Der Red Devils MC (auch 18 4 für RD = Red Devils) ist ein Motorrad- und Rockerclub. Er gilt als der größte und wichtigste Supporter-Club (Unterstützerclub) der Hells Angels. Derzeit existieren rund 130 internationale Charter in insgesamt 16 Ländern, wobei der Club in Europa den Schwerpunkt auf Deutschland, die Niederlande und Skandinavien legt.

Hintergrund
Auch wenn der Red Devils MC eng mit den Hells Angels verbunden ist und als Supporter auftritt, gilt er formal als eigenständiger Motorcycle Club. Er hat eigene Regeln, die nicht so streng wie die der Hells Angels sind. So gibt es zum Beispiel keine Harley-Pflicht und auch japanische Maschinen sind möglich. Zudem sind die Aufnahmebedingungen weniger streng, was eine schnellere Ausbreitung des Clubs im Vergleich zu den Hells Angels ermöglicht. Allerdings wird die Ansicht, der MC sei eigenständig, von Vertretern der Behörden nicht geteilt, die feststellen, der Club sei klar den "strengen Befehlsstrukturen [der Hells Angels] unterworfen". Nicht selten werden bewährte Mitglieder der Red Devils zudem in die Hells Angels aufgenommen. Teils traten, wie etwa in Flensburg, die Red Devils die direkte Nachfolge verbotener Hells-Angel-Charter an und übernahmen dabei sogar die Räumlichkeiten. Seine enge Verbundenheit mit den Hells Angels drückt der Club durch die Farben weiß und rot, ergänzt jedoch um schwarz, sowie durch die häufige Verwendung der Zahl "81" (8 = H, 1 = A, HA = Hells Angels) aus. Zudem ist es üblich, die Partys des jeweils anderen Clubs und gemeinsamen Treffpunkte zu besuchen. Das Backpatch der Red Devils besteht aus dem Schriftzug mit dem Clubnamen Red Devils (Top Rocker), der Abkürzung MC für Motorcycle Club und dem Namen des jeweiligen Landes-Charters als "bottom rocker". Das Clubemblem ist ein roter gehörnter Teufel im Comicstil.

Charter
Der Red Devils MC ist in viele kleinere Clubs, sogenannte Charter unterteilt. Anscheinend expandiert der Club in den letzten Jahren, alleine in Niedersachsen wurden im Jahr 2009 dreizehn neue Charter gegründet. In Deutschland finden sich Charter beispielsweise in Ansbach, Berlin, Bernburg, Cottbus, Eberswalde, Brandenburg an der Havel, Darmstadt, Hoyerswerda, Konstanz, Lübeck, Neumünster, Potsdam, Ramstein, Stendal, Schönebeck, Tuttlingen, Uckermark, Villingen, . Weltweit finden sich Charter unter anderem in Australien, Belgien, Brasilien, Chile, China, Italien, Luxemburg, Neuseeland, Schweden, Singapur, Südafrika, Türkei und in den USA.

Vorwurf krimineller Aktivitäten
Wie die Hells Angels wird auch ihr Supporter-Club mit kriminellen Aktivitäten in Verbindung gebracht. Dem Club wird oft nachgesagt, für die Hells Angels zu arbeiten und für diese unter anderem im Drogen- und Rotlichtmilieu tätig zu sein, Waffen- und Menschenhandel zu betreiben sowie Gebietsansprüche der Hells Angels durchzusetzen. In Deutschland vermuten Behörden der Inneren Sicherheit kriminelle Aktivitäten des Red Devils MC, der bis zum Vorwurf der Organisierten Kriminalität reicht. So zählt die Polizei beispielsweise in Bremen den Red Devils MC zu den sogenannten "Outlaw Motorcycle Gangs" (OMCG), um diesen von "normalen" Motorradklubs zu unterscheiden. Wohl durch die Verbindungen der Red Devils mit den Hells Angels entstanden bereits mehrfach Konflikte mit dem Bandidos MC und dem Gremium MC. Probleme mit dem Gremium MC gab es unter anderem in Niedersachsen, wo Auseinandersetzungen nach Aussage des Niedersächsischen Innenministeriums nur durch "frühzeitige Aufklärung und rechtzeitiges Einschreiten der Polizei verhindert werden" konnten. In Thüringen wird der Club vom Verfassungsschutz beobachtet und als kriminelle Vereinigung behandelt.

2011 klagten Mitglieder des Red Devil MC Erfurt gegen das Land Thüringen, da das Thüringer Innenministerium den Club als "kriminelle Vereinigung" einstufte und dies auch dem Thüringer Landtag so weitergab.  Vor dem Verwaltungsgericht Weimar (8 K1309/11) wurde das Land Thüringen 2012 verurteilt, es zu unterlassen, die Behauptung zu verbreiten oder verbreiten zu lassen, dass es sich beim Red Devils MC Erfurt um einen kriminellen Motorrad- oder Bikerclub handelt. Das Urteil wurde 2015 vom Thüringer Oberlandesgericht (2ZKO 273/13) als unanfechtbar erklärt.

Im Umfeld der Ausbreitung des Red Devils MC entstanden Gerüchte einer Unterwanderung durch Rechtsextreme. Hintergrund war, dass in den Chaptern Salzwedel und Wilhelmshaven bekannte Rechtsextremisten zu den Mitgliedern zählen. In Wilhelmshaven wehren sich die Mitglieder dagegen, mit der rechten Szene in einen Topf geworfen zu werden. Zwar seien Mitglieder der Red Devils in Wilhelmshaven früher in der rechten Szene aktiv gewesen, sie hätten sich aber mittlerweile von dieser gelöst.
Im Clubhaus der Red Devils in Stadthagen waren zeitweise immer wieder Rechtsextremisten zu Gast. Ein Neonazi organisierte 2011 ein Konzert der Rechtsrock-Band "Kategorie C" im Stadthäger Clubhaus. 2012 wurde ein Charter der Red Devils in Köln durch NRW-Innenminister Ralf Jäger verboten.

Einzelnachweise

Internationale Organisation
Hells Angels

Red Devils MC


Tansaníska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Tansaníu í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið hefur aldrei komist í úrslitakeppni HM en einu sinni tekið þátt í úrslitum Afríkukeppninnar.
Afrísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Tansanía


الجمودية  هي موقف سياسي و اجتماعي يدفع بصاحبه إلى التشبث بالتقاليد ورفض التجديد والتقدم والإصلاح في السياسة والمجتمع. و يتحول هذا الموقف أحيانا إلى سياسة متكاملة قائمة على كبح و تجميد كل مبادرة تجديدية. و ينطبق ذلك بدقة على بعض الأحزاب الوسطية الحاكمة أو المرتكزة إلى أكثرية ضئيلة، التي تعمل على الالتزام بمواقف جامدة، خشية أن تتعرض لانتقادات من قبل حلفائها و معارضيها على حد سواء. و يؤدي هذا بدوره إلى شلل الحكومة المشكلة من هذه الأحزاب، و عجزها عن حل المشكلات الجدية للبلاد، إذ يقتصر نشاطها آنذاك على تسيير شؤون الدولة لا قيادتها.

و أما في المجال الإيديولوجي و النظري، فالجمودية تعبر عن موقف ضمني إزاء بعض الملفاهيم و المبادئ. إلى درجة يصبح معها الإنسان عبدا للفكرة بدل أن تكون الفكرة مسخرة في خدمة الإنسان و سعادته.

مصادر

 موسوعة السياسة، المؤسسة العربية للدراسات و النشر، الطبعة الثالثة، 1990، الجزء الثاني ص 94.

انظر أيضا
 دوغماتية
 حكومة دينية

مصطلحات سياسية

جمودية


Chuharchak es una ciudad de la India en el distrito de Moga, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 231  a 150 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 8 912 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Chuharchak


A sweatshirt is a long-sleeved pullover shirt fashioned out of thick, usually cotton cloth material. Sweatshirts are almost exclusively casual attire and hence not as formal as some sweaters. Sweatshirts may or may not have a hood. A sweatshirt with a hood is now usually referred to as a hoodie, although more formal media still use the term "hooded sweatshirt".

History
In 1920, Benjamin Russell Jr., a quarterback for the Alabama Crimson Tide Football team, was tired of the constant chafing and itching caused by their wool football uniforms. He worked with his father, whose company Russell Manufacturing Company made women's and children's knit garments, to come up with a better option. They created a thick cotton practice jersey that was a modification of a ladies' union suit top. These loose, collarless pullovers were the first sweatshirts. A new division of the company, focusing solely on the production of sweatshirts, became the Russell Athletic Company.

The sweatshirt's potential as a portable advertising tool was discovered in the 1960s when U.S. universities began printing their names on them to exhibit school pride. The sweatshirt, along with the T-shirt, provided a cheap and effective way of disseminating information on a mass scale. The T-shirt slogan fad of the seventies inevitably translated to sweatshirts. Due to the relative simplicity of customization and the power of clever graphics combined with catchphrases, sweatshirts became a vehicle for personal expression for both the designer and the wearer.

In Australia, the sweatshirt is referred to as a 'Sloppy Joe'.

References

History of clothing (Western fashion)
Tops (clothing)
20th-century fashion
21st-century fashion
Sportswear

Sweatshirt


Rene Marie Russo () este o actriță, producătoare și fost model american.

Russo și-a început cariera în anii 1970 ca model, apărând de mai multe ori pe copertile unor reviste precum Vogue și Cosmopolitan. La sfârșitul anilor 1980, ea a trecut la o cariera în actorie. Ea a devenit cunoscută pentru rolurile jucate într-o serie de thrillere și filme de acțiune cu buget mare din anii '90.

Russo a mai jucat în filme cu supereroi precum Thor (2011) și Thor: The Dark World (2013). În 2014, Russo a jucat în thrillerul Nightcrawler, pentru care a primit critici pozitive și a fost nominalizată la Premiul BAFTA pentru cea mai bună actriță într-un rol secundar.

Viața timpurie
Russo s-a născut în Burbank, California, ca fiica lui Shirley (născută Balocca), chelneriță, și Nino Russo, un sculptor și mecanic auto care și-a părăsit familia atunci când Rene avea doi ani. Tatăl ei a fost de origine italiană. Russo a crescut cu mama și sora ei, Toni.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1954
Actrițe americane din secolul al XX-lea
Actrițe americane din secolul al XXI-lea
Creștini americani
Fotomodele din Statele Unite ale Americii
Americani de origine engleză
Americani de origine germană
Americani de origine italiană
Oameni în viață
Persoane cu tulburare bipolară

Rene Russo


23455 Fumi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23455 Fumi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Tsuko Nakamura. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,99 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 10,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

23455 Fumi


Tanais ( Tánaïs; ) was an ancient Greek city in the Don river delta, called the Maeotian marshes in classical antiquity.  It was a bishopric as Tana and remains a Latin Catholic titular see as Tanais.

Location
The delta reaches into the northeasternmost part of the Sea of Azov, which the Ancient Greeks called Lake Maeotis. The site of ancient Tanais is about 30 km west of modern Rostov-on-Don. The central city site lies on a plateau with a difference up to 20 m in elevation in the south. It is bordered by a natural valley to the east, and an artificial ditch to the west.

History

The site of Tanais was occupied long before the Milesians founded an emporium there. A necropolis of over 300 burial kurgans near the ancient city shows that the site had already been occupied since the Bronze Age, and that kurgan burials continued through Greek and into the Roman era.

Greek traders seem to have been meeting nomads in the district as early as the 7th century BC without a formal, permanent settlement. Greek colonies had two kinds of origins, apoikiai of citizens from the mother city-state, and emporia, which were strictly trading stations. Founded late in the 3rd century BC, by merchant adventurers from Miletus, Tanais quickly developed into an emporium at the farthest northeastern extension of the Hellenic cultural sphere. It was a natural post, first for the trade of the steppes reaching away eastwards in an unbroken grass sea to the Altai, the Scythian Holy Land, second for the trade of the Black Sea, ringed with Greek-dominated ports and entrepots, and third for trade from the impenetrable north, with furs and slaves brought down the Don. Strabo mentions Tanais in his Geography (11.2.2).

The site for the city, ruled by an archon, was at the eastern edge of the territory of the kings of Bosporus. A major shift in social emphasis is represented in the archaeological site when the propylaea gate that linked the port section with the agora was removed, and the open center of public life was occupied by a palatial dwelling in Roman times for the kings of Bosporus. For the first time there were client kings at Tanais: Sauromates (AD 175-211) and his son Rescuporides (c. AD 220), who both left public inscriptions.

In AD 330 Tanais was devastated by the Goths, but the site was occupied continuously up to the second half of the 5th century AD. Increasingly, the channel silted up, probably the result of deforestation, and the center of active life shifted, perhaps to the small city of Azov, halfway to Rostov.

The city was refounded around the 14th century by the Venetians. Later it was acquired by the maritime Republic of Genoa, who administered it 1332-1471 as Tana nel Mare Maggiore, being an important place for trade with the Golden Horde, like all their Black Sea colonies controlled by the Genoese Consul at Kaffa. It decayed again after 1368. In 1392 it was conquered by Timur, by the Ottoman Turks in 1471, by the Russians in 1696, again by the Turks in 1711 and by the Russian Empire in 1771.

Archaeology

In 1823, I. A. Stempkovsky first made a connection between the visible archaeological remains, which were mostly Roman in date, and the "Tanais" mentioned in the ancient Greek sources.

Systematic modern excavations began in 1955. A joint Russian-German team has recently been excavating at the site of Tanais, with the aim of revealing the heart of the city, the agora, and defining the extent of Hellenistic influence on the urbanism of the Bosporan Greek city, as well as studying defensive responses to the surrounding nomadic cultures.

In the book Jakten på Odin, author Thor Heyerdahl advanced a highly controversial idea postulating connections between Tanais and ancient Scandinavia. In preparation of the book, he conducted some archaeological research on the site of Tanais. Heyerdal`s idea was based on the old Norse sagas of Snorri Sturlason. (1178 - 1241)

Tanais Tablets are the most important historical discoveries in region of Tanais.

Genetics
9 Y-chromosome markers were obtained from a skeleton. The result was 389I=13, 389II=30, 458=15, 385=11, 393=13, 391=11, 635=23, 437=14, 448=19. This result is characteristic for haplogroup R1a.

See also
 List of ancient Greek cities
 List of Catholic dioceses in Russia
 Tanais Tablets
 Tanais Archaeological Reserve Museum

Notes

References

External links
 Official website of the Tanais Archeological Reserve Museum
 GCatholic
Information about the museum on the Russian Cultural Heritage Web Portal
 Bibliography
 Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Leipzig 1931, p. 432
 Konrad Eubel, Hierarchia Catholica Medii Aevi, vol. 1, p. 471; vol. 2, p.

