François Eudes de Mézeray (1610 – 10 July 1683) was a French historian.

Mézeray was born at Ri near Argentan, where his father was a surgeon.
He had two brothers, one of whom, Jean-Eudes, was the founder of the order of the Eudists. François studied at the University of Caen, and completed his education at the College of Ste Barbe at Paris. His Histoire de France depuis Faramond jusqu'au règne de Louis le juste (3 vols., 1643–1651), is a fairly accurate summary of French and Latin chronicles.

Mézeray was appointed to a committee that supervised La Gazette.

Mézeray won the favor of Pierre Séguier and was given the title "Historiographer to the King of France". In 1649, on the death of Vincent Voiture, he was admitted to the Académie française. His Abrégé chronologique (3 vols., 1667–1668) went through fifteen editions between 1668 and 1717; and he used it to attack the financiers, with the result that his salary as historiographer was diminished by Colbert.

Mézeray succeeded Valentin Conrart as permanent secretary to the Académie française (1675), and died at Paris. He translated Grotius's Traité de la religion chretienne (1640), and a Histoire des Turcs depuis 1612 jusqu'en 1649 (1650), which is an addition to a continuation of Laonikos Chalkokondyles.

References

 Daniel de Larroque, Vie de François-Eudes de Mezeray (1720); vol. xiii. of Causeries du lundi by Sainte-Beuve
 Levasseur's Notice sur les trois frères: Jean-Eudes, François-Eudes, et Charles-Eudes (1855).

1610 births
1683 deaths
University of Caen Normandy alumni
Members of the Académie Française
17th-century French historians
French male non-fiction writers
People from Argentan

François Eudes de Mézeray


El encanto del águila es una serie de televisión mexicana basada en la historia de México, elaborada bajo la producción de Bernardo Gómez, Leopoldo Gómez y Pedro Torres y dirigida por Mafer Suárez y Gerardo Tort.

Se filmó de mayo a septiembre del año 2011 y comprende el periodo histórico de 1910 a 1928. Dando a conocer varios momentos memorables de la revolución mexicana, así mismo da a conocer las acciones que llevaron a cabo personajes importantes de la misma como Emiliano Zapata, Francisco Villa, Francisco I. Madero y Venustiano Carranza.

Elenco

 Ignacio López Tarso como Porfirio Díaz.
 Cecilia Suárez como Carmen Romero Rubio, esposa de Don Porfirio.
 Juan Carlos Colombo como José Yves Limantour, Secretario de Hacienda de Don Porfirio.
 Gerardo Trejoluna como el Presidente Francisco I. Madero.
 Andrés Montiel como Gustavo A. Madero, hermano de Francisco I. Madero.
 Blanca Loaria como Sara Pérez de Madero, esposa de Don Francisco I. Madero.
 Mario Zaragoza como el General Victoriano Huerta, que traicionó a Madero.
 Enrique Arreola como el Vicepresidente José María Pino Suárez.
 Ari Brickman como el Embajador Henry Lane Wilson.
 Alfonso Herrera como Aquiles Serdán.
 Irene Azuela como María del Carmen Serdán, hermana de Aquiles Serdán.
 Alexander Holtmann como Second Lt. Charles Copp.
 Mauricio Issac como Máximo Serdán.
 Enoc Leaño como General Francisco Villa.
 Arturo Barba como General Pascual Orozco.
 Gustavo Sánchez Parra como General Felipe Ángeles.
 Emilio Echevarría como el Primer Jefe de la Revolución y Presidente de la República Venustiano Carranza.
 Ténoch Huerta como General Emiliano Zapata.
 Antonio de la Vega como Pablo González Garza, autor intelectual del asesinato de Zapata.
 Tizoc Arroyo como Secundino.
 Teresa Ruiz como Xacinta, mujer de Emiliano Zapata.
 Carlos Corona como el General Álvaro Obregón.
 Damián Alcázar como el Presidente Plutarco Elías Calles.
 Ramiro Martínez como Adolfo de la Huerta.
 Erando González como Manuel Mondragón.
 Juan Ignacio Aranda como Félix Díaz.
 Justo Martínez González como el General Aureliano Blanquet.
 Armando Hernández como El General Lázaro Cárdenas.
 Antonio Muñiz como General Francisco Murguía.
 Luis Fernando Peña como Genovevo de la O.
 Arturo Reyes como Antonio Díaz Soto y Gama.
 Rodolfo Nevárez como Félix Fulgencio Palavicini.
 Ana Bertha Espín como Mercedes González Treviño, madre de Don Francisco I. Madero.
 Joaquín Garrido como Bernardo Reyes.
 Juan Ríos como Amado Aguirre.
 Luis Gerardo Méndez como José de León Toral.
 Carlos Macías como Luis N. Morones.
 Humberto Yáñez como el general Otilio Montaño, redactor del Plan de Ayala.
 José Juan Meraz como Emilio Portes Gil.
 Víctor Roldán como el general Joaquín Amaro.
 Tomihuatzin como Aarón Sáenz.
 Miguel Flota como el licenciado Francisco Carvajal, quien ocupó la presidencia a la renuncia de Huerta y a la vez rendiría al Ejército Federal ante Obregón en Teoloyucan.
 Carlos Cámara Jr. como Enrique C. Creel, Secretario de Relaciones Exteriores de Don Porfirio.
 Tomás Rojas como Rafael Chousal, el Secretario Particular de Don Porfirio Díaz.
 Juan Carlos Serrán como el Vicepresidente Ramón Corral.
 Juan Carlos Barreto como el General Manuel González de Cosío.
 Marco Antonio Aguirre como Julio Peña, secretario de Don Francisco I. Madero.
 Pavel Cabrera como Juan Sánchez Azcona, secretario particular del Don Francisco I. Madero que participa en la elaboración del Plan de San Luis.
 David Medel como el Lic. Federico González Garza, quien acompaña a Madero a San Antonio, Texas.
 Tomás Owen como el agente de migración que sale cuando Madero cruza a los Estados Unidos.
 Enrique Marín con el diputado tabasqueño Rafael Martínez de Escobar.
 Javier Sixtos como el general Guadalupe Sánchez.
 Vanessa Bauche como la Madre Conchita.
 Julián Sedgwck como el presidente de presidente de Estados Unidos, Woodrow Wilson.
 Miguel Loyo como Roque Estrada Reynoso, promotor junto con Madero del Club Antirreeleccionista de México.
 Tomás Guzmán como el Sargento que interviene en el mitin de Madero al inicio del Capítulo 1.
 Eduardo Javkin como James Creelman, reportero amarillista que entrevistó a Porfirio Díaz en marzo de 1908.
 Arnulfo Reyes como Pioquinto Galis (erróneamente en la serie es asesinado en la hacienda de Chinameca, cuando en realidad falleció en 1943).
 Carlos Díaz como Luis Cabrera Lobato.
 Manuel García Rulfo como Miguel Agustín Pro.
 Dagoberto Gama como José Mora y del Río.
 Úrsula Pruneda como María Tapia, esposa del general Obregón.
 Juan Carlos Vives como Martín Luis Guzmán.
 Moisés Manzano como el doctor Aureliano Urrutia, asesinó del doctor y diputado Belisario Domínguez Palencia.
 Pascasio López como el coronel Jesús Guajardo.
 Rodrigo Corea como Jesús Salas Barraza.
 César Évora como Manuel Márquez Sterling, embajador de Cuba.
 David Ostrosky como el doctor Gustavo A. Uruchurtu Peralta, médico personal del general Álvaro Obregón.
 Carlos Rangel como Salvador Alvarado.
 Jorge de los Reyes como el general Rodolfo Fierro.

Guionistas
Jefe de guionistas: Carlos Pascual
Caitlin Irwin
Ximena Escalante
Alejandro Mendoza.

Historiadores consultados
Felipe Ávila
Antonio Saborit
Úrsula Camba
Carlos Alfredo.

Argumento

En el marco de las celebraciones del Centenario de la Independencia, Porfirio Díaz busca su séptima reelección. El principal opositor, Francisco I. Madero, es detenido antes de la elección. Su familia solicita la intervención del Ministro de Hacienda, José Yves Limantour, quien se entrevista con Madero en la cárcel en San Luis Potosí. Ambos defienden apasionadamente su postura sobre el gobierno del Porfirio Díaz. Después de la entrevista, Madero deja la cárcel y escapa en tren a Estados Unidos. Allí, lanza el Plan de San Luis y convoca a un levantamiento armado en contra de Díaz.
En Puebla, los hermanos Serdán son descubiertos mientras se preparan para el levantamiento armado convocado por Madero. La policía intenta detenerlos y rodea la casa. Los hermanos Serdán se niegan a rendirse y se atrincheran. Inicia la balacera que concluye con su detención y muerte, así como la de sus seguidores. El 20 de noviembre de 1910, Porfirio Díaz recibe informes de pocos y muy aislados levantamientos en todo el país. La convocatoria de Madero parecía haber fracasado.
En los primeros meses de 1911, Madero logra aglutinar a los distintos grupos armados que han conseguido derrotar al ejército de Díaz en importantes plazas, sobre todo al norte y oeste de México. Convoca entonces una reunión en Ciudad Juárez. Allí, por primera y única vez, la mayoría de los jefes revolucionarios están juntos, pero evidencian sus diferencias personales y sus motivos para luchar. Sólo un único interés los une: derrotar a Porfirio Díaz. El frágil equilibrio se rompe cuando Francisco Villa y Pascual Orozco desobedecen las órdenes de Madero y toman con éxito Ciudad Juárez. Esta batalla en una ciudad fronteriza, detona un intento de negociación por parte de Porfirio Díaz. Estos intentos culminan con la exigencia de la renuncia de Díaz, quien en una reflexión entre el riesgo de una invasión norteamericana, los saldos de su gobierno y su débil salud, deja el cargo y abandona el país.
Después de haber ganado democráticamente las elecciones de 1911, el Presidente Francisco I. Madero, pierde poco a poco, el apoyo de quienes lo siguieron, por negarse a profundizar la Revolución y no aceptar tampoco la restauración del sistema porfirista. Después de dos rebeliones radicales, la de Zapata y la de Orozco, y dos intentos de golpe militar fracasados, el 9 de febrero de 1913, los generales Bernardo Reyes y Félix Díaz encabezan un intento fallido por tomar Palacio Nacional. Los alzados se acuartelan en la Ciudadela. Al conocer este hecho, Madero nombra a Victoriano Huerta como jefe militar de la plaza en reemplazo del general Lauro del Villar, herido al defender Palacio Nacional. Durante los siguientes días, parte de la capital es víctima del fuego entre las fuerzas encabezadas por Huerta y los golpistas que resisten en la Ciudadela. Madero pierde el control y Huerta se fortalece gracias a la intervención del embajador de Estados Unidos, Henry Lane Wilson. Se gesta una conspiración que culmina con la detención del Presidente Francisco I. Madero, del Vicepresidente José María Pino Suárez y del general Felipe Ángeles.
Con el Presidente y el Vicepresidente, en la cárcel inician los intentos de la familia Madero y de algunos diplomáticos por liberarlos y sacarlos del país. Gustavo A. Madero, hermano del presidente, también es detenido, salvajemente torturado y asesinado. El embajador Wilson, Victoriano Huerta y Félix Díaz firman el llamado Pacto de la Embajada asegurando así que Huerta sea el próximo presidente interino y convoque a elecciones. Huerta utiliza a Pedro Lascuráin para conseguir que Madero y Pino Suárez firmen sus renuncias a cambio de garantizar su seguridad y la de sus familias. Con las renuncias firmadas, Lascuráin se presenta ante el Congreso y asume la presidencia provisional. De inmediato nombra a Victoriano Huerta como ministro de Gobernación pero renuncia a los 45 minutos y Huerta jura como presidente interino diez días después del intento de la toma de Palacio Nacional. Tres días después, Madero y Pino Suárez, que esperan ser conducidos fuera del país, son asesinados.
La sombra del asesinato de Madero, la anulación de las nuevas elecciones y la represión de Huerta contra los legisladores, la prensa y sus adversarios políticos provocan la enemistad de Estados Unidos y el regreso a la lucha armada de los jefes revolucionarios Venustiano Carranza, Villa y Emiliano Zapata. Estados Unidos desconoce a Huerta e invade Veracruz. Esto complica más el panorama del dictador. Se suman las victorias revolucionarias y las tropas rebeldes se acercan a la capital por distintos frentes. Pese a grandes desacuerdos entre los jefes revolucionarios, principalmente entre Carranza y Villa, el movimiento armado no pierde fuerza. Los une el interés común de derrocar a Huerta. Estas diferencias quedan expuestas en la Batalla de Zacatecas, donde Villa desobedece a Carranza y toma la ciudad, destrozando al ejército federal en el intento por llegar primero a la capital. Carranza impide que Villa avance hacia el centro y permite que sea Álvaro Obregón quien ocupe la plaza. Huerta renuncia y abandona el país.
Las diferencias entre Carranza y Villa provocan una cruda guerra con miles de muertos y un importante costo social para el país. Obregón busca a Villa para arreglar sus diferencias y viaja a Chihuahua. Durante este encuentro, en un par de ocasiones, Obregón está a punto de ser asesinado por Villa. Sin embargo, Obregón sale con vida y lo convence para que lo acompañe a una nueva reunión entre jefes revolucionarios. En la Convención de Aguascalientes se reúnen las fuerzas revolucionarias y después de un intenso debate sobre planes de gobierno y reformas, la convención se fractura al rechazar Carranza sus acuerdos y no aceptar el nombramiento de Eulalio Gutiérrez como Presidente de la República. La ruptura entre Convencionistas y Constitucionalistas ya no tiene arreglo. Obregón regresa con Carranza mientras Villa y Zapata deciden entrar a la capital.
Después de la Convención de Aguascalientes, Venustiano Carranza es perseguido por el gobierno de Eulalio Gutiérrez y abandona la capital ante la proximidad del Ejército Convencionista, al mando de Francisco Villa. Eulalio Gutiérrez llega a Palacio Nacional e instala el gobierno de la Convención. Villa y Emiliano Zapata se reúnen en Xochimilco y juntos entran a la Ciudad de México. Tras la salida de los estadounidenses de Veracruz, Carranza viaja al puerto y allí se refugia. Villa y Zapata acuerdan combatir a los constitucionalistas. Carranza y Obregón se preparan para el contragolpe.
Villa regresa al norte. Los zapatistas nunca logran enfrentar a Obregón más allá de Puebla. En la capital, anarquía, enfermedades, falta de comida y agua azotan a la población. Obregón reorganiza al Ejército Constitucionalista, toma la Ciudad de México, acorrala a los zapatistas y se encamina al Bajío para enfrentar a Villa. Después de una prolongada lucha Obregón derrota a Villa, pero no sin pagar el costo, en una de las batallas finales pierde un brazo. Es el fin de la División del Norte y el triunfo definitivo del constitucionalismo. Con esta derrota, Villa se repliega al norte y Venustiano Carranza autoriza la persecución en contra de Emiliano Zapata.
Carranza regresa triunfante a la capital y sienta las bases de un gobierno provisional. Promulga la convocatoria para elegir a los diputados constituyentes. En diciembre de 1916, inician los trabajos del Congreso Constituyente en Querétaro. Si bien todos los diputados forman parte del ejército ganador, la mayoría son civiles que reflejan la pluralidad ideológica, política y social del país. Los grandes debates parlamentarios se dan en torno a los artículos 3, 27 y 123. En ellos, una mayoría de diputados radicales, apoyados por Obregón, derrota a los conservadores afines a Carranza y le imprimen un profundo contenido social a la Constitución mexicana de 1917, que la convierte en la más avanzada de su tiempo.
El Congreso convoca a elecciones. Carranza gana y asume la presidencia en enero de 1918. El gobierno enfrenta un cúmulo de problemas, entre ellos, una crisis económica provocada por siete años de guerra revolucionaria, constantes levantamientos armados de Villa y Zapata, así como un conflicto diplomático con Estados Unidos. Se consuma la traición y asesinato contra Emiliano Zapata, en Chinameca, Morelos. Con la convicción de que no exista en México un presidente militar, Carranza designa a Ignacio Bonillas como candidato presidencial, lo que provoca que el grupo cercano a Álvaro Obregón lance el Plan de Agua Prieta que desconoce a Carranza como presidente y nombra en su lugar a Adolfo de la Huerta. La rebelión militar obliga a Carranza a abandonar otra vez la capital rumbo al puerto de Veracruz y en el trayecto es asesinado.
Álvaro Obregón gana las elecciones de 1920. Su presidencia destaca por la reconstrucción de la infraestructura afectada por la guerra, por renegociar la deuda externa y por obtener el reconocimiento del gobierno estadounidense. Al acercarse el fin de su mandato, su grupo cercano se divide cuando Adolfo de la Huerta intenta sucederlo. Desde su retiro, Francisco Villa concede una entrevista, que es interpretada como un intento de regresar a la política en apoyo a la candidatura de Adolfo de la Huerta y es asesinado el 20 de julio de 1923 en Parral, Chihuahua. Ante el lanzamiento de la candidatura de Plutarco Elías Calles, De la Huerta encabeza una rebelión militar contra Obregón. Alzamiento armado que fracasa y obliga a De la Huerta a abandonar México.
Derrotada la rebelión delahuertista, Plutarco Elías Calles gana las elecciones en 1924. Calles enfrenta un conflicto armado con la iglesia católica por limitar el culto, que deja un saldo de cerca de 70 mil muertos sobre todo en el occidente y centro del país. Reforma la Constitución para permitir la reelección presidencial de Obregón, quien regresa de su retiro para comenzar su campaña presidencial. Cristeros y anti reeleccionistas se oponen a su candidatura. Obregón sufre un atentado perpetrado por los Cristeros. Calles endurece su postura contra la Iglesia. Obregón, gana ampliamente las elecciones el 1 de julio de 1928. Dos semanas después, es asesinado por un militante cristero; José León Toral. En su último informe de gobierno, Plutarco Elías Calles declara que con la muerte de Obregón termina la etapa de los caudillos y comienza la de las instituciones.

