 Türk Medeni Kanunu Madde 1020'de :

Tapu sicili herkese açıktır. İlgisini inanılır kılan herkes, tapu kütüğündeki ilgili sayfanın ve belgelerin tapu memuru önünde kendisine gösterilmesini veya bunların örneklerinin verilmesini isteyebilir. Kimse tapu sicilindeki bir kaydı bilmediğini ileri süremez., ifadeleri hukuk kuralı olarak düzenlenmiştir.

Tapu Sicil Müdürlüklerinde Akitli, Akitsiz işlemler, Mahkemeler, İcra Müdürlükleri, ilgili Tapu ve Kadastro Bölge Müdürlüğü ile diğer Kamu Kurum ve Kuruluşlarının, Mal Varlığı Araştırmaları, Tapu Kaydı bilgi ve belgelerinin temini ile Kanunun öngördüğü diğer hususlar konusunda hizmet verilmektedir.

Tapu Sicil Müdürlüklerinde yapılan Akitli ve Akitsiz işlemlerinden başlıcaları

a.Akitsiz (tek taraflı irade beyanı ile),
 Aile Konutu Şerhi
 Aile Konutunda Kalma Hakkının Şerhi
 Ayırma (ifraz) İstemi
 Bağışlama Vaadinin Şerhi İstemi
 Bağıştan Rucu Edilerek Taşınmazın
 Birleştirme (Tevhit) İstemi
 Cebri SatışIn Tescili İstemi
 Cins Değişikliği İstemi
 Düzeltme (Tahsis) İstemi
 Eşler Arasındaki Mal Rejimi Sözleşmeleri
 Finansal Kiralama
 Geçici Tescil Şerhi
 Hükmen Dükkân İfrazı İstemi
 Hükmen Kamulaştırma
 İntifa Terkini İstemi
 İpotek Alacağının Temliki
 İpotek Terkini İstemi
 İştirakın (elbirliğinin) Bozulması
 İzale-i Şuyu Satışı Tescil İstemi
 Kanuni İpoteğin Akitten Sonra Tescili İstemi
 Kat İlavesi Ve Arsa Payı Değişikliği İstemi
 Kat İrtifakı İstemi
 Kat İrtifakı Terkin İstemi
 Kat Karşılığı İnşaat Hakkı Sözleşmesi Şerhi
 Kat Karşılığı İnşaat Şerhi Terkin İstemi
 Kat Mülkiyeti Kurulması
 Kat Mülkiyetinden Adi Mülkiyete Dönüş İstemi
 Kira Şerhi İstemi
 Kira Şerhi Terkin İstemi
 Kooperatif Üyelerine Tahsis İstemi
 Mahkeme Kararının Tescili İstemi
 Mirasın Taksimi
 Muhtesatın Devri Ve Terkini
 Ortaklaşa Kullanılan Yerlerin Tescili
 Paylı Mülkiyeti Devam Yükümlülüğü
 Satış Vaadinin Şerhi İstemi
 Serbest Dereceden Yararlanma Hakkının İpotekten Sonra Tanınması
 Sulh Hakimi Veya Noterde Yapılan Ölünceye Kadar Bakma Akdinin Tescili İstemi
 Şura İstemi
 İştia İstemi
 Vefa İstemi
 Teferruatın Yazımı İstemi
 Teknik Hataların (yüzölçümün) düzeltilmesi
 Ticari İşletme Rehni
 Unvan Değişikliği İstemi
 Vasiyetnamenin Tenfizi İstemi
 Yola Terk İstemi
 Yoldan İhdas İşlemi
 Yönetim Planı Eklenmesi (veya Değişikliği) İstemi

b. Akitli (İki veya daha fazla tarafın irade beyanı ile),

 Bağımsız Bölüm İlavesi
 Bağış
 Devre Mülk Hakkı
 Diğer İrtifak Hakları
 Geçit Hakkı
 İdareler Arasında Taşınmaz Mal Devri
 İntifa Hakkı
 İpotek
 Kamulaştırılan Taşınmazın Eski Sahibine İadesi
 Kamulaştırma
 Kat İrtifakı
 Kat Karşılığı Temlik Akdi
 Kat Mülkiyeti
 Kaynak Hakkı
 Miras Payının Devri
 Oturma Hakkı
 Ölünceye Kadar Bakma Akdi
 Ölünceye Kadar Gelir Sözleşmesi
 Satış
 Su, Gaz, Elektrik vb. Mecralar
 Taksim
 Taşınmaz Yükü
 Trampa
 Üst (İnşaat) Hakkı

Ve kanunun öngördüğü diğer işlemler. Bu işlemler için 492 sayılı Harçlar Kanunu 'nun (4) sayılı tarifesine göre belirlenen harçlar tahsil edilir

Emlak terimleri
Emlâk
Türk hukuk sistemi

Tapu sicili


El Festival Internacional de Cine de Melbourne —— es uno de los festivales de cine más longevos del mundo, que fue fundado en 1952; se realiza anualmente durante tres semanas en la ciudad de Melbourne, Australia.

Su actual director artístico es Michelle Carey, mientas que sus embajadores son los actores Eric Bana y Geoffrey Rush, el director Fred Schepisi y el documentarista Morgan Spurlock.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial del Festival.

Festivales de cine de Australia


Deifontes, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Deifontes belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 2.478 kişidir.

Albolote, Iznalloz, Cogollos Vega, Nívar, Güevéjar ve Calicasas Belediyeleri ile komşudur.

Dış bağlantılar
 Deifontes Belediyesi
 Konumu

Granada'nın belediyeleri

Deifontes


An Anthurium uasadiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Sydney Bunting ngan Thomas Bernard Croat. An Anthurium uasadiensis in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium uasadiensis


The spot-billed pelican (Pelecanus philippensis) or gray pelican is a member of the pelican family. It breeds in southern Asia from southern Iran across India east to Indonesia. It is a bird of large inland and coastal waters, especially large lakes. At a distance they are difficult to differentiate from other pelicans in the region although it is smaller but at close range the spots on the upper mandible, the lack of bright colours and the greyer plumage are distinctive. In some areas these birds nest in large colonies close to human habitations.

Taxonomy
The spot-billed pelican was formally described in 1789 by the German naturalist Johann Friedrich Gmelin in his revised and expanded edition of Carl Linnaeus's Systema Naturae. He placed it with the other pelicans in the genus Pelecanus and coined the binomial name Pelecanus philippensis. Gmelin based his description on "Le pélican des Philippines" that had been described and illustrated in 1760 by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson. Brisson's specimen had been collected on the island of Luzon in the Philippines. The species is monotypic: no subspecies are recognised.

Description

The spot-billed pelican is a rather large water bird, often the largest or one of the largest native birds in the southern stretches of its range, albeit it is fairly small for a pelican. It is  long and a weight of . The wingspan can vary from  while the typically large beak measured from . It is mainly white, with a grey crest, hindneck and a brownish tail. The feathers on the hind neck are curly and form a greyish nape crest. The pouch is pink to purplish and has large pale spots, and is also spotted on the sides of the upper mandible. The tip of the bill (or nail) is yellow to orange. In breeding plumage, the skin at the base of the beak is dark and the orbital patch is pink. In flight they look not unlike the Dalmatian pelican but the tertials and inner secondaries are darker and a pale band runs along the greater coverts. The tail is rounder.

The newly hatched young are covered in white down. They then moult into a greyish speckled plumage. The spots on the bill appear only after a year. The full adult breeding plumage appears in their third year.

Distribution and habitat

The species is found to breed only in peninsular India, Sri Lanka and in Cambodia. A few birds from India are known to winter in the Gangetic plains but reports of its presence in many other parts of the region such as the Maldives, Pakistan and Bangladesh has been questioned. The main habitat is in shallow lowland freshwaters. The spot-billed pelican is not migratory but are known to make local movements and are more widely distributed in the non-breeding season.

This species is a colonial breeder, often breeding in the company of other waterbirds. The nests are on low trees near wetlands and sometimes near human habitations. Many large breeding colonies have been recorded and several have disappeared over time. In June 1906, C E Rhenius visited a colony in Kundakulam in Tirunelveli district where the villages considered the birds semi-sacred. The same colony was revisited in 1944, and was found to have about 10 nests of pelicans and nearly 200 nests of painted stork.

The Sittang River in Burma was said by E W Oates to have "millions" of pelicans in 1877 and in 1929 E C Stuart Baker reported that they were still nesting in thousands along with greater adjutant storks:

This colony was however reported by B E Smythies to have disappeared between the 1930s and the 1940s.

Another colony was discovered in 1902 at a village called Buchupalle in the Cudappah district, where these pelicans nested along with painted storks during the month of March. This colony was never traced again. The Kolleru Lake colony was discovered by K K Neelakantan in 1946. Nearly 3000 pelicans nested in this colony at the time of discovery. This colony however disappeared around 1975.

Due to habitat loss and human disturbance, the spot-billed pelican's numbers have declined and many populations in Southeast Asia (including parts of China) are now extinct. The specific name refers to the Philippines, where the species was abundant in the early 1900s but declined and become locally extinct in the 1960s. The populations in southern India are thought to be on the rise. Estimates suggest that increased protection has since enabled a recovery in their numbers and the status of the species was changed from vulnerable to near threatened in the 2007 IUCN Red List.

Behaviour and ecology

They are very silent although at their nests they can make hisses, grunts or snap their bills. Some early descriptions of nesting colonies have claimed them to be distinctive in their silence but most have noted colonies as noisy.

Like most other pelicans, it catches fish in its huge bill pouch while swimming at the surface. Unlike the great white pelican it does not form large feeding flocks and is usually found to fish singly or in small flocks. Groups may however sometimes line up and drive fish towards the shallows. When flying to their roosts or feeding areas, small groups fly in formation with steady flapping. During the hot part of the day, they often soar on thermals. They may forage at night to some extent.

The birds nest in colonies and the nest is a thick platform of twigs placed on a low tree. The breeding season varies from October to May. In Tamil Nadu, the breeding season follows the onset of the northeast monsoon. The courtship display of the males involves a distention of the pouch with swinging motions of the head up and down followed by sideways swings followed by the head being held back over the back. Bill claps may also be produced during the head swaying movements. The nests are usually built alongside other colonial waterbirds, particularly painted storks. Three to four chalky white eggs is the usual clutch. The eggs become dirty with age. Eggs hatch in about 30–33 days. The young stay in or near the nest from three to five months. In captivity the young are able to breed after two years. Like other pelicans, they cool themselves using gular fluttering and panting.