Populated places established in the 3rd century BC
Khazar towns
Bosporan Kingdom
Sarmatians
Greek colonies on the Black Sea coast
Archaeological sites in Russia
Milesian Pontic colonies
Defunct towns in Russia
Ancient Greek archaeological sites in Russia
Former populated places in Russia
Stato da Màr
Territories of the Republic of Genoa
World Heritage Tentative List
History of Rostov Oblast
Cultural heritage monuments of federal significance in Rostov Oblast

Tanais


مسلسل مصري، أُنتج عام 1979، وهو من مؤلفات أسامة أنور عكاشة، وإخراج فخر الدين صلاح قام ببطولة المسلسل شكري سرحان، نسرين، محمود الحديني، عبد الرحمن أبو زهرةوسميحه أيوب وصبري عبد المنعم وإبراهيم الشامي
 صفحة العمل علي موقع قاعدة بيانات السينما العربية

مسلسلات تلفزيونية درامية مصرية
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 1979
مسلسلات أسامة أنور عكاشة

المشربية (مسلسل)


Die DanKüchen Möbelfabrik M. Danzer GmbH ist ein österreichisches Unternehmen mit Sitz in Linz, welches sich auf die Produktion von Küchen spezialisierte.

Das Unternehmen
1938 gründet der 1903 geborene Franz Danzer eine Tischlerei mit drei Gesellen in Wien (Gemeindebezirk Ottakring). Sein Neffe Manfred Danzer entwickelt später die erste DanKüche und gründet das gleichnamige Unternehmen. Ein Fünftel des Umsatzes wird im Ausland erwirtschaftet. Die Hauptexportmärkte sind neben Italien die Schweiz und Deutschland, wobei der Osten zu den Hoffnungsmärkten von DanKüchen zählt. Das Linzer Unternehmen hat in Oberösterreich selbst sechs Standorte, an denen 450 Mitarbeiter beschäftigt sind. Sämtliche Standorte der Gesellschaft folgen dem Franchisesystem und sind somit rechtlich eigenständig.

Weblinks
 Webpräsenz der DanKüchen Gesellschaft

Einzelnachweise

Einrichtungshaus
Unternehmen (Linz)
Markenname (Möbel)
Gegründet 1938
Einzelhandelsunternehmen (Österreich)

DanKüchen


En tetrode er et elektronrør som har fire aktive elektroder. De fire elektroder i rækkefølge fra centrum er: en katode, første og andet gitter og en anode. Der er flere varianter af tetroder og de mest almindelige er skærmgittertetrode og skærmgittertetrode varianten beam-tetrode. I skærmgittertetrode og beam-tetroder, er det første gitter styregitter og det andet gitter er skærmgitter.
I andre tetroder er ét af gitrene styregitter, mens det anden gitter kan have andre funktioner.

Tetroden blev udviklet i 1920'erne ved at tilføje endnu et gitter til trioden, for at forbedre triodens begrænsninger. I perioden 1913 til 1927, blev tre distinkte tetrodetyper udviklet. Alle havde et normalt styregitter hvis funktion var at fungere som det primære styring af strømmen gennem røret, men de var forskellige i deres funktion af det andet gitter.

I historisk rækkefølge er tetrodevarianterne:
 Rumladningsgittertetrode
 Bi-gitter-tetrode
 Skærmgittertetrode - denne tetrodevariant findes i to distinkte varianter med forskellige anvendelsesområder:
 Småsignal skærmgittertetrodens anvendelse var til mellemfrekvens og småsignalforstærkning.
 Beam-tetrode som dukkede op senere, og som anvendes til audio eller radiofrekvens effektforstærkning. Småsignal skærmgittertetroden blev hurtigt overgået ydelsesmæssigt af radiofrekvens pentoden, hvorimod beam-tetrode i starten blev udviklet som et alternativ til pentoden i audio effektforstærkere. Beam-tetrode blev også udviklet til højeffekt radiosendere.

Tetroder var bredt anvendt i mange forbrugerelektronik apparater såsom radiomodtagere, fjernsyn - audiosystemer indtil transistorene erstattede elektronrør i 1960'erne og 1970'erne. Beam-tetroder blev indtil fornylig anvendt i højeffekt radiosendere.

Se også
 Lee De Forest

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger

Elektronrør

Tetrode


Karolína Plíšková () este o jucătoare cehă de tenis. Ea este fosta nr. 1 mondial la simplu, ajungând în fruntea clasamentului WTA la 17 iulie 2017 și deținând poziția timp de opt săptămâni. La dublu, cea mai înaltă poziție în clasament este locul 11 mondial, la 31 octombrie 2016.  Cunoscută pentru serviciul său puternic și forehand, Plíšková a câștigat 16 titluri la simplu și cinci titluri la dublu în turneul WTA, 10 titluri la simplu și șase titluri la dublu pe Circuitul ITF. A ajuns în două finale de Grand Slam de simplu la US Open 2016 și la Campionatele de la Wimbledon 2021. Ca junioare, Plíšková a câștigat proba de simplu pentru fete la Australian Open 2010. Ea a jucat și pentru Republica Cehă în competiția Fed Cup.

Statistici carieră

Participare la turnee de Grand Slam

Finale de Grand Slam

Simplu: 2 (2 finalistă)

Note

Legături externe

Nașteri în 1992
Jucătoare de tenis cehe
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Karolína Plíšková


An Tillandsia cuchnichim in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R.Guess ngan V.Guess. An Tillandsia cuchnichim in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia cuchnichim


Lombardisk er en dialektgruppe eller samling af sprogvarianter som hovedsageligt tales i Norditalien (fortrinsvis i Lombardiet og i
tilgrænsende områder) og i det sydlige Schweiz (Ticino og Graubünden). Lombardisk tilhører den gallo-romanske
gruppe af de romanske sprog.

De to hovedvarianter vestlombardisk og østlombardisk er meget forskellig og er ikke altid indbyrdes forståelige. Tidligere talte man udelukkende dialekten, men i dag taler næsten alle enten italiensk eller fransk. Lombardisk står stærkere i Schweiz end i Italien. Der findes en del ældre litteratur på lombardisk.

Liga nord har erklæret at de støtter uddannelse i lombardisk i skolerne.

Kilder

Galloromanske sprog
Sprog i Italien
Sprog i Schweiz

Lombardisk


Nacionalni olimpijski odbor (engleski: National Olympic Committee, skraćeno NOO ili NOC) krovna je organizacija olimpijskog športa u nekoj državi. Svaka država koja nastupa na Olimpijskim igrama, mora svoj nacionalni olimpijski odbor imati za člana Međunarodnog olimpijskog odbora (MOO-a). Nacionalni olimpijski odbor najviši je športski savez, odbor ili organizacija pod čijim nadzorom i poticajima djeluje ostala športska društva i savezi.

Međunarodni olimpijski odbor dosad je priznao 206 olimpijskih odbora, a njih 8 priznali su samo kontinentalni odbori. Neke nepriznate ili dijelom neovisne zemlje nemaju svoj olimpijski odbor, pa se natječu pod zastavama drugih odbora.

Ogranci MOO-a po kontinentima
Međunarodni olimpijski odbor ima za svaki kontinent jedan ogranak u kojem su skupljeni svi savezi država na tom kontinentu.

Vanjske poveznice
 www.acnolympic.org

Olimpijske igre

Nacionalni olimpijski odbor


ඔක්තෝබර් 8 සහ 28 යන දෙදින තුළ මාලදිවයිනේ ජනාධිපතිවරණය වට දෙකකින් පැවැත්විණි.  ඔක්තෝබර් 8 වන දින පළමු වටයේ දී කිසිදු අපේක්ෂකයෙකු 50% කට වඩා වැඩි ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් ලබා ගත්තේ නැත; වත්මන් ජනාධිපති මෞමූන් අබ්දුල් ගයූම් 40% ක් පමණ හොඳම ස්ථානයට පත්විය. ඒ ගැලූ ඒ අනුව ඔක්තෝබර් මස 28 දින පවත්වන ලදී  ගයුම් සහ දෙවන තබා අතර මොහොමඩ් නෂීඩ් .  නෂීඩ් මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කළේ දිගු කලක් වත්මන් ගයූම් ඉවත් කරමිනි.

මෙම මැතිවරණය මාලදිවයිනේ ඉතිහාසයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව පැවැත්වූ පළමු මැතිවරණයයි.

පසුබිම
මැතිවරණය මුලදී ඔක්තෝබර් 4 වන දින පැවැත්වීමට සැලසුම් කර තිබූ නමුත්  මජ්ලිස් (ජාතික සභාව) නියමිත වේලාවට අවශ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ සම්මත නොකිරීම නිසා ප්‍රමාද වීමට සිදුවිය.

1978 සිට බලයේ සිටින වත්මන් ජනාධිපති ගයූම් තවත් වසර පහක කාලයක් සඳහා දිව ගියේය. 2008 අගෝස්තු 7 දින සිට බලාත්මක වූ නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව, ගයූම් විසින් අවසර දී ඇති උපරිම වාර ගණන (දෙකක්) ඉටු කර ඇත. ඔහු කියා සිටියේ නව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් යටතේ මැතිවරණය පැවැත්වූ බැවින් පෙර කොන්දේසි සීමාව දක්වා නොගිය බවය.  සීමිත කොන්දේසි "මෙම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ" සේවය කළ යුතු බවත්, එබැවින් ගයූම් මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමට සුදුසුකම් ඇති බවත්  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එකඟ විය.

2008 අගෝස්තු 25 වන දින මාලදිවයිනේ ජාතික කොන්ග්‍රසය සහ

අදාලත් පක්ෂය රිපබ්ලිකන් පක්ෂ අපේක්ෂක කාසිම් ඉබ්‍රාහිම්ට සහාය දෙන බව ප්‍රකාශ කළහ.  2008 සැප්තැම්බර් 3 වන දින අපේක්ෂකයින් හය දෙනා රූපවාහිනී විවාදයකට සහභාගී වූහ.

ඡන්දය
පළමු වටයේ දී මාලදිවයිනේ සුදුසුකම් ලත් ඡන්ද දායකයින් 208,252 ක් සිටි අතර එය දළ වශයෙන් ජනගහනයෙන් 60% කි.  රට පුරා ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන 396 ක් තිබුණි.  මීට අමතරව, කොළඹ, තිරුවානපුරම්, ක්වාලාලම්පූර් සහ සිංගප්පූරුවේ වෙසෙන ලියාපදිංචි මාලදිවයින්ට මාලදිවයින් තානාපති කාර්යාලවල සහ කොන්සල් කාර්යාලවල ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට අවසර දෙන ලදී.

2008 ඔක්තෝම්බර් 8 වන දින ප්‍රාදේශීය වේලාවෙන් 09:00 ට ( යූටීසී 04:00) ආරම්භ වූ ඡන්ද දායකයින් 20:00 ට (15:00 යූටීසී) අවසන් වීමට අපේක්ෂා කළහ.  ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ අක්‍රමිකතා නිසා සමහර ඡන්දදායකයින්ට ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම වළක්වා ගත හැකි වුවද මැතිවරණය සාමකාමී විය.  සමහර දූපත් වල ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන සඳහා රේඛා දිගු වූ අතර සමහර විට පැය හයක් ඉක්මවා බලා සිටියේය.  පුරවැසියන් ගණනාවක්, විශේෂයෙන්ම විපක්ෂයේ මාලදිවයින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයේ (එම්ඩීපී) ලියාපදිංචි වී සිටියද ඡන්දදායකයින්ගේ ලැයිස්තුවේ නොමැති බව පෙනී ගිය අතර සමහර දූපත් වලට ඡන්දදායක ලැයිස්තුවක් පවා නොලැබුණි.   පසුව, මැතිවරණ කමිටුව කියා සිටියේ, ඔහු හෝ ඇය වලංගු වන හැඳුනුම්පතක් පෙන්වන තාක් ඕනෑම කෙනෙකුට ඡන්දය දිය හැකි බවයි.  මධ්‍යම ඡන්ද ගණන් කිරීමේ ස්ථානය වන නසන්දුරා මාළිගාව වටා විරෝධතාකරුවන් 300 ක් එක්රැස් වීමෙන් පසු කැරලි මර්දන පොලිසිය අතලොස්සක් යොදවා තිබුණි.

ස්වාධීන උප ජනාධිපති අපේක්ෂක අහමඩ් ෂහීඩ් පැවසුවේ "එය ව්‍යසනයක්. . . මම හිතන්නේ හිතාමතාම හීලෑ කිරීමක් තියෙනවා. "  එම්ඩීපී සභාපතිනිය වන මාරියා අහමඩ් දීඩි, අහම්බෙන් ලියාපදිංචි වූ නමුත් ඡන්ද දායකයින්ගේ ලැයිස්තුවේ නොසිටි අතර, "අපගේ ජීවිත කාලය තුළ අපට නිදහසේ ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ හැකි යැයි අපි අපේක්ෂා කළෙමු. නමුත් අද අපට ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතිය අහිමි වෙමින් තිබේ."

පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය මැතිවරණ නිරීක්ෂකයින් අතුරු වාර්තාවක් නිකුත් කරමින් කියා සිටියේ මැතිවරනයේ පළමු වටය "සාධාරණ ලෙස විශ්වසනීය" නමුත් ඡන්ද දායකයින්ගේ ලැයිස්තුව හා නිලධාරීන් පුහුණු කිරීම සහ ඡන්දදායකයින් දැනුවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් යම් යම් ගැටලු ඇති බවයි.

දෙවන වටය
දෙවන වටයේ දී පුද්ගලයින් 209,294 ක් ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට සුදුසුකම් ලැබීය.  මාලදිවයින පුරා ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන 403 ක් තිබුණි.  ඉන්දියාව, මැලේසියාව, සිංගප්පූරුව, ශ්‍රී ලංකාව සහ එක්සත් රාජධානියේ මාලදිවයින් තානාපති කාර්යාල සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික දූත මණ්ඩලවල ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට ලියාපදිංචි ඡන්ද දායකයින්ට හැකි විය.

ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම තරමක් සාමකාමීව ඉදිරියට ගිය නමුත් පුද්ගලයන් ලියාපදිංචි නොවීම වැනි යම් යම් ගැටලු තිබුණද ඔවුන්ට ඡන්දය දීමෙන් වලක්වනු ලැබීය.

ප්‍රතිපල

පළමු වටය
මාලදිවයිනේ පැවති පළමු බහු පක්ෂ මැතිවරණය සඳහා අපේක්ෂකයින් හය දෙනෙකු තරඟ වැදුණි. මුල් ප්‍රතිපලවලින් පෙනී ගියේ මෞමූන් අබ්දුල් ගයූම් සහ මොහොමඩ් නෂීඩ් සහ ඔහුගේ සහකරු හෝ සහකාරිය වන වෛද්‍ය වහීඩ් අතර පරතරයක් ඇති වනු ඇති බවයි;  2008 ඔක්තෝබර් 9 වන දින උදෑසන, ගයූම් නෂීඩ්ට එරෙහිව 40.3% ක් සහ වෛද්‍ය වහීඩ්ගේ 24.9% ට වඩා ඉදිරියෙන් සිටින බව පෙන්නුම් කළේය.  එම ප්‍රතිපල එලෙසම පැවති අතර අනෙක් අපේක්ෂකයින් සිව්දෙනා ඉවත් කරන ලදි, එබැවින් ගයූම් සහ නෂීඩ් අතර පරතරයක් අවශ්‍ය විය.  ගයූම් බලාපොරොත්තු වූ පරිදි පළමු වටයේ දී ජයග්‍රහණය කිරීමට අපොහොසත් වුවද, ඔහු සිය ලකුණු ප්‍රමාණය පිළිබඳව සෑහීමකට පත්විය. ගයූම්ට අනුව, ප්‍රතිපල ලවලින් පෙනී ගියේ ඔහු මාලදිවයිනේ "වඩාත්ම ජනප්‍රිය මහජන චරිතය" බවත්, දෙවන වටයේ ජයග්‍රහණය සඳහා තමා සූදානම් බවත් ඔහු පැවසීය.