Capítulos

Premios y nominaciones

Premios TVyNovelas

Nota: La serie empató con Los héroes del norte.

Referencias

Enlaces externos
El Encanto del Águila todos los capítulos completos y resumen de cada capítulo

Series de televisión de México
Series de televisión históricas
Telenovelas históricas de México
Series de televisión iniciadas en 2011
Series de televisión finalizadas en 2011
Series de televisión ambientadas en los años 1910
Series de televisión ambientadas en los años 1920

El encanto del águila


Dame Beryl Margaret Bainbridge  () a fost o scriitoare engleză din Liverpool. Ea este cunoscută, în primul rând, pentru operele sale de ficțiune psihologică, adesea povești macabre a căror acțiune se petrece în clasa muncitoare engleză. Bainbridge a câștigat premiul Whitbread Awards pentru cel mai bun roman în 1977 și 1996; ea a fost nominalizată de cinci ori pentru Premiul Booker. A fost numită în 2007 "o comoară națională". În 2008, The Times o înscria pe lista "celor mai mari zece scriitori britanici din 1945".

Biografie
Beryl Bainbridge s-a născut în Liverpool și a crescut în apropiere de Formby. Părinții ei erau Richard Bainbridge și Winifred Baines. Deși ea și-a scris data de naștere în Cine este Cine și în altă parte ca fiind 21 noiembrie 1934, de fapt, ea s-a născut în 1932 și nașterea ei a fost înregistrată în primul trimestru al anului 1933. Când fostul prizonier de război, Harry Arno Franz, i-a scris în noiembrie 1947, a menționat cea de-a 15-a aniversare.

Îi plăcea să scrie, iar până la vârsta de 10 ani scria un jurnal.  Învăța oratorie și la 11 ani, a apărut la emisiunea radio de la "Ora a copiilor la nord", alături de Billie Whitelaw și Judith Chalmers. Bainbridge a fost exmatriculată de la Școala de comerț pentru fete din Taylors (Crosby) pentru că a fost prinsă cu o "rimă murdară" (așa cum a afirmat ea mai târziu), scrisă de altcineva,și pusă în buzunarul ei.  Apoi a continuat să studieze la Cone-Ripman School, Tring, Hertfordshire (acum Tring Park School pentru Artele Spectacolului), unde a descoperit că era bună la istorie, engleză și arte. Vara a părăsit școala, s-a îndrăgostit de un fost POW german care aștepta să fie repatriat. În următorii șase   ani, cuplul a corespondat și a încercat să obțină permisiunea ca omul german să se întoarcă în Marea Britanie pentru a se putea căsători. Dar permisiunea a fost respinsă și relația s-a încheiat în 1953.

În anul următor (1954), Beryl s-a căsătorit cu artistul Austin Davies. Cei doi au divorțat curând, Bainbridge rămânând o mamă singură cu doi copii. Mai târziu a avut un al treilea copil cu Alan Sharp (actrița Rudi Davies). Sharp, un scoțian, care era la începutul carierei sale de romancier și scenarist; Mai târziu, Bainbridge a lăsat să se creadă că el era al doilea soț; în realitate, nu s-au căsătorit, dar relația a inspirat-o pe drumul spre ficțiune. În 1958, ea a încercat să se sinucidă prin a pune capul într-un cuptor cu gaz. Bainbridge și-a petrecut primii ani de muncă ca actriță, a apărut într-un episod de telenovelă în 1961 Coronation Street, jucând un protestatar antinuclear.

Pentru a-și umple timpul, Bainbridge a început să scrie, bazându-se, în principal, pe incidente din copilărie. Primul ei roman, Harriet Said..., a fost respins de mai mulți editori, dintre care unul a găsit personajele centrale "repulsive aproape fără convingere". În cele din urmă a fost publicată în 1972, la patru ani după al treilea roman (o altă parte a lemnului). Al doilea și al treilea romane au fost publicate (1967/68) și au fost bine primite de critici, deși nu au reușit să câștige mulți bani.  Ea a scris și a publicat încă șapte romane în anii 1970, dintre care al cincilea, Time Injury, a fost premiat cu premiul Whitbread pentru cel mai bun roman din 1977.

La sfârșitul anilor 1970, ea a scris un scenariu bazat pe romanul ei Sweet William. Filmul rezultat, cu Sam Waterston, care a fost lansat în 1980.

Din 1980, au apărut încă opt romane. Romanul din 1989, "Awful Big Adventure", a fost adaptat într- un film în 1995, alături de Alan Rickman și Hugh Grant.

În anii 1990, Bainbridge s-a îndreptat către ficțiune istorică. Aceste romane au continuat să fie populare cu critici, dar de data aceasta au fost, de asemenea, de succes comercial. Printre romanele sale istorice de fictiune se numara:

" Fiecare om pentru el", despre dezastrul Titanic din 1912, pentru care Bainbridge a castigat Premiul Whitbread 1996 pentru cel mai bun roman și Maestrul Georgie, stabilit in timpul războiului din Crimeea, pentru care a castigat în 1998 Premiul James Tait Black Memorial pentru ficțiune. Ultimul ei roman, Conform lui Queeney, este o relatare ficțională a ultimilor ani ai vieții lui Samuel Johnson, văzută prin ochii lui Queeney Thrale, fiica cea mare a lui Henry și Hester Thrale. Observatorul a făcut referință la acesta numindu-l "un roman foarte inteligent, sofisticat și distractiv".

Din anii 1990, Bainbridge a servit de asemenea ca scenă de critică în revista lunară The Oldie. Comentariile ei conțin rareori conținut negativ și, de obicei, au fost publicate după încheierea jocului.

Onoruri și premii
În 2000, ea a fost decorată cu Ordinului Imperiului Britanic (DBE). În iunie 2001, Bainbridge a primit o diplomă de onoare de la Universitatea Deschisă ca Doctor al Universității. În 2003 a primit premiul David Cohen pentru literatură împreună cu Thom Gunn. În 2005, Biblioteca Britanică a achiziționat multe dintre scrisorile și jurnalele private ale lui Bainbridge. În 2011, ea a fost premiată postmortem cu u titlu special de către Comitetul pentru Premiul Booker. Mark Knopfler a inclus o piesă intitulată "Beryl" dedicată ei și premiul ei postum pe albumul său din 2015 Tracker.

Anul trecut
În 2003, nepotul lui Bainbridge, Charlie Russell, a început să filmeze un documentar, ultimul an al lui Beryl, despre viața ei. Documentarul și-a detaliat educația și încercările sale de a scrie un roman, draga Brutus (care a devenit mai târziu The Girl in the Polka Dot Dress ); a fost difuzată în Regatul Unit la 2 iunie 2007 pe BBC Four.

În 2009, Beryl Bainbridge a donat povestea scurtă " Goodnight Children", "Everywhere to Oxfam's Ox-Tales ", patru colecții de povești din Marea Britanie, scrise de 38 de autori. Povestea ei a fost publicată în colecția "Air". Bainbridge a fost patronul Premiului Cartea Poporului.

Bainbridge încă lucra la The Girl in the Polka Dot Dress în momentul morții ei. Romanul, bazat pe o călătorie Bainbridge realizată în toată lumea în 1968, este despre misterul despre care se crede că a fost implicat în asasinarea lui Robert Kennedy. Romanul, publicat în mai 2011 de Little, Brown. fost editat pentru publicare de către Brendan King, a cărui biografie Beryl Bainbridge: Dragoste prin toate sortimentele de mijloace a fost publicată în septembrie 2016.

Decesul

Bainbridge a murit la 2 iulie 2010, la vârstă de 77 de ani, într-un spital din Londra, după ce a suferit de cancer. Confuzia asupra anului de naștere a dus la unele rapoarte care indică vârsta la moarte fiind 75. Ea este îngropată în cimitirul Highgate.

Opera literară

Romane
 Un weekend cu Claude (1967)
 O altă parte a lemnului (1968)
 Harriet Said... (1972)
 The Dressmaker (titlul american The Secret Glass ) (1973) - Selecționată pentru Premiul Booker
 Fabrica de sticle de ieșire (1974) - selectată pentru Premiul Booker, a câștigat Premiul Guardian Fiction
 Sweet William (1975)
 O viață liniștită (1976)
 Timp rănit (1977) - câștigător, premiul Whitbread
 Tânărul Adolf (1978)
 O altă parte a lemnului (revizuită edn) (1979)
 Gradina de iarna (1980)
 Un weekend cu Claude (revizuit edn) (1981)
 Apologia lui Watson (1984)
 Filthy Lucre (scrisă ca adolescentă în 1946, dar publicată în 1986)
 O aventura cu mare poveste (1989) - Scurtă listă pentru Premiul Booker
 Băieții de naștere (1991)
 Every Man for Himself (1996) - Scurtă listă pentru Premiul Booker, câștigător al Premiului Whitbread
 Master Georgie (1998) - Scurtă listă pentru Premiul Booker
 Potrivit lui Queeney (2001)
 Fetița în rochia Polka-dot (2011)

Povestiri scurte
 Mama și domnul Armitage (1985)
 Povestiri colecționate (1994)
 Povestiri de Nord Vol. 5 (co-editor cu David Pownall)

Non-ficțiune
 Călătorie în engleză, sau Drumul spre Milton Keynes (1984)
 Forever Anglia: Nord și Sud (1987)
 Ceva sa întâmplat ieri (1993)
 Rândul anterior: serile la teatru (2005)

Referințe

Legături externe

 interviu Guardian
 "Pagina de autor" de la The Guardian
 Beryl Bainbridge Criticism (Vol. 131)
 Beryl Bainbridge biografie
 Dame Beryl Bainbridge
 Revista Oldie
 Beryl Bainbridge, Mordant Novelist, este mort la 77, The New York Times, 2 iulie 2010
 Beryl Bainbridge: 1932 - 2010, Catalog de gândire
 Premiul Man Booker: Premiul Special pentru Beryl Bainbridge
 Dicționarul Oxford al podcastului național de biografie audio  - emis în ianuarie 2014

Nașteri în 1932
Decese în 2010
Fellows of the Royal Society of Literature
Dames Commander of the Order of the British Empire
Scriitori englezi din secolul al XX-lea
Scriitori englezi din secolul al XXI-lea
Înmormântări în Cimitirul Highgate

Beryl Bainbridge


Mitsou Annie Marie Gélinas (born September 1, 1970, in Loretteville, Quebec) is a Canadian pop singer, businesswoman, television and radio host, and actress. She is credited as Mitsou Gélinas when acting, but records simply as Mitsou (the French spelling of Mitsu, which means honey in Japanese).

Biography
Born in Loretteville, Quebec, Mitsou is the granddaughter of Quebec actor and playwright Gratien Gélinas. She got involved in acting and modelling as a child notably in the French-Canadian soap opera Terre humaine, but also began to pursue singing in her teenage years.

