Le château de la Berchère est un château du  construit sur une base antérieure du  situé à  Boncourt-le-Bois en Côte-d'Or, en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château se situe au nord de la RD 116 sensiblement à mi-chemin entre Nuits-Saint-Georges et Boncourt-le-Bois.

Historique

En janvier 1245, Gui de la Berchère reçoit en fief lige du duc "la maison, droits et contrôle du village. La maison seigneuriale appartient au milieu du  siècle à Jean Legoux, échevin, originaire de Nuits-Saint-Georges. En 1597, les terres et seigneuries de Boncourt-le-Bois et la Berchère reviennent à Jean-Baptiste Legoux.

En 1634, Pierre Legault, premier président du Parlement de Bourgogne, fait reconstruire le château et la chapelle. Seuls la tour sud-est, un bel escalier en vis et des vestiges témoignent d'un bâtiment médiéval.

En 1738, La Berchère est vendue à la famille Joly de Bévy.

En 1904 le château de la Berchère est acheté à la famille Quirot de Poligny (propriétaire de 1836 à 1904) par le comte Antoine de la Forest Divonne (Petit Fils de Louis Marie François de la Forest Divonne, pair de France) et son épouse Suzanne Bertera (Fille d'André Bertera).

Deux des 4 enfants du couple, Berlion en 1905 (décédé à la Berchère la même année) et Guy 1906 sont nés au Château.

Le comte de la Forest Divonne entreprend de gros travaux de restauration à la Berchère entre 1905 et 1906 afin de lui donner la forme qu'on lui connaît actuellement. L'aile Ouest, détruire par les Prussiens, est reconstruite et certains bâtiments sont démolis (Communs, ailes Est et écuries)

Il fait également graver, à cette occasion, les armes de sa famille avec la devise « tout à Travers »  au-dessus du porche d'entrée. Armes que l'on peut encore voir actuellement, bien que la devise ait été supprimées lors de la dernière restauration (2016 environ).

Le comte Antoine de la Forest Divonne en reste propriétaire jusqu'en 1924. Le Château est ensuite vendu à Henri Massart. Sa famille en restera propritétaire jusqu'en 2015.

Le château est inscrit aux monuments historiques par arrêtés du 12 juillet 1946 et du 30 avril 1999

Architecture

Sur un terre-plein rectangulaire entouré de douves, le bâtiment central présente une façade sud en maçonnerie encadrée à gauche par une tourelle ronde et à droite par une tour en fer à cheval dans le prolongement de l'aile orientale. Le corps de logis principal s'ouvre en son centre d'une porte charretière avec porte piétonne à droite et canonnière à gauche. Ce bâtiment est complété par deux ailes en retour d'angle qui ferment la moitié septentrionale de la plate-forme. L'aile orientale présente un luxueux décor renaissance côté cour ; elle est flanquée au sud par la tour en fer à cheval déjà citée et au nord par une tour rectangulaire à deux étages abritant un escalier en vis. Les fenêtres à accolades qui ornent ces bâtiments sont du . L'aile occidentale est de facture plus simple. Les moitiés nord des côtés est et ouest ainsi que la base nord étaient fermées en 1828 par des bâtiments qui ont été remplacés par un mur de courtine. Les trois tours rondes des angles nord-est, nord-ouest et sud-ouest sont garnies chacune de trois canonnières. La plate-forme est encore entourée sur trois côtés d'un fossé qui pouvait être mis en eau mais le fossé nord a été comblé et le l'ancien pont-levis a été remplacé pas un massif de maçonnerie qui fait suite au pont dormant à deux arches.

Les façades et toitures des bâtiments est et sud, le terre-plein et les douves sont inscrits aux monuments historiques par arrêté du 12 juillet 1946 ; l'aile est, y compris la galerie Renaissance du rez-de-chaussée et la tour sud, y compris le décor de la chapelle par arrêté du 30 avril 1999

Mobilier

La galerie du rez-de-chaussée possède un plafond en pierre partiellement décoré de caissons sculptés et la tour sud des ouvertures gothiques. A l'intérieur, une chapelle décorée de stucs a été aménagée au .

Valorisation du patrimoine
Le château est un hôtel de qualité.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Berchère
Berchère
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1946
Monument historique inscrit en 1999

Château de la Berchère


Niklas Friman (30 de agosto de 1993) é um jogador de hóquei no gelo finlandês. Ele atua pelo Jokerit da Kontinental Hockey League (KHL).

Friman fez sua estreia na SM-liiga jogando com o HC TPS durante a temporada 2011-12. Nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 em Pequim, conquistou a medalha de ouro no torneio masculino.

Jogadores de hóquei no gelo olímpicos da Finlândia
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Jogadores de hóquei no gelo nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Campeões olímpicos da Finlândia

Niklas Friman


Raúl Santos (glazbenik), španjolski glazbenik
Raúl Santos (rukometaš), austrijski rukometaš dominikanskog podrijetla
Raúl Santos Seixas, brazilski skladatelj

Raúl Santos


MPPP (droga)
MαPPP, stimulantni analog α-PPP-a
Multilink PPP, komunikacijska tehnologija
 Money Purchase Pension Plan

MPPP


Sheffield United Football Club profesionalni je nogometni klub iz Sheffielda, South Yorkshire, Engleska koji se trenutačno natječe u FA Premier ligi. Njihov najveći klupski rival je Sheffield Wednesday.

Povijest
Klub je osnovan 1889. godine kao ogranak Sheffield United Cricket Cluba. Od osnivanja domaće utakmice igra na stadionu Bramall Lane. Najveći uspjesi kluba su osvajanje Football Leaguea 1898. godine, Championshipa 2019. godine i FA Cupa 1899., 1902., 1915. i 1925. godine. Dva puta su poraženi u finalu FA Cupa (1901. i 1936.). Igrali su u polufinalu League Cupa 2003. i 2015. godine godine.

Uspjesi
Championship
 (1): 2018./19.
First Division
 (1): 1897./98.
 (2): 1896./97., 1899./00.
Second Division
 (1): 1952./53.
FA Cup
 (4): 1899., 1902., 1915., 1925.
 (2): 1901., 1936.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica

Engleski nogometni klubovi

Sheffield United F.C.


دائرة عين قزام إحدى دوائر الجزائر التابعة لولاية عين قزام (سابقًا لولاية تمنراست). عاصمتها هي عين قزام و تضم بلدية عين قزام. وقد تم ترقية الدائرة في مطلع 2015 إلى ولاية منتدبة.

مراجع

عين قزام

دائرة عين قزام


Walther Wüster, auch Walter (* 28. April 1901 in Halle (Saale); † 9. Oktober 1949 in Thüngersheim) war ein deutscher Diplomat im Zweiten Weltkrieg.

Leben
Walther Wüster studierte Maschinenbau und Elektrotechnik an der Technischen Hochschule Hannover, der Technischen Hochschule München und der Universität Stuttgart. Ab 1925 war er bei Junkers Motorenbau und Junkers Flugzeugwerk und bei der AEG beschäftigt, von 1932 bis 1934 leitete er die Firma X. Herberger, Flachsfabrik und Leinenweberei seines Schwiegervaters in Olching.

Wüster war schon von 1921 bis 1928 Funktionär im Jungsturm der Nationalen Jugendbewegung gewesen. 1931 trat er in die NSDAP ein . Ab 1935 war er Geschäftsführer der Deutsch-Italienischen Gesellschaft und stellvertretender Propagandaleiter des Gaus München. Als solcher initiierte er eine Reihe von Wanderausstellungen, darunter vom 2. August bis 23. Oktober 1938 Der ewige Jude.

1938 wurde er Gaubeauftragter Bayern für die Dienststelle Ribbentrop und die Volksdeutsche Mittelstelle und leitete den Landesverband Bayern des Vereins für Deutsche Kulturbeziehungen im Ausland.
In der Dienststelle Ribbentrop lernte er Martin Luther kennen, galt als Italienfachmann und wurde als Hauptreferent Süd berufen. In dieser Eigenschaft besuchte er Spanien und Portugal, um sich einen Überblick über die Propagandalage zu verschaffen. Ab September 1939 war er von der Dienststelle Ribbentrop mit dem Aufbau des Reichspropagandaamtes in besetzten Krakau befasst, im Dezember 1939 begleitete er auf Anordnung Ribbentrops den DAF-Führer Robert Ley nach Italien.

1940 wurde er Generalkonsul in Mailand und baute das Kulturreferat bei der Botschaft des Deutschen Reichs im faschistischen Italien auf. In Rom ließ er auf Kosten der Botschaft Kunstgegenstände für Ribbentrop erwerben. Ribbentrop hatte Wüster die Leitung der deutschen Propaganda in Bratislava, Slowakei übertragen. Er erhielt Sonderaufträge von Ribbentrop, so war er ab August 1940 »Judenberater« in der Slowakei und in der Folge in Rumänien, Ungarn, Serbien und Griechenland.
Vom 15. Juni 1941 bis April 1943 leitete er die Informationsabteilung des Auswärtigen Amtes. In dieser Funktion verhandelte er 1941 mit Mohammad Iqbal Shedai in Rom über eine engere Anbindung an die deutsche Außenpolitik und die Übersiedlung von Rom nach Berlin. Die Informationsabteilung unterstützte den Inder mit Geld. Am 21. Mai 1943 wurde er Generalkonsul in Neapel. Am 11. September 1943 berichtete er aus Rom vom Fall Achse.
Am 16. September 1943 berichtete er in einem Telegramm an das Auswärtige Amt von der Beschlagnahme albanischer Gold- und Banknotenbestände in Italien und am 20. September 1943 von der Konstituierung der Regierung der Italienischen Sozialrepublik.

Von 1944 bis 1945 leitete er das Quartiersamt der Ausweichstelle des Auswärtigen Amtes in Krummhübel.

Wüster war seit 1928 mit Betty Herberger verheiratet, sie hatten vier Kinder.

Literatur
 Johannes Hürter (Red.): Biographisches Handbuch des deutschen Auswärtigen Dienstes 1871–1945. Bd. 5: T–Z, Nachträge. Herausgegeben vom Auswärtigen Amt, Historischer Dienst. Band 5: Bernd Isphording, Gerhard Keiper, Martin Kröger. Schöningh, Paderborn u. a. 2014, ISBN 978-3-506-71844-0, S. 337–338.

Weblinks
 Vernehmung von Walther Wüster 1947 (PDF; 1,0 MB) beim Institut für Zeitgeschichte, München

Einzelnachweise

Deutscher Diplomat
Person der deutschen Außenpolitik 1933–1945
Person (deutsche Besetzung Polens 1939–1945)
Person (deutsche Besetzung Italiens 1943–1945)
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1949
Mann

Walther Wüster


مارتن هيدن  ، من مواليد 11 مارس 1973 في ستاينز في النمسا ، لاعب كرة قدم نمساوي.

يلعب مع نادي رابيد فيينا.