දෙවන වටය
පළමු වටයේ ප්‍රතිපල ලවලින් පසුව, දෙවන වටය පළමු දින සිට දින 10 ක් ඇතුළත පැවැත්වීමට මැතිවරණ නීතියෙන් අවසර දී තිබුණද, දෙවන වටය ඔක්තෝබර් 29 වන දින පැවැත්වෙන බව නිවේදනය කරන ලදී. මැතිවරණ කොමසාරිස් මොහොමඩ් ඉබ්‍රාහිම් මහතා කියා සිටියේ මෙම පසුකාලීන දිනය අපේක්ෂකයින්ට මැතිවරණ ප්‍රචාරක කටයුතු සඳහා වැඩි කාලයක් ලබා දෙන බවත් "ඡන්ද දායකයින්ගේ ලේඛනයේ ඇති ගැටළු නිවැරදි කිරීමට" මැතිවරණ කොමිසමට වැඩි කාලයක් ලබා දෙන බවත්ය.

තෙවැනි ස්ථානයට පත්වූ හිටපු නීතිපති හසන් සයීඩ් දෙවන වටය සඳහා නෂීඩ් සහ ආචාර්ය වහීඩ් වෙත සිය සහයෝගය ලබා දුන්නේය.  ඉබ්‍රාහිම් ඉස්මයිල් ද නෂීඩ් සහ ආචාර්ය වහීඩ්ට සහාය දුන් අතර අනෙක් අපේක්ෂකයින් දෙදෙනා නෂීඩ් වෙනුවෙන් ද පොරොන්දු වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරන ලදී.

යොමුව

බාහිර සබැඳි

 මාලදිවයිනේ මැතිවරණ කොමිසම (දීවේහි භාෂාවෙන්)
Pages using deprecated image syntax
Pages with unreviewed translations

2008 මාලදිවයින් ජනාධිපතිවරණය


Stipetić je hrvatsko prezime. Dolazi od hrvatskoga osobnog imena Stipe, jedne od inačica hrvatskoga osobnog imena Stjepana.

Osobe s prezimenom Stipetić
Blanda Stipetić (1889. – 1945.), hrvatska katolička redovnica, žrtva jugoslavenskog komunističkog režima
Marijan Stipetić (1930. – 2011.), hrvatski plivač i državni reprezentativac u plivanju slobodnim stilom
Mislav Stipetić (19**. – ****.), hrvatski plivač i državni reprezentativac u plivanju slobodnim stilom
Petar Stipetić (1937. – 2018.), hrvatski general
Vid Stipetić (1937. – 2011.), hrvatski admiral
Vladimir Stipetić (1928. – 2017.), hrvatski ekonomist i akademik
Werner Herzog Stipetić (1942. – ), njemački scenarist, redatelj, glumac i redatelj opere

Izvori

Hrvatska prezimena

Stipetić


Yanya (Yunanca: Ιωάννινα İoannina), 70.203 nüfus (2001) ile Yunanistan'ın Epir bölgesinin en büyük şehri ve aynı adı taşıyan ilin (nomos) merkezidir. Kuruluş yılı İS 510 yılıdır. John'un koruması altında kurulduğundan dolayı, Yunancada "Yahya'nın Şehri" anlamındaki İoannina adı verilmiştir.

Şehir, II. Murat devrinde (1421-1451) 9 Ekim 1431'de fethedildi ve Balkan Savaşı sırasında kentin kalesini kuşatan Yunan ordusuna uzun süre direnmesine karşın 6 Mart 1913 tarihinde Türk yönetiminden çıktı. Osmanlı İmparatorluğu döneminde Balkanlar'ın en önemli merkezlerinden biriydi. Osmanlılarca inşa edilmiş kale, pek çok Türk evi, Muğla'ya şaşırtıcı ölçüde benzeyen sokaklar ve Tepedelenli Ali Paşa'nın sarayı Yanya'nın başlıca ilginç noktalarıdır. Fethiye Camii ve Aslan Paşa Camii hâlen ayakta olup Aslan Paşa Camii etnografya müzesi olarak kullanılmaktadır. Velipaşa Camii'nin minaresi yıkılmıştır. Şehir 1913 yılında Osmanlıların elinden çıkmıştır. Gümüş işçiliği ile ünlü Yanya kenti kuzey Yunanistan'ın en önemli kenti ve bağlantı noktasıdır. Selanik-Gomoniçe otobanıyla birlikte ulaşım kolaylaşmıştır.

Yanya'nın Arnavutluk sınırına yakınlığından dolayı şehirde önemli bir Arnavut nüfusu vardır.

Yanya'nın önemli eğitim kurumları arasında Yanya Üniversitesi bulunmaktadır.

Mevcut ulusal havalimanından Atina ve Selanik kentlerine uçuşlar mevcuttur. Bunun dışında Gumeniçe limanına yakınlığı kente ulaşılabilirliği artırmaktadır.

İklim

Görülecek yerler

Pamvotis Göl adası
Yanya'nın en dikkat çeken cazibe merkezlerinden birisi, Yanya adası denilen Pamvotis gölüdür.
Ada anakaradan feribotla kısa mesafededir ve adaya mevsime göre değişen sıklıkta gidip gelen küçük motorlu teknelerle ulaşılabilinir. Tepedelenli Ali Paşa'nın son günlerini Sultan'dan af bekleyerek geçirdiği Aziz Panteleimon Manastırı, artık onun döneminin günlük eserleri ve kalıntıları barındıran bir müzedir.

Adada şu altı manastır vardır: St Nicholas (Ntiliou) veya Strategopoulou (11. yüzyıl), St Nicholas Manastırı (Spanou) veya Philanthropinon (1292), St John the Baptist (1506), Eleousis (1570) manastırı ), St Panteleimon (17. yüzyıl) ve Mesih'in Başkalaşımı (1851). Strategopoulou ve Philanthropinon manastırları kolej olarak da kullanılmıştır. Aleksios Spanos, keşişler Proklos ve Comnenos ve Apsarades kardeşler Theophanis ve Nektarios orada ders vermişlerdir. Okul, şehirdeki yeni kolejler yerini aldığı 1758 yılına kadar faaliyetine devam etti.

Adanın dolambaçlı sokaklarında aynı zamanda birçok hediyelik eşya dükkanı, taverna, kilise ve pastane bulunur.

Galeri

Dış bağlantılar
 Yanya Turist Rehberi (İngilizce)
 Yanya Üniversitesi (İngilizce ve Yunanca)
 Yanya Havalimanı

Kaynakça

Yanya


මහාගණපති (  ,  ),  හින්දු දෙවියන් වන ගනේශගේ ස්වරූපයකි. එතුමා උත්තරීතර පරමාත්මය වන අතර ගණපති කේන්ද්‍ර කරගත් ගණාපත්‍ය නිකායේ වැදගත්ම දෙවියන් වේ. එතුමා පරම සත්‍යය වන බ්‍රහ්මන් ලෙස වන්දනාමාන කරන අතර ගණ දෙවියන්ගේ ස්වරූප තිස් දෙකෙන් වඩාත් ජනප්‍රිය ස්වරූපයකි.

ප්‍රතිමා ශිල්පය
ගණ දෙවියන්ගේ අනෙකුත් ස්වරූප සේම මහාගණපති ස්වරූපයට ද ඇත්තේ ඇත් හිසකි. එතුමාගේ නළල් තලයේ තෙවන ඇසක් පවතින අතර් හිසෙහි අර්ධ චන්ද්‍රයා නිරූපණය කරයි. අත් දහයක් ඇති අතර ඒවායේ තම කැඩුණු දළය, දෙළුම් ගෙඩියක්, ගදාවක්, උක් දණ්ඩක්, චක්‍රයක්, ශංකයක්, පාසයක්, පද්මයක්, වී කරලක් හා සහ ස්වර්ණාභරණ බඳුනක් දරා සිටි.

තවත් විස්තරයකින් ඇඟවෙන්නේ එතුමාගේ අත් දහයෙන් දරා සිටින ආභරණ වෙනත් දෙවිවරුන්ගේ තෑගි වන අතර සියලු දෙවිවරුන්ගේ කාර්යයන් ඉටු කිරීමට එතුමා හට ඇති ශක්තිය සහ දේව සභාවේ පවතින ආධිපත්‍යය සංකේතවත් කරන බවයි. එතුමා ඇතැම් විට බොහෝ බීජ සහිත පැඟිරි ගෙඩියක් දරයි, එය මැවීනිර්මාණ ශක්තියේ සංකේතයක් සහ ශිව දෙවියන්ගේ නිරූපණයකි. උක් දණ්ඩෙන් කාම දේවියන් අරුත් ගන්වන අතර පෘථිවි දෙවඟන විසින් ප්‍රධානය කරන ලද වී කරලෙන් සශ්‍රීකත්වය සංකේතවත් වේ.

මහාගණපති ගේ ශක්තිය සංකේතවත් කරන්නේ එතුමාගේ උකුලේ සිටින දේවියගෙනි. ඇය තම වම් අතෙහි පද්මයක් (පවිත්‍රත්වයේ සංකේතයක්) තබාගෙන අනෙක් අතින් දෙවියන්ව වැළඳ ගෙන සිටී.

වන්දනාව
මහාගණපති තුළින් ගණ දෙවියන් සර්වබලධාරි ලෙස පිළිබිඹු කරයි. මේ අනුව ගණ දෙවියන් හට උත්තරීතර දෙවියන්ගේ තත්ත්වය ලබා දෙන ගණාපත්‍ය නිකායේ වැදගත්ම දෙවියන් වේ. මහාගණපති යනු ගණාපත්‍ය නිකායේ ප්‍රධාන දර්ශන හයෙන් එකක් වන මහා-ගණාපත්‍ය නිකායේ අනුශාසකයයි. විශ්ව ආරම්භයට පෙර සහ විශ්ව විනාශයට පසුවත් මහා ගණපති පවතින බවට විශ්වාසය යි.

අෂ්ටවිනායක දේවස්ථාන අටෙන් එකක් වන රන්ජන්ගාඕන් ගණපති දේවස්ථානයේ මහාගණපති ස්ථාපනය කර ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

මහාගණපති


Ecaterina Pitiș (n. 1 decembrie 1882, Brașov – d. 14 ianuarie 1963, Brașov) a fost o poetă română. A publicat poezii originale și traduceri din autori străini în reviste precum Convorbiri literare, Luceafărul, Ramuri etc.

Biografie
A fost fiica avocatului Nicolae Pitiș și a Reveicăi (născută Din). A absolvit Școala Medie de Contabilitate din Brașov. Până la pensionare a fost funcționară la diferite firme particulare din Brașov.

Activitate publicistică
A fost o participantă activă la viața cultural-literară brașoveană. Ecaterina Pitiș a colaboat la Brașovul literar și artistic, Convorbiri literare, Țara Bîrsei, Sămănătorul (1905-l907), Luceafărul, Neamul românesc literar, Ramuri, Gazeta Transilvaniei, Gîndirea, Cele trei Crișuri, Ritmuri, Prometeu, Cosînzeana, Drum drept, Gînd românesc, Transilvania, Viața Românească, Cuget clar, Năzuința, Patria, la care deține rubrica "Icoane fugare".

Activitate literară
Debutul editorial l-a avut în anul 1909 cu volumul Poezii. Opera sa se încadrează în curentul Sămănătorist. Poezia sa reunește versuri de factură diferită(sonete, elegii, idile, pasteluri, romanțe, cântece-unele de influență populară). Creația sa cunoaște influențe dinspre Eminescu, Coșbuc, cultivând, în esență, o poezie a aducerilor aminte, sentimentală și idilică. Câteva poezii reprezentative pentru opera sa sunt: Seara, Povești, În zadar, Dor, Sonet, Cîntec, Cît aș da, Nucul', acestea evocând motive literare precum copilăria, satul, bunica, "căsuța cu pridvor", nucul etc.

Note

Bibliografie
 Gheorghe Cardaș,  Poeții și prozatorii Ardealului până la Unire (1800-1918): antologie și studiu, Editura Librăriei "Universala" Alcalay&Co., București, 1936.
 Petru Homoceanul, Poeți de la Semănătorul'', Editura Minerva, București, 1978.

Legături externe
 http://www.referatele.com/referate/romana/Ecaterina-Pitis/index.php?fbclid=IwAR1xssrxgjQp4ZYkQiHBCs6pq2v6fOMve55hRnuvRCpFMimD-rulWux4otc

Nașteri în 1882
Decese în 1963
Poete române
Scriitori români din secolul al XX-lea

Ecaterina Pitiș


Kızılsu Kırgız Özerk İli (Kırgızca: قىزىلسۇۇ قىرعىز اپتونوم وبلاسى Кызылсуу Кыргыз аптоном обласы; Uygurca: قىزىلسۇ قىرغىز ئاپتونوم ئوبلاستى Qizilsu Qirghiz aptonom oblasti, Çince: 克孜勒苏柯尔克孜自治州/克孜勒蘇柯爾克孜自治州; Pinyin: Kèzīlèsū kē'ěrkèzī Zìzhìzhōu), Çin'de Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde bir Kırgız özerk bölgesidir.

İdari bölümler

Kızılsu Kırgız Özerk ilindeki şehir ve beldeler:

 Atuş İlçesi - 阿图什市 Ātúshí Shì ;
 Akto İlçesi - 阿克陶县 Ākètáo Xiàn ;
 Akçi İlçesi - 阿合奇县 Āhéqí Xiàn ;
 Uluğçat İlçesi - 乌恰县 Wūqià Xiàn.

Etnik yapısı

Kızılsu'da yaşayan 2018 yılı sayımına göre Uluslar:

Tarihi
Satuk Buğra Han 955 (Hîcrî 344) yılında Kâşgarlı Mahmud'un Divân-ı Lügati't-Türk'te  " اَرتُج  artuç: Ardıç. Kaşgar'da bu adta iki köy vardır."  diye bahsettiği altın Artuç köyünde gömülmüştür. O zamanlar Kaşgar'ın kuzeyinde iki tane Artuç (Artux) isminde köy vardı, birisinin adı altın Artuç (Artux), ikincisi üst Artuç (Artux)'dır.

Ekonomi
2019 yılında Gayri safi yurt içi hasıla toplam 2,3 Milyar Yuan'dir.

Notlar

Dış bağlantılar
 A History of Uighur Religious Conversions (5th - 16th Centuries)

Kızılsu (il)


Frullaniaceae, porodica jetrenjarki, dio reda Porellales. Sastoji se od tri roda sa 595 priznatih vrsta.