The trematode parasite Renicola pelecani was described from the kidneys of a specimen of a Sri Lankan spot-billed pelican that died at the London zoo.

In culture
This species was once used by fishermen in parts of eastern Bengal as decoys for certain fish. These fishermen believed that an oily secretion from the bird attracted certain fish such as Colisa and Anabas.

The propensity of these birds to nest close to human habitations has been noted from the time of T C Jerdon:

Several colonies have since been discovered and while many of these have vanished others have been protected and a few villages with nesting colonies have become popular tourist attractions. Well known villages with colonies include Kokrebellur, Koothankulam and Uppalapadu.

References

External links

 Photos and videos
 A pelican regurgitating

spot-billed pelican
Birds of South Asia
Birds of Southeast Asia
spot-billed pelican
spot-billed pelican

Spot-billed pelican


ලින්කන් ද නාඳුනන ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ගේ චරිතාපදානයකි, එය 1932 දී ඩේල් කානගී විසින් රචිත. එය Dale Carnegie සහ Associates විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, Dale Carnegie පාඨමාලාවේ ත්‍යාගයක් ලෙස ලබා දී ඇත.

Lincoln the Unknown


Ein anderes Leben heißen die Filme
 Ein anderes Leben (1988), Schweizer Dokumentarfilm
 Ein anderes Leben (1992), italienischer Liebesfilm
 Ein anderes Leben (2001), französisches Drama

Ein anderes Leben


Frank Muller () a fost un astronom american.

Din 1885 a lucrat în Observatorul Leander McCormick ca asistent al astronomilor Ormond Stone și Francis Preserved Leavenworth.

A descoperit aproximativ de o sută de obiecte astronomice, majoritatea fiind din New Generale Catalogue (de exemplu NGC 17, o galaxie pe care a descoperit-o în anul 1886), dar câteva sunt din Index Catalogue.

Note

Legături externe
 Frank Muller bei Wolfgang Steinicke
 Veröffentlichungen von Frank Muller im Astrophysics Data System

Nașteri în 1862
Decese în 1917
Astronomi americani
Astronomi din secolul al XIX-lea
Astronomi din secolul al XX-lea

Nașteri pe 10 septembrie
Nașteri pe 19 aprilie

Frank Muller (astronom)


Leuconitocris aurigutticollis é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae.  Foi descrito por Pierre Téocchi em 1998.

Referências

Leuconitocris
Coleópteros descritos em 1998

Leuconitocris aurigutticollis


Lacul Unterschleißheim, în limba , este un lac realizat prin excavare de pietriș de apă dulce pe teritoriul orașului Unterschleißheim din Bavaria superioară (Germania), la aproximativ 18 de kilometri în nord de München. Proprietar este tot comuna Unterschleißheim.

Istoric
Între anii 1979 și 1983, a fost amenajat în cursul excavării de pietriș pentru construcția autostrăzii A 192 de la München la Deggendorf în zona ariei de protecție al cartierul Riedmoos lacul Unterschleißheim, un lac artificial astăzi foarte frecventat.

Zona de  recreere "Unterschleißheimer See" (17,4 ha, plaje 6,5 ha) a fost achiziționat și extins de clubul zonei de recreere (Verein zur Sicherstellung überörtlicher Erholungsgebiete in den Landkreisen um München e.V.).

Geografie și ecologie
Lacul este situat la marginea ariei protejate Dachauer Moos pe teritoriul cartierului Riedmoos din Unterschleißheim.
Acest lac realizat prin excavare de pietriș este, cu o suprafață de aproape 8 ha (460 x150 m) și o adâncime maximă de 14 m, unul dintre cei mai mari de acest fel. Țărmul de sud-est (o treime al malului) și domeniul învecinat sunt o zonă de compensare ecologică pentru păsări care cuibăresc și un biotop umed.Apa lacului este oligotrofă ce înseamnă o încărcare cu conținut de nutrienți  foarte scăzut, mare vizibilitate în adâncime precum o producție scăzută de alge, fiind astfel extrem de limpede și curată (clasificarea apei în conformitate cu Directiva UE: excepțională). Această apă este izolată, fără fluxuri naturale de intrare sau ieșire, aprovizionată doar prin apele subterane. De acea, nici o populații de pești naturali trăiesc în ea, ei trebuit să fie plasați. Multe specii de pești se dezvoltă fără nici o problemă în lac, mai ales (anghilă, crap, lin, păstrăv curcubeu, păstrăv de lac, char (Savelinus), șalău și știucă.

Lacul nu este vizitat numai de localnici, ci de asemenea de locuitorii comunelor învecinate, (Fahrenzhausen, Garching bei München, Hebertshausen, Haimhausen, Oberschleißheim) și din capitală.

Recreere și sport
Lacul este ușor accesibil cu trenul urban rapid (S-Bahn) S 1, München – Aeroportul Franz Josef Strauß stația Unterschleißheim (nu Lohhof), mai departe cu bicicleta luată cu sine sau pe jos (2 km), respectiv cu autobuzul 215 sau  cu mașina, (venind de afară  pe autostrada A 192) ieșirea Unterschleißheim. Locurile de parcat la lac nu sunt gratuite în sezon (1 mai-30septembrie). Următoarele posibilități pentru recreere și sport se oferă:
 Pentru drumeți sau bicicliști există un circuit cu ocolul ariei protejate de aproximativ 1,5 km (800 m pe malul lacului). Cu excepția biotopului în sud-est,  malul este complet accesibil. Mai departe se pot întreprinde excursii pe jos prin Dachauer Moos în nordul lacului (plante și animale rare).
 Zone de recreere cu plaje de nisip sau gazon, locuri pentru grătar, 2 terenuri de volei de plajă, tenis de masă
 Supravegheat în timpul sezonului de scăldat prin paza de coastă a districtului Crucii Roșii
 Piscină naturală gratuită în zona cu nisip, acolo mai ales pentru copii (zonă de adâncime mică la mal, plajă de înot separat pentru copii, teren de joacă în/cu nisip)
 Înot și scufundare
 Pescuit: permis pentru membrii ai clubului de pescari sau posibilitatea de cumpărat bilete pentru o zi sau unui abonament pentru un an la acest club (numai cu licență oficială de pescuit)
 Un restaurante cu grădină de bere și chioșc (deschis peste tot anul)
 Toaletă publică în nord-vest
 Iarna posibilități pentru patinaj și curling pe lac, pentru că apa acestuia îngheață foarte repede

Note

Bibliografie
 Comuna Unterschleißheim (ed.): 1200 Jahre Unterschleißheim – 785–1985 - Eine Ortschronik, Editura F. Bruckmann KG, München 1985
 Manfred Fischer: Unterschleißheim - Die Entwicklung einer politischen Gemeinde, seria 4, Editura orașului Unterschleißheim, Unterschleißheim 2001
 Stadtbuch Unterschleißheim, editat de Forum Unterschleißheim, redactori Wolfgang Christoph și Carl Hans Engleitner, autori Josef Diehl, Manfred Fischer și alții, Editura Zimmermann, Unterschleißheim 2012

Legături externe

 Lacul Unterschleißheim (hartă)
 Câmpia München

Galerie de imagini

Unterschleißheim
Unterschleißheim
Districtul München

Lacul Unterschleißheim


Kiyonosuke Marutani var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1925||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kiyonosuke Marutani


Stanley Wellington Finch ( - ) est le premier directeur du Bureau of Investigation (1908-1912), ancêtre de l'actuel FBI.

Biographie
Finch est né en 1872 à Monticello dans l'État de New York. Après avoir obtenu son Baccalauréat à la faculté de droit de l'Université George Washington, il travaille par intermittence au ministère de la Justice des États-Unis, pendant près de 40 ans. Finch est admis au barreau de Washington en 1911.

Sous la présidence de Théodore Roosevelt, le procureur général Charles Joseph Bonaparte créé officieusement une  (le BOI) dont il confie la supervision à Finch le . Finch obtient officiellement le titre de "chef" du Bureau en 1909.

Finch prend sa retraite en 1940 avant de mourir en 1951.

Notes et références

Liens externes

Directeur du FBI
Naissance en juillet 1872
Décès en novembre 1951
Décès à 79 ans

Stanley Finch


Mihailo Kr. Đorđević, srpski ministar
Mihailo Đorđević (sudac), sudac na Beogradskom procesu

Mihailo Đorđević


Laddu sau Ladoo este un desert tradițional indian, compus din diferite ingrediente, cum ar fi unt, făină de năut prăjită precum și semințe de susan, migdal, pin și condimente, de formă rotundă. Dulciurile mai sunt făcute și din fructe uscate, tocate, combinate cu diferite feluri de zahar.

Legături externe

 Imagini cu Laddus

Bucătăria indiană

Laddu


Nerone (título original en italiano; en español, Nerón) es una ópera en cuatro actos, con música y libreto en italiano de Arrigo Boito. La obra es una serie de escenas de la Roma imperial en la época del emperador Nerón y representa las tensiones entre la religión imperial y el cristianismo, y acaba con el Gran incendio de Roma. Boito falleció en 1918 antes de terminar la obra.

Historia
Al final se estrenó póstumamente en el Teatro de La Scala el 1 de mayo de 1924, dirigida por Arturo Toscanini en una versión de la partitura completada por Toscanini, Vincenzo Tommasini y Antonio Smareglia. El papel de Nerón fue estrenado por Aureliano Pertile, el de Asteria, una joven muchacha dividida entre su amor por Nerón y sus simpatías cristianas, por Rosa Raisa.

La ópera fue muy bien recibida a su estreno, y en el Teatro de Ópera de Roma recientemente reconstruido, inauguró su primera temporada con Nerone en 1928. Sin embargo, se ha representado rara vez desde entonces, incluso en Italia. No se estrenó en los Estados Unidos hasta el 12 de abril de 1982, cuando se interpretó en versión de concierto por la Orquesta de Ópera de Nueva York en el Carnegie Hall. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010.

Personajes

Referencias
Notas

Fuentes
Rosenthal, H. y Warrack, J. (1979) The Concise Oxford Dictionary of Opera, 2.ª edición, Oxford University Press. p. 346.
Donal Henahan, Review: Nerone, Opera Orchestra of New York, New York Times, 14 de abril de 1982. Acceso 20 de diciembre de 2007.
Licencia

Enlaces externos

Óperas de Arrigo Boito
Óperas en italiano
Óperas de 1924
Óperas estrenadas en Milán
Representaciones de Nerón en la ópera
Óperas inacabadas

Nerone (Boito)


ඇත්තටම ' මළ පොතේ අකුරක් බෑ ' ද...

