Agnieszka Holland (; born 28 November 1948) is a Polish film and television director and screenwriter, best known for her political contributions to Polish cinema. She began her career as assistant to directors Krzysztof Zanussi and Andrzej Wajda, and emigrated to France shortly before the 1981 imposition of the martial law in Poland.

Holland is best known for her films Europa Europa (1990), for which she received Golden Globe Award as well as an Academy Award for Best Adapted Screenplay nomination, The Secret Garden (1993), Angry Harvest and the Holocaust drama In Darkness, the last two of which were nominated for the Academy Award for Best Foreign Language Film. In 2017, she received Alfred Bauer Prize (Silver Bear) for her film Spoor at the Berlin International Film Festival. In 2020, she was elected President of the European Film Academy. In 2023, her film Green Border won the Special Jury Prize at the Venice International Film Festival.

Early life and education
Holland was born in Warsaw, Poland in 1948. She is the daughter of journalists Irena (née Rybczyńska) and Henryk Holland, who was a prominent Communist activist since 1935 and a captain of the Soviet Army. Holland's mother was Roman Catholic and her father Jewish, but she was not brought up in either faith. Her father, Henryk Holland, lost his parents in a ghetto during the Holocaust, and spent most of his adult life denying his own Jewishness.  Holland's father was an ardent Communist journalist whose publications against a number of prominent professors led to their dismissals by the Communist regime.  Holland's mother participated in the 1944 Warsaw Uprising as a member of the Polish resistance movement. Holland's Catholic mother aided several Jews during the Holocaust and received the Righteous Among the Nations medal from the Yad Vashem Institute in Israel.

Holland was often ill as a child, and spent much of her time writing, drawing and directing short plays with other children. When she was eleven, her parents, whose marriage had been continuously contentious, divorced and her mother soon remarried a Jewish journalist, Stanisław Brodski.

Holland describes her relationship with her father as influential, but very distant. According to Holland, "he was very interesting, very intelligent, and in the last years of his life he gave me a lot of doors to the art and the film. But he wasn't really interested in the young children and he only noticed me when he wanted to make a kind of show". Holland recalls being shown off to her father's friends during late night gatherings, and then being ignored in the morning when he was no longer entertaining. When Holland was thirteen, her father committed suicide while under house arrest in Warsaw.

Holland attended the Stefan Batory Gymnasium and Lyceum in Warsaw. After high school, she studied at the Film and TV School of the Academy of Performing Arts in Prague (FAMU) because, as she said in an interview, she thought the Czechoslovak films of the 1960s were very interesting: "I watched first films of Miloš Forman, Ivan Passer, and Věra Chytilová. They seemed to be fantastically interesting to me, unlike what was being made in Poland at that time". At FAMU, she also met her future husband and fellow director, Laco Adamik.

Holland witnessed the Prague Spring of 1968 while in Czechoslovakia, and was arrested for her support of the dissident movement for the government reforms and political liberalization. She describes her time in Prague as her "introduction to politics, violence, beauty, art, marriage, film and other arts...everything that happened to [her] after was based on this Czechoslovak experience". During her time in prison, she spent time in a cell between two inmates who had fallen in love. It became her job to pass erotic notes and messages between them. Holland herself said that "it was like phone sex and I was the cable". It was during her time in Prague and in prison that she realized "she'd rather be an artist than an agitator". Holland graduated from FAMU in 1971. She returned to Poland and wrote her first screenplay. Though it was censored and stopped from being developed, it attracted the attention of Andrzej Wajda, who became her mentor. Her daughter with Adamik, Kasia (born 28 December 1972), is also a director.

The events and confusing identities that made up her childhood resulted in Holland being known to have a significant struggle with identity, which manifests itself in many of her most famous films, specifically those related to Polish-Jewish interactions during the Holocaust. According to Holland, the tense relationship between ethnic Jews and Poles is still an ongoing issue. She claims that "Jews from Poland are still hostile to the Polish...There are things in Catholicism and Polish nationalism which are deeply anti-Semitic". Her film Europa, Europa brought her success and recognition in Hollywood, but she has always and still faces trouble in her career and life due to her past. Holland's "mixed Polish Catholic and Jewish ancestry...places her at the hub of this century's violence". These conflicts and hardships have been the inspiration for films such as Europa, Europa and In Darkness.

Career

Holland began her career as an assistant director for Polish film directors Krzysztof Zanussi and Andrzej Wajda. Her credits include Zanussi's 1973 film, Iluminacja (Illumination), and Wajda's 1983 film, Danton. She was first assistant director on Wajda's 1976 Man of Marble, an experience which gave her the capability to explore political and moral issues within the confines of an oppressive regime. Though she had a large role to play in the success of this film, her name was kept off of the credits because of censorship laws. In the first part of her career, Holland was unable to release any films under her own name because of the harsh censorship of Communist authorities. Wajda offered to adopt her but she refused, convinced that she could eventually release films under own name. Her first major film was Provincial Actors (Aktorzy Prowincjonalni), a 1978 chronicle of tense backstage relations within a small-town theater company which was an allegory of Poland's contemporary political situation. It won the International Critics Prize at the 1980 Cannes Film Festival.

Holland directed two more major films in Poland, Fever (Gorączka, 1980, entered in the 31st Berlin International Film Festival) and A Lonely Woman (Kobieta samotna) in 1981, before immigrating to France shortly before the December 1981 imposition of martial law in Poland.  She was told that she could not return to Poland, and was unable to see or even have any contact with her daughter for over eight months. During this time, though safe, Holland was unable to create any successful films on her own.

Knowing she could not return to communist Poland, Holland wrote scripts for fellow Polish filmmakers in exile: Wajda's Danton, A Love in Germany (1983), The Possessed (1988) and Korczak (1990). She also developed her own projects with Western European production companies, directing Angry Harvest (1985), To Kill a Priest (1988) and Olivier, Olivier (1992). Holland received an Academy Award nomination for Best Foreign Language Film for Angry Harvest, a West German production about a Jewish woman on the run during World War II.

Holland's depiction of the Holocaust
Some of Holland's most famous work has been her depictions of the Holocaust. These works have been controversial because of Holland's commitment to realism, and the acceptance of all types of individuals both as victims and as flawed human beings deserving of guilt. According to an article written about Holland, her films about the Holocaust "cling to the world as she sees it. A world in which wisdom, if it exists at all, lies in accepting the violence and human frailty in everyone, without exception, including Jewish people". This is most poignant in Holland's 2011 film In Darkness, in which Jewish and Polish Catholic characters are juxtaposed as having some of the same reprehensible qualities as well as redeemable ones.

Holland's best-known film may be Europa Europa (1991), which was based on the life of Solomon Perel (a Jewish teenager who fled Germany for Poland after Kristallnacht in 1938). At the outbreak of World War II and the German invasion of Poland, Perel fled to the Soviet-occupied section of the country. Captured during the German invasion of the USSR in 1941, Solomon convinced a German officer that he was German and found himself enrolled in the Hitler Youth. The film received a lukewarm reception in Germany, and the German Oscar selection committee did not submit it for the 1991 Best Foreign Language Film Oscar. However, it attracted the attention of Michael Barker (who handled Orion Classics' sales at the time). Europa, Europa was released in the United States, winning the 1991 Golden Globe Award for Best Foreign Language Film and an Oscar nomination for best adapted screenplay.

Almost twenty years later, Holland released In Darkness (2011), a German-Canadian-Polish co production that dramatized the story of a Polish sewage worker who aided a group of Jewish refugees by hiding them in the sewers of Lwów during the time when Jewish people in the city were being sent to extermination camps. The story focuses on the relationships between ethnic Poles and Jewish people during the Holocaust. The characters of In Darkness are shown as having some strong similarities, despite the fact that the realities for Jews and ethnic Poles, specifically those depicted in the film, are extremely different. By comparing the Polish protagonist to the Jewish ones, Holland recreates the morally confusing and physically brutal world that though very different for those who were hunted, was everywhere during the Third Reich. This juxtaposition seemed to be a reflection of Holland's own personal experience, specifically her struggle with identity and anti-semitism.

Holland and Hollywood
Until her successful 1991 film Europa, Europa, Holland was barely recognized as an acclaimed filmmaker in Hollywood. Her chance came about because of a roller coaster ride with the future producer of her American debut Artur Brauner. Holland had been treated to a day at Disneyland by the American Academy when she was in the running as a nominee for a foreign Oscar for her film Angry Harvest. After the difficulty she had getting Angry Harvest made, she had almost decided to give up filmmaking once and for all, but Brauner was convinced that with Europa, Europa he had a perfect project for her. During her trip to Disney, Holland, "against her better judgement decided to ride a roller coaster with her producer. After they stepped off, Holland was shaking with fear as Brauner whipped a contract out of his pocket: "Sign!"". The success of this film brought Holland to the attention of mainstream Hollywood, bringing her the opportunity to direct the film adaptation of the 1911 novel The Secret Garden. This was Holland's first movie made for a major studio with a broad American public in mind. It was a huge change in style for Holland, who was known at the point for her generally dark and pessimistic directorial perspective.

Holland's later career

A friend of Polish writer and director Krzysztof Kieślowski, Holland collaborated on the screenplay for his film, Three Colors: Blue. Like Kieślowski, Holland frequently examines issues of faith in her work. Much of her film work has a strong political slant. Government reprisals, stifling bureaucratic machinery, sanctioned strikes and dysfunctional families are represented in her early work. In a 1988 interview Holland said that although women were important in her films, feminism was not the central theme of her work. She suggested that when she was making films in Poland under the Communist regime, there was an atmosphere of cross-gender solidarity against censorship (the main political issue). Holland said that she was interested in happenings between people, not the politics occurring outside them; in this context, "maybe you could say that all my movies are political."

Holland's later films include Olivier, Olivier (1992), The Secret Garden (1993), Total Eclipse (1995), Washington Square (1997), the HBO production Shot in the Heart (2001), Julie Walking Home (2001), and Copying Beethoven (2006).

In a 1997 interview, when asked how her experiences as a director have influenced her films, Holland said "filmmakers of the younger generation lack life experience" and, as a result, lack many of the tools needed to breathe humanity into their characters. Compared to directors of her generation, she feels that the younger generation comes from wealthy families, goes straight to film schools and watches movies primarily on videotape. Holland suggests that this results in what she calls a "numbness" and "conventionalization" of contemporary cinema.

In 2003, Holland was a member of the jury at the 25th Moscow International Film Festival. The following year she directed "Moral Midgetry", the eighth episode of the third season of the HBO drama series The Wire. In 2006, Holland returned to direct the eighth episode of the fourth season ("Corner Boys"). Both were written by novelist Richard Price. Show runner David Simon said that Holland was "wonderful behind the camera" and staged the fight between Avon Barksdale and Stringer Bell in "Moral Midgetry" well.

In 2007 Holland, her sister Magdalena Łazarkiewicz and her daughter Katarzyna Adamik directed the Polish political drama series Ekipa, and in 2008 Holland became the first president of the Polish Film Academy. On 5 February 2009, the Krakow Post reported that Holland would direct a biopic about Krystyna Skarbek entitled Christine: War My Love.

Her 2011 film, In Darkness, was selected as the Polish entry for the Best Foreign Language Film at the 84th Academy Awards. In January 2012, the film was one of the five nominees.

Holland accepted an offer to film a three-part drama for HBO about Jan Palach, who immolated himself in January 1969 to protest "normalization" after the Warsaw Pact invasion of Czechoslovakia in August 1968. The resulting miniseries, Burning Bush, has been shown in Poland and Germany and selected for a Special Presentation screening at the 2013 Toronto International Film Festival. She also won the Czech Lion Award in the Best Director category for this TV series.

On 1 December 2013, the film screened at the National Gallery of Art in Washington, DC, where Holland was invited to deliver the Rajiv Vaidya Memorial Lecture: Viewing History through the Filmmaker's Lens. It was also shown at the 2013 Philadelphia Film Festival. Holland was a guest speaker at Brooklyn College.

In December 2013, Holland was announced as director of NBC's next miniseries Rosemary's Baby, a two-part version of the best selling novel by Ira Levin with Zoe Saldana.

Agnieszka Holland took over the chairmanship of the European Film Academy board in January 2014.

In March 2016, it was announced that Holland is set to direct an adaptation of Peter Swanson's best-selling novel The Kind Worth Killing, a psychological thriller about a ruthless female killer.

In February 2017, Agnieszka Holland received The Silver Bear Alfred Bauer Prize for Spoor. The award is given to the films that are perceived to open new perspectives in the art of film.

In 2019, she won the Golden Lions Award (Polish: Złote Lwy) at the 44th Gdynia Film Festival for her historical film Mr. Jones, which deals with the subject of the Great Famine in Ukraine. On 23 November 2019, Agnieszka Holland and Anne Applebaum were awarded Orders of Princess Olga, 3rd Class by Ukrainian President Volodymyr Zelensky for their efforts in promoting the memory of the Holodomor.

In 2020, her next film Charlatan was selected as the Czech entry for the Best International Feature Film at the 93rd Academy Awards making the February shortlist.

In 2023, her film Green Border, which portrays the plight of migrants caught in the Belarus–European Union border crisis, premiered at the 80th Venice International Film Festival where it was awarded the Special Jury Prize. The film caused much controversy and met with strong criticism from Polish government officials who accused Holland of painting a bad image of the Polish border guards abroad.