Porodica je opisana 1914.

Rodovi
 Frullania Raddi
 Kaolakia Heinrichs, Reiner-Drehwald, K. Feldberg, von Konrat & A.R. Schmidt
 Protofrullania Heinrichs

Izvori

Jubulineae

Frullaniaceae


Kladzany este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 533 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kladzany este atestată documentar din 1391.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kladzany


Gerd Baum (* 7. September 1924) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler. Von 1950 bis 1958 hat der Abwehrspieler als Aktiver des SSV Reutlingen in der Fußball-Oberliga Süd 90 Ligaspiele absolviert. Zuvor war er für die Reutlinger in der Oberliga Südwest aktiv.

Gerd Baum wechselte 1948 von Sportfreunde Stuttgart zum SSV Reutlingen 05. In der Saison 1949/50 wurde er mit den Reutlingern in der Gruppe Süd der Oberliga Südwest Staffelmeister und südwestdeutscher Vizemeister nach einer Endspielniederlage gegen den 1. FC Kaiserslautern in der südwestdeutschen Meisterschaftsendrunde. In der Endrunde um die deutsche Meisterschaft 1950 unterlag Gerd Baum mit dem SSV im Achtelfinale Preußen Dellbrück mit 0:1 in der Verlängerung. In der Spielzeit 1950/51 stieg er nach einem Verbandswechsel in die Oberliga Süd mit dem SSV Reutlingen in die II. Division ab. In der Saison 1953/54 gelang ihm mit den Reutlingern der Aufstieg in die Oberliga Süd. Nachdem Gerd Baum mit dem SSV in der folgenden Saison Vizemeister der Oberliga Süd wurde, scheiterte er mit seiner Mannschaft in der Qualifikationsrunde der Endrunde um die deutsche Meisterschaft 1955 an dem SV Sodingen und Wormatia Worms. Nach dem erneuten Abstieg in der Oberligasaison 1955/56 stieg Gerd Baum mit dem SSV Reutlingen in der anschließenden Spielzeit direkt wieder auf.

Einzelnachweise

Weblinks

Fußballspieler (SSV Reutlingen 05)
Fußballspieler (Sportfreunde Stuttgart)
Deutscher
Geboren 1924
Mann

Gerd Baum


The Grammy Award for Best Ethnic or Traditional Folk Recording was awarded from 1960 to 1986. During this time the award had several minor name changes:

From 1960 to 1961 the award was known as Best Performance - Folk
From 1962 to 1967 it was awarded as Best Folk Recording
From 1968 to 1970 it was awarded as Best Folk Performance
In 1971 and from 1973 to 1974 the award was known as Best Ethnic or Traditional Recording (including traditional blues)
In 1972 and from 1975 to 1982  it was awarded as Best Ethnic or Traditional Recording
From 1983 to 1986 it was awarded as Best Ethnic or Traditional Folk Recording

In 1987 the award was split into two new awards: the Grammy Award for Best Traditional Folk Album and the Grammy Award for Best Contemporary Folk Album.

Years reflect the year in which the Grammy Awards were presented, for works released in the previous year.

Winners and nominees

Individuals with multiple wins

6 wins
 Muddy Waters

2 wins
 Harry Belafonte
 Peter, Paul and Mary
 John Hartford
 Doc Watson

References

Ethnic Or Traditional Folk Recording


An Echinochloa lacunaria in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Edmund Michael och Joyce Winifred Vickery. An Echinochloa lacunaria in nahilalakip ha genus nga Echinochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Echinochloa

Echinochloa lacunaria


Pygoplites diacanthus é uma espécie de peixe da família Pomacanthidae.

Referências

Pomacantídeos

Pygoplites diacanthus


Jadegebiet steht für:

 die ehemals preußische Exklave im Land Oldenburg (Jadegebiet)
 ein Gewässersystem, bestehend aus dem Fluss Jade, dem Jadebusen, der Innenjade und der Außenjade

Jadegebiet (Begriffsklärung)


Fatih Solak (d. 25 Temmuz 1980, Kayseri), Olin Edirne'de pivot pozisyonunda görev yapan Türk basketbolcudur.

2,13 m. boyundaki basketbolcu Ülkerspor'da yetişti. Yeşilyurt'da 2. Ligde kiralık olarak oynadıktan sonra Ülkerspor, Beşiktaş ve Galatasaray Cafe Crown formaları giydi. 2003, 2005, 2007 ve 2009 Avrupa Basketbol Şampiyonası ve 2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda Türkiye millî basketbol takımı kadrosu içinde yer aldı. Halen A millî takım forması giyen oyuncu uzun boyu, savunma özellikleri, blok yeteneği ve ribaundlardaki başarısıyla tanınıyor. Ayak numarası 52, kilosu 125'tir. NBA'de çeşitli takımların yaz kamplarında mücadele etmiş ve Avrupa'nın çeşitli takımlarından teklifler almıştır ancak küçüklüğünden beri taraftarı olduğu sarı kırmızılı renkleri tercih etmiştir. Beşiktaş'ta oynadığı sezon 11, Ülkerspor'da oynadığı sezonlarda 13 ve 6, Galatasaray'da oynadığı yıllarda 11 ve 34, Aliağa'da 11, Kepez'de 55 numaralı formaları giymiştir.

Kasım 2011'de Olin Edirne ile sezon sonuna kadar anlaşmaya varmıştır.

Dış bağlantılar
 TurkSports.Net Profili
 TBLStat.net Oyuncu Profili

1980 doğumlular
Türk erkek basketbolcular
Pivot basketbolcular
Galatasaray SK basketbolcuları
Kayseri doğumlu futbolcular
Kepez Belediyesporlu basketbolcular
Beşiktaş JK basketbolcuları
Ülkerspor basketbolcuları
Türk Telekom GSK basketbolcuları
Yaşayan insanlar

Fatih Solak


قائمة بالأبطال في 1965 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 مانويل سانتانا هزم  كليف درايسديل 6-2 7-9 7-5 6-1

فردي سيدات

 مارغريت سميث كورت هزم  بيلي جين كينغ 8-6, 7-5

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1965
أحداث سبتمبر 1965 الرياضية
أحداث سبتمبر 1965 الرياضية في الولايات المتحدة
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1965
كرة مضرب أمريكية في 1965

البطولات الوطنية الأمريكية 1965 (كرة مضرب)


Fuad Hüsnü Kayacan (1879, İstanbul -  16 Kasım 1963, İstanbul), Türk asker, futbolcu, hakem ve teknik direktör.

Hayatı
1879 yılında İstanbul'da doğan Fuad Hüsnü Bey, dönemin Sıhhiye Reisi Tabip Amiral Hüsnü Paşa'nın üç oğlundan en küçüğü idi. Mekteb-i Bahriye'de öğrenciyken, İngiliz ailelerin kendi aralarında kurdukları futbol takımlarından etkilenerek, Hariciye Nazırlığı'nda memur olan arkadaşı Reşad Danyal Bey'le birlikte Siyah Çoraplılar anlamına gelen Black Stockings FC adında bir takım kurdu. Fuad Hüsnü, futbolun Müslüman gençlere yasaklanması nedeniyle dönemin hafiyelerinin dikkatinden kaçmak için böyle bir isimle takım kurmuştu. Black Stockings ilk maçını 26 Ekim 1901 günü Papazın Çayırı'nda Rumlardan oluşan karma bir takımla oynadı ve maçı 5-1 kaybetti. Black Stockings'in tek sayısını da Fuad Hüsnü kaydetti. Maçın sonlarına doğru II. Abdülhamit'in baş jurnalcisi Hafiye Şamil sahaya baskın yaparak çoğu futbolcuyu yakaladı ve mahkeme tarafından cezalandırılmalarına neden oldu. Fuad Hüsnü babasının faytonuyla kaçmasına rağmen daha sonra yakalanarak Kasımpaşa'daki Askeri Mahkeme'de yargılandı. Mahkeme Fuad Hüsnü'ye ihtar vermekle yetindi. Black Stockings kulübünün de faaliyetlerine son verildi.

Fuad Hüsnü, 1904'te "Bobby" takma adıyla İngiliz ve Rumların kurduğu Cadi-Keuy FC kulübünde oynamaya başladı. Bir süre sonra ise sadece İngilizlerin yer aldığı Moda FC'ye geçti. 1907 yılında Cadi-Keuy ve Moda takımları arasında oynanan lig maçında düdük çalarak ilk Türk hakemi oldu. 1908'de ise Moda'dan takım arkadaşı Horace Armitage ile birlikte Galatasaray Spor Kulübü'ne geçti. Burada 1909, 1910, 1911 sezonlarında 3 kez şampiyonluk sevinci yaşadı.

1912 yılında subay olarak İngiltere'ye gönderildi ve orada da alt liglerde futbol oynadı. I. Dünya Savaşı başlayınca İstanbul'a döndü ve 1915-21 yılları arasında Fenerbahçe'de teknik direktör olarak görev yaptı. 1924'te yarbay rütbesiyle emekliye ayrıldı. Fenerbahçe'de çeşitli idari görevlerde bulunduktan sonra, 1951 yılında Galatasaray Spor Kulübü' ne geri döndü. Galatasaray Spor Kulübü' nün 29 sicil numaralı üyesi olan Fuat Hüsnü Kayacan 1956'da Galatasaray Spor Kulübü' nün 50. yıl dönümü kutlamalarına katıldı ve hizmetleri için altın bir madalya ile onurlandırdı. Bu madalya sadece 40 kişiye layık görülmüştü. Fuat Hüsnü Bey, Türk futbolunun ilk aşamalarını anlattığı röportajında geçen "Kaydım Galatasaray'da ancak kalbim Fenerbahçe'dedir. Galatasaray'da bir süre futbol oynadıktan sonra Fenerbahçe'ye idareci olarak geçtim. O zamanlar ülkede futbol yeniydi, ilk olarak İzmir'de 10 ya da 12 yıldır İngilizler veya Rumlar tarafından oynanmaktaydı. İstanbul'da ise; Kadıköy Moda'da İngilizler tarafından bir kulüp (Moda FC) kuruldu, daha sonra da diğer kulüpler açıldı. O kulüplerin maçlarını seyreder, antrenmanlarına "Bobby" takma adıyla katılırdım" sözleriyle Fenerbahçe ve Galatasaray kulüplerindeki görevlerinden de bahsetmiştir.

Galatasaray Spor Kulübü Divan üyesi de olan Fuad Hüsnü Kayacan, 16 Kasım 1963'te 84 yaşındayken öldü. Cenazesi bir gün sonra Kadıköy'deki Osmanağa Camii'nde kılındıktan sonra toprağa verildi.

Ayrıca bakınız
 Yusuf Fahir Baba

Kaynakça

1879 doğumlular
1963 yılında ölenler
İstanbul doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Galatasaray SK futbolcuları
Fenerbahçe teknik direktörleri
Türk teknik direktörler
Türk futbol hakemleri
Osmanlı deniz subayları
İstanbul'da ölenler

Fuat Hüsnü Kayacan


Auguste Chapdelaine, Chinese name Mǎ Lài (; 6 February 1814 – 29 February 1856) was a French Christian missionary of the Paris Foreign Missions Society. France used his death–– Chapdelaine was executed by Chinese officials–– as a casus belli for its participation in the Second Opium War.

Biography

Chapdelaine was born on a farm in La Rochelle-Normande, France. By the age of twenty, he had entered the seminary at Coutances. He was ordained a priest in 1843 and in 1851 joined the Institute of Foreign Missions in Paris. He left from Antwerp in April 1852 to join the Catholic mission in the Guangxi province of China. The Taiping Rebellion led to suspicion of Christians and foreigners were forbidden to enter the area.

After a stay in Guangzhou, he moved to Guiyang, capital of the Guizhou province, in the spring of 1854. In December, he went, together with Lu Tingmei, to Yaoshan village, Xilin County of Guangxi, where he met the local Catholic community of around 300 people. He celebrated his first mass there on 8 December 1854. He was arrested and thrown into the Xilin county prison ten days after his arrival and was released after sixteen or eighteen days of captivity.

Following personal threats, Chapdelaine returned to Guizhou in early 1855, and came back to Guangxi in December of the same year. He was denounced on February 22, 1856, by Bai San, a relative of a new convert, while the local tribunal was on holiday. He was arrested in Yaoshan, together with other Chinese Catholics, by orders of Zhang Mingfeng, the new local mandarin on 25 February 1856. Chapdelaine was accused of stirring up insurrection and refused to pay a bribe. Condemned to cage torture (zhanlong), he was first beaten one hundred times on the cheek by a leather thong, which caused his teeth to fly out, his face mutilated, and his jaw lacerated. He was locked into a small iron cage, which was hung at the gate of the jail. The planks he stood on were gradually removed, placing a strain in the muscles of the neck, and leading to a slow and painful death from suffocation. He had already died when he was decapitated. His head was hung from a tree by his hair. Children were said to have thrown stones at the head until Chapdelaine's head fell to the ground and was devoured by street dogs and hogs.

Diplomacy

His death was reported by the head of the French missions in Hong Kong on 12 July. The chargé d'affaires, de Courcy, in Macau learned of the execution on 17 July and filed a vigorous protest on 25 July to the Chinese Imperial Viceroy Ye Mingchen. On 30 July, he sent a report to the French foreign office of the execution.

The viceroy responded to de Courcy by pointing out that Chapdelaine had already violated Chinese law by preaching Christianity in the interior (the 1844 treaty signed with France only permitted for the propagation of Christianity in the five treaty ports opened to the French), he also claimed that the priest was in a rebel territory and that many of his converts had already been arrested for acts of treason, and the viceroy further claimed that Chapdelaine's mission had nothing in common with the propagation of religion.

Under French diplomatic pressure, the mandarin who ordered his death was later demoted. When Britain went to war with China in the same year (commencing the Second Opium War (1856–60)), France initially declared its neutrality, but de Courcy made it known that French sympathy was with the British due to the Chapdelaine incident.

In 1857, de Bourboulon, the French plenipotentiary, arrived in Hong Kong and attempted to negotiate reparations for the execution of Chapdelaine and to revise the treaty. He failed to reach an agreement with Yeh.

Talks continued into December of that year. Viceroy Yeh on 14 December stated that he had received a report that the person who was killed was a member of a triad society with a similar Chinese name to Chapdelaine was executed as a rebel in March, and that this was not the same person as Chapdelaine. He also complained that in the past many French citizens had gone into the interior to preach, and he cited the case of six missionaries who had been arrested and were handed over to French custody. The French embassy found Yeh's reply to be evasive, derisory and a formal refusal of French demands. French military action began soon afterwards.

The Second Opium War

According to historian Anthony Clark, "there is no doubt Chapdelaine's death was exploited for imperialist gain". The French Empire had many times suffered the death of missionaries for which no military vengeance occurred. The political situation wherein Britain's victory was seen as inevitable and the French desire to make its own imperial gains in China, alongside the fact that the French did not have a policy elsewhere of punitive military expeditions to avenge the death of missionaries, has led many historians to conclude that the death of Chapdelaine was merely an excuse used in order to declare war so that France could build its empire.