In 1988, she signed with Canadian independent Isba Records and released her first single, "Bye Bye Mon Cowboy" (composed and produced by Jean-Pierre Isaac), which became a pop hit across Canada, an extremely rare feat for a francophone song, in 1989. Later that year, she followed with her debut, multicultural-themed album, El Mundo which also spawned the singles "La Corrida" and "Les Chinois".

In 1990, she released her follow-up album, Terre des hommes. Ivan Doroschuk of Men Without Hats wrote the title track, in addition to her first English-language song "A Funny Place (The World Is)". The first single, "Mademoiselle Anne", failed to replicate her cross-Canada success, but in 1991 the second single, "Dis-moi, dis-moi", put Mitsou back in the spotlight with a controversial video that showed her and several male and female models nude in a shower room.

The video, which was released only a few months after Madonna's "Justify My Love", was banned from regular rotation by MuchMusic as the Madonna video had been – technically, the video was not fully banned from the network, as the programming committee ruled that the late-night program City Limits was allowed to play it, but as a mainstream pop song incompatible with the show's alternative rock format, the program refused to do so.

Notably, the video for "Dis-moi, dis-moi" was not banned on Much's French-language sister station MusiquePlus, but in fact was placed in heavy rotation; Mitsou's manager Pierre Gendron attributed the difference to English Canada being more prudish than Quebec.

Having banned two high-profile pop videos within a few months of each other, MuchMusic created a new occasional late-night series, Too Much 4 Much, on which they would play banned videos along with forum and panel discussions on the controversies these videos raised. Due to the controversy, Mitsou's single was played across Canada even though the lyrics (which Mitsou co-wrote) were exclusively in French.

Her 1992 follow-up EP, Heading West, was a collection of past hits and new material in English and French. Despite a title track co-written by Cyndi Lauper, and the radio and video play given the dance-driven single "Deep Kiss", it failed to generate a substantial pop hit. In 1993, she followed it up with her first full-English album Tempted. Although the lead single was written by RuPaul ("Everybody Say Love"), the album again failed to give her a significant hit. The video for "Everybody Say Love" featured nudity (as well as homosexuality) but failed to stir any media attention.

Subsequently, she returned to recording primarily French-language material for her 1994 album Ya Ya (with the track "Ya Ya" a Lee Dorsey cover) which included cover versions of songs popular in Quebec in the '60s and '70s, such as the title track and "Comme j'ai toujours envie d'aimer" (a Marc Hamilton cover). She also released a Christmas album entitled Noel in 1995 that included some Quebec holiday classics.

After a hiatus, her next album, Mitsou (Éponyme) (1999), featured hip-hop-influenced beats and a street-oriented rock sound. She also co-wrote and co-produced all the tracks. A club-oriented EP Vibe followed in 2002. It features remixes of previous material such as "Bye Bye Mon Cowboy" (which was re-recorded and released as a single) and "Money Penny".

Other achievements
Mitsou acted in a number of Quebec films, most recently in Denys Arcand's Academy Award-winning Les invasions barbares. She was top billed in 1992's Coyote, which was a major release in Quebec (released during her popularity as a singer, she was billed as simply Mitsou for this release). She wrote the song "Le Toucher" for the film The Bone Collector.

In 2000, Mitsou joined C't'encore drôle, the morning show on Énergie 94.3 FM in Montreal. She was an instant hit, as evidenced by the show's high ratings and enormous popularity with 18- to 34-year-olds who have made it the number one morning show for 10 years straight.  By June 15, 2012, Mitsou left the morning show of the station after 12 years. On August 20, 2012, Gélinas revealed that she signed on to join the rival CFGL-FM as the drive home co-host but won't begin her duties until November.

Since 2001 she has been the editor of a Quebec magazine for young women, Clin d'oeil. In 2005, she hosted the show Au Courant on CBC Newsworld, an English-language program that focuses on "what's hot and happening in French Canada."

In February 2009, it was announced that Mitsou would become the "beauty ambassador" for Lise Watier, a Canadian-based cosmetics and skincare product line, and would subsequently appear in the company's advertising campaigns.

In 2009, she hosted Comment va ta famille?, a documentary series that portrays the state of the family in Quebec in 2008–09, and television magazine La liste, produced by Marie-France Bazzo for ARTV. She also joined the cast of The Child Prodigy (L'Enfant prodige), a movie about pianist André Mathieu, in which she played Vivianne Jobin, one of Mathieu's mistresses.

In fall 2009, she began serving as a presenter for the TV program Kampaï! À votre santé, a show on healthy cooking and dining, for Radio-Canada.

In August 2010, Mitsou married her partner of 15 years, Iohann Martin, in a "surprise wedding" that he had organized without her knowledge for her 40th birthday.  They are the parents of two daughters.

Mitsou will begin releasing new singles via her website as the inspiration strikes her. The first of these is a collaboration between Mitsou and Creature entitle "On vole", and was released in 2011.

In 2021 she appeared as a guest judge in a second season episode of Canada's Drag Race. Her 1993 single "Everybody Say Love", originally written by RuPaul, was used as the Lip Sync for Your Life number.

Discography

Albums
 El Mundo (Isba) 1988 (Platinum)
 Terre des Hommes (Isba) 1990 (Gold)
 Heading West (Isba) 1992
 Mitsou (Hollywood Records) 1992 (U.S. compilation)
 Tempted (TOX) 1993
 Ya Ya (TOX) 1994
 Noël (TOX) 1995
 La Collection (Unidisc) 1997 (compilation)
 Mitsou (Dazmo) 1999
 Vibe EP (Dazmo) 2002

Singles
 "Bye Bye mon Cowboy" (Isba) (1988) Canada No. 63 / Québec No. 1 (6 weeks)
 "Les Chinois" (Isba) (1989) Québec No. 2
 "La Corrida" (Isba) (1989)
 "Mademoiselle Anne" (Isba) (1990)
 "Dis-moi, dis-moi" (Isba) (1991) Canada No. 63
 "Lettre à un Cowboy" (Isba) (1991) Québec No. 1
 "A Funny Place (The World Is)" (Isba) (1991)
 "Deep Kiss" (Isba) (1992)
 "Heading West" (Isba) (1992)
 "Everybody Say Love" (1993)
 "Le Yaya" (1994)
 "Comme j'ai toujours envie d'aimer" (1994)
 "Ouvre-moi" (1999)
 "Si tu m'aimes encore" (1999)
 "Les Ronces" (1999)
 "La Vie Sera" (1999)
 "A Toi (You and I)" (2002)
 "Bye Bye Mon Cowboy (vibe mix)" (2002)
 "Mon Roi" (2002)
 "On vole" (2011)

See also
List of Quebec musicians
Music of Quebec
Culture of Quebec

References

External links
Official site

Fan site
Interview with Mitsou
 Genealogy : Mitsou

1970 births
Actresses from Quebec City
Canadian dance musicians
Canadian film actresses
French-language singers of Canada
French Quebecers
Living people
Musicians from Quebec City
Canadian women pop singers
20th-century Canadian women singers
21st-century Canadian women singers

Mitsou


Suzhou (kínverska:苏州; rómönskun: Sūzhōu; einnig þekkt sem Soo-chow) er stórborg á austurhluta Jiangsu-héraðs í Alþýðulýðveldinu Kína. Í þessari vatnaborg við suðurhluta Jangtsefljóts voru árið 2020 um 5,9 milljónir íbúar í borginni sjálfri, en á stjórnsýslusvæðinu öllu bjuggu um 12.7 milljónir.

Suzhou situr á fremur flatri, láglendri sléttu milli Tai-vatns í vestri og stórborgarinnar Sjanghæ í austri. Borgin þekur 8.657 ferkílómetra svæði með ám, vötnum og sjávarföllum, sem eru 36,6% af heildarflatarmálinu. Hún er staðsett á suðurhluta Miklaskurðar, manngerðra skipa- og áveituskurða í Austur Kína; er tengir saman tvö helstu fljót Kína: Gulafljót og Jangtsefljót, auk annarra fljóta og vatna.

Umkringd skurðum á öllum fjórum hliðum og skorin þvert með minni síkjum, stjórnar borgin Jangtse óshólmasvæðinu norðan og norðaustur af Tai-vatni. Suzhou er staður mikillar fegurðar, með vötnum, ám, tjörnum, frægum görðum og röð fallegra hæða meðfram austurströnd vatnsins. Borgin liggur einnig í miðju eins gjöfulasta landbúnaðarhéraðs Kína.

Allt frá 10. öld hefur Suzhou verið mikilvæg miðstöð iðnaðar og utanríkisviðskipta. Síðan efnahagsumbætur hófust í Kína árið 1978, hefur Suzhou verið ört vaxandi stórborg hagvaxtar og aukinnar velmegunar.

Nafn

Á tíma Zhouveldisins (9. öld f.Kr.– 207 e.Kr) var byggð þekkt sem "Gusu" nefnd eftir nærliggjandi Gusu-fjalli, höfuðborg Wu-ríkis. Það var líka kallað Wu. Árið 514 f.Kr. stofnaði Helü konungur af Wu nýja höfuðborg skammt frá Helü borg. Á tímabili stríðsríkjanna hélt Helü-borg áfram að þjóna sem staðbundið aðsetur ríkisstjórnarinnar. Frá þeim svæðum sem það stjórnaði varð staðurinn þekktur sem Wuxian ( "Wu sýsla") og Wujun ("Wu stjórnsetrið").

Á valdatíma Qin (221 f.Kr.–206 e.Kr.) var staðurinn þekktur sem Kuaiji.

Nafnið "Suzhou" var fyrst opinberlega notað fyrir borgina árið 589 e.Kr. á tíma Sui-veldisins (581–618). Su (蘇 eða 苏) í nafni þess eru nafnhvörf frá gamla þéttbýlisnafninu "Gusu". Nafnið Zhou (州) vísar til héraðs eða sýslu (sbr. Guizhou), en var oft notað sem samheiti yfir höfuðborg slíks svæðis (sbr. Guangzhou, Hangzhou o.s.frv.).

Saga

Vagga Wu menningar

Suzhou er ein vagga Wu menningar og einn af elstu þéttbýlisstöðum við Jangtsefljót. Wu vísar til þess svæðis í Kína sem miðast við Tai-vatn á Jiangnan svæðinu er liggur suður af Jangtse.

Á svokölluðu vor- og hausttímabili í sögu Kína (770–476 f.Kr.) bjuggu staðbundnir Baiyue ættbálkar sem nefndir voru "Gou Wu" á landsvæði núverandi nútímaborgar Suzhou. Þessir ættbálkar mynduðu þorp við hæðirnar fyrir ofan votlendið umhverfis Tai-vatn.

Fornum sagnfræðirit Sima Qian sagnfræðings (145 f.Kr.- 91 f.Kr.) greina frá því að Taibo frændi konungs Zhouveldisins hafi stofnað Wu-ríkið í nærliggjandi Wuxi á 11. öld f.Kr. Taibo siðað heimamenn og bætti landbúnað þeirra og áveitustjórn. Wu hirðin flutti síðar til Gusu þar sem nútíma Suzhou liggur. Wu-ríkið stóð frá 12. öld f.Kr.– 473 f.Kr.

Árið 514 f.Kr. flutti Helü konungur af Wu hirð sína til svæðisins og nefni byggðina Helü eftir sjálfum sér. Ráðherra hans Wu Zixu (og nú kínversk goðsögn) tók þátt í skipulagningu þess sem síðar varð grunnur að Suzhou borg. Árið 473 f.Kr. var Wu ríki sigrað og innlimað inn í Yue-ríki er lá í suðaustri. Árið 306 f.Kr. var Yue-ríki innlimað af Chu-lénsríki Zhouveldisins. Leifar hins forna konungsríkis má sjá í dag í hinum 2.500 ára gamla borgarmúr og Pan-hliði hans í Suzhou borg.

Á svokölluðu "tímabili stríðsríkjanna" (475–221 f.Kr.) var Suzhou aðsetur Wu-sýslu. Eftir landvinninga Qin-veldisins (221–206 f.Kr.) árið 222 f.Kr. var staðurinn höfuðstaður Kuaiji stjórnarsetursins.

Á tíma Sui-veldisins

Nafnið "Suzhou" var fyrst opinberlega notað fyrir borgina árið 589 e.Kr. þegar Sui-veldið (581–618) lagði undir sig suðurhluta Kína. Borgarnafnið eru nafnhvörf frá gamla þéttbýlisnafninu "Gusu" frá tíma Zhouveldisins (9. öld f.Kr.– 207 e.Kr), nefnd eftir nærliggjandi Gusu-fjalli.

Með byggingu Miklaskurðar (umfangsmiklir manngerðir skipa- og áveituskurðir í Austur Kína) varð Suzhou stjórnsýslu- og viðskiptamiðstöð fyrir svæði sem þróaðist hratt yfir í stærsta hrísgrjónafgangssvæði Kína. Að sama skapi jókst hernaðarlegt mikilvægi borgarinnar. Áframhaldandi uppbygging Miklaskurðar á tímum Songveldisins (960–1279) og Júanveldisins (1206–1368) ýtti enn undir framþróun Suzhou.

Árið 1356 gerði Zhang Shicheng (1354 – 1367) konungur Wu-ríkisins, Suzhou að höfuðborg sinni. Árið 1367 tók keppinautur hans, Zhu Yuanzhang, borgina eftir 10 mánaða umsátur. Zhu, sem síðar lýsti sjálfan sig sem fyrsta keisara Mingveldisins, reif gömlu borgarmúrana í miðri Suzhou borg og lagði á þunga skatta á volduga fjölskyldur borgarinnar og héraðsins. En þrátt fyrir skattaáþján og útlegð margra þekktra borgara, varð Suzhou fljótt aftur borg velmegunar.

Á 13. öld heimsótti feneyski ferðamaðurinn Marco Polo borgina og tjáði sig um glæsileika hennar. Wusong-fljót og Suzhou-skurðurinn veittu borginni beinan aðgang að sjónum og um tíma var Suzhou höfn fyrir erlendar siglingar, þar til framburður Jangtsefljótsins og áveitu- og uppgræðsluframkvæmdir hindruðu aðgengi.

Velmegunarár á tíma Ming- og Tjingveldanna

Á tímum Mingveldisins (1368–1644) og fyrri hluta Tjingveldisins (1644–1912) náði Suzhou borg hámarki velmegunar. Borgin var efnahagslega sterk og uppspretta mikilla skatttekna. Þar voru heimili margra auðugra landeigendafjölskyldna sem byggðu marga merka einkagarða í borginni. Borgin varð einnig miðstöð fræða og lista. Uppsprettur auðs borgarinnar voru silkiiðnaður og útsaumur. Hann varð mikilvæg undirstaða fjármála- og bankaviðskipta borgarinnar. Árið 1880 er talið að íbúafjöldi Suzhou hafi verið um hálf milljón.