Filmography
 Jesus Christ's Sin (Grzech Boga, 1970)
 Evening at Abdon's (Wieczór u Abdona, 1975)
 Pictures from Life: A Girl and Aquarius (Obrazki z życia: dziewczyna i "Akwarius", 1975)
 Sunday Children (Niedzielne dzieci, 1977)
 Screen tests (Zdjęcia próbne, 1976)
 Something for something (Coś za coś, TV movie, 1977)
 Provincial Actors (Aktorzy prowincjonalni, 1979, International Critics Prize at Cannes Film Festival)
 Fever (Gorączka, 1980)
 A Lonely Woman (Kobieta samotna, 1981)
 Postcards from Paris (TV film, 1982)
 Interrogation (1982)
 Culture (documentary, 1985)
 Angry Harvest (Bittere Ernte, 1985, Germany, Academy Award nominee for the best foreign language film)
 To Kill a Priest (1988)
 Europa, Europa (1990, Academy Award nominee for the best screenplay)
 Olivier, Olivier (1992)
 The Secret Garden (1993)
 Red Wind (TV movie, 1994)
 Total Eclipse (1995)
 Washington Square (1997)
 The Third Miracle (1999)
 Shot in the Heart (2001)
 Golden Dreams (documentary, 2001)
 Julie Walking Home (2002)
 Cold Case (2004)
 Copying Beethoven (2006)
 The Wire
 Episode 3.08 "Moral Midgetry" (2004)
 Episode 4.08 "Corner Boys" (2006)
 Episode 5.05 "React Quotes" (2008)
 A Girl Like Me: The Gwen Araujo Story (2006)
 Ekipa (2007)
 Janosik. Prawdziwa historia (2009)
  The Killing
 Episode 1.06 "What You Have Left" (2011)
 Episode 1.09 "Undertow" (2011)
 Episode 2.01 "Reflections" (2012)
 Treme
 Episode 1.01 "Do You Know What It Means" (2010)
 Episode 1.10 "I'll Fly Away" (2010)
 Episode 2.10 "That's What Lovers Do" (2011)
 Episode 4.05 "...To Miss New Orleans" (2013)
 In Darkness (2011) (nominee for Best Foreign Language Film award at the 84th Academy Awards as Polish entry)
 Burning Bush (2013) (a three-part mini-series created for HBO)
 Rosemary's Baby (2014)
 House of Cards
 Episode 3.10 "Chapter 36" (2015)
 Episode 3.11 "Chapter 37" (2015)
 Episode 5.10 "Chapter 62" (2017)
 The Affair
 Episode 3.6 (2015)
 Spoor (2017)
 The First
 Episode 1.01 "Separation" (2018)
 Episode 1.02 "What's Needed" (2018)
 Mr. Jones (2019)
 Charlatan (2020)
 Green Border (2023)

Other work
Agnieszka Holland translated from Czech to Polish the novel The Unbearable Lightness of Being. She volunteered for this task after meeting the author, Milan Kundera, in 1982, and reading the manuscript; both were living in Paris at that time. Holland found the events of the book relatable not only to her personal experience of the Warsaw Pact invasion of Czechoslovakia but also to the strikes of 1980 in Poland, and therefore wanted to introduce the book to the Polish audience. The translation was originally published by the London-based publisher Aneks and has since been widely reprinted.

Further reading

 Agnieszka Niezgoda (conversations), Jacek Laskus (photographs). Hollywood PL. Beyond The Dream: Personal Roads to The Silver Screen. (Warsaw, Poland, 2013) Wydawnictwo Hollywood PL.
 Agnieszka Holland, "Viewing History through the Filmmaker's Lens," lecture delivered December 1, 2013, at the National Gallery of Art, Washington DC.

See also
 List of female film and television directors
 List of LGBT-related films directed by women
 Cinema of Poland
 List of Poles
 List of Polish Academy Award winners and nominees

References

External links

 Agnieszka Holland at Culture.pl

1948 births
Academy of Performing Arts in Prague alumni
Brooklyn College faculty
English-language film directors
Polish women film directors
Women television directors
German-language film directors
Living people
Film people from Warsaw
Polish expatriates in the United States
Polish people of Jewish descent
Polish television directors
Officers of the Order of Polonia Restituta
Commanders with Star of the Order of Polonia Restituta
Recipients of the Gold Medal for Merit to Culture – Gloria Artis
Polish women screenwriters

Agnieszka Holland


أمبيلون (Αμπελών) هي مدينة في لاريسا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 6026 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 15
تيرنافوس
مدن اليونان
أماكن مأهولة في لاريسا (مقاطعة إقليمية)

أمبيلوناس


Koki Nakamura (født 20. maj 1992) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fujieda MYFC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koki Nakamura


El cotiga crestirrojo o crestirroja (en Colombia) (Ampelion rubrocristatus), también denominado cotinga crestada (en Colombia), cotinga penachirroja (en Ecuador) o cotinga de cresta roja (en Perú y Venezuela), es una especie de ave paseriforme de la familia Cotingidae, una de las dos pertenecientes al género Ampelion. Es nativo de la región andina del noroeste y oeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye en el norte de Colombia (Sierra Nevada de Santa Marta), también en la Serranía del Perijá (frontera entre Colombia y oeste de Venezuela); y en los Andes desde el oeste de Venezuela (hacia el sur desde el noreste de Trujillo) y Colombia hacia el sur por Ecuador y  Perú hasta Bolivia (al sur hasta Santa Cruz).

Esta especie es considerada bastante común y ampliamente diseminada en sus hábitats naturales; los bordes del bosque de montaña, páramos, bosques de Polylepis  y bosques secundarios, pero se adapta a los setos y terrenos agrícolas con árboles dispersos,  entre los 2200 y 4050 m de altitud.

Descripción

Mide entre 20,5 y 23 cm de longitud. Su plumaje es gris, plomizo en el dorso, negruzco sobre la cabeza, las alas y la cola y blancuzco en la parte baja del vientre, la grupa, la región infracaudal y unas franjas en la cola que se dejan ver en vuelo. Presenta una cresta nucal con plumas largas de color granate. El pico es blanco, con la punta negra. El iris es rojo.

Comportamiento
Usualmente es visto solitario o en pareja, casi siempre encaramado inmóbil y derecho en lo alto de un arbusto o árbol bajo. Parece perezoso, bastante manso. No acompaña bandadas mixtas. Se exhiben levantando la cresta e inclinándose con la cola desplegada.

Alimentación
Se alimenta principalmente de frutos, especialmente muérdago, y además captura insectos al vuelo.

Reproducción
Se reproduce entre febrero y agosto en Colombia y en octubre en Ecuador. Construye el nido con ramitas y líquenes a baja altura; la hembra pone un huevo.

Vocalización

Generalmente permanece callado, pero sabe dar un llamado bajo y gutural «rrreh», o extendido en un canto como rana «k-k-k-k-k-rrrréh».

Sistemática

Descripción original
La especie A. rubrocristatus fue descrita por primera vez por los naturalistas franceses Alcide d'Orbigny y Frédéric de Lafresnaye en 1837 bajo el nombre científico Ampelis rubro-cristata; localidad tipo «Ayopayo, Cochabamba, Bolivia».

Etimología
El nombre genérico masculino «Ampelion» deriva del griego «ampeliōn, ampeliōnos»: pequeño pájaro desconocido mencionado por Dionisio, y del latín «ampelion, ampelionis»: pájaro desconocido, identificado de forma variada; y el nombre de la especie «rubrocristatus», se compone de las palabras del latín «rubro»: rojo  y «cristatus»: crestada; significando «de cresta roja».

Taxonomía
Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Ampelion rubrocristatus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Ampelion rubrocristatus en xeno-canto.
 Rosenthal, Joel N. (2007) Foto

rubrocristatus
Aves de los Andes
Animales descritos en 1837
Taxones descritos por Alcide d'Orbigny
Taxones descritos por Frédéric de Lafresnaye

Ampelion rubrocristatus


Ediciones Petronio fue un sello editorial español, con sede en el número 558 de la calle Valencia de Barcelona. Estuvo vinculada a la Editorial Ferma durante unos años como socios pero Ediciones Petronio era totalmente societaria de la familia no de E. Ferma. Trabajaba con la distribuidora Edipress y tenía varios sellos editoriales entre los que estaban Ed. Victoria  sello que publicó novelas y fotonovelas eróticas -pornográficas  (con redacción en la misma sede).

Entre las décadas de los sesenta y setenta del siglo XX, Ediciones Petronio produjo libros de clásicos de la literatura con encuadernaciones de lujo en tapa dura, grabado oro y sobrecubiertas las cuales eran dibujadas por los grandes dibujantes que trabajaban con la editorial, entre algunos Chacopino, etc. y luego se especializó en colecciones de literatura popular (suspense, espionaje, acción y terror), así como libros de temática erótica y morbosa los Clásicos de la Literatura Erótica Universal, Apollinaire, Sacher M., Moratin entre otros. También lanzó cuentos troquelados, álbumes de cromos y una colección de tebeos de aventura y acción.
De sus mayores éxitos editoriales cabe destacar los libros relacionados con la II Guerra Mundial con escritores como Karl Von Vereiter, fue el editor que en colaboración con el Amical de Mauthausen de Francia , adquirió los derechos de edición del libro Deportación, sobre los campos de concentración nazis.
Fue de las primeras editoriales españolas en promocionar sus libros en El corte Inglés, Simago, Galerías Preciados y todas las ferias del libro, como asimismo en Latinoamérica, donde sus obras clásicas estaban en cualquier rincón, hoy en día sus ediciones están muy buscadas por los coleccionistas.
Su editor y fundador Juan Pascual Fuster falleció el 6 de julio de 2018.

Colecciones de tebeos

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Editorial Petronio, "Tercera Fundación"
 Ediciones Petronio, "Tebeosfera"

Editoriales de historieta de España

Ediciones Petronio


List of radio stations in Georgia may refer to:

 List of radio stations in Georgia (country)
 List of radio stations in Georgia (U.S. state)

List of radio stations in Georgia


An Chloris parvispicula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Aristida Alfredo Caro ngan Evangelina A. Sánchez. An Chloris parvispicula in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chloris

Chloris parvispicula


Jennie Caroline Eleonore Johansson (født 15. juni 1988 i Hedemora) er en svensk svømmer, som svømmer for Sveriges svømmelandshold og siden 2014 har svømmet for SK Neptun i Stockholm.

Svømmekarriere
Jennie Johansson fik sit internationale gennembrud i svømning, da hun i 2009 deltog i sit første internationale stævne som var EM i kortbanesvømning 2009, hvor hun vandt en bronsemedalje i 100 meter brystsvømning. Året efter vandt hun overraskende sølv i 100 meter bryst ved EM i svømning 2010 på langbane. Hun delte sølvmedaljen med Rikke Møller Pedersen, de svømmede med tiden 1.07,36 som for Jennies vedkommende var en personlig rekord, en forbedring på 1,74 sekund.

Jennie Johansson deltog for Sverige ved de Olympiske Lege 2012.

I 2015 blev hun verdensmester i 50 meter bryst ved VM i svømning i Kazan, Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Svømmere fra Sverige
Svømmere ved sommer-OL 2016

Jennie Johansson


Na dança, um dançarino principal (abreviado como principal) ou primeiro bailarino (do italiano "primo-ballerino" ou "premier-danseur"; em inglês "principal-dancer" ou "star-dancer") é uma posição/nível do bailarino de mais alto nível técnico dentro de uma companhia de dança profissional, particularmente de uma companhia de balé, que pode ser homem ou mulher. A posição é semelhante à do solista; no entanto, o principal executa além dos solos, também o trecho "pas de deux" no balé. Existe também os termos equivalentes "danseur-étoile", "premier-sujet", "sujet-étoile", em inglês "star-dancer" (título supremo do "ballerino le sujet", um dançarino que faz pequenos papéis de solista).

É uma posição cobiçada na companhia, é a posição de maior destaque que um dançarino pode receber na companhia. O termo é usado principalmente no balé, mas também pode ser usado em outras formas, como a dança moderna. Eles geralmente são a estrela do balé. O termo dançarino principal sênior às vezes também é usado.

O dançarino principal pode ser um bailarino contratado para uma companhia de dança, ou também pode ser um dançarino do corpo de balé promovido dentro da companhia. Esse processo pode levar várias temporadas de desempenho ou até anos para ser alcançado com base no nível de habilidade e no interesse da empresa.

Etimologia e origem
O termo derivado do francês "prima-ballerina", que representa a primeira dançarina e, "primo-ballerino" ou "premier-danseur" para dançarinos masculinos. Foram usados outros termos para denotar níveis semelhantes de proeminência em companhias não anglo-saxônicas, como por exemplo, no balé da Opéra national de Paris, os bailarinos principais recebem o título de "danseur-étoile" ou "prima ballerina étoile".

História

A partir de 1779, o premier sujet ("primeiro sujeito") constituia o título supremo do bailarino, até ser substituído em 1895 por sujet étoile ("sujeito estrela"), a qualificação difundiu-se no início do século XX, que designou de forma geral o posto mais elevado na hierarquia das companhias de dança.

Em 1938, Suzanne Lorcia foi a primeira dançarina a ser nomeada informalmente étoile na Ópera de Paris. Nascida em 1902 em Paris, onde estudou dança com Madame Mariquita (1841-1922), ingressou como aluna de Carlotta Zambelli na escola de dança da Ópera Nacional de Paris aos 10 anos. Aos 14 anos ingressou no corpo de balé, onde subiu na hierarquia da companhia, sendo nomeada em em 1923 grand-succès aos 16 anos. Em 1927, enquanto dançava Soir de Fête na comuna Aix-les-Bains, soube que Jacques Rouché fora nomeada primeira dançarina. Enquanto ela foi promovida a étoile em 1931 (título não oficial na época).

As primeiras bailarinas a receberem oficialmente o título de prima ballerina étoile foram Lycette Darsonval e Solange Schwartz em 1940, enquanto no ano seguinte, Serge Peretti foi o primeiro homem a recebê-lo.

Concurso de contratação
O primeiro passo é o concurso de recrutamento no corpo de balé. O concurso interno de recrutamento, que se realiza em julho, é reservado aos alunos da primeira divisão da escola de dança.

O concurso de recrutamento externo é organizado alguns dias depois. Está aberto a alunos da primeira divisão da escola de dança, a bailarinos com contrato a termo na Ópera de Paris, bem como a bailarinos externos.