يلعب مع منتخب النمسا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية نمساويون
لاعبو كرة قدم رجالية نمساويون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من شتايرمارك
رياضيون نمساويون مغتربون في إنجلترا
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري النمساوي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو ريد بول سالزبورغ
لاعبو شتورم غراتس
لاعبو كأس العالم 1998
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون نمساويون
لاعبو كرة قدم من شتايرمارك
لاعبو كرة قدم نمساويون
لاعبو ليدز يونايتد
لاعبو منتخب النمسا لكرة القدم
لاعبو نادي أوستريا فيينا
لاعبو نادي رابيد فيينا
لاعبو نادي كارنتين
مواليد 1973

مارتن هيدن


روفانييمي (Rovaniemi) مدينة فنلندية. العاصمة الإدارية والمركز التجاري لإقليم لابـّي شمال البلاد. تقع على مقربة من الدائرة القطبية الشمالية وبين تلال أوناسفارا كوركالوفارا عند التقاء نهر كيميوكي بأكبر روافده أوناسيوكي. تم دمج المدينة مع روفانييمن مالايسكونتا (بلدية روفانييمي الريفية) المحيطة بها في كيان واحد اعتباراً من 1 يناير 2006. تبلغ مساحة البلدية الجديدة 8.017,19 كم² وعدد السكان يقارب 60.025 ساكن.

وهي واحدة من أكبر المدن في العالم من حيث المساحة - رغم أن الكثير منها تغطيها الغابات.

تقول الأسطورة أن سانتا كلوز (بابا نويل) يعيش بالمدينة.

الاسم
غالباً ما اعتبرت «روفا» الجزء الأول من اسم روفانييمي ذات أصل سامي، فكلمة "roavve" في لدى الصاميين يدل على سفح أو تل حرجي أو موقع قديم لحريق غابة. إلا أنه في اللهجات السامية الجنوبية "rova" تعني كومة من الحجارة أو الصخرة أو مجموعة من الصخور على امتداد منحدرات نهرية، أو حتى موقد الساونا. أمـّا الجزء «نييمي» من الاسم فيعني «شبه جزيرة» .

التاريخ
ربما كانت هناك مستوطنة مستمرة في منطقة روفانييمي منذ العصر الحجري. بدأت الإزالة الدورية لأراضي جديدة لغرض الزراعة وممارسة زراعة القطع والحرق قبل نحو 750-530 ق. تشير الآثار التي عثر عليها في المنطقة إلى وجود أعداد متزايدا من المسافرين من كاريليا في شرق البلاد وهامي في الجنوب وساحل المحيط المتجمد الشمالي في شمال البلاد لا بد أن تكون بدأت هناك من 500 ميلادي فصاعداً. تعتبر قومية سامي سكان لابي الأصليين.

عزز استغلال موارد لابي الطبيعية في القرن التاسع عشر نمو روفانييمي. مواقع قطع الأشجار واسعة النطاق واجتذب حمى الذهب الآلاف من الناس إلى لابـّي. مثل استخراج الموارد الطبيعية وزيادة، روفانييمي أصبحت مركز لرجال الأعمال من مقاطعة لابي.

خلال الحرب العالمية الثانية، بعد فنلندا وقعت الهدنة موسكو وجدت نفسها متورطة في حرب لابي مع حليفها السابق ألمانيا، في بداية أكتوبر 1944 قبضت القوات الألمانية على 130 مدنياً فنلندياً من روفانييمي كرهائن، 24 منهم نساء، كذلك 132 من كيمي المجاورة، وهددت بقتلهم ما لم يطلق الجيش الفنلندي سراح الألمان الذين أسرهم في تورنيو. ومع ذلك، رفض الفنلنديون "الامتثال وهددوا بالانتقام بقتل أسرى الحرب الألمان، وأطلق سراح الرهائن سالمين في 11 أكتوبر، بالقرب من روفانييمي.

في وقت لاحق، مارس الالمان سياسة «الأرض المحروقة» في لابونيا، فحوالي 90 ٪ من مجموع الممتلكات في المدينة دمرتها القوات الألمانية. بدأت إعادة بناء روفانييمي في عام 1946. شُيّدت العديد من المباني العامة والخاصة صممها المهندس المعماري الفنلندي ألفار آلتو في البلدة. على سبيل المثال المركز الإداري والثقافي الذي يضم البلدية، قاعة لابيا (تضم مسرح المدينة وأوركسترا وقاعة مؤتمرات) ومكتبة المقاطعة.

النقل
روفانييمي هي أقصى نقطة شمالاً في شبكة السكك الحديدية الكهربائية التي تديرها إدارة السكك الحديدية الفنلندية. تـُسير مجموعة في أر قطارات الركاب نهارية وليلية مباشرة من محطة روفانييمي إلى أولو وهلسنكي وتامبيري وتوركو. تـُشغل قطارات الركاب تعمل على المازوت شمال شرقي روفانييمي إلى كيمايارفي. يبعد مطار روفانييمي حوالي 10 كم إلى الشمال من مركز المدينة روفانييمي.

مدن متوأمة
  أيكا، المجر
  ألانيا، تركيا
  كاديلاك، الولايات المتحدة
  درفار، البوسنة والهرسك
  فريدريكسهافن، الدنمارك
  غريندافيك، إيسلندا
  هاربين، الصين
  سانت يوهان إن تيرول، النمسا
  كاسل، ألمانيا
  كيرونا، السويد
  ميورمانسك، روسيا
  نارفيك، نرويج
  نويستريليتس، ألمانيا
  أولشتين، بولندا
  رابكا-زدروي، بولندا
  فسبريم، المجر

حقائق وأرقام

المناخ (شبه قطبي)
 متوسط درجة الحرارة: +0.2 درجة مئوية
 المعدل السنوي لهطول الأمطار: 535 ملم / سنوياً
 تغطي الثلوج الأرض 183 يوماً في السنة في المتوسط
 أدنى درجة حرارة سجلت: -47.5 درجة مئوية، وسجلت في 28 يناير 1999
 أعلى درجة حرارة سجلت على الإطلاق: +30.6 درجة مئوية
 شمس منتصف الليل يمكن أن تـُرى من 6 يونيو إلى 7 يوليو

السكان (أرقام 31 ديسمبر 2005)
 الإناث: 29813
 الذكور: 28022
 الفنلنديون: 57037
 الأجانب: 798
 المجموع: 57835

مشاهير السكان
 ياري ترفو، مؤلف كتاب
 هاري أولي، المتزلج الطائر
 الكاتب تيمو موكا توفي في روفانييمي عام 1974.
 المتزلج والحائز على القلادة الذهبية بألعاب إكس الشتوية 2005 أنتي أوتي من مواليد روفانييمي في أبريل 2005، وقد حصل على قطعة الأرض في المدينة لاختياره ضمن المنتخب الأولمبي الفنلندي دورة الألعاب الأولمبية الشتوية لعام 2006.
 تانيا بوتياينن، متزحلق ألبي
 يان تابيو بطل العالم في سباقات زلاقات الجليد الآلية من مواليد روفانييمي.
 تومي بوتآنسو، والمعروف باسم مستر لوردي، المغني الرئيسي في فرقة الهارد روك لوردي والفائز بمسابقة الأغنية الأوروبية سنة 2006.
 فرقة البروغريسيف روك أبسولوتينن نولابيستي
 أنتي تويسكو، مـُغني
 قرية بابا نويل في روفانييمي، حيث يقيم.
 انطلقت فرقة البلاك ميتال بيهيريت من روفانييمي.

انظر أيضاً
 معركة روفانييمي

مراجع

وصلات خارجية
 مدينة روفانييمي – الموقع الرسمي
 معلومات عن لابـّي الفنلندية
 صورة لروفانييمي من القمر الصناعي

تقاليد عيد الميلاد
روفانييمي
مدن فنلندا

روفانييمي


Dirk Wears White Sox is the debut studio album by English new wave band Adam and the Ants. It was released on 30 November 1979 by record label Do It. It was the first number one album on the UK Independent Albums Chart when the chart debuted in Record Week in 1980.

Background
Dirk Wears White Sox was made with an early line-up of Adam and the Ants, which disbanded after the album was released. Guitarist Matthew Ashman and drummer David Barbarossa went on to form Bow Wow Wow with then-Ants bassist Leigh Gorman (who only played one gig with the Ants and was not involved in any studio recordings). Original bassist Andy Warren had departed shortly after recording the album to join former Ants guitarist Lester Square in The Monochrome Set. Many of the songs, notably "Cleopatra" and "Never Trust a Man (With Egg on his Face)", remained a part of Adam Ant's live repertoire throughout his career, both with the Ants and later as a solo artist.

The album title refers to classic British film icon Dirk Bogarde.

Production
The album was recorded 12–24 August 1979 at Sound Development Studios, London and mixed 25–29 August. All instrumentation and guide vocals were completed in the first three days.  Of the fourteen tracks recorded, three - "Friends", "Kick" and "Physical" - did not proceed beyond this stage, although Physical was secretly released on the B-side of 2000 copies of the single "Zerox" in July 1980. The remainder of the sessions were dedicated to recording finished lead and backing vocals by Ant for the eleven released tracks.

Five tracks from the album, "Day I Met God", "Cleopatra", "Catholic Day", "Never Trust A Man (With Egg On His Face)" and "Family of Noise" - plus all three rejected tracks - had previously been recorded in 1978 for the Ants' first label Decca Records - "Kick" at RAK Studios in Chalbert Street, London, produced by Snips, the other seven at Decca's own studio at Broadhurst Gardens, West Hampstead, produced by Ant himself. Prior to this, all songs on the released album except "Digital Tenderness", "Nine Plan Failed" and "Cleopatra" were recorded on 4-track by Ant at home in Notting Hill Gate 25–27 July 1978; "Cleopatra" and "Physical" had been similarly taped by Ant at home in Chelsea, 20 November 1977.

Musical style
Ant biographer James Maw reports in his 1981 book The Official Adam Ant Story that Ant wished to make "a stylish album with all the qualities of soul and funk." Ant confirmed in a 2014 interview for Classic Pop that the album was "me trying to make a Donna Summer record... I know it doesn't sound like that, but check out Dave (Barbe)'s drumming."

Mojos Danny Eccleston classifies Dirk Wears White Sox as a post-punk album. Chris Woodstra of AllMusic described the album's style as a "sometimes-awkward fusion of punk, glam and minimalist post-punk with bizarre images and disturbing tales of alienation, sex and brutality." Peter Parrish of Stylus Magazine wrote that "Dirk slips somewhere between The Banshee's  Scream and Gang of Four's Entertainment; all stark, angular and brittle."

The album has been cited as an influence on the nascent gothic rock scene. Andi Sex Gang from Sex Gang Children and John Robb referenced the record as part of the British Library's Goth: The Scene That Wouldn't Die, 2014.

Releases
Dirk Wears White Sox was released on 30 November 1979 by Do It Records. The three out-takes were later released in 1982 as the 7 inch EP The B-Sides as well as a 12-inch EP The Antmusic EP also containing a remix of Cartrouble (Parts 1 & 2).

The album was reissued in 1983, featuring a different album cover taken from a December 1979 video for the song "Zerox". "Catholic Day" and "Day I Met God" were dropped and "Cartrouble (Parts 1 and 2)" were replaced by "Cartrouble" in its single version and its B-side, a re-recording of "Kick!" which contained completely different lyrics from the rejected album version and featured Jon Moss on drums (who later went on to join Culture Club). This edition also adds two other songs from the same era not on the original LP: both sides of the "Zerox"/ "Whip in My Valise" single.