   එහෙනම් කියවලා ම බලන්න ..👇

      ෴ මළ පොත ෴

   අප රටේ කෙනෙකු මිය ගිය පසු මිනිය නිවසේ තැම්පත් කළ දා පටන් සත් දවසක් නික්මෙන තුරු රැය පහන් වන තුරු ඉටු කළ කාර්යක් තිබුණි. එනම් ප්‍රදේශයේ හුරු පුරුදු පුරුෂ පාර්ශවයේ පිරිසක් විසින් වෙස්සන්තර ජාතක කාව්‍ය කියවීම ය. වෙස්සන්තරේ කියනවා යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබූ මෙම කාර්ය ස්වෙච්ඡාවෙන් කරන ලද්දකි. ඒ අනුව ඔවුන් හඬ නඟා කියන මෙම කවි ඇසීමෙන් එම අවමඟුල පිළිබඳ වූ ශෝකී ස්භාවය මුළු ගම්මානය පුරාම පැතිර ගිය බව නොරහසකි. අවමඟුල් නිවෙස් තුළ රාත්‍රි කාලයේ පැතිර යන නිහැඩියාව හෙවත් මළ පාළුව ඒ තුළින් මැකී ගිය බව සියනෑ කෝරළයේ ගැමියන්ගේ මතයයි.

   පන්සිය පනස් ජාතක පොතේ අවසාන හෙවත් 541 වන ජාතක කතාව වන වෙස්සන්තර ජාතක කතාව පාදක කරගෙන ලියන ලද මෙම වෙසතුරු දා කව අපගේ ජාතක කතාවක් කව්‍ය නිර්මාණයක් වූ පළමු අවස්ථාව නොවේ. රචකයෙකු රචනා කළ කාලවකවානුවක් පිළිබඳ විස්තර සඳහන් නොවන වෙසතුරු දා කවෙහි අඩංගු මුළු පද්‍ය සංඛ්‍යාව 975 කි. වෙස්සන්තර කාව්‍ය සමස්ථ වශයෙන් ම විරහ වේදනා රසයෙන් පිරි කවි වලින් යුතු ප්‍රබන්ධයක් නොවේ.

   එහි ඇතැම් තැන් වල හාස්‍ය හා ශෘංගාර රසය ද මැනවින් ගැබ්ව තිබේ. වෙස්සන්තර ජාතක කතාවේ එන මහළු ජූජක බමුණා සරණ පාවාගත් තරුණ බිරිඳ ගෙන් සෙසු කාන්තාවන් උසුළු විසුළුවෙන් ප්‍රශ්න විමසන අන්දම 388 වන මෙම කවියෙන් දැක්වේ.

   අප මේ ගෑනුන් හැමටම නින්දා

   තොප මේ එන්නේ සිත් නපුරෙන් දා

   සැප වින්ඳේ තොපි කොයි හැටියෙන් දා

   සිප ගත්තේ කොයි කොයි විලසින් දා

   ජූජක බමුණාගේ විරූපී බව, ඔහුගේ හැසිරීම්, ඔහු සිය බිරිඳ ගෙන් පීඩනයට ලක්වන අන්දම මෙම කාව්‍යයේ හාස්‍ය රසයෙන් නිර්මිතයි. ඒ සියලු රසයන් පරයමින් වෙස්සන්තර රජු දරු දෙන්නා දන්දෙන අවස්ථාවේ කරුණා රසය, මන්ත්‍රී දේවියගේ විරහවේ දුක් රසය හේතුවෙන් බොහෝ දෙනා අතර වෙසතුරු දා කව වැළපුම් කාව්‍යක් ලෙස ප්‍රසිද්ධිය.

   අනේකවිධ සිංහල සාහිත්‍යයේ කාව්‍ය සංග්‍රහ අතරින් අවමංගල්‍යයන්හී දී ගයනා කෙරෙන එකම කාව්‍ය සංග්‍රහය බැවින් වෙසතුරු දා කව ' මළ පොත ' ලෙස හැඳින්විය. මෙලෙස වෙසතුරු දා කව මළගෙවල් වල කොතරම් ජනප්‍රිය ද යන්න පැහැදිලි වන තැනක් ලෙස සාමාන්‍ය නිවෙසක වෙසතුරු දා කව ගායනය අසුභ ය යන මතයක් ද ගැමියන් අතර විය. මෙන්ම කෙනෙකුගේ මරණය ඇඟවීම පිණිසත් ' වෙස්සන්තරය කියන්න වෙනවා ' යනුවෙන් ව්‍යවාහාර වී ඇත.

   තියුණු සංවේදී බවක් දනවන වෙසතුරු දා කව නාද රටා ධර්මසිරි ගමගේ සූරින් අධ්‍යක්ෂණය කළ පූජා චිත්‍රපටයට සංගීත නිර්මාණයේදී ප්‍රේමසිරි කේමදාසයන් ද යොදාගෙන තිබුණි. වෙස්සන්තර කතා ප්‍රවෘත්තියේ පරමාදර්ශය මියගිය තැනැත්තාගේ ඥාතීන්ට තම විරහ වේදනාව දුරුකර ගැනීමට ද යම් පිටුවහලක් වූ බව නොවනුමානය. වෙස්සන්තරය කීම බෞද්ධ දර්ශනය හා සිංහල සාහිත්‍ය එක්ව සෑදුණු මනෝ චිකිත්සක ක්‍රමයක් ලෙසද අර්ථ දැක්විය හැක.

              තොරතුරු තිලක් සේනාසිංහගේ ලිපියක් ඇසුරිනි

මළපොත


Der UHC Astros Rotkreuz ist ein Schweizer Unihockey-Verein in Rotkreuz im Kanton Zug.

Verein

Der Verein hat zurzeit (2012) neun Teams. Diese sind in unterschiedliche Altersklassen eingeteilt. In den Teams der Männer können auch Mädchen spielen. Umgekehrt ist dies nicht möglich. Für jedes Team sind mindestens zwei Coaches vorgesehen. Der UHC Astros Rotkreuz ist neben den Zuger Highlands, Einhorn Hünenberg und  UHC Zugerland ebenfalls ein Partner von Zug United.

Teams

Erfolge

 1989 stieg die erste Mannschaft in die NLA auf.
 1990 qualifizierte sich das Fanionteam der Zuger Astros Rotkreuz für die Finalrunde und sicherte sich damit den Ligaerhalt.
 1991 scheiterte man im Cup-Halbfinale an Torpedo Chur, erreichte in der NLA den 8. Rang und sicherte sich die höchste Spielklasse.
 1992 spielten die beiden Nationalspieler René Villiger und Cristoph Buser für den Club.

Training und Spiele

Trainiert wird zweimal in der Woche. Dabei stehen die Halle Waldegg und die Halle in Dorfmatt zur Verfügung. Die Spiele
finden meistens am Wochenende statt. Ausser es handelt sich um ein Freundschaftsspiel.
In den Sommerferien nimmt der Verein an den Prague Games teil, bei dem sich die Spieler gegen internationale Mannschaften messen können.

Weblinks
  Homepage
 Zug United

Einzelnachweise

Rotkreuz
Sport (Kanton Zug)
Organisation (Risch, Gemeinde)

UHC Astros Rotkreuz


Die Solidaritäts- und Entwicklungspartei der Union (, abgekürzt USDP von engl. Union Solidarity and Development Party) ist eine politische Partei in der Union Myanmar. Nach den Wahlen 2010 wurde sie mit dem offiziellen Ende des Militärregimes 2011 Regierungspartei, bis sie am 1. April 2016 durch die Nationale Liga für Demokratie als stärkste Kraft im Parlament abgelöst wurde. Die USDP ist Nachfolger der staatlichen myanmarischen Massenorganisation "Solidaritäts- und Entwicklungsvereinigung der Union".

Die Solidaritäts- und Entwicklungspartei wurde am 2. Juni 2010 durch die Wahlkommission als politische Partei registriert und lange Zeit vom ehemaligen Militär Thein Sein geleitet. Im Vorfeld der Parlamentswahl von 2010, der ersten seit 20 Jahren, warb die USDP um Mitglieder, indem sie niedrigverzinste Darlehen in Zentral-Myanmar und im Rakhaing-Staat verteilte. Sie gewann bei der Wahl, die von der Opposition boykottiert wurde, selbst 883 Sitze von insgesamt 1154 Gesamtsitzen, 259 der 325 Sitze im Amyotha Hluttaw, und 129 der 168 Sitze im Pyithu Hluttaw.

Nach den Wahlen im Jahre 2010 wurde Thein Sein entsprechend vom Parlament zum Präsidenten der Union Myanmar bestimmt. Nach der Verfassung ist dem Präsidenten ein Parteienamt verwehrt, er legte den Vorsitz aber erst im Mai 2013 nieder und gab ihn an Parlamentspräsident Thura Shwe Mann weiter, bis er am 13. August 2015 aus diesem Amt entfernt wurde.

Im Jahr 2013 nahm die Parteizeitung mit dem Namen Tages-Union seine Arbeit auf. In diesem Jahr hatte die Partei landesweit mehr als 4 Millionen Unterstützer.

Nach den verlorenen Wahlen 2015, bei denen die Nationalliga für Demokratie und Aung San Suu Kyi diesmal antraten, und dem friedlichen Ende der Präsidentschaft von Thein Sein am 30. März 2016 übernahm dieser den Vorsitz der USDP erneut. Der Hauptsitz der Partei ist im Dekkhinathiri-Township von Naypyidaw.

Weblinks
 Amtlicher Netzauftritt der Solidaritäts- und Entwicklungspartei der Union

Einzelnachweise

Partei (Myanmar)
Gegründet 2010


Chloe Hosking (født 1. oktober 1990) er en australs professionel cykelrytter, der kører for . Hosking har repræsenteret Australien først ved junior og senere ved seniorniveau siden 2007. Efter at hun havde haft succes ved flere internationela stævner, blev hun professionel i 2010. Hun deltog ved sommer-OL 2012 i kvindernes linjeløb. Hun har bl.a. vundet Tour of Chongming Island i 2009 og 2016, Ronde van Drenthe i 2012 og La course by Le Tour de France i 2016.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige cykelryttere fra Australien
Cykelryttere ved sommer-OL 2012
Deltagere for Australien ved sommer-OL 2012

Chloe Hosking


Le château de Lancosme est situé au nord de la forêt de Lancosme, sur la commune de Vendœuvres dans l'Indre, à l'ouest de Châteauroux. C'est une des plus importantes propriétés de la Brenne.