Principais dançarinos atuais

Royal Ballet
Matthew Ball, Federico Bonelli, Alexander Campbell, Cesar Corrales, Lauren Cuthbertson, Francesca Hayward, Ryoichi Hirano, Fumi Kaneko, Sarah Lamb, Mayara Magri, Steven McRae, Laura Morera, Vadim Muntagirov, Yasmine Naghdi, Marianela Núñez, Natalia Osipova, Anna Rose O'Sullivan, Marcelino Sambé, Akane Takada.

Principais dançarinos atuais

American Ballet Theatre
Stella Abrera, Isabella Boylston, Misty Copeland, Sarah Lane

Gillian Murphy, Hee Seo, Devon Teuscher, Christine Shevchenko

Skylar Brandt, Herman Cornejo, David Hallberg, Daniel Simkin,

Cory Stearns, James B. Whiteside e, Aran Bell

Martha Graham Company
PeiJu Chien-Pott, Xin Ying, Lloyd Knight, Ben Schultz

Miami City Ballet
Alexander Peters, Ashley Knox, Jennifer Lauren, Kátia Carranza, Nathalia Arja, Renan Cerdeiro, Stanislav Olshanskyi, Steven Loch, Yulia Moskalenko, Tricia Albertson, Perseguição Swatosh, Dawn Atkins, Hannah Fischer, Samantha Hope Galler e, Shimon Ito.

New York City Ballet
Jared Angle, Tyler Angle, Harrison Ball, Ashley Bouder, Chun Wai Chan, Adrian Danchig-Waring, Megan Fairchild, Jovani Furlan, Joseph Gordon, Anthony Huxley, Russel Janzen, Sara Mearns, Ladrilhador Peck, Unidade Phelan, Taylor Stanley, Daniel Ulbricht, André Veyette, Peter Walker e, Indiana Woodward.

Bolshoi Ballet Company
Alyona Kovalyova, Ekaterina Krysanova, Anna Nikulina, Evgenia Obraztsova, Eleonora Sevenard, Anastasia Stashkevich, Julia Stepanova, Svetlana Zakharova, Artemy Belyakov, Vladislav Lantratov, Artem Ovcharenko, Igor Tsvirko, Semyon Chudin, Mikhail Lobukhin, Denis Rodkin, Egor Gerashchenko, Vyacheslav Lopatin e, Denis Savin.

Referências

Dança

Dançarino principal


Bundesstraße 5 er en primærrute i det nordlige Tyskland mellem Nibøl () og Frankfurt an der Oder. Det giver motorister en mulighed for at køre direkte mellem Hamborg og Berlin.

Eksterne henvisninger

Forbundsveje i Tyskland

Bundesstraße 5


La temporada 1938 de la Gruppa A fue la 4ª de la Primera División de la Unión Soviética.

Pts = Puntos; PJ = Jugados; G = Ganados; E = Empatados; P = Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Coc. = Cociente de goles

Referencias

Fútbol en 1938]
Temporadas de la Primera División de la Unión Soviética
Unión Soviética en 1938

Primera División de la Unión Soviética 1938


Solculuk, var olan sosyal hiyerarşiyi kaldırmak isteyen ve zenginliğin eşit dağılımını destekleyen politik hareketlere karşılık gelen terimdir.
Emek-sermaye çelişkisinde emekten taraftır. İnsan merkezlidir, odağına din, ırk, milliyet, cinsiyet vb. kavramlar yerine insanı alır. Burada kastedilen istisnasız tüm insanlardır.

Solculuk kavramı ilk olarak, Fransız Devrimi sonrasında kurulan meclisteki oturma düzeninden esinlenilerek oluşturulmuştur.

Sol ile özdeşleştirilen ideolojiler Marksizm, sosyalizm, sosyal demokrasi, komünizm, sendikacılık, ilerlemecilik, otonomculuk ve uç noktalarda anarşizmdir.

Solculuğun çeşitleri

Sol anlayışı farklı ülkelerde ve oluşumlarda farklı anlamlara gelebilir. Birçok solcu grubun çok az ve ortak hiçbir noktaya sahip olmadığı bilinmelidir. Mesela Birleşik Krallık'taki İşçi Partisi -Birleşik Krallık'ta sol bu partiyle özdeşleşmiştir- çoğunlukla küresel kapitalizmi savunmaktadır ve dünyadaki  en kapitalist ekonomilerden birini meydana getirmiştir. Diğer bir uç örnek ise Zimbabve'de sol ile özdeşleştirilen Zimbabve Afrika Ulusal Birliği-Vatanseverler Cephesi'dir; dünyadaki en sosyalist ekonomilerden birini gerçekleştirmiştir.

Zimbabve, Küba veya Kuzey Kore gibi ülkelerdeki sol, marksizm-Leninizm veya komünizm amacı taşıyan sosyalizmin farklı biçimleriyle eşleştirilebilir; bunlar Stalinizm, Maoizm ve Afrika sosyalizmi içerebilir. Bu ülkelerde sol, bazıları çok fazla veya çok az oranda dile getirilmiş teoriler veya uygulamalar da dahil olmak üzere devlet veya toplum sahipliğinde çeşitli ekonomik ve siyasal uygulamalara ve mal ile hizmetlerin üretim ve dağıtım kanallarının yönetimine inanmaktadır.

Fransa, Hindistan veya Brezilya gibi ülkelerde sol, demokratik sosyalist veya sosyal demokrat politikalar için mücadele etmektedir. Modern sosyal demokrasi hem sosyalist hem de kapitalist uygulamalar içeren demokratik bir refah devletinin oluşumunu savunmaktadır. Sosyal demokratlar kapitalist piyasa sistemi içinde gördükleri haksızlıkları ortadan kaldıracak veya iyileştirecek program ve yapıların yaratılmasını ve devleti düzenleyerek kapitalizmi demokratik yöntemlerle değiştirmeyi amaçlamaktadır.

Çevrecilik, feminizm, küreselleşme karşıtlığı, işçi sendikaları gücü ve birçok başka ideoloji bu ülkelerde bazen sol ile eşleştirilmektedir. Japonya, Danimarka, Şili veya ABD gibi ülkelerde sol çoğunlukla açıkça serbest pazar kapitalist politikaları takip etmekte ve değişen farklı devlet harcamaları uygulamaktadır.

Sol, Türkiye, Hindistan ve Orta Doğu'da görüleceği üzere genellikle sekülerdir. Fakat "özgür teoloji" ile sosyal adalete odaklanmış bazı Katolik ülkelerde ve kimi Protestan toplumlarda "Hristiyan sosyalizm" düşüncesi hakimdir. ABD'de, dini ve sol-kanat kimi zaman beraber çalışır, örneğin ABD İnsan Hakları Hareketi solcu olmakla beraber dini sebeplerle kürtaja karşı çıkar.

Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu, Katalonya ve Suriye Kürdistanı gibi oluşumlarda sol, anarşist komünizm, sendikalizm veya sosyalizm ile anarşizmin farklı biçimleri için mücadele vermektedir. Anarşistler belli bir devlet otoritesi ve sahipliğin nedeni olan mülk sisteminin ortadan kaldırılmasının daha iyi bir toplum için tek yol olduğunu savunurlar.

Sol görüşün milliyetçiliğe karşı olmayan varyasyonları da vardır. Marksizmin enternasyonalist doktrinine karşın ulusalcı-milliyetçi fikirlerin benimsendiği ve temelinde "millet" kavramının bulunduğu sol görüşler tarih boyunca görülmüştür ve günümüzde de bulunmaktadır. Venezuela'da hâlen uygulanmakta olan Bolivarcılık örnek verilebilir. Milliyetçiliğin ve solculuğun birbirini tamamlayan iki unsur olduğunu belirten bir Türkçü olan Mirsaid Sultangaliyev'in ulusal komünizm doktrini vardır.

Kelimenin kökeni

Siyasal kökeni
Sol siyaset kavramının kökeni Fransız İhtilali dönemine dayanır. İhtilal sonrası kurulan parlamentoda özgürlüklerin destekçisi olan halkçılar genellikle başkan koltuğunun solunda oturmaktaydılar. Değişimlere karşı çıkmakta olan zenginler, burjuva kişiler ise sağda otururlardı. Bugün Fransız parlamentosunda bu gelenek hala devam etmektedir.

Mistik kökeni
Politikadaki sol kavramının dindeki sol kavramı ile alakası yoktur. Batı okültizminde ilk kez Helena Blavatsky (1831 - 1891) tarafından "ahlaksız" dinleri tanımlamak amacıyla kullanılmıştır. Dinlerde kötü, pis, ahlaksız kabul edilen şeyler sol taraf ile özdeşleştirilmiştir. Latince kökenli sinister (kötü) kelimesinin diğer anlamları, "sol" ve "şanssız"dır. Yine İbranicede "smowl" (sol) kelimesi aynı zamanda "karanlık" anlamına gelir.

Karşılıklı etkileşim
Sol kavramının dinlerdeki bu anlamı politikaya da ister istemez etki etmiş, bilinçli veya bilinçsiz olarak sol kavramı zaman zaman "din dışı olma" ile özdeşleştirilmiştir.

Tarihçe

İkinci Enternasyonal'den Zimmerwald Konferansı'na kadar
18. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar "Eski Sol" sosyal sınıflar arası farklılıkların bir toplumun doğasını belirlediğini iddia etmiştir.

Modern sosyalist hareket ise büyük oranda 19. yüzyıl sonundaki işçi sınıfı hareketinden kaynaklandı. Bu süreçte, sosyalizm terimi, kapitalizm ve özel mülkiyet karşıtı konumda Avrupalı toplum eleştirmenleri tarafından ilk kez kullanıldı. Modern sosyalist hareketin kurulması ve bir bütün haline gelmesine yardım eden Karl Marx, sosyalizmin sınıf mücadelesi ve proleter devrim ile gerçekleşebileceğini yazmıştır. Marksizmin sosyalizmin birçok yorumu üzerinde devam eden bir etkisi vardır.

Marx ve Engels'in fikirleri taraftar buldukça özellikle Orta Avrupa'da, sosyalistler uluslararası yapıda bir birlik kurma arayışına girdiler. 1889'da, 1789 Fransız Devrimi'nin 100. yılında, yaklaşık 300 işçi ve sosyalist örgütünü temsilen 20 ülkeden 384 delege ile İkinci Enternasyonal kuruldu. Bu yapı "Sosyalist Enternasyonal" olarak tanımlandı ve Engels 1893'teki Üçüncü Kongre'de Onursal Başkan olarak seçildi.

1914'te I. Dünya Savaşı başladığında birçok Avrupalı sosyalist lider kendi hükûmetlerinin savaş hedeflerini destekledi. Birleşik Krallık, Fransa, Belçika ve Almanya'daki sosyal demokrat partiler enternasyonalizm ve dayanışma için verdikleri sözlere rağmen devletlerinin savaş zamanı askeri ve ekonomik planlarına destek verdi.

Lenin ise savaşı emperyalist bir çatışma olarak tanımladı ve dünya çapında bir proleter devrim için bu şansı kullanma çağrısı yaptı. İkinci Enternasyonal savaş sırasında dağılırken, Lenin, Troçki, Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg gibi Marksistlerden oluşan küçük bir grup Eylül 1915'te İsviçre'de Zimmerwald Konferansı'nda bir araya geldi.

Sosyalistler Rusya'da Yönetimi Ele Geçiriyor
1917 Ekim Devrimi, bir tarafta büyük "K" harfiyle tanımlanan Komünistlerle diğer tarafta anarko-komünistler ve sosyal demokratlar gibi diğer komünist ve sosyalist eğilimler arasında kalıcı ideolojik ayrıma neden olmuştur. Sovyetler Birliği'ndeki Sol Muhalefet, sadece Sri Lanka'da çoğunluğu elde edebilmiş olan Troçkizme neden olmuş ve o da izole edilmiş ve pro-Moskova kanat partiden tasfiye edilmiştir.

1922'de Komünist Enternasyonal dördüncü kongresinde, kendi kapitalist sınıflarının savaş için çabalarını destekleyerek işçi sınıfını aldattıkları için eleştirdikleri liderlerine dönük olarak yaptıkları eleştiri saklı kalmak üzere, komünistlerin sosyal demokratlarla işbirliği yapmasını öneren Birleşik Cephe politikası doğrultusunda bir karar aldı. Onlar açısından, öncelikle sosyal demokratların devrimden kaynaklanan konumsuzluğunu ve daha sonra, Komünist Partilerin genişleyen otoriterliğini gösteriyordu. Ancak bu durum Büyük Britanya Komünist Partisi'nin İşçi Partisi'ne katılmasıyla tersine dönmüş oldu.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra

1960'larda Yeni Sol görüşü ırkçılık karşıtlığı, feminizm, çevrecilik ve LGBT hakları üzerine inşa edilen Yeni Toplumsal Hareketleri de içine alan kültürel politikalarda eşitlikçi bir yaklaşımı içerecek şekilde daraltıldı. Eski Sol yapılar tarafından "kimlik politikaları" olarak adlandırılan bu dönüş, yeni muhafazakarlığın, neoliberalizmin ve yeşillerin kurucu unsurları arasında solcu ögeler olarak yer aldığı için ve esas sorun olarak toplumun sınıf yapısına odaklanmak üzere diğer başarısızlıklarla beraber kısmen sorumlu tutularak eleştirilmişti.

20.yüzyılın son çeyreği içerisinde artan ev sorunu ve tüketim malzemeleri kıtlığı, örgütlenme ve konuşma ile ilgili en temel insan haklarının eksikliği ile beraber yaşandığı Sovyetler Birliği ve Doğu Bloku'nda büyük krizler süreci yaşanınca her geçen gün daha çok sayıda komünist partilerinden kopmaya başladı. 1989 ve 1991 yılları arasında Komünist parti iktidarlarının Sovyetler Birliği ve Doğu Avrupa'da hızlı çöküşü ile sosyalizmin Sovyet biçimi küresel bir siyasal güç olarak ortadan kayboldu.