It was reissued again in 1995 by Sony, featuring the original black-and-white album art in somewhat cropped form and with the dropped songs reinstated as bonus tracks at the end. The lettering on the sleeve was recreated in the style of the original and does not feature the stroke through the letter O in the word "Sox"; it also substitutes a letter "Z" in place of the zig-zagged "S" in the word "Ants" (previously a common practice among unofficial merchandisers around the time of the album's original release). Later pressings of the 1995 edition substituted the Antmusic EP remix of "Cartrouble (Parts 1 & 2)" in place of the "Cartrouble" A-side.

The album was remastered and reissued in 2004 with the original track listing restored and the singles/EP material included as bonus tracks.

A white vinyl edition was released by Ant's own label Blueblack Hussar Records in spring 2014. To tie in with this, on 19 April, Ant performed the full album at the Hammersmith Apollo with a band including former Ants David Barbarossa and Leigh Gorman, preceding this with several UK tour dates. A launch party gig for the white vinyl album was held at the 100 Club. Both London concerts were filmed and later released as the DVD album Dirk Live at the Apollo. Ant would subsequently perform the full album again with his regular band for four nights at the Islington Assembly Hall in November 2014 and a full UK tour in spring 2015.

Reception

During their lifetime, the original Ants were subject to much hostility - even abuse - from the UK music press. An example of this was a highly negative joint review by Paul Morley of both Dirk and the upcoming Throbbing Gristle album 20 Jazz Funk Greats, for the NME under the headline "Berks That Lurk In The Corner Of Your Psyche." Ant remained aggrieved about this review in later years, commenting in a 2010 interview by Simon Price for The Quietus that he was upset how Morley "is now being commissioned by Sony to write my liner notes ... Go and write for Frankie Goes to Hollywood. Or go on TV and talk shit for three hours. That represents the old school. He's fucked. He's got no credibility. Fuck him." Do It label manager Ian Tregoning likewise denounced Morley's review as "garbage - it didn't even qualify as garbage."

Retrospective reviews have generally taken a more concilliatory tone. In his retrospective review of the album for AllMusic, Chris Woodstra wrote that "while the somewhat pretentious, overly arty lyrics and inexperienced playing are a drawback, the album offers a fascinating look at the Ants' formative years, capturing a raw energy that would be sacrificed for more polish on subsequent releases." Reviewing its 2004 reissue in Stylus Magazine, Peter Parrish called the album a "rather marvellous record of jagged jitters" and found that it "sounds a great deal more contemporary than later Ants material." Uncut likewise opined that unlike the band's subsequent albums, Dirk Wears White Sox "sounds as though it was made last week". Trouser Press was more critical, describing Ant's vocals as "dour" and "uncomfortable" and the band as sounding "dead" and "far too slow", though noting that the 1983 version is "far better" than the 1979 version.

Track listing

 1983 reissue

 1995 reissue

 2004 reissue

 2004 reissue notes
 Tracks 1–11 from original November 1979 album release; tracks 12 and 13 from original July 1979 7" release; tracks 14–17 from original March 1982 12" EP release; tracks 18 and 19 from original March 1980 7" release.

Personnel
Track numbers relate to the 2004 reissue.
 Adam and the Ants
 Adam Ant – electric and acoustic guitars, vocals, piano, harmonica, bass on tracks 18 and 19
 David Barbarossa (as Dave Barbe) – drums on tracks 1–17
 Matthew Ashman – guitar and piano on tracks 1–17
 Andrew Warren – bass on tracks 1–17

Additional personnel
 Marco Pirroni – guitar, bass and vocals on tracks 18 and 19
 Jon Moss – drums on tracks 18 and 19

Technical
 Adam Ant – producer on tracks 1–17
 Chris Hughes – producer on tracks 18 and 19, remix on track 16
 Benny King – engineer on tracks 1–17
 Paul Ludgate – assistant engineer on tracks 1–17
 Hugh Jones – engineer on tracks 18 and 19
 Clare Johnson – front cover concept, photography, models dress
 Juanito Antonio Wadhwani – front cover concept, photography
 Derek Bradbury – graphics, layout
 Philip Grey – inner sleeve portraits

Charts

Certifications

References

External links

 Dirk Wears White Sox at official Adam Ant website

Adam and the Ants albums
1979 debut albums
Epic Records albums
Albums produced by Chris Hughes (musician)

Dirk Wears White Sox


Tedjärvi (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Kontupohja en république de Carélie.

Géographie
L'agglomération de Tedjärvi est situé près du lac Tedjärvi à l'ouest de la baie Lismanlahti du  lac Onega, à 30 kilomètres au nord-est de Kontupohja.

La municipalité de Tedjärvi a une superficie de .

Tedjärvi est bordée à l'est par Suurlahti du raïon de  Karhumäki, au sud par Novinka du raïon de Kontupohja, au sud-ouest par Kontupohja et Kentjärvi, à l'ouest par Hirvas et au nord par Käppäselkä.

Le territoire de Tedjärvi appartient à la zone d'eskers d'Äänisniemi.
Son paysage se caractérise par des eskers longs et étroits ainsi que par des lacs étroits et les baies du lac Ääninen.

Tedjärvi est traversé par les rivières Lismajoki (Ližma), Tšebinka, Tšontšupa, Sjargeža et Vikšretška.
Ses lacs principaux sont le lac Ääninen, le  et le Tedjärvi (Kedrozero) ja Tarasmozero.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon de Kontupohja

Tedjärvi


Su'luk (em árabe: صعلوك; pl. sa'alik صعاليك), no início da história árabe,  era um termo que pode ser traduzido como bandido, poeta bandido ou vagabundo.

Origem
Os sa'alik eram principalmente indivíduos que haviam sido forçados a sair de suas tribos e que viviam à margem da sociedade, embora alguns deles mantivessem laços com suas tribos. Alguns dos sa'alik tornaram-se poetas de renome, escrevendo poesia sobre as dificuldades da vida no deserto e seus sentimentos de isolamento.

Poesia
De acordo com Albert Arazi, a poesia su'luk tinha três grandes temas, ou parâmetros.

O primeiro, o parâmetro apologético, diz respeito à vida dura do poeta, com ênfase em sua pobreza, sua coragem e sua resistência. O poeta pode celebrar a virtude do saber (resistência) e contrastá-la com a vida comparativamente fácil das tribos.

No segundo, o parâmetro lírico, o poeta descreve suas viagens pelo deserto, evocando o deserto e suas plantas e vida selvagem, bem como as atividades de invasão e saque do poeta e seu bando. Ele pode enfatizar seu parentesco com os animais do deserto, como lobos e hienas.

Finalmente, no parâmetro terapêutico, o poeta medita sobre a iminência da morte.

O poema su'luk mais famoso é o Lamiyyat al-'Arab, de Al-Shanfara.

Poetas proeminentes
A lista a seguir apresenta vinte sa'alik famosos.

 Al-Shanfara
 Ta'abbata Sharran
 Urwa ibn al-Ward
 Shudhadh al-Dhabi
 Abu Kharash al-Hudhli
 Sulayk ibn al-Salaka
 Mara ibn Khulayf al-Fahmi
 Ta'abbata Sharran
 Al-Buradh ibn Qays al-Kanani
 Uhaymar Al-Sa'di
 Malak ibn al-Rib
 Al-Harath ibn Dhalm al-Mari
 Ubayd ibn Aiyoub al-Anbari
 Hajiz ibn 'Aouf al-Azdi
 Al-Ataylas al-A'sar al-Baqmi
 Al-Khatim ibn Nuwayra al-'Abashmi
 Al-Qatal al-Kilabi
 Fadhala ibn Sharik al-Asadi
 Sakhr al-Ghay
 Mas'oud ibn Kharsha al-Mazni

Demografia
Os sa'alik eram mais proeminentes na Arábia pré-islâmica, mas persistiram durante o califado omíada, e desapareceram no abássida. Apenas um poeta su'luk é atestado durante o califado abássida, Bakr ibn al-Nattah.

Referências
Poesia árabe

Su'luk


Citroën () Fransız ana otomobil üreticisi olan, PSA Peugeot Citroën grubunun 1976'den beri üyesi bir otomobil üreticisidir.

Amblemin Anlamı: Açılı sembol. Fransızların çift açılı çavuş amblemi, daha önce başka bir Citroën ürünü olan dişli çarklarda kullanılıyordu. 1919 yılında araba yapımına başlayan Fransızlar, ürettikleri ilk arabalarında da çift açılı amblemi kullanmayı uygun buldular.

Citroën, Türkiye'ye ilk olarak 1993'te İhlas Holding ve Bayraktar Holding distribütörlüğünde ithal edilmeye başlanmış ve 1997'te Bayraktar Grubu, İhlas Motor'un Citroën ve Subaru'daki tüm hisselerini satın alarak markanın tek sahibi olmuştur.

Modeller

Binek Araçlar

 Citroën Ami
 Citroën C3 (Ağustos 2002)
 Citroën C3 Aircross (Haziran 2017)
 Citroën C4 (Haziran 2020)
 Citroën C4 X (Haziran 2022)
 Citroën C5 Aircross (2017)
 Citroën C-Elysée

Ticari Araçlar
 Citroën Berlingo (Ocak 1998)
 Citroën Jumper
 Citroën Jumpy

DS Ürün Gamı
 DS 3
 DS 4
 DS 7
 DS 9

Fabrikalar
 Arjantin (Buenos Aires): Berlingo First
 Arjantin (Villa Bosch): C4, C4 L
 Brezilya (Porto Real): C3, C3 Picasso
 Fransa (Mulhouse): C4, DS4
 Fransa (Poissy): C3, DS3
 Fransa (Aulnay): C3 (2014 kapatılıyor)
 Fransa (Sochaux): DS5
 Fransa (Rennes): C5
 Portekiz (Mangualde): Berlingo First
 Slovakya (Trnava): C3 Picasso
 İspanya (Madrid): C3
 İspanya (Vigo): Berlingo First, Berlingo, C4 Picasso / C4 Grand Picasso, C-Elysee
 Türkiye (Bursa): Nemo

Bazı modeller, ortak girişim ile üçüncü tarafta ya da ortak girişim fabrikalarnda üretilmektedir:

 Çin (Shenzhen), Chang'an PSA ortak girişimi: DS 5LS and DS 6WR
 Çin (Vuhan), Dongfeng Peugeot-Citroën Automobile ortak girişimi:  C-Elysee, C3 L,  Xsara Picasso, C4 L, C5
 Çek Cumhuriyeti (Kolín), Toyota/PSA ortak girişimi: C1
 Fransa (Valenciennes) PSA/Fiat ortak girişimi Sevel Nord: Citroën Jumpy/Dispatch
 İtalya (Val di Sangro), PSA/Fiat ortak girişimi Sevel Sud: Jumper/Relay
 Japonya (Mizushima). Mitsubishi Motors üretimi: C-Zero
 Rusya (Kaluga), PSA/Mitsubishi ortak girişimi : C4, C-Crosser
 Türkiye, Karsan üretimi: Berlingo

Güncel Ürün Ailesi

Citroën

DS line

Dongfeng Peugeot-Citroën (ortak girişimi)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Citroën Resmi Web Sitesi
 Citroën World
 TR Citroën

Fransa merkezli otomotiv şirketleri
Stellantis
1919'da Fransa'da kurulan oluşumlar
1919'da kurulan imalat şirketleri
İhlas Holding

Citroën


James W. Johnston (29 August 1792 – 21 November 1873) was a Nova Scotia lawyer and politician. He served as Premier of the colony from 1857 to 1860 and again from 1864. He was also Government Leader prior to the granting of responsible government in 1848. He was a Conservative and supporter of Confederation.  Johnston was a descendant of Loyalists who fled the United States during the revolutionary war. Johnston was a member of the Tory establishment in Nova Scotia. In 1837 he was appointed to the Legislative Council and while he sometimes supported reform, he was generally a critic and opponent of responsible government and the introduction of party government.