Historique
Le château d'origine date du . Il est situé au centre d'un vaste parc bordé par la Claise. Le fief fut érigé en baronnie par lettres de février 1631 (non enregistrées) pour Antoine Savary, titre confirmé (mai 1705) avec union de La Morandière, le Gué-Rossignol, les fiefs des Roches, Montjouan, Rouablé et Saint Lactencin pour Louis-François Savary. En 1738, il s'agrandit encore du domaine de Bauché, acquis des Crevant. Louis-Alexandre Savary est alors créé marquis de Lancosme en juin 1738. Son petit-fils Louis-Alphonse Savary de Lancosme fut député de la noblesse aux États Généraux de 1789 et n'émigra pas, conservant ainsi son importante fortune.

Il devient au milieu du  la propriété de la famille Crombez qui reconstruit presque entièrement l'ancien château des Savary.

Le nom de la société Lancôme vient de ce château, et on y trouve depuis 1995 le siège de la société Lancosme-multimédia.

Les collections du Musée Condé y ont trouvé refuge pendant la Seconde Guerre mondiale.

Le château a hébergé, entre 1944 et 1985 une école d'agriculture.

Description
Le château dispose de  et de . On y trouve une salle des fêtes de . Le style du château est caractéristique des conceptions néo-médiévales inspirées du célèbre architecte Eugène Viollet-le-Duc.

Un piano ayant appartenu à Frédéric Chopin, un Broadwood, a été installé dans le château en 2012.

Documentaire
Un film documentaire retrace une journée portes-ouvertes au château en 1945.

De Lancosme à Lancôme
Le nom du château a inspiré à Armand Petitjean le nom de la marque de parfum Lancôme, dans un mélange de terminologie avec la place Vendôme.

Notes et références

Liens externes

Lancosme

Château de Lancosme


Battaramulla (en tamil: பத்தரமுல்லை ) es una ciudad de Sri Lanka en el distrito de Colombo, provincia del Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 13  a 10 km de la capital nacional, Colombo, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 85 348 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Sri Lanka

Battaramulla


Ingun Christensen (født i 1968) er en færøsk børnebogsforfatter, som er opvokset i Hósvík i et tosproget hjem med en færøsk mor og en dansk far. Hun bor i Hósvík sammen med sin søn. Hun boede i Danmark i 7-8 år, hvor hun tog uddannelse som korrespondent i engelsk/tysk og BA/ED uddannelse i engelsk. Hun har arbejdet med turisme, men de senere år har hun arbejdet som korrespondent, translatør og sekretær. Fra 1. juli 2015 er hun ansat som daglig leder for Meginfelag Áhugaleikara Føroya, forkortes MáF, (Landsforeningen for Færøernes Amatørskuespillere), efter at hun havde arbejdet der som afløser i ti måneder.

Christensen debuterede som forfatter i 2009, da digtet "Trælabundin" blev publiceret i magasinet Kvinna (Kvinde). I 2010 udgav hun sin første børnebog, "Garðavættrarnir gera uppreistur" sammen med en CD hvor Elin á Rógvi læser højt og elever fra Eysturskúlin i Tórshavn synger sange under ledelse af Jóanna Johansen og Pauli Hansen, som begge er lærere og musikere. Ingun Christensen har selv komponeret melodierne til sangene. I 2013 udkom børnebogen "Eiturkoppaprinsessan" (Edderkoppeprinsessen), i 2014 og 2015 udgav hun to bøger om drengen Rani, som flyttede fra byen til en mindre bygd, efter at forældrene er gået hver til sit. Den første Rani-bog udkom i 2014 med titlen Rani I - Ein nýggj byrjan (Rani I - en ny start), den anden Rani-bog udkom året efter med titlen Rani II - Vár og vónir (Rani II - Forår og håb).

Bibliografi

Bøger
 2019 Marin fær ein lítlabeiggja
 2019 Húsfrúgvin í Húsavík
 2019 Løgmansdóttirin á Steig
 2018 Katrin í Toftum
 2018 Marin og Hjartavætturin
 2017 Annika í Dímun
 2015 Skuggamyndir
 2015 Rani II - Vár og vónir - (Forår og håb) (Børnebog)
 2014 Rani I - Ein nýggj byrjan - (En ny start) (Børnebog)
 2013 Eiturkoppaprinsessan - (Edderkoppeprinsessen) (Børnebog)
 2010 Garðvættrarnir gera uppreistur - (Vættrene på bondegården gør oprør) (Børnebog og CD)

Noveller
 2018 Eingin tíð (publiceret i Mín Jólabók, 2018)
 2014 Ein lítil dukka í reyðum morgunskóm  (Publiceret i Mín Jólabók, 2014)
 2013 Jóladunnan  (publiceret i Mín jólabók, 2013).

Digte
 2009 Trælabundin (publiceret i magasinet Kvinna)

Noter

Eksterne henvisninger
 Ingun Christensen (Bókadeildin)

Børnebogsforfattere fra Færøerne
Digtere fra Færøerne
Novelleforfattere fra Færøerne
Sangskrivere fra Færøerne
Kvindelige forfattere i det 21. århundrede

Ingun Christensen


Neues Haus steht für:

 Neues Haus (Platz), Platz in Hannover
 Neues Haus (Gebäude in Hannover), Konzertcafé in Hannover
 Neues Haus (Oberwiesenthal)
 Neues Haus (Schelklingen)
 Neues Haus, Teilbau des Schlosses Malberg, siehe Schloss Malberg #Neues Haus und Runder Garten
 Neues Haus, Gebäude des ersten Theaters in Regensburg, siehe Theater Regensburg #Geschichte des Theaters

Siehe auch:
 Neues Stadthaus
 Neuhaus
 Neuenhaus (Begriffsklärung)
 Neuhausen
 Neuenhäusen, Ortsteil von Celle, Niedersachsen
 Neue Häuser, Häuser in der Laurenzenvorstadt in Aarau, Schweiz

Neues Haus


Luther Henry Jordan, Jr. (1 June 1950 – 23 April 2002) was a Democratic politician from North Carolina and a senior member of the North Carolina General Assembly.

Jordan was born in New York City and moved to North Carolina as a child. He graduated from New Hanover High School in 1969 and received training in mortuary science at Gupton Jones College. He ran a funeral home business in Wilmington, North Carolina and served on the Wilmington City Council for 15 years. Jordan was elected to the North Carolina Senate in 1993 and served in that body until his death in 2002. Jordan earned a bachelor's degree from Shaw University in 1997, at the age of 46. From 1999 to 2002, he served as the Senate Democratic majority whip.

References

1950 births
2002 deaths
North Carolina state senators
Shaw University alumni
20th-century American politicians
21st-century American politicians

Luther Jordan


El Sauber C31 fue un monoplaza de Fórmula 1 diseñado por el equipo Sauber para competir en la temporada 2012. Fue pilotado por Kamui Kobayashi y Sergio Pérez.

Presentación

El Sauber C31 fue presentado el 6 de febrero de 2012 en el Circuito de Jerez. El monoplaza presentó a Telmex, Telcel, Claro y Chelsea FC, entre sus anunciantes.

Resultados
El monoplaza tuvo un excelente, debut con ambos pilotos acabando en los puntos en Australia. En el GP de Malasia, el Sauber C31 logró un segundo lugar a manos de Checo Pérez quien consigue también su primer podio en la F1 a solo 2.2 segundos de Fernando Alonso.

Después de 4 carreras con un 5.º puesto como mejor resultado, Sauber regresó al top 3 en el GP de Canadá: Checo obtuvo su segundo podio, acabando en el tercer lugar; y Kobayashi finalizó 9.º.

Para el GP de Alemania el equipo logra un gran resultado. Kobayashi consiguió iniciar en el puesto 12 y terminar 4.°, mientras que Pérez arrancó en el puesto 17 y concluyó en la 6.a posición otorgando al equipo 20 puntos totales para el campeonato..

Después del parón veraniego, en el GP de Bélgica los Sauber se ubicaron entre los 10 mejores de la calificación, el japonés largó segundo y el mexicano cuarto. Pero en carrera, Pérez abandonó por un accidente en la primera curva, mientras que su compañero terminó fuera de puntos.

En el Gran Premio de Italia, Pérez volvió a subir al podio, solo detrás de Lewis Hamilton, tras largar 12.º.

Para el GP de Japón ambos Saubers C31 pasaron a la Q3; Kobayashi arrancó del tercer puesto mientras Pérez lo hizo desde el quinto. Para la carrera, Kobayashi conquistó el primer podio de su carrera al quedar en el tercer puesto; mientras que Pérez abandonó por trompo en la vuelta 18.

Sauber-Ferrari terminó el Campeonato de Constructores en el sexto lugar con 126 puntos, con dos vueltas rápidas (China y Mónaco), y cuatro podios (Malasia, Canadá, Italia y Japón) Fue el mejor resultado de Sauber desde  (sin contar la asociación BMW Sauber).

Resultados

Fórmula 1

Véase también
 Sauber F1 Team
 Kamui Kobayashi
 Sergio Pérez
 Temporada 2012 de Fórmula 1

Referencias

Enlaces externos

Monoplazas de la temporada 2012 de Fórmula 1
C31

Sauber C31


Gamakoronavirus (Gamma-CoV) jedan je od četiri roda, Alpha-, Beta-, Gama- i Deltacoronavirusa, u poddružini Orthocoronavirinae iz porodice Coronaviridae. Oni su zamotani, jednolančani RNK virusi zoonotskog, pozitivnog smisla. Koronavirusi zaraze i životinje i ljude. Dok su alfa i beta rodovi izvedeni iz baze gena šišmiša, gama i delta rodovi potječu iz bazena ptičjeg i svinjskog gena. Gamma-CoV, također poznat kao koronavirusna skupina 3, su koronavirusi ptičara.