Günümüz
Sosyalist sol, Çin, Küba, Suriye, Angola ve Zimbabve gibi bazı ülkelerde hâlâ iktidardadır.

Merkez sol, liberal demokrasilerde popülist politikaların sol yorumunu yapmaktadır. Bunlar liberal demokrasiyi, temsili demokrasiyi ve vergi kesintileriyle denetlenen sosyal adalet harcamalarını, ekonominin etkin bir şekilde düzenlenmesini ve bazı kamu iktisadi teşekküllerini müdafa etmekle beraber özel mülkiyet hakkını da savunmaktadır.

Merkez sol partilerin önde gelen örnekleri İngiltere'de İşçi Partisi, Kanada'da Liberal Parti, ABD'de Demokratik Parti ve Almanya'da Almanya Sosyal Demokrat Partisi'dir. Kendisini solda ifade eden pek çok milliyetçi parti de vardır. Mesela Birleşik Krallık'ta İskoçya'da İskoç Milliyetçi Partisi ve Galler'deki Plaid Cymru (Galler Partisi).

Bazı ülkelerde (özellikle Büyük Britanya'da) "ılımlı sol" reformist, demokratik veya sosyalizmin parlamenter biçimlerini savunurken "katı sol" toplumda kökten değişim isteyen sosyalist taleplerden oluşmaktadır. Aşırı sol olarak tanımlanan yapılar ise Eski Sol politikalardan yana tavır almaktadır. Ultra sol yapılar otonomizm ve anarşizm gibi siyasal yelpazenin en uç konumlarında yer almaktadırlar.

Merkez ifadesi ile beraber kullanılan "sol kanat" sözü ülkelere ve bölgelere özgü farklılıklar gösterebilmektedir. Büyük Britanya'da 2001 Genel Seçimleri hakkında Washington Post gazetesinde yayınlanan bir makalede İngiliz Muhafazakâr Partisi'nin sağlık ve refah konusundaki politikalarının "ABD siyaset yelpazesi açısından aşırı sol" bir konumu temsil edeceği ve İngiliz seçiminin Amerikan siyaset dilinin sol kanadına göre geliştiğinin gözlemlendiği dile getirilmiştir.

Solun genelde seküler olduğu düşünülse de bazı Katolik ülkelerde "sosyal adalet" kavramı üzerine inşa edilmiş özgürleşme teolojisi geleneği ve bazı Protestan ülkelerde Hristiyan sosyalizmi geleneği vardır. Bazı düşünür ve tarihçiler, Eric Voegelin ve Jacob Talmon gibi, solun ütopyacı seküler siyasi bir din olduğunu savunmaktadır.

Sol politikalar
Sol geleneksel olarak alt sınıflarlarla ve sömürü ile mücadele etmesiyle karakterizedir. Bu nedenle Endüstri Devrimi sırasında sol politikaların yeni endüstriyel şartların iyileştirilmesi ve işçi haklarıyla özdeşleştiği görülmüştür. Bu, sosyal demokrasi, sosyalizm ve işçi sendikacılığını savunan hareketlere yol açmıştır. Daha yakın zamanlarda ise sol, küreselleşmenin mevcut biçimlerinin sömürücü doğası olarak algıladığı yanlarını eleştirmiştir, örnek vermek gerekirse: "merdiven altı üretim yerlerinin artışı", "sıfır kar politikaları" gibi. Sol aynı zamanda küreselleşmenin "adil ticaret" gibi yanlarını desteklerken ulus devletlerin küresel ekonomiden ayrılmasını ve bağlarını koparmasını da savunmaktadır.

Bu sonuçlara ulaşılmasında özgün yollar konusunda farklı sol gruplar arasında bir uzlaşma olmasa da, soldaki grupların çoğu endüstriyel demokrasi içinde Keynesyen ekonomiden refah devletine kadar değişik görüşlerde olanlar veya ekonominin devletleştirilmesinden sosyal piyasa ve merkezi planlama görüşüne sahip olanlar bir biçimde hükûmet veya ekonomide toplumsal bir müdahalenin gerekli olduğu konusunda hemfikirdir.

Sol, 20. yüzyılda birey ve insan hakları daha fazla ilgi topladıkça, ırk, cinsiyet eşitliği ve kültürel hoşgörü taraftarları ile müttefik oldu.

Kaynakça

Solculuk


Camp David este o reședință rurală de vacanță a președintelui Statelor Unite ale Americii situată pe dealurile împădurite din Parcul Montan Catoctin, în apropierea localităților Thurmont și Emmitsburg din Maryland, la aproximativ 62 km (100 km) nord-nord-vest de capitala Washington, DC. Ea este cunoscută oficial sub numele de Naval Support Facility Thurmont, deoarece reședința Camp David este din punct de vedere tehnic o tabără militară, fiind deservită în primul rând de militarii din United States Naval Construction Battalions (Seabees), Civil Engineer Corps, United States Navy și United States Marine Corps.

Cunoscută inițial ca Hi-Catoctin, Camp David a fost construită ca o tabără pentru agenții guvernamentali federali și familiile lor de către Works Progress Administration. Construcția taberei a început în 1935 și a fost finalizată în 1938. În 1942 președintele Franklin D. Roosevelt a transformat-o într-o reședință prezidențială de vacanță și a redenumit-o "Shangri-La" (după paradisul himalayan ficțional din romanul Orizont pierdut (1933) al scriitorului britanic James Hilton, la care a făcut referire în glumă ca loc de pornire al Raidului Doolittle de la începutul acelui an). Numele actual al reședinței, Camp David, a fost dat de președintele Dwight D. Eisenhower, în onoarea tatălui său și a nepotului său, ambii numiți David.

Parcul montan Catoctin nu indică locația Camp David pe hărțile parcului din cauza confidențialității și necesității de asigurare a securității locului, deși el poate fi văzut pe imaginile luate din satelit care sunt accesibile publicului.

Folosirea reședinței
 Franklin D. Roosevelt l-a primit acolo pe Sir Winston Churchill în mai 1943.
 Dwight Eisenhower a ținut acolo prima sa ședință de cabinet la 22 noiembrie 1955, după ce a fost spitalizat și s-a aflat în convalescență în urma unui atac de cord suferit la Denver, Colorado, în 24 septembrie. Eisenhower s-a întâlnit acolo cu Nikita Hrușciov pentru o serie de discuții întinse pe durata a două zile în septembrie 1959.
 John F. Kennedy și familia sa practicau adesea acolo călăria și alte activități recreative, iar Kennedy permitea adesea membrilor cabinetului și personalului Casei Albe să folosească reședința atunci când el sau familia lui nu erau acolo.
 Lyndon B. Johnson s-a întâlnit acolo cu consilierii săi și i-a primit pe premierul australian Harold Holt și pe premierul canadian Lester B. Pearson.
 Richard Nixon a fost un vizitator frecvent al acestei reședințe. El a dispus personal amenajarea unei piscine și realizarea altor îmbunătățiri ale cabanei Aspen.
 Gerald Ford a condus adesea snowmobilul în jurul reședinței de la Camp David și l-a primit acolo pe președintele indonezian Suharto.
 Jimmy Carter a intenționat inițial să închidă reședința de la Camp David pentru a economisi bani. După ce Carter a vizitat pentru prima dată acest loc, el a decis să îl păstreze. Carter a intermediat Acordurile de la David David în septembrie 1978 între președintele egiptean Anwar Al-Sadat și premierul israelian Menachem Begin.
 Ronald Reagan a vizitat această reședință mai mult decât orice alt președinte. În 1984 Reagan a găzduit-o aici pe premierul britanic Margaret Thatcher.
 Fiica lui George H.W. Bush, Dorothy Bush Koch, s-a căsătorit acolo în 1992, în prima nuntă care a avut loc vreodată la Camp David.
 În timpul mandatului lui Bill Clinton, premierul britanic Tony Blair s-a numărat printre numeroșii vizitatori pe care președintele i-a primit la Camp David. El a organizat acolo negocierea acordurilor de pace între premierul israelian Ehud Barak și președintele Autorității Palestiniene, Yasser Arafat.
 George W. Bush a găzduit aici mai mulți demnitari, inclusiv pe președintele Rusiei Vladimir Putin în 2003 și pe primul ministru britanic Gordon Brown în 2007. George W. Bush l-a primit, de asemenea, pe premierul danez Anders Fogh Rasmussen în iunie 2006.
 Barack Obama a ales reședința de pe Camp David ca loc al celui de-al 38-lea summit G8 din 2012.  Președintele Obama l-a găzduit, de asemenea, pe premierul rus Dmitri Medvedev la Camp David, precum și Summit-ul Consiliului de Cooperare al Golfului în 2015.
 Donald Trump i-a găzduit pe liderii Congresului la Camp David, în timp ce republicanii se pregăteau să-și apere majoritatea în ambele camere ale Congresului la alegerile parlamentare de la jumătatea anului 2018.

Probleme de securitate
În 2 iulie 2011 un F-15 a interceptat un mic avion de pasageri cu două locuri care zbura lângă Camp David, atunci când președintele Obama se afla acolo. Aeronava civilă, care rămăsese fără comunicații radio, a fost interceptată la aproximativ 6 mile (10 km) de reședința prezidențială. F-15 a escortat aeronava în afara zonei de protecție, iar avionul intrus a aterizat în Hagerstown, Maryland, fără incidente. Ocupanții avionului civil zburau între două orașe din Maryland și au fost puși în libertate fără a fi acuzați de vreo infracțiune.

În 10 iulie 2011 un F-15 a interceptat un alt mic avion de pasageri cu două locuri care zbura lângă Camp David când Obama se afla din nou în reședință; un număr total de trei avioane au fost interceptate în acel weekend de la 9 iulie.

Galerie

Note

Legături externe

  from White House page
 Camp David from the Federation of American Scientists
 Digital documents regarding Camp David from the Dwight D. Eisenhower Presidential Library

Reședințe oficiale din Statele Unite ale Americii
Fondări în 1935
Clădiri și structuri din statul Maryland

Camp David


Félix Ciccolini (* 2. Oktober 1916 in Cozzano auf Korsika; † 1. Mai 2010 in Ajaccio) war ein französischer Politiker und Bürgermeister von Aix-en-Provence. Von 1971 bis 1989 war er Mitglied des Senats.

Ciccolini, im Süden der Insel Korsika geboren, arbeitete nach Abschluss seines Jurastudiums ab 1938 als Anwalt in Aix-en-Provence. Zunächst engagierte er sich für die SFIO, später für die daraus hervorgegangene PS. Im Jahr 1953 zog er in den Stadtrat von Aix-en-Provence ein. Von 1964 bis 1988 vertrat er außerdem den Wahlkreis (Kanton) Aix-Nord-Est im Generalrat des Départements Bouches-du-Rhône. Bei den Kommunalwahlen im Jahr 1965 trat Ciccolini als Spitzenkandidat der Sozialisten an. Nachdem er mit hauchdünnem Vorsprung geschlagen worden war, focht er dieses Ergebnis gerichtlich an. Im Jahr 1967 wurden die Sozialisten zu den Wahlsiegern erklärt, womit Ciccolini zum Bürgermeister von Aix-en-Provence wurde. 1971 und 1977 wurde er wiedergewählt. Nachdem das Ergebnis der Wahl von 1977 erneut angefochten worden war, kam es im Jahr 1978 zu einer Wiederholungswahl, welche Ciccolini verlor. Parallel zu seinem Bürgermeisteramt trat er 1971 zu den Senatswahlen an. Dabei konnte er ein Mandat erringen, welches er bei der Wahl im Jahr 1980 verteidigte. Von 1987 bis 1989 war er dort Vizevorsitzender der Rechtskommission. 1989 schied er aus dem Senat aus, da er sich nicht erneut zur Wahl stellte. Danach zog er sich aus der Öffentlichkeit zurück und starb am 1. Mai 2010 in Ajaccio auf Korsika.

Schriften
Histoire de Cozzano. 1800-1935. A. Piazzola, Ajaccio 1996, ISBN 2-907161-29-6

Einzelnachweise

Senator (Frankreich)
Bürgermeister (Provence-Alpes-Côte d'Azur)
Franzose
Geboren 1916
Gestorben 2010
Mann
Person (Aix-en-Provence)

Félix Ciccolini


Alanyaspor ya da sponsorluk anlaşması gereği Corendon Alanyaspor, Antalya'nın Alanya ilçesindeki futbol kulübüdür. Renkleri turuncu ve yeşildir. Maçlarını 10.128 kişilik Alanya Oba Stadyumu'nda oynamaktadır. 2015-16 sezonunda 1. Lig'de mücadele eden Alanyaspor, play-off maçları sonucu 2016-17 sezonunda Süper Lig'de mücadele etmeye hak kazandı.

Tarihçe
Alanyaspor kulübü 1948 yılında doktor Ali Nazım Köseoğlu ve bir grup genç tarafından kuruldu. Kulübün ismi önce Alanya Kalespor, daha sonra ise Kale Gençlikspor olarak değişmiştir. İlk forma rengi mavi-beyaz olmuştur. 1966 yılına kadar yarı federe statüde devam eden kulüp, 1965-66 sezonunda federe statüye kavuşmuştur. Aynı sezonda ilk kez Antalya Amatör Kümesi'ne kırmızı-beyaz renklerle katıldı.

1982 yılı Mayıs ayında yeni yönetimin başındaki Hüseyin Arıkan başkanlığında yapılan tüzük değişikliği sonrası takım bugünkü rengi olan turuncu-yeşil renkleri aldı ve ismini de Alanyaspor olarak değiştirildi. 1984-85 sezonunda Türkiye 3. liglerinin kurulması ile Alanyaspor 3. Lig'e alındı. Böylece Alanya profesyonel liglerde oynayan ilk futbol takımına kavuşmuş oldu. Yine bu dönemde, uzun yıllar bitirilemeyen Alanya Stadyumu'nun inşaatı tamamlandı.