In 1843 he left the Legislative Council to run for the elected legislative assembly and became government leader because of the support of moderate members who opposed the "extremism" of Joseph Howe but were willing to make some concessions.

He lost power when responsible government was instituted in 1848 but continued as leader of what became the Conservative Party and served as Premier from 1857 to 1860 and again from 1863 to 1864 before being appointed to the bench.

Johnston was an early supporter of Canadian confederation, seeing it as a means of correcting the failings of responsible government.

References

1792 births
1873 deaths
Johnston, James W.
Premiers of Nova Scotia
People from Annapolis County, Nova Scotia
Colony of Nova Scotia people
Canadian people of Scottish descent
Members of the Legislative Council of Nova Scotia
Colony of Nova Scotia judges
Nova Scotia political party leaders

James William Johnston


Digtet "Den sidste gæst" er skrevet af Tove Ditlevsen i 1947.

Digte

Den sidste gæst


Lilian Thuram (d. 1 Ocak 1972), savunmada görev almış eski Fransız futbolcudur. 2008 yazında PSG ile bir yıllık sözleşme imzalamak üzereyken kalp problemi yaşadı. Kardeşini de aynı hastalıktan kaybeden futbolcu, PSG ile sözleşme imzalayamayacağını basına açıklarken göz yaşlarını tutamadı.

Millî takım kariyeri
Fransa millî futbol takımı ile 1998 FIFA Dünya Kupası'nı, 2000'de Avrupa Futbol Şampiyonası'nı kazanan Thuram, 2004'te Pele tarafından yaşayan en iyi 125 oyuncudan biri seçilmiştir. Kardeşinin daha 17 yaşında ölümüne sebep olan kalp sorununun kendisinde de olduğu ortaya çıkmıştır. 1 Ağustos 2008'de futbolu bıraktığını açıklamıştır.

Millî takımda kaydettiği 2 golü de aynı maçta Hırvatistan karşısında dünya kupası yarı finalinde gerçekleştirmiştir.

Başarıları
 Monaco (1991-1996)
 Fransa Kupası 1990/91
 Parma (1996-2001)
 UEFA Kupası 1998/99
 Coppa Italia şampiyonluğu 1998/99
 İtalya Süper Kupası1998/99
 Juventus (2001/02- )
 Serie A şampiyonluğu: 2001/02 2002/03 2004/05 2005/06
 İtalya Süper Kupası 2002 2003
 Fransa millî futbol takımı
 FIFA Dünya Kupası katılım: 1998 2002 2006
 Avrupa Futbol Şampiyonası katılım: 1996 2000 2004 2008

Fransız futbolcular
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Thuram, Lilian
Yaşayan insanlar
Ligue 1 futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Defans futbolcuları
La Liga futbolcuları
Serie A futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Fransız gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Fransız gurbetçiler
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki Fransız gurbetçiler
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular
Juventus FC futbolcuları
1972 doğumlular
AS Monaco FC futbolcuları
Siyahi Fransız sporcular
1993 Akdeniz Oyunları sporcuları
FC Barcelona futbolcuları
Fransa 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Fransız LGBT hakları aktivistleri
Guadeloupe asıllı Fransızlar
Légion d'honneur şövalyeleri
Bronz Akdeniz Oyunları madalyalı Fransız sporcular
Akdeniz Oyunları madalyalı futbolcular
Légion d'honneur sahibi subaylar
Parma Calcio 1913 futbolcuları
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan futbolcular

Lilian Thuram


Thimlich Ohinga (luo za "protiv šume gradina") je sustav kamenih ruina u kenijskom okrugu Migori, oko 181 km južno od grada Kisumu. Ovaj arheološki lokalitet je jedan od 138 mjesta s 521 kamenom građevinom koja su nastala oko kenijskog dijela Viktorijinog jezera, najvjerojatnije u 16. stoljeću. Izgleda kako su Ohinge (tj. "utvrđeno naselje") služile kao utvrde za zajednice i stoku, ali su također definirale društvene entitete i odnose vezane uz nasljedstvo. Thimlich Ohinga je najveće i najbolje sačuvano od ovih tradicionalnih gradina. Ono je izniman primjer tradicije masivnih ograđenih stijena od suhog kamena, tipičnih za prve pastoralne zajednice u dolini jezera Viktorija, koje su se razvijale od 16. do sredine 20. stoljeća. Zato je Thimlich Ohinga postao UNESCO-ova svjetska baština i upisan je na Popis mjesta svjetske baštine u Africi 2018. godine.

Povijest

Ljudi koji su govorili bantu jezik (najvjerojatnije preci plemena Maragoli, Bunyore i Kisii, koji žive u blizini) su naseljavali ovo područje u 13. i 14. st. prije nego što su tajanstveno nestali po doseljenju naroda Luo u 18. st. Prema usmenoj predaji, zidine Thimlich Ohinge su trebali čuvati stanovnike od naroda iz Kadema (Kanyamwa) i susjednih naroda iz Tanzanije. Kroz ovo područje prolazili su ljudi iz Ugande, Ruande, pa čak i Sudana. Oni su obnavljali i prilagođavali građevine, ne remeteći mnogo izvorne od 15. do 19. st. U prvoj polovici 20. st. su ga stanovnici napustili i najvjerojatnije završili u Tanzaniji.

Neville Chittick, bivši direktor Britanskog instituta za povijest i arheologiju u Istočnoj Africi, prvi je dokumentirao ovo mjesto 1960-ih. Istraživači iz Nacionalnih muzeja Kenije počeli su ih istraživati od 1980. godine. Nekad poznata kao "Dolina Liare", po dolini na sjeveroistočnom području, Thimlich Ohinga je 1981. godine zabilježen kao kenijski nacionalni spomenik pod novim imenom. Ime je promijenjeno jer "Dolina Liare" nije bila točna lokacija arheološkog lokaliteta.

Odlike

Graditeljski stil Thimlich Ohinge je sličan onome Velikog Zimbabvea, koji se nalazi nekih 3.600 km južnije, u Zimbabveu, ali je nešto manji. Obje su građene bez žbuke, ali je Veliki Zimbabve građen od oblikovanog kamena, a Thimlich Ohinga od kamena lomljenca. Unutar naselja se nalaze brojni prolazi, manje nastambe i zemunice. Ulazni prolazi su namjerno građeni mali kako bi potencijalne osvajače mogli lako savladati stražari iz obližnjeg tornja, s kojega se pruža pogled na cijelo naselje. Ovakva gradnja središnjeg naselja velike savanske zajednice je postala dominantnom u području Viktorijinog jezera, te se mogu pronaći mnoge slične tradicionalne građevine na zapadu i jugozapadu Kenije. Osim što je bila obrambena utvrda, Thimlich Ohinga je bila gospodarsko, vjersko i društveno središte. O tome svjedoče pronađeno mlinsko kamenje, štale za stoku, ovce, koze, kokoši, patke, biserke, pa čak i ograde za vrtove i mjesta za igru, gdje su se igrale igre kao što je ajua. U naselju su bile i manje utvrde koje su imale kuće, menze, obore i žitnice.

Izvori

Vanjske poveznice
 lokacijska karta

Arheološki lokaliteti u Africi
Svjetska baština u Keniji
Povijest Kenije

Thimlich Ohinga


John J. Robinson (c. 1918 – 1996) foi um autor norte-americano, mais conhecido como o autor de Born in Blood: The Lost Secrets of Freemasonry. Ele também é creditado como o "visionário fundador" do Centro de Informações Maçônicas administrado pela Associação de Serviços Maçônicos da América do Norte. Foi membro da Academia Medieval da América, da Organização dos Historiadores Americanos e da Royal Over-Seas League of London.

Dungeon, Fire, and Sword: The Knights Templar in the Crusades
O segundo livro de Robinson concentrou-se exclusivamente nos Cavaleiros Templários nas Cruzadas. Kirkus o considerou não tão forte quanto seu trabalho anterior, dizendo que era "pouco mais do que material de referência para os fãs obstinados da Cruzada". O Ocala Star-Banner, por outro lado, avaliou-o muito positivamente, afirmando que "é tão legível que é impossível colocá-lo de lado".

A Pilgrim's Path: Freemasonry and the Religious Right
O terceiro livro de Robinson explora as reivindicações anti-maçônicas feitas pela direita religiosa (principalmente nos Estados Unidos). O livro é dividido em duas partes: a primeira traça a história das reivindicações e tenta desmascará-las. A segunda sugere maneiras pelas quais a fraternidade poderia impedir que tais reivindicações surgissem em primeiro lugar.

Trabalhos

 Livros

 Born in Blood: The Lost Secrets of Freemasonry (1990)
 Dungeon, Fire and Sword: The Knights Templar in the Crusades (1992)
 A Pilgrim's Path: Freemasonry and the Religious Right (1993)

 Artigos

 "Albert Pike and the Morning Star." Heredom: The Transactions of the Scottish Rite Research Society, Volume 1 (1992)

Historiadores dos Estados Unidos

John J. Robinson


Iebusiții (; în ebraică: יְבוּסִי, Modern: Yevūsī, Tiberian: Yəḇūsī ISO 259-3 Ybusi) care conform cu cartea biblică Profetul Iosua și Profetul Samuel din Torah lui Moise, a tribului Canaanit care  Ierusalimul, numit atunci Iebus (în ebraică: )  cuceririi inițializate de Iosua Profetul (, ) și încheiată de Regele David (), de altfel o majoritate de cercetători în arheologie biblică sunt de acord că Cartea lui Iosua ține mică valoare istorică pentru Israelul timpuriu și cel mai probabil reflectă un mult mai târzie perioadă de timp. Cărțile Împăraților ca de asemeni ca 1 Cronici afirmă că  Ierusalimul a fost cunoscut ca Iebus prior acestui eveniment (1 Chronicles 11:4). Identificarea lui Iebus cu Ierusalim este uneori disputată de cercetători în arheologie biblică. Conform cu cronologiile biblice, cetatea a fost cucerită de Regele David în 1003 î.d.Hr.

Identificarea lui Iebus
Identificarea lui Iebus cu Ierusalimul a fost contestată, în principal, de Niels Peter Lemche. Susținând cazul său, fiecare mențiune non-biblică a Ierusalimului Găsită în Orientul Apropiat antic se referă la oraș ca "Ierusalim". Un exemplu al acestor înregistrări sunt Scrisori Amarna, dintre care mai multe au fost scrise de căpetenia Ierusalimului Abdi-Heba și cheamă Ierusalimul fie  () sau  () (Anii 1330 Î.HR.). De asemenea, în Scrisori Amarna, se numește Beth-Shalem, casa lui Shalem.

Numele Sumero-Akkadian pentru Ierusalim, uru-salim, este etimologizat diferit pentru a însemna " temelia [sau: de] zeul Șalim": din ebraică / semitică yry, "pentru a găsi, pentru a pune o piatră de temelie", și Shalim, zeul canaanit al soarelui apus și al lumii de Jos, precum și al sănătății și perfecțiunii.