Lord Elgin, the British High Commissioner for China commented on the French ultimatum given prior to France's entry to the war: Gros [the French ambassador] showed me a projet de note [draft note] when I called on him some days ago. It is very long and very well written. The fact is, that he has had a much better case of quarrel than we; at least one that lends itself much better to rhetoric.

The Chinese version of Article Six in the Sino-French Peking Convention, signed at the end of the war, gave Christians the right to spread their faith in China and to French missionaries to hold property.

Recognition and controversy
Chapdelaine was beatified in 1900. He was canonized on 1 October 2000, by Pope John Paul II, together with 120 Christian martyrs who had died in China between the 17th and 20th centuries.

Anthony Clark maintains that China's version of history is "largely contrived" and completely unsupported, and that notions that Chapdelaine was "a lascivious womanizer" and spy are "unsupportable in any historical records".

References

Further reading
 Clark, Anthony E., China's Saints: Catholic Martyrdom During the Qing (1644–1911)

External links

 Article about the Christian martyr saints of China, with biographies (in French)
 A biography of Father Chapdelaine (in French)
 "Vatican's Canonization,a Severe Provocation to Chinese People" A critical commentary from the Chinese embassy in Australia.
 The New Glories of the Catholic Church, 1859

1814 births
1856 deaths
Roman Catholic missionaries in China
Paris Foreign Missions Society missionaries
19th-century Roman Catholic martyrs
19th-century Christian saints
French people executed abroad
19th-century executions by China
People executed by the Qing dynasty
People executed by torture
Anti-Chinese violence in Asia
People from Manche
Executed people from Normandy
French expatriates in China

Auguste Chapdelaine


El volcán San Pedro es una montaña volcánica de Chile de 6145 metros de altitud. Se encuentra en el desierto de Atacama (Región de Antofagasta), cerca de la frontera con Bolivia. Se avista a kilómetros, está únicamente acompañado por sus vecinos  Volcán San Pablo y el volcán Poruña.
Estratovolcanes de Chile

Geología

Desde el punto de vista geológico, el San Pedro es un complejo estrato compuesto de dos conos; un cono más antiguo (la actual cumbre), afectado por un evento de colapso, y otro más joven, edificado dentro del primer cono.

Ascensión

La primera ascensión documentada de la que se tiene noticia correspondió George Courty, miembro de una expedición francesa a los Andes, liderada por Georges de Crequi-Montfort y E. Senechal de la Grande.
Courty ascendió a la cumbre del San Pedro el 16 de julio de 1903, acompañado por el chileno Filemón Morales.

Véase también

Volcán San Pedro en Andeshandbook
 Seismiles de Salta

Referencias

Seismiles andinos de Chile
Volcanes de la Región de Antofagasta

Volcán San Pedro (Antofagasta)


රෙඩ් හැට් එන්ටප්‍රයිස් (ලිනක්ස් බෙදා හැරීම)

Red Hat Enterprise Linux

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
  - RELEASE-NOTES සිංහලෙන් (http://ftp.pslib.cz/pub/linux/redhat/beta/RHEL5-Beta2/server/i386/os/RELEASE-NOTES-si.html)
  - RELEASE-NOTES සිංහලෙන් (http://ftp.pslib.cz/pub/linux/redhat/beta/RHEL5-Beta2/server/x86_64/os/RELEASE-NOTES-si.html)

ලිනක්ස් බෙදා හැරීම්
රෙඩ් හැට්


An Tuberolabium stellatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Mark Alwin Clements ngan Al., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jeffrey James Wood. An Tuberolabium stellatum in nahilalakip ha genus nga Tuberolabium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tuberolabium

Tuberolabium stellatum


An Pholidota clemensii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Pholidota clemensii in nahilalakip ha genus nga Pholidota, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pholidota (Orchidaceae)

Pholidota clemensii


Suria er en film instrueret af Marian Hirschorn, Tue Ritzau.

Handling
Filmen fortæller om en ung mand og hans familie, der i 1973 måtte flygte sammen med deres børn fra Uganda til Danmark. Filmens hovedperson var dengang 13 år. Hans skæbne ligner i begyndelsen så mange andre unge flygtninges, men i løbet af ganske kort tid, havde han kun en tanke: Han ville være en god sportsmand og drømmer om at blive en berømt bokser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1980

Dokumentarfilm fra Danmark
Kortfilm fra Danmark

Suria


Giovanni Battista Guidotti (Bellagio, Lombardija, Kraljevina Italija, 30. siječnja 1902. – Bellagio, Lombardija, Italija, 2. srpnja 1994.) je bio talijanski vozač automobilističkih utrka. Godine 1930. pobijedio je na utrci Mille Miglia sa suvozačem Tazijom Nuvolarijem u bolidu Alfa Romeo 6C 1750 GS Spider. Godine 1932. osvojio je drugo mjesto na utrci 24 sata Le Mansa, zajedno sa suvozačem Francom Corteseom u bolidu Alfa Romeo 8C 2300 LM. U Formuli 1 je bio zamjenski vozač na dvije utrke 1950. i 1951., ali nikad nije nastupao. Godine 1947. na Velikoj nagradi Belgije na Spa-Francorchampsu, neprvenstvenoj utrci Formule 1, osvojio je treće mjesto, kada je dijelio bolid Alfa Romeo 158 s Carlom Feliceom Trossijem.

Izvori

Vanjske poveznice
Gianbattista Guidotti - Stats F1
Gianbattista Guidotti - Racing Sports Cars

Talijanski vozači Formule 1

Giovanni Battista Guidotti


Trond Nilssen (født 22. august 1990) er en norsk skuespiller.Han debuterede i filmen Kongen av Bastøy i 2010 som Olav. Trond Nilssen spillede også rollen som Anton i Sønner av Norge.
I 2012 udkom filmen Uskyld, hvor Nilssen spillede rollen som den 18 år gamle Ruud. Trond Nilssen vandt Amandaprisen i 2011 for bedste mandlige birolle for hans rolle som Olav i Kongen av Bastøy.

Filmografi

Priser og nomineringer

Kilder

Eksterne henvisninger

Filmskuespillere fra Norge

Trond Nilssen


الإمبراطورية قد تشير إلى:

 إمبراطورية: نوع دولة قديمة
 فيلم الإمبراطورية: فيلم أمريكي إنتاج 2002

الإمبراطورية (توضيح)


USB On-The-Go conocido también por el acrónimo USB OTG y como USB host  es una extensión de la norma USB 2.0, utilizada por primera vez a fines de 2001, que permite a los dispositivos USB tener mayor flexibilidad en la gestión de la interconexión.

Permite que ciertos dispositivos como tabletas o teléfonos inteligentes, actúen como host, lo que permite conectar otros dispositivos USB, como unidades flash USB, cámaras digitales, mouse o teclados. El uso de USB OTG permite que esos dispositivos cambien entre los roles de host y dispositivo. Un teléfono móvil puede leer desde medios extraíbles como dispositivo host, pero presentarse como un dispositivo de almacenamiento masivo USB cuando se conecta a una computadora host.

USB OTG introduce el concepto de un dispositivo que realiza funciones tanto de host como de periférico: cada vez que se conectan dos dispositivos USB y uno de ellos es un dispositivo USB OTG, establecen un enlace de comunicación. El dispositivo que controla el enlace se llama Host, mientras que el otro se llama Periférico.

USB OTG define dos funciones para los dispositivos: dispositivo OTG A y dispositivo OTG B, especificando qué lado suministra energía al enlace y cuál es inicialmente el host. El dispositivo OTG A es un proveedor de energía y un dispositivo OTG B es un consumidor de energía. En la configuración de enlace predeterminada, el dispositivo A actúa como un host USB y el dispositivo B actúa como un periférico USB. Los modos de host y periférico se pueden intercambiar más tarde mediante el protocolo de negociación de host (HNP).

La especificación USB 3.1 junto con el conector USB denominado "Tipo C", contempla esta funcionalidad sin necesidad de adaptadores o conectores especiales.

Principio
El estándar USB (USB 1.1/2.0) utiliza una arquitectura maestro/esclavo: un concentrador USB (en inglés, hub USB) actúa como USB maestro, mientras un dispositivo USB actúa como esclavo. Solo los concentradores USB pueden gestionar la configuración y la transferencia de datos durante la conexión.

La norma USB-OTG cambia esta situación. Los dispositivos compatibles con USB-OTG son capaces de abrir una sesión, controlar la conexión e intercambiar las funciones maestro/dispositivo.

Para ello, la norma USB-OTG introduce dos nuevos protocolos:
 el protocolo SRP (Session Request Protocol: protocolo de solicitud de sesión) y
 el protocolo HNP (Host Negotiation Protocol: protocolo de negociación de host).

Los dispositivos USB OTG son compatibles con USB 1.1/2.0 y se comportan como un dispositivo USB estándar cuando se conectan con dispositivos USB tradicionales (no OTG).

Conexión
Los periféricos compatibles OTG disponen de un conector de tipo mini AB (o micro AB), es decir, capaz de aceptar un conector A (maestro) o B (esclavo).

En el caso de una conexión OTG-OTG, se realiza una conexión mediante un cable miniA - miniB (o microA - microB). Es la posición del conector del cable sobre la toma mini AB/micro AB en cada extremo, lo que permitirá definir cuál de los dos dispositivos OTG será el anfitrión. En segundo lugar, puede haber un cambio de roles tras una etapa de negociación entre los dos sistemas OTG (Protocolo HNP).

No es necesario que ambos dispositivos sean compatibles con OTG para comunicarse entre ellos, es suficiente que uno de ellos lo sea, disfrutando por tanto de la capacidad de conectarse punto a punto. Entonces esta unidad sería lógicamente el elemento maestro.

Aplicaciones
Queda abierto un amplio campo de aplicaciones por razón de la capacidad de enviar datos sin tener que utilizar un controlador USB maestro (que hasta esta norma, era típicamente una computadora de escritorio), para enumerar algunas: una cámara de fotos puede enviar las imágenes directamente a una impresora, o acceder a un disco duro, las cámaras de vídeo pueden conectarse a los grabadores de DVD, las tabletas  y los teléfonos inteligentes pueden utilizar teclados, memorias y módems USB, etcétera.

Especificaciones
USB OTG es parte de un suplemento de la especificación Universal Serial Bus (USB) 2.0 acordada originalmente a fines de 2001 y revisada posteriormente. La última versión del suplemento también define el comportamiento de un host integrado que tiene capacidades específicas y el mismo puerto USB estándar A que usan las PC.

Los dispositivos SuperSpeed OTG, los hosts integrados y los periféricos son compatibles a través del USB OTG y el suplemento de host integrado de la especificación USB 3.0.

Protocolos
El USB OTG y el Suplemento de host incorporado a la especificación USB 2.0 introdujeron tres nuevos protocolos de comunicación:

Protocolo de detección de conexión (ADP): permite que un dispositivo OTG, un host integrado o un dispositivo USB determinen el estado de la conexión en ausencia de alimentación en el bus USB, lo que permite tanto el comportamiento basado en la inserción como la capacidad de mostrar el estado de la conexión. Lo hace midiendo periódicamente la capacitancia en el puerto USB para determinar si hay otro dispositivo conectado, un cable colgando o sin cable. Cuando se detecta un cambio lo suficientemente grande en la capacitancia para indicar la conexión del dispositivo, un dispositivo A proporcionará energía al bus USB y buscará la conexión del dispositivo. Al mismo tiempo, un dispositivo B generará SRP (ver más abajo) y esperará a que se encienda el bus USB.
 Protocolo de solicitud de sesión (SRP): permite que ambos dispositivos que se comunican controlen cuándo está activa la sesión de energía del enlace; en USB estándar, solo el anfitrión es capaz de hacerlo. Eso permite un control preciso sobre el consumo de energía, que es muy importante para los dispositivos que funcionan con baterías, como por ejemplo cámaras y teléfonos móviles. El host integrado o OTG puede dejar el enlace USB sin alimentación hasta que el periférico (que puede ser un dispositivo OTG o USB estándar) requiera alimentación. Los hosts integrados y OTG suelen tener poca energía de batería de sobra, por lo que dejar el enlace USB sin alimentación ayuda a extender el tiempo de ejecución de la batería.
 Protocolo de negociación de host (HNP): permite que los dos dispositivos intercambien sus funciones de host/periférico, siempre que ambos sean dispositivos OTG de doble función. Al usar HNP para invertir los roles de host/periférico, el dispositivo USB OTG es capaz de adquirir el control de la planifiación de la transferencia de datos. Por lo tanto, cualquier dispositivo OTG es capaz de iniciar la transferencia de datos a través del bus USB OTG. La última versión del suplemento también introdujo el sondeo HNP, en el que el dispositivo host sondea periódicamente el periférico durante una sesión activa para determinar si desea convertirse en host.
 El propósito principal de HNP es acomodar a los usuarios que han conectado los dispositivos A y B (ver más abajo) en la dirección incorrecta para la tarea que desean realizar. Por ejemplo, una impresora está conectada como dispositivo A (host), pero no puede funcionar como host para una cámara en particular, ya que no comprende la representación de la cámara de los trabajos de impresión. Cuando esa cámara sepa cómo comunicarse con la impresora, la impresora usará HNP para cambiar a la función de esclavo, y la cámara se convertirá en el anfitrión para que las imágenes almacenadas en la cámara se puedan imprimir sin volver a conectar los cables. Los nuevos protocolos OTG no pueden pasar a través de un concentrador USB estándar, ya que se basan en la señalización eléctrica a través de un cable dedicado.

El USB OTG y el Suplemento de host incorporado a la especificación USB 3.0 introduce un protocolo de comunicación adicional:

 Protocolo de intercambio de roles (RSP): RSP logra el mismo propósito que HNP (es decir, intercambio de roles) al extender los mecanismos estándar proporcionados por la especificación USB 3.0. Los productos que siguen el USB OTG y el Suplemento de host incorporado a la especificación USB 3.0 también deben seguir el suplemento USB 2.0 para mantener la compatibilidad con versiones anteriores. Se requieren dispositivos SuperSpeed OTG (SS-OTG) para admitir RSP. Los dispositivos OTG con capacidad para periféricos SuperSpeed (SSPC-OTG) no son necesarios para admitir RSP, ya que solo pueden funcionar a SuperSpeed como un periférico; no tienen un host SuperSpeed y, por lo tanto, solo pueden intercambiar roles usando HNP a velocidades de datos USB 2.0.

Notas

Referencias

Véase también
 Universal Serial Bus (USB)

Enlaces externos
 USB On-The-Go en www.usb.org .
  Video: prueba de USB-OTG en un dispositivo móvil
 Video: memorias USB OTG para teléfonos móviles y tabletas
  Video: prueba de USB-OTG en un Samsung control de PS4 PS3, USB Memoria, Bocinas
 Página web especializada en USB-C

Conectores eléctricos
Interfaces
Puertos de Entrada/Salida
Siglas de informática
USB

de:Universal Serial Bus#USB On-the-go

USB On-The-Go


الملكة ماوية هي  محاربة عربية، حكمت تحالفًا مكونًا من العرب في جنوب بلاد الشام في شرق الأردن في النصف الثاني من القرن الرابع. قادت قواتها في ثورة ضد الحكم الروماني السابق، وتقدمت على رأس جيشها إلى فينيقيا وفلسطين. بعد وصولها لحدود مصر وانتصاراتها المتوالية على الجيش الروماني  قرر الرومان أخيرًا عقد هدنةٍ معها وفق شروطها الخاصة. لاحقًا دعاها الرومان لمساعدتهم ضد هجمات القوط. وقد استجابت لهم بأن أرسلت قوة سلاح الفرسان.