Hlutar úr myndarollu Hsu Yang:

19. og 20 öldin

Suzhou borg var fyrst opnuð fyrir utanríkisviðskipti með svokölluðum Shimonoseki-sáttmála sem undirritaður var árið 1895 milli Japanska keisaradæmisins og Tjingveldisins í Kína, friðarsamnings er batt enda á fyrra kínverska-japanska stríðið og veitti erlendum ríkjum bestu viðskiptakjör. Þetta var þó án teljandi árangurs fyrir utanríkisviðskipti borgarinnar. Útlendingar opnuðu evrópskan og kínverskan skóla árið 1900 og Suzhou járnbrautarstöðin, með tengingu við Sjanghæ opnaði árið 1906. Rétt fyrir fyrri heimsstyrjöldina voru 7000 silkivefstólar í notkun í borginni. Efnahagur varð þó fyrir neikvæðum áhrifum af erlendri samkeppni og silkiiðnaðurinn, sem að mestu byggði á litlum handverksstæðum, fór mjög hallorka. Um það leyti voru stofnaðar nokkrar nútímaverksmiðjur sem framleiddu satín og bómullarefni. Stórt raforkuver var byggt en lítið var þó um nútímaiðnað í borginni.

Allt fram á upphaf 20. aldar var stór hluti borgarinnar myndaður af eyjum tengdum með ám, lækjum og skurðum við nærliggjandi sveitir. Áður en borgarmúrarnir voru rifnir lágu þeir í um 16 kílómetra hring, þar sem fjögur stór úthverfi stóðu utan þeirra.

Japanir réðust inn í borgina árið 1937 og hernámu allt til stríðsloka árið 1945. Afleiðing stríðsins var mikil eyðilegging borgarinnar og hinna merkilegu garða hennar. Endurreisn þeirra hófst snemma á fimmta áratug síðustu aldar.

Samtímaborgin

Silki- og bómullariðnaðurinn, sem lengi var meginstoð hagkerfis borgarinnar, hefur nú verið nútímavæddur verulega. Eftir níunda áratug síðustu aldar hafa verið byggðar verksmiðjur sem framleiða málmvinnsluvörur, vélar, ýmis efni, lyf, rafeindatæki og unnin matvæli. Nýr mikilvægur hátækniiðnaðargarður fjármagnaður af innlendum fjárfestum og frá Singapúr, hefur verið byggður upp í austurútjaðri borgarinnar.

Fyrsta járnbraut Suzhou sem tengir borgina við Sjanghæ og Nanjing í norðvestri, var opnuð árið 1908. Árið 1936 var byggð ný járnbrautarlína er tengir aðaljárnbrautina milli Sjanghæ og Hangzhou við Jiaxing (í norðurhluta Zhejiang). Einnig eru nú hraðbrautir og hraðbrautir til Kunshan og Changshu á Jangtse óshólmasvæðinu, auk Nanjing, Sjanghæ og Hangzhou. Að auki er enn mikil umferð um vatnaleiðir svæðisins.

Suzhou borg er mikil miðstöð fræða; Suzhou háskóli (áður Dongwu háskóli) og Listaskóli Suzhou voru stofnaðir snemma á 20. öld og síðar voru fleiri háskólar og framhaldsskólar stofnaðir.

Borgin státar af meira en 150 stórkostlegum görðum með hofum, skálum og klettaskúlptúrum. Fjöldi þeirra sem eru frá 11. til 19. aldar var árið 1997 tilnefndur sameiginlega á heimsminjaskrá UNESCO. Þessir merkilegu og fallegu garðar, ásamt öðrum menningar- og sögustöðum Suzhou og nærliggjandi Tai-vatn gera svæðið að vinsælum ferðamannastað.

Stjórnsýsla

Suzhou borg nær yfir svæði sem telur 8.657 ferkílómetra. Ár, vötn og sjávarföll taka um 36,6% af heildarflatarmáli borgarinnar. Í lok árs 2020 þegar kínverska manntalið var síðast framkvæmt, var íbúafjöldi miðborgarkjarnans 5.892.892 og íbúar á stjórnsýslusvæðinu öllu voru 12.748.262. Undir Suzhou eru fjórar borgir á sýslustigi: Zhangjiagang, Changshu, Taicang og Kunshan, og síðan sex hverfi: Wujiang, Wuzhong, Xiangcheng, Gusu, Suzhou iðnaðargarðurinn og Suzhou hátæknisvæðið (Huqiu hverfi).

Miðborgarhluti Suzhou er óformlega kallaður "gamli bærinn". Hann er í dag Gusu-hverfið. Í því er mikilvægur þjóðsögu- og menningararfur Kína fólginn í byggingum, görðum, brúm, síkjum o.s.frv. sem njóta minja- og menningarverndar.

Suzhou iðnaðargarðurinn er austan við gamla bæinn og Suzhou hátækni þróunarsvæðið er í Huqiu hverfi í vesturhlutanum.

Veðurfar

Suzhou hefur fjögurra árstíða rakt heittemprað loftslag undir áhrifum monsúnvinda, með heitum, rökum sumrum og svölum, skýjuðum, rökum vetrum með einstaka snjókomu. Sumur og vetur eru löng en vor og haust stutt. Almennt má segja að veðrið sé milt og rakt með fjórum mismunandi árstíðum. Gott þykir að heimsækja borgina milli janúar og apríl því þá er veðrið ekki of kalt. Blóm eru í fullum blóma fram í júní.

Norðvestanvindar sem blása á veturna frá Síberíu geta valdið því næturkólnun þannig að hiti fer niður fyrir frostmark á nóttunni og jafnvel snjóar. Sunnan- eða suðvestanvindar á sumrin geta ýtt hitastigi yfir 35 °C. Heitasti hiti sem mælst hefur í borginni síðan 1951 var 41,0 °C þann 7. ágúst 2013, og lægsti hitinn var -9,8 °C þann 16. janúar 1958.

Hér að neðan má sjá að árið 2020 var ársmeðalhiti um 17,9 °C og meðal ársúrkoma um 1.570 mm.

Efnahagur borgarinnar

Almennt
Allt frá tímum Tangveldisins (618 – 907) hefur efnahagslíf Suzhou byggst á textíliðnaði, einkum silki, og viðskiptum sem hafa byggt af mikilvægum vatnaleiðum – Jangtsefljóti og Miklaskurði. Eftir valdatöku kommúnista árið 1949, fór Sucsou á braut iðnvæðingar. Málmvinnsla, vélasmíði, hljóðfæragerð, rafeinda- og efnaiðnaður varð umfangsmikill þáttur í atvinnulífi borgarinnar. Fyrir var hefðbundinn iðnaður á borð við handverk, lakkvörur, húsgagnagerð í Ming-stíl, jaði- og tréskurður, aðallega til útflutnings. Eftir miklar niðursveiflur 20. aldar og fremur hæga framþróun hófst verulegur hagvöxtur borgarinnar um síðustu aldamót og varð hún fljótt ein af leiðandi borgum í Austur Kína.

Í dag er Suzhou mjög þróað efnahagssvæði í Kína. Borgin er iðnaðar- og verslunarmiðstöð Jiangsu-héraðs, auk þess að vera mikilvæg fjármála-, menningar-, lista-, mennta- og samgöngumiðstöð. Þjónustugeiri borgarinnar einkum ferðaþjónusta, er mjög þróaður og vex að sama skapi.

Efnahagsþróun borgarinnar hefur verið mjög hröð síðustu áratugi eftir að Kína var opnað fyrir meira viðskiptafrelsi. Þannig tólffaldast landsframleiðsla borgarinnar milli áranna 1995 og 2012. Efnahagslegur styrkur Suzhou fór fram úr héraðshöfuðborginni Nanjing fyrir mörgum árum.

Góð staðsetning borgarinnar í nálægð við Sjanghæ, lágur rekstrarkostnaður og hagstætt starfsumhverfi fyrirtækja hafa breytt borginni í miðstöð viðskipta og erlendrar fjárfestingar. Samkvæmt matsrannsókn á samkeppnishæfni 291 kínverskra borga árið 2021 var Suzhou talin meðal þeirra 10 efstu.

Erlend fjárfesting
Borgin hefur notið erlendrar fjárfestinga, byggt og en með tiltölulega lágan rekstrarkostnað. Til að auka samkeppnishæfni borgarinnar frekar frekar hafa borgaryfirvöld beitt sér í einföldun regluumhverfis fyrirtækja, hvatt til ráðningar erlendra sérfræðinga, fjárfestinga í rannsókn og þróun og víðtækra aðgerða til að laða að erlenda fjárfestingu.

Hvatt hefur verið til erlendrar fjárfestingar í framleiðslu (t.d. lyfja, rafeindavöru, bíla) og þjónustu (t.d. banka, flutninga, og rannsóknarþjónustu). Meðal slíkra aðgerða borgaryfirvalda er ívilnandi skattastefna fyrir áhættufjármagn í fyrirtækjum er starfa innan Suzhou iðnaðargarðsins.

Suzhou borg hefur þannig laðað að sér meira en 17.000 fyrirtæki með erlendu fjármagni, frá 115 löndum og svæðum.

Áhersla á nýsköpun
Þá hefur borgin hvatt til nýsköpunar og stafrænnar tækni og veitt margvíslegan stuðning við háþróaðan framleiðsluiðnað á borð við líflæknisfræði, geimiðnað, hátæknibúnað, sjónfjarskipti, þróun nýrra efna og endurnýjanlegra orkugjafa.  Í lok árs 2021 voru Suzhou 111.555 nýsköpunarfyrirtæki í hátækni er nutu viðurkenningar Vísinda- og tækniráðuneytis Kína. Borgin þykir fremst allra kínverskra borga á héraðsstigi hvað varðar þróun stafræns hagkerfis.

Sérstök þróunarsvæði
Mikil uppsveifla í iðnaði hófst árið 1990 með stofnun hátækniiðnaðarsvæðis (Suzhou National New & Hi-Tech Industrial Development Zone) árið 1992. Annar iðnaðargarður, (Suzhou Industrial Park) var stofnaður árið 1994 vestur af gömlu borginni, á svæði 288 ferkílómetra landsvæði í samvinnu við fjárfesta frá Singapúr. Iðnaðarframleiðsla borgarinnar jókst í framhaldinu verulega.

Undanfarna tvo áratugi hafa þessi iðnaðar- og fríverslunarsvæði laðað að sér yfir 5.000 erlend fjárfestingarverkefni, þar á meðal 156 verkefni fjárfest af 92 Fortune Global 500 fyrirtækjum. Þar á meðal nokkur heimsþekkt vörumerki eins og Bosch, Siemens, Samsung, BD, Wyeth, Philips, Fijutsu og Johnson & Johnson. Á sama tíma hafa 309 kínversk fyrirtæki verið hvött til erlendrar fjárfestingar í 53 löndum og svæðum.

Á þessum þróunarsvæðum hafa en 500 innlend og erlend fyrirtæki sett upp rannsóknar- og þróunarmiðstöðvar. Yfir 30 mennta- og rannsóknastofnanir er starfræktar þar í samvinnu við erlenda háskóla.

Menntun og vísindi

Almennt
Í aldir hefur Suzhou borg verið þekkt fyrir öflugar menntastofnanir. Frá stofnun alþýðulýðveldsins, og sérstaklega eftir innleiðingu stefnu um umbætur og opnun hagkerfis Kína, hafa stjórnvöld á öllum stigum lagt mikla áherslu á uppbyggingu menntunar. Menntakerfi Suzhou hefur þróast verulega fram á veg á síðustu árum. Gerðar eru meiri kröfur og menntakerfið er alþjóðlegra.

Árið 2020 voru í borginni 1.749 skólar mismunandi gerðar og á ólíkum stigum. Þar á meðal eru 26 háskólar og framhaldsskólar. Alls voru þá um 2.1 milljón háskóla- framhaldsskólanemar. Á hverju ári útskriftast 465.000 nemendur, þar af 65.000 háskólamenntaðir. Fjöldi fastráðinna kennara er 130.000.

Grunnskólakerfi Suzhou er alþjóðavænt. Borgin hefur 53 alþjóðlega skóla, þar á meðal 18 opinbera skóla með alþjóðlegum bekkjum, 31 alþjóðlega einkaskóla og 4 skóla fyrir börn erlendra starfsmanna, einn skóla fyrir börn taívanskra kaupsýslumanna; og 26 alþjóðleg samvinnuverkefni menntastofnana.

Háskólaborgin
Suzhou hefur mikinn fjölda framhaldsskóla, háskóla og rannsóknarstofnanir. Þekktasti háskólinn er Soochow háskólinn sem er talinn lykilháskóli á landsvísu og þátttakandi í svokölluðu "211 verkefni" úrvalsháskóla Kína.

"Háskólabærinn við Dushu-vatn" (e. Dushu Lake Higher Education Town), sem stofnaður var árið 2002 í Suzhou iðngarðinum, nær yfir 11 ferkílómetrar svæði. Hann telur 11 æðri menntastofnanir, þar á meðal Xi'an Jiaotong-Liverpool háskólann, Vísinda- og tækniháskóla Kína, Xi'an Jiaotong háskólann, Nanjing háskólann, Suðausturháskólann, Renmin háskólann í Kína, Soochow háskólann, Sichuan háskólann, Wuhan háskólann, Raforkuháskóla Norður Kína, og útibú Þjóðarháskóla Singapúr. Að auki eru þar ýmsar rannsóknarstofnanir og framhaldsskólar. Nú eru 68.000 nemendur í háskólahverfinu, þar af um 13.000 framhaldsnemar, og meira en 3.000 kennarar.

"Alþjóðamenntagarður Suzhou borgar" (e. Suzhou International Education Park) sem staðsettur er í Wuzhong hverfinu, er þjálfunarstöð meira en 10 verkmennta- og framhaldsskóla og háskóla.

Í ofangreindir upptalingu eru ónefndir ýmsir framhaldsskólar og háskólar á héraðsstigi, eins og Changshu Tækniháskólinn, Shazhou tæknifagstofnunin, Kunshan framhaldsskóli Jiangsu á sviði hljóðvarps og sjónvarps, og svo framvegis. Að auki eru ýmsir framhaldsskólar, háskólar og háskólasvæði í byggingu.