Statele Lemche:Nu există nici o dovadă de Iebus și ievuțiții în afara Vechiul Testament. Unii cercetători consideră că Iebus este un loc diferit de Ierusalim; alți cercetători preferă să vadă numele lui Iebus ca un fel de nume pseudo-etnic fără niciun fundal istoric.Theophilus G. Pinches a remarcat o referire la" Iabusu", pe care a interpretat-o ca o formă veche de Jebus, pe o tabletă contractuală care datează din 2200 î.Hr.

Origine etnică

De Biblia Ebraică conține singurul text vechi supraviețuitor cunoscut pentru a utiliza termenul Ievusit pentru a descrie locuitorii pre-Israeliți ai Ierusalimului; conform Tabelul Națiunilor în Cartea Genezei (Genesis 10), Ievusiții sunt identificați ca un trib canaanit, care este listat pe locul trei printre grupurile Canaanite, între hitiții biblici și Amoriți. Înainte de studiile arheologice moderne, majoritatea savanți biblici a considerat că Ievusiții erau identici cu hitiții, ceea ce continuă să fie cazul, deși mai puțin. Cu toate acestea, o viziune din ce în ce mai populară, prezentată mai întâi de Edward Lipinski, profesor de Orientale și Studii slavone la Universitatea Catolică din Leuven, este că Ievusiții au fost cel mai probabil un Amorite trib; Lipinski le-a identificat cu grupul denumit în continuare Iabusi'um într-o cuneiforme scrisoare Găsită în arhiva Mari, Siria. Lipinski a sugerat, totodată, că mai mult de un clan sau trib poartă nume similare și, astfel, că Ievusiții și Iabusi'um ar fi putut fi cu totul popoare separate.

În scrisorile Amarna, se menționează că regele contemporan al Ierusalimului a fost numit Abdi-Heba, care este o numele teoforic invocarea unui Hurrian mama Zeita numit Hebat. Aceasta implică faptul că Ievușiții erau fie Hurrieni înșiși, fie erau puternic influențați de cultura Hurriană, sau erau dominați de un Hurrian maryannu clasă (adică o elită de clasă războinică Hurriană). Mai mult, ultimul rege Ievusit al Ierusalimului, Araunah/Arawna/Awarna (sau Ornan), a purtat un nume în general înțeles ca fiind bazat pe onorificul Hurrian ewir.

Richard Hess (1997: 34-6) indică patru nume Hurriene în narațiunea de cucerire a Bibliei: Piram, regele lui Jarmuth și Hoham, regele Hebronului (Iosua 10:3) și Șeșai și Talmai, fiii lui Anac (Iosua 15:14) cu nume bazate pe Hurrian.

Narațiune biblică
Biblia ebraică descrie Ievușiții ca locuind în munți în jur de Ierusalim. În Exod, "țara bună și mare, în care curge lapte și miere", care a fost promisă până la Moise ca viitoare acasă poporului evreu împovărat incluzând țara Iebușiților. Potrivit Cartea lui Iosua, Adonizedek a condus o confederație de ievușiți și cu triburile din orașele învecinate din Iarmut, Lachish, Eglon și Hebron împotriva lui Iosua, dar a fost învins și ucis.

Cu toate acestea,  afirmă că Iuda nu a putut disloca Ievușiții, care locuiau în Ierusalim ("până în ziua de azi Ievușiții locuiesc acolo cu poporul lui Iuda").  descrie Ievușiții ca continuând să locuiască la Ierusalim, pe teritoriul ocupat altfel de Tribul lui Veniamin.

Majoritatea arheologilor moderni  acum cred că cucerirea Canaanului de către Israeliții sub Iosua nu a reprezentat o invazie externă, ci că israeliții își au originea ca o subcultură în cadrul societății Canaanite.
Unii cercetători biblici  credeți că relatările din Cartea lui Iosua, compilate în jurul anului 600 î.Hr., reprezintă o colecție de memoria populară conflicte care ar fi avut loc pe o perioadă de timp de peste 200 de ani (secolele 8-7 Î.Hr.).

Conform celei de-a doua cărți a lui Samuel, Ievușiții aveau încă controlul asupra Ierusalimului în timpul regelui David Însă David a vrut să preia controlul asupra orașului. În mod evident, Ievușiții au contestat încercarea sa de a face acest lucru și, din moment ce Iebus era cea mai puternică cetate din Canaan, s-au bucurat că chiar și orb și șchiop ar putea rezista asediului lui David. În conformitate cu versiunea de poveste în Text Masoretic, David a reușit să cucerească orașul printr-un atac surpriză, condus de Ioab, prin tunelurile de alimentare cu apă (Ierusalimul nu are alimentare cu apă naturală, cu excepția Fântânei Ghihon). Încă de la descoperirea sa în secolul al 19-lea, Puțul lui Warren, parte a unui sistem care leagă izvorul de oraș, a fost citată ca dovadă a plauzibilității unei astfel de linii de atac; cu toate acestea, descoperirea, la începutul secolului 21, a unui set de fortificații grele, inclusiv turnuri, în jurul bazei sistemului de arbori Warren și a Izvorului, i-a făcut pe arheologi să considere acum această linie de atac ca fiind neverosimilă, deoarece ar fi un atac împotriva uneia dintre cele mai puternic fortificate părți și cu greu o surpriză. Contul în 1 Cronici menționează avantajul unui atac rapid, dar nu menționează utilizarea arborilor de apă  și potrivit multor cercetători textuali  afirmația din textul Masoretic ar putea fi pur și simplu o eroare scribală; Septuaginta versiunea pasajului afirmă că israeliții au trebuit să atace Iebusiții cu pumnalul lor mai degrabă decât prin arborele de apă.

Cărțile Regilor afirmă că odată ce Ierusalimul devenise un oraș Israelit, Ievușiții supraviețuitori au fost forțați de Solomon să devină iobagi; deși, din moment ce unii arheologi cred că israeliții erau pur și simplu o subcultură emergentă în societatea canaanită, este posibil ca aceasta să fie o explicație etiologică pentru iobagi, mai degrabă decât una exactă din punct de vedere istoric. Nu se știe ce a devenit în cele din urmă din acestea Ievușiții.

Conform " ipotezei Ievușite", cu toate acestea, Ievușiții au persistat ca locuitori ai Ierusalimului și au cuprins o fracțiune importantă în Regatul lui Iuda, inclusiv notabili precum Țadoc preotul, Natan profetul și Batșeba, Regina și mama următorului monarh, Solomon. Conform acestei ipoteze, după rușinea unei fracțiuni rivale Elide a preoților în lupta pentru succesiunea lui David, familia lui Țadoc a devenit singurul cler autorizat din Ierusalim, astfel încât o familie Ievușită a monopolizat clerul din Ierusalim timp de multe secole înainte de a deveni suficient de atenuat pentru a nu se distinge de ceilalți Iudeii sau Iudaiții.

Prima carte a Cronicilor afirmă că locuitorii din Iebus i-au interzis regelui David să vină la Ierusalim la scurt timp după ce a fost făcut rege. Ioab s-a suit primul și a luat cetatea și a devenit șef și căpitan al Forțelor Armate ale lui David.

Iebusiții numiți în Biblie

Melchisedec
Ierusalimul este denumit Salem mai degrabă decât Iebus în pasajele din Geneza care îl descriu pe Melhisedec. Potrivit Genezei, conducătorul Salemului în timpul Avraam a fost Melchisedec (totodată MelchiZedeq - suveran drept), și că, pe lângă faptul că era conducător, era și preot. Rabinul Francez Medi Rashi credea că Melhisedec era un alt nume pentru Sem, fiul lui Noe, în ciuda presupusei descendențe a lui Avraam din linia fiului lui Sem Arphaxad. Mai târziu, Iosua este descris ca învingând un rege Ievușit numit AdoniZedek (totodată AdoniyȚedeq - domn drept). Primele părți ale numelor lor înseamnă Suveran și Domn, respectiv, însă, deși zedek partea poate fi tradusă ca drept (făcând numele "Suveranu-mi este drept" și "Domnu-mi este drept"). Savanții nu sunt siguri, totuși, dacă Melhisedec a fost el însuși intenționat în relatarea Genezei să fie înțeles ca un Ievușit, mai degrabă decât un membru al unui alt grup responsabil de Ierusalim înainte de Ievușiți.

Melhisedec, ca preot, precum și rege, era probabil să fi fost asociat cu un sanctuar, probabil dedicat Zedek, iar savanții suspectează că Templul lui Solomon a fost pur și simplu o evoluție naturală a acestui sanctuar.

Arauna
Un Alt Ievușit, Arauna (denumit în continuare Ornan de către Cărțile Cronicilor) este descrisă de Cărțile lui Samuel după ce și-a vândut aria de treierat lui David, pe care David a construit apoi un jertfelnic, implicația fiind că altarul jertfelnicului a devenit nucleul Templul lui Solomon. Arauna mijloace Domnul în Hitit, și astfel majoritatea cărturarilor, din moment ce consideră că Ievușiții au fost hitiți, au susținut că Araunah ar fi putut fi un alt rege al Ierusalimului; unii cercetători cred în plus că Adonia este de fapt o referire deghizată la Araunah ר (r) după ce a fost corupt la ד (d). Argumentul a provenit de la Cheyne, care, înainte de cunoașterea limbii hitite, a propus invers. Narațiunea în sine este considerată de unii cercetători ca fiind etiologic și de dubioase istoricitate.

Ipoteza Iebusită
Unii cercetători au speculat că Țadoc (de asemenea Zadoq) nu apare în textul lui Samuel decât după cucerirea Ierusalimului, El a fost de fapt un preot Ievușit cooptat în religia de Stat Israelită. Frank Moore Cruce, profesor la Harvard Divinity School, se referă la această teorie ca "ipoteza ievușită", o critică pe larg, dar o numește punctul de vedere dominant în rândul cărturarilor contemporani, în Mitul canaanit și Epopeea Ebraică: Eseuri în istoria religiei Israelului.

În altă parte în Biblia, Ievusiții sunt descriși într-un mod care sugerează că s-au închinat aceluiași Dumnezeu (El Elyon- A se vedea, de exemplu, Melhisedec) ca Israeliți (a se vedea, de exemplu, Melhisedec). Un sprijin suplimentar pentru această teorie vine din faptul că alți Ievusiți rezidenți în Ierusalimul pre-Israelit purtau nume care invocau principiul sau Dumnezeu Zedek (Țedek) (vezi, de exemplu, Melchizedek și Adonizedek). Conform acestei teorii Aaronic descendenți atribuit lui Zadok este o interpolare anacronică ulterioară.

Perspective rabinice clasice
Conform clasicului literatura rabinică, Ievușiții și-au derivat numele din orașul Iebus Ierusalimul antic, pe care le-au locuit. Aceste surse rabinice au susținut, totodată, că, ca parte a prețului de cumpărare a lui Avraam Peștera Patriarhilor (Peștera Machpela), care se afla pe teritoriul Ievușiților, Ievușiții l-au făcut pe Avraam să le acorde un Pactul că urmașii săi nu vor prelua controlul asupra lui Iebus împotriva voinței Ievușiților, iar apoi Ievușiții au gravat legământul în bronz; sursele afirmă că prezența statuilor de bronz este motivul pentru care israeliții nu au reușit să cucerească orașul în timpul campaniei lui Iosua.