تعتبر أقوى امرأة في الجزء الأخير من تاريخ الوطن العربي القديم بعد الملكة زنوبيا. معظم ما عرفناه عن ماوية جاء من مصادر باكرة تكاد تكون معاصرة لتلك الفترة، مثل كتابات المؤرخ والراهب روفينوس، ونظن أنها مشتقة من مصدرٍ مفقودٍ الآن كتبه الكاتب . لاحقًا حولها المؤلفون إلى مسيحية رومانية، بالرغم من أنها عربية وعلى الأرجح كانت وثنية في البداية.

سيرتها الذاتية

أسلاف ماوية هم التنوخ. وهم قبائل عربية شاردة هاجرت شمالًا من شبه الجزيرة العربية قبل قرن من ولادة ماوية، بسبب تأثير الإمبراطورية الساسانية على إيران. زوج ماوية هو الهواري آخر ملوك تحالف القبائل التنوخية شبه البدوية في جنوب سوريا في النصف الثاني من القرن الرابع. عندما توفي في 375 بعد الميلاد دون وريثٍ للعرش نهضت ماوية لتأمر التحالف بالتمرد والثورة ضد الحكم الروماني الذي سيطر على بلاد الشام.

من المعتقد أن أسباب الثورة دينية. بعد وفاة الهواري قرر الإمبراطور الروماني فالنس (وهو آري الأصل و ) تجاهل مطالب العرب الخاصة بأسقف أرثوذكسي، وأصر على تعيين أسقفٍ من العرق الآري. انسحبت مافية من حلب إلى الصحراء مع شعبها للتحالف مع عرب الصحراء وللحصول على الدعم من شبه الجزيرة العربية وسوريا استعدادًا لقتال الحكم الروماني. لا يتضح لنا ما إذا كانت ماوية اعتنقت المسيحية في ذلك الوقت أم لا. قال بعض المورخين أنها خلال حروبها العسكرية قابلت راهبًا زاهدًا أدهشها كثيرًا حتى أنها اعتنقت المسيحية الأرثوذكسية. وكان شرطها لعقد هدنةٍ مع روما هو تعيين الراهب أسقفًا على شعبها.

تفاصيل الثورة

في ربيع عام 378 بعد الميلاد أشعلت ماوية ثورة هائلة ضد الحكومة المركزية، حتى أنها تقارن بثورة الملكة زنوبيا قبل ذلك بقرن. زحفت قواتها التي قادتها شخصيًا معظم الوقت إلى شبه الجزيرة العربية وفلسطين وصولًا لحدود مصر. اكتسحت في طريقها جيوش الروم العديد من المرات. والسبب هو أنها في البداية تركت حلب وتراجعت مع التنوخ إلى الصحراء ليتخذوها قاعدةً لهم، وبذلك لم يجد الروم هدفًا لضربه ومعاقبته. شنت وحدات ماوية السريعة غاراتٍ لا تحصى على الرومان باستخدام خططٍ حربية قديمة أشبه بحرب العصابات، مما أحبط محاولات الرومان لكبح الثورة.

أثبتت ماوية وجيوشها أنهم متفوقون على جيوش الروم في المعارك المفتوحة أيضًا. فبعد قرنٍ من القتال إلى جانب القوات الرومانية صاروا على درايةٍ بالخطط الحربية الرومانية. وهكذا هزموا بسهولة قوات الحاكم الروماني ل فلسطين وفينيقيا، وهو أول من تم إرساله لقمع الثورة. لقد نالت حب السكان في تلك المناطق، كما نالت تعاطفهم مع قضيتها. وبدا أن الحكم الروماني بأكمله في الشرق سوف ينمحي ويحل محله ماوية وشعبها العربي.

أرسل الروم قوة ثانية بقيادة القائد الحربي للقوات الرومانية في الشرق بنفسه ليقاتلها في معركةٍ مفتوحة. قادت جيوشها شخصيًا في المعركة التي أثبتت خلالها أنها ليست فقط قائدة سياسية قديرة، بل أيضًا مخططة حربية بارعة في ساحة القتال. استخدمت جيوشها تقنيات حربية رومانية ودمجتها مع أساليب قتالهم التقليدية، مما جعل سلاح الفرسان سريع وسهل الحركة وهو يستخدم رماحًا طويلة المدى وذات تأثيرٍ فتاك. انهزم الروم، ولم تكن المرة الأولى التي تذلهم امرأة. لكن في تلك المرة لم يكن لديهم قوات محلية لنجدتهم كما حدث مع الملكة زنوبيا، فتلك المرة يحاربون التحالف التنوخي الذي ساعدهم آنذاك. لم يملك الإمبراطور فالنس أي خيارٍ سوى التفاوض على السلام.

ما سجله مؤرخو الكنيسة

سجل مؤرخو الكنيسة حروب ماوية، وركزوا خصوصا على الشرط الذي وضعته للهدنة التي اكتسبتها من الروم. وهو يعتبر ذا أهمية كبرى بالنسبة للجهود المسيحية التبشيرية الباكرة في بلاد الشام. على سبيل المثال، كتب روفينوس:
«بدأت ماوية ملكة عرب الصحراء في شن حربٍ شعواء في قرى ومدن فلسطين وشبه الجزيرة العربية، وغزت المقاطعات المجاورة. أنهكت جيوش الروم في معاركٍ عدة، فسحقته في العديد منها وهرب من تبقى. بعد ذلك طلبوا منها التفاوض على السلام. وقد وافقت على ذلك بشرطٍ تم توضيحه مسبقًا، وهو تعيين الراهب موسى أسقفا على شعبها».

كتب سقراط من القسطنطينية عن تلك الأحداث. كتب أن  «من مواليد عرب الصحراء، عاش حياة رهبنة في الصحراء»، وصار «معروفًًا بشدة ب التقوى والإيمان والمعجزات». اقترح سقراط أن ماوية «رغبت في أن يكون هذا الرجل أسقفًا على شعبها، ووعدت أن تنهي الحرب بذلك الشرط». أكدت ماوية التزامها بالمعاهدة، ودليلًا على ذلك أنها زوجت ابنتها إلى فيكتور القائد الحربي للجيش الروماني، كما كتب سقراط.

زودنا المؤرخ سوزومين أيضًا بمزيدٍ من التفاصيل حول ماوية، لكنه كتب اسمها «مانية». ووصف حطمها وتاريخ شعبها الذي أسماهم «عرب الصحراء». كتب أنهم بني إسماعيل المنحدرين من ابن السيدة هاجر زوجة النبي إبراهيم، وأنهم يسمون أبناءهم تيمنًا ب السيدة سارة زوحته النبيلة حتى لا يتم اعتبارهم عبيدًا من أبناء هاجر. كتب سوزومين عن المعركة التي «قادت فيها مانية قواتها بنفسها». كتب سوزومين أنها كانت «شاقة وخطيرة»، والقائد العام لسلاح الفرسان والمشاة في الشرق «تم إنقاذه بصعوبة» من القتال ضدها وضد قواتها على يد قائد قوات فلسطين وفينيقيا.

ما بعد الثورة والحرب

تم تعيين الراهب موسى أول أسقفٍ عربي على العرب، وبدأت تنشأ كنيسة عربية في الشرق الروماني وتجتذب العديد من التنوخيين من بلاد الرافدين. نجحت ماوية في استعادة تحالف التنوخ والامتيازات التي حظوا بها قبل حكم الإمبراطور يوليان. بنهاية الحرب زوجت ماوية ابنتها الأميرة تشاسيدات إلى قائد حربي تقي ولطيف في الجيش الروماني يدعى ، كي تعزز التحالف. هكذا جلبت ماوية سلامًا عادلًا للعرب، لكنه لم يدم طويلًا.

كجزء من المعاهدة أرسلت ماوية قواتها إلى تراقيا لمساعدة الرومان في حروبهم ضد القوط. أثبتت قواتها فاعلية أقل خارج مناطقها الأصلية، وأجبر القوط الروم على التراجع إلى القسطنطينية. حتى أنهم قتلوا الإمبراطور فالنس أثناء ذلك. عادت قوات ماوية إلى الوطن مصابة بشدة وقليلة العدد. فضل الإمبراطور الجديد ثيودوس الأول القوط وأعطاهم العديد من المراكز في المؤسسات الرومانية على حساب العرب. بعد أن أثبت العرب ولاءهم لروما أحسوا بالخيانة وثاروا مرة أخرى عام 383 بعد الميلاد. لكن تم إخماد تلك الثورة سريعا، وانتهى التحالف التنوخي الروماني للأبد، بينما اقترب الروم من قبيلة عربية أخرى هم قوم صالح.

من غير المعروف إذا كانت ماوية أمرت بتلك الثورة الثانية أم لا، فلا يوجد ذكر لقيادتها. من المعروف أنها توفيت في خناصر شرق حلب في قلب منطقة قبيلة التنوخ، حيث يوجد هناك نقش يسجل وفاتها في 425 بعد الميلاد.

مقارنتها بالملكة زنوبيا

العديد من الدراسات الحديثة تعاملت مع ماوية في إطار تاريخ ملكات العرب المحاربات اللاتي سبقنها، والأكثر بروزًا من بينهن هي الملكة زنوبيا. على سبيل المثال، أشار عرفان شاهد إلى أن جيش كلٍ من الملكتين قد وصل إلى المجرى المائي الذي يفصل بين أسيا وأوروبا، حتى أن ماوية قد عبرت مضيق البوسفور إلى بيزنطة. ويشير إلى غياب ذكر ماوية في كتابات زوسيموس الذي كان على دراية بكتابات سوزومين وسقراط. قال شاهد أن هذا الحذف متعمد نظرًا لتعارضه مع نظرية  بخصوص الآثار المدمرة للتنصير والبربرية اللذين ربطهما بإصلاحات الإمبراطور قسطنطين الأول. كتب شاهد أن الملكة الأولى كانت تنتمي للقرن الثالث، ووثنية ومعارضة لروما، أما الثانية فكانت تنتمي للقرن الرابع وصارت مسيحية وحليفة لروما. وهذا التناقض بين الملكتين العربيتين يعود فقط إلى نجاح التجربة القسطنطينية.

مراجع

الإمبراطورية البيزنطية
التنوخيين
العرب في الإمبراطورية الرومانية
تنوخيون
حاكمات في القرن 4
حاكمات في القرن 5
زعماء القبائل البدوية
سنة الولادة غير معروفة
عرب في القرن 4
عرب في القرن 5
مسيحيون سوريون
ملكات عربيات
ملكيون في آسيا في القرن 4
ملكيون في آسيا في القرن 5
وثنيون تحولوا إلى المسيحية
وفيات 425
وفيات في خناصر
ملكات حاكمات

الملكة ماوية


Viraga, Budizm'deki paramita'lar adı verilen yedi veya on erdemden birinin adıdır.

Sanskrit dilinde "tutku" anlamına gelen "raga" sözcüğüne "-sız" anlamındaki "vi" ekinin eklenmesiyle oluşmuş viraga sözcüğü "tutkusuz, tutkusu kalmamış olma" anlamına gelir. Viraga erdemini edinen kişiye ıstırap ve zevk birbirinden farksız gelir; hiçbir tutkusu, hiçbir hırsı kalmamıştır. Istırap ve zevkin kendisine birbirinden farksız görünmesi, onun illüzyon alemini ("maya") aşmış olduğunu ve hakikati idrak etmiş olduğunu gösterir.

Ayrıca bakınız

 Uyanış

Budizm
Mistisizm

Viraga


Antonio Zambrana y Vázquez (La Habana, Cuba, 19 de junio de 1846 - ibídem, 27 de marzo de 1922) fue un jurista y político cubano. Cursó estudios en el colegio El Salvador, que dirigía José de la Luz y Caballero, y en 1867 obtuvo el título de licenciado en Derecho Civil.

En 1868 se unió al movimiento de insurrección contra las autoridades españolas, y al año siguiente fue miembro de la Asamblea de Representantes del Centro, organismo representativo de los revolucionarios de Camagüey. El 10 de abril de 1869 participó en la Asamblea de Guáimaro, donde se aprobó la primera constitución revolucionaria cubana, de la que fue ponente junto a Ignacio Agramonte, ambos secretarios del cónclave. En 1873 partió a los Estados Unidos, para tratar de obtener apoyo para la causa independentista, y posteriormente visitó varios países latinoamericanos y europeos con el mismo propósito. Radicado en Costa Rica, adquirió allí gran renombre como jurista y profesor, y en 1883 fue nombrado como Ministro Plenipotenciario de ese país en Nicaragua, misión que resultó en la firma del tratado Zambrana-Álvarez, convenio de límites que no llegó aprobarse.

Participó activamente en el Plan Gómez-Maceo, pero se retiró del mismo en 1884. En 1885 radicó por unos meses en México. En 1886 regresó a Cuba y fundó el periódico El Cubano. Al año siguiente fue elegido como diputado a las Cortes españolas, pero estas declararon nula su elección en razón de que años atrás había aceptado un cargo de un gobierno extranjero (el de Ministro de Costa Rica en Nicaragua) sin permiso del gobierno de España. Fue miembro de la Junta Central Autonomista y parte de su ala más radical, así como impulsor de su acto más valiente: el retraimiento en las elecciones locales de 1892.

Fue amigo de las grandes figuras de la independencia cubana, sobre todo de Ignacio Agramonte, cuya muerte en combate en 1873 influyó de manera decisiva en la evolución política de Zambrana. También fue amigo de José Martí y Antonio Maceo, aunque en diversos momentos tuvo con ambos agrias polémicas que fueron superadas por el bien de Cuba.

En 1891 regresó a Costa Rica, donde se dedicó nuevamente al ejercicio del Derecho y a la docencia. En 1904 el Congreso costarricense lo eligió como magistrado de la Sala de Casación de la Corte Suprema de Justicia de Costa Rica, cargo para el que fue reelegido en 1908 y que desempeñó con gran brillantez hasta su renuncia en 1911. Pero su labor más destacada fue la desarrollada en la Escuela de Derecho, donde fue profesor de sucesivas generaciones en las que infundió la filosofía del positivismo e ideas de apego a la libertad y la institucionalidad. Se distinguió por ser el verdadero iniciador de los estudios de Historia del Derecho y de Derecho Romano en Costa Rica. Fue autor de los libros Ideas de Estética, Literatura y Elocuencia (1896), La administración: un estudio (1897) y Estudios Jurídicos (1907). El doctor Zambrana también publicó por entregas, en la revista El Foro, las obras Introducción histórica al estudio del Derecho Romano (1910) y Lecciones sintéticas de Derecho Romano (1910). Estos textos se reeditaron en Costa Rica en una sola obra titulada Derecho Romano en 2012, año también en que se reeditaron sus lecciones histório-jurídicas con el título de Conferencias sobre Historia del Derecho.