1987-1988 sezonunda kulüp 3. Ligde grubunda şampiyon olarak ilk kez Necati Azakoğlu başkanlığında 2. Lig'e yükseldi. 1993-94 sezonunda Türkiye Kupası'nda 6. tura kadar çıkma başarısı gösterdi.

1996-97 sezonunda tekrar 3. Lig'e düşen kulüp, 2003-04 sezonunda 3. Ligde şampiyon olarak bitirerek 2. Lig'e yükseldi.

2005-06 sezonunda grubu lider tamamlayan Alanyaspor, yükselme grubuna katılmaya hak kazandı. Yükselme grubunu 5. sırada tamamlayan takım, ekstra play-off oynamaya hak kazandı. Ankara'da oynanan play-off karşılaşmalarında Pendikspor'a elendi.

2007-08 sezonunda klasman gruplarını lider tamamlayan takım, Çankırıspor'a yenilerek bir üst lige yükselme şansını kaybetti. Bu sezonda Türkiye Kupası'nda dönemin Süper Lig ekiplerinden Sivasspor'u 1-0 yenen Alanyaspor, tarihinde ilk kez bu kupada gruplara kalma başarısı gösterdi. Grup maçlarında Alanyaspor ilk kez Fenerbahçe ile resmi müsabaka oynadı. 23 Ocak 2008'de Alanya Millî Egemenlik Stadyumu'nda oynanan maç Fenerbahçe'nin 10-3 galibiyetiyle sonuçlandı. Bu karşılaşma Alanyaspor'un tarihinde ilk kez 4 büyüklerden bir takım ile resmi maç oynaması bakımından önemlidir. Alanyaspor'un grubunda Fenerbahçe dışında Kayserispor, Şanlıurfaspor ve Gaziantepspor da yer almaktaydı. Diğer maçlarda ise Şanlıurfaspor ve Gaziantepspor'a 3-0'lık skorlarla boyun eğen Alanyaspor, Kayserispor'a ise 5-0 yenildi ve Türkiye Kupası grubunu puansız tamamladı.

2008-09 sezonunda Türkiye Kupası'nda Süper Lig ekibi Gençlerbirliği'ni 2-1'le eleme başarısı gösteren Alanyaspor, bu yıl da gruplara kaldı. Grup maçlarında Sivasspor ve Manisaspor ile 2-2 berabere kaldı. Denizlispor'a 1-0, Konyaspor'a ise 4-0 yenildi.

2009-10 sezonunda takım son haftada Konya Şekerspor'la deplasmanda berabere kalarak, bir alt lige düşmekten son haftada kurtuldu. 2010-11 sezonunda ise ligi 16. sırada tamamladı.

2011 yılında yaşanan başkanlık krizinin ardından Mevlüthan Çavuşoğlu kulüp başkanlığını 15 günlüğüne geçici olarak devraldı ve bu 15 günün ardından Hasan Çavuşoğlu oldukça geniş bir listeyle başkanlığa seçildi.

2012-13 sezonunda oldukça istikrarsız sonuçlar alan Alanyaspor ligi 9. sırada tamamladı. 2012-13 sezonun devre arası kampını Alanya'da geçiren Galatasaray'la Alanya Oba Stadyumu'nda bir hazırlık maçı yapan Alanyaspor 6-2'lik skorla yenildi.

2013-14 sezonunda oldukça başarılı sonuçlar alan turuncu-yeşilliler, ligin devre arasında Fenerbahçe ile 12 Ocak 2014 günü Alanya Oba Stadyumu'nda oynadığı hazırlık maçını 2-1 kazandı. 2013-14 sezonunda 2. Lig Kırmızı grubu 2. sırada tamamlayan Alanyaspor, Play-off mücadelelerinde çeyrek finalde Amed Sportif Faaliyetler'i iki maçta da 1-0, yarı finalde MKE Ankaragücü'nü dış sahada 1-0 ve evinde 3-2 yenip finale yükseldi. Final mücadelesinde de normal süresi ve uzatmaları 0-0 biten maçta penaltı atışlarıyla Hatayspor'u 4-3'lük skorla eleyen Alanyaspor 1. Lig'e yükseldi.

2014-15 sezonu öncesi Albimo firmasıyla isim sponsorluğu anlaşması yapan Alanya ekibi 1. Ligde o sezonu Albimo Alanyaspor adıyla geçirdi. 2014-15 sezonunda ligi 3.sırada bitiren Alanya takımı play-off mücadelesi ilk maçında Samsunspor'a elenerek Süper Lig'e çıkma şansını kaybetti.

2015-16 sezonunda isim sponsorunu değiştirerek Multigroup Alanyaspor adını alan kulüp ligi 3. sırada tamamladı ve Süper Lig'e yükselmek için play-off oynama hakkı elde etti. İlk turda Balıkesirspor'u eleyen Alanyaspor, finalde Adana Demirspor'la eşleşti. Adana Demirspor'u penaltılarla 3-1 yenen Alanyaspor, Süper Lig'e çıktı.

2016-17 sezonunda sponsorluk anlaşması gereği kulüp adı Aytemiz Alanyaspor olarak değiştirildi. Bu sponsorluk anlaşması 2021-2022 sezonu sonuna kadar sürmüştür.

2018-19 sezonunun 30. haftasında Kayserispor deplasmanında 1-1 berabere kalan Alanyaspor kafilesindeki futbolculardan Caulker, Djalma, Baiano, Cisse, Welinton, Sackey ve Šural birlikte Alanya'ya dönmek için vip minibüs kiraladı. Kayseri'den yola çıkan minibüs, Antalya-Alanya kara yolunda, şehir merkezine 5 kilometre kala Dinek mevkisinde yoldan çıkarak devrildi. Kazada yaralanan 7 futbolcu, ambulanslarla Alanya'daki özel bir hastaneye kaldırıldı. Yaralı futbolculardan Josef Šural ameliyata alındı fakat tüm müdahalelere rağmen hayatını kaybetti.

2019-20 sezonunda ligi 34 maç sonunda 57 puanla 5. sırada bitirerek tarihinde ilk kez bir UEFA müsabakasına katılım hakkı elde etti. Pandemi dolayısıyla tek maç üzerinden olan elemede, Norveç takımı Rosenborg'a 1-0 yenilerek elendi.2019-2020 sezonu Türkiye Kupasında da başarılı olan Alanyaspor kupada finale yükseldi. Finalde Trabzonspor'a yenilerek kupayı alamayan Alanyaspor Süper Lig tarihinde en başarılı sezona imzasını atmış oldu.

2020-2021 sezonu Türkiye Kupası çeyrek Final mücadelesinde Galatasaray'ı eleyerek yarı finale çıkan Alanyaspor yarı finalde Antalyaspor'a yenilerek Kupaya veda etti.

2020-2021 sezonuna da başarısına devam eden  Alanyaspor, 21 takımlı Süper Ligi 40 maçta 60 puanla 7. sırada bitirdi.

Alanyaspor 2021-22 sezonuna Çağdaş Atan yönetiminde başladı. 3 haftanın sonunda 1 galibiyet 2 mağlubiyetin ardından Atan'ın görevine son verildi. 4 haftada oynanacak Giresunspor maçı öncesi takımın başına Bülent Korkmaz getirildi. Sezonun ilk devresini 8 galibiyet, 4 beraberlik ve 7 mağlubiyetle 8 sırada tamamlanmasının ardından teknik direktör Bülent Korkmaz görevinden istifa etti. Korkmaz'ın ardından daha önceden Alanyaspor'da yardımcı antrenörlük görevinde bulunmuş Francesco Farioli teknik direktörlük görevine getirildi.

Alanyaspor Farioli yönetiminde Süper Lig 2021-2022 sezonunu 64 puan toplayarak beşinci sırada tamamladı.

2021-22 sezonu Türkiye Kupasında Alanyaspor, yarı finalde Sivasspor'a elenerek Kupaya bir kez daha yarı finalde veda etti.

2022-23 sezonunda sponsorluk anlaşması gereği kulüp adı Corendon Alanyaspor olarak değiştirildi.

Taraftarlar

Alanyaspor'un ilk taraftar grubu 1985 yılında U.Veysel,Abdullah Bilen,Salih Sertgöz,tarafından kurulan Eren-Gençlik adındadır.10 yıl faaliyetlerine devam eden grup daha sonra bıraktı.1998 yılına kadar kısa süreli gruplar tribünlerde yer aldıktan sonra ALTAD kuruldu.1998 yılında gayrıresmî olarak kurulan ve 2000 yılından bu yana resmi olarak faaliyet gösteren ALTAD (Alanyaspor Taraftarlar Derneği) kulübün en büyük taraftar grubudur. Dernek dönemin kaymakamı Cengiz Gökçe, Alanyaspor başkanı Hasan Hacıince ve yönetim kurulu üyeleri Mevlüthan Çavuşoğlu ve Turan Görgün'ün çabalarıyla kurulmuştur. Derneğin kurucu üyeleri Uğur Veysel Okşar, Şeyhmus Altundal, Yusuf Koca, Mustafa Yıldırım, İbrahim Erdoğan, Ali Mercan, Kemal Sevindik, Mehmetşah Çiçek, Muhammet Özmen ve Mehmet Uyar'dır.Dernek Başkanlığını Uğur Veysel Okşar'ın yaptığı yönetim kurulu taraftarın gelişmesinde,Bayan taraftarların tribünlere gelmesinde önemli roller üstlendi.Alanyaspor taraftarı ALTAD2000 öncülüğünde birçok kulüp taraftarları ile iyi ilişkiler kurdu.Bu Misafirlikleri sebebiyle de TFF'den ve Spor Toto Müdürlüğünden Fair Play ödülleri aldı.2018 yılında faaliyetlerine ara veren dernek üyeleri halen tribünlerde yer almaktadır.2018 yılından itibaren Alanyaspor tribünlerinde Şimşekler,Yörükler ve Kale arkası adlarında 3 grup yer almaktadır.

Takım kadrosu

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 8 Sezon
2016-
 1. Lig: 11 sezon
1988-1997, 2014-2016
 2. Lig: 10 sezon
2004-2014
 3. Lig: 11 sezon
1984-1988, 1997-2004
 Amatör Lig: 36 sezon
1948-1984

Avrupa Kupalarında oynadığı maçlar

Başarıları
 Türkiye Kupası
Finalist (1): 2019-20

Yarı final (1): 2020-21
 1. Lig:
Play Off Şampiyonluğu (1) : 2015-2016
 2. Lig:
Play Off Şampiyonluğu (1) : 2013-2014
 3. Lig:
Şampiyonluk (2) : 1987-1988, 2003-2004

Sezon performansları

Not: Tablo son 10 sezonu göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

Kupa tarihi

Avrupa mücadeleleri

Oyuncu istatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alanya'da spor
Antalya'daki futbol kulüpleri
Türkiye'deki futbol kulüpleri
1948'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
1948'de kurulan futbol kulüpleri

Alanyaspor


St. Peter ist ein Stadtteil der kreisfreien Stadt Nürnberg, Name der Gemarkung 3454, Teil des Statistischen Bezirks 10 (Ludwigsfeld) und hatte am 31. Dezember 1997 insgesamt 15.964 Einwohner.

Lage
Im Norden jenseits der Eisenbahnlinien liegt Tullnau und die Wöhrder Wiese, im Westen Glockenhof, im Osten Gleißhammer und im Südosten Dutzendteich.

Geschichte
1327 wurde der Siechkobel mit der Peterskapelle an der Regensburger Straße erstmals urkundlich erwähnt.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in St. Peter neben der Kirche einen Siechkobel mit Schankrecht. Das Hochgericht übte die Reichsstadt Nürnberg aus, was aber von den brandenburg-ansbachischen Ämtern Schwabach und Schönberg bestritten wurde. Grundherr war der St. Peter-und-Paulsiechkobel der Reichsstadt Nürnberg.

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde St. Peter dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Gleißhammer und der im selben Jahr gegründeten Ruralgemeinde Gleißhammer zugeordnet. 1825 wurde St. Peter nach Nürnberg eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Baudenkmäler
Den Mittelpunkt des Stadtteils bildet die evangelisch-lutherische Pfarrkirche St. Peter. Die ehemalige Siechkobelkapelle St. Peter und Paul weist wertvollen mittelalterlichen Baubestand auf. Im Inneren der Kirche befinden sich etliche Kunstwerke. Sie wurde von 1897 bis 1901 von Josef Schmitz in neugotischen Formen errichtet.

Im Stadtteil St. Peter befindet sich das historische Straßenbahndepot der Stadt Nürnberg. 1985 eröffnete man das Museum im Rahmen der Feierlichkeiten zum 150. Geburtstag des Eisenbahnverkehrs in Deutschland. Sie beherbergt historische Straßenbahnen und Omnibusse.

Religion
Der Ort ist seit der Reformation überwiegend protestantisch. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession nach St. Peter gepfarrt, die Einwohner römisch-katholischer Konfession nach St. Kunigund (Nürnberg).

Wirtschaft
Die Firma Diehl hat ihre Zentrale in der Stephanstraße. In der Regensburger Straße befindet sich die Zentrale der Bundesagentur für Arbeit.

Bildung
 Sperberschule
 Scharrerschule
 Kita St. Kunigund, Scharrerstr. 30
 Holzgartenschule
 Berufsschule B 1

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Stadtteil von Nürnberg
Statistischer Distrikt von Nürnberg
Gemarkung von Nürnberg
Ersterwähnung 1327

St. Peter (Nürnberg)


Tube-Tech est un groupe de techno allemand. Le groupe était actif dans les années 2000.