De rabini din epoca clasică continuați să afirmați că regele David a fost împiedicat să intre în orașul Iebus din același motiv, așa că a promis recompensa căpitaniei oricui a distrus bronzurile - Ioab îndeplinind sarcina și câștigând astfel premiul. Legământul este respins de rabini ca fiind invalidat din cauza războiului pe care Ievușiții l-au luptat împotriva lui Iosua, dar cu toate acestea David (conform rabinilor) a plătit Ievușiților întreaga valoare a orașului, colectând banii dintre toate triburile Israelite, astfel încât orașul a devenit al lor proprietate comună.

Cu referire la 2 Samuel 5: 6, care se referă la o zicală despre orb și șchiop, Rashi citate a midrash care susține că Iebusiții aveau două statui în orașul lor, cu gurile lor conținând cuvintele legământului dintre Avraam și Ievușiți; o figură, reprezentând o persoană oarbă, reprezenta Isaac, iar celălalt, reprezentând o persoană șchiopă, reprezentând Iacov.

Utilizare modernă
Politicienii Yasser Arafat și Faisal Husseini printre alții au susținut că Arabii Palestinieni sunt descendenți din Iebusiți, în încercarea de a argumenta că palestinienii au o pretenție istorică față de Ierusalim care precede cea evreiască, similar cu afirmația Arabă Palestiniană mai comună că sunt descendenți din Canaaniții. Astfel, 1978 Al-Mawsu ' at Al-Filastinniya (Enciclopedia palestiniană) a afirmat: "palestinienii [sunt] descendenții Ievusiților, care sunt de origine arabă" și au descris Ierusalimul ca "un oraș Arab, deoarece primii săi constructori au fost Canaaniții Iebusiți, ai căror descendenți sunt palestinienii."

Nu există dovezi arheologice care să susțină pretenția continuității Iebusite-Palestiniene. Profesor Eric H. Cline din Universitatea George Washington Departamentul de antropologie afirmă că există un consens general între istorici și arheologi că palestinienii moderni sunt "mai strâns legați de arabii din Arabia Saudită, Yemen, Iordania și alte țări" decât de Iebusiți și că le lipsește orice legătură semnificativă cu ei. Târziu Universitatea Johns Hopkins Profesor William F. Albright a pus la îndoială " tenacitatea surprinzătoare "a" mitului Orientului neschimbat "și a respins orice afirmație de continuitate între" credințele și practicile populare ale țăranilor și nomazilor moderni "și" vremurile pre-Arabe."

Note

Bibliografie

Vezi și
 Sion
 Prozelit

Legături externe
 "Jebusites" la Enciclopedia Iudaica

Grupuri etnice din Asia

Arheologie biblică
Studii biblice
Istoria Ierusalimului

Iebusiți


Die Saison 1932/33 war die zweite reguläre Saison der Central Hockey League (CHL). Meister wurden die Eveleth Rangers.

Teamänderungen
 Die Virginia Rockets stellten den Spielbetrieb ein.
 Die Duluth Natives wurden als Expansionsteam in die Liga aufgenommen.

Modus
In der Regulären Saison sollten die fünf Mannschaften jeweils 40 Spiele absolvieren, jedoch stellten die Duluth Natives vorzeitig den Spielbetrieb ein. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

Saison der Central Hockey League (1931–1935)
Eishockeysaison 1932/33

Central Hockey League 1932/33


Marilza Martins da Silva (nascida em 12 de março de 1964), mais conhecida como Pelézinha, é uma ex-jogadora de futebol brasileira, que atuou como atacante da Seleção Brasileira de Futebol Feminino. Seu apelido é uma homenagem ao célebre jogador de futebol Pelé.

Juventude
Pelézinha começou a jogar futebol ainda jovem com os meninos em seu bairro de Lins de Vasconcelos, zona norte do Rio de Janeiro. Cresceu como torcedora do Flamengo e admirava Adílio.

Carreira
Em 1981, Pelézinha largou a escola e deixou o América para ingressar profissionalmente na EC Radar. Depois de jogar pelo Radar, representando o Brasil, na edição de 1986 do Mundialito na Itália, os clubes italianos teriam oferecido uma taxa de transferência de US $ 35.000 para contratar a craque Pelézinha. Ela também fez parte da equipe Radar que foi para o Torneio de Convite Feminino da FIFA de 1988, em Guangdong, representando o Brasil, e que terminou em terceiro lugar.

Na Copa do Mundo Feminina da FIFA de 1991, Pelézinha foi titular no segundo jogo da fase de grupos contra os Estados Unidos. Não conseguiu impressionar a defesa americana e foi substituída no início do segundo tempo por Pretinha, de 16 anos. Tentativas desastrosas de impedimento contribuíram para a derrota do Brasil por 5 a 0 para as eventuais campeãs. Pelézinha foi reserva nos outros dois jogos da fase de grupos.

A Seleção Brasileira Feminina não jogou mais uma partida por mais de três anos, até que um patrocínio da Maizena amido de milho permitiu que elas jogassem no Campeonato Sul-Americano de Futebol Feminino de 1995. Pelézinha não foi convocada.

Referências

Futebolistas do estado do Rio de Janeiro
Jogadoras da Seleção Brasileira de Futebol Feminino
!Wikiconcurso Mulheres Brasileiras no Esporte (artigos)

Pelézinha


Uwe Anweiler (* 9. Januar 1961) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Karriere
Uwe Anweiler begann seine Karriere in Nordbaden beim VfB Leimen. Über die Vereine SV Sandhausen und FV Nußloch kam er 1982 zur SG Kirchheim. Mit dem Heidelberger Stadtteilklub, der sich 1986 in SG Heidelberg-Kirchheim umbenannte, stieg Anweiler 1984 in die Oberliga Baden-Württemberg auf, wo sich die Mannschaft etablieren konnte. 1986 verließ Anweiler die SGK nach 60 Oberliga-Einsätzen und schloss sich dem Ligakonkurrenten SV Sandhausen an.

Nach einer Saison wechselte er in die 2. Bundesliga zur SpVgg Bayreuth. Dort gab er am ersten Spieltag sein Zweitliga-Debüt und kam fortan zu regelmäßigen Einsätzen. 1988 und 1989 wäre die Mannschaft sportlich in die Oberliga abgestiegen, verblieb aber durch Lizenzentzüge anderer Vereine (Rot-Weiß Oberhausen, Kickers Offenbach) jeweils in der Liga. 1990 folgte allerdings der Abstieg.

Anweiler kehrte daraufhin zurück zum SV Sandhausen in die Oberliga Baden-Württemberg, wo er eine Saison aktiv war, ehe er zu seinem Heimatverein VfB Leimen wechselte, der ebenfalls in der Oberliga antrat, 1992 aber aus der Liga abstieg.

Der gelernte Immobilienmakler trainierte nach seiner aktiven Zeit etliche unterklassigen Mannschaften im Fußballkreis Heidelberg. In der Saison 2013/2014 arbeitete er beim Bundesligaklub Eintracht Frankfurt als Scout. Anweiler analysierte für Cheftrainer Armin Veh, den er aus seiner Zeit bei der SpVgg Bayreuth kannte, künftige Gegner der Eintracht. Nach Vehs Weggang aus Frankfurt wurde sein Vertrag nicht verlängert.

Statistik

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (SG Heidelberg-Kirchheim)
Fußballspieler (SV Sandhausen)
Fußballspieler (SpVgg Bayreuth)
Deutscher
Geboren 1961
Mann

Uwe Anweiler


El colibrí puntablanca oriental, colibrí culirrufo, colibrí puntiblanco oriental, colibrí ventrirufo o colibrí de subcaudales rufas (Urosticte ruficrissa) es una especie de colibrí en la familia Trochilidae.

Distribución y hábitat
Se encuentra en Colombia , Ecuador y Perú. Su hábitat natural son los bosques húmedos tropicales o subtropicales de montaña.

Referencias
 BirdLife International 2004. Urosticte ruficrissa. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 10 July 2007.

Referencias

Trochilidae
Aves de los Andes
Animales descritos en 1864
Taxones descritos por George Newbold Lawrence

Urosticte ruficrissa


Europeada 2016 blev arrangeret af tyske sydtyrolere og ladinere i det nordlige Italien. For første gang holdtes der også et stævne for kvinder. Der deltog i alt 24 herrehold og 6 kvindehold. Kroaterne fra Serbien blev dog senere udelukket på grund af en voldelig episode på fodboldbanen under spillet mod occitanere. Fra det dansk-tyske grænseområde deltog de danske sydslesvigere, de tyske nordslesvigere og nordfrisere med hver et herrehold. Andre mindretal fra Norden (samere, skåningere) deltog ikke.

Europamester blev -som i 2012 og 2008- igen sydtyrolerne. Både herre- og kvindeholdet fra Sydtirol vandt i slutrunden over occitanerne. De danske sydslesvigere kom på 10., nordfriserne på 13. og de tyske nordslesvigere på 21. plads .

Eksterne henvisninger
 Europeadas officielle hjemmeside   /
 Sydslesvigs landshold
 Europeada 2016

Referencer

EM i fodbold
Fodbold i 2016
Etniske mindretal

Europeada 2016


Kurt Grüter (* 10. August 1937 in Luzern) ist ein Schweizer Bergsteiger, Pionier des Extremkletterns in der Schweiz.

Leben
Kurt Grüter kam früh mit seinem Vater in die Berge und wurde jung zum hervorragenden Kletterer und Alpinisten. Er lernte Mechaniker und arbeitete später als Pharma-Kaufmann. Zwischen 1956 und 1976 gelangen ihm mit verschiedenen Partnern 26 Erstbegehungen schwieriger Routen, vor allem im Fels, in der Zentralschweiz, im Berner Oberland und im Rätikon.

1961 gelang ihm mit Sepp Inwyler die 20. Begehung der Eigernordwand, 1962 der Walkerpfeiler an den Grandes Jorasses.

Kurt Grüter ist Gründungsmitglied der Bergsteigergruppe Alpina.

Er lebt in Obfelden und widmete sich in den vergangenen Jahren vor allem dem Drachenfliegen.

Wichtige Erstbegehungen (Auswahl)
 8./9. September 1956: Schlossberg Westpfeiler mit Dölf Hüsler, oberer Aufschwung 1958 mit Wisi Fleischmann.
 31. März 1957: Grosser Mythen Gelbe Wand. Mit Franz Anderrüthi.
 28. April 1957: Geissstock (Mythen) Südostwand mit Franz Anderrüthi.
 13. Oktober 1957: Laucherenstock (Engelberg) Südwand mit Franz Anderrüthi.
 6. August 1959: Salbitschijen Westgrat, Turm 2 Südostpfeiler mit Wisi Fleischmann.
 5. Juli 1959: Bockmattli Plattenkopf Nordwestwand mit Wisi Fleischmann.
 16. August 1959: Zwillingsturm am Salbitschijen Ostpfeiler, «Villigerpfeiler», mit Fritz Villiger.
 25. Juli 1960: Geissstock Südostpfeiler mit Franz Anderrüthi.
 1960 Seewenstock (Urner Alpen) Südwand mit Franz Anderrüthi.
 6. Juli 1962 Grosshorn (Berner Oberland) Westgipfel Nordwand mit Fritz Villiger.
 1964 Gross Büelenhorn (Furkapass) Westpfeiler mit Fritz Villiger.
 1968 Salbitschijen Westgrat, Turm 4 Direkte Südwand mit Ruedi Bollier.
 1971 Schlossberg Westwand mit Gery Egloff.
 1973 Stäfelstock Nordwand mit Walter Müller und Erwin Saxer.
 1974 Wiss-Stöckli Ostwand (Brunnital) mit Walter Müller.
 10. Oktober 1976 Lauchernstock Via Isabella mit Hansruedi Gasser und Hans Howald.