Povezani članci
 Coronaviridae
 Betakoronavirus
 Alphakoronavirus
 Deltakoronavirus
 Koronavirus

Izvori

Gamakoronavirus


Yerleşim birimleri
 Cevizli, İscehisar - Afyonkarahisar ili İscehisar ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Akseki - Antalya ili Akseki ilçesine, bağlı mahalle
 Cevizli, Ardanuç - Artvin ili Ardanuç ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Şavşat - Artvin ili Şavşat ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Gercüş - Batman ili Gercüş ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Sason - Batman ili Sason ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Adaklı - Bingöl ili Adaklı ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Gelibolu - Çanakkale ili Gelibolu ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Bayat - Çorum ili Bayat ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Oğuzlar - Çorum ili Oğuzlar ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Ortaköy - Çorum ili Ortaköy ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Çameli - Denizli ili Çameli ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Erzincan - Erzincan ili merkez ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Uzundere - Erzurum ili Uzundere ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Şahinbey - Gaziantep ili Şahinbey ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Seyitgazi - Eskişehir ili Seyitgazi ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Çukurca - Hakkâri ili Çukurca ilçesine bağlı köy
 Cevizli, İkizdere - Rize ili İkizdere ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Maltepe - İstanbul ili Maltepe ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Kartal - İstanbul ili Kartal ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Kiraz - İzmir ili Kiraz ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Salıpazarı - Samsun ili Salıpazarı ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Suşehri - Sivas ili Suşehri ilçesine bağlı köy
 Cevizli, Akçaabat - Trabzon ili Akçaabat ilçesine bağlı mahalle
 Cevizli, Eşme - Uşak ili Eşme ilçesine bağlı köy

Cevizli


Julie Foggea (født 28. August 1990) er en fransk håndboldspiller som spiller i Brest Bretagne Handball og for Frankrigs håndboldlandshold.

Hun har tidligere spillet for Fleury Loiret HB, Mios-Biganos Handball,Érd NK og CS Rapid București.

Meritter

 Division 1 Féminine
 : 2016 (med Fleury Loiret HB)
 Coupe de la Ligue
 Vinder: 2016 (med Fleury Loiret HB)
 Finalist: 2015 (med Mios-Biganos Handball)
 EHF Challenge Cup:
 Vinder: 2015 (med Mios-Biganos Handball)
Nemzeti Bajnokság I
 : 2018 (med Érd NK)
 #4: 2019 (med Érd NK)
 Magyar Kupa (ungarske pokalturnering)
 Finalist: 2018 (med Érd NK)
 #3: 2019 (med Érd NK)
 Liga Națională
 : 2022 (med CS Rapid Bucureșt)

Referencer

Håndboldspillere fra Frankrig

Julie Foggea


Bu liste, Osmanlı padişahlarının eşlerini listelemektedir.

Liste

Kaynakça
Dipnotlar

Genel
Bernard Lewis, The Emergence of Modern Turkey (Studies in Middle Eastern History), Publisher: Oxford University Press, USA; 3rd edition (September 6, 2001); Paperback: 568 pages; ISBN 0195134605; ISBN 978-0195134605
Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).

Padişah eşleri
Harem (Osmanlı İmparatorluğu)

Osmanlı padişah eşleri listesi


Hatta (en hindi:  ) es una localidad de la India, en el distrito de Damoh, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 289  a 299 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 33 773 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Hatta (India)


Giro d'Italia 2002 var den 85. udgave af Giro d'Italia, en af cykelsportens Grand Tours. Løbet blev kørt fra 11. maj til 2. juni 2002. Giroen startede med en 6,5 km lang  prolog, som blev kørt gennem gaderne i den hollandske by Groningen. Løbet sluttede i den italienske by Milano.

Hold

Trøjernes fordeling gennem løbet

Referencer

2002
Cykelløb i 2002

Giro d'Italia 2002


Transmitting Live er et livealbum fra den skotske keltiske rockband Runrig fra 1994.

Spor
 Ùrlar (Floor) - 2:10
 Àrd (High) - 6:11
 Edge Of The World - 5:13
 The Greatest Flame - 6:18
 Harvest Moon - 6:11
 The Wire - 6:13
 Precious Years - 2:36
 Every River - 2:48
 Flower Of The West - 6:39
 Only The Brave - 4:34
 Alba (Scotland) - 6:17
 Pòg Aon Oidhche Earraich (A Kiss One Spring Evening) - 5:04

Referencer

Eksterne henvisninger
 Transmitting Live på Discogs

Runrig-livealbum
Livealbum fra 1994

Transmitting Live


Bumlepetersen "No. 32" er en dansk kortfilm fra 1912 af ukendt instruktør og efter manuskript af Harriet Lehmann.

Medvirkende

 Frederik Buch

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark

Bumlepetersen "No. 32"


Paradise is an unincorporated community in Whitefish Township, Chippewa County in the U.S. state of Michigan. Paradise is on the northeastern portion of Michigan's Upper Peninsula, on the western side of Whitefish Bay, Lake Superior, about  by road from Sault Ste. Marie and about  north of the Mackinac Bridge. Its zip code is 49768, and the area code is 906. Founded in 1925, Paradise is surrounded by state and national forests and its main business is tourism. It is considered one of two gateways to the Tahquamenon Falls area and Tahquamenon Falls State Park. (The other gateway is Newberry, about  to the southwest.) The area draws hunters, fishers, campers, backpackers, snowmobilers and birdwatchers. The region harvests blueberries and cranberries in season.  It is also the home of the  blueberry festival held every summer. Lake Superior shipping lanes are several miles off shore. The Paradise post office opened May 1, 1947.

Paradise is the main point of entry to Whitefish Point,  to the north, which is a world migratory route protected by the Seney National Wildlife Refuge, and studied by the Whitefish Point Bird Observatory.  It is also known for the Great Lakes Shipwreck Museum, its Lake Superior shoreline, the Whitefish Point Lighthouse, and the Whitefish Point Underwater Preserve, a series of sunken shipwrecks.

The Sufjan Stevens album Greetings from Michigan contains a song entitled "For The Widows In Paradise, For the Fatherless in Ypsilanti."

The Alex McKnight series of fictional crime books by author Steve Hamilton is set in Paradise, and includes numerous descriptions of the terrain and natural landmarks.

References

External links

Paradise Chamber of Commerce
Exploring Paradise
A Paradise Website

Unincorporated communities in Chippewa County, Michigan
Populated places established in 1925
1925 establishments in Michigan
Unincorporated communities in Michigan
Michigan populated places on Lake Superior

Paradise, Michigan


NGC 7616 (NGC 7610) je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Pegazu. Naknadno je utvrđeno da je NGC 7610 ista galaktika.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7616
  Auke Slotegraaf: NGC 7616 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7616 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7600 - 7649

7616

NGC 7616


Lucas Guillermo Castillo Hernández (Güiripa, estado Aragua, Venezuela, 10 de febrero de 1878-Caracas, 9 de septiembre de 1955) fue un sacerdote católico venezolano ordenado el 15 de enero de 1905 y el primer obispo de la Diócesis de Coro nombrado por el Congreso Nacional de la República en el gobierno de Juan Vicente Gómez el 22 de junio de 1923 ocupando el puesto por 16 años.

Biografía
Sus padres fueron Manuel Castillo y Ana Dolores Hernández siendo segundo hijo. Estudió primaria en su pueblo natal y luego sus padres contrataron un profesor francés de apellido Lemonier para estudiar el idioma. Su padre lo llevó a Caracas y estudio en los colegios Fontes, Páez Pumar, Santa Maria y el Colegio Salesianos de Sarría donde comenzó su noviciado y sus primeros estudios eclesiásticos.

En 1904 el obispo de Calabozo monseñor Sendrea le ordena como  Subdiaconado y el 15 de enero de 1905 es ordenado sacerdote por monseñor Juan Bautista Castro. Su primera Misa fue celebrada en la iglesia de Santa Rosalía en Caracas lugar donde sus padres contrajeron matrimonio.

Fue nombrado Párroco de San Casimiro de Güiripa el 20 de septiembre de 1908 donde trabajará por casi 15 años para ser propuesto en 1923 como obispo del recién creado obispado de Coro. Siendo párroco de Güiripa también ocupó un puesto como Concejal entre 1912 y 1915.

Episcopado

Obispo de Coro
El 19 de enero de 1923, el Papa Pío XI lo nombró I Obispo de la Diócesis de Coro.

Recibió la Consagración Episcopal el 22 de junio de 1923.

Siendo obispo de Coro ocultó al escritor, periodista y político venezolano Miguel Otero Silva quien era perseguido por los esbirros del General Gómez.

Arzobispo Coadjutor de Caracas
El 10 de noviembre de 1939, el Papa Pío XII lo nombró Arzobispo Titular de Rhizaeum y Arzobispo Coadjutor de la Arquidiócesis de Caracas.

Arzobispo de Caracas
Luego del fallecimiento de Felipe Rincón González toma posesión como X Arzobispo Metropolitano de la Arquidiócesis de Caracas el 13 de mayo de 1946. El Museo Diocesano de Coro fundado por monseñor Francisco José Iturriza lleva su nombre.

Fallecimiento
S. E. R. Mons. Lucas Guillermo Castillo falleció el 9 de septiembre de 1955, a los 77 años de edad, siendo el Arzobispo Metropolitano de Caracas

Véase también
 Obispos y arzobispos de la Arquidiócesis de Caracas

Referencias

Enlaces externos
 Grupo Urimare (Aragua) Biografía

Aragüeños
Arzobispos de Caracas
Obispos de Coro

Lucas Guillermo Castillo


En hojalatería, se conoce con el nombre de manecilla cada una de las chapas metálicas (escuadra) que se sujetan mediante clavos al enlistonado de la armadura sobre la que van las planchas de la lámina que forma la cubierta.

Tipos
Las manecillas o manillas pueden ser simples o dobles. De sus lados el que se fija a la armadura es plano y en tirabuzón el otro.

Simples: se emplean en el sistema llamado de grapas sencillas y tienen un solo tirabuzón, como los rebordes de los dos costados  de las dos hojas metálicas de la cubierta. Se coloca una de estas hojas con los tirabuzones, que son inversos a los de las manecillas, puestos en el sentido de la vertiente, sujetándola a los cabios con clavos de zinc y enlazando la manecilla en el reborde exterior. Sobre esta hoja se coloca otra de forma que el tirabuzón interior enlace con el estaño, siguiendo así con las sucesivas.
Dobles: La hoja vertical de la escuadra se corta por el medio, de modo que forma dos tirabuzones opuestos. Estas manecillas se emplean en el sistema de dobles grapas, cuyas hojas tienen doblados hacia el exterior los tirabuzones o vueltas en los costados, en sentido de la vertiente. Las hojas van al tope y se unen con la manecilla colocada debajo.