En 1911, después de un grave disgusto originado por una acusación de prevaricato, y a pesar de haber sido absuelto de toda responsabilidad, decidió renunciar al cargo de magistrado y abandonar Costa Rica. Regresó a su país natal, y durante un breve tiempo desempeñó el cargo de Ministro Plenipotenciario de Cuba en Colombia y Ecuador. En sus últimos años se mantuvo apartado de toda actividad política.

Bibliografía

RODRÍGUEZ MOREJÓN, Gerardo, y ZAMBRANA DE FERNÁNDEZ, Malleen, Los Zambrana, Editorial "La Escuela Nueva", 1ª. ed., 1947-1952, vol. V, pp. VII-X y XVIII-XIX.

VARGAS ARAYA, Armando, El Doctor Zambrana: padre y maestro de la democracia republicana costarricense, San José, EUNED, 1ª. ed., 2006.

Juristas de Cuba
Próceres de Cuba
Nacidos en La Habana
Fallecidos en La Habana

Antonio Zambrana


Abu Talib Muhammad Tughril ibn Mika'il (), better known as Tughril (; also spelled Toghril), was a Turkoman chieftain, who founded the Seljuk Empire, ruling from 1037 to 1063.

Tughril united many Turkoman warriors of the Central Asian steppes into a confederacy of tribes and led them in conquest of Khorasan and eastern Persia. He would later establish the Seljuk Sultanate after conquering Persia and taking the Abbasid capital of Baghdad from the Buyids in 1055. Tughril relegated the Abbasid Caliphs to state figureheads and took command of the caliphate's armies in military offensives against the Byzantine Empire and the Fatimids in an effort to expand his empire's borders and unite the Islamic world.

Before the advent of the Seljuks, Persia was divided between several warring local powers, such as the Saffarids, Buyids, Kakuyids, and Ghaznavids. As a result, it suffered from continuous war and destruction. However, under Tughril peace and prosperity were brought to the country and to Mesopotamia, a transition that was further reinforced due to the Seljuks' assimilation to Iranian-Muslim culture.

Name

"Tughril" was the Old Turkic word for a bird of prey, possibly the Crested goshawk. In early Turkic history and culture, starting from the Uyghur Khaganate and onwards, it was used as a personal name.

Early life

Tughril was born in , most likely in the Central Asian steppes, where nomadic Oghuz Turks were roaming to find pasture for livestock. After the death of his father Mikail, Tughril and his brother Chaghri were reportedly raised by their grandfather Seljuk (the eponymous founder of the Seljuks) in Jand. It was seemingly during this period that the Seljuk family converted to Islam, at least nominally. In the following decades, the Seljuks were employed as mercenaries under the warring factions of Transoxiana and Khwarazm, in exchange for pasture for their herds.

In the 1020s, Tughril and his other relatives were serving the Kara-Khanids of Bukhara. In 1026, the Kara-Khanids were driven out of Bukhara by the Ghaznavid Sultan Mahmud of Ghazni. Seljuk's son Arslan Isra'il fled to a place near Sarakhs, where he asked Mahmud for permission to settle in the area in return for military aid. Mahmud, however, had Arslan Isra'il put in prison, where the latter soon died. Meanwhile, Tughril and Chaghri remained loyal to their Kara-Khanid overlords, although there were disputes between them in 1029; in 1032, they fought alongside the Kara-Khanids at the Battle of Dabusiyya.

After the Kara-Khanid ruler Ali-Tegin's death, however, the Seljuks changed their allegiance to the ruler of Khwarazm, Harun, but were repelled by the Oghuz ruler Shah Malik in 1035. The Seljuks then went to the same place as Arslan Isra'il, and asked the son of Mahmud, Mas'ud I, for asylum. Mas'ud, however, considered the nomadic Turks to be dangerous and sent an army under his commander-in-chief Begtoghdi. The army was shortly defeated by the Seljuks, who forced Mas'ud to surrender Nasa, Farava and Dihistan in return for Seljuk recognition of Ghaznavid authority and protection of the region from other Turkic tribes.

In 1037, the Seljuks also forced the Ghaznavids to cede them Sarakhs, Abivard and Marw. The Seljuks then slowly began to subdue the cities of Khorasan, and, when they captured Nishapur, Tughril proclaimed himself Sultan of Khorasan.

Reign

Mas'ud, after having returned to Khorasan, expelled the Seljuks from Herat and Nishapur. He soon marched towards Merv to completely remove the Seljuk threat from Khorasan. His army included 50,000 men and 12 to 60 war elephants.

The Battle of Dandanaqan shortly took place near Merv, where the army of Mas'ud was defeated by a much smaller army under Tughril, his brother Chaghri Beg, and the Kakuyid prince Faramurz. Mas'ud thus permanently lost control of all of western Khorasan. This victory marked the foundation of the Seljuk Empire, which was now rapidly expanding west.

Tughril then installed Chagri as the governor of Khorasan and prevented a Ghaznavid reconquest, then moved on to the conquest of the Iranian plateau from 1040 to 1044; in 1041–1042, Tughril conquered Tabaristan and Gurgan, and appointed a certain Mardavij ibn Bishui as the governor of the region. In 1042/3, he conquered Ray and Qazvin, and at the same his suzerainty was acknowledged by the Justanid ruler of Daylam. The Sallarid ruler of Shamiran also shortly acknowledged his overlordship. In 1054, Tughril forced the Rawadid ruler of Azerbaijan, Abu Mansur Wahsudan, to acknowledge his authority. Tughril's name was placed in the khutba (Friday prayer), while a son of Wahsudan, possibly Abu'l-Hayja Manuchihr, was sent as a Seljuk hostage to Khurasan. In the same year, Tughril's forces were contending in Anatolia with the Byzantines.

In 1055 he was commissioned by the Abbasid Caliph Al-Qa'im to recapture Baghdad from the Buyids. A revolt by Turcoman forces under his foster brother İbrahim Yinal and the efforts of Buyid forces led to the loss of the city to the Fatimid Caliph in 1058. Two years later Tughril crushed the rebellion, personally strangling İbrahim with his bowstring and entered Baghdad. He then married the daughter of the Abbasid Caliph near the city of Tabriz.

Death and succession
Tughril died on 4 October 1063 in Ray, at the age of seventy. Having no children, he had nominated his infant nephew Sulayman (a son of Chaghri Beg) as his successor. The vizier al-Kunduri supported this choice and may have been the one to suggest it to greatly expand his authority as the regent of the child. The succession was contested by Chaghri Beg's more competent and elder son Alp Arslan, who had ruled Khurasan since his father's death in 1059. Alp Arslan quickly asserted his authority over the whole empire, becoming the first Seljuk ruler to rule over both Tughril's and Chaghri's lands.

Family
One of his wives was Altun Jan Khatun. She was a Turkic woman, probably from Khwarazm, and had been married to Khwarazm Shah Shah Malik, with whom she had a son named Anushirvan. They married in around 1043. She died in 1061. Another wife was Akka Khatun. After Tughril's death, she married Alp Arslan. Another of his wives was the daughter of Abu Kalijar. They married in 1047–48. Another wife was the widow of his brother Chaghri Beg, and mother of his son, Suleiman. They married after Chaghri's death in 1060. Another wife was Sayida Khatun. She was the daughter of Abbasid Caliph Al-Qaim. In 1061, Tughril sent the qadi of Ray to Baghdad, to ask her hand in marriage to him. The marriage contract was concluded in August–September 1062 outside Tabriz, with a marriage proportion of one hundred thousand dinars. She was brought to the Sultan's palace in March–April 1063. After Tughril's death, Alp Arslan sent her back to Baghdad in 1064. In 1094, Caliph Al-Mustazhir compelled her to remain in her house lest she should intrigue for his overthrow. She died on 20 October 1102.

Legacy

Sultan Tughril was undoubtedly a military genius. Though his military campaigns inflicted serious damage on the productive forces of many conquered states, they paved the way for the establishment of the first powerful medieval empire of the Turks that linked "the East and the West". The formation of a vast empire objectively led to important changes in socio-economic, political and cultural life. The role of the landowning aristocracy markedly increased. Gradually, a new apparatus of state administration and an imperial system of civil and military administration took shape.

Tughril's conquests had an impact on the lives of not only the people of annexed states, but also the nomads themselves, who participated in the establishment of the new state. Noticeable changes in the life of the Oguz-Turkmen tribes occurred as they settled in Khorasan, Iran, Iraq, Syria, Transcaucasia and Asia Minor. The transition of compact groups of nomads to a semi-settled and sedentary life and agriculture took place. The old tribal ties broke up; feudal relations received a new incentive for further development, although remnants of archaic institutions remained for a long time. The Seljuk nobility began to gradually merge with the feudal aristocracy of the conquered lands.

Notes

References

Sources

990 births
1063 deaths
Seljuk rulers
11th-century rulers
Founding monarchs
Muslim monarchs
Shahanshahs

Tughril


.lk Sri Lanka için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

İkinci seviye alan adları
Sınırlı kayıt olanlar:
 .gov.lk: Sri Lanka hükûmet kurumları.
 .sch.lk: Sri Lanka'da bulunan okullar için.
 .net.lk: Sri Lanka İnternet Servis Sağlayıcıları için.
 .int.lk: Uluslararası antlaşmalı kuruluşlar için.
Doğrudan kayıtlar:
 .com.lk: Ticari kuruluşlar için.
 .org.lk: Kâr amacı gütmeyen kuruluşlar için.
 .edu.lk: Eğitim kurumları için.
 .ngo.lk: Sivil toplum kuruluşları için.
 .soc.lk: Kayıtlı toplum kuruluşları için.
 .web.lk: Web siteleri için.
 .ltd.lk: Limited şirketler için.
 .assn.lk: Dernekler için.
 .grp.lk: Şirket grupları için.
 .hotel.lk: Oteller için.

Sri Lanka
İnternet ülke alan kodları
1990 tanıtımları
lk

.lk


වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවට අයත් භූමියේ ක්‍රි.ව. 1866 සිට 1972 දක්වා පැවති පොලීසිය ලංකා පොලිස් බලකාය නම් විය. 1972දී ලංකා පොලිස් බලකාය වෙනුවට ශ්‍රී ලංකා පොලිස් සේවය පිහිටුවන ලදී.

ලංකා පොලිස් බලකාය


Albaraka Türk Katılım Bankası, 1984 yılında İstanbul, Türkiye'de kurulan bir faizsiz bankacılık kuruluşudur. Albaraka Türk, câri hesaplar ve katılma hesapları aracılığıyla fon toplayan ve topladığı fonları, bireysel finansman, kurumsal finansman, finansal kiralama ve proje bazında kâr zarar ortaklığı gibi hizmetlerle tekrar ülke içi ekonomide değerlendirerek işletmenin yanında, faizsiz bankacılık uygulamasıyla çeşitli finansman ve bankacılık hizmetlerini sunan bir kuruluştur.

Albaraka Türk bireysel ve küçük işletme bankacılığında da hizmet vermektedir. 2022 sonu itibarıyla ülke geneline yayılmış 224 ve yurt dışında da (Erbil, Bağdat) iki şubesi ile toplam 226 şubeyle uluslararası bir katılım bankasıdır.

Türkiye'de faizsiz bankacılık alanındaki finansal kuruluşların ilki olan Albaraka Türk Katılım Bankası, 1984 senesinde kuruluşunu tamamlayarak 1985 yılı itibarıyla faaliyete geçmiştir.

Ortaklık yapısı
Albaraka Türk faaliyetlerini 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'na tâbi olarak sürdürmektedir. Ortadoğu gruplarından Albaraka Grubu B.S.C, İslam Kalkınma Bankası ve yerli bir sanayi grubunun ortaklığıyla kurulan Albaraka Türk'ün Ekim 2022 itibarıyla ortaklık yapısı tablodaki gibidir:

Ana ortağı Albaraka Grubu B.S.C, faaliyet gösterdiği Körfez, Orta Doğu ve Kuzey Afrika coğrafyalarında finansal ürün ve hizmet sunmaktadır. Albaraka Türk, 80 ülkede 1000'e yakın banka ile dış ticaret (ithalat, ihracat ve kambiyo) hizmetleri de vermektedir.

Albaraka Türk Katılım Bankası, kâr-zarar ortaklığı, tüketici finansmanı, kredi kartı icazet belgelerine sahiptir.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

İslami bankacılık
Türkiye'deki bankalar
1985'te kurulan bankalar
Türk markaları

Albaraka Türk


Olaylar

Doğumlar
 II. Ludwig, İtalya kralı ve Kutsal Roma imparatoru (ö. 875)

Ölümler
 Meymûn el-Kaddâh, Bâtınîliğin ve İsmâ'îl'îyye mezhebinin, özellikle de Nizârî fıkhının kurucusu

825


الفاضل سعيد ضرار سلنتوت (توفي في 10 يونيو 2005) هو ممثل كوميدي مسرحي سوداني راحل.

نشأته

نشأ الفاضل سعيد في بيئة دينية في منطقة الغدار بالقرب من دنقلا عاصمة الولاية الشمالية. والده سعيد سالنتود، ووالدته فاطمة محمد سالنتود والأخيرة تعني ابن صالح، والده لا يعرف اللغة العربية ويتحدث اللغة النوبية ووالدته لا تعرف اللغة النوبية ولكنها تجيد اللغة العربية. ازاء هذا التباين وجد الفاضل سعيد نفسه في إطار تركيبة منحته ثراء ذهنياً وتربوياً.قامت بتربيته جدته في ام درمان وتشبع بثقافة ام درمان وحي بيت المال. والأسرة فيها من جاء مع محمد أحمد المهدي إلى أم درمان. ومنها من استشهد في معركة شيكان. وهذا المكون لم يمض دون ترك آثار على مجرى حياته.

بدايته في التمثيل
المناخات التي عاشها كانت حريَّة بأن تجذبه وتشده حيث لم يكتشف ملكة التمثيل الاّ عندما أتيحت له الفرصة عند انتقال الأسرة من حي بيت المال إلى ود نوباوي بأم درمان. وألتحاقه بالكشافة وهي نشاط أهلي كان له الفضل في إظهار موهبته. وكانت فرقة الكشافة برعاية عبد الرحمن المهدي. وأتاحت له فرصة المشاركة بالتمثيل كأصغر عضو فيها. وأول ما قدم كان تحويله قانون الكشافة إلى دراما بمشاركة أقرانه وقاموا بارتجال التمثيل وخلال الاستراحة أثناء النشاط كان يعد ويحضر للفواصل الأخرى، مما مكنه من التمرس على الجانب الارتجالي. وكانت تلك خطوته الأولى نحو التأليف والتمثيل.