Einzelnachweise

Bergsteiger (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1937
Mann

Kurt Grüter (Bergsteiger)


Astă seară se plânge la Doamna cu camelii este un film documentar românesc din 1986 scris și regizat de Cornel Cristian.

Prezentare

Distribuție

Note

Legături externe

 Irina Coroiu - Un cinematografic profil teatral

Vezi și
 1986 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1986
Filme documentare românești


Saksegoteja (lat. Saxegothaea), monotipski biljni rod iz porodice tisuljevki. Jedina vrsta je S. conspicua, vazdazeleni grm do manje drvo koje prvenstveno raste u umjerenom biomu Čilea i Argentine.

Ime roda u čast je princa Alberta, Albert fon Saks-Koburg i Gota.

Sinonimi
 Squamataxus J.Nelson in Pinaceae: 168 (1866)

Izvori

Četinjače

Saksegoteja


ضاحية باراماريبو هي اٍحدى ضواحي سورينام، تضم مدينة باراماريبو والمنطقة المحيطة بها.

يقدر عدد سكان الضاحية ب 213.840 نسمة وتبلغ مساحتها 183 كم2.

تم تعمير الضاحية لأول مرة من قبل البريطانيين في خلال القرن السابع عشر ببناء قاعدة قلعة يلوغبي. هذه القلعة أخذت في وقت لاحق من قبل الهولنديين وسموها قلعة زيلانديا. الضاحية كانت (ومدينة باراماريبو) متقاسمة بين السيطرة الهولندية والبريطانية حتى معاهدة بريدا في نهاية الحرب الانجليزية الهولندية الثانية، تخلى الاٍنجليز عن كل سورينام لهولندا.

منتجعات ضاحية باراماريبو

تضم الضاحية 14 منتجعا هي:
 بيخويزن
 بلوغروند
 سونتروم
 فلورا
 لاتور
 ليفورنو
 موندر
 بونتبويتن
 راينفيل
 تامونغا
 ويغنارزي
 ويلجيليجن
 زورغ أون هوب
 ماريترات

مراجع

ضاحية باراماريبو
جغرافيا سورينام
ضواحي سورينام

ضاحية باراماريبو


O tucaninho-esmeralda (Aulacorhynchus prasinus) é uma espécie de ave piciforme da família dos tucanos. Encontra-se desde o México até a Nicarágua.

Aulacorhynchus
Aves descritas em 1833

Aulacorhynchus prasinus


Sızır Sivas'ın Gemerek İlçesine bağlı, 1954 yılında mevcut statüsünü almış bir kasabadır.

Coğrafya
Sivas İline 130 km, Kayseri iline 100 km, Gemerek İlçesine 22 km. mesafededir. Eskiden Şarkışla İlçesine bağlı bir köy iken 1954 yılında Gemerek'e bağlı bir kasaba haline gelmiştir. Çevresinde Dendil, Eğerci, Gemerek, Eşikli, İnkışla ve Avşaralanı köyleri bulunmaktadır.

Kasaba tamamen karasal iklimin etkisi altındadır. Kışları soğuk ve karlı, yazları sıcak ve kuraktır. Azami sıcaklık 40 °C, asgari sıcaklık -34,4 °C olarak ölçüşmüştür. Yılın 125 ila 145 gününde don olayı görülür. Kasabanın kuzey batısı çam ormanlarıyla kaplı olup bu bölgede çokça yayla bulunur (13 tane). Bunlar ; Kaymaklık, Tağalti (Celalgilin oba/Pekerlerin obası), Kısıkyurt, Püsküllü Oluk obası, Hamdigilin oba, Satalan (Tosunun obası/ Aslantaş), Yusufalinin oba, Eyüpgilin oba, Gevreklerin oba, Arpa Tarlası, Üsünkalin oba (Söğülenöz), Oluk yaylası ve Karamıklı obalarıdır. Bu yaylalarda geçmişe nazaran yoğunluk yüksek oranda azalsa da yılın 6-7 ayı yaşam vardır. Ayrıca kimilerinde kanalizasyon ve şebeke suyu da bulunmaktadır. Yörede ki en yüksek dağ Çatalsay tepesi (1985m)dir.

Sızır Çağlayanı

Sızır beldesine yaklaşık 1 km mesafededir. Çat Ormanları içerisinde, Göksu Çayı üzerinde yer almaktadır. Yörede en sık ziyaret edilen gezi ve dinlenme alanlarından birisidir. Doğa yürüyüşü için uygun bir çevre alanı vardır. Çağlayanın yer aldığı alanın içerisinde çay bahçesi ve alabalık restoranı bulunmaktadır. 2022 yılında belediye tarafından Galip Ulutaş mesire alanı hizmete açılmıştır.

Tarihçe
Hititliler ve Medler döneminde Sizan ve Sizirnos gibi Sızır adını çağrıştıran ve bugün de henüz kesin yeri saptanamamakla beraber Kızılırmak civarında olduğu kaynaklarda belirtilen yerleşim yerleri mevcuttur.

Sızır, Romalılar zamanında Horzurum şehri kalıntıları üzerine kurulmuş, Sezar tarafından doğu seferleri sırasında stratejik açıdan güvenilir, dört tarafı suyla çevrili mekanlardan biri olması nedeniyle dinlenmek ve konaklamak için tercih edilmiştir. Merkezde bulunan kale, Sezar tarafından savunma ve barınma amacıyla kullanılmıştır. Bir görüşe göre yörenin ismi de "Sezar" sözcüğünden kaynaklanmaktadır.

1500'lü yıllarda Bozok Sancağının Emlak Nahiyesine bağlı olan Birhan (Burhan), Denden (Dendil) gibi yerlerin de adının geçtiği kaynakta Hızır Bey olarak geçtiği görülmektedir.

Celali İsyanları

15 ve 16. Yüzyılın ilk çeyreğinde Sızır da önemli olaylar yaşanmıştır. Şah İsmail'in Anadolu Türkmenleri üzerindeki etkisi Osmanlıyı rahatsız etmektedir. Çaldıran seferi sonrasında, 1520 Mart ayında şah Veli b. Celal ayaklanması başladı. Bu isyan oldukça büyük ve yaygın olarak sürdü ki imparatorluğu etkiledi. 1610 yıllarına kadar sürdü. Bu isyanların kökeni farklı olsa da "Celali" olarak adlandırıldı.

Şeyh Celalin Sivas Kayseri arasında Sızır köyünde bir tekkesi vardı. Bu yöre ayaklanmanın başlangıç yeridir. Amasya, Tokat ve Zile gibi her dönem fitne ocağı olmuştur. Yavuz Sultan Selim Rumeli beylerbeyi Ferhat Paşayı Ayaklanmayı bastırmakla görevlendirdi. 3000 Yeniçeri ve sipahilerle beraber birkaç başarısız girişimden sonra, Sızır-Karaözü arasında Akşar Ovasında (Ağcaşar) Ferhat Paşa ve Şehsuvar oğlu Ali bey tarafından bastırıldı. Şah Veli kaçarken yakalandı. Sağ olarak İstanbul'a götürülecekken Şehsuvar oğlu Ali Bey acele öldürülerek başı kesilip gönderilmiştir. Bu olay Şehsuvaroğlu ile Ferhat Paşanın arasını açılmasına sebep olmuştur.

Bu yenilgiden İsyana katılanların çocuk ve kadınları da etkilenmiş, acımasız bir kıyım yapılmıştır. Geride kalanlar Rumeli ve Balkanlara sürgün edilmiştir(1). Bu acı olay sonrasında tahminen 100 yıl kadar Sızır cezalı olduğundan bir iskan olmamıştır.

Sızırın 20-30 Km çevresinde 10 Ermeni yerleşim birimi olması sebebiyle yeniden Türkmen nüfus iskân edilmiştir. Sızıra yerleşen sülalelerin nereden geldikleri hususu Osmanlı vergi ve emlak kayıtlarının takip edildiği Tahrir Defterleri üzerinde uzmanlarca yapılacak araştırma sonucu tespit edilebilir.

Tarihi seyir içerisinde 14 ve 15. Yüzyıllarda Antep, Maraş Niğde ve Kayseri bölgesinde Dulkadir Oğulları hüküm sürmüştür. 1515 de Y. Sultan Selim bu beyliğe son vermiştir. Türkmen aşiretler arasındaki inanç ve mezhep farklılıklarından dolayı Osmanlıdan baskı gören Barak, Varsak, ve Bucak Afşarları iç bölgelere göç etmişlerdir.

Bu gün Barak Ovası, Maraş, Niğde ve Kayseri yöresi Türkmenlere özel kelimeler kullanırlar. Avrat, aba(abla), emmi(amca), bibi(babanın bacısı), ebe(nine), dölek(düz) ve bıldır(geçen yıl) gibi(2). Kadınların üç etek giymesi, baş- kuşak bağlaması cenaze ve düğünler gibi gelenekler aynıdır. Koç katımı, yaylaya çıkma, döl alma ve zirai uygulamalar benzer. Aynı hikâyeler, ağıtlar ve masallar söylenmektedir.

Sonuç itibari ile kökenimiz Türkmen'dir. Sızır merkez camiinin ilk yapılış tarihi 1825 tir Bu tarihten yaklaşık 100 yıl önce yerleşim başladıysa yaklaşık 1720 li yıllarda iskânın başladığı köy olduktan sonra camii inşa edildiği sonucunu çıkarmak mümkündür.

Kaynak:

(1)İrene. Melikoff, Hacı Bektaş Efsaneden Gerçeğe S.222-223 ve Prof. Dr. İlyas GÖKHAN Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi Hacı Bektaş Hoşgörü Semp. Bildirisi S.78

(2) Prof. Dr. Yusuf Ziya Yörükan Tahtacılar, Anadolu Aleviliği.

Tarihteki Şehitler
Türk Tarihinin önemli kesitlerinden olan I. Dünya ve Kurtuluş Savaşlarında şehit olan binlerce Türk insanından, kayıtlarda iki Sızırlı'nın adına rastlamaktadır
 "I.Dünya Savaşı'nda Şark (Kafkas) Cephesinde K.K.K.lığı bünyesinde 10. Kolordu 90.Alay, 2.Tb.1.Bl.de Kürtoğullarından Musa Oğlu Turan, Rütbesi Er, Doğum Yılı, 1311 (1895), Bucak Merkez, Sızır B.Ölüm Tarihi, 15-4-1915 Ölüm yeri, Karahisar-ı Şarki Kalesinde vaki olan baskın. Askerlik Şubesi, Şarkışla."
 "Kurtuluş Savaşında Batı Cephesinde K.K.K.lığı 11. Fırka (Tugay) 71. Alay 3.Tb. 10.Bl.te görev yapmış olan Himmetoğullarından Halil İbrahim Oğlu Ali, Doğum Yılı, 1310 (1894) ilçesi Gemerek, Sızır B. Ölüm Tarihi 15-3-1921, Ölüm Yeri, II. İnönü Savaşı, Askerlik Şubesi, Şarkışla."