Referencias

Hojalatería
Procesos industriales

Manecilla (hojalatería)


Die Zitadelle von Aleppo () steht auf einem Hügel (Tell) inmitten der Altstadt Aleppos in Nordsyrien. Sie wird als eine der ältesten und größten Festungen der Welt angesehen. Frühste Siedlungsspuren führen bis in die Mitte des dritten Jahrtausends vor Christus zurück. Der Ort wurde von vielen Zivilisationen bewohnt, unter anderem von den Griechen, Byzantinern, Ayyubiden und Mamluken. Der größte Teil der heutigen Gebäude und Wehranlagen stammt wohl aus der Zeit der Ayyubiden im 13. Jahrhundert. Große Restaurierungsarbeiten fanden Mitte der 2000er Jahre statt und wurden vom Aga Khan Trust for Culture und der Archäologischen Gesellschaft Aleppo durchgeführt. Die Zitadelle, die die Altstadt dominiert, ist eine Touristenattraktion und ein Ort von Grabungen und archäologischen Studien. Seit 1986 ist sie Teil des UNESCO-Welterbes. Im syrischen Bürgerkrieg wurde die Zitadelle stark beschädigt und wieder aufgebaut. Bei dem schweren Erdbeben im Februar 2023 wurden die Gebäude erneut beschädigt.

Geschichte

Hurriter, Hethiter, Assyrer und Perser
In den Keilschrifttexten von Ebla und Mari wurde ein Hauptheiligtum des Wettergottes Adad in Aleppo erwähnt. Dieser Tempel aus dem dritten Jahrtausend vor Christus wurde Ende des 20. Jahrhunderts entdeckt. Aleppo wurde später zur Hauptstadt des Reiches Jamchad (19. bis 17. Jahrhundert v. Chr.). Nach einer populären Geschichte leitet sich der Name Aleppo von dem Umstand her, dass Abraham auf dem Hügel seine Schafe molk. Aleppo wurde mehrfach von den Hethitern dominiert. In der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts errichtete Šuppiluliuma I. eine Sekundogenitur unter seinem Sohn Telipinu. Dieser ist auf einer Inschriftenspolie in der Südmauer der al-Qaiqan-Moschee in Aleppo erwähnt. Nach dem Zerfall des späthethitischen Staates von Ḫalpa/Aleppo dominierten die Assyrer die Region (8. bis 4. Jahrhundert v. Chr.), die dann von den Babyloniern und den Persern (539 bis 333 v. Chr.) abgelöst wurden.

Seleukiden
Nachdem Aleppo von Alexander dem Großen erobert worden war, wurde die Stadt von dessen General Seleukos I. – dem Gründer des Seleukidenreiches – verwaltet und in "Beroia" umbenannt. Die Seleukiden errichteten zwischen der Zitadelle und dem Fluss eine Stadt nach hellenistischem Vorbild. Mittelalterliche arabische Historiker berichten, dass die Geschichte der Zitadelle unter Seleukos I. begann. Bis zu 2 Meter dicke Siedlungsschichten aus dieser hellenistischen Ära finden sich an manchen Stellen der Zitadelle. Eine Säulenstraße aus dieser Periode führte von Westen her hoch zur Zitadelle; der Suq von Aleppo steht auf diesem Straßennetz.

Rom und Byzanz
Der letzte Seleukide wurde 63 v. Chr. durch die Römer abgesetzt. Bei einem Besuch des Imperators Julian im Jahr 363 in Aleppo sagte dieser: "Ich blieb einen Tag lang dort, besuchte die Akropolis, opferte dem Zeus einen weißen Bullen nach kaiserlichem Brauch und sprach kurz mit dem Stadtrat über die Götterkulte". Es gibt nur wenige römische Relikte in der Zitadelle. Nach der römischen Reichsteilung von 395 wurde Aleppo Teil des Oströmischen Reiches. Während der Kämpfe zwischen Ostrom und den persischen Sassaniden unter Chosrau II. im 7. Jahrhundert, flohen die Stadtbewohner in die Zitadelle, da die Stadtmauern in einem schlechten Zustand waren. Aus byzantinischer Zeit gibt es einige wenige Überreste. Zwei Moscheen stellten sich als umgebaute byzantinische Kirchen heraus.

Frühe islamische Herrscher
Muslimische Armeen eroberten Aleppo 636. Es ist nicht viel aus dieser frühislamischen Zeit bekannt, außer dass nach einem größeren Erdbeben Reparaturarbeiten erfolgten. Aleppo war eine Grenzstadt zwischen den Arabern und Byzanz. 944 eroberte der Hamdanide Saif ad-Daula die Stadt, woraufhin Aleppo als seine Hauptstadt eine politische und wirtschaftliche Wiedergeburt erlebte. Die Hamdaniden bauten ihren Palast am Fluss, mussten aber nach Angriffen der Byzantiner 962 ihren Palast in die Zitadelle verlegen. Nach den Hamdaniden folgte eine Periode der Instabilität, gekennzeichnet durch byzantinische und beduinische Angriffe, und einer kurzen Herrschaft der Fatimiden.

Zengiden und Ayyubiden
Die Zitadelle erlebte ihre wichtigste Zeit während der Kreuzzüge. Der Zengide Imad ad-Din Zengi und sein Sohn Nur ad-Din vereinigten die Gebiete um Aleppo und Damaskus und verhinderten Einfälle der Kreuzfahrer. Viele bekannte Kreuzfahrer wurden in der Zitadelle gefangengehalten, so zum Beispiel der Graf von Edessa Joscelin II., der hier verstarb, der Fürst von Antiochia, Renaud de Châtillon und der König von Jerusalem, Balduin II., der hier zwei Jahre verbrachte. Nur ad-Din baute die Stadtmauern wieder auf und befestigte die Zitadelle. Er baute die Rampe zum Eingang der Zitadelle, einen Palast und eine Rennbahn. Er ließ auch die zwei Moscheen reparieren und spendete einen hölzernen Mihrab für die Abraham-Moschee. Dieser Mihrab verschwand während der französischen Mandatsherrschaft im 20. Jahrhundert.

Der Ayyubide az-Zahir Ghazi, ein Sohn Saladins, beherrschte Aleppo zwischen 1193 und 1215. Während seiner Herrschaft wurden größere Arbeiten an der Befestigung der Zitadelle durchgeführt und neue Gebäude gebaut, die Zitadell erhielt ihre heutige Form. Az-Zahir Ghazi verstärkte die Mauern, glättete überstehende Teile und verkleidete die Böschung des Hügels am Eingang mit Steinen. Der Burggraben wurde vertieft, mit Wasserkanälen verbunden und mit einem großen Viadukt, der heute noch als Zugang zur Zitadelle dient, überspannt. Anfang des 13. Jahrhunderts wandelte sich die Zitadelle zu einer Palaststadt mit vielen verschiedenen funktionellen Gebäuden: Paläste, Bäder, Moscheen, Schreine, Waffenarsenale, Truppenübungsplätze, Wasserzisternen und Kornhäuser. Am bedeutendsten war die Renovierung des Eingangsbereiches 1213. Az-Zahir Ghazi restaurierte die zwei Moscheen und erweiterte die Stadtmauern, die nun auch die südlichen und östlichen Stadtteile umfassten und so die Zitadelle mehr ins Zentrum der Stadt rückten.

Mongolen und Mamluken
Die Zitadelle wurde während der mongolischen Invasion in Syrien 1260 beschädigt und noch mal um 1400/1401 durch Timur aus Zentralasien zerstört. 1415 machte sich der mamlukische Prinz Saif ad-Din Dschakam daran, die Zitadelle wieder aufzubauen. Aleppo war damals eine große Handelsstadt mit 50.000 bis 100.000 Einwohnern. Dschakams Arbeiten beinhalteten zwei neue Beobachtungstürme am nördlichen und südlichen Hang sowie einen neuen Palast auf einem Turm; der ayyubidische Palast wurde fast ganz aufgegeben. Der mamlukische Sultan al-Ghuri ersetzte das flache Dach des Thronsaales durch eine neue Decke mit neuen Kuppeln.

Osmanisches Reich
Während der osmanischen Herrschaft nahm die militärische Rolle der Zitadelle ab, da die Stadt über die Stadtmauern hinauswuchs und Aleppo mehr und mehr zur Großstadt wurde. Die Zitadelle wurde aber immer noch dazu genutzt, die osmanische Garnison zu beherbergen. Die Größe der Garnison ist nicht bekannt. Ein venezianischer Reisender berichtete von etwa 2000 Menschen, die im Jahr 1556 innerhalb der Zitadelle lebten; 1679 sprach der französische Konsul Laurent d'Arvieux von 1400 Leuten, von denen 350 Janitscharen (osmanische Elitesoldaten) waren. Sultan Süleyman I. restaurierte die Zitadelle 1521.

1822 beschädigte ein Erdbeben die Zitadelle und Stadt schwer. Danach lebten nur noch Soldaten in der Zitadelle, der osmanische Gouverneur Ibrahim Pascha ließ die Steine der zerstörten Gebäude zum Bau von Kasernen benutzen. Unter Abdülmecid I. wurde die Zitadelle 1850/51 renoviert, eine Windmühle stammt wohl aus dieser Zeit.

Französisches Mandat
Während der französischen Herrschaft (1920–45) hatten auch die Franzosen ihre Soldaten in der Zitadelle stationiert. Sie begannen in den 1930ern mit archäologischen Ausgrabungen und umfangreichen Restaurierungsarbeiten. Der mamlukische Thronsaal wurde umfassend restauriert, inklusive einer neuen Decke im Damaszener Stil des 19. Jahrhunderts.

Syrischer Bürgerkrieg
Im 2011 ausgebrochenen Syrischen Bürgerkrieg war Aleppo von 2012 bis 2016 umkämpft. Die Altstadt mit der Zitadelle und ihrer Umgebung gehörte zu dem von der syrischen Regierungsarmee kontrollierten Westteil der Stadt. Große Teile der historischen Bausubstanz wurden stark beschädigt oder zerstört. Auch die Zitadelle wurde in Mitleidenschaft gezogen. Am 12. Juli 2015 wurde sie durch eine Explosion schwer beschädigt. Die syrische Beobachtungsstelle für Menschenrechte gab bekannt, dass Teile der Außenmauer eingestürzt seien, nachdem Truppen der syrischen Regierung einen Tunnel der Aufständischen gesprengt hätten. Laut einer Meldung der syrischen Nachrichtenagentur hätten hingegen die Rebellen den Sprengtunnel selbst gezündet. Der angrenzende historische Basar wurde schon in der Nacht vom 28. auf den 29. September 2012 durch ein Großfeuer weitgehend zerstört, das offenbar durch Kampfhandlungen ausgelöst worden war. Seit 2016 befindet sich die Stadt vollständig unter Kontrolle der Regierung, seitdem haben in vielen Teilen der zerstörten Stadt Wiederaufbauarbeiten begonnen.