Biographie
Il se composait des membres Udo Niebergall, Joachim Muno et Alex Denton. Tube-Tech s'est surtout fait connaître dans le milieu musical du schranz grâce à leurs reprises des tubes  et  du groupe The Doors. Le chanteur Alex Denton possédait une voix similaire à celle de Jim Morrison. Eric Sneo a fait partie des producteurs du groupe pendant une courte période.  est considéré comme la chanson d'adieu lors de la fête d'adieu du club techno Palazzo à Bingen. La même année, le morceau devient un hit et se hisse dans les Media Control Charts.

Discographie
 2004 :
 2007 :

Notes et références

Liens externes

Groupe allemand de musique électronique
Groupe de techno
Groupe musical séparé

Tube-Tech


Jaelene McKenzie Hinkle (Denver, 28. svibnja 1993.), američka je nogometašica i bivša reprezentativka SAD-a Igra na mjestu braniča.

Životopis
U rodnom Denveru pohađala je kršćansku srednju školu, u kojoj je igrala nogomet i košarku. Kao članica košarkaške djevojčadi škole dvaput je bila proglašena najboljom strijelkinjom lige, a 2010. bila je i uvrštena u najbolju momčad konfederacije (godinu prije bila je u najboljoj momčadi  Colorada).

Za vrijeme studija na Sveučilištu Texas Tech u Lubbocku, igrala je u nogometnoj djevojčadi sveučilišta.

Karijera

Klupska
Na izboru nogometašica u klubove National Women's Soccer League (NWSL Draft) 2015. godine izabrana je u redove Western New York Flasha, s kojim potpisuje ugovor na jednu sezonu. Tijekom sezone, za djevojčad Flasha odigrala je 25 susreta u prvoj postavi i zabila 2 pogotka.

Sljedeće sezone potpisuje za North Carolina Courage.

Reprezentativna
Nakon Svjetskog prvenstva 2015. u Kanadi izbornica nacionalne vrste Jill Ellis poziva Hinkle u zimski kamp. Prvi nastup za nacionalnu vrstu upisuje 21. listopada 2015. na utakmici protiv Brazila (1:1) održanoj u Seattlu.

Osobni život
U američkoj javnosti je poznata po svojim svjedočenjima kršćanstva u svojim stavovima i odlukama.

Izvori

Američki nogometaši

Jaelene Hinkle


Uruk, antik bir Sümer şehridir. Günümüzde Tel el-Varka adıyla bilinir. Kent, Fırat Nehri'nin bugünkü yatağının doğusunda, nehrin eskiden kurumuş bir kanalının üzerinde bulunmaktadır. Bugünkü Irak'ta Müsennainin başkenti Semave'nin 30 km doğusuna denk gelir. Uruk, Babil döneminde de varlığını korumuştur. Kitab-ı Mukaddes'te şehrin adı Erek olarak geçer.

Tarihçe

Uruk, Sümer Krallar Listesine göre Enmerkar tarafından kurulmuştur. Şehir, en büyük zenginliğini Gılgamış'ın hükümdarlığı sırasında yaşamıştır. Gılgamış, surları yaptırmış, ticareti sağlamlaştırmış, üretimi arttırmış, Uruk'u döneminin en muhteşem şehri haline getirmiştir. Uruk, gök tanrısı An'a (veya Anu) adanan batıdaki Kullaba ve aşk tanrıçası İnanna'ya (Akkadca İştar) adanan doğudaki Eanna adlı iki yerleşim yerinin birleşmesinden oluşmuştur.

Sümer döneminde en önemli şehirlerden biri olan Uruk, tanrıların büyüğü Anu'ya atfedilmiş bir zigguratın çevresinde 6 km'lik bir alana yayılmış, tahminlere göre yaklaşık 80.000 insanlı bir şehirdir. Sümer tabletlerine göre İnanna/İştar sonradan kendisine bu önemli şehirde bir tapınak yaptırtarak Anu'nun tapınağıyla yarışmıştır. Gılgameş Destanı'nda bu konuya değinilir. Şehrin, İnanna'ya tapınma yöntemlerinin çarpıklığı yüzünden bozulduğu düşünülmektedir. Özellikle Anu başrahibi endişelerini aktarır. Anu'ya verilen önemin yok olduğu, İnanna'nın baştanrıça gibi gözüktüğü zamanda Anu tapınağında büyüyen Gılgameş'ten yardım istenir.

Binlerce yıllık sessizliğin ardından Uruk, bir İngiliz araştırmacı olan William Loftus tarafından, 1849 yılında keşfedilmiştir. Ancak ilk kayda değer kazı çalışması Julius Jordan liderliğindeki bir Alman ekip tarafından I. Dünya Savaşı'ndan hemen önce yapılmaya başlanmıştır. Savaş nedeniyle ara verilen kazılara 1928'de geri dönerek yeniden başlayan araştırma ekibi 1939'a kadar çalışmıştır. 1954 yılında tekrar başlayan kazılar, H. Lenzen liderliğinde birkaç yıl daha devam etmiştir. Bu kazılarda birçok önemli Sümer tabletleri gün ışığına çıkarılmıştır.

Erek

Erek (İbranice ארך) Tevrat'a göre Şinar ülkesinde bulunan bir antik kenttir. Babil Kulesi yıkıldıktan sonra Kral Nemrut kenti ikinci kere, Tanrı'nın insanların dillerini karıştırıp dünyanın dört bir yanına dağıttığı yere kurar. Erek kentinin tam yeri belirtilmemiştir; ama Şinar'ın yaklaşık olarak Mezopotamya'nın kuzeyi olduğu bilinmektedir.

Kaynakça

Müsenna ili
Sümer kentleri
Sümer mitolojisi
Gılgamış Destanı
Obeyd kültürü
Nemrud

Uruk


الحامة  هي مدينة وبلدية جزائرية تقع شمال شرق الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية بـ دائرة صالح باي، التابعة إداريا وإقليميا ولاية سطيف الجزائرية، تقع على بعد 79 كم جنوب مدينة سطيف، يمر بها الطريق الولائي رقم 9، يمارس سكانها الزراعة، تربية الماشية والدواجن، والصناعة والحرف التقليدية، كما ستشهد في المستقبل القريب مشروع منطقة صناعية سيوفر الكثير من مناصب الشغل..

حقائق سريعة
 الحامة بلدية جزائرية تابعة إقليمياً وإدارياً إلى دائرة صالح باي التابعة إلى ولاية سطيف الجزائرية.
 تقع البلدية شمال شرق الجزائر جنوب مدينة سطيف الجزائرية في الجهة الشرقية من إقليم الهضاب العليا، وفي الإقليم الشمال الشرقي الجزائري.
 تقع البلدية على دائرة عرض : 35.7528302 وخط طول : 5.3304708، في الموقع الفلكي 35° 40′ 50″ شمالاً, 5° 22′ 22″ شرقاً.
 يمر بـ البلدية الطريق الولائي رقم 9.
 يوجد بـ البلدية شبكة من الطرق البلدية والتي تربط جميع الأماكن الحضرية، والتجمعات السكانية بـ البلدية ببعضها البعض.
 يبعد مركز ولاية سطيف مدينة سطيف عن بلدية بوطالب بـ 79 كلم، والذي يقع على الشمال منها.

نبذة عن المنطقة

الحامة من البلديات السائرة في طريق النمو ولاية سطيف، انبثقت عن التقسيم الإداري 1985. تقع في أقصى جنوب الولاية، على الحدود مع ولاية باتنة، يبلغ عدد سكانها حوالي 15000 نسمة، تمتد على مساحة معتبرة، يحدها شمالا بلدية عين أزال وبلدية صالح باي وبلدية الرصفة, ويحدها من الشرق بلدية القصبات (ولاية باتنة) ومن الجنوب بلدية الجزار (ولاية باتنة), أما غربا فتحدها جارتها بلدية بوطالب.

أصل التسمية
الحامة اسم لبلدية مقرها -عداوة- ويطلق عليها الحامة بوطالب تمييزا عن المناطق الأخرى التي تحمل التسمية نفسها كحامة بوزيان بقسنطينة والحامة بخنشلة... اختلفت الروايات حول أصل تسمية الحامـة، فمنهم من يقول أنها جاءت نسبـة إلى الحمايـة لأنها منطقة تحيط بها الجبال فكانت توفر الحماية للأهالي من أي اعتداء أجنبي، ورأي أخـر يقـول أصلها من كلمـة (حاميـة) الساخنة لوجود منابع مائية ساخنة بها. (الحمام).

تاريخ
بلدية الحامة عريقة في تاريخها فهي منطقة مأهولة بالسكان منذ القدم كما تدل على ذلك الآثار المكتشفة في المنطقـة (باجـرو والزرقة والطباقـة) حيث تتواجـد بعض الآثار الرومانية وفي عام 2009 تم اكتشاف هياكـل عظيمة بمنطقة عداوة تعـود إلى القرن الرابع ميلادي وقد شاركت المنطقة في ثورة المقراني 1871 حيث أمدتها بـ:11 فارسا كما يذكر ذلك الدكتور يحيى بوعزيز في أحد كتبه وتعرضت قرية الحامة للحرق من طرف الاستعمار الفرنسي كعقاب لها على هذه المشاركة وبحكم موقعها الاستراتيجي فقد حط الاستعمار الفرنسي بها رحاله وأسس عديد المراكز العسكرية منها المركز العسكري بالحامة الذي كان مدرسة ابتدائية منذ 1902 ثم تحول إلى مركـز عسكـري بدايـة من عام 1957 وهو يتربع على مساحة 2000 م2 دعم بأبراج مراقبة وبه حوالي 500 جندي أما بلدية الحامة كهيئة محلية فقد انبثقت عن التقسيم الإداري لسنة 1984 وانتخب أول رئيس مجلس شعبي بلدي لها عام 1985.

الموقع الجغرافي والمناخ
تقع بلدية الحامة أقصى جنوب ولاية سطيف على بعد حوالي 80كلم من مقـر الولاية يحدها من الشمال الشرقـي بلدية عين أزال ومن الشمال بلدية الرصفة والجنوب بلدية الجزار (ولاية باتنة) والشرق بلدية القصبات (ولاية باتنة) ومن الغرب بلدية بوطالب.
تتربع على مساحة تقدر بحوالي 99.12 كلم2.يعيش بها حوالي 15000 نسمة بكثافة سكانية تقدر بحوالي 131.22 ن/كلم2 وتعرف بمناخها البارد الممطر شتاء والحار جاف صيفا (مناخ قاري) وتزخر بثروة غابية كبيرة خاصة بالجهة الشمالية.

حسب الروايـات والعـادات والتقاليد المنتشرة بالمنطقـة فان سكان الحامـة يختلفون في نسبهم فمنهم الأمازيغ ومنهم العـرب الذين يعتقد أنهـم مـن المرابطين نظـرا لاهتمامهـم بتأسيس الزوايا.
يغلب على بلدية الحامة طابع جبلي حيث تحيط بها الجبال من الجهة الشمالية والغربية، وتتكون البلدية من من ستة قرى هي:

1- قرية الحمام: وتقع في الجهة الشمالية للبلدية وتتميز بطابعها الجبلي كما يوجد بها محطة معدنية (حمام معدني) كما تتميز أيضا بمناظرها الطبيعية الخلابة، ومعظم سكانها يعتمدون في حياتهم على الفلاحة وتربية المواش، ويوجد بالقرية مدرسة ابتدائية ومسجد يدرس به القرآن الكريم.
وقد تم مؤخرا شق طريق جبلي بالمنطقة على امتداد 18 كلم، ويربط هذا الطريق بين قرية الحمام وبلدية الرصفة التابعة لدائرة صالح باي، ويتميز بمناظر أقل ما يقال عنها أنها فاتنة، بالإضافة إلى وجود عدد من المنابع الطبيعية ولعل أشهرها هو منبع عين عنب والذي يسجل كل صيف عددا غير مسبوق من الزوار من كل المناطق المجاورة وحتى البعيدة.
ومن محاسن هذا الطريق أيضا هو تقليص المسافة بين البلدية وعاصمة الولاية.
للعلم فإن هذه المنطقة لو وجدت يد العون لكامت من أحسن البلديات في الجزائر ككل، لاحتوائها على حمام معدني طبيعي، لكنه يعاني إهمالا كبيرا، وربما نفتح هذه الصفحة ككل مرة لنناشد الذين وليناهم أمورنا بأن يلتفتوا إلى هذه المنطقة التي عانت كثيرا من ويلات الأرهاب.
2- قرية الحامة : وهي قرية من قرى بلدية الحامة تقع في شمال البلدية تتميز بطابعها الجبلي، وتتميز بمناظرها الطبيعية الخلابة وتحيط بها الجبال من كل الجهات، توجد بها أربعة مساجد ومدارس قرانية مدرسة ابتدائية ومتوسطة.
3- قرية عداوة : وهي مركز البلدية، يوجد بها مقر البلدية ومكتب البريد والمواصلات، مقر الدرك الوطني، مكتب الصندوق الوطني للضمان الاجتماعي، كما توجد بها ثانوية ومتوسطة وثلاث ابتدائيات كما يوجد بها أربعة مساجد، يعتمد سكانها في مواردهم بالدرجة الأولى على التجارة.
4- قرية باجرو: وتقع شرق البلدية وهي قرية صغيرة ذات طابع جبلي يوجد بها ابتدائية ومسجد، يعتمد سكانها في مداخيلهم على الزراعة وترية الدواجن وتربية النحل.
5- قرية بوهلال: تقع غرب البلدية يعتمد سكانها عموما على التجارة يوجد بها ابتدائتين ومسجد به مدرسة قرآنية.
6- قرية أم العظام : وهي قرية توجد جنوب البلدية، يعتمد سكانها على التجارة والرعي بها مستوصف وابتدائية ومسجد.