Vísindi og rannsóknir
Í borginni er sterk áhersla á vísindi, tækni og rannsóknir og þátt þeirra í samkeppnishæfni svæðisins. Það segir nokkra sögu að árið 2019 voru 104 vísinda-og fræðimenn frá Suzhou borg innan Kínversku vísindaakademíunnar og Kínverska verkfræðiakademíunnar.

Í borginni eru 127 rannsóknarmiðstöðvar á sviði verkfræði og 741 fyrirtækjatæknimiðstöðvar. Alls eru þar 9.772 hátæknifyrirtæki. Sem stendur eru tveir Nóbelsverðlaunahafar frá Suzhou - Li Zhengdao og Chu Diwen.

Minjar og áhugaverðir staðir

Suzhou er fjölsótt ferðamannaborg. Vatnaborgin með síkjum og mörgum vatnaleiðum dregur að, sem og fjöldi stórkostlegra garða með hofum, skálum og klettaskúlptúrum. Fjöldi annarra menningar- og sögustaða ásamt nærliggjandi Tai-vatni gera svæðið að vinsælum ferðamannastað.

Klassískir garðar Suzhou

Suzhou garðarnir vísa til garða og bygginga, sem upphaflega voru flestir einkagarðar. Þeir fyrstu eiga rætur í svokölluðu vor- og hausttímabili í sögu Kína þegar Suzhou varð höfuðborg Wu konungsríkisins (514 f.Kr.). Garðarnir þróuðust síðar á tímum Songveldisins (960–1279), döfnuðu á valdatíma Ming (1368–1644) og blómstruðu á tíma Tjingveldisins (1644–1912). Undir lok Tjingveldisins hafði Suzhou meira en 170 slíka garða. Meira en 60 eru vel varðveittir og 19 eru opnir almenningi. Þeir ná yfir lítil en vel hönnuð svæði sem byggja á listrænum hugmyndum um tengingu manns við náttúruna. Hið takmarkaða rými garðanna er úthugsað, hannað og skreytt og virðast taka breytingum við hvert fótmál.

Árið 1997 fóru garðarnir sameiginlega á heimsminjaskrá UNESCO en þar voru níu þeirra tilgreindir sérstaklega.

Hin forna borg

Gamla Suzhou borgin sem þekur 14,2 ferkílómetra svæði, var ein stærsta borgin til forna sunnan Jangtse -fljóts. Sá hluti Miklaskurðar (umfangsmiklir skipa- og áveituskurðir Austur Kína) sem liggur um Suzhou, inniheldur tíu borgarhlið og yfir 20 steinbrýr með sögulegum svæðum sem hafa verið vel varðveitt, auk mustera og skála. Alls eru 24 vatnaleiðir við Miklaskurð.

Rætur byggingarsögunnar má rekja allt til 514 f.Kr. Í meira en 2.500 ár hefur borgarsvæðið lítið breyst. Enn er þar sama heildarumgjörðin með vatnaleiðum, vegum og brúm. Tvær best vernduðu húsaraðirnar með einkenni vatnsborgar eru hin 1.200 ára gamla Shantang gata og hinn 800 ára gamli Pingjiang vegur.

Tai vatnið

Tai vatnið er vinsæll ferðamannastaður. Það er stórt grunnt stöðuvatn sem liggur á mörkum héraðanna Jiangsu og Zhejiang. Það er um 2.250 ferkílómetrar að stærð, með 90 eyjum og meðaldýpi þess eru 2 metrar. Þrír fjórðu vatnsins tilheyrir Suzhou. Vatnið er tengt Miklaskurði.

Sögu og listasöfn

Suzhou safnið er staðbundið sögu- og listasafn sem hefur að geyma forna kínverska list, málverk, skrautskrift og handsmíðað handverk. Safnið var stofnað árið 1960 en flutti 2006 í núverandi húsakynni sem arkitektinn I.M. Pei hannaði fyrir fæðingarborg sína. Safnið nær yfir meira en 8.000 fermetra svæði. Hönnun nýju safnbyggingarinnar byggir á hefðbundnum byggingarstíl Suzhou, sem setur safnið á milli húsagarða. Aðalgarður safnsins þykir nútímalega túlkun á byggingarstíl "Garðs hins auðmjúka embættismanns".

Silkasafnið í Suzhou skjalfestir mikilvæga sögu silkiframleiðslu og útsaums í borginni frá um 2000 f.Kr. Þar má finna gamla vefstóla með sýnikennslu, sýnishorn af fornu silkimynstri og útskýringu á silkirækt.

Óperu- og leikhússafn Suzhou er staðsett í leikhúsi frá tímum Mingveldisins í Gusu hverfi borgarinnar. Þar eru sýningarsalir með gömlum hljóðfærum, handafrituðum bókum, textum, grímum og búningum. Safnið sýnir 500 ára sögu Kunqu, elstu form kínverskrar óperu.

Hof og pagóður

Af mörgum frægum búddista og taóistum í Suzhou borg er Hansan hofið frægast. Það er staðsett í vesturhluta Suzhou. Frægð þess er að miklu leyti að þakka skáldinu Zhang Ji, sem orti ljóð um hofið á 8. öld, sem varð hluti af þekktu "Safni þrjúhundruð ljóða Tangveldisins". Hofið var stofnað árið 502, en núverandi bygging þess er frá 19. öld. Í hofinu er stór steypt bronsbjalla og bjölluturn.

"Tígrahæða-pagóðan" er eitt helsta tákn Suzhou, átthyrnd, sjö hæða, 54 metra há múrsteinspagóða, sem var byggð á árunum 959 til 961, á Tígrahæð. Pagóðan hallar líkt og Skakka turninn í Písa, toppur hennar víkur frá lóðréttu um 2,3 metra.

"Pan-hliðið" eða Panmen hliðið er sögulegt kennileiti við suðvesturhorni hinna fornu borgar Suzhou. Það var upphaflega byggt á svokölluðu vor- og hausttímabili í Wu fylki og er áætlað að það sé um 2.500 ára gamalt. Auk hliðsins eru tvö kennileiti: Ruiguang pagóðan, sem er elsta pagóðan borgarinnar byggð með einföldum búddískum útskurði árið 247; og brú sem kölluð er "Wu hliðið" og var lengi hæsta brú borgarinnar.

Svæðið er hluti af hinum forna borgarmúr sem fyrst var byggður árið 514 f.Kr. Nafngiftin kemur upphaflega frá trédreka sem hékk á hliðinu sem átti að fæla frá Yue konungsríkið í suðri. Hliðið var eini inngangurinn að múrnum sem umkringdi og verndaði Suzhou.

Samgöngur

Samgöngur í stórborginni Suzhou eru flóknar og fjölbreyttar. Vegna nauðsyn þess að vernda fornminjar í elsta hluta borgarinnar eru viðgerðir og uppbygging samgöngumannvirkja erfiðar og umferð því þar þung. Á álagstímum og á frídögum er umferðin borginni ofviða; einkabílum fjölgar ört, auk þess sem borgin er mikil umferðar- og iðnaðarmiðstöð. Umferðarteppur eru því tíðar. Til að létta á umferðarþrýstingi hefur Suzhou skipulagt upphækkaðar hraðbrautir umhverfis borgina.

Samgöngur í þéttbýli Suzhou samanstanda af mörgu, þar á meðal rútum, leigubílum og járnbrautum. Borgaryfirvöld hafa hvatt íbúa til að nýta sér almenningssamgöngukerfið með niðurgreiðslum fargjalda og þeir forðist álagstíma eins og kostur er.

Með Miklaskurði til Peking og Hangzhou sem liggur í gegnum borgina frá norðri til suðurs, og Sjanghæ -Nanjing járnbrautina, Peking -Sjanghæ hraðbrautina og Sjanghæ-Nanjing hraðbrautina sem liggja frá austri til vesturs. Nálægir eru fimm alþjóðaflugvellir.

Vatnasamgöngur

Samgöngur á vatni eru borginni mikilvægir. Meira en 2.700 kílómetrar af skipgengum vatnaleiðum mynda vatna- og landflutningsæð borgarinnar. Margar litlar skipgengar ár liggja í gegnum þéttbýlið og sumar eru einnig nýttar sem skemmtiferðaleiðir ferðamanna. Peking-Hangzhou skurðurinn, sem er hluti Miklaskurðar, liggur við borgina. Suzhou hefur samtals 3.681 brýr í þéttbýli, þar af 27 sérstaklega stórar brýr, 125 brýr, 520 meðalstórar brýr og 3.009 litlar brýr.

Suzhou-höfn er innanlandshöfn fyrir bæði vatnaleiðir sem og hafið. Suzhou-höfn er samheiti þriggja hafna umhverfis borgina. Þær eru staðsettar í Zhangjiagang, Changshu og Taicang, við neðri hluta Jangtsefljótsins. Þetta hafnarsamlag telst stærsta höfn Jiangsu-héraðs, ein stærsta höfn meginlands Kína og með þeim stærri í heiminum. Höfnin tengist með siglingaleiðum til meira en 400 innlendra og erlendra hafna.

Reglubundnar ferjusiglingar frá Suzhou-höfn eru til Hangzhou hafnar og Qingdao hafnar í Kína. Einnig sigla ferjur til Shimonoseki hafnar í Japan og til Busan hafnar í Suður-Kóreu.

Járnbrautir

Með fjórum aðallestarstöðvum eru járnbrautartengingar borgarinnar mjög vel þróaðar. Aðallestarstöð Suzhou nálægt miðbænum, er meðal fjölförnustu farþegastöðva Kína. Í gegnum borgina liggja þrjár samhliða járnbrautir milli Sjanghæ - Nanjing: Peking-Sjanghæ járnbrautarlestirnar (sem eru aðallega "hefðbundnar lestir" til ýmissa borga Kína) og Sjanghæ – Nanjing háhraðalestir með mjög tíða þjónustu. Frá Suzhou tekur aðeins um 25 mínútur að komast til Sjanghæ með hraðlest og innan við klukkustund til Nanjing.

Á Norðurlestarstöð borgarinnar, nokkrum kílómetrum norðar, er Peking–Sjanghæ háhraðalestin sem opnuð var árið 2011.

Aðrar stöðvar á Peking – Sjanghæ járnbrautinni og Sjanghæ–Nanjing borgarlestabrautinni þjóna stöðum innan Suzhou-héraðsborgar, eins og Kunshan.

Í norðurhluta Suzhou, Zhangjiagang, Changshu og Taicang, opnaði háhraðalest árið 2020 sem liggur þvert yfir Jangtsefljót frá Nantong til Sjanghæ.

Borgarlestir

Borgarlestarkerfi Suzhou er með fimm línur í rekstri sem ná yfir 211 kílómetra. Með þeim fóru 410 milljónir farþegar árið 2021.

Verið er að leggja fjórar nýjar og á smíði þeirra að ljúka árið 2024. Þá mun þetta lestarkerfið samanstanda af níu sjálfstæðum lestarlínum sem spanna 353 kílómetra og 280 stöðvar. Samkvæmt langtímáætlun borgaryfirvalda eiga 21 borgarlestir að þjóna borginni árið 2035.

Sporvagnar

Árið 2014 opnaði nýtt sporvagnakerfi Suzhou. Nú eru tvær sporvagnslínur í gangi í Nýhverfi Suzhou. Fyrirhugað er að byggja 6 sporvagnalínur á næstu árum.

Strætisvagnr og hraðvagnakerfi

Suzhou hefur öflugt strætisvagnakerfi sem liggur til allra borgarhluta. Fargjöld eru fast gjald, venjulega 1 Yuan fyrir rútur sem er ekki loftkældar og 2 Yuan fyrir loftkældar rútur. Til að draga enn úr umferðarþunga í borginni var árið 2008 opnað nýtt hraðvagnakerfi (BRT) sem er 25 kílómetra hraðflutningakerfi strætisvagna. Í dag eru 5 slíkar borgarlínur reknar á sérætluðum akreinum fyrir þessa strætisvagna.

Þjóðvegir

Nanjing–Sjanghæ hraðbrautin tengir Suzhou við Sjanghæ, að öðrum kosti eru Yangtze Riverine hraðbrautin og Suzhou–Jiaxing–Hangzhou hraðbrautin. Árið 2005 var ytri þjóðvegahringurinn um Suzhou fullgerður, sem tengir undirborgirnar Taicang, Kunshan og Changshu. "Þjóðvegur 312 Kína" liggur einnig í gegnum borgina.

Flugsamgöngur

Þrátt fyrir að vera fjölmenn borg og mikilvægur ferðamannastaður hefur Suzhou ekki eigin alþjóðaflugvöll.

Þrír flugvellir þjóna Suzhou borg, Sunan Shuofang alþjóðaflugvöllurinn (sem er sameign Wuxi og Suzhou), Sjanghæ Hongqiao alþjóðaflugvöllurinn (klukkutíma akstur eða 86 kílómetrar) og Sjanghæ Pudong alþjóðaflugvöllurinn (tveggja tíma akstur eða 120 kílómetrar). Aðrir nálægir flugvellir eru Lukou alþjóðaflugvöllurinn í Nanjing borg í Jiangsu héraði, og Xiaoshan alþjóðaflugvölluinn í Hangzhou höfuðborg Zhejiang héraðs.

Tengt efni

 Vefur borgarstjórnar Suzhou Almennar upplýsingar um borgina, sögu, skipulag, áhugaverða ferðamannastaði, samgöngur o.fl. á ensku og kínversku.
 Opinber vefur Kynningarmiðstöðvar Suzhou fyrir ferðamenn. Aðgengilegar upplýsingar á ensku fyrir ferðamenn um sögu borgarinnar, skipulag, áhugaverða ferðamannastaði, o.fl.
 Vefsíða Travel China Guide Almennar upplýsingar um borgina, áhugaverða ferðamannastaði, samgöngur o.fl.
 Jiangsu hérað í austurhluta Kína
 Borgir Kína eftir fólksfjölda

Heimildir

Tilvísanir

Borgir í Kína

Borgir í Kína

Borgir í Kína

Suzhou


Cinéma
 La Beauté du monde, film français réalisé par Yves Caumon, sorti en 1999 ;
 La Beauté du monde, film français réalisé par Cheyenne Carron, sorti en 2021.

Beauté du monde (homonymie)


is a wagashi (Japanese sweet). It resembles a dried persimmon, and is now made by filling gyūhi (a soft form of mochi) with bean jam, then sprinkling white sugar over it.