في المدرسة الأولية وجد اقتدى بالأستاذ خالد أبو الروس الذي كان يدرسه مادة الحساب وشاهده مع فرقة السودان للتمثيل. وتمني الفاضل أن يصبح مثله. ولكنه وقف في طريقه وهو يقدم مع الطلاب بالمدرسة مسرح الملايات، حيث قال له: يا ابني لا أريدك أن تمثل الآن.. ولو مثلت الآن فلن تتعلم، ونحن في حاجة للممثل المتعلم.

بعد التحاقه بالمدرسة الثانوية المصرية (مدارس البعثة التعليمية) كان الأساتذة ينقلون مسرحيات نجيب الريحاني مما عمق احساسه بأهمية المسرح. وقرر ان يكون مسرحياً.

وبعد إكماله للثانوي التحق بجامعة الخرطوم لدراسة الآداب، لكن شغفه بالمسرح جعله يقدم اوراقه للالتحاق بمعهد الموسيقى العالي بالقاهرة، لكن اساتذته نصحوه بالا يضيع أربعة أعوام دون فائدة، لأن الحقل الذي يمكن أن يعمل به غير موجود في السودان. توكل على الله واختار طريق المسرح واختبر نفسه وسط جمهور من خارج اطار الطلبة، حيث جاء جمهور الخرطوم لأول مرة لمشاهدة الاحتفالات الضخمة التي تقيمها المدارس المصرية بنهاية العام. وتشمل الموسيقى والرياضة والتمثيل. وبدأ يمثل لجمهور يرى ويتكلم، مما منحه الثقة للتمثيل.

شرع في تكوين فرقة الشباب للتمثيل الكوميدي في عام 1955 م. وضمت هذه الفرقة محمود سراج» أبو قبورة«الذي جاء في مرحلة لاحقة، وعثمان أحمد حمد» أبودليبة«والراحل عثمان اسكندراني، إضافة إلى مجموعة من الفتيات. وتم تسجيل الفرقة في مجلس بلدي ام درمان. وكان مقرها بنادي العمال. ولعله يدين بالفضل لهذا النادي الأم درماني الذي احتضن الفرقة التي خرج بها من جمهور الفرجة واطار الكشافة والنشاط المدرسي إلى فرقة تقدم عروضها المسرحية.

بعدها احس الفاضل سعيد إن مرحلة الثانوي قد انتهت، وليس امامه فرص دراسية أخرى، أو شخص يمكن أن يستفيد منه باعتباره أول شخص بدأ الكوميديا بشكلها الأرسطي، أوبشكلها الحديث، فبدأ في التفكير لإيجاد منابع لاسيما وأن هذا القدر أصبح مصيراً ومعاشاً. فوجد الحاجة الماسة للقراءة التي بدأها عبر الإطلاع، وقراءة المسرح العالمي والشعر. تأصلت التجربة إلى الانتشار الذي دفع به للانتقال بمسرحه إلى الأقاليم التي كان التحرك لها بهذه الفرق الصغيرة، احساساً منه ان جمهور العاصمة هو جمهور الأقاليم الذي إذا خاطبته بلغة واصلة يمكن الوصول إلى هدف أساسي هو الدخول إلى الإذاعة السودانية الأمر الذي كان صعباً جداً. ولم يدخلها عن طريق تمثيل الكوميديا التي كانت غير معروفة ولا مرغوبة وغير مطلوبة، فسلك طريق آخر بتقديم التمثيليات الصغيرة والجادة عبر برامج ركن المرأة، وركن الأطفال، وركن المزارع، وهذا اتاح للاسم الفني ان ينتشر عبر أكثر من برنامج.. بعدها اتيحت له الظروف بعد مسرح البراميل الذي أصبح مسرح الإذاعة، وتحول للمسرح القومي، ليتم الاعتراف من الإذاعة والالتحاق بها.

أعماله
من أشهر الأعمال التي قدمها الفاضل سعيد للمسرح السودانى، مسرحية أكل عيش التي كانت عام 1967 م وهي مرحلة الانتقال إلى المسرحيات ذات الفصول. ومع بداية الانتشار وذيوع الاسم على مستوى القطر سافر في جولات عربية كان من ابرزها زيارته للقاهرة لتقديم مسرحية (أكل عيش) كأول مسرحية عربية غير مصرية تصور وتبث من التلفزيون المصري. وبعد (15) عاماً سجلها التلفزيون السوداني. وغيرها من المسرحيات " " ك«الكسكتة»

و بعدها توالت الأعمال المسرحية مثل (مسرحية الفي راسو ريش) و (مسرحية الناس في شنو) والكثير من الأعمال التلفزيونية مثل سلسة (رمضانيات) ومسلسل (موت الظان) إضافة للشخصيات الراسخة في ذهنية الجمهور «العجب أمو» و«بت قضيم» و«كرتوب»..

شخصياته
وقد اشتهر الفاضل سعيد كما زكر أعلاه بعدد من الشخصيات التي شكلت حضوراً طاغياً على المسرح السوداني اشهرها شخصية (بت قضيم) الحبوبة الكبيرة سليطة اللسان الناقدة بذكاء لكثير من المظاهر والظواهر الاجتماعية إلى جانب شخصية (العجب) وشخصية (الحاج كرتوب) وهي جميعها نماذج كاريكاتيرية حية بالمواقف الناقدة الساخرة

 وقد شق طريقه بعناء وصبر ومصابرة حتى أصبح رقماً لا يمكن تجاوزه في تاريخ المسرح السوداني، وكان من أوائل الذين خرجوا بالمسرح من العاصمة والمجموعات الصفوية القادرة على ارتياد المسرح إلى الأقاليم المختلفة حتى جذب اليه هذا الجمهور الذي أصبح يدعوه وينتظره ويتفاعل معه بحب وبعفوية وتقدير متزايد.
 صحيح انه تأثر بالمسرح المصري خاصة أيام دراسته بمدارس البعثة المصرية حيث التقى بالممثل الكوميدي الأشهر امين الهنيدي، ونجم الكوميديا المعروف محمد أحمد المصري الشهير بـ (أبو لمعة الاصلي) الذين اثرا في دفع موهبته في التمثيل، ولكنه استطاع الخروج من عباءتهما وهو يقدم هذه الانماط السودانية المتفردة وان ظلت بعض حركاته الجسمانية تحمل هذا الاثر وهذا لا يقلل من خصوصية موهبته وتميزها.
كان من أوائل المؤسسين لفرقة الشباب للتمثيل الكوميدي وظل يحلم حتى آخر ايامه بمسرح الفاضل سعيد وكان طوال هذه المرحلة الفنية لصيق الصلة بجمهوره في الأقاليم الذي شاءت ارادة المولى ان يختم حياته الفنية في مدينة عزيزة عليه هي حورية البحر الأحمر بورتسودان الحبيبة.

بدا مسيرته الفنية وكان في الثامنة عشرة وكان النجم في مئات المسرحيات الكوميدية التي قدمها فوق مسارح الخرطوم والمدن السودانية الأخرى. توفي الفاضل سعيد يوم الجمعة الموافق 10/6/2005 في مدينة بور سودان على البحر الأحمر حيث كان يقدم اخر مسرحياته. وقد عبر الرئيس السوداني ووزيرا الثقافة والاعلام ومسؤولو المسرح الوطني ومحطتا الإذاعة والتفلزيون عن حزنهم لفقدان الفنان الذي شكل علامة فارقة في الفن السوداني.
و قد منحت الدكتوراه الفخرية للممثل الراحل الفاضل قبل رحيله بمدة قليلة
الفاضل سعيد اسم لا يمكن ان يتخطاه أي مطلع على مسيرة المسرح السوداني، فهو بحق من استطاع الصمود على خشبة المسرح السوداني طوال خمسين عاما من الابداع المتواصل، بما يمكن ان يؤسس تيارا مسرحيا، بل يمكن ان نقول هو التيار المسرحي الوحيد في السودان، إذ ظل محافظاً ومحتفظاً بنمطه المسرحي الذي ظل مفتوحاً على كافة التحولات الاجتماعية والسياسية التي مرت على السودان طوال الخمسين عاما الماضية وغرس خلالها هذا الرجل راية فن المسرح وتعهدها بالرعاية والاهتمام. وكان من جراء هذا ان قدم العديد من الأعمال المسرحية السودانية، اثرى بها الساحة ومشاركا بها في صناعة وجدان درامي لإنسان السودان.. مما يؤهل هذا الفنان الكبير إلى ان يُقال عنه انه صاحب تيار مسرحي متميز. ولم يكتف الفاضل سعيد بان طاف على كل مدن السودان وقراه ودساكره، بل لاحق الإنسان العربي بأن طاف على بعض الدول العربية وقدم على مسارحها فنه الراقي.

خمسون عاماً هي رحلة العطاء التي خاض غمارها الرائد المسرحي الفاضل سعيد في المسرح السودانى. ويحسب له إيمانه برسالته التي ما بخل عليها بالجهد والفكر. ولم يكن
زاد الرحلة الا صبر طويل ورهق خلاق جعله ينتقل من نجاح إلى نجاح.

روابط خارجية

مصادر

lمادة تلفزيونية

ممثلون وممثلات سودانيون
وفيات 1426 هـ
وفيات 2005

الفاضل سعيد


Bağlıca, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Gazye olarak geçmektedir. Daha önceleri Safranbolu ilçesine bağlıyken, 23 Mayıs 1959'da Eflani ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 61 km, Eflani ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Bağlıca, Eflani


Der John Day River ist ein 452 km langer linker Nebenfluss des Columbia River im Nordosten des US-Bundesstaates Oregon.

Entlang dem Flusslauf des John Day River bestehen bisher noch keine Staudämme.
Er ist damit einer der längsten frei fließenden Flüsse der Vereinigten Staaten.

Sein Wasser wird in großem Maße für die Bewässerung des Umlands verwendet.
Sein natürlicher Flusslauf beherbergt viele Tierarten, darunter die Stahlkopfforelle.

Der Fluss verdankt seinen Namen John Day, einem Teilnehmer der Astor-Expedition, welche 1810 von St. Louis in Missouri zur Mündung des Columbia River aufbrach.

Einzugsgebiet
Mittels seiner Zuflüsse entwässert der John Day River die Westseite der Blue Mountains.
Er fließt in einem Zickzack-Kurs in nordwestlicher Richtung durch einen dünnbesiedelten Teil Oregons östlich des Kaskadengebirges.
Er mündet schließlich oberhalb der Columbia River Gorge und oberhalb des John Day Dam in den Columbia River.
Sein Oberlauf führt durch außerordentlich reizvolle Schluchten mit mehreren bedeutenden paläontologischen Fundorten entlang seines Ufers.

Der John Day River hat vier Quellflüsse:
 Der Hauptarm des John Day River entspringt in den Strawberry Mountains im östlichen Grant County.
 Der North Fork John Day River fließt entlang den Westhängen der Elkhorn Mountains im Nordosten des Grant County.
 Der Middle Fork John Day River hat seinen Ursprung nahe dem Blue Mountain-Gipfel am Ostrand des Grant County.
 Der South Fork John Day River hat seine Quelle im nördlichen Harney County, etwa 16 km südlich der Grenze zum Grant County.

Der Haupt-, Süd- und Mittelarm des John-Day-River-Flusssystems kommen aus verschiedenen Teilen des Malheur National Forest, während der Nordarm aus dem Wallowa-Whitman National Forest abfließt. Der Hauptarm fließt zuerst nach Norden, dann nach Westen durch das John Day Valley und durch die Städte Prairie City, John Day und Mount Vernon. Bei Dayville, im Westen von Grant County, mündet der South Fork in den John Day River. Anschließend fließt der Fluss in nördlicher Richtung durch die Picture Gorge und die Sheep Rock Unit des John Day Fossil Beds National Monument. Bei Kimberley im Nordwesten von Grant County trifft der North Fork von Osten kommend auf den John Day River. Dem North Fork fließt weiter östlich der Middle Fork zu.

Der John Day River setzt seinen Lauf in westlicher Richtung fort. Er durchfließt den Wheeler County und wendet sich an der Countygrenze zum Jefferson County nach Norden. Er passiert die Clarno Unit des John Day Fossil Beds National Monument.
Sein Unterlauf ist gekennzeichnet durch Mäander. Er bildet dabei die Grenze zwischen Sherman County im Westen und Gilliam County im Osten. Den Columbia River erreicht der John Day River von Südosten kommend, etwa 25 km nordöstlich von Biggs Junction. Die Flussmündung liegt am schmalen Lake-Umatilla-Stausee, welcher durch Aufstau des Columbia River durch den John Day Dam, etwa 3 km abstrom gebildet wird.

Freizeitnutzung und Ökosystem

Der John Day River kann mit Rafts und anderen kleinen Wasserfahrzeugen befahren werden.
An seinem Unterlauf wird Wasser für die Bewässerung von Getreidefeldern und Viehranches entnommen.

1988 wurde ein 236 km langer Flussabschnitt von Service Creek nach Tumwater Falls als John Day Wild and Scenic River, in das Programm "National Wild and Scenic River" aufgenommen.

Dieser Flussabschnitt ist ein beliebter Ort zum Fischen von wandernden Stahlkopfforellen und verschiedenen Barschen.
Wildwasser-Rafting ist eine weitere Freizeitaktivität auf dieser Strecke.

North Fork John Day River und South Fork John Day River sind ebenfalls als National Wild and Scenic Rivers ausgezeichnet.

Weblinks

 National Park Service: John Day Wild and Scenic River
 Irrigation and the John Day River
 The Nature Conservancy: Middle Fork John Day River

Einzelnachweise

National Wild and Scenic River

John Day River


Köpfchen steht für:
 Köpfchen, Blütenstand in der Botanik
 Köpfchen (Einheit), altes Volumenmaß
 Köpfchen (Aachen), Siedlung in Aachen und ehemaliger Grenzübergang nach Belgien

Berge in Deutschland:
 Köpfchen (Knüll), ca. 593 m, Berg im südlichen Hochknüll im Schwalm-Eder-Kreis, Hessen; nicht zu verwechseln mit dem Knüllköpfchen, siehe Knüllgebirge #Berge
 Köpfchen (Odenwald), 571,0 m, Berg im Odenwald bei Reisenbach, Gemeinde Mudau, Neckar-Odenwald-Kreis, Baden-Württemberg
 Köpfchen (Dün), 402,1 m, Berg bei Kallmerode, Stadt Leinefelde-Worbis, Landkreis Eichsfeld, Thüringen

Siehe auch:
 Burgstall Altes Köpfchen
 Chöpfli
 Köpfel
 Köppchen
 Köppel
 Helles Köpfchen
 Schwarzacher Köpfchen

Köpfchen (Begriffsklärung)


Danmarksmesterskaberne i landevejscykling 2018 blev afholdt fra 28. juni – 1. juli 2018, i Guldborgsund Kommune, Lolland-Falster. Konkurrencerne for U23 blev afholdt 9. og 10. juni i Esbjerg.

Medaljeoversigt

Resultater

Herrer

Enkeltstart, elite

Linjeløb, elite

Enkeltstart, U23

Linjeløb, U23

Damer

Enkeltstart, elite

Linjeløb, elite

Eksterne henvisninger

 DM-medaljevindere gennem tiderne hos Danmarks Cykle Union

Cykelløb i 2018
2018

DM i landevejscykling 2018