Aufbau

Unter den zahlreichen Bauelementen der Zitadelle sind vor allem die folgenden erwähnenswert.

Hügel und Burggraben
Die heutige Zitadelle thront auf einem 50 Meter hohen Hügel, dessen Basis 450 × 325 Meter groß ist. Die Fläche der Zitadelle selbst ist 285 × 160 Meter groß. In der Vergangenheit war die Böschung des Hügels ganz mit Kalkstein verkleidet; von dieser Verkleidung ist jedoch nicht mehr viel erhalten.

Um den Hügel verläuft ein 22 m tiefer und 30 m breiter Graben. Auffallend ist der befestigte Zugang mit der Brücke über den Graben. Der Zugang vor dem Viadukt stammt aus dem 16. Jahrhundert.

Eingangsbereich
Die enorme steinerne Brücke von az-Zahir Ghazi führt zu einem imposanten Eingangskomplex. Mögliche Angreifer mussten, um in die Zitadelle einzudringen, einen mehrfach gewinkelten Weg nehmen: Erst nach einer Abfolge von fünf rechtwinkligen Wendungen und drei großen Toren gelangt man zum Eingang der inneren Hauptburg. Verteidiger konnten über Maschikuli (Öffnungen) in den Mauern heiße Flüssigkeiten über die Angreifer kippen. Außerdem hatten die Verteidiger geheime Wege, um hinter die Angreifer zu kommen. Der Hauptweg war mit figurativen Reliefs geschmückt. Auf diesen ayyubidischen Gebäuden errichteten die Mamluken später ihren Thronsaal.

Ayyubidischer Palast und Hamam
Az-Zahir Ghazis eigener Palast der Glorie brannte in seiner Hochzeitsnacht ab, wurde aber wieder aufgebaut und zählt zu den beeindruckendsten und wichtigsten Monumenten der Zitadelle. Aus der Ayyubidenzeit stammen außerdem ein Eingangsportal mit wabenartigem Muqarnas-Dekor und ein gekachelter Innenhof.

Der mittelalterliche Hamam wurde im traditionellen Stil gebaut und hatte daher drei Abschnitte: Im ersten kleidete man sich um und ruhte aus, im zweiten gab es einen gewärmten Raum, dem dann im dritten Abschnitt ein Heißraum und ein Dampfraum mit Nischen folgten. Kaltes und heißes Wasser wurden durch keramische Rohre geleitet.

Moscheen
In der Zitadelle stehen zwei Moscheen, die einst byzantinische Kirchen waren: die Abraham-Moschee und die Große Moschee. Den höchsten Punkt der Zitadelle bildet das 21 m hohe Minarett der Großen Moschee.

Brunnen und unterirdische Gänge
Die Zitadelle hat nicht nur über Bauten an der Oberfläche, sondern es wurden mehrere Brunnen bis 125 m unter die Oberfläche getrieben. Daneben gibt es noch unterirdische Gänge, die die Türme miteinander verbinden und vielleicht sogar unter dem Graben hindurch in die Stadt führen.

Amphitheater
1980 wurde in der Zitadelle ein modernes Theater für Veranstaltungen und Konzerte gebaut.

Einzelnachweise

Literatur
 Julia Gonnella, Wahid Khayyata, Kay Kohlmeyer: Die Zitadelle von Aleppo und der Tempel des Wettergottes. Neue Forschungen und Entdeckungen. Rhema-Verlag, Münster 2005, ISBN 3-930454-44-0.

Weblinks

 The Citadel of Aleppo – 3D Virtual Tour
 Website mit vielen Fotos der Zitadelle (englisch)

Bauwerk in Aleppo
Burg in Syrien
Siedlungshügel
Aleppo
Altstadt von Aleppo

Zitadelle von Aleppo


Infrastruktura

Početak gradnje/renovacije

Dovršetak gradnje/renovacije ili otvaranje

Svemirske letjelice

Orbitalne i suborbitalne letjelice

Letovi prema Mjesecu i tijelima Sunčevog sustava

 24. svibnja – prekinuti pokušaji da se obnovi komunikacija s marsovim roverom Spirit

Tehnologija

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronautika u 2011.


Doğanca, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Hacılar Kürtler köyüne bağlı bir mahalle iken, 16 Ağustos 1957'de yine aynı köye bağlı Düden, Bucak, Badut, Girne ve Boytar mahalleleri ile birleşerek köy statüsü kazandı. 30 Aralık 1993 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Yerleşim, Samsun il merkezine 50 km, Bafra ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Bafra'nın mahalleleri

Doğanca, Bafra


Sittlingen ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Nordöstlich des Dorfes entspringt der Sittlinger Graben, der ein rechter Zufluss des Walkenweiherbachs ist, der wiederum ein rechter Zufluss der Wörnitz ist. Im Norden grenzt das Zellhaus an, im Süden liegt das Brandholz. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Sankt Ulrich (0,5 km östlich) bzw. nach Langensteinbach (1,2 km westlich), eine weitere führt nach Radwang (1 km nördlich).

Geschichte
Die Fraisch über Sittlingen war strittig zwischen dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts bestand der Ort aus 10 Anwesen. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft sowie die Grundherrschaft über alle Anwesen hatte die Reichsstadt Dinkelsbühl. Die Abgaben der jeweiligen Anwesen erhielten folgende Einrichtungen: Prädikaturpflege und Säckleinspflege (1 Gut je zur Hälfte), Siechenpflege (1 Gut) und Spital (2 halbe Hofgüter, 2 ganze Güter, 4 halbe Güter). Mit Hasselbach hatte man gemeinsam ein Hirtenhaus.

Im Jahr 1809 wurde Sittlingen infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Villersbronn zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde der Ort in die neu gebildete Ruralgemeinde Knittelsbach überwiesen. Am 1. April 1971 wurde Sittlingen im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Dinkelsbühl eingegliedert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Vinzenz (Segringen) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Sittlingen


An Cymbidium borneense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey James Wood. An Cymbidium borneense in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbidium

Cymbidium borneense


Gloria Guillermina Klein Figari (Lima, 10 de abril de 1972), conocida como Gloria Klein, es una actriz de cine, televisión y teatro peruana, más conocida por protagonizar la serie Casado con mi hermano en el rol de Annie.

Biografía
Se inició en la televisión en la telenovela Natacha en 1990 con un rol secundario. Luego, protagonizó la serie Casado con mi hermano en 1992 de Panamericana Televisión, luego de ello participó en la telenovela Leonela, muriendo de amor de América Televisión.

En 2005, participó en la miniserie biográfica Ferrando, de pura sangre de Frecuencia Latina y dos años después participó en Rita y yo.

En 2016, iba a protagonizar la secuela de Casado con mi hermano, pero la secuela fue cancelada antes de emitirse.

En 2018, fue parte del elenco principal de la película Utopía.

En 2022, regresa a la actuación con la telenovela Maricucha, interpretando a Omaira, y a la vez realiza una participación en la serie televisiva Junta de vecinos.

Vida personal
En 2002, se casó con Juan Antonio Hassinger, con quien tiene dos hijos.

Filmografía

Cine
Utopía, La película (2018).

Televisión

Series y telenovelas
Natacha (1990) como Erminia.
Casado con mi hermano (1992–1994) como Annie de Gastelumendi.
Leonela, muriendo de amor (1997) como Margarita "Maggie".
Taxista, ra ra o Taxista Ra Ra (1998–1999) como Lucía.
Augusto Ferrando: De pura sangre (2005–2006) como Violeta Ferreyros.
Rita y Yo (2007) como Matilde.
Magnolia Merino, la historia de un mounstruo (2008–2009) como Edith.
Rita y Yo y mi otra Yo (2009) como Matilde.
Confesiones, historias de la vida misma (2013–2014) como Varios Roles.
Casado con mi hermano 2 (Piloto) (2016) como Annie de Gastelumendi.
Maricucha (2022) como Omaira Campoamor Baca.
Junta de vecinos (2022).
Junta de vecinos 2 (2022).
Maricucha 2 (2023) como Omaira Campoamor Baca.

Programas

 Panorama como Ella misma (Invitada).
 El Reventonazo de la Chola (2022) como Ella misma (Invitada).

Teatro
 Relaciones peligrosas (1992).
 Mary Poppins (2003).
 El barbero de Sevilla (2005).
 Pinocho en el país de las maravillas (2005).
 Don Juan Tenorio (2007) como Doña Lucía.
 Él es mi mujer (2013).
 Perfectos Desconocidos (2018).

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Lima
Actrices de televisión de Perú
Actores de teatro de Perú

Gloria Klein


NGC 7556A kompaktna galaktika u zviježđu Ribama.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7556
  Auke Slotegraaf: NGC 7556 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7556 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7550 - 7599

7556A

NGC 7556A


Infundibulicybe gibba (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Harmaja, 2003) sin. Clitocybe gibba (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Paul Kummer, 1871), este o specie saprofită de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Tricholomataceae și de genul Infundibulicybe, denumită în popor pâlnioară cocoșată, pălăria  popii sau tolceraș care crește printre frunzele adunate de sub gardurile vii rareori solitar, de obicei în grupuri precum în tufe mai mici și se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord prin păduri de foioase și la marginea lor, preferat pe lângă fagi, mai rar și sub carpeni sau stejari, dar ocazional de asemenea în cele de conifere. Apar de la câmpie până la deal, mai rar în regiuni montane, din iunie până în septembrie (octombrie).

Epitetul se trage din cuvântul latin (=cocoș, rotunjire, tumor).

Taxonomie

Fapt acceptat de majoritatea micologilor este prim-descrierea speciei prin renumitul micolog sudafrican Christian Hendrik Persoon ca Agaricus gibbus în volumul 2 al lucrării sale Synopsis methodica Fungorum din 1801 și mai departe orânduirea speciei în genul Clitocybe, determinat de micologul german Paul Kummer nou, de verificat în marea sa operă Der Führer in die Pilzkunde: Anleitung zum methodischen, leichten und sicheren Bestimmen der in Deutschland vorkommenden Pilze mit Ausnahme der Schimmel- und allzu winzigen Schleim- und Kern-Pilzchen ("Ghid pentru știința micologiei, fără ciupercuțe de mucegai și prea mici mucoase și nucleici") din 1871.<ref>Paul Kummer: "Der Führer in die Pilzkunde: Anleitung zum methodischen, leichten und sicheren Bestimmen der in Deutschland vorkommenden Pilze mit Ausnahme der Schimmel- und allzu winzigen Schleim- und Kern-Pilzchen, cu 80 de ilustrații litografice, Editura E. Luppe, Zerbst 1871, p. 123</ref>

Dar acum încep difuziile: Unii autori se referă la Agaricus infundibuliformis (referitor la Jacob Christian Schäffer, 1774), transferat de micologul francez Lucien Quélet ca Clitocybe infundibuliformis în 1872, în timp ce alții l-au considerat chiar sinonim cu Lepista flaccida a lui Narcisse Théophile Patouillard. Dar aceste încercări de redenumire sunt neglijabile. Lepista flaccida (Sowerby, 1799 ex Pat., 1887) este astăzi o specie din genul Lepista.