In the time when sugar was an expensive rarity, dried persimmon, made by drying astringent persimmons (Japanese: shibugaki), was a precious sweetener, and it was very commonly used in many households. At that time, wagashi was made to showcase this fine fruit, and since then it has become one of the most familiar wagashi in Japan.

See also
 Wagashi
 Gionbō-kaki (Gionbō persimmon): a type of astringent seedless Persimmon of a specialty of Akiōta, Hiroshima, Japan. Larger than Saijō persimmon (西条柿).
 Ampo kaki

References
  季の和菓子 5.求肥製「祇園坊」, Kyo-gashi Kyoto Confectionery.
  京都の美味しい 干し柿(ほしがき) 吊るし柿(つるしがき) のお菓子 - 大原女家(おはらめや)「祇園坊(ぎおんぼう)」をたべてみた!, 京都の和菓子ドットコム.
  ふるさとブランド 祇園坊柿, すこぶる広島 Winter, vol. 57, Hiroshima Prefecture, 2005-1-31.
  祇園坊柿/JA広島市 秋の味 真空パックで, The Japan Agricultural News, 07-11-19.
  こんなにもある柿のいろいろ 第五十四回 「祇園坊(ぎおんぼう)」, 柿にまつわるおもしろ雑学 大かき八年 No. 54, 御菓子本舗「槌谷」, 2006-2-10.

Wagashi

Gionbō


Lorde Frederick Charles Cavendish (30 de novembro de 1836 - 6 de maio de 1882) foi um político liberal inglês e protegido do primeiro-ministro William Ewart Gladstone. Cavendish foi nomeado secretário-chefe para a Irlanda em maio de 1882, mas foi assassinado poucas horas depois de sua chegada a Dublin, vítima dos assassinatos politicamente motivados chamados de Phoenix Park Murders, que foram realizado por membros do grupo rebelde Irish National Invincibles, uma separação mais radical da Irmandade Republicana Irlandesa em 6 de maio de 1882.

Políticos do Reino Unido

Frederick Cavendish


Koločepski kanal je morski tjesnac u južnoj Dalmaciji, u Dubrovačko-neretvanskoj županiji. Proteže se u smjeru sjeverozapad–jugoistok. S juga je omeđen otocima Šipan, Lopud i Koločep, a sa sjevera hrvatskom obalom između naselja Slano i Zaton. S otvorenim morem je povezan Koločepskim i Lopudskim vratima. Kanal je dug 20 km, širok oko 2 km, a dubok oko 80 m.

Izvori

Tjesnaci u Hrvatskoj

Koločepski kanal


Det Neue Nationalgalerie (dansk: Nye Nationalgalleri) er et museum for moderne kunst i Berlin, beliggende i Kulturforum i Tiergarten. Museet beskæftiger sig primært med kunst fra det 20. århundrede. Det er en del af Nationalgalerie i Berlins Statsmuseer (tysk: Staatliche Museen zu Berlin). Museumsbygningen og skulpturhaven er udført af Ludwig Mies van der Rohe og åbnede i 1968.

Museet lukkede i 2015 for at undergå "flere års renovering".

Referencer

Kunstmuseer i Berlin
Museer etableret i 1968

Neue Nationalgalerie


Područna liga NSP Vinkovci za sezonu 1975./76. je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije
Prvenstvo se igralo dvokružno. Prvak područne lige bi se plasirao u Slavonsku nogometnu zonu - Posavska skupina, dok bi posljednja momčad ispadala u niži rang (Grupno prvenstvo nogometnog podsaveza Vinkovci).
Prvak lige je bila "Sloga" iz Štitara.

Tablica

Bilješke
NK Jadran Gunja je kažnjen oduzimanjem 2 boda

Unutrašnje povenice
 Slavonska nogometna zona Posavska skupina 1975./76.

Vanjske poveznice

Izvori

 Ante Knežević: Meteor sja 80 godina, monografija NK Meteor Slakovci, Slakovci 2009. godine

1975-76
1975-76
Vinkovci

Područna nogometna liga NSP Vinkovci 1975./76.


مروحي السفن أو أذن البحر  هي مجموعة من القواقع (الرخويات) في فصيلة حلزونيات البحر . وهي قواقع بحرية تنتمي إلى طائفة البطنقدميات. يتراوح عدد أنواعه المعترف بها عالميًا بين 100 و130 نوع (نظرًا لظهور العديد من الهجائن).

مراجع

أجناس بطنيات القدم
أذن البحر
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
كائنات باقية ظهرت خلال العصر الطباشيري المتأخر

أذن البحر


Dezenkarnasyon, sözcük anlamıyla "etten ayrılma" anlamına gelip, ölüm denilen olaya Spiritüalist terminolojide verilen addır; solunum ve kalp atışlarının durmasıyla anlaşılan bu olay, Spiritüalizm'de "ruh ile yoğun (fiziksel) beden arasındaki ilişkinin kesin olarak kesilmesi" şeklinde tanımlanır. Fakat buradaki "etten ayrılma" ifadesi vücudun içinden çıkıp gitmek anlamında değil, ruhun vücut üzerindeki hakimiyetini durdurması, vücudu etki altında tutmayı bırakması anlamında kullanılır; çünkü madde-dışı bir varlık olan ruh için, mekanla ilgili olan girmek ve çıkmak fiilleri kullanılamaz. Spiritüalist terminolojideki terimlerle dezenkarnasyon, ruhun, perisprisini bedenden çekerek konsantrasyonunu spatyuma kaydırmasıdır.

Ölümün spiritüalistlere göre anlamı

Spiritüalist görüşe göre, her ölüm aynı zamanda bir doğumdur; çünkü fiziksel bedenini terk etmek spatyumda doğmak demektir. Ruh'un amaç ve etki sahibi, şuurlu ve madde-dışı bir varlık olduğunu kabul eden pek çok düşünür, deneysel spiritüalistler gibi, dünya yaşamını geçici bir rüya, ölüm olayını ise rüyanın bitmesiyle uyanma ve ruhun asli vatanına dönüşü olarak yorumlamıştır.

Spiritüalistlere göre dezenkarnasyonun oluşumu

Spiritüalist görüşe göre, ölüm aşama aşama gerçekleşen bir olay olup, can çekişmesi sırasında insan maddi belirtiler bakımından ölmüş sayılmasa da, ruh maddeden kısmen kurtulmuş durumdadır, yani spatyuma geçişi başlamış durumdadır. Ruh bu sırada adeta iki alemde yaşıyor gibidir. Bu durum, ruh ve beden ilişkisinin gevşediği hipnozdaki üç aşamayı andırır: Ölenin "teşevvüş" adı verilen bocalama hali hipnozdaki telkin aşamasına, öldükten sonraki uyuşukluk hali hipnozdaki katalepsi aşamasına, spatyumdaki lüsidite hali de hipnozdaki somnambül aşamasına benzer.

İlk aşama

Teşevvüş adı verilen hal şöyle açıklanır: Yeryüzündeki son dakikasını bitiren, gözünü derhal öteki alemde açmaz; bir geçiş dönemi geçirir. Bu geçiş aşamasının en belirgin özellikleri, dezenkarne olan (bedenini terk eden) varlığın, bedenini terk etmiş olduğunu anlayamaması ve maddeye bağlılığını, dünyevi alışkanlıklarını (dünyevi düşünme alışkanlığı vs.) terk edememesi yüzünden girmekte olduğu yeni aleme uyum gösterememesidir. Bu bocalama, kargaşa haline teşevvüş ve bu aşamaya "kendiliğinden imajinasyon aşaması" adı verilir.

Ölüm hakkında vecizeler

 "Ölüm, asıl vatanına ulaşmak için ruhun kurtuluşundan başka bir şey değildir.(...) Her beşikte bir mezarın tohumu vardır." (Platon)
 "Hiçbir insan yok olmak için yaratılmamıştır." (Camille Flammarion)
 "Ancak ölümden sonradır ki, hakikaten yaşamaya başlarız." (Çiçero)
 "Asil ruhlar için ölüm, karanlık bir tutsaklık yaşamının sona ermesidir. Dünyada bütün çabalarını kötü işlerde kullanmış olan ruhlar içinse ölüm bir rahatsızlıktır." (Plütark)
 "Yaşam bir rüyadır, ölüm de bir uyanış." (Voltaire)
 "Ölüm bütün servetleri denk kılar. Cenaze töreninin görkemi onları tekrar derecelendirmez." (Montesquieu)
 "Ölmekten ne korkarsın;korkma , ebedi varsın.(…) Ölür ise ten ölür;canlar ölesi değil.(...) Kara toprağın altında, gül deren elleri gördüm." (Yunus Emre)
 "Can, sahrasına vararak tenden ve dünya sıkıntısından kurtuldu. O âlem, zerre zerre diridir. Her zerresi nükteden anlar, söz söyler (…) Başsız ayaksız seferler eder, dişsiz dudaksız şekerler yerdim. Sakinleriyle zahmetsiz zikre, beyinsiz fikre dalar, onlarla latifeler ederdim. Gözlerim kapalı olarak bir alem görür, elsiz avuçsuz güller devşirirdim." (Mevlana Celaleddin Rumi)
 "İnsanlar için gerçek olan dünya yaşamıdır, uykudayken yaşanılanlar birer rüyadır, spatyumun idrakli ruhları içinse dünya yaşamı bir rüya gibidir." (Allan Kardec,spiritizmin kurucusu)

Ayrıca bakınız

 Spatyum

Kaynakça

 Ruh ve Kainat, Bedri Ruhselman
 Ruh ve Kainat dergileri (vecizeler)

Spiritüalizm

Dezenkarnasyon


Simona Levi, née le  à Turin en Italie, bien qu'elle possède la nationalité espagnole et qu'elle vive à Barcelone (Espagne) depuis 1990. Elle est une militante dans le domaine de la liberté d'expression et d'information, des droits numériques, de la libre circulation de la culture et des connaissances, de l'utilisation stratégique des outils numériques pour l'action collective, de la responsabilité institutionnelle, de la protection des lanceurs d'alerte et de la lutte contre la corruption et la désinformation. Elle a également participé à des mouvements de défense du droit au logement et à l'utilisation de l'espace public.

Elle est l'une des fondatrices de Xnet, du Forum de la culture libre, du mouvement anticorruption 15MpaRato et du Groupe de citoyens contre la corruption, tant au niveau catalan qu'espagnol.

Elle est la directrice académique du cours de troisième cycle en technopolitique et droits, proposé d'abord à l'université Pompeu Fabra et depuis 2020, à l'université de Barcelone.

En 2017, le magazine Rolling Stone a choisi Simona Levi, en tant que fondatrice de Xnet et pour son travail avec 15MpaRato, comme l'une des  dans le monde qui façonnent l'avenir.

Carrière artistique

Années 1980 à 2000
Metteure en scène, actrice et danseuse de formation, Simona Levi a étudié les arts du spectacle à l'école Jacques Lecoq à Paris, où elle a travaillé comme programmatrice dans l'espace artistique squatté L'œil du Cyclone. Elle a commencé à tourner en tant qu'actrice avec plusieurs compagnies en 1982, avant de s'installer à Barcelone en 1990. En 1994, elle a créé Conservas dans le quartier du Raval de la ville. Il s'agit d'un lieu de promotion des arts de la scène locaux, innovants et indépendants, basé sur un paradigme d'autoproduction.

En 1999, elle a fondé Compañía Conservas et la même année, la compagnie a présenté sa première production scénique, Femina Ex Machina, mise en scène par Levi et Dominique Grandmougin. La pièce a reçu le prix spécial de la critique du FAD et le prix Aplaudiment, et a effectué une importante tournée de festivals et de théâtres en Europe (Espagne, France, Royaume-Uni, Suisse, Italie, Slovénie, Norvège, entre autres) pendant plus de deux ans.

Années 2000 à 2010
En 2003, toujours avec Dominique Grandmougin, elle met en scène la deuxième production de la compagnie, 7 Dust, dont la première a eu lieu au Mercat de les Flors à Barcelone. La production a tourné dans plusieurs pays européens, dont l'Italie, la France, la Belgique, la Suisse, la Finlande, la Slovénie et la Pologne.

En 2007, avec Marc Sampere, elle a codirigé la troisième exposition de Compañia Conservas, Realidades Avanzadas, qui remettait en question la démocratie représentative et le concept de propriété. Cette œuvre est basée sur le modèle de l'open-source. À la fin du spectacle, les spectateurs pouvaient repartir avec un CD-ROM contenant les textes, les vidéos, la musique et les images utilisés dans le spectacle. L'idée de cette production est née d'une vidéo publiée sur YouTube en octobre 2006, qui dénonçait la spéculation immobilière et contenait des images enregistrées en caméra cachée dans la cellule anti-harcèlement de la mairie de Barcelone. La vidéo a été retirée de YouTube à la demande de la banque La Caixa, qui a invoqué une violation du droit d'auteur en raison de l'utilisation d'images de l'une de ses succursales.

De 2001 à 2011, Simona Levi a dirigé le Festival des arts appliqués et du spectacle InnMotion, qui se tient au Centre culturel contemporain de Barcelone (CCCB). De 2008 à 2013, elle a dirigé la production scénique des oXcars.

Après 2010
Elle est scénariste et metteur en scène de la pièce de théâtre Hazte Banquero - Tarjetas Black : todo lo que quisieron ocultarte (Devenez banquier : cartes noires, tout ce qu'ils voulaient vous cacher), un documentaire qui se penche sur l'affaire de corruption des "cartes de crédit noires " et révèle le modus operandi de la haute direction de la banque Caja Madrid à travers une sélection de 447 courriels envoyés à et par le président de la banque Miguel Blesa. L'œuvre a été créée en juillet 2016 au théâtre Poliorama de Barcelone, dans le cadre du Festival Grec de la ville, et a également été jouée dans plusieurs salles, notamment au théâtre Fernán Gómez de Madrid et au théâtre Rosalía de Castro de La Corogne. Après avoir vu le spectacle à Madrid, le lanceur d'alerte de HSBC Hervé Falciani a déclaré qu'il pouvait « voir l'avenir » dans cette dramatisation des données.

En 2018, elle a mis en scène la pièce Advanced Realities 2, dont la première a eu lieu au Festival Grec de Barcelone.

Activisme
Simona Levi est l'une des fondatrices d'eXgae (aujourd'hui Xnet), une association à but non lucratif créée en 2008 qui explore des modèles alternatifs pour la diffusion culturelle, le droit d'auteur et la démocratie à l'ère numérique. Depuis 2008, Xnet, avec le soutien de Conservas, organise chaque année les oXcars, une cérémonie de remise de prix non compétitive, qui met en lumière des projets créés dans différentes disciplines artistiques sur la base du paradigme de la culture libre.