Kalıntılar

Eskiköy Ören Yeri
Sızır kasabasının güneydoğu girişinde "Eskiköy" adıyla anılan mevkidedir.
Elde edilen buluntular bu bölgenin çok eski bir yerleşim merkezi olduğunu göstermektedir. Kayalık ve yeşil bir alan içerisinde bulunan bu bölgede birçok mağara vardır. Bölgenin doğusunda bulunan çağarşak mevkiinde yüze yakın mağara bulunmaktadır. Bunlardan bazıları çeşitli nedenlerden dolayı tahrip olmuştur. Eskiköy'de Necip'in İni adıyla anılan mağara yeraltı şehrini andırmaktadır. 25–30 m'ye kadar içerisine girilebilmekte ve içeride odalara ayrılmaktadır. Yine bu bölgenin güneydoğusunda bulunan Köşkbaşı adıyla anılan yerde bir Köşk bulunduğu, burada bulunan arkeolojik kalıntılardan anlaşılmaktadır. Maalesef bu kalıntılar zaman içerisinde bilinçsizce halk tarafından çeşitli yerlerde kullanılarak tahrip edilmiştir. Sızırda bu ören yerlerinden başka; Karacaören ve Dendeliz ören yeri ile kasabanın kuzeybatısında ormanlık bir alan içerisinde bulunan Çatalsay mevkiinde de bir su sarnıcı kalıntısı bulunmaktadır. Bütün bu kalıntılardan Sızır'ın  Roma ve Bizans döneminde yerleşim merkezi olduğu sanılmaktadır. Eskiköy mevkiinde halen Roma ve Etilere ait mezar ve lahitler bulunmaktadır.

Sızır Kalesi
Sızır kasabasının şu andaki yerleşim merkezi olup, görünen kalıntı yoktur. Kasabanın merkezinde bulunan Höyüğün çevresinin çok önceleri su ile çevrili olduğu, zamanla suların çeşitli tabii nedenlerden çekildiği ve Roma Kralı Sezar zamanında buraya bir kale yapıldığı tahmin edilmekte, bundan dolayı Sızır'ın adının Sezar'dan geldiği söylenmektedir. Kale üzerinde bulunan mahalle şimdi Kalebaşı mahallesi olarak anılmaktadır. Merkezde bulunan kale Sezar tarafından savunma ve barınma amacı ile kullanılmıştır.

Diğer bir rivayete göre de bu bölgede fazla suyun sızması sonucu önceleri Sızar diye anıldığı sonradan Sızır'a dönüştürüldüğü ifade edilmektedir.

Eğitim
Sızır bir ilkokula, bir ortaokula ve bir liseye ev sahipliği yapmaktadır. Bunlar sırasıyla:

 Sızır Atatürk İlkokulu ,
 Sızır Mehmet Akif Ortaokulu ,
 Sızır Şehit Murat Şahin Çok Programlı Anadolu Lisesidir .

Nüfus
Köprübaşı Mahallesi, Subaşı Mahallesi, Kalebaşı Mahallesi, Yeni Mahalle, Arpaözü Köyü Muhtarlıkları olmak üzere kasaba belediyesine bağlı 5 muhtarlık bulunmaktadır. Yerleşkenin ilk nüfus sayımı 1935'te 2069 fert olarak ölçülmüş, bu sayı zamanla artarak 2000 yılında 9145 ile zirveyi görmüş ve ardından yapılan sayımlarla 2021 yılında 3091 ferde düşmüştür.

Belediye Başkanları

Dipnotlar

Dış bağlantılar
 Türkiye Kültür Portalı, Sızır Şelalesi - Sivas
 SİVAS TESCİLLİ TABİAT VARLIKLARI, Gemerek İlçesi Sızır Şelalesi
 Sivas Valiliği, Sızır Şelalesi
 Sizir.com
 Sızır Belediyesi

Fotoğraflar

Gemerek belde ve köyleri

Sızır, Gemerek


Neusiedl am See (; ; ; ; ) is a town in Burgenland, Austria, and administrative center of the district of Neusiedl am See.

Neusiedl am See is located on the northern shore of the Neusiedler See.

History
The first mention of "Sumbotheil" (referring to its right to hold Saturday markets) dates back to 1209. In the mid-13th century, the town was destroyed by the Mongols, and by 1282 under the name "Niusidel" resettled. In 1517 Neusiedl received market rights. Neusiedl in 1683 was in the wake of the second Turkish siege, and in 1708 the town was devastated by the Kuruc. Neusiedl am See received a city charter in 1926, which had already been investigated in 1824.

Like the rest of Burgenland, it was part of the Kingdom of Hungary until 1920/21. After the end of World War I it was given to Austria in the Treaty of St. Germain and Trianon. It has belonged since 1921 to the new State of Burgenland (see also history of Burgenland).

The town is known as the birthplace of the experimental guitarist and composer, Christian Fennesz, known for his swirling, spatial works and collaboration with Japanese pianist Ryuichi Sakamoto.

Climate

Population

Gallery

See also
 Ostautobahn
 Moson County
 List of concentration and internment camps
 Flying Dutchman (dinghy)

References

External links

 Official website (German) with 3 lifecams, one of them an inhabited stork's nest (checked 2008-06-01)
 Aerial photograph, view towards N
 similar, higher resolution (app. 2.5 MB)

Cities and towns in Neusiedl am See District

Neusiedl am See


Celestia er et 3D-astronomiprogram, der er udviklet af Celestia Development Team. Programmet er gratis at bruge og giver brugeren mulighed for at udforske Universet i 3D.

Programmet blev udviklet i 2003 af Chris Laurel og er kompatibelt med styresystemerne Linux, Windows og Mac OS X.

Eksterne henvisninger

 Celestia Motherlode, samling af add-ons lavet af forskellige mennesker

Software
Astronomi

Celestia


سيرجيو كاناليس مادرازو  (مواليد 16 فبراير 1991 في سانتاندير - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي مونتيري في الدوري المكسيكي الممتاز منذ 2023 في مركز المهاجم الثاني كما يجيد اللعب في مركز الوسط المهاجم.

في شتاء 2014 تم انتقال اللاعب إلى صفوف نادي ريال سوسيداد.
وفي صيف 2018 تم انتقاله رسمياً إلى صفوف نادي ريال بيتيس.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المكسيك
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في المكسيك
رياضيون من سانتاندير
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري المكسيكي الممتاز
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو رايو كانتابريا
لاعبو ريال بيتيس
لاعبو ريال سوسيداد
لاعبو ريال مدريد
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم من سانتاندير (إسبانيا)
لاعبو كرة قدم من منطقة كانتابريا
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو مونتيري
لاعبو نادي فالنسيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1991
مواليد في سانتاندير

سيرخيو كاناليس


Cevizli. Kartal ilçesinin en batısında bulunan bir mahalledir. Mahalle  kara yolu ile diğer şehirlere, minibüs yolu ile de diğer ilçe ve mahallelere bağlanır. M4 (İstanbul metrosu) hattındaki Hastane-Adliye istasyonu, bu mahalle sınırları içerisindedir. Mahalle sınırı içinde ayrıca İstanbul Halk Ekmek fabrikası, Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Koşuyolu Kalp ve Damar Hastanesi, Ören Bayan ip fabrikası, Meteoroloji Genel Müdürlüğü İstanbul bölge müdürlüğü, İller Bankası 1. Bölge müdürlüğü, Ford Otosan yedek parça merkezi, Anadolu Adalet Sarayı bulunmaktadır. Ayrıca mahallenin sınırları içerisinde Anadolu yakasının tüm adliyelerinin birleştiği dünyanın en büyük adalet sarayı da bulunmaktadır.

Mahallede şu okullar bulunur: Cevizli Ortaokulu, Gürbüz Bora İÖO, Mahmut Kemal İnal Ortaokulu, Çakabey İÖO, Kartal Anadolu Lisesi, Sabiha Gökçen Anadolu Kız Meslek Lisesi ve Kartal Cevizli İmam Hatip Anadolu Lisesi.

6 Şubat 2019'da mahallede bir apartmanın çökmesi nedeniyle 21 kişi öldü, 14 kişi yaralandı.

Kaynakça
Kartal, İstanbul'un mahalleleri

Cevizli, Kartal


Villianur es una localidad de la India, en el distrito de Puducherry, territorio de Puducherry.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 16  a 2 304 km de la capital nacional, Nueva Delhi, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 10 183 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Puducherry

Villianur


ලෝකයේ ඉතිහාසය යනු  හෝමෝ සැපියානුවන්ගේ අත්දැකීම් පිළිබඳ වාර්තාගත මතකයයි. පුරාතන මානව ඉතිහාසය ඇරඹෙන්නේ, පෘථිවියෙහි ස්ථාන කිහිපයක ස්වායත්ත ලෙසින්,  ලේඛනය සොයාගැනීම හේතුවෙන්, මෙම මතකයන් කල්පවතින, හා නිරවද්‍යලෙසින් විකාශය කලහැකිවීමට ඇවැසි යටිතල ව්‍යුහයන් නිමැවීම නිසා දැනුමෙහි වර්ධනය හා පැතිරීම ඉවහල් වීම සමගිනි.  එනමුදු, මානව වර්ගයාගේ ප්‍රාග් ඉතිහාසය විෂයයෙහි ඉතා අඩු සැලකිල්ලක් හෝ ලැබුමට ශිෂ්ඨාචාරයෙහි මූලාරම්භයන් අගයකිරීම සුදුසු බව සැලකිය මනාය.

සටහන්

ලෝකයේ ඉතිහාසය


Cataratas de Kalandula (en portugués: Quedas de Kalandula) son unas cascadas que se encuentran en el municipio de Kalandula, provincia de Malanje, en el país africano de Angola.

Generalidades
Las cataratas se encuentran en el río Lucala, el afluente más importante del río Kwanza. Están a unos 80 km de la ciudad de Malanje, la capital provincial y 420 kilómetros de Luanda, la capital del país. Con una extensión de 410 metros y una altura de 105 metros, son las segundas más importantes de África.

Hasta 1975 el año que marca el fin del dominio portugués sobre Angola, eran conocidas como las Cataratas del duque de Braganza (Quedas do Duque de Bragança).

Galería

Véase también
Geografía de Angola
Geografía de África

Referencias

Enlaces externos

Galería de Fotos en Flickr

Cascadas de Angola
Río Cuanza

Cataratas de Kalandula


سجن الموقر يعد من أكبر وأحدث السجون الأردنية ويبعد حوالي 45 كلم جنوب شرقي العاصمة الأردنية عمان. افتتح هذا السجن في نهاية عام 2007، وتبلغ طاقة استيعابه حوالي 1100 سجين. شهد سجن الموقر أحداث شغب قام بها نزلاؤه في منتصف أبريل 2008 حيث أدت تلك الأحداث إلى مقتل ثلاثة سجناء وجرح العشرات.

سجون الأردن
تأسيسات سنة 2007 في الأردن

سجن الموقر