Studii recente au arătat că genul Clitocybe se împarte în mai multe linii. Prin urmare, micologul finlandez Harri Harmaja a definit genul Infundibulicybe cu Infundibulicybe gibba ca tip de specie, ce este între timp acceptat și de Index Fungorum, și de Mycobank (2019).

După ce în România ciuperca este cunoscută până în prezent aproape mereu numai sub taxonul lui Kummer (2019), și, de asemenea, denumirea Clitocybe gibba se poate găsi exclusiv în cele mai multe cărți micologice cu renume până astăzi, taxonul rămâne accesibil pentru acest articol.

 Descriere

 Pălăria: are o mărime de 3-9 cm, este destul de moale, inițial convexă cu marginea răsfrântă în jos, apoi plată, repede adâncită în mijloc și la sfârșitul perioadei de maturizare în formă de pâlnie, câteodată cu un gurgui central nu prea signifiant, marginea fiind atunci canelată, ondulată, pe alocuri cu rupturi. Cuticula netedă, uscată și catifelată este de culoare crem-maronie, adesea cu tentă de roz, decolorându-se la bătrânețe.
 Lamelele: sunt foarte dese, subțiri, lung decurente la picior, parțial bifurcate și de culoare mai deschisă ca pălăria, tinere chiar albicioase.
 Piciorul: are o înălțime de  4–8 cm și o lățime de 0,5-1 cm, este neted, albicios, subțire și cilindric, fibros și rezistent, în partea inferioară puțin îngroșat, nu rar ca o măciucă, la început plin până împăiat, apoi complet gol în interior. Coloritul este albicios, în orișice caz mai deschis ca pălăria, prezentând un fetru micelian gros și alb la bază. Tija nu are inel.
 Carnea: este subțire, higrofilă, moale în pălărie, dar destul de consistentă și fibroasă în picior, coloritul fiind palid ocru. Mirosul dulceag amintește ceva de migdale amare și gustul este plăcut și aromat.
 Caracteristici microscopice: au spori elipsoidali, ușor în formă de picătură, netezi, hialini (translucizi), neamiloizi (nu intră în reacție cu iod), având o mărime de 5,5-7,5 x 3,5-4,5 microni. Pulberea lor este albă. Basidiile clavate cu patru sterigme fiecare măsoară 28-35 x 5-7 microni. Cistidele (elemente sterile situate în stratul himenal sau printre celulele din pielița pălăriei și a piciorului, probabil cu rol de excreție) cu un aspect asemănător sunt ceva mai scurte și rotunjite în vârf.
 Reacții chimice: cuticula se colorează cu tinctură de Guaiacum gri-verzui.

Mai există o formă uriașă a acestei specii, denumită Clitocybe maxima (vezi imaginea mai jos).

 Confuzii
Tolcerașul poate fi confundat cu mai multe alte soiuri comestibile până letale, de exemplu cu: Calocybe gambosa (comestibil, mai puternic, miros de făină),  Clitocybe amoenolens – fără imagine (letal, cuticula de colorit mai brun-roz, lamelele foarte asemănătoare, miros puternic de iasomie, pere coapte sau viorele, nu de migdale), Clitocybe clavipes sin. Ampulloclitocybe clavipes (comestibil, dar otrăvitor cu alcool, miros de ciuperci, slab fructuos), Clitocybe geotropa (comestibil, mai mare, miroase asemănător), Clitocybe odora (comestibil, miros de anason),Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 6, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1989, p. 354-355, ISBN 88-85013-46-5 Clitocybe phyllophila sin. Clitocybe cerussata (letal, miros ceva rășinos la maturitate, niciodată de migdale amare), Clitocybe sinopica (comestibil), Clitocybe squamulosa (comestibil), Clitopilus prunulus (comestibil), Hygrophoropsis aurantiaca (comestibil), Lepista flaccida sin. Clitocybe flaccida (comestibil) sau Lepista gilva (comestibil, mai mare, cu pete apoase pe pălărie).

 Specii asemănătoare în imagini

 Valorificare
Pâlnioară cocoșată se consumă cel mai bine proaspătă, la fel ca Calocybe gambosa''. Astfel ea poate fi preparată ca ciulama de ciuperci cu smântâna sau într-o salată cu cașcaval și iaurt, mai departe ca sos la un fileu de pește (de exemplu cod), într-un gratinat cu roșii, ceapă și brânză, într-un sos cu carne tocată și usturoi la macaroane sau ca partea unui pateu de ciuperci.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. IV, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1928
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1-3, 5 vezi sub "Note"
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Fred Kränzlin: "Pilze der Schweiz", vol. 6 – Russulaceae, Editura "Verlag Mykologia", Lucerna 2005, ISBN 3-85604-060-9
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Clitocybe gibba mai deschisă, film în limba italiană
 Clitocybe gibba mai închisă, film în limba spaniolă

Tricholomataceae
Clitocybe
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1790 în știință

Infundibulicybe gibba


Wai or WAI may refer to :

Places
 Wai, Maharashtra, a small town in India
 Wai (Vidhan Sabha constituency), a Maharashtra Legislative Assembly constituency centered around the town
 Wao State (Vav, Wai, Way), a former princely state in Banas Katha, Gujarat, India
 Wa (Japan) (倭), the Cantonese pronunciation of an ancient name of Japan, sometimes transcribed as Wai
 Koh Wai, also known as Poulo Wai or the Wai Islands, is a group of two small uninhabited islands in the Gulf of Siam, Cambodia
 The Wai, Tai Wai station, Tai Wai, New Territories, Hong Kong; a shopping mall on top of Tai Wai station

Other
 Wai, a term referring to the walled villages of Hong Kong
 Wai, the Cantonese-derived orthography for the Chinese surname Wéi (surname 韋)
 Wai, Māori word for "water" or "river", used as a common prefix in New Zealand place names
 Wai, a form of Thai greeting
 Web Accessibility Initiative, an effort to improve the accessibility of the World Wide Web (WWW or Web) for people with disabilities
 NO WAI, a phrase that is part of the O RLY? Internet meme

See also

 Wai-Wai (disambiguation)

ja:ワイ

Wai


Leandro Porzia (Porzia, 22 de dezembro de 1673 - Roma, 2 de junho de 1740) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Porzia em 22 de dezembro de 1673, feudo de sua família em Friuli, patriarcado de Aquileia. Filho do conde Fulvio di Porcia e Laura di Maniago, sobrinha do cardeal Leandro Colloredo, C.O. (1686), por parte de mãe. Seu sobrenome também está listado como Porcia; e como Portia.

Educação
Entrou na Ordem de São Bento Cassinese no mosteiro de Santa Giustina, Pádua, 1693; tomou o nome de Egídio. Obteve o doutorado em teologia em 1º de abril de 1697; ele também tinha doutorado em filosofia escolástica e dogmática.

Sacerdócio
Ordenado em 22 de dezembro de 1696. Professor de teologia dogmática na Universidade de Pádua; professor de teologia no mosteiro de S. Callisto, Roma. Consultor da SS.CC. das Indulgências e Relíquias, Visita Apostólica e Índice. Consultor do Supremo SC do Santo Ofício, setembro de 1722. Prior e depois, em 1722, abade do mosteiro beneditino de S. Paolo fuori le mura, Roma; abençoado pelo papa assistido pelos abades de Monte Cassino e Casamare. Participou do sínodo de Latrão, em 1725. A ele e seus sucessores foi concedida permissão para conferir o sacramento da confirmação e as ordens menores aos monges de seu mosteiro e aos súditos dos castelos e terras do mesmo. Teólogo do Papa Inocêncio XIII. Consultor do Santo Ofício. Em 1726,Unigenitus Dei Filius contra os jansenistas.

Episcopado
Eleito bispo de Bérgamo em 12 de abril de 1728. Consagrado em 2 de maio de 1728, Roma, pelo Papa Bento XIII, auxiliado por Francesco Scipione Maria Borghese, arcebispo titular de Traianopoli di Rodope, e por Nicola Saverio Santamaria, bispo titular de Cirene. Tomou posse da diocese pelo procurador, o cônego Giampaolo Giupponi, vigário geral; mas nunca foi ocupá-la.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 30 de abril de 1728; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Girolamo degli Schiavoni, em 10 de maio de 1728. Escreveu sua primeira carta pastoral aos fiéis de Bérgamo em 11 de maio de 1728. Optou pelo título de S. Calisto, em 20 de setembro de 1728. Protetor da Congregação Beneditina dos monges Guglielmiti , em 29 de janeiro de 1729. Participou do conclave de 1730, que elegeu o Papa Clemente XII; teve que se ausentar por motivo de doença de 24 a 30 de abril; e de 21 de junho a 11 de julho. Renunciou ao governo da diocese em 18 de novembro de 1730. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, de 27 de fevereiro de 1736 a 11 de fevereiro de 1737. Prefeito da SC do Índice de janeiro de 1740 até sua morte. Morreu durante o conclave de 1740, que elegeu o Papa Bento XIV. Abade comendatário de Rosazzo.

Morte
Morreu em Roma em 2 de junho de 1740, próximo ao pôr do sol, em seu palácio romano, durante o conclave. Exposto e enterrado em seu título, S. Calisto.

Cardeais nomeados pelo papa Bento XIII
Cardeais beneditinos

Leandro Porzia


Rogaine may refer to:

 Rogaine, one brand of minoxidil, a hair-regrowth medication
 Rogaining, a team sport of cross-country navigation

Rogaine


Pigen uden skygge er en kortfilm fra 1990 instrueret af Susanne Hvidtfeldt efter manuskript af Susanne Hvidtfeldt.

Handling
En kvinde opdager, at hun er ulykkelig gravid og tvinges til at gøre op med sin forestilling om liv og især skyld. Da hun ikke magter denne opgave, giver hun i stedet sig selv rollen som hævnende ærkeengel og forsøger at overbevise manden om sin skyld og frugtbarhed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1990

Pigen uden skygge