En tant que membre de Xnet, elle est directrice de la mise en scène des oXcars et coordonne également le FCForum, une arène internationale dans laquelle des organisations et des experts du domaine de la connaissance et de la culture libre/libre travaillent à la création d'un cadre stratégique mondial d'action et de coordination. Elle est également membre fondateur de Red Sostenible (Sustainable Network), une plateforme citoyenne créée en janvier 2010 pour lutter contre l'introduction de la législation anti-téléchargement connue sous le nom de « loi Sinde » en Espagne, et pour défendre les droits de l'internet.

En 2010, elle a comparu devant la sous-commission parlementaire espagnole sur la réforme du droit de la propriété intellectuelle pour défendre les propositions contenues dans la Charte pour l'innovation, la créativité et l'accès à la connaissance, un document qui a été rédigé collectivement par les participants du FCForum. Dans sa présentation, elle a donné un aperçu de certaines des omissions de la législation et a proposé des solutions possibles incluses dans la Charte, telles que l'abolition de la redevance espagnole pour copie privée ou « canon numérique » et la nécessité de réformer les sociétés de gestion collective des droits d'auteur qui, a-t-elle souligné, « entravent la libre circulation des connaissances et la durabilité des auteurs ».

Simona Levi est membre du mouvement 15M en Espagne et fondatrice du groupe 15MpaRato, qui a intenté une action en justice contre le banquier et ancien directeur général du FMI Rodrigo Rato, action qui a lancé le procès Bankia en Espagne après qu'une source anonyme ait utilisé la boîte aux lettres anticorruption Xnet pour donner accès au domaine web http://correosdeblesa.com avec plus de  courriels provenant de la boîte de réception de Miguel Blesa, président de Caja Madrid de 1996 à 2009. Ceux-ci révélaient, pour la première fois, l'existence des « Black Cards » (cartes de crédit d'entreprise exonérées d'impôts pour les associés de Caja Madrid-Bankia), comment la banque a acheté et vendu la City National Bank of Florida, et comment les clients de la banque ont été escroqués par le système des actions privilégiées. En juin 2015, Xnet a publié une sélection des courriels de Blesa par le biais de quatre médias en ligne. La Cour nationale espagnole a admis l'affaire et a accusé Rodrigo Rato et l'ancien conseil d'administration de fraude, de falsification de comptes afin d'attirer des investissements et de gestion inappropriée, entre autres délits.

Simona Levi est membre du Grupo Ciudadano contra la Corrupción (Groupe de citoyens contre la corruption), un réseau qui travaille aux niveaux catalan et espagnol pour renforcer les initiatives déjà existantes visant à protéger les lanceurs d'alerte, à les coordonner et à faciliter l'échange d'informations entre eux.

En 2015-2016, en tant que membre du conseil consultatif du bureau de la transparence et des bonnes pratiques de la mairie de Barcelone, elle a initié et travaillé à l'installation de la boîte éthique et de bonne gouvernance, une boîte à plaintes grâce à laquelle les citoyens peuvent signaler la corruption et d'autres pratiques préjudiciables à la bonne gouvernance de la ville de Barcelone. Cette boîte aux lettres, similaire à celle déjà produite par Xnet, est la première boîte de ce type à être promue par un gouvernement (dans ce cas, celui de la ville de Barcelone). Une fois la boîte aux lettres présentée en public, Levi a annoncé sa démission du conseil consultatif. Elle conseille plusieurs institutions telles que le gouvernement espagnol, le gouvernement de Catalogne et le conseil municipal de Barcelone.

Elle participe en tant qu'oratrice et experte à des événements nationaux et internationaux, où elle parle du projet Xnet, et de l'état de la culture libre, des droits numériques et de la technopolitique. Parmi ces événements, citons le Forum ministériel pour l'Europe créative (République tchèque), la Transmediale (Berlin), les Économies des biens communs (Amsterdam) et le séminaire "Droit de l'économie durable et Internet" organisé par la Faculté d'ingénierie technique des télécommunications de l'Université technique de Madrid. En tant que représentante du FCForum, elle est lobbyiste auprès de la Commission européenne. Elle a fourni des conseils d'experts sur l'innovation démocratique et les droits numériques à des institutions telles que le secrétaire d'État espagnol à la numérisation et à l'intelligence artificielle et la direction de la société numérique du gouvernement de Catalogne, ainsi qu'à des associations de citoyens.

Carrière politique
Levi est l'une des fondatrices du Parti X, un parti politique espagnol issu du mouvement 15-M (mouvement des Indignés) et fondé le 17 décembre 2012. Elle était deuxième sur le bulletin de vote du Parti X pour les élections du Parlement européen de 2014, après le premier candidat du parti, Hervé Falciani.

Bibliographie
Simona Levi est l'autrice de :

 avec Sofia Garcia, #FakeYou, Fake news et désinformation - Gouvernements, partis politiques, médias de masse, entreprises, grandes fortunes : monopoles de la manipulation de l'information et coupes dans la liberté d'expression, 2019, Raig Verd Edition,
 avec Sergio Salgado, Voter et collecter. L'impunité comme forme de gouvernement, 2017, Ed. Capitan Swing
 avec Arnau Monterde, Javier Toret, Alcazan, Take the Square et SuNotissima, Technopolitique, internet et révolutions. Sur la centralité des réseaux numériques dans le #15M, 2012, éd.Icaria
 Culture numérique libre : notions de base pour défendre ce qui nous appartient à tous, 2012, éd. Icaria

Références

Liens externes

Dramaturge espagnol du XXIe siècle
Directeur espagnol de théâtre
Militant espagnol
Personnalité liée au logiciel libre
Naissance en juillet 1966
Naissance à Turin

Simona Levi


Phyllosiphonaceae, porodica zelenih algi smještena u vlastiti red Phyllosiphonales, dio je razreda Trebouxiophyceae. Priznato je 12 vrsta unutar četiri roda

Rodovi
 Mysteriochloris H.Y.Song, Y.X.Hu, H.Zhu, Q.H.Wang, G.X.Liu & Z.Y.Hu
 Phyllosiphon J.G.Kühn
 Phytophysa Weber-van Bosse
 Polulichloris H.Y.Song, Q.Zhang, G.X.Liu & Z.Y.Hu

Izvori

Trebouxiophyceae

Phyllosiphonaceae


කැමරාව බිහිවන්නේ චිත්‍ර කලාවේ එක් සංදිස්ථානයක් පදනම් කරගෙනය. එනම් චිත්‍ර ඇදීම වේගවත් කරන විශේෂිත උපකරණය වන කාමරව නැමැති උපකරණයේ දිගුවක් හෙවත් නවීන ක්‍රමයයි.

කැමරාවේ පුනරාගමනය


Hrid je otočić u uvali Soline u Rogoznici. Od kopna je udaljen oko 100 metara.

Površina otoka je 621 m2, a visina manja od 1 metra.

Izvori

Vanjske poveznice

Srednjodalmatinski otoci

Hrid (Rogoznica)


Dahls Tapetfabrik er en tidligere fabrik i Ballerup.

Fabrikken blev oprettet i 1887 i Ballerup. Den blev tidligere kaldt Maglegårds Fabrik, fordi den lå på Maglegårdens jord. Fabrikken blev grundlagt af Andreas Frederik Dahl, der levede fra 1824 til 1904. Han var oprindelig dekorationsmaler, men startede i 1849 en fabrik i København, hvor han fremstillede rullegardiner, som blev påtrykt billeder af slotte og kendte bygninger. Senere begyndte han at tegne og trykke tapeter. Pladsen i København blev imidlertid for trang, og i 1881 købte tapetfabrikanten Maglegård i Ballerup. Her drev han i begyndelsen både landbrug og fabriksvirksomhed. På Maglegårdens jord opførte fabrikanten en ny og med datidens øjne moderne tapetfabrik. Fabrikken var et meget stort bygningsværk, der lå midt på den bare mark uden bebyggelse i nærheden. Da Andreas Frederik Dahl døde, overtog hans enke, Anna Henriette Dahl, fabrikken. I 1919 blev fabrikken omdannet til et familie-aktieselskab, og den var nu blevet Danmarks største tapetfabrik. Ægteparrets ældste søn, Andreas Sofus Frederik Dahl, der var født i 1858, stod nu som leder af fabrikken. Fabrikken voksede og blev udvidet flere gange.

I 1971 havde den 200 medarbejdere, hvoraf mange kom fra Ballerup. I 1972 blev fabrikken bygget om. Der blev opført en stor hal til trykkeri, rullestue, pakkeri og lager og en ny administrationsbygning med kantine for personalet. Men kun tre år efter måtte Dahl-familien erkende, at tiderne var dem imod. På grund af svigtende eksport måtte virksomheden indskrænke sine aktiviteter. Der var oliekrise og manglende indtjening, og man kunne ikke konkurrere med de udenlandske fabrikker. Derfor besluttede man at stoppe driften på Dahls Tapetfabrik.

I 1976 købte Ballerup Kommune den nedlagte fabrik, og kommunalbestyrelsen besluttede, at bygningerne skulle sættes i stand, så man kunne bruge dem til et kombineret forenings- og idrætscenter. Den 12. januar 1985 kunne kommunen indvie forenings- og idrætscentret Tapeten.

Kilde
Byhornet, 36. årgang nr. 1, februar 2007. Udgivet af Ballerup Historiske Forening.

Etableret i 1887
Danske virksomheder etableret i 1849
Tidligere fremstillingsvirksomheder i Danmark

Dahls Tapetfabrik


Cangrejeros de Bolívar es un club de baloncesto colombiano de la ciudad de Cartagena, capital del departamento de Bolívar.

Plantilla

{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 70%; "
! colspan="2" style="background-color: #2f9000; color: white; text-align: center;" | Cangrejeros de Bolívar
|- style="background-color: green;color: #FFFFFF; text-align: center;"
! Jugadores !! Entrenadores
|-
| valign="top" |
{| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;"
! Pos. !! # !! Nac. !! Nombre !! Altura !! Peso
|-

Véase también
 Baloncesto Profesional Colombiano
 Federación Colombiana de Baloncesto
 FIBA Américas

Referencias

Enlaces externos

Clubes de baloncesto de Colombia
Deporte en Cartagena de Indias

Cangrejeros de Cartagena


Roderic (Rodric) ist eine 1973 erschienene frankobelgische Comicserie.

Hintergrund
Lucien Meys schrieb die im Heiligen Land zur Zeit der Kreuzzüge spielende Ritterserie. Der Zeichner war William Vance. Die Serie erschien 1973 in der belgischen Frauenzeitschrift Femme d'Aujourd'hui. Bédéscope veröffentlichte die Alben. Die Gesamtausgabe gab Dargaud heraus. Piredda druckte die deutsche Ausgabe.

Geschichten
 Amathea (Amathéa, Femme d'Aujourd'hui, 1973, 30 Seiten)
 Der alte Mann vom Berg (Le vieux de la montagne, Femme d'Aujourd'hui, 1973, 48 Seiten)

Weblinks
 Rodric auf bdtheque.com (französisch)

Einzelnachweise / Anmerkungen

Frankobelgischer Comic (Werk)
Frankobelgische Comicfigur

Roderic (Comic)


Der Kopacz (deutsch Hauer,  ehemals , 2. Militärische Aufnahme [1806–1869] Rudowa Gura, 1. Militärische Aufnahme [1769–1787]) ist ein etwa 15 km² großes und maximal  hohes Bergmassiv der nördliche Teil des Saanagebirges, als markante Landmarke am Sanoker Flachland, im äußersten Südosten des Landes im Powiat Sanocki der Woiwodschaft Karpatenvorland, im südöstlichen Polen. Die Hügelkette liegt im Höhenzug der Mittleren Beskiden an der engsten Stelle des Santales (sog. Bruch von Międzybrodzie), wo die Sanok-Senke im Norden ihren Abschluss findet. Er ist der südlichste Ausläufer der Dynowskie-Vorgebirge auf der Grenze von Słonne-Gebirge (bzw. Salzgebirge von Sanok)  und Sanoker-Senke. Seine Hauptgipfel sind Kopacz und Horodna

Umgebung
In der Umgebung des Kopacz befinden sich Bergkuppen von 300 bis 500 m über dem Meeresspiegel, reiche Salzlagerstätten und zahlreiche Salzquellen, deren Ausbeutung noch Ende 19. Jh. erfolgte.

Der Boden, der aus dichtem roten Lehm und Kieselsteinen besteht, enthält viele Mineralien, Eisen oder Mangan.

In unmittelbarer Nähe befinden sich die Reste zweier benachbarter Burgwälle, Horodyszcze und Horodne, sowie in Trepcza ein Hügelgräberfeld. Das Hochplateau weist Spuren einer kontinuierlichen Besiedlung auf, die sich zeitlich von der Bronzezeit bis späten Mittelalter erstreckte. Der Fund aus dem Platz von Trepcza stellt einen weiteren Punkt innerhalb der kleinen Enklave der keltischen Besiedlung, wie sie im östlichen Bereich ihrer Verbreitung lokalisiert werden konnte.

Siehe auch
 Biała Góra (Berg)
 Sanoker Königsschloss
 Parkberg

Galerie

Weblinks

Fußnoten

Sanok
Berg in den Beskiden

Kopacz (Berg)


الكلال أو   في علم المواد هو التشوه البنيوي المتدرج والمركز الذي يحدث عندما تتعرض المادة إلى حمل دوري ومتكرر، وتكون قيم الأجهاد الأعظمي أقل من حد إجهاد الشد العادي، وقد يكون أيضا أقل من حد إجهاد الخضوع للمادة.

يحصل الإجهاد المتكرر أو الدوري في كثير من الحالات منها:
 أسنان المسننات.
 القواطع.
 الضاغطات: الأجهزة التي تستخدم في تشكيل المادة عند التصنيع.
 الطائرات: يتغير الإجهاد الحراري نتيجة تغير الحرارة بين الأرض والجو.

هناك حد يسمى حد التحمل  وهو خاصية للمادة ويدل على قيمة الإجهاد الذي إن لم تصل المادة إلى هذا الحد من الإجهاد لا تتعرض للإرهاق مهما تكرر ذلك الإجهاد. ويسمى حد التحمل أيضاً حد الإرهاق.