الاقتصاد

الفلاحة

الزراعة

تربية المواشي

تربية الدواجن

تربية النحل وإنتاج العسل

الصناعة التقلليدية والحرف

التجارة

تاريخ

جغرافيا

توجد بلدية الحامة شمال شرق البلاد (الجزائر)، ضمن الإقليم الشمالي الشرقي الجزائري، وفي إقليم الهضاب العليا، في الجهة الشرقية من الإقليم، وبالضبط في عاصمة الهضاب العليا (ولاية سطيف)، في الجهة الجنوبية من الولاية، جنوب بلدية سطيف، على دائرة عرض : 35.7164545 وخط طول : 5.3584041

المناخ

 مناخ الحامة (ولاية سطيف) متوسطي (أقاليم مناخية: Csa)

* الطقس : الحامة (ولاية سطيف)

انظر أيضًا
 الهضاب العليا
 ولاية سطيف
 دائرة صالح باي

وصلات خارجية

معرض الصور

ملاحظات

مصادر

مراجع

الحامة (ولاية سطيف)
قرى الجزائر
مدن الجزائر

الحامة (ولاية سطيف)


Anlauff ist der Familienname folgender Personen:

 Christine Anlauff (* 1971), deutsche Schriftstellerin
 Meike Anlauff (* 1979), deutsche Rock- und Popsängerin
 René Anlauff (* 1972), deutscher Musiker, siehe Heldmaschine

Anlauff


Das Amtsgericht Bad Urach ist ein Gericht der ordentlichen Gerichtsbarkeit und gehört zu den sieben Amtsgerichten im Bezirk des Landgerichts Tübingen.

Gerichtsbezirk und -sitz
Sachlich zuständig ist das Amtsgericht für alle erstinstanzlichen Zivil-, Familien- und Strafsachen.

Der Gerichtsbezirk des AG Bad Urach umfasst die Gemeinden Bad Urach, Dettingen/Erms, Grabenstetten, Grafenberg, Hülben, Metzingen, Riederich, Römerstein und St. Johann.

In Insolvenzsachen ist das Amtsgericht Tübingen zuständig. Zwangsversteigerungssachen werden beim Amtsgericht Reutlingen durchgeführt. Handels-, Genossenschafts- und das Partnerschaftsregister sind beim Amtsgericht Stuttgart konzentriert.

Dem Amtsgericht Bad Urach ist das Landgericht Tübingen übergeordnet. Zuständiges Oberlandesgericht ist das Oberlandesgericht Stuttgart.

Gebäude
Das Gericht befindet sich Beim Schloss 1 in 72574 Bad Urach.

Siehe auch
 Liste deutscher Gerichte
 Liste der Gerichte des Landes Baden-Württemberg

Weblinks
 Internetpräsenz des Amtsgerichts Bad Urach
 Übersicht der Rechtsprechung des Amtsgerichts Bad Urach

Einzelnachweise

Bad Urach
Bauwerk in Bad Urach
Organisation (Bad Urach)

Amtsgericht Bad Urach


En Dødning er skikkelsen af en afdød person, et genfærd, eller et spøgelse.

Dødning kan også henvise til:
 Dødning, i nordiske sagn, et overnaturligt væsen, draugen.
 Dødning (band), et dansk metalband

Dødning


Gnaw Their Tongues je eksperimentalni glazbeni projekt Mauricea de Jonga iz Drachtena u Nizozemskoj. Glazba koju izvodi kombinacija je black metala, noisea i dark ambienta. Do sada je objavio više od 30 izdanja, od čega desetak studijskih albuma.

Povijest

Projekt je 2004. godine, nakon niza godina glazbene aktivnosti, osnovao Maurice de Jong pod imenom Dimlit Hate Cellar. Ubrzo mijenja ime u Gnaw Their Tongues prema citatu iz Knjige Otkrivenja 16:10-11: "Peti izli svoju kupu na prijestolje zvijeri: njeno kraljevstvo bi time potopljeno u tminama. Ljudi grizoše jezik od boli; oni huliše Boga nebeskog zbog svojih patnji i svojih čireva, ali, ne pokajaše se od svojih djela." Prvi studijski album Spit at Me and Wreak Havoc on My Flesh samostalno je objavio 2006. godine. Od tada, počeo je objavljivati EP-a svakih par mjeseci. Od 2010. i šestog studijskog albuma L'arrivée de la terne mort triomphante u glazbi koristi više orkestralnih elemenata. De Jong svoju glazbu opisuje kao "apstraktnu vizualnu ideju smtri: bijelu, tihu i svečanu". Uz deset studijskih albuma, zasada posljednji Hymns for the Broken, Swollen and Silent iz 2016., objavio je mnoštvo EP-a, te split albuma i kolaboracija s drugim sastavima, kao što su Dragged Into Sunlight, Alkerdeel, Demonologist i dr.

Diskografija
Studijski albumi
Spit at Me and Wreak Havoc on My Flesh (2006.)
Reeking Pained and Shuddering (2007.)
An Epiphanic Vomiting of Blood (2007.)
All the Dread Magnificence of Perversity (2009.)
To Rend Each Other like Wild Beasts, till Earth Shall Reek with Midnight Massacre (2009.)
L'arrivée de la terne mort triomphante (2010.)
Per Flagellum Sanguemque, Tenebras Veneramus (2011.)
Eschatological Scatology (2012.)
Abyss of Longing Throats (2015.)
Hymns for the Broken, Swollen and Silent (2016.)
Genocidal Majesty (2018.)
Kapmeswonden en haatliederen (2018.)

Vanjske poveznice
Službena stranica

Nizozemski sastavi heavy metala
Sastavi black metala

Gnaw Their Tongues


Pamela nubile (título original en italiano; en español, Pamela soltera o núbil) es una farsa en un acto con música de Pietro Generali y libreto de Gaetano Rossi. El texto de la obra se basa en la comedia goldoniana Pamela Maritata, a su vez inspirada en la novela homónima (Pamela o la virtud recompensada) del escritor inglés Samuel Richardson.

Se estrenó el 12 de abril de 1804 en el Teatro San Benedetto de Venecia. Posteriormente fue repuesta y representada el 20 de julio de 1805 en el Burgteather de Viena como La virtù premiata dall'amore.

La farsa, en tiempos modernos, fue representada por vez primera (y grabada) el 29 de diciembre de 1993 en el Teatro Comunale de Treviso bajo la dirección de Peter Maag.

Enlaces externos

Óperas de Pietro Generali
Óperas en italiano
Óperas de 1804
Óperas estrenadas en Venecia

Pamela nubile


Adina Cristescu () a fost o actriță de film, teatru și voce, profesoară, regizoare de teatru și scenaristă de film  română.

Filmografie
 Cenușa păsării din vis (1989) - Valeria
 Prea târziu (1996)
 4 luni, 3 săptămâni și 2 zile (2007) - Mireasa
 Trenul foamei (2010)
 Aurora (2010) - vânzătoare la magazinul de arme
 Toată lumea din familia noastră (2012) - chimista
 The pill of happiness / Pastila fericirii (2012)
 Diaz - Don't Clean Up This Blood (2012) - polițistă 1
 O umbră de nor (2013)
 Quod erat demonstrandum (2014) - diriginta David
 Aferim! (2015) - Zambila
 Inimi cicatrizate (2016)

Teatru
 Apolodor, pinguinul călător, Teatrul Național Radiofonic
 Momo sau Strania poveste a hoților de timp și a copilului ce le-a arătat oamenilor timpul furat, Teatrul Excelsior - Casiopeea
 Pălăria, Teatrul de Comedie - ruda
 Tragedia regelui Otakar și a prințului Dalibor și fluturele, Teatrul Național Radiofonic - Ludmila
 Țara lui Abuliu, Teatrul de Comedie - Julieta

Note

Legături externe

Nașteri în 1967
Nașteri pe 17 august
Decese în 2023
Decese pe 25 septembrie
Actori de film români
Actori de radio români
Actori de teatru români
Actori de televiziune români
Actori de voce români
Actori români din secolul al XX-lea
Actori români din secolul al XXI-lea
Actrițe române
Educatori români
Pedagogi români
Regizori de teatru români
Scenariști români
Bucureșteni

Adina Cristescu


An Lipocarpha echinus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Raynal. An Lipocarpha echinus in nahilalakip ha genus nga Lipocarpha, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Zambia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lipocarpha

Lipocarpha echinus


Le weme (ou ouémé, weme-gbe, wéménugbé) est une langue gbe, proche du fon-gbe, parlée par les Ouéménou dans les départements de Ouémé et d'Atlantique à Bénin.

Population, territoire et peuples voisins
En 2016, on estime le nombre de Ouéménou à . Ceux-ci se trouvent sur le territoire des communes de Adjohoun, Bonou, Dangbo, Aguégués et Akpro-Missérété du département de Ouémé, le long du fleuve Ouémé et des communes de Zè et de Abomey-Calavi du département Atlantique.

Les Ouéménou ont comme voisins les gouns et les tofinu, au sud ; les ayizos à l'ouest ; les fon, au nord ; et les nagots, au l'est.

Famille linguistique
Le weme est une langue kwa, famille linguistique qui fait partie des langues Benué-Congo. Selon l'Ethnologue, il fait partie du groupe linguistique des langues gbes.

Sociolinguistique, statut et emploi de la langue
Le weme est une langue vigoureuse (EGIDS 6e). Même si elle n'est pas standardisée, elle est utilisée par des personnes de toutes les générations au foyer et en société et sa situation est durable. Les Ouéménou parlent aussi le fon et le français comme deuxièmes langues.

Références

Bibliographie

 WALS Online Resources for Wéménugbé. n.à. 2008. Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology

Voir aussi

Liens externes

Inventaire de langues
Langue au Bénin
Ouémé
Langue gbe

Weme (langue)


Tifonodorum (lat. Typhonodorum), monotipski rod kozlačevki smješten u vlastiti tribus Typhonodoreae, dio je potporodice Aroideae. Jedina vrsta je T. lindleyanum iz Tanzanije (Pemba, Zanzibar), Madagaskara, Komora i Mauricijusa

To je višegodišnja biljka sa pseudostabljikom, nalik banani, promjera do 30 cm na kojoj se nalazi rozeta listova iz kratkog horizontalnog rizoma. Biljka je obično visoka 1,5 do 2,5 metara, ali može narasti i do 4 metra.

Lokalno je sakupljaju zbog hrane (sumnjive vrijednosti), lijekova i kvalitetnih vlakana. Svi dijelovi biljke ispuštaju nadražujući sok koji izaziva svrbež, ali i kristale kalcijevog oksalata. Ova tvar je otrovna svježa i, ako se pojede, stvara osjećaj u ustima, jeziku i grlu kao da se stotine malih iglica zarivaju u njih. Međutim, kalcijev oksalat se lako razgrađuje ili temeljitim kuhanjem biljke ili potpunim sušenjem i, u bilo kojem od ovih stanja, biljku je sigurno jesti. Osobe sklone reumi, artritisu, gihtu, bubrežnim kamencima i hiperacidnosti trebaju biti posebno oprezne ako u prehranu uključe ovu biljku.

Sinonimi
 Arodendron Werth
 Arodendron engleri Werth
 Typhonodorum madagascariense Engl.

Izvori

Aroideae
Flora Tanzanije
Flora Komora
Flora Mauricijusa
Flora Madagaskara
Flora Réuniona

Tifonodorum


Gavril Tripon (n. 12 martie 1860, Iclod, județul Someș – d. 8 mai 1930) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A urmat școala primară confesională greco-catolică în satul natal, iar apoi gimnaziul armeano-catolic în limba maghiară din Gherla, în perioada 1875-1878, fiind clasat eminent. Promovează cursurile secundare la Liceul Romano-Catolic din Cluj (1879-1883), unde ia examenul de bacalaureat cu nota/calificativul Eximio Modo, în iulie 1883. În 1888 să ia doctoratul în Drept la Universitatea din Cluj. Și-a făcut stagiul de practică la avocații Dr. Aurel Isac din Cluj și Dr. Gavril Man din Dej. În 1890 s-a căsătorit cu fiica protopopului Eugenia P. Pop, fiica protopopului din Iclod . În timpul studiilor universitare a fost membru al Societății Academice Iulia din Cluj, apoi membru fondator la ASTRA și Societatea Fondului de teatru, colaborator la Tribuna și alte ziare și reviste sub pseudonimul Gabius. În 1890 obține diploma de avocat în Târgu-Mureș, profesând în Bistrița fără întrerupere până în 1919 .

La 1891 este ales membru în Comitetul Executiv al Partidului Național Român din Transilvania,  prezidat de către Dr. Ioan Rațiu, susținând politica memorandistă în adunarea națională de la Sibiu. În 1894 se află între cei 15 memorandiști dați în judecată la Cluj. Ia parte la Congresul Naționalităților din 1895, pentru ca la Adunarea Națională de la Sibiu din 1905 să apere avantajele rezistenței pasive; din acest motiv, Gavril Tripon nu va intra în noul Comitet Executiv activist . Cu acest prilej distinsul orator dă un minunat exemplu de solidaritate între generațiile de luptători ardeleni pentru înfăptuirea idealului național – întregirea neamului. Misiunea lui nu a fost mai puțin spinoasă – mărturisirea dr. Alexandru Vaida Voievod – în fața catafalcului pasivității partidului nostru național, decât aceea a lui Antonius în fața sicriului lui Cezar. A fost cel mai mare dintre succesele oratorice ale lui Gavril Tripon .

Împreună cu Gherasim Domide și dr. Demetriu Ciuta organizează în oraș serbările adunării generale a Societății pentru fond de teatru conduse de Iosif Vulcan (1902) și ca președinte al despărțământului bistrițean al ASTREI serbări nemaivăzute în această parte de țară (1907). Organiza conferințe, șezători, întruniri în oraș și la sate. El înființase Reuniunea de cântări (1895) fiind un animator al mișcării cultural-artistice, membru activ al Consiliului Băncii "Bistrițeana", iar pentru a contribui la îmbunătățirea stării materiale și a spiritului de economie, a inițiat înființarea băncii "Coroana" .