اقرأ أيضًا
 مرونة خطية
 تصلد انفعالي
 إجهاد الخضوع
 إجهاد (فيزياء)

مراجع

أوضاع الفشل الميكانيكي
تحلل المواد
تحليل إنشائي
مرونة
ميكانيكا أجسام صلبة
ميكانيكا الانكسار
ميكانيكا المواد الصلبة

كلال (خواص المواد)


Gumby (conocido también como Gomosito en países de habla-hispana) es una figura de arcilla humanoide jade creado y modelado por  Art Clokey. Fue objeto de una serie de 233 episodios de televisión estadounidense que se extendió durante un período de 35 años y una película basada en la serie. Estaba animado con stop motion (animación mediante sucesión de imágenes).

Personajes
El compañero principal de Gumby es Pokey (llamado Trotón en Latinoamérica), un pony parlante naranja (voz de Art Clokey y Dallas McKennon en diferentes épocas), y su némesis son los Blockheads (los cubocabezas), un par de figuras humanoides de color rojo con cabezas en forma de bloque, que siempre causan daño y estragos. Los Blockheads fueron inspirados por los Chicos Katzenjammer, que siempre estaban metiéndose en líos y causando molestias a los demás. Otros personajes son Nopey, el perro de Gumby (cuyo entero vocabulario es la palabra "no", "nope" en inglés); y Espina (Tego), un dinosaurio de color amarillo, que a veces se caracteriza como un detective con pipa y gorra de cazador como Sherlock Holmes. También se incluyen Goo (Lenita), una sirena azul voladora que escupe bolas de color azul y puede cambiar de forma a voluntad, la madre de Gumby, Gumba y su padre, Gumbo. Posteriormente la serie sindicada de 1988 añadió la hermana de Gumby, Minga y el mastodonte amigo, Denali (Mamoo).

Orígenes

Gumby fue creado por Art Clokey en la década de 1950 después de terminar la escuela de cine en la Universidad de California del Sur. La primera película de animación de Clokey era un cortometraje de 3 minutos de 1953 'Gumbasia', un surrealista montaje de movimiento y expansión de los restos de arcilla a la música en una parodia de la Fantasía de Disney. Gumbasia fue creado en un estilo Vorkapich llamado Principio Kinestésico del Cine, descrito como "masaje de las células de los ojos", esta técnica de movimientos de cámara y edición fue responsable de gran parte de la mirada y la sensación Gumby. Clokey y su esposa, Ruth (née Parkander), inventaron Gumby en la década de 1950 en su casa de Covina poco después de terminar la escuela de cine en la USC. En 1955 Clokey mostró 'Gumbasia' al productor de cine Sam Engel, quien le animó a desarrollar su técnica mediante la adición de las cifras. De los tres episodios piloto de Gumby, el primero fue hecho por Clokey por su cuenta, y los dos siguientes se realizaron para la cadena NBC y se muestra en el Howdy Doody Show para probar la reacción del público. El segundo piloto de 15 minutos, "Gumby va a la Luna ", fue rechazado inicialmente por el ejecutivo de la NBC Thomas Warren Sarnoff. El episodio Gumby tercero, "Rumpus Robot", hizo un exitoso debut en el Show de Howdy Doody en agosto de 1956.

Gumby era una serie de la NBC (a Howdy Doody spin-off) en 1957 con un montón de películas de marionetas Clokey, así como la variedad de entrevistas y juegos, que es organizado por Robert "Nick" Nicholson de marzo a junio , entonces por Pinky Lee hasta noviembre.

Gumby fue inspirado por una sugerencia de Ruth Clokey de que basara su personaje en el hombre de pan de jengibre. Gumby era verde, simplemente porque era el color favorito de Clokey. Sus piernas y pies se hicieron anchas por razones prácticas: aseguraban que el personaje de arcilla se mantuviera de pie durante el rodaje en stop-motion. La famosa forma inclinada de la cabeza de Gumby se basó en el estilo de peinado del padre Clokey, Charles Farrington, en una vieja fotografía.

Intérpretes femeninas (entre ellas Ginny Tyler y Wible Nancy) suministraron la voz de Gumby durante los episodios iniciales. Se han añadido nuevos episodios desde 1961 hasta 1963, momento en el que Dallas McKennon se convirtió en la voz de Gumby. La producción continuó a través de 1966-1968, tiempo en el cual Norma MacMillan hizo la voz de Gumby.

Referencias

Series de televisión animadas de Estados Unidos
Series de televisión animadas en stop-motion
Series de televisión de Cartoon Network
Series de televisión de NBC
Series de televisión canceladas que han vuelto a emitirse
Programas de televisión de Nickelodeon

Gumby


Tatsuya Okamoto (født 19. september 1986) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata, Mito HollyHock og Gainare Tottori.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuya Okamoto


Reel FX Creative Studios (également connu sous le nom de Reel FX Animation Studios pour les longs métrages d'animation internes ou simplement Reel FX ) est un studio d'animation informatique américain basé à Dallas, au Texas, à Hollywood, au Californie et à Montréal. Le studio développe et produit des longs métrages d'animation primés, des courts métrages et du contenu de parcs à thème. Son premier long métrage d'animation original, Drôles de dindes, est sorti en 2013 et a rapporté plus de 110 millions de dollars dans le monde, malgré des critiques négatives. Son deuxième film, La Légende de Manolo, est sorti en 2014 avec des critiques très positives et a reçu plusieurs nominations, dont les nominations pour le meilleur long métrage d'animation des Golden Globe's, les Critics 'Choice Awards, les Producers Guild Awards et les Annie Awards. Rumble, le troisième film original de Reel FX et une coproduction avec Paramount Animation, est sorti le 15 décembre 2021.

Le studio fait également de l'animation pour d'autres studios, dont UglyDolls pour STX Entertainment et Scooby! pour Warner Animation Group.

Histoire
Reel FX a été fondé en 1996 par Jonathan Keeton et Simon Mowbray.

En 2006, Reel FX embauche de nombreux employés du studio DNA Productions, qui est en voie de fermeture.

En mars 2007, Reel FX a acquis Radium, un studio numérique californien fondé en 1996 par Jonathan Keeton et Simon Mowbray. Dans le cadre de l'acquisition, le studio s'est renommé en 2010 en Radium / Reel FX, et en février 2012 en Reel FX. Depuis 2007, Reel FX présente le Texas Avery Animation Award, créé par le studio pour "célébrer l'accomplissement de carrière dans l'animation". Le prix, qui porte le nom de l'animateur et dessinateur né au Texas Tex Avery, est décerné chaque année au Festival international du film de Dallas sous la forme d'un casting en bronze du personnage d'Avery's Wolf.

En décembre 2010, il a été annoncé que Reel FX avait produit un film 3D sans titre avec le producteur Andrew Adamson et le Cirque du Soleil. En janvier 2012, Paramount Pictures a annoncé qu'elle avait acquis les droits mondiaux du film, désormais intitulé Worlds Away réalisé par Adamson et produit par James Cameron. En octobre 2012, The Hollywood Reporter a révélé le lien entre Reel FX et le long métrage de 2012, Les Cinq Légendes . (Le film est basé sur le court métrage de Reel FX, The Man in the Moon, réalisé par William Joyce et Brandon Oldenburg aux Reel FX Creative Studios. Il est également basé sur la série de livres de Joyce, The Guardians of Childhood.)

De 2009 à 2013, Reel FX a réalisé son premier long métrage d'animation original Drôles de dindes. Initialement intitulé Turkeys  et prévu pour la sortie de 2014, mais il a été reporté au  novembre 2013. Jimmy Hayward a réalisé le film, qui raconte l'histoire de deux dindes qui voyagent dans le temps pour empêcher leur espèce d'être le repas traditionnel de Thanksgiving. En février 2012, le studio a annoncé un nouveau film d'animation CG, La Légende de Manolo, réalisé par Jorge R. Gutierrez et produit par Guillermo del Toro. Il est décrit comme une "histoire d'amour à la Roméo et Juliette sur fond de jour des morts en Mexique". En décembre 2012, il a été rapporté que le studio s'était associé à 20th Century Fox Animation pour produire le film, et prévu pour le 3 octobre 2014, mais il a été repoussé au 17 octobre. Rumble, leur troisième film original, réalisé par Hamish Grieve et coproduit avec Paramount est sorti le 15 décembre 2021.

Filmographie

Productions originales

Films sortis

En développement

Courts métrages
 Les Aventures de Chuy (2015)

En tant que service d'animation

Longs métrages

Films

 GI Joe: Troupes d'espionnage (2003)
 GI Joe : Courage contre. Venin (2004)
 Action Man: X Missions - Le film (2005)
 Boz : Couleurs et Formes (2006)
 Boz: Aventures en imagination (2006)
 Le tout premier Noël (2006)
 Merci Dieu pour les BO-Z et les 1-2-3 ! (2007)
 Commencez à chanter avec Boz (2008)
 Contes du cargo noir (2009)

Télévision

Séries
 No Activity (saison 4 ; assistance à l'animation avec ATK PLN pour Flight School Studio)
 Super Giant Robot Brothers

Spéciaux
 Jonah Sing-Along Songs et plus encore ! (2002; avec Big Idea Productions )
 Halloweentown High (2004)
 L'Âge de glace : Un Noël de mammouths (2011; avec 20th Century Fox Animation et Blue Sky Studios )
 Aunt Fanny's Tour of Booty (2005; co-animé avec Blue Sky Studios )
 L'homme dans la lune (2005)
 Kung Fu Panda : Les Secrets des cinq cyclones (2008)
 Looney Tunes : (avec Warner Bros. Pictures et Warner Bros. Animations)
 Wile E. Coyote et short Road Runner :
 Cavalier enragé (2010)
 Fourrure de vol (2010)
 Chutes Coyote (2010)
 Flash dans la douleur (2014)
 JZ'ai cru voir un 'rominet (2011)
 La Rhapsodie de Daffy (2012)
 Meilleurs amis :
 Meilleurs amis: Boot Camp (2017)
 Best Fiends: Visitez Minutia (2017)
 Meilleurs démons : Fort des coups durs (2018)
 Best Fiends: La grande journée de Baby Slug (2018)
 Meilleurs amis : le cadeau d'Howie (2019)
 Meilleurs amis : l'aventure de Temper (2019)
 Best Fiends: Le cafard immortel (2019)
 Best Fiends: Le combat avant Noël (2019)
 Meilleurs démons: King Slug Industries (2020)

Attractions du parc à thème
 The Simpsons Ride (2008; co-animé avec Blur Studio)
 Despicable Me: Minion Mayhem (2012)

Mondes virtuels
 Webosaurs
 Baby Bottle Pop

Logos de fabrication
 Relativity Media (2013)
 Paramount Animation (2019; coproduit avec ATK PLN)
 Warner Bros. Animation

Collaborations
 Mass Animation - Musique live

Références

Liens externes

Société d'effets spéciaux
Studio d'animation ayant son siège aux États-Unis
Entreprise ayant son siège à Santa Monica
Entreprise ayant son siège à Dallas
Pages avec des traductions non relues

Reel FX Creative Studios


Cusco (Cuzco da denir, Keçuva dilinde Qusqu veya Qosqo), Orta Peru'nun And Dağları platosunda bir şehir olup, aynı isimli eyaletin başkentidir. 3.416 m yükseklikte bir konumdaki Cusco'nun 250.000 nüfusu vardır. Şehir, bir başpiskopos ve bir üniversitenin merkezidir. İnka Krallığı'nın başkenti olarak değişken tarihi, çevresindeki görülmeye değer yerleri ve Andlar'ın ortasındaki konumu ile sahip olduğu doğa güzellikleri şehri, çok sayıda turist için çekim merkezi haline getirir. İnka harabe şehri Machu Picchu'ya giderken bir çıkış noktası olması, Cusco'yu dünyaca meşhur hale getirmiştir.

Cusco şehrinin tarihi bölgeleri 1983 yılında UNESCO tarafından bir Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.

Resim galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Municipalidad del Cusco
 Main Travel Guide Of Cusco
 A complete guide to Cusco Peru
 Infos von Qosqo
 Cusco travel guide
 Cusco News
 Gia del Cusco
 Tourist Information
 Casas en Cusco
 Cusco'da dil okulu

Cusco


California State University, yani Kaliforniya Eyalet Üniversitesi, ABD'nin Kaliforniya eyaletindeki üç büyük devlet üniversite sisteminden biridir. (Diğerleri Kaliforniya Üniversitesi ve California Community College sistemleridir.)

Eyaletin birçok farklı şehirlerine dağılmış olan Kaliforniya Eyalet Üniversitesi'nin Bakersfield, Channel Islands, Chico, Dominguez Hills, East Bay, Fresno, Fullerton, Humboldt, Long Beach, Los Angeles, Monterey Bay, Northridge, Pomona, Sacramento, San Bernardino, San Diego, San Francisco, San Jose, San Luis Obispo, San Marcos, Sonoma ve Stanislaus'ta kampüsleri bulunmaktadır. Üniversite lisans ve yüksek lisans düzeyinde eğitim vermektedir.

Kaliforniya'daki üniversiteler
1857'de kurulan üniversiteler

Kaliforniya Eyalet Üniversitesi


ස්ටීවන් නේතන් කිනක් (උපත 1 ජනවාරි 1970) යනු,  එක්සත් රාජධානියෙහි මහා මැතිවරණය, 2015 තුලදී  ඇබරාවන් සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා (පාම) ලෙසින් තේරී පත්වූ බ්‍රිතාන්‍ය කම්කරු පක්ෂ දේශපාලනඥයෙකි. ඔහුගේ බිරිය,  ඩෙන්මාර්ක අග්‍රාමාත්‍යවරිය හෙලේ තෝර්නිං -ෂ්මිඩ්ට් වෙයි.

ආශ්‍රිත

1970 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
 ක්වීන්ස් කොලේජ්, කේම්බ්‍රිජ් හී උපාධිධරයෝ
බ්‍රිතාන්‍ය රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයෝ
බෙල්ජියමෙහි බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රවාසිකයෝ
ඩෙන්මාර්කයේ බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රවාසිකයෝ
කොලෙජ් ඔෆ් යුරප් හී උපාධිධරයෝ
 නීල් කිනක්
 ට්‍රෙඩේගාර් හී උපත ලද්දෝ
ජාතික නායකයන්ගේ කලත්‍රයෝ
එරා පාමවරුන් 2015–20
කම්කරු පක්ෂය (එරා) පාමවරුන්
වේල්ස මැතිවරණ කොට්ඨාශ සඳහා එක්සත් රාජධානියෙහි පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු

ස්ටීවන් කිනක්