În condițiile războiului, a luptei de unitate națională a românilor, onest și echilibrat, juristul bistrițean a știut să-și păstreze calmul și luciditatea, împiedicând orice tendințe anarhice, ori încercări de răzbunare împotriva nedreptăților cauzate de administrația abuzivă care nu se mai bucura de niciun sprijin. Odată cu constituirea consiliilor și gărzilor naționale românești în cadrul mișcării de autodeterminare și destrămare a Monarhiei Austro-Ungare din toamna anului 1918, ca președinte al Consiliului Național Român județean, va munci fără odihnă pentru asigurarea ordinii publice și înfăptuirea unității naționale, în acest colț nord-estic al Ardealului și împreună cu peste 70 de reprezentanți aleși și de drept, între care: dr. Vasile Pahone, dr. Victor Onișor, prof. Ioan Păcurariu, Iulian Marțian, Virgil Șotropa, la care se adaugă cei neoficiali de pe văile Someșului Mare și Bistriței, deplasați cu două trenuri supraîncărcate, vor fi prezenți la Alba Iulia la Marea Adunare Națională din 1 decembrie 1918 . După 1918 este numit prefect în fruntea județului Bistrița-Năsăud, pe care îl conduce până în 1920, când devine membru în Comitetul Agrar Ardelean .

A organizat o înălțătoare primire la Bistrița cu ocazia intrării Regimentului 14 Infanterie comandat de colonelul Traian Gheorghiu, iar a perechii regale Ferdinand și Maria, chiar în locuința sa (vis-à-vis de fostul sediu al Băncii Naționale) azi strada Alexandru Odobescu. La începutul lunii decembrie 1918, Divizia a 7-a din Armata Română a pus stăpânire pe orașele Bistrița, Dej și Cluj, de unde ungurii se retrăseseră. În casa lui Gavril Tripon din Bistrița (decembrie 1918), trei personalități ale vremii, Alexandru Vaida-Voevod, Teodor Mihali și Gavril Tripon, discutau oportunitatea trecerii Armatei Române peste linia întâi de demarcație, motivată de suferințele fraților români îndurate dincolo de această linie. În Consiliul de Miniștri, din 9 aprilie 1919, desfășurat sub președinția lui Mihail Pherechide și la care a asistat Iuliu Maniu, s-a hotărât ca armata din Transilvania să treacă linia de demarcație cu misiunea de a elibera ultima colibă românească de sub jugul străin . În anii 1919-1920 sprijină țărănimea pentru înfăptuirea reformei agrare în calitate de membru în Comitetul Agrar al Transilvaniei.

A decedat la 8 mai 1930, la 70 de ani, fiind înmormântat în cimitirul din Cluj .

Activitatea politică

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al cercului electoral Bistrița . Este ales în Marele Sfat Național, iar după Unire face parte din Parlament la deputat în perioada 1922-1926 și 1927-1928 .  În politică a militat pentru interesul general și nu făcea demagogie (I.C. Brătianu) .

Recunoașteri
Pentru merite a primit Medalia de Mare ofițer al Ordinului Coroana României . De asemenea, o stradă din orașul Bistrița îi poartă numele.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
 http://www.rasunetul.ro/gavril-tripon-1860-1930-primul-prefect-al-judetului-nostru-dupa-intregirea-neamului-1918, accesat la 29 noiembrie 2018.
 Adrian Onofreiu, Ioan Pintea, Cornelia Vlașin (coord.), ANUL 1918 ÎN JUDEȚUL BISTRIȚA-NĂSĂUD. Contribuții documentare, Editura Mega, Cluj-Napoca, 2018, ISBN 978-606-543-956-6.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Politicieni români
Nașteri în 1860
Decese în 1930
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români
Bistrițeni
Decorați cu Ordinul Coroana României

Gavril Tripon


Der 1946 in München gegründete Verlag Kurt Desch wurde aufgrund seiner prominenten Autoren rasch "zu einem der wichtigsten" deutschen Verlage für in- und ausländische belletristische Literatur gezählt, kam jedoch im Laufe der 1960er Jahre durch zahlreiche Rechtsstreitigkeiten in Verruf, bei denen es unter anderem um die Veruntreuung von Autorenhonoraren ging. Gründer Kurt Desch verkaufte den Verlag 1973. 2016 existiert nur noch der von dem Verlag Felix Bloch Erben betriebene Theater-Verlag Desch.

Zur Verlagsgeschichte
Kurt Desch (1903–1984), Sohn eines Schuhmachermeisters aus Pößneck in Thüringen, hatte als Journalist und Werbefachmann in verschiedenen Verlagen Erfahrungen gesammelt, unter anderem bei der Frankfurter Zeitung. 1933 war er, nach vorübergehender Verhaftung, aus der Reichsschrifttumskammer ausgeschlossen worden, so dass er sich als Fabrikarbeiter über Wasser halten musste. Desch wurde zeitweilig Mitglied der NSDAP. Im Sommer 1945 wurde er von der amerikanischen Militärregierung zum Wiederaufbau des Verlagswesens und des Buchhandels in Bayern herangezogen. Aufgrund der ersten in Bayern vergebenen Verlagslizenz übernahm er den Münchner Zinnen Verlag, in dem er vorübergehend schon während des Weltkrieges tätig gewesen war. 1946 wandelte er dieses Unternehmen in den Verlag Kurt Desch um. "Weil er sich geschickt, wenn auch nicht ganz zutreffend, als politisch Verfolgter darstellte", habe er jegliche organisatorische Unterstützung und vor allem großzügige Papierzuteilungen genossen, heißt es bei Reinhard Wittmann. Im Jahr 1953 war der Verlagsleiter des Verlages Hans Josef Mundt, Gunter Groll war Cheflektor.

Da Desch zudem namhafte Autoren an sich binden konnte, errang er mit seinem Unternehmen bald eine führende Stellung. Bis 1973 brachte er 4.300 Titel mit einer Auflage von 41 Millionen Exemplaren heraus. Zu seinen Autoren zählten (Auswahl):

 Jean Anouilh
 Pearl S. Buck
 Kasimir Edschmid
 Oskar Maria Graf
 Manfred Gregor
 Hans Habe
 Nikos Kazantzakis
 Erich Kästner
 Hermann Kesten
 Hans Hellmut Kirst
 Francois Mauriac
 Alberto Moravia
 Robert Neumann
 Kurt Pritzkoleit
 Erich Maria Remarque
 Hans Werner Richter
 Theodor Plievier
 Günther Weisenborn
 Ernst Wiechert

1974 publizierte der Kurt Desch Verlag das Buch Hess. Der Stellvertreter des Führers. Englandflug und britische Gefangenschaft. Nürnberg und Spandau; über Adolf Hitlers Stellvertreters Rudolf Heß von Eugene Bird. Bird hatte als Offizier die Aufgabe Rudolf Heß im Kriegsverbrechergefängnis Spandau zu bewachen. Von 1964 bis 1972 war er Direktor des Gefängnisses. Er hat sich dort mit Heß angefreundet. Das Buch wurde ein Weltbestseller, der in zwölf Sprachen übersetzt wurde und in über 35 Ländern erschien.

Desch erzielte, von Kasimir Edschmid noch 1953 als "große Verlegergestalt" gepriesen, seinen Erfolg nicht ohne unlautere Methoden, wie sich im Lauf der 1960er und 1970er Jahre herausstellte. (So gab der Desch-Verlag 1967 das Buch Chirurgen. Der Bericht des Dr. YZ heraus, eine von dem in Hamburg und später in Mar de Plata tätigen Arzt Alfons Bäker anonym verfasste Kolportage, die als Skandal angesehen wurde, da die vom Verlag als "Wahrheit" dargestellten Inhalte keiner sachlichen Überprüfung standhielten.). Es kam zu Vorwürfen, Skandalen und Prozessen. Die Lage war ausgesprochen unübersichtlich. Im Mittelpunkt des Streits standen veruntreute Autorenhonorare in oft beträchtlicher Höhe, die Desch aufgrund von Gerichtsurteilen zumindest teilweise zurückzahlte. 1973 verkaufte Desch seinen Verlag, wodurch sich freilich die Rechtsstreitigkeiten noch nicht erledigt hatten.

Wegen der vielen offenen Fragen konnte der Verlag, trotz einiger Firmenwechsel, auch nie mehr gesunden. Allerdings betrieb Bernhard Cremer, der den Verlag 1974 erworben und bis 2014 als Geschäftsführer geleitet hatte, den Münchener Theater-Verlag Desch. Im Juni 2014 wurde die Theater-Verlag Desch GmbH vom in Berlin ansässigen Verlag Felix Bloch Erben übernommen und der Verlagssitz von München nach Berlin verlegt.

Der größte Teil des Nachlasses von Kurt Desch, vor allem die Korrespondenz, befindet sich in der Münchner Stadtbibliothek. Weitere Dokumente befinden sich in der BSB München.

Literatur
 Zehn Jahre Verlag Kurt Desch. Berichte. 1945–1955, Wien/München/Basel, 1955.
 Ein Almanach der Autoren des Verlages Kurt Desch, München 1963.
 Heidi Dürr: Doppelter Desch – Mit 78 Jahren will der Verleger noch einmal neu anfangen. Die Zeit 6. März 1981.
 Bernd R. Gruschka: Der gelenkte Buchmarkt: Die amerikanische Kommunikationspolitik in Bayern und der Aufstieg des Verlages Kurt Desch 1945 bis 1950, Frankfurt am Main (Buchhändler-Vereinigung) 1995.

Weblinks
 Artikel über den Kurt Desch Verlag im Historischen Lexikon Bayerns

Einzelnachweise

Desch, Kurt
Desch, Kurt
Desch, Kurt
Gegründet 1946

Verlag Kurt Desch


La Ruta de Illinois 8, y abreviada IL 8 (en inglés: Illinois Route 8) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La carretera tiene una longitud de 73,2 km (45.51 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 8 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 8


Bohuslav Rylich, (nacido el 5 de mayo de 1934 en Nymburk, Checoslovaquia), es un exjugador checo de baloncesto. Consiguió 1 medalla de bronce en el Eurobasket de Turquía 1959 con Checoslovaquia. Es el hermano de Zdeněk Rylich.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de República Checa
Baloncestistas de Checoslovaquia
Hermanos baloncestistas

Bohuslav Rylich


Loïc Risser, né le  à Saint-Louis (Haut-Rhin) et mort le  dans la localité de Ménaka, est un militaire français, brigadier du 2e régiment de hussards. Il est Mort pour la France dans le cadre de l'opération Barkhane.

Références

Voir aussi
 Pertes militaires françaises au Mali et au Sahel
 Opération Barkhane

Militaire français du XXIe siècle
Naissance en novembre 1996
Décès en janvier 2021
Mort pour la France
Décès à 24 ans

Loïc Risser


Narnia Günlükleri, C. S. Lewis tarafından çocuklar için yazılmış olan yedi kitaplık bir fantastik roman serisidir. Narnia Günlükleri, klasik çocuk kitapları olarak dikkate alınır ve yazarının en bilinen çalışmasıdır. Dünya çapında 41 dile çevrilmiş ve 100 milyondan fazla satmıştır. 1949 ve 1954 yılları arasında yazılmış olup, resimleri Pauline Baynes tarafından yapılmıştır. Kitaplar birçok kez radyo, televizyon, sinema ve tiyatroya uyarlanmıştır. Karakterlerde ve hikâyelerde Yunan ve Roma mitolojisinden ve İngiltere ile İrlanda'nın peri masallarından esinlenilmiştir. Buna ilaveten, seride birçok Hristiyanlık ögesi de bulunmaktadır.

Konusu
Narnia Günlükleri, kurgusal bir yer olan Narnia'da geçmektedir. Narnia, hayvanların konuşabildiği, büyünün ve sihrin gerçek olduğu ve iyiyle kötünün birbirleriyle savaştığı bir dünyadır. Hikâyedeki ana karakterlerin çoğu, bilinen Dünya'dan farklı şekillerde Narnia evrenine geçmiş olan küçük çocuklardır.

Okuma sırası
Kitaplar yayımlandığında, numaralandırılmadılar. İlk Amerikalı yayımcı Macmillan, kitapları içerik sırasına göre değil, basılış sırasına göre numaralandırdı. Birleşik Krallık merkezli yayınevi HarperCollins, 1994'te seriyi aldığında, kitaplar tıpkı Lewis'in üvey oğlu Douglas Gresham'ın da düşündüğü gibi içeriğine göre tekrar numaralandırdı. Çünkü bazılarına göre basılış sırası, C. S. Lewis'in kitapları yazış sırasına göre ayarlanmıştı.

Film uyarlamaları
2005 senesinde ilk basılan ve seride ikinci kitap olan "Aslan, Cadı ve Dolap", Andrew Adamson yönetmenliğinde sinemaya uyarlandı. 2008 senesinde ise ikinci sırada basılan ve seride dördüncü kitap olan "Prens Caspian", yine Andrew Adamson yönetmenliğinde film oldu. 2011 senesinde ise üçüncü sırada basılan ve seride beşinci kitap olan "Şafak Yıldızı'nın Yolculuğu" sinemaya aktırıldı ve bu kez yönetmenliğini Michael Apted yaptı.

Dış bağlantılar
 Narnia Günlükleri Forumları

Narnia Günlükleri


Daboh (en hindi: दबोह ) es una localidad de la India, en el distrito de Bhind, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 164  a 448 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 21 695 habitantes.

Referencias

Localidades de Madhya Pradesh

Daboh


Og nu til vejret er en dansk kortfilm fra 2013 instrueret af Lars Drost Hundebøll.

Handling
En stærk storm plager landet, men den lokale bedemand er af den opfattelse, at man er herre over sit eget liv, så længe man lever sundt. I løbet af dagen dukker pårørende til afdøde op i forretningen, og de beretter om den ene usandsynlige dødsårsag efter den anden.

Medvirkende
 Kristian Ibler
 Morten Rose
 Leif Bach Sørensen

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Og nu til vejret